Հիմնական
Գործի համար:
ԵԷԴ/0006/01/11
Վիճակագրական տողի համար :
10.1
Պատասխանող
Արեստակես Քալաշյան
Արեստակես Քալաշյան Էդուարդի
Արեստակես Քալաշյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Եվա Դարբինյան
Էրեբունի և Նուբարաշեն
Արտուշ Գաբրիելյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Եվա Դարբինյան
Էրեբունի և Նուբարաշեն
Արտուշ Գաբրիելյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2011-05-18 | 11:00 | 2 | |||
| Էրեբունի և Նուբարաշեն | 2011-01-24 | 12:00 | 3 | |||
| Էրեբունի և Նուբարաշեն | 2011-03-14 | 11:30 | 3 |
ԳՈՐԾ N- ԵԷԴ/0006/01/11
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
< 18> մայիսի 2011թ. ք.Երևան
ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/
հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ.Մովսեսյանի
Դռնբաց դատական նիստում, մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկ վարույթի կանոններով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի ԱՐԵՍՏԱԿԵՍ ԷԴՈՒԱՐԴԻ ՔԱԼԱՇՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ.
07.10.2010թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի կողմից հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 12139110 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով:
23.12.2010թ. Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով: Նույն օրը մեկ այլ որոշմամբ Ա.Քալաշյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
30.12.2010թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը 2011թ. մարտի 14-ի դատավճով Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը վերաորակել է և նրան մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով դատապարտել է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հիսունապատիկի` 50.000/հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, վերջնական պատիժ է նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ Խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Ընդհանուր իրավասության դատարանի 14.03.2011թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել գործով մեղադրող Հ.Մովսեսյանը :
Վերաքննիչ դատարանի 22.04.2011թ. որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործը նշանակվել է քննության վճռաբեկության կարգով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:
ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
Ամբաստանյալ Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա, 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, կնոջ՝ Մելինե Քռչարյանի բջջային հեոախոսին զանգահարած անձի ինքնությունը պարզելու, նրա հետ հանդիպելու և կնոջը զանգահարելու պատճառները պարզելու պատրվակով, նույն օրը ժամը` 23:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մուրացան փողոցի 163-րդ տան մոտ վիճաբանել է Ստեփան Բադալյանի և Գոռ Հարությունյանի հետ, շուրջ 20 րոպե տևողությամբ խուլիգանական բնույթի հայհոյանքներ տալով նրանց հասցեին, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը և արտահայտել բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք հասարակաթյան նկատմամբ, որը զուգորդվել անձանց նկատմամբ բռնություն գործադրելով և ուրիշի գույքը վնասելով, այն է՝ նախապես տանից վերցրած և իր մոտ պահած, որպես զենք օգտագործվող ալյումինե մահակով հարվածել է Գ. Հարությունյանի, ապա ձեռքերով և ոտքերով՝ Ս.Բադալյանի մարմնի տարբեր մասերին՝ Ս.Բադալյանի առողջությանը պատճաոելով աջ աչքի ստորին կոպի, դրսային ակնակապճային, կրծքավանդակի շրջանների արյունազեղումների, քթի ոսկրերի աոանց բեկորների էական տեղաշարժի կոտրվածքի ձեով թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ Գ.Հարությունյանի առողջությանը՝ աջ նախաբազկի շրջանի քերծվածքի ձևով պատճառել է առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող վնաս, ինչպես նաև նույն մահակի գործադրմամբ հարվածելով Ստեփան Բադալյանին պատկանող ՎԱԶ 2106 մակնիշի 62 ՍԼ 404 պ/հ ավտոմեքենային, պատճառել է 40.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս։ Շուրջ 20 րոպե տևած խուլիգանական գործողությունները խափանվել են Ս.Բադալյանի և Գ. Հարությունյանի փախուստի դիմելու արդյունքում։
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
Մեղադրողն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ դատարանը թույլ է տվել իրավաբանական սխալ, որի հետևանքով Ա.Քալաշյանի մեղադրանքն անհիմն վերավորակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Ըստ մեղադրողի` դատավճիռը ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ու հաստատված ապացույցներով հիմնավորվել է, որ Արեստակես Քալաշյանը դեպքի հանգամանքները նախապես պլանավորել է, այն է` կնոջն ուղարկել է Գոռ Հարությունյանի և Ստեփան Բադալյանի հետ հանդիպման՝ պատվիրելով նրանց խաբեությամբ ուղեկցել իրենց շենքի բակ, ինչն էլ կինը կատարել է։ Մելինե Քոչարյանը երեխայի հետ նստել է Ստեփան Բադալյանի վարած ավտոմեքենան, Գոռ Հարությունյանին և Ստեփան Բադալյանին ուղեկցել է իրենց շենքի բակ, իսկ Ա.Քալաշյանն ընկերոջ ավտոմեքենայով հետապնդել է նրանց։ Հասնելով շենքի բակ՝ Ա.Քալաշյանն անմիջապես իջել է ավտոմեքենայից, առանց հարց ու պատասխանի, առանց պարզաբանում ստանալու մտադրության, սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով՝ նախապես տանից իր հետ վերցրած ալյումինե մահակով, հարձակվել է Գ.Հարությունյանի և Ս.Բադալյանի վրա, մահակով հարվածել նրանց՝ պատճառելով մարմնական վնասվածքներ։ Այսինքն՝ Ա.Քալաշյանի նպատակը չի եղել կնոջը զանգահարած անձի ինքնությունը պարզելը կամ պարզաբանումներ ստանալը։ Նախապես ծրագրելով հետագա գործողությունները՝ Քալաշյանը գիտակցել է իր գործողությունների հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսել է հանրության համար իր գործողությունների վտանգավոր հետևանքները և ցանկացել է դրանք, հետևաբար՝ Ա.Քալաշյանը գործողությունները կատարել է ուղղակի դիտավորությամբ և ակնհայտ է, որ դիտավորության մեջ ընդգրկվել է նաև հասարակական կարգի կոպիտ խախտումը, այսինքն՝ արարքը խուլիգանական մղումներով կատարելը։
Ա.Քալաշյանը խուլիգանական գործողությունները կատարել է շուրջ 20 րոպե, այն էլ՝ գիշեր ժամանակ՝ ժամը 23:30–ի սահմաններում, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, շրջապատի հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Նրա գործողությունների հետրանքով շենքի բակում հավաքվել են բազմաթիվ մարդիկ, խանգարվել է շենքի բնակիչների անդորրը։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը ՎԲ-223/06 գործով կայացված որոշմամբ դիրքորոշում է արտահայտել, որ մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցնելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում։
Գործով հիմնավորվել է, որ մեղադրյալը տուժողներին նախկինում չի ճանաչել, նրանց նկատմամբ հակակրանք չի ունեցել։ Նրա գործողությունները չի կարելի դիտել կենցաղային հողի վրա կամ անձնական անբարեհաճ փոխհարաբերությունների հետևանքով կատարված, քանի որ անձամբ ծրագրել է հետագա գործողությունները, անգամ վիճաբանության մեջ չի մտել տուժողների հետ, չի փորձել պարզաբանում ստանալ կնոջը զանգահարելու հանգամանքների մասին։ Սինչդեռ նա բոլոր հնարավորություններն ունեցել է կայարանում հանդիպել տուժողներին և քաղաքակիրթ ձևով ստանալ իրեն հետաքոքրող հարցերի պատասխանները։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածով, մեղադրողը խնդրել է բեկանել Արեստակես Քալաշյանի նկատմամբ ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. մարտի 14-ի դատավճիռը և ամբաստանյալ Արեստակես Քալաշյանին դատապարտել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրողի պատճառաբանությունները, ամբաստանյալի պատասխանը դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ Արեստակես Քալաշյանի կողմից կատարած արարքը համապատասխանում է ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածին և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասին, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը չի հաստատվել և հիմնավորվել դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով.
Այսպես, ընդհանուր իրավասության դատարանը արձանագրել է. <... Դատարանը գտավ, որ Ա. Քալաշյանի կողմից կատարված արարքը պետք է որակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ըստ գործով ձեռք բերված ապացույցների` մի կողմից Ա. Քալաշյանի, մյուս կողմից` տուժողների միջև վիճաբանությունը ծագել է կենցաղային հողի վրա, այն է` տուժող Գ. Հարությունյանը բազմիցս զանգահարել և անպարկեշտ առաջարկություններ է արել Ա.Քալաշյանի կնոջը։ Դրանից վրդովված, և վերջինիս ինքնությունը պարզելու և նրա հետ պարզաբանումներ կատարելու համար, Ա.Քալաշյանը ասել է կնոջը, որ նա պայմանավորվի և հանդիպի նրա հետ։
Պայմանավորված վայրում Ա. Քալաշյանը տեսել է, թե ինչպես են կինը և երեխան նստում տուժողների մեքենան և ուղևորվում դեպի իրենց տան կողմը։ Զայրանալով դրանից` Ա.Քալաշյանը հարձակվել է տուժողների վրա և իր ձեռքում եղած ալյումինե մահակով կոտրել է ավտոմեքենայի ապակիները, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել տուժողներին, որի ընթացքում տվել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ։
Այսինքն` Ա.Քալաշյանը վերը նշված արարքները կատարել է ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ կենցաղային հողի վրա առաջացած վրդովմունքի պատճառով։ Նրա արարքում բացակայում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ արհամարհանքը, և իր արարքով նա ցանկություն չի ունեցել արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերել շրջապատի հանդեպ կամ հակադրվել շրջապատին։ Երբ Ս.Բադալյանը և Գ.Հարությունյանը դիմել են փախուստի, Ա. Քալաշյանը դադարեցրել է իր գործողությունները` այլևս հայհոյանքներ չի տվել, չի հետապնդել տուժողներին, այլ անձանց չի հակադրվել։
Քննարկվող հարցի շուրջ իր իրավական դիրքորոշումն է հայտնել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը ՎԲ-223/06 քրեական գործի վերաբերյալ 2006թ. հոկտեբերի 24-ի նախադեպային որոշման մեջ։ Ըստ այդ որոշման. «Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։
Մեղադրյալի կողմից տուժողներին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում»։
Դատարանը գտավ, որ նախաքննական մարմնի հետևություններն այն մասին, որ Ա.Քալաշյանը թույլ է տվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ ակնհայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում հակասում է գործի նյութերին, որովհետև նա, ինչպես վկայում են գործի նյութերը, տուժողներին մարմնական վնասվածք է պատճառել ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ տուժող կողմի անօրինական գործողությունների և կենցաղային հողի վրա առաջացած անբարյացակամ հարաբերությունների հետևանքով։
Միաժամանակ գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել նաև այն մասին, որ Ա.Քալաշյանի և տուժողների վիճաբանությունից հետո նա շարունակել է որևէ ձևով խախտել հասարակական կարգը։ Այսինքն` Ա.Քալաշյանի արարքները չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմանը։
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ Արեստակես Քալաշյանի կողմից կատարված արարք համապատասխանում է ՀՀ քր. օր-ի 117 հոդվածին և 185 հոդվածի 1-ին մասին, որով և պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության, քանի որ այն բխում է գործի դատաքննությամբ ձեռք բերված տվյալների ամբողջական վերլուծությունից և ապացույցների իրավական ճիշտ գնահատումից…>:
Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. ամբաստանյալ Ա.Քալաշյանի կողմից, տուժողներ Գոռ Հարությունյանի և Ստեփան Բադալյանի վրա որպես զենք օգտագործվող ալյումինե մահակով հարձակվելը նրանց առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող և կարճատև քայքայումով վնաս պատճառելը, ինչպես նաև նույն մահակով Ստեփան Բադալյանին պատկանող ՎԱԶ 2106 մակնիշի ավտոմեքենայի ապակիները կոտրելը, արդյոք վկայում են նրա արարքում զենքի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու հատկանիշների առկայության մասին:
ՀՀ քրեական օրենսգքրի 258-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Խուլիգանությունը՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով՝(…):
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…):
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
3) կատարվել է նախկինում խուլիգանություն կատարած անձի կողմից,
4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով,
5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով՝
(…):
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ (…):
Արման Խաչատրյանի վերաբերյալ թիվ ՎԲ 223/06 24.10.2006թ. գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։
Մեղադրյալի կողմից տուժողներին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում»։Վերոհիշյալ դիրքորոշումը Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատել է նաև Արթուր Գրիգորյանի վերաբերյալ ԵՔՐԴ/0269/01/08 գործով որոշմամբ:
Վերոշարադրյալ վերլուծությունից բխում է, որ խուլիգանության, ինչպես հասարակ, այնպես էլ որակյալ հանցակազմերի սուբյեկտիվ կղմի պարտադիր հատկանիշ է արարքում խուլիգանական մղումների առկայությունը: Այսինքն` ՀՀ քրեական օրենսգքրի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված արարքը, այն է` զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գրծադրմամբ կատարված խուլիգանությունը ենթադրում է մղումների առկայություն, հակառակ պարագայում` արարքը չի կարող որակվել վերոնշյալ հատկանիշներով:
Ըստ գործով ձեռք բերված ապացույցների` երևում է, որ մի կողմից Ա. Քալաշյանի, մյուս կողմից` տուժողների միջև վիճաբանությունը ծագել է կենցաղային հողի վրա, այն է` տուժող Գ.Հարությունյանը բազմիցս զանգահարել և անպարկեշտ առաջարկություններ է արել Ա. Քալաշյանի կնոջը։ Դրանից վրդովված, և վերջինիս ինքնությունը պարզելու և նրա հետ պարզաբանումներ կատարելու համար, Ա.Քալաշյանը ասել է կնոջը, որ նա պայմանավորվի և հանդիպի նրա հետ։ Պայմանավորված վայրում Ա. Քալաշյանը տեսել է, թե ինչպես են կինը և երեխան նստում տուժողների մեքենան և ուղևորվում դեպի իրենց տան կողմը։ Զայրանալով դրանից`իրենց բակում Ա.Քալաշյանը հարձակվել է տուժողների վրա և իր ձեռքում եղած ալյումինե մահակով կոտրել է ավտոմեքենայի ապակիները, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել տուժողներին, որի ընթացքում տվել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ։
Նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքի այն հիմնավորումները, որ Ա.Քալաշյանը թույլ է տվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ ակնհայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում հակասում է գործի նյութերին, որովհետև ամբաստանյալը, ինչպես վկայում են գործի նյութերը, տուժողներին մարմնական վնասվածք է պատճառել ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ տուժող կողմի անօրինական գործողությունների և կենցաղային հողի վրա առաջացած անբարյացակամ հարաբերությունների հետևանքով:
Միաժամանակ գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել նաև այն մասին, որ Ա.Քալաշյանի և տուժողների վիճաբանությունից հետո ամբաստանյալը շարունակել է որևէ ձևով խախտել հասարակական կարգը։ Այսինքն` Ա. Քալաշյանի արարքները չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ։
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Արիստակես Քալաշյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության, նրան մեղսագրված արարքի քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել, ուստի դատավճիռը բեկանելու հիմքեր չկան, իսկ դատավճիռն այդ մասով օրինական և հիմնավորված է:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. մարտի 14-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի ԱՐԵՍՏԱԿԵՍ ԷԴՈՒԱՐԴԻ ՔԱԼԱՇՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել անփոփոխ, իսկ մեղադրող Հ.Մովսեսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
< 18> մայիսի 2011թ. ք.Երևան
ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/
հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ.Մովսեսյանի
Դռնբաց դատական նիստում, մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկ վարույթի կանոններով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի ԱՐԵՍՏԱԿԵՍ ԷԴՈՒԱՐԴԻ ՔԱԼԱՇՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ.
07.10.2010թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի կողմից հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 12139110 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով:
23.12.2010թ. Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով: Նույն օրը մեկ այլ որոշմամբ Ա.Քալաշյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
30.12.2010թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը 2011թ. մարտի 14-ի դատավճով Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը վերաորակել է և նրան մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով դատապարտել է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հիսունապատիկի` 50.000/հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, վերջնական պատիժ է նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ Խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Ընդհանուր իրավասության դատարանի 14.03.2011թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել գործով մեղադրող Հ.Մովսեսյանը :
Վերաքննիչ դատարանի 22.04.2011թ. որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործը նշանակվել է քննության վճռաբեկության կարգով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:
ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
Ամբաստանյալ Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա, 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, կնոջ՝ Մելինե Քռչարյանի բջջային հեոախոսին զանգահարած անձի ինքնությունը պարզելու, նրա հետ հանդիպելու և կնոջը զանգահարելու պատճառները պարզելու պատրվակով, նույն օրը ժամը` 23:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մուրացան փողոցի 163-րդ տան մոտ վիճաբանել է Ստեփան Բադալյանի և Գոռ Հարությունյանի հետ, շուրջ 20 րոպե տևողությամբ խուլիգանական բնույթի հայհոյանքներ տալով նրանց հասցեին, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը և արտահայտել բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք հասարակաթյան նկատմամբ, որը զուգորդվել անձանց նկատմամբ բռնություն գործադրելով և ուրիշի գույքը վնասելով, այն է՝ նախապես տանից վերցրած և իր մոտ պահած, որպես զենք օգտագործվող ալյումինե մահակով հարվածել է Գ. Հարությունյանի, ապա ձեռքերով և ոտքերով՝ Ս.Բադալյանի մարմնի տարբեր մասերին՝ Ս.Բադալյանի առողջությանը պատճաոելով աջ աչքի ստորին կոպի, դրսային ակնակապճային, կրծքավանդակի շրջանների արյունազեղումների, քթի ոսկրերի աոանց բեկորների էական տեղաշարժի կոտրվածքի ձեով թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ Գ.Հարությունյանի առողջությանը՝ աջ նախաբազկի շրջանի քերծվածքի ձևով պատճառել է առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող վնաս, ինչպես նաև նույն մահակի գործադրմամբ հարվածելով Ստեփան Բադալյանին պատկանող ՎԱԶ 2106 մակնիշի 62 ՍԼ 404 պ/հ ավտոմեքենային, պատճառել է 40.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս։ Շուրջ 20 րոպե տևած խուլիգանական գործողությունները խափանվել են Ս.Բադալյանի և Գ. Հարությունյանի փախուստի դիմելու արդյունքում։
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
Մեղադրողն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ դատարանը թույլ է տվել իրավաբանական սխալ, որի հետևանքով Ա.Քալաշյանի մեղադրանքն անհիմն վերավորակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Ըստ մեղադրողի` դատավճիռը ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ու հաստատված ապացույցներով հիմնավորվել է, որ Արեստակես Քալաշյանը դեպքի հանգամանքները նախապես պլանավորել է, այն է` կնոջն ուղարկել է Գոռ Հարությունյանի և Ստեփան Բադալյանի հետ հանդիպման՝ պատվիրելով նրանց խաբեությամբ ուղեկցել իրենց շենքի բակ, ինչն էլ կինը կատարել է։ Մելինե Քոչարյանը երեխայի հետ նստել է Ստեփան Բադալյանի վարած ավտոմեքենան, Գոռ Հարությունյանին և Ստեփան Բադալյանին ուղեկցել է իրենց շենքի բակ, իսկ Ա.Քալաշյանն ընկերոջ ավտոմեքենայով հետապնդել է նրանց։ Հասնելով շենքի բակ՝ Ա.Քալաշյանն անմիջապես իջել է ավտոմեքենայից, առանց հարց ու պատասխանի, առանց պարզաբանում ստանալու մտադրության, սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով՝ նախապես տանից իր հետ վերցրած ալյումինե մահակով, հարձակվել է Գ.Հարությունյանի և Ս.Բադալյանի վրա, մահակով հարվածել նրանց՝ պատճառելով մարմնական վնասվածքներ։ Այսինքն՝ Ա.Քալաշյանի նպատակը չի եղել կնոջը զանգահարած անձի ինքնությունը պարզելը կամ պարզաբանումներ ստանալը։ Նախապես ծրագրելով հետագա գործողությունները՝ Քալաշյանը գիտակցել է իր գործողությունների հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսել է հանրության համար իր գործողությունների վտանգավոր հետևանքները և ցանկացել է դրանք, հետևաբար՝ Ա.Քալաշյանը գործողությունները կատարել է ուղղակի դիտավորությամբ և ակնհայտ է, որ դիտավորության մեջ ընդգրկվել է նաև հասարակական կարգի կոպիտ խախտումը, այսինքն՝ արարքը խուլիգանական մղումներով կատարելը։
Ա.Քալաշյանը խուլիգանական գործողությունները կատարել է շուրջ 20 րոպե, այն էլ՝ գիշեր ժամանակ՝ ժամը 23:30–ի սահմաններում, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, շրջապատի հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Նրա գործողությունների հետրանքով շենքի բակում հավաքվել են բազմաթիվ մարդիկ, խանգարվել է շենքի բնակիչների անդորրը։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը ՎԲ-223/06 գործով կայացված որոշմամբ դիրքորոշում է արտահայտել, որ մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցնելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում։
Գործով հիմնավորվել է, որ մեղադրյալը տուժողներին նախկինում չի ճանաչել, նրանց նկատմամբ հակակրանք չի ունեցել։ Նրա գործողությունները չի կարելի դիտել կենցաղային հողի վրա կամ անձնական անբարեհաճ փոխհարաբերությունների հետևանքով կատարված, քանի որ անձամբ ծրագրել է հետագա գործողությունները, անգամ վիճաբանության մեջ չի մտել տուժողների հետ, չի փորձել պարզաբանում ստանալ կնոջը զանգահարելու հանգամանքների մասին։ Սինչդեռ նա բոլոր հնարավորություններն ունեցել է կայարանում հանդիպել տուժողներին և քաղաքակիրթ ձևով ստանալ իրեն հետաքոքրող հարցերի պատասխանները։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածով, մեղադրողը խնդրել է բեկանել Արեստակես Քալաշյանի նկատմամբ ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. մարտի 14-ի դատավճիռը և ամբաստանյալ Արեստակես Քալաշյանին դատապարտել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրողի պատճառաբանությունները, ամբաստանյալի պատասխանը դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ Արեստակես Քալաշյանի կողմից կատարած արարքը համապատասխանում է ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածին և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասին, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը չի հաստատվել և հիմնավորվել դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով.
Այսպես, ընդհանուր իրավասության դատարանը արձանագրել է. <... Դատարանը գտավ, որ Ա. Քալաշյանի կողմից կատարված արարքը պետք է որակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ըստ գործով ձեռք բերված ապացույցների` մի կողմից Ա. Քալաշյանի, մյուս կողմից` տուժողների միջև վիճաբանությունը ծագել է կենցաղային հողի վրա, այն է` տուժող Գ. Հարությունյանը բազմիցս զանգահարել և անպարկեշտ առաջարկություններ է արել Ա.Քալաշյանի կնոջը։ Դրանից վրդովված, և վերջինիս ինքնությունը պարզելու և նրա հետ պարզաբանումներ կատարելու համար, Ա.Քալաշյանը ասել է կնոջը, որ նա պայմանավորվի և հանդիպի նրա հետ։
Պայմանավորված վայրում Ա. Քալաշյանը տեսել է, թե ինչպես են կինը և երեխան նստում տուժողների մեքենան և ուղևորվում դեպի իրենց տան կողմը։ Զայրանալով դրանից` Ա.Քալաշյանը հարձակվել է տուժողների վրա և իր ձեռքում եղած ալյումինե մահակով կոտրել է ավտոմեքենայի ապակիները, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել տուժողներին, որի ընթացքում տվել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ։
Այսինքն` Ա.Քալաշյանը վերը նշված արարքները կատարել է ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ կենցաղային հողի վրա առաջացած վրդովմունքի պատճառով։ Նրա արարքում բացակայում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ արհամարհանքը, և իր արարքով նա ցանկություն չի ունեցել արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերել շրջապատի հանդեպ կամ հակադրվել շրջապատին։ Երբ Ս.Բադալյանը և Գ.Հարությունյանը դիմել են փախուստի, Ա. Քալաշյանը դադարեցրել է իր գործողությունները` այլևս հայհոյանքներ չի տվել, չի հետապնդել տուժողներին, այլ անձանց չի հակադրվել։
Քննարկվող հարցի շուրջ իր իրավական դիրքորոշումն է հայտնել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը ՎԲ-223/06 քրեական գործի վերաբերյալ 2006թ. հոկտեբերի 24-ի նախադեպային որոշման մեջ։ Ըստ այդ որոշման. «Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։
Մեղադրյալի կողմից տուժողներին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում»։
Դատարանը գտավ, որ նախաքննական մարմնի հետևություններն այն մասին, որ Ա.Քալաշյանը թույլ է տվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ ակնհայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում հակասում է գործի նյութերին, որովհետև նա, ինչպես վկայում են գործի նյութերը, տուժողներին մարմնական վնասվածք է պատճառել ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ տուժող կողմի անօրինական գործողությունների և կենցաղային հողի վրա առաջացած անբարյացակամ հարաբերությունների հետևանքով։
Միաժամանակ գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել նաև այն մասին, որ Ա.Քալաշյանի և տուժողների վիճաբանությունից հետո նա շարունակել է որևէ ձևով խախտել հասարակական կարգը։ Այսինքն` Ա.Քալաշյանի արարքները չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմանը։
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ Արեստակես Քալաշյանի կողմից կատարված արարք համապատասխանում է ՀՀ քր. օր-ի 117 հոդվածին և 185 հոդվածի 1-ին մասին, որով և պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության, քանի որ այն բխում է գործի դատաքննությամբ ձեռք բերված տվյալների ամբողջական վերլուծությունից և ապացույցների իրավական ճիշտ գնահատումից…>:
Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. ամբաստանյալ Ա.Քալաշյանի կողմից, տուժողներ Գոռ Հարությունյանի և Ստեփան Բադալյանի վրա որպես զենք օգտագործվող ալյումինե մահակով հարձակվելը նրանց առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող և կարճատև քայքայումով վնաս պատճառելը, ինչպես նաև նույն մահակով Ստեփան Բադալյանին պատկանող ՎԱԶ 2106 մակնիշի ավտոմեքենայի ապակիները կոտրելը, արդյոք վկայում են նրա արարքում զենքի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու հատկանիշների առկայության մասին:
ՀՀ քրեական օրենսգքրի 258-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Խուլիգանությունը՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով՝(…):
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…):
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
3) կատարվել է նախկինում խուլիգանություն կատարած անձի կողմից,
4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով,
5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով՝
(…):
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ (…):
Արման Խաչատրյանի վերաբերյալ թիվ ՎԲ 223/06 24.10.2006թ. գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։
Մեղադրյալի կողմից տուժողներին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում»։Վերոհիշյալ դիրքորոշումը Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատել է նաև Արթուր Գրիգորյանի վերաբերյալ ԵՔՐԴ/0269/01/08 գործով որոշմամբ:
Վերոշարադրյալ վերլուծությունից բխում է, որ խուլիգանության, ինչպես հասարակ, այնպես էլ որակյալ հանցակազմերի սուբյեկտիվ կղմի պարտադիր հատկանիշ է արարքում խուլիգանական մղումների առկայությունը: Այսինքն` ՀՀ քրեական օրենսգքրի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված արարքը, այն է` զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գրծադրմամբ կատարված խուլիգանությունը ենթադրում է մղումների առկայություն, հակառակ պարագայում` արարքը չի կարող որակվել վերոնշյալ հատկանիշներով:
Ըստ գործով ձեռք բերված ապացույցների` երևում է, որ մի կողմից Ա. Քալաշյանի, մյուս կողմից` տուժողների միջև վիճաբանությունը ծագել է կենցաղային հողի վրա, այն է` տուժող Գ.Հարությունյանը բազմիցս զանգահարել և անպարկեշտ առաջարկություններ է արել Ա. Քալաշյանի կնոջը։ Դրանից վրդովված, և վերջինիս ինքնությունը պարզելու և նրա հետ պարզաբանումներ կատարելու համար, Ա.Քալաշյանը ասել է կնոջը, որ նա պայմանավորվի և հանդիպի նրա հետ։ Պայմանավորված վայրում Ա. Քալաշյանը տեսել է, թե ինչպես են կինը և երեխան նստում տուժողների մեքենան և ուղևորվում դեպի իրենց տան կողմը։ Զայրանալով դրանից`իրենց բակում Ա.Քալաշյանը հարձակվել է տուժողների վրա և իր ձեռքում եղած ալյումինե մահակով կոտրել է ավտոմեքենայի ապակիները, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել տուժողներին, որի ընթացքում տվել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ։
Նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքի այն հիմնավորումները, որ Ա.Քալաշյանը թույլ է տվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ ակնհայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում հակասում է գործի նյութերին, որովհետև ամբաստանյալը, ինչպես վկայում են գործի նյութերը, տուժողներին մարմնական վնասվածք է պատճառել ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ տուժող կողմի անօրինական գործողությունների և կենցաղային հողի վրա առաջացած անբարյացակամ հարաբերությունների հետևանքով:
Միաժամանակ գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել նաև այն մասին, որ Ա.Քալաշյանի և տուժողների վիճաբանությունից հետո ամբաստանյալը շարունակել է որևէ ձևով խախտել հասարակական կարգը։ Այսինքն` Ա. Քալաշյանի արարքները չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ։
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Արիստակես Քալաշյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության, նրան մեղսագրված արարքի քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել, ուստի դատավճիռը բեկանելու հիմքեր չկան, իսկ դատավճիռն այդ մասով օրինական և հիմնավորված է:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. մարտի 14-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի ԱՐԵՍՏԱԿԵՍ ԷԴՈՒԱՐԴԻ ՔԱԼԱՇՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել անփոփոխ, իսկ մեղադրող Հ.Մովսեսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ԵԷԴ/0006/01/11
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈւԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆ
ՔԱՐՏՈւՂԱՐՈւԹՅԱՄԲ` Լ. ՄԻՐԶՈՅԱՆ
Մասնակցությամբ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ. ՄՈՎՍԻՍՅԱՆ
ՏՈւԺՈՂՆԵՐ` Գ. ՀԱՐՈւԹՅՈւՆՅԱՆ
Ս. ԲԱԴԱԼՅԱՆ
2011թ. մարտի 14-ին դատարանում
Դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանի, ծնված 08.01.1986թ., ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ-մասնագիտական կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ երեխա, աշխատում է որպես վարորդ, բնակվում է ք.Երևան Մուրացանի 163 տանը։
Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 258 հոդվածի 4-րդ մասով։
Սույն գործով կալանքի տակ չի եղել` խափանման միջոցը ստորագրություն չհեռանալու մասին։
Նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով պարզվեց հետևյալը.
Ամբաստանյալ Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանը կնոջ` Մելինե Քոչարյանի, և մանկահասակ երեխայի հետ բնակվել է Երևան քաղաքի Մուրացան 163 տանը։ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 22։30 սահմաններում, Ա. Քալաշյանի` տանը գտնվելու ընթացքում, նրա կնոջ` Մելինե Քոչարյանի 077-70-18-77 բջջային հեռախոսահամարին 077-66-41-04 հեռախոսահամարից զանգահարել է տուժող Գոռ Հարությունյանը և առաջարկել հանդիպել։ Զանգահարած անձի ինքնությունը պարզելու և կնոջը զանգահարելու պատճառները պարզելու, ինչպես նաև այդ անձանց հետ վիճաբանելու և նրանց պատժելու նպատակով, տանից վերցնելով ալյումինե մահակը, նույն օրը, ժամը 2330-ի սահմաններում կնոջ հետ միասին դուրս է եկել տանից։ Կնոջ կողմից նախապես պայմանավորված հանդիպման վայր` «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ գնալու և կնոջը հետևելու համար, զանգահարելով իր ծանոթներ` վկաներ Միսակ Հովհաննիսյանին և Արմեն Ավդալյանին, խնդրել է վերջինիս ավտոմեքենայով իրենց տանել «Սասունցի Դավիթ» կայարան։ Այնտեղ հետևելով, թե ինչպես է կինը իր մանկահասակ երեխայի հետ նստում տուժող Ստեփան Բադալյանի ՎԱԶ-2106 մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենան։ Ա. Ավդալյանի վարած ԲՄՎ 745 մակնիշի ավտոմեքենայով հետևել է նրանց, և հասնելով Մուրացան 163 տան մոտ, իջել է ավտոմեքենայից և Ս. Բադալյանի և Գ. Հարությունյանի հասցեին շուրջ 20 րոպե տևողությամբ հայհոյանքներ տալով, նախապես տանից վերցրած և իր մոտ պահած ալյումինե մահակով հարվածել է Գ. Հարությունյանի, ապա ձեռքերով և ոտքերով` Ս. Բադալյանի մարմնի տարբեր մասերին` Ս. Բադալյանի առողջությանը պատճառելով աջ աչքի ստորին կոպի, դրսային ակնակապճային, կրծքավանդակի շրջանների արյունազեղումների, քթի ոսկրերի առանց բեկորների էական տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ Գ. Հարությունյանի առողջությանը` աջ նախաբազկի շրջանի քերծվածքի ձևով պատճառել է առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող վնաս, ինչպես նաև նույն մահակի գործադրմամբ հարվածելով Ստեփան Բադալյանին պատկանող ՎԱԶ-2106 մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենային` վնասել է այն` պատճառելով 40.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս։
Վիճաբանությունը ավարտվել է, երբ Միսակ Հովհաննիսյանը և Արմեն Ավդալյանը Ա. Քալաշյանի ձեռքից խլել են ալյումինե մահակը, իսկ Ս. Բադալյանը և Գ. Հարությունյանը դիմել են փախուստի։
Ամբաստանյալ Արեստակես Քալաշյանը իրեն մեղավոր ճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2230-ի սահմաններում գտնվել է իրենց պատկանող Երևան քաղաքի Մուրացանի 163 տանը, երբ կնոջ` Մելինե Քոչարյանի բջջային հեռախոսին է զանգահարել իրենց անծանոթ ոմն Գոռ անունով մի տղա և առաջարկել է հանդիպել` հաճելի ժամանակ անցկացնելու համար։ Կինը, հասկանալով, որ այդ Գոռը փորձում է հարաբերություններ հաստատել իր հետ և հրավիրում է զվարճանալու, միացրել է հեռախոսի բարձրախոսը և ինքը լսել, որ անծանոթը իր կնոջը ասում է. «սիրուն անուն ունես, գրգռիչ տեսք էլ կունենաս» և հրավիրում է զվարճանալու։ Դրանից բարկանալով` ինքը պահանջել է կնոջից նորից զանգահարելու դեպքում համաձայնի հանդիպել այդ Գոռի հետ, որպեսզի ինքը կարողանա պարզել Գոռի ինքնությունը և պատժել նրան։ Մեկ երկու րոպե անց Գոռը նորից զանգահարել է կնոջը։ Կինը կատարելով իր պահանջը` ժամադրվել է նրա հետ «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ։ Այդ նպատակով տանից վերցրել է ալյումինե մահակ և պահել սպորտային վերարկուի թևի մեջ, որից հետո զանգահարել է իր ծանոթներ Միսակ Հովհաննիսյանին և Արմեն Ավդալյանին, և խնդրել է վերջինիս կողմից վարվող «ԲՄՎ-745» մակնիշի ավտոմեքենայով իրենց տանել «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ, որտեղ իր պահանջով Մելինեն իջել է ավտոմեքենայից, իսկ իրենք հեռվից հետևել են նրան։ Քիչ անց Մելինեին է մոտեցել անծանոթ մի երիտասարդ, որի հետ զրուցելուց հետո, Մելինեն` երեխայի հետ միասին նստել է «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և ուղևորվել են իրենց` Մուրացանի 163 տան ուղությամբ։ Ա. Ավդալյանի կողմից վարած «ԲՄՎ-745» մակնիշի ավտոմեքենայով հետևել են նրանց։ Հասնելով Մուրացանի 163 տան մոտ, ինքը անմիջապես իջել է մեքենայից, և հայհոյանքներ տալով և իր հետ նախապես վերցրած և վերարկուի տակ թաքցրած ալյումինե մահակով հարձակվել է «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի ուղևորի և վարորդի վրա։ Ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո նույն մահակով հարվածել է Մելինեի հետ զրուցած անձնավորության ձեռքին։ Ա. Ավդալյանը և Մ. Հովհաննիսյանը խլել են մահակը, իսկ անծանոթ անձիք նստել են «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։ Հայտնեց նաև, որ այդ արարքը կատարել է ելնելով զայրույթից, քանի որ կնոջ նկատմամբ նման ձևով են վարվել։
Տուժող` Գոռ Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2240-ի սահմաններում ընկերոջ` Ստեփան Բադալյանի հետ, վերջինիս «ՎԱԶ-2106» մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են Երևան, երբ իր բջջային հեռախոսին զանգ է եկել` ներկայացել է ոմն Մելինե անունով մի աղջիկ, որը հայտնել է, որ գտնվում է «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ և խնդրել է իրեն և իր մանկահասակ երեխային ուղեկցել տուն։ Ինքը խղճացել և ընկերոջը խնդրել է գնալ նրա նշած վայրը։ «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ հանդիպել և ծանոթացել է Մելինե Քոչարյանի հետ, որից հետո վերջինս երեխայի հետ միասին նստել է ընկերոջ` Ստեփան Բադալյանի վարած «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և մատնանշել է ուղևորվել դեպի Մուրացան փողոցի կողմը։ Հասնելով Մուրացանի 163 տան մոտ, Մելինեն իջել է մեքենայից, որից անմիջապես հետո իրենց վրա է հարձակվել մի երիտասարդ, որը հետագայում պարզվել է, որ Մելինեի ամուսինն է` Արեստակես Քալաշյանը, և հայհոյանքներ տալով իրենց հասցեին, սկզբում ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է Ս. Բադալյանի մեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո հարվածել է իր ձեռքին։ Այդ ժամանակ իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ երիտասարդներ և փորձել են հանդարտեցնել Մելինեի ամուսնուն, սակայն վերջինս չի հանդարտվել և սկսել է ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնել Ս. Բադալյանի մարմնի տարբեր մասերին։ Իրենք տեսնելով, որ վերջինս չի հանդարտվում, նստել են Ս. Բադալյանի «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։
Տուժող` Ստեփան Բադալյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2240-ի սահմաններում ընկերոջ` Գոռ Հարությունյանի հետ, իրեն պատկանող «ՎԱԶ-2106» մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են Երևան, երբ Գոռի բջջային հեռախոսին զանգ է եկել։ Վերջինս իրեն ասել է, որ զանգահարողը ոմն Մելինե անունով մի աղջիկ է, որը հայտնել է, որ գտնվում է «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ և խնդրել է իրեն և իր մանկահասակ երեխային ուղեկցել տուն։ Իրենք խղճալով այդ աղջկան, գնացել են նրա նշած վայրը։ «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ հանդիպել և ծանոթացել են Մելինե Քոչարյանի հետ, որից հետո վերջինս երեխայի հետ միասին նստել է իր վարած «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և մատնանշել է ուղևորվել դեպի Մուրացան փողոցի կողմը։ Հասնելով Մուրացանի 163 տան մոտ, Մելինեն իջել է մեքենայից, որից անմիջապես հետո իրենց վրա է հարձակվել մի երիտասարդ, որը հետագայում պարզվել է, որ Մելինեի ամուսինն է` Արեստակես Քալաշյանը, և հայհոյանքներ տալով իրենց հասցեին, սկզբում ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է իր մեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո հարվածել է Գոռի ձեռքին։ Այդ ժամանակ իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ երիտասարդներ և փորձել են հանդարտեցնել Մելինեի ամուսնուն, սակայն վերջինս չի հանդարտվել, այլ սկսել է ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնել իր մարմնի տարբեր մասերին։ Իրենք տեսնելով, որ վերջինս չի հանդարտվում, նստել են իր «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։
Վկա` Մելինե Քոչարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2230-ի սահմաններում ամուսնու` Արեստակես Քալաշյանի և իրենց մանկահասակ երեխայի հետ միասին գտնվել են իրենց պատկանող Երևան քաղաքի Մուրացանի 163 տանը, երբ իր բջջային հեռախոսին է զանգահարել իրեն անծանոթ ոմն Գոռ անունով մի տղա և առաջարկել է հանդիպել` հաճելի ժամանակ անցկացնելու համար։ Ինքը, զգալով, որ այդ Գոռը փորձում է հարաբերություններ հաստատել իր հետ և հրավիրում է զվարճանալու, միացրել է հեռախոսի բարձրախոսը, որպեսզի ամուսինը լսի իրենց խոսակցությունը։ Գոռ անունով ներկայացած անծանոթը իրեն ասել է. «սիրուն անուն ունես, որ այդքան սիրուն անուն ունես, գրգռիչ տեսք էլ կունենաս»` հրավիրել է զվարճանալու և անջատել հեռախոսը։ Դրանից բարկանալով, ամուսինը պահանջել է իրենից նորից զանգահարելու դեպքում խոսեցնի այդ Գոռին և համաձայնի հանդիպել նրա հետ, որպեսզի ինքը կարողանա պարզել Գոռի ինքնությունը և պատժել նրան։ Մեկ երկու րոպե անց Գոռը նորից զանգահարել է իրեն և առաջարկել է հանդիպել և ասել է, որ եթե խաբի և չհանդիպի նրա հետ, նա իրեն «մի տեղից կգտնի և կնվաստացնի»։ Ինքը, կատարելով ամուսնու պահանջը, ժամադրվել է Գոռի հետ ամուսնու ասած վայրում` «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ։
Ամուսնու ծանոթներ Միսակ Հովհաննիսյանի և Արմեն Ավդալյանի հետ, վերջինիս վարած «ԲՄՎ-745» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ, որտեղ Արեստակեսի պահանջով իջել է ավտոմեքենայից, իսկ նրանք հեռվից հետևել են իրեն։ Քիչ անց իրեն է մոտեցել մի երիտասարդ, որը ներկայացել է Գոռ անունով, և ասել է, որ ինքն է զանգահարել և պայմանավորվել հանդիպման համար։ Գոռը իրեն ասել է, որ հանդիպման է եկել իր ընկերոջ հետ, ուստի առաջարկել է իրեն զանգահարել իր ընկերուհիներից մեկին, որպեսզի միասին գնան զվարճանալու։ Գոռի խնդրանքով նստել է նրա ընկերոջ վարած «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և ասել է, որ երեխային թողնեն տանը, որից հետո կարող են գնալ զվարճանալու։ Իր նշած երթուղով գնացել են իրենց` Մուրացանի 163 տան մոտ, որտեղ երեխային տանը թողնելու նպատակով, իջել է մեքենայից, սակայն չի հասցրել մտնել տուն, երբ տեսել է, որ Արեստակեսը բարձրաձայն հայհոյանքներ տալով «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի և Գոռի հասցեին, ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է նրանց ավտոմեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո հարվածել է Գոռի ձեռքին։ Այդ ժամանակ Ա. Ավդալյանը և Մ. Հովհաննիսյանը մոտեցել են նրանց և փորձել են հանդարտեցնել Արեստակեսին, որը այդ պահին ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ էր հասցնում «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի մարմնի տարբեր մասերին։ Այդ ընթացքում Գոռը և վարորդը նստել են «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։
Վկաներ` Արմեն Ավդալյանը և Միսակ Հովհաննիսյանը նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2300-ի սահմաններում իրենց ծանոթ Արեստակես Քալաշյանի խնդրանքով նրան, կնոջը` Մելինե Քոչարյանին, և իրենց մանկահասակ երեխային Ա. Ավդալյանի վարած «ԲՄՎ-745» մակնիշի ավտոմեքենայով տարել են «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ, որտեղ Մելինեն երեխայի հետ միասին իջել է մեքենայից։ Մի քանի րոպե անց Մելինեին է մոտեցել անծանոթ մի երիտասարդ, զրուցել է նրա հետ, որից հետո նրանք միասին նստել են «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և ուղևորվել Մուրացան փողոցի կողմը։ Հասնելով Մուրացանի 163 տան մոտ, Մելինեն իջել է մեքենայից, որից անմիջապես հետո իրենց մեքենայից իջել է Արեստակես Քալաշյանը, և բաճկոնի տակից հանելով ալյումինե մահակը, բարձրաձայն հայհոյանքներ տալով «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի և ուղևորի հասցեին, ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է ավտոմեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո հարվածել է ուղևորներից մեկի ձեռքին։ Այդ ժամանակ իրենք մոտեցել են նրանց և փորձել են հանդարտեցնել Արեստակեսին, որը այդ պահին ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ էր հասցնում մյուս ուղևորի մարմնի տարբեր մասերին։ Այդ ընթացքում իրենց անծանոթ երկու երիտասարդները, պոկվելով Արեստակեսի ձեռքերից, նստել են «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։
Վկա` Սրբուհի Մկրտչյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2330-ի սահմաններում գտնվել է իրենց պատկանող Մուրացանի 159 տանը, երբ փողոցից հայհոյանքի ձայներ է լսել, սակայն դուրս չի եկել։ Հաջորդ օրը հարևաններից տեղեկացել է, որ իրենց հարևան Արեստակեսն է հայհոյանքներ տվել կնոջ հետ կապված հարցի շուրջ վիճաբանության ժամանակ։
Վկա` Լուիզա Չալաբովան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2330-ի սահմաններում գտնվել է իրենց պատկանող Մուրացանի 161 տանը, երբ փողոցից բարձրաձայն հայհոյանքի ձայներ է լսել։ Դուրս է եկել բակ և տեսել է, որ փողոցում տղաներ են հավաքվել և քաշքշում են միմյանց, իսկ իրենց հարևան Արեստակեսը վիճաբանության ընթացքում բարձրաձայն հայհոյանքներ է տալիս։ Հետագայում հարևաններից տեղեկացել է, որ վիճաբանության ժամանակ Արեստակեսը հայհոյանքները տվել է կնոջ հարցի շուրջ կապված։
Վկա` Վարդգես Սարդարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2330-ի սահմաններում գտնվել է իրենց պատկանող Մուրացանի 184 տանը, երբ փողոցից հայհոյանքի ձայներ է լսել։ Դուրս գալով փողոց, տեսել է, որ իրենց հարևան Արեստակեսը վիճաբանում է ինչ որ տղաների հետ և հայհոյանքներ է տալիս։ Ինքը հանդարտեցրել է նրան և ուղեկցել է տուն։ Հաջորդ օրը հարևաններից տեղեկացել է, որ իրենց հարևան Արեստակեսը վիճաբանության ժամանակ հայհոյանքները տվել է կնոջ հարցի հետ կապված։
Դատաբժշկական փորձաքննության 07.09.2010թ. թիվ 2318 եզրակացության համաձայն Գոռ Հարությունյանի վնասվածքը` աջ նախաբազկի շրջանի քերծվածքի ձևով, հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով, որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում։
Դատաբժշկական փորձաքննության 18.09.2010թ. թիվ 2319 եզրակացության համաձայն Ստեփան Բադալյանի վնասվածքները` աջ աչքի ստորին կոպի, դրսային ակնակապճային, կրծքավանդակի շրջանների արյունազեղումների, քթի ոսկրի առանց բեկորների էական տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկայով և նրա առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։
Ապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 727 եզրակացության համաձայն «ՎԱԶ-2106» մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի սեփականատիրոջը պատճառված նյութական վնասը 2010թ. սեպտեմբերի 4-ի դրությամբ գնահատվում է 40.000 ՀՀ դրամ։
23.12.2010թ. որոշմամբ Ա. Քալաշյանի կողմից ներկայացված ալյումինե դեֆորմացված մահակը ճանաչվել է իրեղեն ապացույց։
Նախաքննական մարմինը վերը շարադրված արարքի համար Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քր. օր-ի 258 հոդվածի 4-րդ մասով` համարելով, որ Ա. Քալաշյանի արարքը ուղղված է եղել դիտավորությամբ հասարակական կարգի կոպիտ խախտմանը։
Նման մեղադրանքի հիմքում նախաքննական մարմինը դրել է Արեստակես Քալաշյանի կողմից տուժողների հետ վիճաբանելու, հայհոյանքներ տալու, նրանց մահակով հարվածելու և մեքենայի ապակիները կոտրելու փաստերը` համարելով դրանք որպես զենք օգտագործած ալյումինե մահակի գործադրմամբ խուլիգանություն։
Դատարանը գտավ, որ Ա. Քալաշյանի կողմից կատարված արարքը պետք է որակելՀՀ քր. օր.-ի 117 հոդվածով և 185 հոդվածի 1-ին մասով հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ըստ գործով ձեռք բերված ապացույցների` մի կողմից Ա. Քալաշյանի, մյուս կողմից` տուժողների միջև վիճաբանությունը ծագել է կենցաղային հողի վրա, այն է` տուժող Գ. Հարությունյանը բազմիցս զանգահարել և անպարկեշտ առաջարկություններ է արել Ա. Քալաշյանի կնոջը։ Դրանից վրդովված, և վերջինիս ինքնությունը պարզելու և նրա հետ պարզաբանումներ կատարելու համար, Ա. Քալաշյանը ասել է կնոջը, որ նա պայմանավորվի և հանդիպի նրա հետ։
Պայմանավորված վայրում Ա. Քալաշյանը տեսել է, թե ինչպես են կինը և երեխան նստում տուժողների մեքենան և ուղևորվում դեպի իրենց տան կողմը։ Զայրանալով դրանից, Ա. Քալաշյանը հարձակվել է տուժողների վրա և իր ձեռքում եղած ալյումինե մահակով կոտրել է ավտոմեքենայի ապակիները, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել տուժողներին, որի ընթացքում տվել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ։
Այսինքն` Ա. Քալաշյանը վերը նշված արարքները կատարել է ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ կենցաղային հողի վրա առաջացած վրդովմունքի պատճառով։ Նրա արարքում բացակայում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ արհամարհանքը, և իր արարքով նա ցանկություն չի ունեցել արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերել շրջապատի հանդեպ կամ հակադրվել շրջապատին։ Երբ Ս. Բադալյանը և Գ. Հարությունյանը դիմել են փախուստի, Ա. Քալաշյանը դադարեցրել է իր գործողությունները` այլևս հայհոյանքներ չի տվել, չի հետապնդել տուժողներին, այլ անձանց չի հակադրվել։
Քննարկվող հարցի շուրջ իր իրավական դիրքորոշումն է հայտնել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը ՎԲ-223/06 քրեական գործի վերաբերյալ 2006թ. հոկտեբերի 24-ի նախադեպային որոշման մեջ։ Ըստ այդ որոշման. «Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։
Մեղադրյալի կողմից տուժողներին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում»։
Դատարանը գտավ, որ նախաքննական մարմնի հետևություններն այն մասին, որ Ա. Քալաշյանը թույլ է տվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ ակնհայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում հակասում է գործի նյութերին, որովհետև նա, ինչպես վկայում են գործի նյութերը, տուժողներին մարմնական վնասվածք է պատճառել ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ տուժող կողմի անօրինական գործողությունների և կենցաղային հողի վրա առաջացած անբարյացակամ հարաբերությունների հետևանքով։
Միաժամանակ գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել նաև այն մասին, որ Ա. Քալաշյանի և տուժողների վիճաբանությունից հետո նա շարունակել է որևէ ձևով խախտել հասարակական կարգը։ Այսինքն Ա. Քալաշյանի արարքները չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմանը։
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ Արեստակես Քալաշյանի կողմից կատարված արարք համապատասխանում է ՀՀ քր. օր-ի 117 հոդվածին և 185 հոդվածի 1-ին մասին, որով և պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության, քանի որ այն բխում է գործի դատաքննությամբ ձեռք բերված տվյալների ամբողջական վերլուծությունից և ապացույցների իրավական ճիշտ գնահատումից։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում արարքի հասարակական վտանգավորությունը, ամբաստանյալների ինքնությունը և գործի ողջ հանգամանքները։
Արեստակես Քալաշյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև անձը բնութագրող հանգամանք է համարում այն, որ վերջինս երիտասարդ է, խնամքին ունի 1 տարեկան 3 ամսեկան մեկ երեխա, երկկողմանի ծնողազուրկ է, նախկինում արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, հանցանքը կատարել է տուժողների հակաօրինական վարքագծի դրսևորման պատճառով, զղջացել է կատարած արարքի համար և ընդունել մեղքը։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա. Քալաշյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ։
Տուժողների կողմից քաղաքացիական հայց չներկայացնելու պատճառով այդ հարցը պետք է համարել լուծված։
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ալյումինե մահակը պետք է ոչնչացնել։
Ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 357-360 հոդվածներով, դատարանը.
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քր. օր-ի 117 հոդվածով և 185 հոդվածի 1-ին մասով.
ՀՀ քր. օր-ի 117 հոդվածով դատապարտել տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քր. օր-ի 185 հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հիսունապատիկի` 50.000/հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քր. օր-ի 66 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, վերջնական պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Քաղաքացիական հայցի հարցը համարել լուծված։
Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ալյումինե մահակը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ոչնչացնել։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ Ա. ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈւԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆ
ՔԱՐՏՈւՂԱՐՈւԹՅԱՄԲ` Լ. ՄԻՐԶՈՅԱՆ
Մասնակցությամբ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ. ՄՈՎՍԻՍՅԱՆ
ՏՈւԺՈՂՆԵՐ` Գ. ՀԱՐՈւԹՅՈւՆՅԱՆ
Ս. ԲԱԴԱԼՅԱՆ
2011թ. մարտի 14-ին դատարանում
Դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանի, ծնված 08.01.1986թ., ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ-մասնագիտական կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ երեխա, աշխատում է որպես վարորդ, բնակվում է ք.Երևան Մուրացանի 163 տանը։
Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 258 հոդվածի 4-րդ մասով։
Սույն գործով կալանքի տակ չի եղել` խափանման միջոցը ստորագրություն չհեռանալու մասին։
Նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով պարզվեց հետևյալը.
Ամբաստանյալ Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանը կնոջ` Մելինե Քոչարյանի, և մանկահասակ երեխայի հետ բնակվել է Երևան քաղաքի Մուրացան 163 տանը։ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 22։30 սահմաններում, Ա. Քալաշյանի` տանը գտնվելու ընթացքում, նրա կնոջ` Մելինե Քոչարյանի 077-70-18-77 բջջային հեռախոսահամարին 077-66-41-04 հեռախոսահամարից զանգահարել է տուժող Գոռ Հարությունյանը և առաջարկել հանդիպել։ Զանգահարած անձի ինքնությունը պարզելու և կնոջը զանգահարելու պատճառները պարզելու, ինչպես նաև այդ անձանց հետ վիճաբանելու և նրանց պատժելու նպատակով, տանից վերցնելով ալյումինե մահակը, նույն օրը, ժամը 2330-ի սահմաններում կնոջ հետ միասին դուրս է եկել տանից։ Կնոջ կողմից նախապես պայմանավորված հանդիպման վայր` «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ գնալու և կնոջը հետևելու համար, զանգահարելով իր ծանոթներ` վկաներ Միսակ Հովհաննիսյանին և Արմեն Ավդալյանին, խնդրել է վերջինիս ավտոմեքենայով իրենց տանել «Սասունցի Դավիթ» կայարան։ Այնտեղ հետևելով, թե ինչպես է կինը իր մանկահասակ երեխայի հետ նստում տուժող Ստեփան Բադալյանի ՎԱԶ-2106 մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենան։ Ա. Ավդալյանի վարած ԲՄՎ 745 մակնիշի ավտոմեքենայով հետևել է նրանց, և հասնելով Մուրացան 163 տան մոտ, իջել է ավտոմեքենայից և Ս. Բադալյանի և Գ. Հարությունյանի հասցեին շուրջ 20 րոպե տևողությամբ հայհոյանքներ տալով, նախապես տանից վերցրած և իր մոտ պահած ալյումինե մահակով հարվածել է Գ. Հարությունյանի, ապա ձեռքերով և ոտքերով` Ս. Բադալյանի մարմնի տարբեր մասերին` Ս. Բադալյանի առողջությանը պատճառելով աջ աչքի ստորին կոպի, դրսային ակնակապճային, կրծքավանդակի շրջանների արյունազեղումների, քթի ոսկրերի առանց բեկորների էական տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ Գ. Հարությունյանի առողջությանը` աջ նախաբազկի շրջանի քերծվածքի ձևով պատճառել է առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող վնաս, ինչպես նաև նույն մահակի գործադրմամբ հարվածելով Ստեփան Բադալյանին պատկանող ՎԱԶ-2106 մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենային` վնասել է այն` պատճառելով 40.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս։
Վիճաբանությունը ավարտվել է, երբ Միսակ Հովհաննիսյանը և Արմեն Ավդալյանը Ա. Քալաշյանի ձեռքից խլել են ալյումինե մահակը, իսկ Ս. Բադալյանը և Գ. Հարությունյանը դիմել են փախուստի։
Ամբաստանյալ Արեստակես Քալաշյանը իրեն մեղավոր ճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2230-ի սահմաններում գտնվել է իրենց պատկանող Երևան քաղաքի Մուրացանի 163 տանը, երբ կնոջ` Մելինե Քոչարյանի բջջային հեռախոսին է զանգահարել իրենց անծանոթ ոմն Գոռ անունով մի տղա և առաջարկել է հանդիպել` հաճելի ժամանակ անցկացնելու համար։ Կինը, հասկանալով, որ այդ Գոռը փորձում է հարաբերություններ հաստատել իր հետ և հրավիրում է զվարճանալու, միացրել է հեռախոսի բարձրախոսը և ինքը լսել, որ անծանոթը իր կնոջը ասում է. «սիրուն անուն ունես, գրգռիչ տեսք էլ կունենաս» և հրավիրում է զվարճանալու։ Դրանից բարկանալով` ինքը պահանջել է կնոջից նորից զանգահարելու դեպքում համաձայնի հանդիպել այդ Գոռի հետ, որպեսզի ինքը կարողանա պարզել Գոռի ինքնությունը և պատժել նրան։ Մեկ երկու րոպե անց Գոռը նորից զանգահարել է կնոջը։ Կինը կատարելով իր պահանջը` ժամադրվել է նրա հետ «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ։ Այդ նպատակով տանից վերցրել է ալյումինե մահակ և պահել սպորտային վերարկուի թևի մեջ, որից հետո զանգահարել է իր ծանոթներ Միսակ Հովհաննիսյանին և Արմեն Ավդալյանին, և խնդրել է վերջինիս կողմից վարվող «ԲՄՎ-745» մակնիշի ավտոմեքենայով իրենց տանել «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ, որտեղ իր պահանջով Մելինեն իջել է ավտոմեքենայից, իսկ իրենք հեռվից հետևել են նրան։ Քիչ անց Մելինեին է մոտեցել անծանոթ մի երիտասարդ, որի հետ զրուցելուց հետո, Մելինեն` երեխայի հետ միասին նստել է «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և ուղևորվել են իրենց` Մուրացանի 163 տան ուղությամբ։ Ա. Ավդալյանի կողմից վարած «ԲՄՎ-745» մակնիշի ավտոմեքենայով հետևել են նրանց։ Հասնելով Մուրացանի 163 տան մոտ, ինքը անմիջապես իջել է մեքենայից, և հայհոյանքներ տալով և իր հետ նախապես վերցրած և վերարկուի տակ թաքցրած ալյումինե մահակով հարձակվել է «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի ուղևորի և վարորդի վրա։ Ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո նույն մահակով հարվածել է Մելինեի հետ զրուցած անձնավորության ձեռքին։ Ա. Ավդալյանը և Մ. Հովհաննիսյանը խլել են մահակը, իսկ անծանոթ անձիք նստել են «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։ Հայտնեց նաև, որ այդ արարքը կատարել է ելնելով զայրույթից, քանի որ կնոջ նկատմամբ նման ձևով են վարվել։
Տուժող` Գոռ Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2240-ի սահմաններում ընկերոջ` Ստեփան Բադալյանի հետ, վերջինիս «ՎԱԶ-2106» մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են Երևան, երբ իր բջջային հեռախոսին զանգ է եկել` ներկայացել է ոմն Մելինե անունով մի աղջիկ, որը հայտնել է, որ գտնվում է «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ և խնդրել է իրեն և իր մանկահասակ երեխային ուղեկցել տուն։ Ինքը խղճացել և ընկերոջը խնդրել է գնալ նրա նշած վայրը։ «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ հանդիպել և ծանոթացել է Մելինե Քոչարյանի հետ, որից հետո վերջինս երեխայի հետ միասին նստել է ընկերոջ` Ստեփան Բադալյանի վարած «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և մատնանշել է ուղևորվել դեպի Մուրացան փողոցի կողմը։ Հասնելով Մուրացանի 163 տան մոտ, Մելինեն իջել է մեքենայից, որից անմիջապես հետո իրենց վրա է հարձակվել մի երիտասարդ, որը հետագայում պարզվել է, որ Մելինեի ամուսինն է` Արեստակես Քալաշյանը, և հայհոյանքներ տալով իրենց հասցեին, սկզբում ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է Ս. Բադալյանի մեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո հարվածել է իր ձեռքին։ Այդ ժամանակ իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ երիտասարդներ և փորձել են հանդարտեցնել Մելինեի ամուսնուն, սակայն վերջինս չի հանդարտվել և սկսել է ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնել Ս. Բադալյանի մարմնի տարբեր մասերին։ Իրենք տեսնելով, որ վերջինս չի հանդարտվում, նստել են Ս. Բադալյանի «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։
Տուժող` Ստեփան Բադալյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2240-ի սահմաններում ընկերոջ` Գոռ Հարությունյանի հետ, իրեն պատկանող «ՎԱԶ-2106» մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են Երևան, երբ Գոռի բջջային հեռախոսին զանգ է եկել։ Վերջինս իրեն ասել է, որ զանգահարողը ոմն Մելինե անունով մի աղջիկ է, որը հայտնել է, որ գտնվում է «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ և խնդրել է իրեն և իր մանկահասակ երեխային ուղեկցել տուն։ Իրենք խղճալով այդ աղջկան, գնացել են նրա նշած վայրը։ «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ հանդիպել և ծանոթացել են Մելինե Քոչարյանի հետ, որից հետո վերջինս երեխայի հետ միասին նստել է իր վարած «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և մատնանշել է ուղևորվել դեպի Մուրացան փողոցի կողմը։ Հասնելով Մուրացանի 163 տան մոտ, Մելինեն իջել է մեքենայից, որից անմիջապես հետո իրենց վրա է հարձակվել մի երիտասարդ, որը հետագայում պարզվել է, որ Մելինեի ամուսինն է` Արեստակես Քալաշյանը, և հայհոյանքներ տալով իրենց հասցեին, սկզբում ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է իր մեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո հարվածել է Գոռի ձեռքին։ Այդ ժամանակ իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ երիտասարդներ և փորձել են հանդարտեցնել Մելինեի ամուսնուն, սակայն վերջինս չի հանդարտվել, այլ սկսել է ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնել իր մարմնի տարբեր մասերին։ Իրենք տեսնելով, որ վերջինս չի հանդարտվում, նստել են իր «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։
Վկա` Մելինե Քոչարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2230-ի սահմաններում ամուսնու` Արեստակես Քալաշյանի և իրենց մանկահասակ երեխայի հետ միասին գտնվել են իրենց պատկանող Երևան քաղաքի Մուրացանի 163 տանը, երբ իր բջջային հեռախոսին է զանգահարել իրեն անծանոթ ոմն Գոռ անունով մի տղա և առաջարկել է հանդիպել` հաճելի ժամանակ անցկացնելու համար։ Ինքը, զգալով, որ այդ Գոռը փորձում է հարաբերություններ հաստատել իր հետ և հրավիրում է զվարճանալու, միացրել է հեռախոսի բարձրախոսը, որպեսզի ամուսինը լսի իրենց խոսակցությունը։ Գոռ անունով ներկայացած անծանոթը իրեն ասել է. «սիրուն անուն ունես, որ այդքան սիրուն անուն ունես, գրգռիչ տեսք էլ կունենաս»` հրավիրել է զվարճանալու և անջատել հեռախոսը։ Դրանից բարկանալով, ամուսինը պահանջել է իրենից նորից զանգահարելու դեպքում խոսեցնի այդ Գոռին և համաձայնի հանդիպել նրա հետ, որպեսզի ինքը կարողանա պարզել Գոռի ինքնությունը և պատժել նրան։ Մեկ երկու րոպե անց Գոռը նորից զանգահարել է իրեն և առաջարկել է հանդիպել և ասել է, որ եթե խաբի և չհանդիպի նրա հետ, նա իրեն «մի տեղից կգտնի և կնվաստացնի»։ Ինքը, կատարելով ամուսնու պահանջը, ժամադրվել է Գոռի հետ ամուսնու ասած վայրում` «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ։
Ամուսնու ծանոթներ Միսակ Հովհաննիսյանի և Արմեն Ավդալյանի հետ, վերջինիս վարած «ԲՄՎ-745» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ, որտեղ Արեստակեսի պահանջով իջել է ավտոմեքենայից, իսկ նրանք հեռվից հետևել են իրեն։ Քիչ անց իրեն է մոտեցել մի երիտասարդ, որը ներկայացել է Գոռ անունով, և ասել է, որ ինքն է զանգահարել և պայմանավորվել հանդիպման համար։ Գոռը իրեն ասել է, որ հանդիպման է եկել իր ընկերոջ հետ, ուստի առաջարկել է իրեն զանգահարել իր ընկերուհիներից մեկին, որպեսզի միասին գնան զվարճանալու։ Գոռի խնդրանքով նստել է նրա ընկերոջ վարած «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և ասել է, որ երեխային թողնեն տանը, որից հետո կարող են գնալ զվարճանալու։ Իր նշած երթուղով գնացել են իրենց` Մուրացանի 163 տան մոտ, որտեղ երեխային տանը թողնելու նպատակով, իջել է մեքենայից, սակայն չի հասցրել մտնել տուն, երբ տեսել է, որ Արեստակեսը բարձրաձայն հայհոյանքներ տալով «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի և Գոռի հասցեին, ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է նրանց ավտոմեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո հարվածել է Գոռի ձեռքին։ Այդ ժամանակ Ա. Ավդալյանը և Մ. Հովհաննիսյանը մոտեցել են նրանց և փորձել են հանդարտեցնել Արեստակեսին, որը այդ պահին ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ էր հասցնում «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի մարմնի տարբեր մասերին։ Այդ ընթացքում Գոռը և վարորդը նստել են «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։
Վկաներ` Արմեն Ավդալյանը և Միսակ Հովհաննիսյանը նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2300-ի սահմաններում իրենց ծանոթ Արեստակես Քալաշյանի խնդրանքով նրան, կնոջը` Մելինե Քոչարյանին, և իրենց մանկահասակ երեխային Ա. Ավդալյանի վարած «ԲՄՎ-745» մակնիշի ավտոմեքենայով տարել են «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ, որտեղ Մելինեն երեխայի հետ միասին իջել է մեքենայից։ Մի քանի րոպե անց Մելինեին է մոտեցել անծանոթ մի երիտասարդ, զրուցել է նրա հետ, որից հետո նրանք միասին նստել են «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և ուղևորվել Մուրացան փողոցի կողմը։ Հասնելով Մուրացանի 163 տան մոտ, Մելինեն իջել է մեքենայից, որից անմիջապես հետո իրենց մեքենայից իջել է Արեստակես Քալաշյանը, և բաճկոնի տակից հանելով ալյումինե մահակը, բարձրաձայն հայհոյանքներ տալով «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի և ուղևորի հասցեին, ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է ավտոմեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո հարվածել է ուղևորներից մեկի ձեռքին։ Այդ ժամանակ իրենք մոտեցել են նրանց և փորձել են հանդարտեցնել Արեստակեսին, որը այդ պահին ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ էր հասցնում մյուս ուղևորի մարմնի տարբեր մասերին։ Այդ ընթացքում իրենց անծանոթ երկու երիտասարդները, պոկվելով Արեստակեսի ձեռքերից, նստել են «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։
Վկա` Սրբուհի Մկրտչյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2330-ի սահմաններում գտնվել է իրենց պատկանող Մուրացանի 159 տանը, երբ փողոցից հայհոյանքի ձայներ է լսել, սակայն դուրս չի եկել։ Հաջորդ օրը հարևաններից տեղեկացել է, որ իրենց հարևան Արեստակեսն է հայհոյանքներ տվել կնոջ հետ կապված հարցի շուրջ վիճաբանության ժամանակ։
Վկա` Լուիզա Չալաբովան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2330-ի սահմաններում գտնվել է իրենց պատկանող Մուրացանի 161 տանը, երբ փողոցից բարձրաձայն հայհոյանքի ձայներ է լսել։ Դուրս է եկել բակ և տեսել է, որ փողոցում տղաներ են հավաքվել և քաշքշում են միմյանց, իսկ իրենց հարևան Արեստակեսը վիճաբանության ընթացքում բարձրաձայն հայհոյանքներ է տալիս։ Հետագայում հարևաններից տեղեկացել է, որ վիճաբանության ժամանակ Արեստակեսը հայհոյանքները տվել է կնոջ հարցի շուրջ կապված։
Վկա` Վարդգես Սարդարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2330-ի սահմաններում գտնվել է իրենց պատկանող Մուրացանի 184 տանը, երբ փողոցից հայհոյանքի ձայներ է լսել։ Դուրս գալով փողոց, տեսել է, որ իրենց հարևան Արեստակեսը վիճաբանում է ինչ որ տղաների հետ և հայհոյանքներ է տալիս։ Ինքը հանդարտեցրել է նրան և ուղեկցել է տուն։ Հաջորդ օրը հարևաններից տեղեկացել է, որ իրենց հարևան Արեստակեսը վիճաբանության ժամանակ հայհոյանքները տվել է կնոջ հարցի հետ կապված։
Դատաբժշկական փորձաքննության 07.09.2010թ. թիվ 2318 եզրակացության համաձայն Գոռ Հարությունյանի վնասվածքը` աջ նախաբազկի շրջանի քերծվածքի ձևով, հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով, որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում։
Դատաբժշկական փորձաքննության 18.09.2010թ. թիվ 2319 եզրակացության համաձայն Ստեփան Բադալյանի վնասվածքները` աջ աչքի ստորին կոպի, դրսային ակնակապճային, կրծքավանդակի շրջանների արյունազեղումների, քթի ոսկրի առանց բեկորների էական տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկայով և նրա առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։
Ապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 727 եզրակացության համաձայն «ՎԱԶ-2106» մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի սեփականատիրոջը պատճառված նյութական վնասը 2010թ. սեպտեմբերի 4-ի դրությամբ գնահատվում է 40.000 ՀՀ դրամ։
23.12.2010թ. որոշմամբ Ա. Քալաշյանի կողմից ներկայացված ալյումինե դեֆորմացված մահակը ճանաչվել է իրեղեն ապացույց։
Նախաքննական մարմինը վերը շարադրված արարքի համար Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քր. օր-ի 258 հոդվածի 4-րդ մասով` համարելով, որ Ա. Քալաշյանի արարքը ուղղված է եղել դիտավորությամբ հասարակական կարգի կոպիտ խախտմանը։
Նման մեղադրանքի հիմքում նախաքննական մարմինը դրել է Արեստակես Քալաշյանի կողմից տուժողների հետ վիճաբանելու, հայհոյանքներ տալու, նրանց մահակով հարվածելու և մեքենայի ապակիները կոտրելու փաստերը` համարելով դրանք որպես զենք օգտագործած ալյումինե մահակի գործադրմամբ խուլիգանություն։
Դատարանը գտավ, որ Ա. Քալաշյանի կողմից կատարված արարքը պետք է որակելՀՀ քր. օր.-ի 117 հոդվածով և 185 հոդվածի 1-ին մասով հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ըստ գործով ձեռք բերված ապացույցների` մի կողմից Ա. Քալաշյանի, մյուս կողմից` տուժողների միջև վիճաբանությունը ծագել է կենցաղային հողի վրա, այն է` տուժող Գ. Հարությունյանը բազմիցս զանգահարել և անպարկեշտ առաջարկություններ է արել Ա. Քալաշյանի կնոջը։ Դրանից վրդովված, և վերջինիս ինքնությունը պարզելու և նրա հետ պարզաբանումներ կատարելու համար, Ա. Քալաշյանը ասել է կնոջը, որ նա պայմանավորվի և հանդիպի նրա հետ։
Պայմանավորված վայրում Ա. Քալաշյանը տեսել է, թե ինչպես են կինը և երեխան նստում տուժողների մեքենան և ուղևորվում դեպի իրենց տան կողմը։ Զայրանալով դրանից, Ա. Քալաշյանը հարձակվել է տուժողների վրա և իր ձեռքում եղած ալյումինե մահակով կոտրել է ավտոմեքենայի ապակիները, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել տուժողներին, որի ընթացքում տվել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ։
Այսինքն` Ա. Քալաշյանը վերը նշված արարքները կատարել է ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ կենցաղային հողի վրա առաջացած վրդովմունքի պատճառով։ Նրա արարքում բացակայում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ արհամարհանքը, և իր արարքով նա ցանկություն չի ունեցել արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերել շրջապատի հանդեպ կամ հակադրվել շրջապատին։ Երբ Ս. Բադալյանը և Գ. Հարությունյանը դիմել են փախուստի, Ա. Քալաշյանը դադարեցրել է իր գործողությունները` այլևս հայհոյանքներ չի տվել, չի հետապնդել տուժողներին, այլ անձանց չի հակադրվել։
Քննարկվող հարցի շուրջ իր իրավական դիրքորոշումն է հայտնել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը ՎԲ-223/06 քրեական գործի վերաբերյալ 2006թ. հոկտեբերի 24-ի նախադեպային որոշման մեջ։ Ըստ այդ որոշման. «Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։
Մեղադրյալի կողմից տուժողներին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում»։
Դատարանը գտավ, որ նախաքննական մարմնի հետևություններն այն մասին, որ Ա. Քալաշյանը թույլ է տվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ ակնհայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում հակասում է գործի նյութերին, որովհետև նա, ինչպես վկայում են գործի նյութերը, տուժողներին մարմնական վնասվածք է պատճառել ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ տուժող կողմի անօրինական գործողությունների և կենցաղային հողի վրա առաջացած անբարյացակամ հարաբերությունների հետևանքով։
Միաժամանակ գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել նաև այն մասին, որ Ա. Քալաշյանի և տուժողների վիճաբանությունից հետո նա շարունակել է որևէ ձևով խախտել հասարակական կարգը։ Այսինքն Ա. Քալաշյանի արարքները չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմանը։
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ Արեստակես Քալաշյանի կողմից կատարված արարք համապատասխանում է ՀՀ քր. օր-ի 117 հոդվածին և 185 հոդվածի 1-ին մասին, որով և պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության, քանի որ այն բխում է գործի դատաքննությամբ ձեռք բերված տվյալների ամբողջական վերլուծությունից և ապացույցների իրավական ճիշտ գնահատումից։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում արարքի հասարակական վտանգավորությունը, ամբաստանյալների ինքնությունը և գործի ողջ հանգամանքները։
Արեստակես Քալաշյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև անձը բնութագրող հանգամանք է համարում այն, որ վերջինս երիտասարդ է, խնամքին ունի 1 տարեկան 3 ամսեկան մեկ երեխա, երկկողմանի ծնողազուրկ է, նախկինում արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, հանցանքը կատարել է տուժողների հակաօրինական վարքագծի դրսևորման պատճառով, զղջացել է կատարած արարքի համար և ընդունել մեղքը։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա. Քալաշյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ։
Տուժողների կողմից քաղաքացիական հայց չներկայացնելու պատճառով այդ հարցը պետք է համարել լուծված։
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ալյումինե մահակը պետք է ոչնչացնել։
Ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 357-360 հոդվածներով, դատարանը.
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քր. օր-ի 117 հոդվածով և 185 հոդվածի 1-ին մասով.
ՀՀ քր. օր-ի 117 հոդվածով դատապարտել տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քր. օր-ի 185 հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հիսունապատիկի` 50.000/հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քր. օր-ի 66 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, վերջնական պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Քաղաքացիական հայցի հարցը համարել լուծված։
Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ալյումինե մահակը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ոչնչացնել։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ Ա. ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԷԴ/0006/01/11
Էրեբունի և Նուբարաշեն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 10-01-2011 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0006/01/11 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 12139110 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | 04.09.2010թ. Երևանի Մուրացան փողոցի թիվ 163 տան մոտ որպես զենք օգտագործվող մահակի գործադրմամբ, զուգորդված Ս. Բադալյանի և Գ. Հարությունյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով և ուրիշի գույքը վնասելով կատարել է խուլիգանություն: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Արեստակես |
| Ազգանուն | Քալաշյան |
| Հայրանուն | Էդուարդի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Դատվածություն | |
| Դատվածություն | չդատված |
| Վիճակագրական տողի համարը | 10.1 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 10-01-2011 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արտուշ |
| Ազգանուն | Գաբրիելյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 10-01-2011 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 11-01-2011 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 11-01-2011 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 24-01-2011 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արիստակես |
| Ազգանուն | Քալաշյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 01-02-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 10-02-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 18-02-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 22-02-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 01-03-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 14-03-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 14-03-2011 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Արեստակես |
| Ազգանուն | Քալաշյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 14-03-2011 |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Այլ հանցագործության հոդվածներ | |
| Այլ հանցագործության հոդվածներով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Տուգանք |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | ԵԷԴ/0006/01/11 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը՝ ՆԱԽԱԳԱՀՈւԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆ ՔԱՐՏՈւՂԱՐՈւԹՅԱՄԲ` Լ. ՄԻՐԶՈՅԱՆ Մասնակցությամբ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ. ՄՈՎՍԻՍՅԱՆ ՏՈւԺՈՂՆԵՐ` Գ. ՀԱՐՈւԹՅՈւՆՅԱՆ Ս. ԲԱԴԱԼՅԱՆ 2011թ. մարտի 14-ին դատարանում Դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանի, ծնված 08.01.1986թ., ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ-մասնագիտական կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ երեխա, աշխատում է որպես վարորդ, բնակվում է ք.Երևան Մուրացանի 163 տանը։ Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քր. օր-ի 258 հոդվածի 4-րդ մասով։ Սույն գործով կալանքի տակ չի եղել` խափանման միջոցը ստորագրություն չհեռանալու մասին։ Նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով պարզվեց հետևյալը. Ամբաստանյալ Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանը կնոջ` Մելինե Քոչարյանի, և մանկահասակ երեխայի հետ բնակվել է Երևան քաղաքի Մուրացան 163 տանը։ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 22։30 սահմաններում, Ա. Քալաշյանի` տանը գտնվելու ընթացքում, նրա կնոջ` Մելինե Քոչարյանի 077-70-18-77 բջջային հեռախոսահամարին 077-66-41-04 հեռախոսահամարից զանգահարել է տուժող Գոռ Հարությունյանը և առաջարկել հանդիպել։ Զանգահարած անձի ինքնությունը պարզելու և կնոջը զանգահարելու պատճառները պարզելու, ինչպես նաև այդ անձանց հետ վիճաբանելու և նրանց պատժելու նպատակով, տանից վերցնելով ալյումինե մահակը, նույն օրը, ժամը 2330-ի սահմաններում կնոջ հետ միասին դուրս է եկել տանից։ Կնոջ կողմից նախապես պայմանավորված հանդիպման վայր` «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ գնալու և կնոջը հետևելու համար, զանգահարելով իր ծանոթներ` վկաներ Միսակ Հովհաննիսյանին և Արմեն Ավդալյանին, խնդրել է վերջինիս ավտոմեքենայով իրենց տանել «Սասունցի Դավիթ» կայարան։ Այնտեղ հետևելով, թե ինչպես է կինը իր մանկահասակ երեխայի հետ նստում տուժող Ստեփան Բադալյանի ՎԱԶ-2106 մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենան։ Ա. Ավդալյանի վարած ԲՄՎ 745 մակնիշի ավտոմեքենայով հետևել է նրանց, և հասնելով Մուրացան 163 տան մոտ, իջել է ավտոմեքենայից և Ս. Բադալյանի և Գ. Հարությունյանի հասցեին շուրջ 20 րոպե տևողությամբ հայհոյանքներ տալով, նախապես տանից վերցրած և իր մոտ պահած ալյումինե մահակով հարվածել է Գ. Հարությունյանի, ապա ձեռքերով և ոտքերով` Ս. Բադալյանի մարմնի տարբեր մասերին` Ս. Բադալյանի առողջությանը պատճառելով աջ աչքի ստորին կոպի, դրսային ակնակապճային, կրծքավանդակի շրջանների արյունազեղումների, քթի ոսկրերի առանց բեկորների էական տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ Գ. Հարությունյանի առողջությանը` աջ նախաբազկի շրջանի քերծվածքի ձևով պատճառել է առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող վնաս, ինչպես նաև նույն մահակի գործադրմամբ հարվածելով Ստեփան Բադալյանին պատկանող ՎԱԶ-2106 մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենային` վնասել է այն` պատճառելով 40.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս։ Վիճաբանությունը ավարտվել է, երբ Միսակ Հովհաննիսյանը և Արմեն Ավդալյանը Ա. Քալաշյանի ձեռքից խլել են ալյումինե մահակը, իսկ Ս. Բադալյանը և Գ. Հարությունյանը դիմել են փախուստի։ Ամբաստանյալ Արեստակես Քալաշյանը իրեն մեղավոր ճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2230-ի սահմաններում գտնվել է իրենց պատկանող Երևան քաղաքի Մուրացանի 163 տանը, երբ կնոջ` Մելինե Քոչարյանի բջջային հեռախոսին է զանգահարել իրենց անծանոթ ոմն Գոռ անունով մի տղա և առաջարկել է հանդիպել` հաճելի ժամանակ անցկացնելու համար։ Կինը, հասկանալով, որ այդ Գոռը փորձում է հարաբերություններ հաստատել իր հետ և հրավիրում է զվարճանալու, միացրել է հեռախոսի բարձրախոսը և ինքը լսել, որ անծանոթը իր կնոջը ասում է. «սիրուն անուն ունես, գրգռիչ տեսք էլ կունենաս» և հրավիրում է զվարճանալու։ Դրանից բարկանալով` ինքը պահանջել է կնոջից նորից զանգահարելու դեպքում համաձայնի հանդիպել այդ Գոռի հետ, որպեսզի ինքը կարողանա պարզել Գոռի ինքնությունը և պատժել նրան։ Մեկ երկու րոպե անց Գոռը նորից զանգահարել է կնոջը։ Կինը կատարելով իր պահանջը` ժամադրվել է նրա հետ «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ։ Այդ նպատակով տանից վերցրել է ալյումինե մահակ և պահել սպորտային վերարկուի թևի մեջ, որից հետո զանգահարել է իր ծանոթներ Միսակ Հովհաննիսյանին և Արմեն Ավդալյանին, և խնդրել է վերջինիս կողմից վարվող «ԲՄՎ-745» մակնիշի ավտոմեքենայով իրենց տանել «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ, որտեղ իր պահանջով Մելինեն իջել է ավտոմեքենայից, իսկ իրենք հեռվից հետևել են նրան։ Քիչ անց Մելինեին է մոտեցել անծանոթ մի երիտասարդ, որի հետ զրուցելուց հետո, Մելինեն` երեխայի հետ միասին նստել է «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և ուղևորվել են իրենց` Մուրացանի 163 տան ուղությամբ։ Ա. Ավդալյանի կողմից վարած «ԲՄՎ-745» մակնիշի ավտոմեքենայով հետևել են նրանց։ Հասնելով Մուրացանի 163 տան մոտ, ինքը անմիջապես իջել է մեքենայից, և հայհոյանքներ տալով և իր հետ նախապես վերցրած և վերարկուի տակ թաքցրած ալյումինե մահակով հարձակվել է «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի ուղևորի և վարորդի վրա։ Ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո նույն մահակով հարվածել է Մելինեի հետ զրուցած անձնավորության ձեռքին։ Ա. Ավդալյանը և Մ. Հովհաննիսյանը խլել են մահակը, իսկ անծանոթ անձիք նստել են «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։ Հայտնեց նաև, որ այդ արարքը կատարել է ելնելով զայրույթից, քանի որ կնոջ նկատմամբ նման ձևով են վարվել։ Տուժող` Գոռ Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2240-ի սահմաններում ընկերոջ` Ստեփան Բադալյանի հետ, վերջինիս «ՎԱԶ-2106» մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են Երևան, երբ իր բջջային հեռախոսին զանգ է եկել` ներկայացել է ոմն Մելինե անունով մի աղջիկ, որը հայտնել է, որ գտնվում է «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ և խնդրել է իրեն և իր մանկահասակ երեխային ուղեկցել տուն։ Ինքը խղճացել և ընկերոջը խնդրել է գնալ նրա նշած վայրը։ «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ հանդիպել և ծանոթացել է Մելինե Քոչարյանի հետ, որից հետո վերջինս երեխայի հետ միասին նստել է ընկերոջ` Ստեփան Բադալյանի վարած «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և մատնանշել է ուղևորվել դեպի Մուրացան փողոցի կողմը։ Հասնելով Մուրացանի 163 տան մոտ, Մելինեն իջել է մեքենայից, որից անմիջապես հետո իրենց վրա է հարձակվել մի երիտասարդ, որը հետագայում պարզվել է, որ Մելինեի ամուսինն է` Արեստակես Քալաշյանը, և հայհոյանքներ տալով իրենց հասցեին, սկզբում ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է Ս. Բադալյանի մեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո հարվածել է իր ձեռքին։ Այդ ժամանակ իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ երիտասարդներ և փորձել են հանդարտեցնել Մելինեի ամուսնուն, սակայն վերջինս չի հանդարտվել և սկսել է ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնել Ս. Բադալյանի մարմնի տարբեր մասերին։ Իրենք տեսնելով, որ վերջինս չի հանդարտվում, նստել են Ս. Բադալյանի «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։ Տուժող` Ստեփան Բադալյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2240-ի սահմաններում ընկերոջ` Գոռ Հարությունյանի հետ, իրեն պատկանող «ՎԱԶ-2106» մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են Երևան, երբ Գոռի բջջային հեռախոսին զանգ է եկել։ Վերջինս իրեն ասել է, որ զանգահարողը ոմն Մելինե անունով մի աղջիկ է, որը հայտնել է, որ գտնվում է «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ և խնդրել է իրեն և իր մանկահասակ երեխային ուղեկցել տուն։ Իրենք խղճալով այդ աղջկան, գնացել են նրա նշած վայրը։ «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ հանդիպել և ծանոթացել են Մելինե Քոչարյանի հետ, որից հետո վերջինս երեխայի հետ միասին նստել է իր վարած «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և մատնանշել է ուղևորվել դեպի Մուրացան փողոցի կողմը։ Հասնելով Մուրացանի 163 տան մոտ, Մելինեն իջել է մեքենայից, որից անմիջապես հետո իրենց վրա է հարձակվել մի երիտասարդ, որը հետագայում պարզվել է, որ Մելինեի ամուսինն է` Արեստակես Քալաշյանը, և հայհոյանքներ տալով իրենց հասցեին, սկզբում ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է իր մեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո հարվածել է Գոռի ձեռքին։ Այդ ժամանակ իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ երիտասարդներ և փորձել են հանդարտեցնել Մելինեի ամուսնուն, սակայն վերջինս չի հանդարտվել, այլ սկսել է ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնել իր մարմնի տարբեր մասերին։ Իրենք տեսնելով, որ վերջինս չի հանդարտվում, նստել են իր «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։ Վկա` Մելինե Քոչարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2230-ի սահմաններում ամուսնու` Արեստակես Քալաշյանի և իրենց մանկահասակ երեխայի հետ միասին գտնվել են իրենց պատկանող Երևան քաղաքի Մուրացանի 163 տանը, երբ իր բջջային հեռախոսին է զանգահարել իրեն անծանոթ ոմն Գոռ անունով մի տղա և առաջարկել է հանդիպել` հաճելի ժամանակ անցկացնելու համար։ Ինքը, զգալով, որ այդ Գոռը փորձում է հարաբերություններ հաստատել իր հետ և հրավիրում է զվարճանալու, միացրել է հեռախոսի բարձրախոսը, որպեսզի ամուսինը լսի իրենց խոսակցությունը։ Գոռ անունով ներկայացած անծանոթը իրեն ասել է. «սիրուն անուն ունես, որ այդքան սիրուն անուն ունես, գրգռիչ տեսք էլ կունենաս»` հրավիրել է զվարճանալու և անջատել հեռախոսը։ Դրանից բարկանալով, ամուսինը պահանջել է իրենից նորից զանգահարելու դեպքում խոսեցնի այդ Գոռին և համաձայնի հանդիպել նրա հետ, որպեսզի ինքը կարողանա պարզել Գոռի ինքնությունը և պատժել նրան։ Մեկ երկու րոպե անց Գոռը նորից զանգահարել է իրեն և առաջարկել է հանդիպել և ասել է, որ եթե խաբի և չհանդիպի նրա հետ, նա իրեն «մի տեղից կգտնի և կնվաստացնի»։ Ինքը, կատարելով ամուսնու պահանջը, ժամադրվել է Գոռի հետ ամուսնու ասած վայրում` «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ։ Ամուսնու ծանոթներ Միսակ Հովհաննիսյանի և Արմեն Ավդալյանի հետ, վերջինիս վարած «ԲՄՎ-745» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ, որտեղ Արեստակեսի պահանջով իջել է ավտոմեքենայից, իսկ նրանք հեռվից հետևել են իրեն։ Քիչ անց իրեն է մոտեցել մի երիտասարդ, որը ներկայացել է Գոռ անունով, և ասել է, որ ինքն է զանգահարել և պայմանավորվել հանդիպման համար։ Գոռը իրեն ասել է, որ հանդիպման է եկել իր ընկերոջ հետ, ուստի առաջարկել է իրեն զանգահարել իր ընկերուհիներից մեկին, որպեսզի միասին գնան զվարճանալու։ Գոռի խնդրանքով նստել է նրա ընկերոջ վարած «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և ասել է, որ երեխային թողնեն տանը, որից հետո կարող են գնալ զվարճանալու։ Իր նշած երթուղով գնացել են իրենց` Մուրացանի 163 տան մոտ, որտեղ երեխային տանը թողնելու նպատակով, իջել է մեքենայից, սակայն չի հասցրել մտնել տուն, երբ տեսել է, որ Արեստակեսը բարձրաձայն հայհոյանքներ տալով «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի և Գոռի հասցեին, ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է նրանց ավտոմեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո հարվածել է Գոռի ձեռքին։ Այդ ժամանակ Ա. Ավդալյանը և Մ. Հովհաննիսյանը մոտեցել են նրանց և փորձել են հանդարտեցնել Արեստակեսին, որը այդ պահին ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ էր հասցնում «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի մարմնի տարբեր մասերին։ Այդ ընթացքում Գոռը և վարորդը նստել են «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։ Վկաներ` Արմեն Ավդալյանը և Միսակ Հովհաննիսյանը նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2300-ի սահմաններում իրենց ծանոթ Արեստակես Քալաշյանի խնդրանքով նրան, կնոջը` Մելինե Քոչարյանին, և իրենց մանկահասակ երեխային Ա. Ավդալյանի վարած «ԲՄՎ-745» մակնիշի ավտոմեքենայով տարել են «Սասունցի Դավիթ» արձանի մոտ, որտեղ Մելինեն երեխայի հետ միասին իջել է մեքենայից։ Մի քանի րոպե անց Մելինեին է մոտեցել անծանոթ մի երիտասարդ, զրուցել է նրա հետ, որից հետո նրանք միասին նստել են «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և ուղևորվել Մուրացան փողոցի կողմը։ Հասնելով Մուրացանի 163 տան մոտ, Մելինեն իջել է մեքենայից, որից անմիջապես հետո իրենց մեքենայից իջել է Արեստակես Քալաշյանը, և բաճկոնի տակից հանելով ալյումինե մահակը, բարձրաձայն հայհոյանքներ տալով «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի և ուղևորի հասցեին, ալյումինե մահակով հարվածել և կոտրել է ավտոմեքենայի դիմապակին և կողային ապակին, որից հետո հարվածել է ուղևորներից մեկի ձեռքին։ Այդ ժամանակ իրենք մոտեցել են նրանց և փորձել են հանդարտեցնել Արեստակեսին, որը այդ պահին ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ էր հասցնում մյուս ուղևորի մարմնի տարբեր մասերին։ Այդ ընթացքում իրենց անծանոթ երկու երիտասարդները, պոկվելով Արեստակեսի ձեռքերից, նստել են «ՎԱԶ-2106» մակնիշի ավտոմեքենան և դիմել փախուստի։ Վկա` Սրբուհի Մկրտչյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2330-ի սահմաններում գտնվել է իրենց պատկանող Մուրացանի 159 տանը, երբ փողոցից հայհոյանքի ձայներ է լսել, սակայն դուրս չի եկել։ Հաջորդ օրը հարևաններից տեղեկացել է, որ իրենց հարևան Արեստակեսն է հայհոյանքներ տվել կնոջ հետ կապված հարցի շուրջ վիճաբանության ժամանակ։ Վկա` Լուիզա Չալաբովան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2330-ի սահմաններում գտնվել է իրենց պատկանող Մուրացանի 161 տանը, երբ փողոցից բարձրաձայն հայհոյանքի ձայներ է լսել։ Դուրս է եկել բակ և տեսել է, որ փողոցում տղաներ են հավաքվել և քաշքշում են միմյանց, իսկ իրենց հարևան Արեստակեսը վիճաբանության ընթացքում բարձրաձայն հայհոյանքներ է տալիս։ Հետագայում հարևաններից տեղեկացել է, որ վիճաբանության ժամանակ Արեստակեսը հայհոյանքները տվել է կնոջ հարցի շուրջ կապված։ Վկա` Վարդգես Սարդարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, ժամը 2330-ի սահմաններում գտնվել է իրենց պատկանող Մուրացանի 184 տանը, երբ փողոցից հայհոյանքի ձայներ է լսել։ Դուրս գալով փողոց, տեսել է, որ իրենց հարևան Արեստակեսը վիճաբանում է ինչ որ տղաների հետ և հայհոյանքներ է տալիս։ Ինքը հանդարտեցրել է նրան և ուղեկցել է տուն։ Հաջորդ օրը հարևաններից տեղեկացել է, որ իրենց հարևան Արեստակեսը վիճաբանության ժամանակ հայհոյանքները տվել է կնոջ հարցի հետ կապված։ Դատաբժշկական փորձաքննության 07.09.2010թ. թիվ 2318 եզրակացության համաձայն Գոռ Հարությունյանի վնասվածքը` աջ նախաբազկի շրջանի քերծվածքի ձևով, հասցվել է բութ, կոշտ առարկայով, որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում։ Դատաբժշկական փորձաքննության 18.09.2010թ. թիվ 2319 եզրակացության համաձայն Ստեփան Բադալյանի վնասվածքները` աջ աչքի ստորին կոպի, դրսային ակնակապճային, կրծքավանդակի շրջանների արյունազեղումների, քթի ոսկրի առանց բեկորների էական տեղաշարժի կոտրվածքի ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկայով և նրա առողջությանը պատճառվել է թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։ Ապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 727 եզրակացության համաձայն «ՎԱԶ-2106» մակնիշի 62 ՍԼ 404 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի սեփականատիրոջը պատճառված նյութական վնասը 2010թ. սեպտեմբերի 4-ի դրությամբ գնահատվում է 40.000 ՀՀ դրամ։ 23.12.2010թ. որոշմամբ Ա. Քալաշյանի կողմից ներկայացված ալյումինե դեֆորմացված մահակը ճանաչվել է իրեղեն ապացույց։ Նախաքննական մարմինը վերը շարադրված արարքի համար Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քր. օր-ի 258 հոդվածի 4-րդ մասով` համարելով, որ Ա. Քալաշյանի արարքը ուղղված է եղել դիտավորությամբ հասարակական կարգի կոպիտ խախտմանը։ Նման մեղադրանքի հիմքում նախաքննական մարմինը դրել է Արեստակես Քալաշյանի կողմից տուժողների հետ վիճաբանելու, հայհոյանքներ տալու, նրանց մահակով հարվածելու և մեքենայի ապակիները կոտրելու փաստերը` համարելով դրանք որպես զենք օգտագործած ալյումինե մահակի գործադրմամբ խուլիգանություն։ Դատարանը գտավ, որ Ա. Քալաշյանի կողմից կատարված արարքը պետք է որակելՀՀ քր. օր.-ի 117 հոդվածով և 185 հոդվածի 1-ին մասով հետևյալ պատճառաբանությամբ. Ըստ գործով ձեռք բերված ապացույցների` մի կողմից Ա. Քալաշյանի, մյուս կողմից` տուժողների միջև վիճաբանությունը ծագել է կենցաղային հողի վրա, այն է` տուժող Գ. Հարությունյանը բազմիցս զանգահարել և անպարկեշտ առաջարկություններ է արել Ա. Քալաշյանի կնոջը։ Դրանից վրդովված, և վերջինիս ինքնությունը պարզելու և նրա հետ պարզաբանումներ կատարելու համար, Ա. Քալաշյանը ասել է կնոջը, որ նա պայմանավորվի և հանդիպի նրա հետ։ Պայմանավորված վայրում Ա. Քալաշյանը տեսել է, թե ինչպես են կինը և երեխան նստում տուժողների մեքենան և ուղևորվում դեպի իրենց տան կողմը։ Զայրանալով դրանից, Ա. Քալաշյանը հարձակվել է տուժողների վրա և իր ձեռքում եղած ալյումինե մահակով կոտրել է ավտոմեքենայի ապակիները, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել տուժողներին, որի ընթացքում տվել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Այսինքն` Ա. Քալաշյանը վերը նշված արարքները կատարել է ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ կենցաղային հողի վրա առաջացած վրդովմունքի պատճառով։ Նրա արարքում բացակայում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ արհամարհանքը, և իր արարքով նա ցանկություն չի ունեցել արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերել շրջապատի հանդեպ կամ հակադրվել շրջապատին։ Երբ Ս. Բադալյանը և Գ. Հարությունյանը դիմել են փախուստի, Ա. Քալաշյանը դադարեցրել է իր գործողությունները` այլևս հայհոյանքներ չի տվել, չի հետապնդել տուժողներին, այլ անձանց չի հակադրվել։ Քննարկվող հարցի շուրջ իր իրավական դիրքորոշումն է հայտնել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը ՎԲ-223/06 քրեական գործի վերաբերյալ 2006թ. հոկտեբերի 24-ի նախադեպային որոշման մեջ։ Ըստ այդ որոշման. «Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։ Մեղադրյալի կողմից տուժողներին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում»։ Դատարանը գտավ, որ նախաքննական մարմնի հետևություններն այն մասին, որ Ա. Քալաշյանը թույլ է տվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ ակնհայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում հակասում է գործի նյութերին, որովհետև նա, ինչպես վկայում են գործի նյութերը, տուժողներին մարմնական վնասվածք է պատճառել ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ տուժող կողմի անօրինական գործողությունների և կենցաղային հողի վրա առաջացած անբարյացակամ հարաբերությունների հետևանքով։ Միաժամանակ գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել նաև այն մասին, որ Ա. Քալաշյանի և տուժողների վիճաբանությունից հետո նա շարունակել է որևէ ձևով խախտել հասարակական կարգը։ Այսինքն Ա. Քալաշյանի արարքները չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմանը։ Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ Արեստակես Քալաշյանի կողմից կատարված արարք համապատասխանում է ՀՀ քր. օր-ի 117 հոդվածին և 185 հոդվածի 1-ին մասին, որով և պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության, քանի որ այն բխում է գործի դատաքննությամբ ձեռք բերված տվյալների ամբողջական վերլուծությունից և ապացույցների իրավական ճիշտ գնահատումից։ Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում արարքի հասարակական վտանգավորությունը, ամբաստանյալների ինքնությունը և գործի ողջ հանգամանքները։ Արեստակես Քալաշյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։ Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև անձը բնութագրող հանգամանք է համարում այն, որ վերջինս երիտասարդ է, խնամքին ունի 1 տարեկան 3 ամսեկան մեկ երեխա, երկկողմանի ծնողազուրկ է, նախկինում արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, հանցանքը կատարել է տուժողների հակաօրինական վարքագծի դրսևորման պատճառով, զղջացել է կատարած արարքի համար և ընդունել մեղքը։ Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա. Քալաշյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ։ Տուժողների կողմից քաղաքացիական հայց չներկայացնելու պատճառով այդ հարցը պետք է համարել լուծված։ Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ալյումինե մահակը պետք է ոչնչացնել։ Ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 357-360 հոդվածներով, դատարանը. Վ Ճ Ռ Ե Ց Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քր. օր-ի 117 հոդվածով և 185 հոդվածի 1-ին մասով. ՀՀ քր. օր-ի 117 հոդվածով դատապարտել տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ ՀՀ քր. օր-ի 185 հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հիսունապատիկի` 50.000/հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ ՀՀ քր. օր-ի 66 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, վերջնական պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ Խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Քաղաքացիական հայցի հարցը համարել լուծված։ Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ալյումինե մահակը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ոչնչացնել։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում։ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա. ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 14-03-2011 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 15-04-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 222, 65 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 15-04-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-222 և 2-65 |
| Գործին կից նյութերը | Ա.Քալաշյանի անձնագիրը |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-3665/11 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 19-04-2011 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 16-06-2011 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 07-07-2011 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 09-07-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 222,97 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 11-07-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 222,97 |
Դատական գործ N: ԵԷԴ/0006/01/11
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 13-04-2011 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 13-04-2011 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Մեղադրող |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Հ |
| Ազգանուն | Մովսեսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Արեստակես Քալաշյան Բեկանել Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանի /ՀՀ քր.օր. 258 հոդ. 4-րդ մասով մեղադրանքը վերաորակվել է ՀՀ քր.օր. 117 հոդ. և 185 հոդ. 1-ին մասով , ՀՀ քր.օր. 66 հոդ. վերջնական պատիժ - նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000 ՀՀ դրամի չափով / վերաբերյալ 14.03.2010թ. դատավճիռը և ամբաստանյալ Արեստակես Քալաշյանին դատապարտել ՀՀ քր.օր. 258 հոդ. 4-րդ մասով : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 15-04-2011 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Եվա |
| Ազգանուն | Դարբինյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 18-04-2011 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | Ամբաստանյալ Արեստակես Քալաշյանի անձնագիրը |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 22-04-2011 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 12-05-2011 |
|---|---|
| Ուղարկվել է ծանուցագիր | 22-04-2011 |
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 18-05-2011 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 18-05-2011 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Արեստակես |
| Ազգանուն | Քալաշյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ԳՈՐԾ N- ԵԷԴ/0006/01/11 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ < 18> մայիսի 2011թ. ք.Երևան ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Տ.Հակոբյանի ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ.Մովսեսյանի Դռնբաց դատական նիստում, մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկ վարույթի կանոններով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի ԱՐԵՍՏԱԿԵՍ ԷԴՈՒԱՐԴԻ ՔԱԼԱՇՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ. 07.10.2010թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի կողմից հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 12139110 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով: 23.12.2010թ. Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով: Նույն օրը մեկ այլ որոշմամբ Ա.Քալաշյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: 30.12.2010թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը 2011թ. մարտի 14-ի դատավճով Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը վերաորակել է և նրան մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով դատապարտել է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հիսունապատիկի` 50.000/հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, վերջնական պատիժ է նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ Խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Ընդհանուր իրավասության դատարանի 14.03.2011թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել գործով մեղադրող Հ.Մովսեսյանը : Վերաքննիչ դատարանի 22.04.2011թ. որոշմամբ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործը նշանակվել է քննության վճռաբեկության կարգով: Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել: ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ. Ամբաստանյալ Արեստակես Էդուարդի Քալաշյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա, 2010թ. սեպտեմբերի 4-ին, կնոջ՝ Մելինե Քռչարյանի բջջային հեոախոսին զանգահարած անձի ինքնությունը պարզելու, նրա հետ հանդիպելու և կնոջը զանգահարելու պատճառները պարզելու պատրվակով, նույն օրը ժամը` 23:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մուրացան փողոցի 163-րդ տան մոտ վիճաբանել է Ստեփան Բադալյանի և Գոռ Հարությունյանի հետ, շուրջ 20 րոպե տևողությամբ խուլիգանական բնույթի հայհոյանքներ տալով նրանց հասցեին, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը և արտահայտել բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք հասարակաթյան նկատմամբ, որը զուգորդվել անձանց նկատմամբ բռնություն գործադրելով և ուրիշի գույքը վնասելով, այն է՝ նախապես տանից վերցրած և իր մոտ պահած, որպես զենք օգտագործվող ալյումինե մահակով հարվածել է Գ. Հարությունյանի, ապա ձեռքերով և ոտքերով՝ Ս.Բադալյանի մարմնի տարբեր մասերին՝ Ս.Բադալյանի առողջությանը պատճաոելով աջ աչքի ստորին կոպի, դրսային ակնակապճային, կրծքավանդակի շրջանների արյունազեղումների, քթի ոսկրերի աոանց բեկորների էական տեղաշարժի կոտրվածքի ձեով թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ Գ.Հարությունյանի առողջությանը՝ աջ նախաբազկի շրջանի քերծվածքի ձևով պատճառել է առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող վնաս, ինչպես նաև նույն մահակի գործադրմամբ հարվածելով Ստեփան Բադալյանին պատկանող ՎԱԶ 2106 մակնիշի 62 ՍԼ 404 պ/հ ավտոմեքենային, պատճառել է 40.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս։ Շուրջ 20 րոպե տևած խուլիգանական գործողությունները խափանվել են Ս.Բադալյանի և Գ. Հարությունյանի փախուստի դիմելու արդյունքում։ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ. Մեղադրողն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ դատարանը թույլ է տվել իրավաբանական սխալ, որի հետևանքով Ա.Քալաշյանի մեղադրանքն անհիմն վերավորակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Ըստ մեղադրողի` դատավճիռը ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ. Նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ու հաստատված ապացույցներով հիմնավորվել է, որ Արեստակես Քալաշյանը դեպքի հանգամանքները նախապես պլանավորել է, այն է` կնոջն ուղարկել է Գոռ Հարությունյանի և Ստեփան Բադալյանի հետ հանդիպման՝ պատվիրելով նրանց խաբեությամբ ուղեկցել իրենց շենքի բակ, ինչն էլ կինը կատարել է։ Մելինե Քոչարյանը երեխայի հետ նստել է Ստեփան Բադալյանի վարած ավտոմեքենան, Գոռ Հարությունյանին և Ստեփան Բադալյանին ուղեկցել է իրենց շենքի բակ, իսկ Ա.Քալաշյանն ընկերոջ ավտոմեքենայով հետապնդել է նրանց։ Հասնելով շենքի բակ՝ Ա.Քալաշյանն անմիջապես իջել է ավտոմեքենայից, առանց հարց ու պատասխանի, առանց պարզաբանում ստանալու մտադրության, սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով՝ նախապես տանից իր հետ վերցրած ալյումինե մահակով, հարձակվել է Գ.Հարությունյանի և Ս.Բադալյանի վրա, մահակով հարվածել նրանց՝ պատճառելով մարմնական վնասվածքներ։ Այսինքն՝ Ա.Քալաշյանի նպատակը չի եղել կնոջը զանգահարած անձի ինքնությունը պարզելը կամ պարզաբանումներ ստանալը։ Նախապես ծրագրելով հետագա գործողությունները՝ Քալաշյանը գիտակցել է իր գործողությունների հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսել է հանրության համար իր գործողությունների վտանգավոր հետևանքները և ցանկացել է դրանք, հետևաբար՝ Ա.Քալաշյանը գործողությունները կատարել է ուղղակի դիտավորությամբ և ակնհայտ է, որ դիտավորության մեջ ընդգրկվել է նաև հասարակական կարգի կոպիտ խախտումը, այսինքն՝ արարքը խուլիգանական մղումներով կատարելը։ Ա.Քալաշյանը խուլիգանական գործողությունները կատարել է շուրջ 20 րոպե, այն էլ՝ գիշեր ժամանակ՝ ժամը 23:30–ի սահմաններում, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, շրջապատի հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Նրա գործողությունների հետրանքով շենքի բակում հավաքվել են բազմաթիվ մարդիկ, խանգարվել է շենքի բնակիչների անդորրը։ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը ՎԲ-223/06 գործով կայացված որոշմամբ դիրքորոշում է արտահայտել, որ մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցնելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում։ Գործով հիմնավորվել է, որ մեղադրյալը տուժողներին նախկինում չի ճանաչել, նրանց նկատմամբ հակակրանք չի ունեցել։ Նրա գործողությունները չի կարելի դիտել կենցաղային հողի վրա կամ անձնական անբարեհաճ փոխհարաբերությունների հետևանքով կատարված, քանի որ անձամբ ծրագրել է հետագա գործողությունները, անգամ վիճաբանության մեջ չի մտել տուժողների հետ, չի փորձել պարզաբանում ստանալ կնոջը զանգահարելու հանգամանքների մասին։ Սինչդեռ նա բոլոր հնարավորություններն ունեցել է կայարանում հանդիպել տուժողներին և քաղաքակիրթ ձևով ստանալ իրեն հետաքոքրող հարցերի պատասխանները։ Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածով, մեղադրողը խնդրել է բեկանել Արեստակես Քալաշյանի նկատմամբ ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. մարտի 14-ի դատավճիռը և ամբաստանյալ Արեստակես Քալաշյանին դատապարտել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրողի պատճառաբանությունները, ամբաստանյալի պատասխանը դրա դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ. Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ Արեստակես Քալաշյանի կողմից կատարած արարքը համապատասխանում է ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածին և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասին, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը չի հաստատվել և հիմնավորվել դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով. Այսպես, ընդհանուր իրավասության դատարանը արձանագրել է. <... Դատարանը գտավ, որ Ա. Քալաշյանի կողմից կատարված արարքը պետք է որակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով հետևյալ պատճառաբանությամբ. Ըստ գործով ձեռք բերված ապացույցների` մի կողմից Ա. Քալաշյանի, մյուս կողմից` տուժողների միջև վիճաբանությունը ծագել է կենցաղային հողի վրա, այն է` տուժող Գ. Հարությունյանը բազմիցս զանգահարել և անպարկեշտ առաջարկություններ է արել Ա.Քալաշյանի կնոջը։ Դրանից վրդովված, և վերջինիս ինքնությունը պարզելու և նրա հետ պարզաբանումներ կատարելու համար, Ա.Քալաշյանը ասել է կնոջը, որ նա պայմանավորվի և հանդիպի նրա հետ։ Պայմանավորված վայրում Ա. Քալաշյանը տեսել է, թե ինչպես են կինը և երեխան նստում տուժողների մեքենան և ուղևորվում դեպի իրենց տան կողմը։ Զայրանալով դրանից` Ա.Քալաշյանը հարձակվել է տուժողների վրա և իր ձեռքում եղած ալյումինե մահակով կոտրել է ավտոմեքենայի ապակիները, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել տուժողներին, որի ընթացքում տվել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Այսինքն` Ա.Քալաշյանը վերը նշված արարքները կատարել է ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ կենցաղային հողի վրա առաջացած վրդովմունքի պատճառով։ Նրա արարքում բացակայում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ արհամարհանքը, և իր արարքով նա ցանկություն չի ունեցել արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերել շրջապատի հանդեպ կամ հակադրվել շրջապատին։ Երբ Ս.Բադալյանը և Գ.Հարությունյանը դիմել են փախուստի, Ա. Քալաշյանը դադարեցրել է իր գործողությունները` այլևս հայհոյանքներ չի տվել, չի հետապնդել տուժողներին, այլ անձանց չի հակադրվել։ Քննարկվող հարցի շուրջ իր իրավական դիրքորոշումն է հայտնել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը ՎԲ-223/06 քրեական գործի վերաբերյալ 2006թ. հոկտեբերի 24-ի նախադեպային որոշման մեջ։ Ըստ այդ որոշման. «Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։ Մեղադրյալի կողմից տուժողներին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում»։ Դատարանը գտավ, որ նախաքննական մարմնի հետևություններն այն մասին, որ Ա.Քալաշյանը թույլ է տվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ ակնհայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում հակասում է գործի նյութերին, որովհետև նա, ինչպես վկայում են գործի նյութերը, տուժողներին մարմնական վնասվածք է պատճառել ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ տուժող կողմի անօրինական գործողությունների և կենցաղային հողի վրա առաջացած անբարյացակամ հարաբերությունների հետևանքով։ Միաժամանակ գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել նաև այն մասին, որ Ա.Քալաշյանի և տուժողների վիճաբանությունից հետո նա շարունակել է որևէ ձևով խախտել հասարակական կարգը։ Այսինքն` Ա.Քալաշյանի արարքները չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմանը։ Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ Արեստակես Քալաշյանի կողմից կատարված արարք համապատասխանում է ՀՀ քր. օր-ի 117 հոդվածին և 185 հոդվածի 1-ին մասին, որով և պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության, քանի որ այն բխում է գործի դատաքննությամբ ձեռք բերված տվյալների ամբողջական վերլուծությունից և ապացույցների իրավական ճիշտ գնահատումից…>: Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. ամբաստանյալ Ա.Քալաշյանի կողմից, տուժողներ Գոռ Հարությունյանի և Ստեփան Բադալյանի վրա որպես զենք օգտագործվող ալյումինե մահակով հարձակվելը նրանց առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող և կարճատև քայքայումով վնաս պատճառելը, ինչպես նաև նույն մահակով Ստեփան Բադալյանին պատկանող ՎԱԶ 2106 մակնիշի ավտոմեքենայի ապակիները կոտրելը, արդյոք վկայում են նրա արարքում զենքի գործադրմամբ խուլիգանություն կատարելու հատկանիշների առկայության մասին: ՀՀ քրեական օրենսգքրի 258-րդ հոդվածի համաձայն` 1. Խուլիգանությունը՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով՝(…): 2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…): 3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը՝ 1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից, 2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով, 3) կատարվել է նախկինում խուլիգանություն կատարած անձի կողմից, 4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով, 5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով՝ (…): 4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ (…): Արման Խաչատրյանի վերաբերյալ թիվ ՎԲ 223/06 24.10.2006թ. գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։ Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։ Հետևաբար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։ Մեղադրյալի կողմից տուժողներին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում»։Վերոհիշյալ դիրքորոշումը Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատել է նաև Արթուր Գրիգորյանի վերաբերյալ ԵՔՐԴ/0269/01/08 գործով որոշմամբ: Վերոշարադրյալ վերլուծությունից բխում է, որ խուլիգանության, ինչպես հասարակ, այնպես էլ որակյալ հանցակազմերի սուբյեկտիվ կղմի պարտադիր հատկանիշ է արարքում խուլիգանական մղումների առկայությունը: Այսինքն` ՀՀ քրեական օրենսգքրի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված արարքը, այն է` զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գրծադրմամբ կատարված խուլիգանությունը ենթադրում է մղումների առկայություն, հակառակ պարագայում` արարքը չի կարող որակվել վերոնշյալ հատկանիշներով: Ըստ գործով ձեռք բերված ապացույցների` երևում է, որ մի կողմից Ա. Քալաշյանի, մյուս կողմից` տուժողների միջև վիճաբանությունը ծագել է կենցաղային հողի վրա, այն է` տուժող Գ.Հարությունյանը բազմիցս զանգահարել և անպարկեշտ առաջարկություններ է արել Ա. Քալաշյանի կնոջը։ Դրանից վրդովված, և վերջինիս ինքնությունը պարզելու և նրա հետ պարզաբանումներ կատարելու համար, Ա.Քալաշյանը ասել է կնոջը, որ նա պայմանավորվի և հանդիպի նրա հետ։ Պայմանավորված վայրում Ա. Քալաշյանը տեսել է, թե ինչպես են կինը և երեխան նստում տուժողների մեքենան և ուղևորվում դեպի իրենց տան կողմը։ Զայրանալով դրանից`իրենց բակում Ա.Քալաշյանը հարձակվել է տուժողների վրա և իր ձեռքում եղած ալյումինե մահակով կոտրել է ավտոմեքենայի ապակիները, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել տուժողներին, որի ընթացքում տվել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ Նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքի այն հիմնավորումները, որ Ա.Քալաշյանը թույլ է տվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ ակնհայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում հակասում է գործի նյութերին, որովհետև ամբաստանյալը, ինչպես վկայում են գործի նյութերը, տուժողներին մարմնական վնասվածք է պատճառել ոչ թե խուլիգանական մղումներով, այլ տուժող կողմի անօրինական գործողությունների և կենցաղային հողի վրա առաջացած անբարյացակամ հարաբերությունների հետևանքով: Միաժամանակ գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել նաև այն մասին, որ Ա.Քալաշյանի և տուժողների վիճաբանությունից հետո ամբաստանյալը շարունակել է որևէ ձևով խախտել հասարակական կարգը։ Այսինքն` Ա. Քալաշյանի արարքները չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ։ Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Արիստակես Քալաշյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության, նրան մեղսագրված արարքի քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել, ուստի դատավճիռը բեկանելու հիմքեր չկան, իսկ դատավճիռն այդ մասով օրինական և հիմնավորված է: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. մարտի 14-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի ԱՐԵՍՏԱԿԵՍ ԷԴՈՒԱՐԴԻ ՔԱԼԱՇՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել անփոփոխ, իսկ մեղադրող Հ.Մովսեսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 18-05-2011 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 08-06-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 2 հատոր. հատոր 1-ին` <222> թերթ, հատոր 2-րդ` <91> թերթ |
| Գործին կից նյութեր | Ամբաստանյալ Արեստակես Քալաշյանի անձնագիրը |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 08-06-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 222, 91 թերթից |
| Գործին կից նյութերը | ամբաստանյալի անձնագիրը |
| Ուր | Էրեբունի և Նուբարաշեն |
| Գրության համարը | Ե-8380/11 |