ԳՈՐԾ- ԵԷԴ/0176/01/10

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

12 մայիսի 2011թ. ք.Երևան

ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/
հետևյալ կազմով`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
Քարտուղարությամբ` Տ.Հակոբյանի

Մասնակցությամբ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ.Մովսեսյանի
ՓԱՍՏԱԲԱՆ` Կ.Մանուչարյանի

Դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկության կանոններով, ամբաստանյալի և նրա շահերի պաշտպան Կ.Մանուչարյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, քննության առնելով ԴԱՎԻԹ ՄԵԼԻՔԻ ԱՎԱՆՅԱՆԻ վերաբերյալ`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 2.1 կետով և 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, քրեական գործը

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ.

19.10.2010թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժանում հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 12140410 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 2.1 կետի, 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասի և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի հատկանիշներով:
19.10.2010թ. Դավիթ Մելիքի Ավանյանը ձերբակալվել է:
22.10.2010թ. Դավիթ Մելիքի Ավանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 2.1 կետով և 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.10.2010թ. որոշմամբ Դավիթ Մելիքի Ավանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել` կալանավորումը 2 ամիս ժամանակով:
30.12.2010թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. մարտի 11-ի դատավճռով Դավիթ Մելիքի Ավանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 2.1-րդ կետերով և 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 2.1-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման 6/վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով դատապարտվել է տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով, վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6/վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000 /հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2010թ. հոկտեմբերի 19-ից:
Դատավճռի դեմ ամբաստանյալի և նրա շահերի պաշտպան Կ.Մանուչարյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքները Վերաքննիչ դատարանի13.04.2011թ. և 15.04.2011թ. որոշումներով ընդունվել են վարույթ և գործը նշանակվել է քննության վճռաբեկության կարգով:

ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.

Ամբաստանյալ Դավիթ Մելիքի Ավանյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա Երևանի Շենգավիթ համայնքի առաջին ատյանի դատարանի 06.12.2005թ. դատավճռով` ՀՀ քր. օր-ի 268 հոդվածի 2-րդ մասով և 271 հոդվածի 1-ին մասով, դատապարտված լինելով և դատվածությունը դեռևս չմարված, կրկին անգամ, կատարել է թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության հետ կապված հանցագործություն:
Այսպես. 2010թ. հոկտեմբերի 18-ին` ժամը 19:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նոր-Արեշ 5-րդ փողոցի թիվ 20 տան մոտ 18.000 ՀՀ դրամ գումարով Արթուր Դուրգարյանին է իրացրել խոշոր չափի` 0.7 գրամ քաշով <ափիոն> տեսակի թմրամիջոց և այն պատրաստելու համար պրեկուրսոր հանդիսացող` 0.9 մլ քացախաթթվի անհիդրիդ, որը Ա.Դուրգարյանի մոտ հայտնաբերվել է 2010թ. հոկտեմբերի 18-ին` ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժնում կատարված անձնական խուզարկությամբ։

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.

Ամբաստանյալ Դավիթ Ավանյանը վերաքննիչ բողոք է բերել դատավճռի դեմ` պատճառաբանելով, որ դատաքննությունը անցկացվել է միակողմանի, նրան մեղադրանք է առաջադրվել միայն Արթուր Դուրգարյանի ցուցմունքների հիման վրա, խնդրել է բեկանել ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը և գործն ուղարկել նույն դատարան՝ նոր դատաքննության
Պաշտպան Կարեն Մանուչարյանն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներով , որը ազդել է գործի ելքի վրա:
Մեղադրական եզրակացությունում որպես Ավանյանի մեղավորությունը <հաստատող> 8 ապացույց, դրանք են` Ա.Դուրգանյանի ցուցմունները, Դուրգանյանի և Ավանյանի առերեսման հարցաքննության և Դուրգանյանի անձնական խուզարկության մասին արձանագրությունները, դատաքիմիական, տոկսիկոքիմիական, դատանարկոլոգիական փորձաքննությունների եզրակացությունները, Վիվա–Սելլ ՓԲԸ-ից ստացված հեռախոսահամարների վերծանումների սկավառակի զննության արձանագրությունը և իրեղեն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու մասին որոշումը, չեն կարող այդպիսին հանդիսանալ, քանի որ առաջին երկուսը` հանդիսանում են գործի ելքով ավելի քան շահագրգիռ վկայի` Ա.Դուրգանյանի, ցուցմունքները, իսկ մնացածները չեն ապացուցում Դ.Ավանյանի մեղավորությունը իրեն առաջադրված մեղադրանքում: Դատաքննության ընթացքում Դ.Ավանյանին առաջադրված մեղադրանքում մեղավորությունը հաստատող որևէ այլ ապացույց ձեռք չի բերվել:
Ըստ պաշտպանի` կայացնելով մեղադրական դատավճիռ` դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերի, 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները, ինչպես նաև 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը: Դատարանը չի կայացրել օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված դատավճիռ, քանի որ դատական ակտը չի կայացվել ՀՀ Սահմանդրության, <Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին> Եվրոպական Կոնվենցիայի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջների պահպանմամբ, դատարանի հետևությունները հիմնավորված չեն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա, այդ ապացույցները բավարար չեն մեղադրանքը գնահատելու համար, բացի այդ դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
Դատարանի կայացված մեղադրական դատավճիռը պատճառաբանված չէ , քանի որ պատճառաբանված չեն դատարանի կողմից դատավճռով շարադրված բոլոր հետևությունները:
Ելնելով վերոգրյալից` պաշտպանը խնդրել է բեկանել ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը և արդարացնել Դավիթ Ավանյանին իրեն առաջադրված մեղադրանքում` ապացույցների անբավարարության պատճառաբանությամբ:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔՆԵՐԻ ԴԵՄ ԳՐԱՎՈՐ ՊԱՏԱՍԽԱՆ Է ՆԵՐԿԱՅԱՑՎԵԼ.
Ամբաստանյալ Դ.Ավանյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան է ներկայացրել Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Մովսեսյանը` հայտնելով, որ վերաքննիչ բողոքը հիմնավորված չէ, այն պետք է թողնել առանց բավարարման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ըստ մեղադրողի` Դավիթ Ավանյանի մեղսագրված հանցանքը հիմնավորվել է մեկ այլ քրեական գործով մեղադրյալ Արթուր Դուրգարյանի ցուցմունքով, այն մասին որ նախապես պայմանավորվածություն ունենալով Դավիթ Ավանյանից թմրամիջոց ձեռք բերելու վերաբերյալ, 2010թ. հոկտեմբերի 8-ին հանդիպել է վերջինիս Նոր Արեշ թաղամասի 5-րդ փողոցում և Դավիթ Ավանյանից ձեռք է բերել թմրամիջոց և այն պատրաստելու համար պրեկուրսոր հանդիսացող քացախաթթվի անհիդրիդ, որը նույն օրը հայտնաբերվել է ոստիկանության էրեբունու բաժնում կատարված անձնական խուզարկությամբ։ Արթուր Դուրգարյանն իր ցուցմունքները պնդել է նաև Դավիթ Ավանյանին առերես։
Ամբաստանյալ Դ.Ավանյանին մեղսագրվող հանցանքը հիմնավորվել է նաև՝ Ա.Դուրգարյանի անձնական խուզարկության մասին արձանագրությամբ, դատաքիմիական փորձաքննության եզրակացությամբ, այն մասին, որ Ա.Դուրգարյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և փորձաքննության ներկայացված 0.7 գրամ հաստատուն քաշով նյութը հանդիսանում է <ափիոն> տեսակի թմրամիջոց, իսկ 0.9մլ ծավալով հեղուկը՝ քացախաթթվի անհիդրիդ:
Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության եզրակացությամբ` այն մասին, որ Դավիթ Ավանյանից վերցված մեզի փորձանմուշի մեջ հայտնաբերվել են ափիոնի խմբին պատկանող թմրամիջոցի թմրալկալոիդներ,
<Վիվա-Սելլ> ՓԲԸ-ից ստացված հեռախոսահամարների վերծանումների սկավառակի զննությամբ, համաձայն որի` Արթուր Դուրգարյանը և Դավիթ Ավանյանը 18.10.2010թ.ն գտնվել են Նոր Արեշի տարածքում,
Դատանարկոլոգիական փորձաքննության եզրակացությամբ, համաձայն որի` Դավիթ Ավանյանի մոտ թմրանյութի օգտագործումը կրում է էպիզոդիկ բնույթ։
Առաջին ատյանի դատարանը, գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցները իրենց ամբողջության մեջ, հանգել է այն եզրակացության, որ ամբաստանյալ Դավիթ Ավանյանը նախկինում թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության հետ կապված հանցագործությունների համար դատապարտված լինելով և դատվածությունը դեռևս չմարված, կրկին անգամ, կատարել է համասեռ հանցագործություն։
Մեղադրողը հայտնել է, որ դատարանն ամբաստանյալ Դավիթ Ավանյանի գործողություններին տվել է քրեաիրավական ճիշտ գնահատական, նրա արարքը ճիշտ է որակվել ու կայացրել է օրինական և հիմնավորված դատավճիռ։Իսկ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առել կատարած արարքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանը, շարժառիթը, հետևանքը, ինչպես նաև ամբաստանյալի անձը և Դավիթ Ավանյանի նկատմամբ նշանակվել է համաչափ և արդարացի պատիժ։


ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ ՈՒ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և նրա շահերի պաշտպանի ելույթները, մեղադրողի պատասխանները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանական կողմի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ Դավիթ Ավանյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 2.1 կետով և 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է և հիմնավորված դատաքննության ժամանակ հետազոտված և դատավճռում շարադրված հետևյալ ապացույցներով.
Առաջադրված մեղադրանքում Դավիթ Ավանյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ՀՀ ԱՆ <Սևան> քրեակատարողական հիմնարկում պատիժը կրելու ընթացքում ծանոթացել է Արթուր Դուրգարյանի հետ։ Պատժից ազատվելուց հետո իրենք շարունակել են մտերմություն անել` հաճախ հանդիպել են միմյանց և այդ ընթացքում թղթախաղով են զբաղվել։ Պատահել է, որ ինքն է կրել, պատահել է, որ Արթուրն է հաղթել, սակայն երբ ինքն է պարտվել` պարտաճանաչ տվել է Արթուրին պարտված գումարները, իսկ Արթուրը` պարտվելու դեպքում դժվարությամբ է տվել գումարները։ Թղթախաղից Արթուրն ընդհանուր առմամբ իրեն պարտք է մնացել 1.000 դոլարի չափով գումար, սակայն այդ գումարից իրեն տվել է 40.000 ՀՀ դրամ, իսկ մնացած մասը անընդհատ ձգձգել է և չի տվել, որից զայրացած ինքը Արթուրին նեղել է որպեսզի տա պարտված գումարները։
Միաժամանակ հայտնեց, որ ինքը նախկինում դատապարտվել է միայն թմրամիջոցներ օգտագործելու համար, իսկ թմրամիջոցներ երբեք չի իրացրել։ 2010թ. հոկտեմբերի 18-ին Արթուրը մի քանի անգամ զանգահարել է իրեն և հեռախոս է առաջարկել վերը նշված գումարից մարումներ կատարելու նպատակով, սակայն ինքը հրաժարվել է։ Այնուհետև, ինքն է զանգահարել Արթուրին և պահանջել է, որ գոնե որոշ գումար տա։ Որոշ ժամանակ անց Արթուրը կրկին զանգահարել է իրեն և ասել է, որ 30.000 ՀՀ դրամ ճարել է, ուստի քանի որ իրենք անընդհատ Արեշի այգում են հանդիպել միմյանց, այդ ժամանակ նույնպես պայմանավորվել են հանդիպել Արեշի այգու մոտ, որպեսզի Արթուրից վերցնի պարտքի գումարը։ Ինքը գնացել է պայմանավորված վայրը, սակայն Արթուրն այնտեղ չի եղել։ Զանգահարել է նրան, վերջինս պատասխանել է, որ մի քանի րոպեից կհասնի։ Ինքը շարունակել է սպասել, սակայն այդ ընթացքում իրեն են մոտեցել ոստիկանության Էրեբունու բաժնի աշխատակիցները և բերման ենթարկել բաժին։ Արթուր Դուրգարյանին հանդիպել է ոստիկանության Էրեբունու բաժնում, մինչ այդ նրան չի հանդիպել, հետևաբար և չէր կարող նրան ինչ-որ բան փոխանցել, իսկ այդ ամենը Արթուրը միտումնավոր է արել, քանի որ հետագայում ինքը տեղեկացել է, որ Արթուրի նկատմամբ քրեական գործ է հարուցվել և վերջինս իր անունն է տվել, թե իբր իրենից է ձեռք բերել թմրամիջոցը, քանի որ այդ կերպ կազատվի և իրենից, և պարտք մնացած գումարից։
Ընդհանուր իրավասության դատարանը հանգել է այն հետևության, որ Դավիթ Ավանյանի պատճառաբանություններն անհիմն են ու մտացածին, որոնք նպատակ են հետապնդում խուսափելու քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, իսկ նրա կատարած արարքը հիմնավորվել է գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Թիվ 12149510 քրեական գործով մեղադրյալ Արթուր Դուրգարյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ՀՀ ԱՆ <Սևան> քրեակատարողական հիմնարկում պատիժը կրելու ընթացքում ծանոթացել է Դավիթ Ավանյանի հետ։ Պատժից ազատվելուց հետո իրենք շարունակել են մտերմություն անել և հաճախ հանդիպել են միմյանց` վերջինս պարբերաբար եկել է իրենց տուն։ Իրենք երբևէ թղթախաղով չեն զբաղվել և իրենց միջև որևէ պարտավորություն չի եղել և չէր կարող լինել, քանի որ իրենք մտերիմներ են եղել։ Ինքը թմրամիջոց օգտագործող է, ուստի այդ նպատակով 2010թ. հոկտեմբերի 18-ին զանգահարել է Դավիթին, որպեսզի տեղեկանա նրա մոտ թմրամիջոցի առկայության մասին։ Իմանալով, որ վերջինիս մոտ թմրամիջոց կա, և վերջինս էլ այդ պահին գտնվում է Արեշում, պայմանավորվել են հանդիպել Արեշի զբոսայգու մոտ։ Պայմանավորված վայրում հանդիպելով Դավիթին, նրան տվել է 18.000 ՀՀ դրամ գումար և ձեռք բերել «ափիոն» տեսակի թմրամիջոց և քացախաթթվի անհիդրիդ։ Թմրամիջոցը ձեռք բերելուց հետո, երբ փորձել է հեռանալ, իրեն բռնել են ոստիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել բաժին։
Դատաքննությամբ որպես վկա ներգրավված` Եղիշե Սիմոնյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Դավիթ Ավանյանն իր ընկերն է։ Արթուր Դուրգարյանի հետ իրեն ծանոթացրել է Դավիթը, որից հետո մի քանի անգամ նրանց տանը հանդիպել է Արթուրին։ Ինքը տեղյակ է եղել, որ Դավիթը և Արթուրը պարբերաբար թղթախաղով են զբաղվել և գոյացած պարտքերի շուրջ իրենց միջև տարաձայնություններ են եղել։ Մի օր ինքը և իրենց մյուս ընկերը որոշ սննդամթերք և օղի գնելով և Դավիթին տեսակցելու նպատակով գնացել են նրանց տուն։ Տեսել են, որ Դավիթը կրկին Արթուրի հետ թղթախաղով է զբաղված։ Իրենք նախատել են Դավիթին, որ դադարեցնեն իրենց խաղերը, քանի որ նոր են հաշտվել միմյանց հետ, որից հետո իրենք նստել են ընթրելու, իսկ Դավիթը և Արթուրը շարունակել են խաղալ։ Որոշ ժամանակ անց Դավիթը ասել է. «վերջ, էլ չեմ խաղալու, էս էլ քո ասած 1.000 դոլարը եղավ»։ Դրանից հետո Արթուրը գնացել է, իսկ Դավիթը միացել է իրենց և իրենք միասին շարունակել են ընթրել։ Դրանից հետո պարբերաբար Դավիթից տեղեկացել է, որ չի կարողանում գտնել Արթուրին որպեսզի վերցնի պարք մնացած 1.000 դոլարը։ Հետագայում տեղեկացել է, որ Դավիթին բռնել են, և որ Արթուրն է դրա պատճառը եղել։ Ինքը համոզված է, որ Արթուրը այդ գումարի պատճառով է այդ ամենը սարքել, քանի որ գումարը չի կարողացել վերադարձնել, իսկ այդ կերպ կազատվի Դավիթից։
Վկա Եղիշե Սիմոնյանի դատաքննությամբ տված ցուցմունքը ընդհանուր իրավասության դատարանը գտել է ոչ արժանահավատ, քանի որ դրանք մտացածին են և նպատակ են հետապնդում օգնելու ամբաստանյալին ազատվելու քրեական պատասխանատվությունից։
Ամբաստանյալ Դավիթ Ավանյանի հանցանքը հիմնավորվել է նաև 18.10.2010թ. Ա.Դուրգարյանի անձնական խուզարկության մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի` նրա հագին եղած անդրավարտիքի ձախ գրպանից հայտնաբերվել և առգրավվել է սպիտակ գույնի ծխախոտի տուփի փայլուն թղթե փաթեթ, որի մեջ առկա է եղել «ափիոն» տեսակի թմրամիջոցին նմանվող մուգ շագանակագույն զանգված և մեկանգամյա օգտագործման ներարկիչ` լիցքավորված 1.0մլ սուր հոտով` քացախաթթվի անհիդրիդին նմանվող հեղուկով։
Դատաքիմիական փորձաքննության թիվ 602 եզրակացությամբ, համաձայն որի` փորձաքննությանը ներկայացված 0.7 գրամ հաստատուն քաշով նյութը հանդիսանում է «ափիոն» տեսակի թմրամիջոց։ Փորձաքննությանը ներկայացված 0.9մլ ծավալով հեղուկը հանդիսանում է քացախաթթվի անհիդրիդ։
Տոկսիկոքիմիական փորձաքննության թիվ 10-2820 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Դավիթ Մելիքի Ավանյանից վերցված մեզի փորձանմուշի մեջ հայտնաբերվել են ափիոնի խմբին պատկանող թմրամիջոցի թմրալկալոիդներ։
<Վիվա-Սելլ> ՓԲԸ-ից ստացված հեռախոսահամարների վերծանումների սկավառակի զննությամբ, համաձայն որի` Դ.Ավանյանն ու Ա.Դուրգարյանը 2010թ. հոկտեմբերի 18-ին գտնվել են Նոր-Արեշի տարածքում։
Դատանարկոլոգիական փորձաքննության թիվ 33410 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Դավիթ Մելիքի Ավանյանի մոտ թմրանյութերի օգտագործումը կրում է էպիզոդիկ բնույթ, ուստի հարկադիր բուժման կարիք չունի, իսնճպես նաև իրեղեն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու մասին որոշմամբ:
Ինչ վերաբերում է բողոքի հիմնավորումներին` այն մասին, որ դատական ակտը հիմնավորված և հաստատված չէ դատարանում հետազոտված ապացույցներով և որ ձեռք բերված ապացույցները բավարար չեն մեղադրանքը հիմնավորելու համար, դատավճիռը պատճառաբանված չէ, ապա բացի առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտում վերը շարադրված ապացույցներից, գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ դատապարտյալ Դուրգարյանին <անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին> արձանագրությունը կազմելիս Դուրգարյանը հայտարարել է, որ իր մոտից հայտնաբերվածը <ափիոն> տեսակի թմրանյութ է, իսկ հեղուկը` <քացախաթթվի անհիդրիդ>, որն ինքը ձեռք է բերել 2010թ. հոկտեմբերի 18-ին Երևանի Նոր-Արեշ 5-րդ փողոցում` Նորագավիթի բնակիչ, <ծվին> մականունով ոմն Դավիթից` վճարելով 20.000 ՀՀ դրամ:
Բացի այդ, ամբաստանյալը հենց սկզբից չի ժխտել 18.10.2010թ.` ժամը 16:00-ի սահմաններում, Նոր-Արեշ թաղամասում Դուրգարյանի հետ հանդիպելու փաստը` պատճառաբանելով, որ հանդիպել են պարտքը վերադարձնելու նպատակով, սակայն հետագայում հրաժարվել է նաև այդ փաստից:
Ինչ վերաբերում է այն պատճառաբանությանը, որ Դուրգարյանի և Ավանյանի միջև առերեսում կատարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի պահանջների խախտմամբ, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <Քննիչն իրավունք ունի կատարել նախօրոք հարցաքննված երկու այն անձանց առերեսում, որոնց ցուցմունքներում էական հակասություններ կան: Քննիչը պարտավոր է կատարել առերեսում, եթե էական հակասություններ կան մեղադրյալի և մեկ այլ անձի ցուցմունքներում:>:
Գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ որպես կասկածյալ հարցաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ավանյանը քննիչի հարցին պատասխանել է. <Հարցի էությունն ինձ համար պարզ է և հասկանալի, ես նրան ոչ մի թմրամիջոց չեմ տվել և հրաժարվում եմ պատասխանել որևէ հարցի> /հատոր 1-ին` /գ.թ.80/, իսկ դատապարտյալ Դուրգարյանը մինչ այդ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ թմրամիջոցը ձեռք է բերել ամբաստանյալ Ավանյանից: Ցուցմունքներում առկա նման հակասությունը պարզաբանելու նպատակով քննիչը պարտավոր էր և պետք է կատարեր առերեսում, ինչը և կատարել է: Իսկ պաշտպանական կողմի պատճառաբանությունն այն մասին, որ ամբաստանյալ Ավանյանն ընդամենը հարցին տվել է <ոչ> պատասխան այն իմաստով, որ չի ցանկացել ցուցմունք տալ, չի հիմնավորվել գործի նյութերով:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ստորադաս դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Դավիթ Ավանյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության, նրան մեղսագրված արարքի քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել, ուստի ամբաստանյալի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու կամ դատավճիռը բեկանելու և գործը նոր քննության ուղարկելու հիմքերը բացակայում են, իսկ դատավճիռն այդ մասով օրինական և հիմնավորված է:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. մարտի 11-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի ԴԱՎԻԹ ՄԵԼԻՔԻ ԱՎԱՆՅԱՆԻ`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 2.1 կետով և 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալի և պաշտպան Կ.Մանուչարյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ


ԳՈՐԾ – ԵԷԴ/0176/01/10


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

08 հունիսի 2011թ. ք.Երևան

ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ hետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ

Քննության առնելով ամբաստանյալ Դավիթ Մելիքի Ավանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2.1 կետով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու /ուժը կորցրած ճանաչելու/ մասին հարցը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. մարտի 11-ի դատավճռով Դավիթ Մելիքի Ավանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 2.1-րդ կետերով և 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 2.1-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման 6/վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 4-րդ մասով դատապարտվել է տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով, վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6/վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000 /հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Վերաքննիչ դատարանի 2011թ. մայիսի 12-ի որոշմամբ ամբաստանյալի և պաշտպան Կ.Մանուչարյանի վերաքննիչ բողոքները մերժվել է` անփոփոխ թողնելով ընդհանուր իրավասության դատարանի 11.03.2011թ. դատավճիռը և որոշումը դեռևս օրինական ուժի մեջ չի մտել:
Վերաքննիչ դատարանը անդրադառնալով Դավիթ Մելիքի Ավանյանին` ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 2.1կետերով առաջադրված մեղադրանքին արձանագրում է, որ որ 25.05.2011թ. ուժի մեջ մտած <ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին> 23.05.2011թ. օրենքի համաձայն օրենսգրքի 21-րդ հոդվածը (հանցագործությունների կրկնակիությունը) ուժը կորցված է ճանաչվել:
Նույն օրենքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2.1 կետը նույնպես ճանաչվել է ուժը կորցրած:
Վերը նշված փոփոխությունների սույն գործով կիրառելիության հարցը լուծելիս պետք է անդրադառնալ ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածի պահանջին առ այն, որ <Արարքի պատժելիությունը վերացնեղ կամ պատիժը մեղմացնող օրենքն ունի հետադարձ ուժ>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ <Արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն՝ տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում՝ այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն:> իսկ նույն հոդվածի 3-րդ մասի իրավադրույթի համաձայն` <Պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը:>
Այսպիսով. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Դ.Ավանյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 2.1 կետերից պետք է վերաորակել նույն օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետին, իսկ նշանակված պատիժը պետք է թողնել անփոփոխ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 393-րդ, 402-րդ, 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը


Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Դավիթ Մելիքի Ավանյանին առաջադրված մեղադրանքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 2.1 կետերից վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, իսկ նշանակված պատիժը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկ ամսյա ժամկետում:




ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ