ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի
դատավճիռ գործ թիվ ԵԷԴ/0154/01/10
նախագահող դատավոր Վ.Գրիգորյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

17 մայիսի 2011 թվական ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ
ԴԱՏԱՐԱՆԸ /ԱՅՍՈՒՀԵՏ` ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
դատավորներ` Ռ.ԱԶԱՐՅԱՆ
Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Պ.ԲՈՇՆԱՂՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Ա.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` ԷԴ.ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
պաշտպան` Գ.ՄԱԴՈՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով ամբաստանյալի պաշտպան Գ.Մադոյանի վերաքննիչ բողոքը, ամբաստանյալ Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճռի դեմ,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ

1. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ տրանսպորտային հանցագործությունների քննության բաժնի քննիչ Ա.Ավետիսյանի 2010 թվականի հոկտեմբերի 21-ի որոշմամբ Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանի կողմից Ներսես Վարազդատի Ստեփանյանի նկատմամբ կողոպուտ կատարելու դեպքի առթիվ հարուցվել է թիվ 70101210 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով:

2. Նախաքննական մարմնի 2010 թվականի հոկտեմբերի 21-ի որոշմամբ Ներսես Վարազդատի Ստեփանյանը ճանաչվել է տուժող:

3. 2010 թվականի հոկտեմբերի 21-ին Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանը ձերբակալվել է:

4. Նախաքննական մարմնի 2010 թվականի հոկտեմբերի 22-ի որոշմամբ Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով:

5. ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ տրանսպորտային հանցագործությունների քննության բաժնի քննիչ Ա.Ավետիսյանը 22.10.2010թ. միջնորդություն է ներկայացրել Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` թիվ 70101210 քրեական գործով մեղադրյալ Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով կիրառելու մասին, որը դատարանի 23.10.2010թ. որոշմամբ բավարարվել է:

6. 2010 թվականի դեկտեմբերի 08-ին թիվ 70101210 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ` առաջին ատյանի դատարան/:

7. Առաջին ատյանի դատարանն իր 2010 թվականի դեկտեմբերի 14-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, ընդունել է վարույթ, իսկ 2010 թվականի դեկտեմբերի 20-ի որոշմամբ վերոնշյալ քրեական գործը նշանակել է դատական քննության 2010 թվականի դեկտեմբերի 27-ին, ժամը 12.00-ին:

8. Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճռով Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և դատապարտվել է ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով` պատժի սկիզբը հաշվելով 2010 թվականի հոկտեմբերի 21-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան հիմնարկում:
Դատավճռով որոշվել է Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնել անփոփոխ:
Դատավճռով որոշվել է նաև իրեղեն ապացույց ճանաչված 9.000 ՀՀ դրամ գումարը թողնել տուժող Ն.Ստեփանյանի տնօրինմանն` ըստ պատկանելիության:

9. Առաջին ատյանի դատարանի 11.04.2011թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանի պաշտպան Գ.Մադոյանը:

10. Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:

11. Ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանի պաշտպան Գ.Մադոյանի վերաքննիչ բողոքը վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2011 թվականի ապրիլի 21-ին:
Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2011 թվականի մայիսի 02-ին:

12. Վերաքննիչ դատարանը 2011 թվականի մայիսի 02-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունել է վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, նշանակել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության 2011 թվականի մայիսի 17-ին, ժամը` 14.00-ին, Երևան քաղաքում:


ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ


13. Արարատի մարզի Այգավան գյուղի բնակիչ, գործով տուժող Ներսես Ստեփանյանը 2010 թվականի հոկտեմբերի 20-ին գյուղից ժամանել է ք.Երևան` բջջային հեռախոսը նորոգելու համար: Գտնվելով Երևանի կայարանամերձ հրապարակում, նա ցանկացել է հաց ուտել և մոտեցել տարածքում գործող գյուղատնտեսական մթերքների շուկայում գտնվող սննդի կրպակներից մեկին, որտեղ պատվիրել է խաշած ձու և օղի: Նույն սննդի կրպակում են գտնվել նաև գործով ամբաստանյալ Էդուարդ Մկրտչյանն` իր ընկերներ, գործով վկաներ Հայկ Ալավերդյանի, Փայլակ Ավետիսյանի և Կարեն Ղազարյանի հետ:
Տուժող Ն.Ստեփանյանը վերջիններիս ուտելիք և օղի հյուրասիրելու առաջարկություն է արել, սակայն նրանք հրաժարվել են: Այնուամենայնիվ տուժող Ն.Ստեփանյանը նրանց համար հինգ հատ ձու է գնել և հյուրասիրել: Այդ ընթացքում տուժող Ն.Ստեփանյանը լսելով վերջիններիս խոսակցությունը դատապարտյալների մասին, միջամտել և վերացական հայհոյանքներ է տվել դատապարտյալների հասցեին:
Ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանը Ն.Ստեփանյանին զգուշացրել է, որ դատապարտյաների հասցեին հայհոյանքներ չտա, սակայն նա շարունակել է հայհոյել, ինչից ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանը բարկացել և մեկ անգամ ապտակել է տուժող Ն.Ստեփանյանին, որից հետո կրպակից դուրս է հրավիրել և պահանջել հետևել իրեն:
Միասին դուրս գալով կրպակից, նրանք առաջացել են դեպի երկաթուղային գծերը:
Շուրջ 70 մետր հեռանալով կրպակից, ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանը հանկարծակի երկու անգամ ապտակել է տուժող Ն.Ստեփանյանին, այնուհետև մեկ անգամ ոտքով հարվածել վերջինիս աջ ոտքին: Բռնությունից խուսափելու նպատակով վերջինս դիմել է փախուստի, սակայն Է.Մկրտչյանը հետապնդելով և հասնելով նրան, կրկին քաշքշել և պահանջել է Ն.Ստեփանյանի մոտ եղած գումարները: Իր անօրինական գործողություններն արդարացնելու և թաքցնելու նպատակով, ներկա գտնվող մարդկանց ներկայությամբ նա հայտարարել է, թե իբրև տուժող Ն.Ստեփանյանն իրենից գումար է գողացել և շարունակել է հարվածել վերջինիս ու գումար պահանջել: Տուժող Ն.Ստեփանյանը բղավել է, որ ինքը որևէ գումար չի գողացել, սակայն տեսնելով, որ ոչ ոք օգնության չի հասնում և վախենալով հետագա բռնի գործողություններից, գրպանից հանել է իր մոտ եղած 9.000 ՀՀ դրամ գումարը և տալով ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանին` դիմել է փախուստի: Դեպքից քիչ հետո, ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանը և տուժող Ն.Ստեփանյանը պատահական կրկին միմյանց հանդիպել են կայարանամերձ հրապարակում, որտեղ Ն.Ստեփանյանը վատացել և ընկել է գետնին, իսկ ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանը շտապօգնություն է զանգահարել: Դրանից հետո, տուժող Ն.Ստեփանյանը անմիջապես գնացել է Ոստիկանություն և կատարվածի մասին հաղորդում տվել:


ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ


Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

14. Պաշտպանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Էդ.Մկրտչյանի արարքում բացակայում է կողոպուտի հանցակազմի թե օբյեկտիվ, և թե սուբյեկտիվ կողմը, այսինքն` Էդ.Մկրտչյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցակազմը բացակայում է:
Ի հիմնավորումն ասվածի` պաշտպան Գ.Մադոյանը վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշել է հետևյալը.
<<ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեսված է սույն օրենսգրքով:
Նույն օրենսգրքի 29-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` եթե օրենքը ավարտված հանցագործության համար քրեական պատասխանատվությունը չի կապում հանցավոր արարքի որոշակի հետևանքների առաջացման հետ, հանցանքը համարվում է դիտավորությամբ կատարված, եթե դա կատարող անձը գիտակցել է իր արարքի` հանրության համար վտանգավոր բնույթը և ցանկացել է կատարել դա:
ՀՀ քրեական օրենսգիրքն իր 176-րդ հոդվածում որպես քրեորեն պատժելի արարք նախատեսում է կողոպուտը, որը բնորոշվում է որպես ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն: Այսպիսով, արարքը հափշտակություն որակելու համար անկախ հափշտակության եղանակից անհրաժեշտ է պարզել, որ անձը ուրիշի գույքը ապօրինի անհատույց շահադիտական նկատակով վերցրել, իրենը կամ ուրիշինն է դարձրել: Այս հատկանիշներից որևէ մեկի բացակայությունը բացառում է հափշտակության հանցակազմը:
Հափշտակության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է միայն ուղղակի դիտավորչությամբ:
Հանցավորը գիտակցում է, որ ապօրինաբար շահադիտական նպատակով վերցնում է ուրիշի գույքը կամ այդ գույքը դարձնում է իրենը կամ այլ անձինը, դրա դիմաց որևէ հատուցում չի ստանում իրական վնաս է հասցնում գույքի սեփականատիրոջը կամ գույքը տիրապետողին, նախատեսում ու ցանկանում է այդ:
Հափշտակության սուբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ են նաև շարժառիթը և նպատակը: Վերջինս ուղղակի նշված է հափշտակության հասկացության մեջ` շահադիտական նպատակով: Շահադիտական նպատակ ասելով` հասկանում ենք հանցավորի ձգտումը հարստանալ հափշտակված գույքի հաշվին` այն վերցնելով, իրենը դարձնելով կամ իր <<հաշվին>> հանձնելով այլ անձանց: Եթե շահադիտական նպատակը բացակայում է և անձը ապօրինի անհատույց տիրանում է ուրիշի գույքին այլ շարժառիթով և նպատակով հափշտակության հանցակազմը բացակայում է:
Վերը շարադրյալի համատեքստում գործում առկա փաստական տվյալների ուսումնասիրությունը թույլ է տալի ասել, որ Էդ.ՄԿրտչյանի արարքը որպես կողոպուտ որակելը սխալ է վերջինիս արարքում հանցագործության նշված տեսակի սուբյեկտիվ կողմի բացակայության պատճառով, քանի որ Էդ.Մկրտչյանի կողմից Ն.ստեփանյանից նրան պատկանող 9.000 ՀՀ դրամ գումարը վերցնելը չի կատարվել շահադիտական դրդումներով:
Այսինքն` Էդ.Մկրտչյանը Ն.Ստեփանյանից 9.000 ՀՀ դրամ գումարը վերցրել է ոչ թե դրանց տիրանալու, իրենը դարձնելում այլ իր կողմից տուժող Ն.Ստեփանյանին ծեծի ենթարկելու գործողությունները հավաքված անձանց մոտ արդարացնելու համար: Դրա մասին է վկայում նաև այն, որ դեպքից հետո Էդ.Մկրտչյանը գնացել է Ն.Ստեփանյանի մոտ նպատակ ունենալով նրան ետ վերադարձնել վերցված գումարը, սակայն վերջինս հեռացել է: Դրա մասին է վկայում նաև գործով ապացուցված այն հանգամանքը, որ երբ Ն.Ստեփանյանը գնացել է Ոստիկանության աշխատակիցների մոտ Էդ.Մկրտչյանը շարունակել է գնալ նրա ետևից գումարը նրան ետ վերադարձնելու նպատակով:
Ակնհայտ է, որ գործում առկա ապացույցները հաստատում են, որ Էդ.Մկրտչյանի արարքում բացակայում է կողոպուտ հանցագործության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը` այսինքն` Էդ.Մկրտչյանի դիտավորությունն ուղղված չի եղել Ն.Ստեփանյանի գույքին տիրանալուն, այլ ուղղված է եղել իր գործողությունները հավաքված անձանց առջև արդարացնելուն:
Ակնհայտ է, որ ապացույցների վերը նշված համակցությամբ նման դատավճիռ կայացնելով դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 2-5-դր մասերի պահանջներն այն մասին, որ << … կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին ի պաշտպանություն բերված փաստերի հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը: Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի …:>>:
Այսինքն` եթե նույնիս մի պահ ենթադրենք, որ ամբաստանյալ Էդ.Մկրտչյանն իր դիտավորության վերաբերյալ իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունք է տվել այդ դեպքում ևս նրա տված այդ ցուցմունքները չի կարող ոչ արժանահավատ գնահատվել, որքանով որ հակառակը չի ապացուցվել պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, իսկ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության ամսին հետևությունները չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա և չփարատված բոլոր կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ վերջինիս:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե արարքում հանցակազմ չկա:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանը պարտավոր է օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-3-րդ կետերով և 2-րդ մասով նախատեսված հիմքերից մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյուքնում վերաքննիչ դատարանը << … մասնակիորեն կամ ամբողջությամբ բեկանում և փոփոխում է ստորադաս դատարանի ակտը, եթե ստորադաս դատարանի հաստատած փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ և եթե դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից …:>>:

15. Վերոշարադրյալի հիման վրա պաշտպան Գ.Մադոյանը խնդրում է. <<վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, ամբողջությամբ փոփոխել Երևանի Երեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 11.04.2011թ. կայացված դատավճիռը և արդարացման դատավճռով հռչակել ամբաստանյալ Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանի անմեղությունն իրեն առաջադրված մեղադրանքում:>>:


ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ ՈՒ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ:


Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալ Էդ.Մկրտրչյանի և նրա պաշտպան Գ.Մադոյանի ելույթները, դատական ակտը չբողոքարկած հակառակ կողմի` մեղադրող Ա.Հակոբյանի, պատասխանը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևութան, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

Ամբաստանյալ Էդ.Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը


16. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի համաձայն. << … 2. Կողոպուտը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) կատարվել է խոշոր չափերով,
3) կատարվել է բնակարան, պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով,
4) զուգորդվել է կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով,
5) կատարվել է կրկին անգամ`պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով: …:>>:

17. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն. <<1.Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք:…
…3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը:>>:

18. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն. <<…3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:…>>:

19. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն.
<<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:>>:

20. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1.Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:>>:

21. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1.Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված:
2. Դատարանի դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս:
3. Դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե`
դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա.
այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար.
դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
4. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները:>>:

22. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն. <<1.Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն....>>:

23. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի համաձայն. <<1.Մեղադրական դատավճիռը բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ քրեական պատիժ կիրառելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` քրեական պատիժ չկիրառելու կամ պատժից ազատելու մասին դատարանի որոշումը:
2. Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ:>>:

24. Առաջին ատյանի դատարանը, կատարելով ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցները իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից հանգել է ճիշտ հետևության, որ Էդ.Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է, հիմնավորված դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներով:

25. Առաջին ատյանի դատարանը, դատավճռի` <<գործի դատավարական նախապատմությունը>>> բաժնում մասնավորապես նշել է հետևյալը. << … Առաջադրված մեղադրանքում Էդուարդ Մկրտչյանն իրեն մասնակի մեղավոր ճանաչեց և դատարանի հայտնեց, որ 2010 թվականի հոկտեմբերի 20-ի առավոտյան զանգահարել է ընկերոջը` Հայկ Ալավերդյանին, որը հայտնել է, որ իրենց ընդհանուր ընկերներ Փայլակի և Կարենի հետ մասին Երևան կայարանի գյուղմթերքների շուկայի տարածքում գտնվող սննդի սպասարկման կրպակում են և իրեն նույնպես հրավիրել են միասին հաց ուտելու: Ինքը գնացել է ընկերների մոտ, միասին հաց են կերել և ժամանակ անցկացրել: Այդ ընթացքում կրպակին է մոտեցել գործով տուժող Ն.Ստեփանյանը, ձու և օղի պատվիրել, որից հետո իրենց նույնպես մի քանի ձու է հյուրասիրել: Այնուհետև միջամտել է իրենց խոսակցությանը և պատմել, որ նախկինում դատապարտվել է Ռուսաստանի Դաշնությունում, որ այնտեղ այլ կարգեր են, քան Հայաստանում, ապա սկսել է հայհոյանքներ տալ դատապարտյալների հասցեին: Այդ կապակցությամբ ինքը զգուշացրել է նրան, որ դատապարտյալների հասցեին չհայհոյի, սակայն վերջինս շարունակել է հայհոյել: Ինքը բարկացել և դուրս գալով կրպակի տաղավարի մոտ, մեկ անգամ ապտակել է նրան: Տուժող Ն.Ստեփանյանն իրենից բացատրություն է պահանջել, որի պատճառով ինքը ևս մեկ անգամ ապտակել է նրան: Վերջինս քայլելով հեռացել է դեպի շուկայի վերջնամաս, իսկ ինքը հետևել է նրան, քանի որ նա շարունակել է հայհոյանքներ տալ իր հասցեին: Հասնելով կայարանի վերջնամասում գտնվող պարիսպներին, տուժող Ն.Ստեփանյանը դուրս է եկել դրանց արանքից և այնտեղ նկատելով մարդկանց, սկսել է օգնություն կանչել: Հասնելով և բռնելով Ներսեսին, հավաքված մարդկանց ինքը ասել է, որ Ներսեսն իրենից իբրև գումար է գողացել և պահանջել վերադարձնել իրենից իբրև գողացված գումարը: Նա հայտնել է, որ ոչ մի գումար էլ չի գողացել, սակայն ինքը պնդել է իր ասածը, որից հետո նա իր գրպանից հանել, իրեն է տվել 9.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի դեպի Տիգրան Մեծ փողոցի կողմը: Դրանից հետո, ինքն առաջացել է դեպի Սասունցի Դավթի հրապարակ և այնտեղ նկատելով Ներսեսին, մոտեցել է նրան, սակայն տուժող Ն.Ստեփանյանը ընկել է գետնին և ասել, որ սիրտը վատ է: Ինքն իր բջջային հեռախոսով զանգահարել է 1-03 և խնդրել բուժանձնակազմ ուղարկել կայարանամերձ հրապարակ, սակայն մինչև շտապօգնության մեքենայի ժամանելը, նա ոտքի է կանգնել և առաջացել դեպի <<Երևան>> կայարանի Ոստիկանության գծային բաժին: Երբ շտապ օգնության մեքենան ժամանել է, ինքը մոտեցել և բժշկից ներողություն է խնդրել հայտնելով, որ այն անձն ում համար ինքը բժիշկ է հրավիրել, արդեն հեռացել է: Այնուհետև նկատել է, որ Ն.Ստեփանյանը Ոստիկանության աշխատակիցներին իրեն է մատնացույց անում, որից հետո իրեն մոտեցել են ոստիկանները և հրավիրել գծային բաժին:
Միաժամանակ, ամբաստանյալ Էդ.Մկրտչյանն առաջին ատյանի դատարանին հայտնել է, որ իրեն մեղավոր է ճանաչում տուժող Ն.Ստեփանյանին ապտակելու և ոտքով հարվածելու համար, սակայն նրան կողոպտելու նպատակ չի ունեցել, չգիտի թե ինչու է մոգոնել, որ վերջինս իրենից գումար է գողացել և խնդրեց դատարանին` իրեն դատապարտել միայն տուժող Ն.Ստեփանյանին մարմնական վնասվածքներ պատճառելու համար /դատական նիստի արձանագրություն:>>:

26. Առաջին ատյանի դատարանը, դատավճռի` <<Դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները>> բաժնում մասնավորապես նշել է հետևյալը. <<… Տուժող Ներսես Վարազդատի Ստեփանյանը դատարանին հայտնեց, որ 2010 թվականի հոկտեբերի 20-ին գյուղից գնացքով ժամանել է ք.Երևան` բջջային հեռախոսը վերանորոգելու նպատակով: Հասնելով <<Երևան>> կայարան որոշել է հաց ուտել և օղի խմել, որի կապակցությամբ մոտեցել է կայարանամերձ հրապարակի տարածքում գործող գյուղմթերքների շուկայում գտնվող մի կրպակի, ձու և օղի պատվիրել: Կրպակում են գտնվել մի քանի անծանոթ երիտասարդներ, որոնց ինքը նույնպես ուտելիք և օղի է առաջարկել: Նրանք հրաժարվել են, սակայն ինքն այնուամենայնիվ նրանց համար հինգ հատ ձու է գնել և հյուրասիրել: Կրպակում հաց է կերել, խմել մեկ բաժակ օղի և դուրս եկել: Դրանից հետո, կրպակում գտնվող երիտասարդներից մեկը դուրս է եկել իր ետևից և պահանջել հետևել իրեն: Երկաթուղային գծերի կողքով իրենք միասին առաջացել են դեպի կայարանի վերջնամաս: Շուրջ 50–70 մետր քայլելուց հետո այդ երիտասարդը` գործով ամբաստանյալ Էդ.Մկրտչյանը, հանկարծակի երկու անգամ ապտակել է իրեն և մեկ անգամ ոտքով հարվածել ոտքին: Ինքը բռնությունից խուսափելու նպատակով դիմել է փախուստի, սակայն նա հետապնդել է իրեն: Փախչելով դուրս է եկել այնտեղ տեղակայված պարիսպների արանքից և նկատելով մարդկանց սկսել է օգնություն խնդրել նրանցից: Այդ ժամանակ Էդ.Մկրտչյանը հասել է իրեն, բռնել իր հագուստից, քաշքշել և ներկայանալով որպես Ոստիկանության աշխատակից հարվածել, ապա գումար է պահաջել: Ինքը հասկանալով, որ ոչ ոք օգնության չի գալիս և վախենալով ամբաստանյալի հետագա բռնի գործողություններից, կատարել է նրա պահանջը, տաբատի գրպանից հանել և ամբաստանյալ Էդ.Մկրտչյանին է տվել իր մոտ եղած 9.000 ՀՀ դրամ գումարը: Նա վերցնելով գումարը այդտեղ ներկա մարդկանց հայտարարել է, որ այդ գումարը իբրև ինքն է Էդ.Մկրտչյանից գողացել: Դրանից հետո ինքը կրկին դիմել է փախուստի և վազելով առաջացել դեպի <<Երևան>> կայարան, որտեղ հանգստանալու նպատակով նստել է նստարանին: Այդ ժամանակ նկատել է, որ Էդ.Մկրտչյանը կրկին մոտենում է իրեն և վախենալով նրանից գնացել է <<Երևան>> կայարանի Ոստիկանության գծային բաժին, որտեղ մուտքի դռների մոտ կանգնած ոստիկանին պատմել է կատարվածի մասին և մատնացույց արել դեպի իրենց առաջացող Էդ.Մկրտչյանին: Տուժող Ն.Ստեփանյանը միաժամանակ դատարանում քաղաքացիական հայցի պահանջ չներկայացրեց և խնդրեց դատարանին` ամբաստանյալ Էդ.Մկրտչյանի նկատմամբ հնարավորինս մեղմ վերաբերվել, քանի որ նա հիվանդ մայր ունի /դատական նիստի արձանագրություն/:
Վկաներ Հայկ Ռաֆիկի Ալավերդյանը, Փայլակ Վրեժի Ավետիսյանը և Կարեն Մարատի Ղազարյանը առաջին ատյանի դատարանին հայտնեցին, որ ամբաստանյալ Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանը հանդիսանում է իրենց ընկերը: 2010 թվականի հոկտեմբերի 20-ին, իրենք գտնվել են <<Երևան>> կայարանի գյուղատնտեսական շուկայի տարածքում գտնվող սննդի սպասարկման կրպակում, որտեղ հաց են կերել և օղի խմել: Այդ ժամանակ կրպակին է մոտեցել տուժող Ն.Ստեփանյանը, ձու և օղի պատվիրել, ապա իրենց նույնպես առաջարկել, որից իրենք հրաժարվել են, սակայն նա իրենց մի քանի ձու է հյուրասիրել: Հաց ուտելուց և մեկ բաժակ օղի խմելուց հետո, տուժող Ն.Ստեփանյանը լսելով իրենց խոսակցությունը, սկսել է վերացական հայհոյանքներ տալ դատապարտյալների հասցեին: Իրենց ընկեր Էդիկը նրան զգուշացրել է, որ դատապարտյալների հասցեին հայհոյանքներ չտա, սակայն նա շարունակել է հայհոյանքներ տալ: Այդ ժամանակ Էդիկը վիճաբանել և մեկ անգամ ապտակել է նրան, որից հետո նրանք միասին դուրս են եկել կրպակից և առաջացել են դեպի երկաթուղային գծերի կողմը: Դրանից հետո, իրենք տեղյակ չեն, թե ինչ է կատարվել և հետագայում, միայն Ոստիկանության աշխատակիցներից են տեղեկացել դեպքի հետագա իրադարձություններից /դատական նիստի արձանագրություն/:
Վկա Գուրգեն Էլեկտրիկի Մարտիրոսյանը դատարանին հայտնեց, որ բնակվում է Երևանի Տիգրան Մեծ փողոցի նրբանցքի 10 շենքի թիվ 29 բնակարանում: Իրենց շենքը գտնվում է Երևան կայարանի մոտ: 2010 թվականի հոկտեմբերի 20-ին ժամը 17.30-ի սահմաններում, գնումներ կատարելու նպատակով դուրս է եկել տանից: Բակում լսել է բարձրաձայն խոսակցություններ և առաջանալով այդ ուղղությամբ տեսել, որ մի անծանոթ տղամարդ չոքել է գետնին և ձեռքերով պահել է գլուխը, իսկ նրա կողքին կանգնած է իրենց հարևան, գործով ամբաստանյալ Էդիկը: Ինքը վերջինիցս հարցրել է, թե ինչ է պատահել և նա պատմել է, որ կայարանում այդ տղամարդն իրենից գումար է գողացել: Դրանից հետո Էդիկն ու այդ անձնավորությունը գնացել են տարբեր ուղղություններով, իսկ ինքն իր գործերով /դատական նիստի արձանագրություն/:
Վկա Սամվել Հմայակի Խաչատրյանը դատարանին հայտնեց, որ 2007 թվականից աշխատում է Երևանի Տիգրան Մեծ փողոցի նրբանցքում գտնվող <<Հայփոստ>>-ի ծանրոցների կենտրոնում, որպես պահակ: 2010 թվականի հոկտեմբերի 20-ի երեկոյան, ինքը գտնվել է աշխատավայրում` պահակակետում, որը գտնվում է դարպասների մոտ: Այդ ժամանակ փողոցից բարձր ձայներ է լսել և կարծել, թե դա ծանրոցների ստացման հետ կապված, ժողովուրդն է գոռգոռում: Դուրս է եկել պահակակետից և նկատել, որ մի անծանոթ տղամարդ արագ քայլերով առաջանում է դեպի Տիրան Մեծ փողոցի կողմը, իսկ նրա ետևից մեկ այլ անծանոթ տղամարդ բղավում է. <<էդ ում գրպանն էիր մտնում, արա:>>: Դրանից հետո ինքը վերադարձել է իր աշխատատեղ և դեպքի վերաբերյալ այլ տեղեկություններ չգիտի /դատական նիստի արձանագրություն/:
Վկա Ռիմա Հովհաննեսի Ղազարյանը դատարանին հայտնեց, որ աշխատում է <<Երևան>> կայարանին հարակից գյուղմթերքների շուկայում գտնվող սննդի սպասարկման կրպակում, որպես վաճառողուհի: 2010 թվականի հոկտեմբերի 20-ին ինքը գտնվել է աշխատավայրում:
Նույն օրը, օրվա երկրորդ կեսին, կոնկրետ ժամը չի հիշում, կրպակում ճաշել և օղի են խմել իր մշտական հաճախորդներ Էդիկը, Կարենը, Հայկը և Փայլակը: Այդ ժամանակ կրպակին է մոտեցել իրեն անծանոթ, գործով տուժող Ն.Ստեփանյանը և ձու ու օղի պատվիրել, միաժամանակ առաջարկել է հյուրասիրել նաև տղաներին: Վերջիններս հրաժարվել են, սակայն այդ անձնավորությունը մի քանի ձու է հյուրասիրել նրանց և միջամտել տղաների խոսակցությանը, որի ընթացքում անհասցե հայհոյանքներ է տվել: Նա հայտնել է, որ ինքը նախկինում դատված է եղել և սկսել է հայհոյել դատապարտյալներին: Այդ ժամանակ ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանը նրան զգուշացրել է, որ դատապարտյալների հասցեին չհայհոյի, սակայն այդ անձնավորությունը` տուժող Ն.Ստեփանյանը շարունակել է հայհոյել, որի պատճառով կրպակի տաղավարի մոտ, Էդիկը ապտակել է նրան, այնուհետև բռնել նրա ձեռքից և միասին առաջացել են դեպի երկաթուղային գծերը: Վայրկյաններ անց նրանց ետևից դուրս է եկել նաև Փայլակը, սակայն անմիջապես ետ է վերադարձել` հայտնելով, որ Էդիկն ու այդ տղամարդը քայլելով գնացել են դեպի կայարանի վերջնամաս:
Հետագայում իր տաղավար են եկել Ոստիկանության աշխատակիցները, որոնցից էլ տեղեկացել է Էդիկի կողմից տուժողից գումար վերցնելու մասին /դատական նիստի արձանագրություն/:
Դատարանի կողմից հետազոտվեց ամբաստանյալ Էդ.Մկրտչյանի կողմից տուժող Ն.Ստեփանյանից հափշտակած 9.000 ՀՀ դրամ գումարը ներկայացնելու և առգրավելու մասին հետաքննության մարմնի 20.10.2010 թվականի արձանագրությունը, դեպքի վայրի զննության և քննչական փորձարարություն կատարելու մասին հետաքննության մարմնի 21.10.2010 թվականի արձանագրությունները, մեկ հատ 5.000 ՀՀ դրամանոց և չորս հատ 1.000 ՀՀ դրամանոց թղթադրամները իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին նախաքննական մարմնի 22.10.2010թ. որոշումը, ինչպես նաև գործում եղած այլ փաստացի տվյալները:

27. Առաջին ատյանի դատարանը, դատավճռի` <<Դատարանի իրավական վերլուծությունը>> բաժնում մասնավորապես նշել է հետևյալը. <<Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ինչպես նաև ներքին համոզմամբ, դատարանն ապացուցված համարեց ամբաստանյալ Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանի կատարած արարքը, գտավ, որ նախաքննական մարմնի կողմից այն որակված է ճիշտ և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Միաժամանակ վերլուծելով դատաքննությամբ ձեռք բերված բոլոր ապացույցները, դրանք համադրելով միմյանց և գործում եղած այլ տվյալների հետ, դատարանը արժանահավատ չի համարում ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանի ցուցմունքն այն մասին, որ ինքը տուժող Ն.Ստեփանյանին կողոպտելու և գումար հափշտակելու նպատակ չի ունեցել, այլ ուղղակի մի քանի անգամ ապտակել է նրան` հայհոյանքներ տալու համար, 9.000 ՀՀ դրամ գումար վերցնելը թելադրված է եղել պահի ազդեցության տակ, որն ինքը ինքնակամ վերադարձրել է: Դատարանը գտնում է, որ նմանաբովանդակ ցուցմունքով ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանը նպատակ է հետապնդում քողարկել քրեորեն հետապնդելի իր գործողությունները, դրանք արհեստականորեն ներկայացնել որպես ապտակելու կամ մարմնական վնասվածքներ պատճառելու գործողություններ և այդ եղանակով խուսափել առավել ծանր հանցանքի համար նախատեսված պատասխանատվությունից ու պատժից:…:>>:

28. Քննության առնելով վերաքննիչ բողոքում նշված, ինչպես նաև վերաքննիչ դատարանում` դատաքննության ժամանակ, պաշտպան Գ.Մադոյանի հայտնած պատճառաբանություններն այն մասին, որ տուժող Ն.Ստեփանյանը նախկինում գողություն կատարելու համար ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ-ում պատիժ կրելու ընթացքում գլխի հետ կապված առողջական խնդիրներ է ունեցել, բացի այդ` Ն.Ստեփանյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հակասական և անարժանահավատ ցուցմունքներ է տվել, որպիսի հանգամանքը բավարար է տուժող Ն.Ստեփանյանի կողմից գործով բացահայտման համար ենթակա հանգամանքները ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու ունակությունը կասկածի տակ դնելու համար, վերաքննիչ դատարանը գտնում է անհիմն, քանի որ տուժող Ն.Ստեփանյանը վարույթն իրականացնող մարմնին մանրամասը ներկայացրել է դեպքի հանգամանքները, ինչպես նաև իր և ամբաստանյալ Էդ.Մկրտչյանի գործողությունների հաջորդականությունը:
Բացի այդ, պաշտպան Գ.Մադոյանի կողմից որևէ գրավոր ապացույց կամ բժշկական բնույթի փաստաթուղթ չի ներկայացվել վարույթն իրականացնող մարմնին` ինչպես տուժող Ն.Ստեփանյանի հոգեկան հիվանդությամբ տառապելու, գլխի հետ կապված առողջական խնդիրներ ունենալու, այնպես էլ ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ-ի թիվ 6-րդ խուցը կոնկրետ հոգեկան հիվանդությամբ տառապող կալանավորների և դատապարտյալների համար նախատեսված լինելու մասին:

29. Ինչ վերաբերվում է պաշտպանական կողմի այն պնդմանը, որ ամբաստանյալ Էդ.Մկրտչյանը գնացել է տուժող Ն.Ստեփանյանի հետևից գումարը նրան վերադարձնելու համար, վերաքննիչ դատարանը գտնում է անհիմն, քանի որ այդ փաստարկը գործի նյութերում իր հաստատումը չի գտնում:
Բացի այդ, ինչպես երևում է գործի նյութերից, ամբաստանյալ Էդ.Մկրտչյանը ոչ թե գնացել է տուժողի հետևից գումարը նրան վերադարձնելու համար, այլ` դեպքի օրը, ժամը 19.25-ին կողոպուտ կատարելու կասկածանքով Էդ.Մկրտչյանը Երևանի <<Սասունցի Դավիթ>> հրապարակից բերման է ենթարկվել ՏՎ Երևան կայարանի գծային բաժին:

30. Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ առաջին ատյանի դատարանը սույն գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-դր մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ Էդ.Մկրտչյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության և, որ ամբաստանյալի մեղավորությունը հիմնավորված է առաջին ատյանի դատարանում դատաքննության ժամանակ հետազոտված և դատավճռում շարադրված Էդ.Մկրտչյանի հանցանքը հիմնավորող ապացույցներով, որոնցով և հերքվում են վերաքննիչ բողոքում նշված, ինչպես նաև վերաքննիչ դատարանում` դատաքննության ժամանակ, ամբաստանյալ Էդ.Մկրտչյանի և նրա պաշտպան Գ.Մադոյանի հայտնած պատճառաբանությունները` ամբաստանյալ Էդ.Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքի անհիմն լինելու վերաբերյալ:

31. Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 11-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն, գործի քննության և լուծման ընթացքում թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտում, դատավճիռը կայացվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավադրույթների, այդ թվում` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 365-րդ հոդվածների պահանջների պահպանմամբ և, որ հանցանք գործելու մեջ մեղավորության մասին հետևությունը հիմնված չէ ենթադրությունների վրա, այն հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ, 4-րդ, 13-րդ մասերով, 394-րդ և 402-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը


à ð à Þ º ò

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճիռը` Էդուարդ Սեյրանի Մկրտչյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:

4. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ