ԳՈՐԾ ԵԷԴ/0135/01/10

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

< 14> նոյեմբերի 2011թ. ք. Երևան

ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
Քարտուղարությամբ` Տ.Հակոբյանի

Մասնակցությամբ`

Պաշտպան` Ա.Թովմասյանի

Դռնբաց դատական նիստում, պաշտպան Արշակ Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության վարույթի կանոններով, քննության առնելով ԱՐՏԱՎԱԶԴ ՅՈՒՐԻԻ ՂՈՒԿԱՍՅԱՆԻ վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, քրեական գործը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
11.05.2010թ. ՀՀ գլխավոր դատախազի կողմից հարուցվել է թիվ 61203310 քրեական գործը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 312-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 38-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և 308-ևրդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով:
11.05.2010թ. ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Երեմյանի կողմից թիվ 61203310 քրեական գործը ընդունվել է վարույթ :
06.09.2010թ.որոշմամբ Արտավազդ Յուրիի Ղուկասյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով: Նույն օրը մեկ այլ որոշմամբ Արտավազդ Յուրիի Ղուկասյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը: Կալանքի սկիզբը հաշվվել է 06.09.2010թ.:
18.10.2010թ. Սույն քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. օգոստոսի 16 ի դատավճռով` Արտավազդ Յուրիի Ղուկասյանը ճանաչվել է մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով և դատապարտվել ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով` անձնական գույքի մեկ երրորդի բռնագրավմամբ, սակայն ոչ ավելի 578.460 /հինգ հարյուր յոթանասունութ հազար չորս հարյուր վաթսուն/ ՀՀ դրամ գումարից:
Արտավազդ Յուրիի Ղուկասյանի նկատմամբ որպես կալանավորում կիրառված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ և պատժի սկիզբը հաշվվել է 2010թ. սեպտեմբերի 6-ից: Արտավազդ Յուրիի Ղուկասյանի գույքի վրա դրված կալանքը թողնվել է անփոփոխ:
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ 17.09.2011թ. ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Արշակ Թովմասյանը բողոք է ներկայացրել վերաքննիչ դատարան:
Վերաքննիչ քրեական դատարանի 27.09.2011թ. որոշմամբ` պաշտպան Արշակ Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել է քննության ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 418-րդ հոդվածով սահմանված կարգով:
Սսւյն գործով դատապարտվել է նաև Սիմոն Սերժանտի Ներսիսյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308 հոդվածի 1-ին մասով , որի կողմից դատավճիռը չի բողոքարկվել:

Գործի փաստական հանգամանքները.
Ամբաստանյալ Արտավազդ Յուրիի Ղուկասյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ նա, աշխատելով ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության էրեբունու բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքի պետի տեղակալ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, նախնական համաձայնության է եկել քննությամբ չպարզված անձի հետ, անձնական շահագրգռվածությունից ելնելով՝ խեղաթյուրել է կատարված հանցագործության իրական փաստերը, այն է՝ Երևանի բնակիչ Ռազմիկ Ավոյանի ու մի խումբ անձանց կողմից խուլիգանություն կատարելու, անչափահասներ Գրիգոր Ինջյանին, Արտաշես Մկրտչյանին ու այլոց ծեծի ենթարկելու վերաբերյալ դեպքը թաքցրել է, հանցավորներին չի հայտնաբերել և համապատասխան միջոցներ չի ձեռնար¬կել նրանց քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար։ Ավելին, աղավաղել է Գրիգոր Ինջյանի մարմնական վնասվածք ստանալու փաստական ւովյալները և ձևակերպել՝ իբր Արտաշես Մկրտչյանն է նշված տուժողի առողջությանը թեթև վնաս պատճառել։ Այդ կերպ ցույց տալով իբրև բացահայտված հանցագործություն՝ տուժողներին խնդիր ներ չստեղծելու, Արտաշես Մկրտչյանին դւստի չտալու, արդյունքում՝ նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժելու համար Արատավազդ Ղուկասյանը ոստիկանության ՔԳՎ Աևանի քննչական բաժանմունքի պետ Արմեն Մկրտչյանի ու Արսեն Ղարիբյանի միջնորդությամբ Արտաշես Մկրտչյանի հորից՝ Տիգրան Մկրւոչյանից, շորթմամբ պահանջել է 3.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք։ Աակայն, սակարկելուց հեւոո Արտավազդ Ղուկասյանը համա– ձայնել և նույն թվականի մարտի 2-ին՝ ժամը 12-ի սահմաններում, իր աշխատասենյակում Տիգրան Մկրտչյանիցղ անձամբ ստացել է խոշոր չափրով `578.460 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար կաշառք;
Այնուհետև պաշտոնեական դիրքը չարաշահելով 2010թ. մարտի 11-ին կայացրած որոշմամբ Սիմոն Ներսիսյանը նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով` տուժողի բողոքի բացակայության հիմքով:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Պաշտպանն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը անհիմն է և Ա.Ղուկասյանին նշանակվել է պատիժ այնպիսի արարքի համար, որը նա չի կատարել և արարքը սխալ է որակվել։
Ըստ պաշտպանի` դատաքննության ընթացքում վկաների և ամբաստանյալների ցուցմունքներով, հետազոտված գործում առկա փաստաթղթերով չի ապացուցվել ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածը սահմանում է. պաշտոնատար անձի կողմից կաշառք ստանալը, այսինքն՝ պաշտոնատար անձի կողմից անձամբ կամ միջնորդի միջոցով իր կամ այլ անձի համար դրամ, գույք, գույքի նկատմամբ իրավունք, արժեթղթեր կամ որևէ այլ առավելություն ստանալը՝ կաշառք տվողի կամ նրա ներկայացրած անձի օգտին պաշտոնատար անձի կողմից իր լիազորությունների շրջանակում որևէ գործողություն կատարելու կամ չկատարելու կամ իր պաշտոնեական դիրքը օգտագործելով այդպիսի գործողություն կատարելուն կամ չկատարելուն նպաստելու կամ ծառայության գծով հովանավորչության կամ թողտվության համար։
Նշված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է պաշտոնատար անձի կողմից անձամբ կամ միջնորդի միջոցով կաշառքի առարկան ստանալու ձևով։
Պաշտոնատար անձի լիազորությունների մեջ մտնող գործողության կամ անգործության համար կաշառքը տրվում է պաշտոնատար անձի այնպիսի կոնկրետ գործողության կամ անգործության կամ դրանց կատարումից ձեռնպահ մնալու համար, որոնք մտնում են պաշտոնատար անձի լիազորությունների մեջ և օրինական են։
Փաստորեն, այս դեպքում կաշառքը տրվում է այնպիսի արարքների համար, որոնք պաշտոնատար անձը կարող է կատարել՝ իր լիազորություններն օգտագործելով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311 հոդվածի 3-րդ մասում նախատեսված են կաշառք ստանալու ծանրացնող հանգամանքները։ Դրանք են՝
-շորթմամբ
-մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ
–խոշոր չափերով
-կրկին անգամ
Կաշառք ստանալը շորթմամբ առկա է այն դեպքերում, երբ պաշտոնատար անձը պահանջում է անձից կաշառք տալ իրեն՝ հակառակ դեպքում սպառնալով ոտնահարել նրա իրավունքները կամ օրենքով պաշտպանվող շահերտ կամ էլ, թեև ուղղակիորեն չի պահանջում կաշառք տալ, բայց անձին այնպիսի պայմանների մեջ է դնում, որ վերջինս հարկադրված կաշառք է տալիս իր իրավունքներին և օրենքով պաշտպանվող շահերին սպառնացող հնարավոր վտանգը կանխելու համար։ Այսպիսով, քննարկվող ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը հավաստելու համար անհրաժեշտ է հավաստել, որ կաշառք տվողը օրնական շահեր է ունեցել։ Եթե կաշառք տվողը անօրինական շահեր է հետապնդում, ապա դրանց ոտնահարման սպառնալիքով կաշառք տալու պահանջը չի կարող որակվել որպես կաշառքի շորթում։
Փաստորեն կաշառքի շորթման դեպքում, կաշառքը տրվում է պաշտոնատար անձին, որպեսզի նա օրինական գործողություններ /անգործություն/ կատարի։ Նշանակում է՝ այն դեպքերում, երբ պաշտոնատար անձը կաշառք է վերցնում՝ կաշառք տվողի օգտին ապօրինի գործողություն /անգործություն/ կատարելու համար նրա արարքը ոչ մի դեպքում չի կարող որակվել որպես կաշառքի շորթում։
Իսկ թե պաշտոնատար անձն ուղղակի առաջարկում է կաշառք տալ՝ առանց սպառնալու ոտնահարել քաղաքացու իրավունքներն ու օրենքով պաշտպանվող շահերը, կամ առանց նրան այնպիսի պայմանների մեջ դնելու, որ վերջինիս համար պարզ լինի իր շահերին սպառնացող վտանգը, ապա այս դեպքում ևս կաշառքի շորթումը բացակայում է։
Պաշտպանը հայտնել է նաև, որ դատաքննության ընթացքում Արտավազդ Ղուկասյանը աջակցելով քննությանը տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, ընդունել է իր մեղքը և խոստովանել, որ չդիմանալով գայթակղությանը, գործով վկա Տիգրան Մկրտչյանից վերցրել է նրա իսկ կողմից առաջարկված գումարը, քանի որ համոզված է եղել որ վերջինիս և մյուս վկաների երեխաների միջև եղած միջադեպը կհարթվի և նյութերով քրեական գործի հարուցումը կմերժվի։ Ա.Ղուկասյանը իր արարքը պատճառաբանել է նրանով, որ գտնվել է նյութական ծանր դրության մեջ, մի որդին ծառայում է ՀՀ զինված ուժերում, իսկ մյուսը ուսանող է։
Մյուս ծանրացնող հանգամանքը, որ մեղսագրվել է ամբաստանյալին, դա մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կաշառք ստանալն է, ինչ դատարանում չի հիմնավորվել և դատարանի կողմից վերացվել է։
Դատաքննությամբ հիմնավորվել է, որ Ղուկասյանը, հանդիսանալով ոստիկանության բաժնի ՔՀԲ պետի տեղակալ ի պաշտոնե չէր կարող և չի կատարել կաշառք տվողի կամ նրա ներկայացրած անձի օգտին իր լիազորությունների շրջանակում որևէ գործողություն կամ իր պաշտոնեական դիրքը օգտագործելով չի նպաստել այդպիսի գործողություն կատարելուն կամ չկատարելուն։ Հարցաքննված վկաներից և ոչ մեկը նման փաստը հաստատող որևէ տեղեկություն դատարանում չներկայացրեց։ Դատարանը մանրամասն անդրաձարձ է կատարել ամբաստանյալի գործառույթային պարտականություններին՝ նպատակ ունենալով ամրապնդելու այն փաստը, որ Ղուկասյանը պարտավոր էր բացահայտելու նշված հանցագործությունը և ի պաշտոնե կարող էր ազդել նշված գործի վրա։ Մասնավորապես նշվել է, որ ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Էրեբունու բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքի պետի հետախուզության գծով տեղակալ Ա.Ղուկասյանի ծառայողական գործառույթային պարտականությունների ցանկով և <Օպերատիվ հետախուզական գործունեության մասին> ՀՀ օրենքով, որոնց համաձայն՝ պաշտոնաւոար անձ Ա.Ղուկասյանի լիազորությունների մեջ է մտել նաև օպերատիվ հետախուզական գործունեության իրականացումը։ <Օպերատիվ հետախուզական գործունեության մասին> ՀՀ օրենքի 4-րդ հոդվածի համաձայն՝ օպերատիվ հետախուզական գործունեության նպատակներից են հանցագործությունների հայտնաբերումը, բացահայտումը, այն կատարած անձանց հայտնաբերումը։ Նույն օրենքի 14-րդ հոդվածի համաձայն՝ օպերատիվ հետախուզական գործունեության ընթացքում կարող են անցկացվել մի շարք միջոցառումներ, այդ թվում նաև օպերատիվ հարցում, օպերատիվ տեղեկության ձեռք բերում և այլն։
Դատարանի կողմից նշվել է նաև, որ Արտավազդ Ղուկասյանի և հետաքննիչ Սիմոն Ներսիսյանի կողմից աղավաղվել են Գրգոր Ինջյանի մարմնական վնասվածք ստանալու փաստական տվյալները և ձևակերպվել՝ իբր անծանոթ Արտաշես Մկրտչյանն է տուժողի առողջությանը դիտավորությամբ թեթև վնաս պատճառել։ Ա.Ղուկասյանի հետ ունեցած նորմալ, փոխհարաբերություններով պայմանավորված, անձնական շահագրգռվածությունից և խմբային շահերից ելնելով՝ բաժնի հետաքննիչ Ա.Ներսիսյանը ոչ ճիշտ ուղղությամբ է տարել հետաքննությունը և նյութերով քր. գործի հարուցումը մերժել է։ Թե նախաքննությամբ և առավել ևս դատաքննությամբ նման հանգամանքը չի հիմնավորվել։
Ակնհայտ է, որ Ա.Ղուկասյանի և Ա.Ներսիսյանի կողմից ոչ մի պայմանավորվածություն չի եղել։ Իր հերթին ամբաստանյալ Սիմոն Ներսիսյանը, որը հանդիսացել է գործը վարող հետաքննիչը, իր ցուցմունքում նշել է, որ Ա.Ղուկասյանը ի պաշտոնե չէր կարող որևէ ազդեցություն ունենալ իր կողմից քննվող գործի վրա և բացի այդ վերջինս իրեն երբևիցե չի հարցրել գործի ընթացքի մասին, որևէ խնդրանքով չի դիմել, չի խոչնդոդտել և գումար չի առաջարկել իր վարույթում քննվող գործով անցնող անձանց որևէ կերպ աջակցելու կամ այլ հարցերով։
Նույնը նաև նշել են վկաներ ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության էրեբունու բաժնի նախկին պետ Ա.Աբրահամյանը և վերջինիս օպերատիվ գծով տեղակալ Ա.Քեշիշյանը, որ Ա.Ղուկասյանը ի պաշտոնե չէր կարող որևէ ազդեցություն ունենալ կամ խոչնդոտել հետաքննության ընթացքին, քանի որ նյութերի ընթացքի վերաբերյալ հետաքննիչի վրա հսկողությունը իրականացնում են իրենք։
Բացի այդ վկաներ Ա.Աբրահամյանը և Ա.Քեշիշյանը նշել են, որ իրենք տեղյակ չեն եղել, որ Ա.Ղուկասյանը խոսակցություն է ունեցել քաղաքացու հետ, նրանից գումար է պահանջել և վերցրել։
Ինչ վերաբերվում է նրան, որ Ա.Ներսիսյանը 2010թ. սեպտեմբերի 15-ին ՀՀ ՀՔԾ-ում տված իր ցուցմունքում նշել է, որ իբր Ա.Ղուկասյանը իրեն դիմել է խնդրանքով աջակցելու այդ գործով անցնող իր ծանոթին, ապա դատաքննության ընթացքում Ա.Ներսիսյանը ցուցմունք է տվել, որ նշված օրը երբ ինքը գտնվել է ՀՔԾ-ում քննիչի կողմից իր հասցեին սպառնալիք է եղել, որ եթե ինքը չգրի Ղուկասյանի մասին, ապա կձերբակալվի։ Բացի այդ, ըստ Ա.Ներսիսյանի` հարցաքննության պահին ներկա է եղել բաժնի պետ Ա.Աբրահամյանը, որը համոզել է նման ցուցմունք տալ։ Նշվածը չի հերքել նաև որպես վկա հրավիված Ա.Աբրահամյանը՝ նշելով, որ իրոք հարցաքննության պահին ինքը գտնվել է քննիչի սենյակում։
Դատարանում, ազատ լինելով իր կարծիքը արտահայտելու և չենթարկվելով որևէ ճնշման, Ա.Ներսիսյանը տվել է ճիշտ ցուցմունք, որ Ա.Ղուկասյանը իրեն երբևիցե չի հարցրել գործի ընթացքի մասին, որևէ խնդրանքով չի դիմել, չի խոչնդոդտել և գումար չի առաջարկել իր վարույթում քննվող գործով անցնող անձանց որևէ կերպ աջակցելու համար։
Այսինքն` Մ.Ներսիսյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը չի կարող դիտվել որպես ապացույց, սակայն դատարանը հիմք է ընդունել Ա.Ներսիսյանի դատավարական խախտմամբ գրված ցուցմունքը, այն համարել արժանահավատ և որպես ապացույց դրել Ա.Ղուկասյանի մեղադրանքի հիմքում։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Ա.Ղարիբյանի ցուցմունքներին, ապա դատարանում հիմնավորվել է, որ վերջինս ընդհանրապես ներկա չի եղել ամբաստանյալի և Տիգրան Մկրտչյանի միջև որևէ խոսակցությանը կամ գործողությանը և ամբողջ իր տված ցուցմունքները հիմնված են այլ անձանցից լսածի վրա:
Դատաքննության ընթացքում Ա.Ինջյանը, Ա.Ղարաբաղցյանը ցուցմունքներ են տվել, որ Տ.Մկրտչյանին տվել են 500 ԱՄՆ դոլար, սակայն վերջինս չի ասել թե ում են հանձնելու նշված գումարը, որ իրենք միայն դատարանում են իմացել, որ այդ գումարը տրվել է Ա.Ղուկասյանին։ Նունը հաստատել է նաև Տ.Մկրտչյանը։ Սա հիմք է տալիս եզրակացնելու, որ Ա.Ղուկասյանը չի պահանջել գումար, չի շորթել և որևէ խոստում չի տվել։ Դատարանում ցուցմունք տալու ժամանակ Մկրտչյանը նունիսկ նշել է, որ պատրաստած գումարը կտար ցանկացած ոստիկիանության աշխատակցի, սակայն Ա.Ղուկասյանին է տվել քանի որ վերջինս Ա.Ինջյանի ծանոթն է և հույս է ունեցել, որ նա որևէ կերպ կաջակցի։
Դատաքննության ընթացքում լսելով վկաներին և ամբաստանյալներին, հետազոտելով գործում առկա ապացույցները, ակնհայտ է դառնում, որ Արտավազդ Ղուկասյանի արարքում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311 հոդվածի 3-րդ մասի 1– ին, 3-րդ կետերով նախատեսված արարքի հատկանիշները և առկա է միայն նույն օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի հատկանիշներ, քանի որ Ա.Ղուկասյանը, վերցնելով գումարը, ոչ մի գործողություն կամ անգործություն չի կատարել իր պարտականությունների շրջանակում և նույնիսկ ցանկության դեպքում չէր կարող այն կատարել։ Նրա արարքում առկա է միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 5-րդ կետերը։
Ելնելով վերոգրյալից` պաշտպանը խմդրել է բեկանել առաջին ատյանի դատարանի 16.08.2011թ. դատավճիռը, Ա.Ղուկասյանի արարքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 5-րդ կետերով և նշանակել պատիժ նշված հոդվածով կամ դատավճիռը օրինական ուժի մեջ թողնելու դեպքում, խնդրել է հաշվի առնել, ամբաստանյալի անձը, նրա անցած ուղին, որ նա նախկինում արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրական և Ա.Ղուկասյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածով նշանակել օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ, ինչպես նաև կիրառել Հ< քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ, քանի որ Ա.Ղուկասյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու։

Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաններ է ներկայացվել
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաններ է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազության ավագ դատախազ, գործով մեղադրող Հ.Հարությունյանը և հայտնել է, որ ամբաստանյալի կողմից խարդախություն կատարելու մասին պնդումը չի բխում գործի իրական փաստական հանգամանքներից և գործող օրենսդրության պահանջներից հետևյալ պատճառաբանու թյուններով.
ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության էրեբունու բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքի պետի հետախուզության գծով տեղակալի ծառայողական գործառույթային պարտականությունների ցանկի 7-րդ կետի, <Օպերատիվ-հետախուզական գործունեության մասին> ՀՀ օրենքի 14-րդ, 15-րդ և 16-րդ հոդվածների հիման վրա Արտավազդ Ղուկասյանը զրույցներ է ունեցել մի շարք անձանց հետ, հավաքել որոշակի տեղեկություններ ինչպես կատարված դեպքի մանրամասների, այնպես էլ մասնակիցների հավանական շրջանակի վերաբերյալ, սակայն նման բավարար հիմքերի առկայության պայմաններում էլ հանցագործության իրական փաստերը խեղաթյուրվել են՝ Երևան քա¬ղաքի բնակիչ Ռազմիկ Ավոյանի ու մի խումբ անձանց կողմից խուլիգանություն կատարե¬լու, անչափահասներ Գրիգոր Ինջյանին, Արտաշես Մկրտչյանին ու այլոց ծեծի ենթարկե¬լու վերաբերյալ դեպքը թաքցվել է, օպերատրվ-հետախուզական գործունեություն իրակա¬նացնող անձ Արտավազդ Ղուկասյանը որևէ միջոց չի ձեռնարկել իրական հանցավորներին հայտնաբերելու և նրանց քրեական պատասխանատվության ենթարկելու ուղղու թյամբ։
Համաձայն գործի տվյալների՝ միջնորդությամբ զբաղվող անձանց խնդրանքը՝ ուղղված ոստիկանության աշխատակիցներին, վերաբերել է նրան, որ միջադեպի մասնակից¬ները չներկայանան ոստիկանության բաժին, դեպքին համապատասխան փաստաթղթավորում չտրվի, իսկ վերջնական արդյունքում էլ գործն ընթացք չստանա։
Մասնավորապես, Տիգրան Մկրտչյանի ցուցմունքի համաձայն՝ <գումարը տվել ենք գործը փակելու համար, որպեսզի երեխաներին շատ չտանեն-բերեն, անուն չտան, թե ում հետ են վիճել>։
Նշված միջնորդությունները պայմանավորված են եղել նրանով, որ հենց Արտավազդ Ղուկասյանը 2010թ. փետրվարի 28-ին պահանջել է Արտաշես Մկրտչյանին ներկայացնել ոստիկանության բաժին, որպեսզի նա գրավոր հայտնի դեպքի մասին իրեն հայտնի տվյալները, այսինքն, հաստատվել է, որ ոստիկանության ծառայողն իրականացրել է հենց իր լրազորությունների շրջանակում ընդգրկված օպերատիվ-հետախուզական գործունեություն, իսկ դիմող անձինք խնդրել են ձեռնպահ մնալ օրենսդրական հիշյալ պար– տականությունր կատարելուց։
Անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկելու փոխարեն հենց Արտավազդ Ղուկասյանի նա խաձեռնությամբ է նման խնդրանքով դիմած անձանց նախ առաջարկվել՝ <քանի երեք ժամը չի լրացել արեք մի բան գրենք, փակենք, էթա>, հետո 4 հոգի ներկայանան բաժին և գրեն, թե խմած իրար հետ են վիճել։
Այսինքն, ակնհայտ է, որ օպերատիվ-հետախուզական գործունեություն իրականաց¬նող պաշտոնատար անձի կողմից դեպքի բոլոր մասնակիցներին հայտնաբերելու, քննության ներկայացնելու դեպքում կբացահայտվեր խուլիգանության փաստը և մեղավոր ան¬ձինք պատասխանատվության կենթարկվեին, մինչդեռ Արտավազդ Ղուկասյանի կողմից իր պարտականությունների մեջ մտնող հիշյալ գործառույթները չկատարելու, ավելին` դեպքի փաստական հանգամանքներն ի սկզբանե խեղաթյուրելու հետևանքով հանցագործությունը չի բացահայտվել։
Համաձայն գործի տվյալների՝ հենց Արտավազդ Ղուկասյանն է պահանջել Արտա¬շես Մկրտչյանին և մյուս տղաներին ներկայացնել բաժին, հենց նրա ակտիվ ջանքերով է դեպքի տվյալները խեղաթյուրվել և դրանց հիման վրա նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել։ Մկրտչյանների նպատակը եղել է այն, որ իրենց տղան և նրա ընկերները չներկայացվեն ոստիկանության, գործը պատշաճ ընթացք չստանա և վերջնական ար¬դյունքում քրեական պատասխա նատվությ ան հարց չառաջանա։ Դրա դիմաց Արտավազդ Ղուկասյանին գումար է տրվել, արդյունքում այդ ամենը չի էլ եղել։
Վերոհիշյալն արդեն վկայում է, որ Արտավազդ Ղուկասյանը՝ որպես օպերատիվ-հետախուզական գործունեություն իրականացնող պաշտոնատար անձ, կաշառք է ստացել հենց իր լիազորությունների մեջ մտնող գործողությունները չկատարելու և պաշտոնեական դրրքն օգտագործելով այդպիսիք չկատարելուն նպաստելու համար, հետևաբար, ընդամենը խարդախություն կատարելու մասին ամբաստանյալի պնդումը խիստ պատժից խուսափելուն պատճառաբանություն է:
Վերաքննիչ բողոքով պաշտպանության կողմը պնդումներ է ներկայացրել այն մա¬սին, թե Տիգրան Մկրտչյանի ցուցմունքները պետք է դիտվեն որպես անթույլատրելի ապացույցներ, քանի որ նա անձամբ ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ բողոք չի ներկայացրել, այնտեղ հրավիրվելուց հետո խաբեությամբ՝ որդու հաշվառման վերցված լինելու հանգամանքի շահարկմամբ է ցուցմունք տվել։
Նման եզրահանգումները չեն բխում քրեական գործի նյութերից, քանի որ Տիգրան Մկրտչյանը նույնաբովանդակ ցուցմունքներ տվել է նաև դատական քննության ընթացքում, բացի այդ, վկայի ցուցմունքի գնահատման համար որևէ նշանակություն չի կարող ունենալ այն հանգամանքը, թե անձն ում կողմից և երբ է հրավիրվել հարցաքննության։
Պաշտպանության կողմի այն եգրահանգումը, թե տվյալ դեպքում առկա չէ կաշառքի շորթում, նույնպես անհիմն է, քանի որ Արտավազդ Ղուկասյանի կողմից գումար է պահանջվել վիճաբանության տուժող կողմից՝ վերջիններիս համար խնդիրներ չստեղծելու, անհարկի քաշքշուկներ չառաջացնելու, ծեծկռտուքի առիթ հանդիսանալու համար Արտաշես Մկրտչյանին քրեական պատասխանատվության չենթարկելու համար, որպիսի փաս տերը վկայում են, որ կաշառք տվողները դրվել են այնպիսի պայմանների մեջ, որ հանդի¬սանալով տուժողներ, հարկադրված են եղել կաշառք տալ նման անբարենպսատ հետևանքներից խուսափելու համար։
Այսպիսով պաշտպանության կողմի եզրահանգումները չեն բխում քրեական գործի նյութերից, դրանք անհիմն են։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանք գործելու մեջ ամբաստանյալ Արտավազդ Ղուկասյանի մեղավորությունը հաստատվել է գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նրա նկատմամբ նշանակվել է համաչափ պատիժ, ուստի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. օգոստոսի 16-ի դատական ակտն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված։
Վերոգրյալի հիման վրա մեղադրողը միջնորդել է պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքը մերժել՝ Երևան քաղաքի էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. օգոստոսի 16-ի դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ դատարանի դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն `
Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն…:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ Արտավազդ Ղուկասյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերովվ, առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է և հիմնավորված դատաքննության ժամանակ հետազոտված և առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում շարադարված հետևյալ ապացույցներով.
Ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Էրեբունու բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքում, որպես բաժանմունքի պետի տեղակալ: 2010թ. փետրվարի 28-ին` ժամը 22-ի սահմաններում, ծառայողական անհրաժեշտությունից ելնելով գտնվել է բաժնում, որի ընթացքում <Էրեբունի> բժշկական կենտրոնից ահազանգ է ստացվել այն մասին, որ մարմնական վնասվածքով իրենց մոտ է տեղափոխվել մի անչափահաս: Դեպքի հանգամանքները պարզելու համար հիվանդանոց է մեկնել օպերատիվ խումբը, սակայն ինքը հիվանդանոց չի գնացել: Որոշ ժամանակ անց, ոստիկանության Էրեբունու բաժնի մուտքի մոտ հանդիպել է իր ծանոթ Անդրանիկ Ինջյանին, որին պատկանող ավտոլվացման կետում հաճախ է լինում և այնտեղից էլ ճանաչում է նրան: Խոսակցության ընթացքում վերջինս հայտնել է, որ երեխաների միջև վիճաբանություն, քաշքշուկ է տեղի ունեցել և որդուն տարել են <Էրեբունի> բժշկական կենտրոն, որի պատճառով իրեն հրավիրել են ոստիկանության Էրեբունու բաժին, սակայն չի հասկանում, թե որն է իրեն ոստիկանություն հրավիրելու պատճառը, քանի որ ինքը չի բողոքել: Ինքն Անդրանիկ Ինջյանին բացատրել է, որ եթե քաղաքացին մարմնական վնասվածքով բուժօգնության է դիմում, ապա հիվանդանոցից այդ մասին պարտադիր տեղյակ են պահում ոստիկանությանը և վերջինս հետաքննություն է իրականացնում, պարզում դեպքի հանգամանքները: Միաժամանակ բացատրել է, որ ցանկալի կլինի նա գտնի այն անձին, ով հարվածել է որդուն և ներկայացնի բաժին: Այդ ամենը բացատրելուց հետո նա գնացել է, սակայն որոշ ժամանակ անց կրկին վերադարձել է Տիգրան Մկրտչյանի հետ միասին: Վերջինիս դարձյալ բացատրել է, որ նրա ոստիկանություն գալը հարցի լուծման համար էական չէ, քանի որ ինքն էլ դեպքի վայրում չի եղել և դժվար թե դեպքի մանրամասնություններից տեղյակ լինի, այլ անհրաժեշտ է որդու ներկայությունը: Տ.Մկրտչյանը հայտնել է, որ որդին փախել է տանից, անջատել հեռախոսը և նրա գտնվելու վայրը իրեն հայտնի չէ: Խոսակցության ընթացքում իրենց է մոտեցել Արսեն Ղարիբյանը, բարևելով ներկայացել որպես Տիգրան Մկրտչյանի եղբայր և նույն խնդրանքով դիմել իրեն, սակայն նրան նույնպես ինքը հայտնել է, որ երեխային պետք է ներկայացնեն ոստիկանություն: Այդ ժամանակ իր աշխատասենյակ է եկել նաև Սիմոն Ներսիսյանը և լսել, թե ինչպես է ինքը համոզում նրանց` երեխային ոստիկանության բաժին ներկայացնելու համար, իսկ նրանք հրաժարվում են պատճառաբանելով, որ երեխան վախենում է բաժին գալ: Խոսակցությանը միջամտել է նաև Սիմոն Ներսիսյանը նշելով. <Որ քո երեխան մեղավոր է, կարողա ես իմ երեխային ներկայացնեմ նրա փոխարեն>, սակայն Տիգրան Մկրտչյանը շարունակել է խնդրել, որպեսզի որդին չներկայանա ոստիկանություն: Դրանից հետո Ա.Ինջյանը Սիմոն Ներսիսյանի հետ գնացել են վերջինիս աշխատասենյակ` բացատրություն տալու, իսկ ինքը մնացել է Տիգրանի հետ և շարունակել համոզել վերջինիս` որդուն բաժին ներկայացնելու շուրջ: Այնուհետև նրան տարել է բաժնի պետի օպերատիվ գծով տեղակալ Միհրան Քեշիշյանի մոտ, որը նույն բանն է բացատրել, որից հետո իրենք երկուսով դուրս են եկել նրա աշխատասենյակից: Այդ ժամանակ միջանցքում Տիգրան Մկրտչյանը իրեն հարցրել է, թե ոնց անեն, որ տղան ավելորդ քաշքշուկի մեջ չընկնի: Տեղյակ լինելով, որ Տ.Մկրտչյանի որդին անչափահաս է, իսկ Գրիգոր Ինջյանի մարմնական վնասվածքը լուրջ չէ, այսպես թե այնպես նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվելու է և օգտվելով ստեղծված իրավիճակից, ինքն ասել է. <Մի 3 փող վերցրու արի>, որին Տիգրանն անմիջապես համաձայնվել է: Դրանից հետո միասին եկել են իր աշխատասենյակ, որտեղ իրենց է սպասել Արսեն Ղարիբյանը: Տիգրանը վերջինիս հայտնել է, որ կարող են գնալ և այդ ժամանակ Արսենը իրեն է տվել բջջային հեռախոսահամարը խոստանալով, որ եթե Տիգրանը որդուն չբերի, ապա ինքը կբերի: Նա հուսով է եղել, քանի որ այդ ընթացքում իրեն է զանգահարել Էրեբունու քննչական բաժնի նախկին պետ Արմեն Մկրտչյանը և նույնպես խնդրել օգնել իր ազգականներին, սակայն ոչ ավելին: Պայմանավորվածության համաձայն` հաջորդ օրը նրանցից ոչ մեկը ոստիկանություն չի եկել, որի պատճառով մյուս օրը` 2010թ. փետրվարի 2-ին, ինքն է զանգահարել Արսեն Ղարիբյանին, սակայն վերջինս հայտնել է, որ արդեն ոստիկանության բաժնի մոտ են: Քիչ անց Տիգրանը և Արսենը բարձրացել են իր աշխատասենյակ, սակայն Արսենին ինքը խնդրել է սպասել դրսում: Այդ ժամանակ Տիգրան Մկրտչյանը իրեն է տվել գումարը, սակայն այն իր ուզածից ավել է եղել, քանի որ <երեք> ասելով ինքը նկատի է ունեցել 300 ԱՄՆ դոլար, սակայն լռել է: 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարը տալուց հետո Տիգրանը շնորհակալություն է հայտնել, իսկ ինքը պահանջել է որպեսզի նա զանգահարի որդուն և կանչի բաժին: Հետագայում տեղեկացել է, որ Տ.Մկրտչյանի որդին ներկայացել է բաժին` հետաքննիչի մոտ, սակայն դեպքերի հետագա զարգացումներից տեղյակ չէ, քանի որ ինքը ի պաշտոնե այլ բաժանմունքի աշխատակից է և որևէ ձևով չէր կարող ներազդել հետաքննչական բաժանմունքում նախապատրաստվող նյութերի ընթացքի վրա:
Միաժամանակ, ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանը հայտնել է նաև, որ Տիգրան Մկրտչյանի ցուցմունքը տրվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105 հոդվածի նորմերի խախտմամբ, այսինքն` վերջինս անձամբ հայտարարություն չի տվել, այլ ազգային անվտանգության ծառայությունը նրան տարել է ցուցմունք տալու, ասելով որ եղբոր համար լավ կլինի: Ինքը համաձայն չի նաև մեղադրանքի 2-րդ կետի. <Մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ> հասկացության հետ, քանի որ ինքը որևէ մեկի հետ, այդ թվում Սիմոն Ներսիսյանի հետ գումարի շուրջ չի խոսել, որևէ պայմանավորվածություն չի ունեցել և որևէ մեկի ասածով չի շարժվել: Անգամ Ս.Ներսիսյանին որևէ բան չի խնդրել և վերջինս այդ գումարի մասին որևէ տեղեկություն չի ունեցել: Ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանը հայտնել է նաև, որ գումար վերցնելը եղել է զուտ պահի ազդեցության տակ, հրապուրվել է առաջարկից, զղջում է կատարածի համար, արարքի համար ներողություն է խնդրել նաև դահլիճում նստած իր կոլեգաներից, խնամքին ունի երկու երեխա և խնդրել է դատարանին` իր նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակել:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանի նման պատճառաբանություններն անհիմն են, հետապնդում են պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ, և նրա մեղքը կատարված հանցագործությունների մեջ հիմնավորվել են գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Գործով մյուս ամբաստանյալ Ս.Ներսիսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ.ի փետրվարի 28-ին, համաձայն ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի պետի կողմից սահմանված գրաֆիկի` ինքը հանդիսացել է հերթապահ հետաքննիչ և գտնվել է բաժնում` ծառայության մեջ: Ժամը 22-ի սահմաններում ահազանգ է ստացվել <Էրեբունի> բժշկական կենտրոնից այն մասին, որ նրանց է դիմել մի քաղաքացի, որն ունի մարմնական վնասվածք, հայտնելով, որ անհայտ անձը հարվածել է իրեն: Համաձայն ահազանգի, ինքը հերթապահ ավտոմեքենայով մեկնել է հիվանդանոց: Առաջին բուժ օգնության սրահում հանդիպել է անչափահաս Գրիգոր Ինջյանին, որին բժիշկները զննելիս են եղել: Իր այն հարցին, թե ով է հարվածել նրան, վերջինս պատասխանել է, որ չգիտի: Դրանից հետո իրեն է մոտեցել նրա հայրը և խնդրել որդուն հարցաքննել բժիշկների զննումից հետո: Ինքը համաձայնվել և սկսել է զննել հիվանդանոցի կրիմինալ դեպքի մատյանը: Այդ ընթացքում կրկին իրեն է մոտեցել Գ.Ինջյանի հայրը և մեկնելով բջջային հեռախոսը հայտնել, որ իր հետ ցանկանում են խոսել: Ինքը պատասխանել է, որ անծանոթների հետ հեռախոսով չի խոսում, սակայն նա հայտնել է, որ իր հետ խոսել ցանկացողը բաժնի աշխատակիցներից է: Հեռախոսով իր հետ սկսել է խոսել Արտավազդ Ղուկասյանը և հայտնել, որ այդ երեխան իր ծանոթի որդին է և ինքը նույնպես գալիս է հիվանդանոց: Դրանից հետո պարզվել է, որ երեխայի ձախ հոնքին մի փոքր վնասվածք կա: Ինքը հայտնել է, որ գնում է բաժին և նրանց պահանջել նույնպես գալ բաժին` դեպքի հանգամանքները պարզելու համար: Բաժնում մի որոշ ժամանակ սպասելուց հետո, ներքին հեռախոսակապով կապնվել է Արտավազդ Ղուկասյանի հետ, որը հայտնել է, որ վերջիններս եկել և գտնվում են իր աշխատասենյակում: Այդ պատճառով ինքը բարձրացել է Ա.Ղուկասյանի աշխատասենյակ, որտեղ գտնվել են Անդրանիկ Ինջյանը և ևս մեկ անձ, որին հետագայում է ճանաչել` Արսեն Ղարիբյանը: Այդ ընթացքում ինքը բարկացած է եղել այն փաստով, որ գալով բաժին, նրանք անձամբ իր մոտ չեն ներկայացել: Ա.Ինջյանը հայտնել է, որ երեխաները քիչ հետո կգան, իսկ Ա.Ղարիբյանը ներկայացել է որպես Էրեբունու քննչական բաժնի նախկին պետ Արմեն Մկրտչյանի բարեկամ և հայտնել, որ սկզբում պետք է պարզեն, թե ինչ է պատահել, որից հետո նոր միայն երեխաները կգան բաժին: Ինքը առարկել է վերջինիս և հայտնել, որ ինչ էլ պատահած լինի պետք է գրվի ու դիմելով Անդրանիկին հարցրել է, թե որտեղ է որդին: Նա հայտնել է, որ որդին տուն չի եկել, որի պատճառով ինքը բարկացել և ասել է. <Կարողա իմ տղուն բերեմ գրի>, և իջել է իր աշխատասենյակ: Դրանից մոտ 20 րոպե անց իր աշխատասենյակ է եկել Անդրանիկ Ինջյանը, գրել համապատասխան հաղորդում և հեռացել: Ա.Ինջյանին բացատրել է, որ հաջորդ օրը որդու հետ գա բաժին, որպեսզի գնան դատաբժշկի մոտ: Պայմանավորվածության համաձայն հաջորդ օրը նրանք եկել և վերցնելով համապատասխան ուղեգիրը, գնացել են դատաբժշկի: Դրա հաջորդող օրը հայր և որդի Ինջյանները կրկին եկել են իր մոտ և հայտնել, որ իրենք պարզել են, որդուն հարվածողն իրենց թաղամասի բնակիչ Արտաշես Մկրտչյանն է, սակայն նա կներկայանա մյուս օրը: Հաջորդ օրը իր մոտ է եկել Արտաշես Մկրտչյանը, խոստովանել, որ ինքն է հարվածել Գ.Ինջյանին, այդ կապակցությամբ բացատրություն է գրել և հեռացել: Դրանից հետո, ինքն անձամբ այցելել է դեպքի վայր, հարցուփորձ արել կատարվածի մասին և երկու անձանցից բացատրություններ վերցրել, սակայն նրանցից և ոչ մեկը դեպքից տեղեկություններ չեն ունեցել: Անչափահասներ Գրիգոր Ինջյանը և Արտաշես Մկրտչյանը հաշտվելու վերաբերյալ դիմումներ են ներկայացրել, իր կողմից համապատասխան որոշում է կայացվել նյութերով գործի հարուցումը մերժելու մասին, որն հաստատվել է հսկող դատախազի կողմից: Կարճումից մոտ մեկ ամիս անց, ՀՀ Գլխավոր դատախազությունից պահանջել են նշված նյութերը, իսկ հետագայում տեղեկացել է, որ ազգային անվտանգության ծառայության կողմից նյութերով քրեական գործ է հարուցվել ինչ-որ խուլիգանության փաստով: Իրեն նույնպես մի քանի անգամ հրավիրել են Հատուկ քննչական ծառայություն և առերեսում կատարել այդ երկու անչափահասների հետ: Առերեսման ընթացքում Գ.Ինջյանը և Ա.Մկրտչյանը պնդել են ազգային անվտանգության ծառայությունում իրենց տված ցուցմունքները, հայտնել, որ իբրև ինքը տեղյակ է եղել այդ ամենից, որից հետո իրեն խոստացել են չկալանավորել, եթե մեղքը ընդունի և քննիչի թելադրանքով գրի: Գտնվելով հոգեբանական ճնշված վիճակում` լսելով քննիչին և ցուցմունք տալու ժամանակ նրա աշխատասենյակում գտնվող մեկ այլ բարձրաստիճան անձի հորդորները, ինքը ցուցմունք է տվել և խոստովանել, որ իբրև տեղյակ է եղել կատարվածից, սակայն հետագայում հասկացել է, որ իրեն խաբել են:
Ս.Ներսիսյանը լրացուցիչ հայտնել է, որ նշված բարձրաստիճան անձնավորությունը հանդիսացել է ՀՀ ոստիկանության Էրեբունի բաժնի նախկին պետ Ավետիք Աբրահամյանը, որը հորդորել, սպառնացել և խոստումներ է տվել իրեն, որ եթե գրի այնպես ինչպես քննիչն է թելադրում, ապա իրեն չեն կալանավորի և հետագայում լավ կլինի: Իրականում դեպքի փաստական հանգամանքների մասին ինքը տեղեկացել է անչափահասներ Գրիգոր Ինջյանից և Արտաշես Մկրտչյանից, վերջիններիս ինքը որևէ բացատրություն չի թելադրել, 2010թ. փետրվարի 28-ին` ժամը 20-ի սահմաններում, Երևանի Նոր-Արեշ թաղամասի 42 և 7-րդ փողոցների խաչմերուկում կատարված խուլիգանությունից որևէ տեղեկություն չի ունեցել, դեպքի փաստական հանգամանքները չի խեղաթյուրել, ինչպես նրա, այնպես էլ Արմեն Մկրտչյանի, Արսեն Ղարիբյանի կամ անչափահասների ծնողների հետ որևէ հեռախոսային խոսակցություն չի ունեցել, գումար առաջարկելու կամ գումար վերցնելու մասին իրեն ոչինչ հայտնի չի եղել: Նյութերի նախապատրաստման և ընթացքը լուծելու ժամանակ զուտ ղեկավարվել է օրենքով և քրեորեն հետապնդելի որևէ արարք չի կատարել:
Վկա Տիգրան Նորիկի Մկրտչյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. փետրվարի 28-ին` ժամը 21-ի սահմաններում, որդին Ա.Մկրտչյանը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ Նոր-Արեշ թաղամասի 42-րդ և 7-րդ փողոցների խաչմերուկում ընկերների հետ ծեծի է ենթարկվել, խնդրելով օգնության գնալ: Ինքն անմիջապես գնացել է նշված վայրը: Հասնելով այնտեղ` որդուց տեղեկացել է, որ նրա նախկին համադասարանցի Գրիգոր Ինջյանին տեղափոխել են հիվանդանոց, քանի որ վիճաբանության ժամանակ նա մարմնական վնասվածքներ է ստացել: Որդին պատմել է, որ նախորդ օրը դպրոցում դիտողություն է արել ցածր դասարանում սովորող մի երեխայի, որի կապակցությամբ նրա եղբայրը` Ռազմիկ Ավոյանը, պարզաբանումներ է պահանջել և ընկերների հետ ծեծի է ենթարկել իրենց: Նույն օրը` գիշերը, Գ.Ինջյանի հայրը` Անդրանիկ Ինջյանը, իրեն կանչել է ոստիկանության Էրեբունու բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքի պետի տեղակալ Արտավազդ Ղուկասյանի մոտ, որը տեղյակ լինելով կատարվածի մանրամասներին, պահանջել է ներկայացնել որդուն: Իրավիճակը չբարդացնելու համար դիմել է ազգական Արսեն Ղարիբյանին, որն էլ իր հերթին դիմել է Սևանի քննչական բաժանմունքի պետ Արմեն Մկրտչյանի օգնությանը, որպեսզի որդուն ոստիկանության բաժին չներկայացնեն: Վերջինիս զանգելուց հետո, ինքը Ա.Ղարիբյանի հետ գնացել է ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանի աշխատասենյակ, որտեղ որդուն և նրա ընկերներին խնդիրներ չստեղծելու համար Ա.Ղուկասյանը պահանջել է 3.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք: Այլընտրանք չունենալով` Ա.Ղուկասյանի հետ գումարային պայմանավորվածության մասին տեղեկացրել է որդու դասընկերների ծնողներին` Անդրանիկ Ինջյանին և Արա Ղարաբաղցյանին: Վերջիններս համաձայնվել և յուրաքանչյուրը 500-ական ԱՄՆ դոլար գումար են տվել իրեն: Այնուհետև` Արմեն Մկրտչյանի և Արսեն Ղարիբյանի միջնորդությամբ 3.000 ԱՄՆ դոլար կաշառքի չափը սակարկվել և իջեցվել է մինչև 1.500 ԱՄՆ դոլար: Դրանից հետո, ստանալով Ա.Ղուկասյանի համաձայնությունը, 2010թ. մարտի 2–ին` ժամը 12–ի սահմաններում, ինքը և Ա.Ղարիբյանը միասին գնացել են ոստիկանության Էրեբունու բաժին, որտեղ Արսենին աշխատասենյակից դուրս հրավիրելուց հետո, ինքն անձամբ Արտավազդ Ղուկասյանին է տվել պահանջված 1.500 ԱՄՆ դոլար կաշառքի գումարը: Հետագայում, համաձայն նախնական պայմանավորվածության նյութերով քրեական գործի հարուցունը մերժվել է, սակայն ոստիկանությունը որդուն վերցրել է հաշվառման, որի պատճառով ձախողվել է որդու կողմից ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության ակադեմիա ընդունվելու հնարավորությունը:
Վկա Անդրանիկ Գրիգորի Ինջյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ամբաստանյալներին ճանաչում է գործի բերումով, իսկ ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանին ճանաչում է ավելի վաղուց, քանի որ նա եղել է իր ավտոլվացման կետի մշտական հաճախորդներից: 2010թ. փետրվարի 28-ին` ժամը 20-ի սահմաններում, մի խումբ անձինք ծեծի են ենթարկել որդուն` Գրիգոր Ինջյանին և նրա դասընկերներին: Վիճաբանության ընթացքում որդին ձախ հոնքի շրջանում վնասվածք է ստացել և տեղափոխվել հիվանդանոց: Կատարվածի մասին հիվանդանոցից հայտնել են ոստիկանության Էրեբունու բաժին: Հաղորդման հիման վրա հիվանդանոց է եկել ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի հատաքննիչ Սիմոն Ներսիսյանը: Նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ որդին չի ճանաչել իրեն հարվածողին, ուստի հայտարարության մեջ նշել է, որ կռվի ընթացքում անծանոթ անձի կողմից է իրեն պատճառվել մարմնական վնասվածք: Դեպքի կապակցությամբ իրեն հրավիրել են ոստիկանության Էրեբունու բաժին: Ոստիկանության Էրեբունու բաժնի մոտ ինքը պատահաբար հանդիպել է Արտավազդ Ղուկասյանին և պատմել կատարվածը: Ա.Ղուկասյանը պահանջել է բաժին ներկայացնել որդուն, ընկերներին և նրանց ծնողներին: Ինքը զանգահարել և կանչել է որդու դասընկեր Արտաշես Մկրտչյանի հորը` Տիգրան Մկրտչյանին, իսկ մյուսներին չի գտել: Հետագայում տեղեկացել է, որ որդուն ու նրա ընկերներին խնդիրներ չստեղծելու համար, Ա.Ղուկասյանը Տիգրան Մկրտչյանից պահանջել է 3.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք: Զարմացել է, քանի որ իր որդին տուժող է եղել, սակայն ավելորդ քաշքշուկներից զերծ մնալու համար համաձայնել է տալ 500 ԱՄՆ դոլար գումարը: Դրանից հետո, Տ.Մկրտչյանն իրեն խնդրել է որդուն ուղարկել ոստիկանության բաժին` բացատրություն գրելու համար: Հետագայում որդուն և նրա ընկերներին ոստիկանության կողմից չեն անհանգստացրել, իսկ թե նյութերն ինչ ընթացք է ստացել կամ դրանցում ինչ է ձևակերպվել, ինքը որևէ տեղեկություն չունի:
Վկա Գրիգոր Անդրանիկի Ինջյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. փետրվարի 28-ին` ժամը 20-ի սահմաններում, ինքը նախկին համադասարանցիներ Միքայել Թորոսյանի, Մինաս Աբելյանի, Արտաշես Մկրտչյանի և մյուսների հետ վերադարձել է դասընկերուհու ծննդյան միջոցառումից: Ճանապարհին, Երևանի Նոր-Արեշ թաղամասի 7-րդ և 12-րդ փողոցների խաչմերուկում, ինչ-որ տղաներ սկսել են վիճաբանել, ապա ծեծի ենթարկել դասընկերներ Արտաշես Մկրտչյանին և Մինաս Աբելյանին: Ինքը միջամտել է վիճաբանությանը, սակայն այդ ընթացքում իրեն անծանոթ երիտասարդը հարվածել և պատռել է ձախ հոնքը: Այդ պատճառով իրեն անմիջապես տեղափոխել են հիվանդանոց: Հիվանդանոցում բժշկական օգնություն ստանալուց հետո հայրը` Անդրանիկ Ինջյանն իրեն տարել է տուն, իսկ կատարվածի մանրամասները ինքը պատմել է հորը: Դրանից հետո հորը կանչել են ոստիկանության Էրեբունու բաժին, որտեղ նա հայտարարություն է տվել կատարվածի մասին և նշել, որ չգիտե թե ով է հարվածել և մարմնական վնասվածք պատճառել իրեն: Երկու օր հետո իրեն և Արտաշես Մկրտչյանին նույնպես կանչել են ոստիկանության բաժին: Ոստիկանություն գնալու ճանապարհին իրենք պայմանավորվել են բացատրություն գրել, որ վիճաբանությունը իբրև իրենց միջև է տեղի ունեցել, որ Արտաշես Մկրտչյանն է հարվածել իրեն և մարմնական վնասվածք պատճառել, որպեսզի մյուս ընկերների անունները չտան և ավելորդ քաշքշուկներ չլինեն: Հետագայում, հետաքննիչի մոտ այդպես էլ գրել են, քանի որ անչափահասներ են եղել և դրա համար իրենց պատասխանատվության չէին ենթարկի: Հետաքննիչ Սիմոն Ներսիսյանը իրենց որևէ բան չի թելադրել, այդ հորինված պատմությունը նրա մտահաղացումն չէ, այլ իր և Արտաշեսի: Դրանից որոշ ժամանակ հետո, խոսակցություններից տեղեկացել է, որ հայրը 500 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել Արտաշեսի հորը` ոստիկանության աշխատակիցներին տալու համար, սակայն կոնկրետ ում է գումար տրվել, իրեն ոչինչ հայտնի չի:
Վկա Արա Աշոտի Ղարաբաղցյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. փետրվարի 28-ի երեկոյան, որդին` Աշոտ Ղարաբաղցյանը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ Երևանի Նոր-Արեշ 42 և 7-րդ փողոցների խաչմերուկում, դասընկերների հետ կռվի մեջ են ընկել և խնդրել է շտապ օգնության գնալ: Ինքն անմիջապես գնալով այնտեղ, տեսել է, թե ինչպես հավաքված երիտասարդները քաշքշում են միմյանց: Անձամբ միջամտել և դադարեցրել է վիճաբանությունը, որից հետո որդուն վերցրել և միասին եկել են տուն: Դեպքից մի քանի օր անց, որդու դասընկերներ Արտաշես Մկրտչյանի հայրը` Տիգրան Մկրտչյանը և Գրիգոր Ինջյանի հայրը` Անդրանիկ Ինջյանը, կապնվել են իր հետ և հայտնել, որ երեխաներին խոչընդոտ և ավելորդ քաշքշուկ չստեղծելու համար ոստիկաններին պետք է 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար տան: Վերջիններիս հայտնածը անհասկանալի է եղել իրեն, քանի որ իր որդուն և նրա ընկերներին են ըստ էության ծեծի ենթարկել, սակայն երեխաներին քաշքշուկից զերծ պահելու համար և չունենալով այլընտրանք համաձայնվել և Տիգրան Մկրտչյանին է տվել 500 ԱՄՆ դոլար գումար: Դրանից հետո Անդրանիկ Ինջյանից տեղեկացել է, որ հավաքած 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարը Տիգրան Մկրտչյանը տվել է ոստիկաններին, սակայն կոնկրետ ում է այդ գումարը տրվել, ինքը տեղեկություն չունի:
Վկա Աշոտ Արայի Ղարաբաղցյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. փետրվարի 28-ին գտնվել է տանը, երբ զանգահարել է իր ծանոթ Նարեկը և հայտնել, որ իրենց ընկեր Գրիգոր Ինջյանը Նոր-Արեշ 7 փողոցում գտնվող <Եվրոֆուտբոլ>-ի գրասենյակի մոտ վիճաբանում է ինչ-որ տղաների հետ: Լսելով այդ շտապ դուրս է եկել տանից և գնացել նշված վայրը, որտեղ հանդիպել է Գրիգորին, նրա համադասարանցիներ Արտաշեսին, Միքայելին և Արսենին: Վերջիններիցս տեղեկացել է, որ նրանք վիճաբանել են հարակից փողոցի բնակիչ Ռազմիկի և նրա ընկերների հետ, իսկ վիճաբանության պատճառը եղել է նախորդ օրը Արտաշեսի կողմից դպրոցում ցածր դասարանցիների կռվին միջամտելը և Ռազմիկի փոքր եղբորը ամոթանք տալը: Վիճաբանության ընթացքում վնասվել էր Գրիգորի աչքի հատվածը, որի պատճառով նրան տարել են մոտակա խանութ, ապա խանութի աշխատողմները կապնվել են նրա հարազատների հետ և տեղափոխել հիվանդանոց: Որից հետո ինքը վերադարձել է տուն: Հաջորդ օրը տեղեկացել է, որ Գրիգորին հոր հետ միասին կանչել են ոստիկանություն: Իրեն կամ իր ծնողին ոստիկանություն չեն հրավիրել, սակայն դեպքից որոշ ժամանակ անց իմացել է, որ այդ կռվի համար ոստիկաններին 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար է տրվել, որից 500 ԱՄՆ դոլարը իր հայրն է տվել, սակայն ինչի համար կամ ում է տրվել, այդ մասին որևէ տեղեկություն չունի :
Վկա Արտաշես Տիգրանի Մկրտչյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թ. փետրվար ամսի վերջերին, դպրոցում անկարգություն անելու համար դիտողություն է արել մի երեխայի: Դրանից հետո, 2010թ. փետրվարի 28-ին` ժամը 20-ի սահմաններում, համադասարանցիներ Գրիգոր Ինջյանի, Միքայել Թորոսյանի, Մինաս Աբելյանի և մյուսների հետ համադասարանցու ծնունդից վերադառնալու ժամանակ, ճանապարհին, Երևանի Նոր-Արեշ թաղամասի 7-րդ և 12-րդ փողոցների խաչմերուկում, այդ երեխայի եղբայրը` Ռազմիկ Ավոյանը, ընկերների հետ պարզաբանումներ է պահանջել իրենից և ապա ծեծի են ենթարկել ինչպես իրեն, այնպես Էլ իր համադասարանցիներին, որի արդյունքում Գրիգորը ձախ հոնքի շրջանում տացել է վնասվածք և կռվից հետո նրան տեղափոխել են հիվանդնոց: Ինքը դեպքի վայր է կանչել հորը` Տիգրան Մկրտչյանին, պատմել կատարվածի մասին, որից հետո միասին գնացել են <Էրեբունի> հիվանդանոց` Գրիգորին տեսակցելու: Նույն օրը գիշերը, հայրը գնացել է ոստիկանության Էրեբունու բաժին, որտեղ պահանջել են ներկայացնել ինչպես իրեն, այնպես էլ Գրիգոր Ինջյանին: Երկու օր հետո ինքն ու Գրիգորը գնացել են ոստիկանության Էրեբունու բաժին, սակայն մինչ գնալը ճանապարհին պայմանավորվել են չասել ճշմարտությունը, այլ հայտնել, որ իբրև ինքն է հարվածել Գրիգորի դեմքին և մարմնական վնասվածք պատճառել, քանի որ մտածել են մյուս ընկերների անունները չտալ և նրանց համար ավելորդ բարդություններ չստեղծել: Դրանից որոշ ժամանակ հետո տեղեկացել է, որ հայրը` Տիգրան Մկրտչյանը, 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել ոստիկանության աշխատակիցներին, որից 500-ական ԱՄՆ դոլար տվել են Գրիգորի և Աշոտի ծնողները, սակայն կոնկրետ ում է այդ գումարը տրվել, ինքը որևէ տեղեկություն չունի:
Վկա Միհրան Գրիգորի Քեշիշյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Էրեբունու բաժնում, որպես պետի օպերատիվ գծով տեղակալ: Ամբաստանյալներից ճանաչում է Սիմոն Ներսիսյանին, որը հանդիսացել է բաժնի ավագ հետաքննիչը և Արտավազդ Ղուկասյանին, որը հանդիսացել է բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքի պետի տեղակալը: Դեպքի հետ կապված ինքը ներկայումս մանրամասնությունները չի հիշում, քանի որ տևական ժամանակ է անցել, հիշում է, որ հետաքրքրող դեպքի առնչությամբ ինչ-որ քաղաքացիներ դիմել են Արտավազդ Ղուկասյանին, քանի որ նրա ծանոթներ են եղել: Այդ դեպքի կապակցությամբ անձամբ իրեն է դիմել Էրեբունու քննչական բաժնի նախկին պետ Արմեն Մկրտչյանը և հայտնել, որ վիճաբանողներից մեկը իր ազգականն է, խնդրելով հնարավորինս օգնել: Հիշում է, որ Ա.Ղուկասյանի հետ իր մոտ է եկել Արմեն Մկրտչյանի ազգականը, սակայն ինչ են խոսել և ինչ խորհուրդներ է տվել, ներկայումս չի հիշում: Ինչ վերաբերվում է այդ անձնավորությանը Արտավազդ Ղուկասյանի մոտ ուղարկելուն, ապա դա կապված է եղել այն բանի հետ, որ նրանք եղել են Ա.Ղուկասյանի ծանոթները: Վկա Մ.Քեշիշյանը միաժամանակ դատարանին հայտնել է, որ անչափահասին մարմնական վնասվածք պատճառելու հետ կապված հարցով այլևս որևէ մեկը իր մոտ չի եկել և ինքն էլ տեղյակ է եղել, որ պարզվել է մարմնական վնասվածք պատճառած անձը, որի կապակցությամբ լրացուցիչ օպերատիվ հաղորդագրություն է տրվել: Ինչ վերաբերվում է քաղաքացիների կողմից ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանին գումարներ տալուն, ապա դրա մասին իրեն ոչինչ հայտնի չի եղել, այդ մասին հետագայում է տեղեկացել Հատուկ քննչական ծառայությունում` քրեական գործի նախաքննության շրջանակներում: Իրեն ոչինչ հայտնի չէ նաև դեպքի կապակցությամբ նախապատրաստված նյութերի հետագա ընթացքի մասին, քանի որ հետաքննչական բաժանմունքը իր ծառայողական սպասարկման բնագավառը չէ:
Վկա Ավետիք Վարազդատի Աբրահամյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատել է Երևանի Էրեբունու բաժնում, որպես բաժնի պետ: Ամբաստանյալներ Սիմոն Ներսիսյանին և Արտավազդ Ղուկասյանին ճանաչում է նախկին աշխատավայրից, նրանց հետ համատեղ աշխատանքից և փոխհարաբերությունները եղել են զուտ ծառայողական` որպես պետ և ենթակա: Որպես բաժնի պետ, հետաքննության նկատմամբ ինքն իրականացրել է անմիջական ղեկավարում, այլ ոչ թե տեղակալներից որևէ մեկի միջոցով: Ինչ վերաբերվում է վիճաբանության փաստի առթիվ նախապատրաստված նյութերին, ապա ինչպես այդ նյութերը, այնպես էլ բոլոր մյուս նյութերն իրեն անձամբ զեկուցել է հետաքննության բաժանմունքի պետը, ինքը ծանոթացել է նյութերին և քանի որ որևէ խախտումներ չեն եղել, ուստի հաստատել է նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշումը և ուղարկել դատախազություն` օրինականությունը ստուգելու համար: Որպես ոստիկանության բաժնի պետ, ի պաշտոնե և ֆիզիկապես էլ հնարավոր չէ բոլոր քաղաքացիներին հրավիրել և անհատական զրույց ունենալ նրանց հետ, որպեսզի ճշտել, թե նյութերում եղած բացատրությունները իրականությանը համապատասխանում են, թե ոչ: Հանցագործություն կատարած անհայտ անձի ինքնությունը պարզելու գործառույթը վերաբերվում է ոստիկանության բոլոր աշխատակիցներին, սակայն այդ գործառույթի հիմնական իրականացնողը քրեական հետախուզության բաժանմունքն է: Կոնկրետ այդ դեպքով իրեն զեկուցել են, որ վիճաբանություն է տեղի ունեցել և մեկ անձի մարմնական վնասվածք է պատճառվել, իսկ հաջորդ օրը բաժին է ներկայացել մարմնական վնասվածք պատճառած անձը, հաշտվել տուժողի հետ և այդ հիմքով էլ նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել է, որի կապակցությամբ որևէ լուրջ օպերատիվ հետախուզական միջոցառումներ կազմակերպելու անհրաժեշտություն չի եղել և նման ցուցումներ իր կողմից չի տրվել: Կոնկրետ տվյալ դեպքի վերաբերյալ իրեն ով է զեկուցել գործի հանգամանքները, ներկայումս չի հիշում, քանի որ ըստ էության բացահայտված դեպք է եղել և այդ նյութերի վերաբերյալ որևէ քննարկում չի եղել: Բաժնի աշխատակիցներին այլ ծառայություններից հրավիրելու դեպքում, վերջիններս պարտադիր զեկուցում են իրեն, սակայն ինքը որևէ հսկողություն չի իրականացնում աշխատակցի գնալու կամ նրա կողմից տված ցուցմունքների վերաբերյալ: Տվյալ քրեական գործի շրջանակներում ինքը Հատուկ քննչական ծառայությունում եղել է ընդամենը երկու անգամ, որից մեկ անգամն իրեն հրավիրել են հարցաքննության, իսկ երկրորդ անգամ հատուկ քննչական ծառայությունում ինքը պատահական է հանդիպել Սիմոն Ներսիսյանին` այն էլ միջանցքում, որտեղ վերջինս իրենից խորհուրդ է հարցրել, թե ցուցմունքը ինչպես գրի: Ինքը պատասխանել է, որ <Սիմոն դու իրավաբան էս, և ինքտ որոշի, թե ինչ ցուցմունք պետք է տալ>: Այլ խոսակցություն Ս.Ներսիսյանի հետ չի եղել: Կոնկրետ այդ դեպքի կապակցությամբ Հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Երեմյանը իրեն չի զանգահարել և ծառայություն չի հրավիրել, այն էլ Ս.Ներսիսյանի վրա ներազդելու համար: Այդ ժամանակ ինքը հատուկ քննչական ծառայությունում գտնվել է այլ հարցով, ուղղակի իր հանդիպումը Սիմոնի հետ եղել է պատահական, որի ժամանակ վերջինս իրենից խորհուրդ է հարցրել, սակայն նրա նկատմամբ ճնշում գործադրել կամ հորդորել, որ իրականությանը չհամապատասխանող փաստեր գրի ցուցմունքում ինչ-որ խոստումներ տալով, ապա այդպիսի բան չի եղել և դա բացառվում է: Եթե նյութերի նախապատրաստման ընթացքում ինքը տեղեկանար, որ իրականում խուլիգանություն է տեղի ունեցել, այլ ոչ թե մարմնական վնասվածքի դեպք, ապա գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշումը չէր հաստատի, իսկ եթե այդ մասին տեղեկանար հետագայում, ապա պատշաճ գրությունով կմիջնորդեր դատախազին տվյալ որոշումը վերացնելու համար: Հետագայում, սույն գործի նախաքննության ընթացքում ինքը բազմիցս հարցրել է նույն հետաքննիչ Ս.Ներսիսյանին այդ նյութերի մասին, սակայն նա հերքել է նյութերով մեկ այլ բան լինելու հանգամանքը: Դեպքի կատարման պահի դրությամբ բաժնում հանցագործությունների բացահայտումը բաժանվել է ըստ հանցագործությունների տեսակի, իսկ Արտավազդ Ղուկասյանը զբաղեցրել է քրեական հետախուզության բաժանմունքի պետի տեղակալի պաշտոնը` հետախուզության գծով և այդ նյութերով որևէ պաշտոնէական լիազորություններ չի իրականացրել և չէր էլ կարող: Զուտ որպես ոստիկանության բաժնի աշխատակից, Ա.Ղուկասյանը կարող էր խնդրանքով դիմել իրեն, սակայն նման բան չի եղել, իսկ կատարվածի մասին տեղեկացել է հետագայում` ասեկոցներից, ինչպես նաև Հատուկ քննչական ծառայությունում իրականացված նախաքննության վերջնական արդյունքների:
Դատաձայնագրային փորձաքննության թիվ 16381006 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված <TDK> ֆիրմային արտադրության <X46-10> գրառումով սկավառակի /սերիական համարը <LH3112LK0731728 D2>/ վրա առկա են թվով 24 ֆայլեր` ձայնագրված հեռախոսային խոսակցություններ: Տրամադրված <TDK> ֆիրմայի արտադրության երկրորդ` <X47-10> գրառումով սկավառակի /սերիական համարը <LH3112LK0731732 D4>/ վրա առկա է մեկ ֆայլ` ձայնագրված հեռախոսային խոսակցություն: Բոլոր թվով 25 խոսակցություններում, մի կողմից հանդես է եկել միևնույն տղամարդը /որին մյուս մասնակիցները դիմել են <Արմ>,<Սահակիչ>, դիմելաձևերով, իսկ խոսակցություններից մեկում նա ներկայանում է <Մկրտչյան Արմեն> անուն ազգանունով/, որի բանավոր խոսքը /ձայնը/ պիտանի է նույնացմանն ուղղված հետազոտություններ անցկացնելու համար: Բացառությամբ <95-176-10_23-07-51_28.02.2010_94103012_-_097404474>, <95-176-10_12-45-32_01.03.2010_94616006_-_094103012>, <95-176-10_19-29-15_11.03.2010_94103012_-_094066650> ֆայլերի խոսակցությունների, մնացած բոլոր խոսակցություններում <Արմեն> անունով անձի հետ զրուցում է միևնույն տղամարդը /որին զրուցակիցը դիմում է <Արսեն> <Առս> անունով/: Այս անձի բանավոր խոսքը /ձայնը/ նույնպես պիտանի է նույնացման ուղղված հետազոտություններ անցկացնելու համար:
<95-176-10_23-07-51_28.02.2010_94103012_-_094404474>, <95-176-10_12-45 32_01.03.2010_94616006_-_094103012> և <95-176-10_19-29-15_11.03.2010_94103012_-_094066650> ֆայլերի խոսակցություններում, ՙԱրմեն՚ անունով անձի հետ զրուցում են համապատասխանաբար երեք տարբեր տղամարդ, որոնց բանավոր խոսքը /ձայները/ պիտանի չեն նույնացմանն ուղղված հետազոտություններ անցկացնելու համար` անձը անհատականացնող բավարար հատկանիշների բացակայության պատճառով:
Ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցավոր արարքը հիմնավորվել է նաև դատարանի կողմից հետազոտված լազերային սկավառակների և հեռախոսային խոսակցությունների վերծանումները զննելու մասին արձանագրությամբ, իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ, անչափահաս Արտաշես Մկրտչյանի կողմից անչափահաս Գրիգոր Ինջյանին մարմնական վնասվածք պատճառելու փաստի առթիվ ամբաստանյալ Ս.Ներսիսյանի կողմից նախապատրաստված նյութերով, և 11.03.2010թ. քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշմամբ, Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 06.03.2011թ. թիվ ԵԷԴ/0010/01/11/ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռով, ՀՀ Ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Էրեբունու բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքի պետի հետախուզության գծով տեղակալի, նույն բաժնի հետաքննության բաժանմունքի ավագ հետաքննիչի ծառայողական-գործառույթային պարտականությունները սահմանող <Օպերատիվ հետախուզական գործունեության մասին> ՀՀ օրենքով:
Միաժամանակ ընդհանուր իրավասության դատարանը ապացուցված համարելով ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանի կատարած արարքը, գտել է, որ նախաքննական մարմնի կողմից բավարար ապացույցների բացակայության պայմաններում, Արտավազդ Յուրիի Ղուկասյանին մեղադրանք է առաջադրվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, սակայն ինչպես նախաքննական փուլում, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում մեղադրանքի կողմը հիմնավոր և հավաստի որևէ ապացույց չի ներկայացրել դատարանին` ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանի և մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կաշառք ստանալու փաստը հաստատելու մասին: Նախաքննական մարմինը որևէ ձևով չի անդրադարձել Ա.Ղուկասյանի հետ նախնական համաձայնությամբ կաշառք ստացած մի խումբ անձանց ինքնությունը պարզելու կամ կոնկրետացնելու, ծանր հանցագործության կատարման համար ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանի հետ միասին նրանց քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հանգամանքին, անգամ որոշում չի կայացվել ինքնությունը պարզված չլինելու պատճառաբանությամբ նրանց վերաբերյալ քրեական գործից մաս անջատելու մասին, այլ արհեստականորեն հոդվածի նշված կետը ներառվել է ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալում:
Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, այն է` շորթմամբ խոշոր չափերով կաշառք ստանալը:
Ամբաստանյալներ Ա.Ղուկասյանի և Ս.Ներսիսյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքները դատարանը գնահատել է որպես մի դեպքում առավել ծանր հանցագործության կատարման համար նախատեսված պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու, մյուս դեպքում` մեղքը թեթևացնելու նպատակով այլ անձանց գործին ներգրավելու չհաջողված փորձ, քանի որ դատաքննությամբ հիմնավորվել է այն փաստը, որ ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանը սկզբնական շրջանում վկա Տ.Մկրտչյանից պահանջել է 3.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ապա իր աշխատասենյակում ստացել սակարկված 1.500 ԱՄՆ դոլար կաշառքի գումարը, իսկ ամբաստանյալ Ս.Ներսիսյանը անձամբ և կամովին է 2010թ. սեպտեմբերի 11-ին լրացուցիչ ցուցմունք տալու խնդրանքով դիմել Հատուկ քննչական ծառայությանը, որի կապակցությամբ հարցաքննվել է 2010թ. սեպտեմբերի 15-ին և ոստիկանության Երևան քաղաքի Էրեբունու բաժնի նախկին պետ Ավետիք Աբրահամյանի կողմից նրա նկատմամբ հորդորներ, սպառնալիքներ կամ հոգեբանական ճնշումներ չեն եղել:
Միաժամանակ, ընդհանուր իրավասության դատարանն անհիմն և չպատճառաբանված է համարել նաև ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանի շահերի պաշտպան Արշակ Թովմասյանի միջնորդությունը` իր պաշտպանյալի կատարած արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 5-րդ կետերով վերաորակելու մասին, և մերժել է միջնորդությունը հետևյալ պատճառաբնությամբ.
<(...) <Օպերատիվ-հետախուզական գործունեության մասին> ՀՀ օրենքի 14-ից-16 հոդվածների և ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Էրեբունու բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքի պետի հետախուզության գծով տեղակալի ծառայողական-գործառույթային պարտականությունների ցանկի 7-րդ կետի համաձայն, ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանը հանդիսանալով ոստիկանական ծառայության պաշտոնատար անձ, բավարար տեղեկություններ ունենալով 2010թ. փետրվարի 28-ին` ժամը 20-ի սահմաններում, Երևանի Նոր-Արեշ թաղամասի 42 և 7-րդ փողոցների խաչմերուկի տարածքում կատարված խուլիգանության դեպքի մանրամասների, ինչպես նաև խուլիգանությանը մասնակից անձանց վերաբերյալ, խեղաթյուրել է հանցագործության իրական փաստերը, Ռազմիկ Ավոյանի և մյուսների կողմից խուլիգանություն կատարելու, անչափահասներ Գ.Ինջյանին, Ա.Մկրտչյանին և վերջիններիս ընկերներին ծեծի ենթարկելու վերաբերյալ դեպքը թաքցրել, այն ձևակերպել է որպես անհայտ անձի կողմից մարմնական վնասվածք պատճառելու հորինված դեպք, օրենքով նախատեսված օպերատիվ-հետախուզական որևէ միջոց չի ձեռնարկել իրական հանցավորներին հայտնաբերելու և քրեական պատասխանատվության ենթարկելու ուղղությամբ: Ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանը որպես օպերատիվ հետախուզական գործունեություն իրականացնող պաշտոնատար անձ, Տիգրան Մկրտչյանից 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով կաշառք է ստացել հենց իր ծառայական լիազորությունների մեջ մտնող գործողություններ չկատարելու և պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով այդպիսիք չկատարելուն նպաստելու համար, որպիսին պայմաններում դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Արտավազդ Յուրիի Ղուկասյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ոչ թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասով, այլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին (...) >:
Վերաքննիչ դատարանը ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հիմք ընդունելով նաև Առաջին ատյանի դատարանի 2011թ.օգոստոսի 16-ի վերոհիշյալ դատավճռի հիմնավորումները, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանում` դատաքննության ընթացքում, հետազոտված փաստական տվյալներով, որոնք նշված են վերոհիշյալ դատավճռում, ապացուցված է այն արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանը և այդ արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին և որ ապացուցված է ամբաստանյալի կողմից այդ արարքի կատարելը:
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանի մեղավորությունը նշված հանցանքը կատարելու մեջ և այդ հանցանքը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.08.2011թ. դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումները` անհիմն, և որ չեն խախտվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմեր:
Ինչ վերաբերում է պաշտպանի այն առարկություններին, որ որոշ ապացույցներ ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտմամբ, ապա դատաքննության ընթացքում այդ պատճառաբանությունները պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտվել և գնահատվել են, իսկ վերաքննիչ դատարանում պաշտպանական կողմը նոր փաստարկ չի ներկայացրել:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը կիրառելուն, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ այդ պահանջը ենթակա է մերժման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-8-րդ կետերի համաձայն՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը՝
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար,
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ,
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը։
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր։ Այսինքն՝ դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի՝ պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև՝ դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը՝ հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու, դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը։
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով ամրագրված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, ինչպես նաև պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (տե՛ս Թամարա Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի թիվ ՎԲ-192/07 որոշումը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն` օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար որպես հիմք պետք է հանդիսանան այն բացառիկ հանգամանքները, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը: Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հագամանքների համակցութունը, ընդ որում` բացառիկ հանգամանքների հարցը լուծվում է` ելնելով յուրաքանչյուր կոնկրետ հանցագործության, ինչպես նաև հանցագործի բնութագրող տվյալներից: Արտավազդ Ղուկասյանի վերաբերյալ գործի նյութերից երևում է, որ չկան այնպիսի հանգամանքեր, որոնք բացառիկ են և էականորեն կարող են նվազեցնել հանցանքի` հանրութան համար վտանգավորության աստիճանը:
Բացի այդ, բողոքում մատնանշված հանգամանքների գնահատման արդյունքում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը արդեն իսկ նշանակել է սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատժաչափը, ուստի բողոքն այդ մասով չի կարող բավարարվել:
Ինչ վերաբերում է պաշտպանի բողոքի այն փաստարկներին, որ ամբաստանյալի նկատմամբ կարող է կիրառվել ՀՀ քրեական օրենսգքրի 70-րդ հոդվածը, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ բողոքն այս մասով նույնպես ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը սահմանում է` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելիս հանգում է այն եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի են առնվում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Քրեական գործի նյութերով հիմնավորվել և հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Ա.Ղուկասյանը որպես օպերատիվ հետախուզական գործունեություն իրականացնող պաշտոնատար անձ, Տիգրան Մկրտչյանից 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարի չափով կաշառք է ստացել իր ծառայական լիազորությունների մեջ մտնող գործողություններ չկատարելու և պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով այդպիսիք չկատարելուն նպաստելու համար:
Վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումներում պաշտպանը որևէ լրացուցիչ փաստարկ չի վկայակոչել իր հետևությունները հիմնավորելու համար, իսկ շարադրված փաստարկներն արդեն իսկ ընդհանուր իրավասության դատարանը հաշվի է առել ամբաստանյալի նկատմամբ պատժատեսակ և պատժաչափ նշանակելիս:
Պատիժը պայմանականորեն կարող է չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը` առանց ռեալ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը:
Անձի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված հարցը Վճռաբեկ դատարանն արծարծել է ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ՎԲ-124/07, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 և այլ որոշումներում, որոնցում հայտնել և վերահաստատել է իրավական դիրքորոշում այն մասին, որ, չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքն ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, այնուհանդերձ դատարանը պարտավոր է ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին:
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի առկայության պայմաններում քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, արձանագրում է` թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն, այնուհանդերձ, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված` պատժի նպատակների համատեքստում (տես Գ.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2008թ. փետրվարի 01-ի ՎԲ-01/08 որոշումը):
Հաշվի առնելով վերը շարադրվածը` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Արտավազդ Ղուկասյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի բխում օրենքի պահանջներից և հաշվի առնելով նաև կատարված հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, արարքի կատարման եղանկը, Արտավազդ Ղուկասյանի անձը բնութագրող տվյաները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքը, վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները` իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ դրանք բավարար չեն հանգելու այն հետևության, որ Արտավազդ Ղուկասյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ, 418-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպան Արշակ Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.08.2011թ. դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի ԱՐՏԱՎԱԶԴ ՅՈՒՐԻԻ ՂՈՒԿԱՍՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ