Գործ հ. ԵԷԴ/0122/01/10

Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

15 մարտի 2011թ. ք. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԱՓԻՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ.ԱԹՈՅԱՆԻ


Դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանի շահերի պաշտպան, փաստաբան Վ.Աթոյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Օնիկի Ստեփանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնում 2010թ. հունիսի 02-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հարուցվել է թիվ 12121310 քրեական գործը:
24.06.2010թ. որոշմամբ Լևոն Օնիկի Ստեփանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ վերջինիս նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2010թ. հուլիսի 09-ին Լ.Ստեփանյանը հայտնաբերվել և բերման է ենթարկվել ոստիկանության Էրեբունու բաժին:
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 11.07.2010թ. որոշմամբ Լ.Ստեփանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է:
2010թ. սեպտեմբերի 17-ին թիվ 18131610 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ` դատարան/:
Դատարանի 2011թվականի հունվարի 12-ի դատավճռով՝ ամբաստանյալ Լևոն Օնիկի Ստեփանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել` ազատազրկման 4/չորս/ տարի ժամկետով:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Լ.Ստեփանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը թողնվել է անփոփոխ:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2010թ. հուլիսի 9-ից:
Վճռվել է նաև իրեղեն ապացույց հանդիսացող “Գյումրի տեսակի գարեջրի շիշը և 70x45x30 տրամաչափի քարը ոչնչացնել, իսկ տուժող Ս.Սահակյանի վերնաշապիկը վերադարձնել վերջինիս` ըստ պատկանելիության:
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ 11.02.2011թ. ամբաստանյալի շահերի պաշտպան, փաստաբան Վաղինակ Աթոյանը բերել է վերաքննիչ բողոք:
Վերաքննիչ բողոքի առթիվ Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Ափիյանը ներկայացրել է գրավոր պատասխան:
Վերաքննիչ դատարանի 18.02.2011թ. որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել քննության Վճռաբեկ դատարանում գործի քննության համար սահմանված կանոններով։

2.Գործի փաստական հանգամանքները

2010թ. մայիսի 16-ին, ժամը 22-ի սահմաններում, գործով ամբաստանյալ Լևոն Ստեփանյանը մորաքրոջ որդու` Սասուն Սաֆարյանի հետ միասին Երևանի Հարավ-Արևմտյան Բ2 թաղամասում գտնվող ծննդատան հարակից կանգառից նստել են “ԱԳԱ” տաքսի ծառայությանը պատկանող, գործով տուժող Սերգեյ Սահակյանի կողմից վարած ՎԱԶ-2107 մակնիշի Տ 64-29 պետհամարանիշի ավտոմեքենան և մետաղի ջարդոն հանձնելու նպատակով գնացել նույն թաղամասում գտնվող “Առյուծ արքա” սրճարանային համալիրի մոտ գտնվող գունավոր մետաղների ընդունման կետ, սակայն այն փակ է եղել: Այդ պատճառով, ամբաստանյալ Լևոն Ստեփանյանի պահանջով տասքու վարորդ Ս.Սահակյանն ուղևորվել է Երևանի Թոխմախի գերազմանատան մոտ գտնվող գունավոր մետաղների ընդունման կետ, որտեղ Լ.Ստեփանյանը 700 ՀՀ դրամով վաճառել է իր մոտ եղած մետաղե ջարդոնը, կրկին նստել մեքենայի հետևի նստատեղում և պահանջել իրենց տանել Դավիթ Բեկի փողոց: Ճանապարհին Ս.Սաֆարյանը խանութից երկու շիշ “Գյումրի” տեսակի գարեջուր է գնել, որոնցից մեկը ինքն է խմել, իսկ մյուսը տվել մեքենայի հետևի նստատեղին նստած ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանին: Վերջիններս միմյանց հետ խոսելու ընթացքում տվել են ընդհանուր բնույթի, վերացական հայհոյանքներ, որպիսին հանգամանքը, այն է` ուղևորների նման վարքագիծը և ուշ ժամ լինելու փաստը, տաքսու վարորդ Սերգեյ Սահակյանի մոտ կարծիք է ստեղծել, որ հնարավոր է ուղևորները փոխադրավարձը չվճարեն և նրանցից պահանջել է հեռախոսահամարներ: Վիրավորվելով տուժող Ս.Սահակյանի վարքագծից, ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանը սկսել է խուլիգանական հայհոյանքներ տալ և դրսևորել ցինիզմ, որի կապակցությամբ մեքենայում, ընթացքի ժամանակ վիճաբանություն է ծագել ուղևորների և վարորդի միջև: Հասնելով Դավիթ Բեկի փողոց, տուժող Ս.Սահակյանը պահանջել է 2.000 ՀՀ դրամ ուղեվարձ, որը վճարել է Ս.Սաֆարյանը և ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանի հետ միասին իջել մեքենայից: Գտնվելով հասարակական վայրում, այն է` Նոր-Նորք թաղամասը Էրեբունի թաղամասին միացնող բանուկ մայրուղում, ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանը փողոցում նույնպես շարունակել է խուլիգանական հայհոյանքներ տալ տաքսու վարորդի հասցեին և գտնվելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել մայրուղով երթևեկող ավտոմեքենաների վարորդների նկատմամբ: Իսկ երբ տուժող Ս.Սահակյանը տաքսի ավտոմեքենայով քիչ հեռանալով, փոխադարձ հայհոյանք է տվել ուղևորներին, ամբաստանյալ Լևոն Ստեփանյանը գետնից վերցրած քարով հարվածել և կոտրել է տաքսի ավտոմեքենայի հետևի դիմապակին` “ԱԳԱ” տաքսի ծառայությանը պատճառելով զգալի չափի գույքային վնաս: Դրանից հետո, տուժող Ս.Սահակյանը կանգնել, իջել է մեքենայից և մոտենալով ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանին, պահանջել է հատուցել դիմապակու արժեքը: Այդ պատճառով կրկին վիճաբանություն է սկսվել նրանց միջև, որի ընթացքում ամբաստանյալ Լևոն Ստեփանյանը խուլիգանական դրդումներով բռնություն է գործադրել տուժող Ս.Սահակյանի նկատմամբ, այն է` որպես զենք օգտագործվող գարեջրի շշով հարվածել է վերջինիս գլխին, իսկ ձեռքով` դեմքին, նրան պատճառելով գլխից գագաթային շրջանի պատռված վերքի, ձախից ստորին շրթունքի շրջանի քերծվածքների և արյունազեղման ձևով առողջության կարճատև քայաքայումով թեթև մարմնական վնասվածք: Ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանի խուլիգանական գործողությունների հետևանքով խաթարվել է մայրուղու երթևեկությունը, այդ թվում տաքսի ծառայության վարորդ Ս.Սահակյանի բնականոն աշխատանքը և հավաքվել է բազմություն, հիմնականում կանգ առած մեքենայի վարորդներ, որոնցից Սամվել Ավետիսյանի միջամտության շնորհիվ, վիճաբանությունը դադարել է:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Բողոք բերած անձը իր վերաքննիչ բողոքով գտնում է, որ թե նախաքննության, թե դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալի կատարած արարքին իրավական ճիշտ որակում չի տրվել, ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղավոր ճանաչելը և դատապարտելը անհիմն է, գործի նյութերով ապացուցված չէ և դատավճիռը ենթակա է բեկանման, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
2010թ. մայիսի 16-ին, ժամը 22:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի ՀԱԹ Բ2 թաղամասում գտնվող ծննդատան հարակից կանգառում Լևոն Ստեփանյանը հանդիպել է իր ծանոթ մի տղամարդու, որի հետ ծանոթանալուց և զրուցելուց հետո պարզվել է, որ նա ցանկացել է գնալ Սարի Թաղ: Քանի որ Լ.Ստեփանյանը նույնպես գնալիս է եղել Սարի Թաղ, այդ անծանոթի հետ կանգնեցրել են պատահական տաքսի մեքենա և դրանով գնացել են Սարի Թաղ, սակայն ճանապարհին Լ.Ստեփանյանը ցանկացել է մտնել թոխմախի գերեզմանատան հարակից հատվածում գտնվող գունավոր մետաղների ընդունման կետ իր մոտ եղած տարան և կափարիչը այնտեղ հանձնել: Այն հանձնելուց հետո նրանք վարորդին խնդրել են, որպեսզի մեքենան վարի Դավիթ Բեկի փողոցով դեպի Սարի Թաղի վերևի հատված, որտեղ իրենք պետք է իջնեին: Ճանապարհին անծանոթ տղան երկու շիշ գարեջուր է գնել, որից մեկը տվել է Լ.Ստեփանյանին, իսկ մյուսը ինքն է ըմպել: Ճանապարհին տաքսու վարորդը ներքուստ մտահոգություն ունենալով, որ ուղևորները կարող են ճանապարհավարձը չվճարեն, Լ.Ստեփանյանին հարցրել է նրա անձնական հեռախոսի համարը: Վերջինս զարմացած հետաքրքրվել է, թե ինչի համար է հարցնում, վարորդը պատասխանել է. “Գիտես ինչքան մարդիկ են նստում և փողը չեն տալիս, եթե հանկարծ դուք էլ փողը չտաք և փախնեք կարողանամ ձեզ գտնել”: Բնականաբար Լ.Ստեփանյանը վարորդի նման պահվածքից վիրավորվելով նրանից բացատրություն է պահանջել, թե ինչու է իրեն կասկածում, իր վիրավորվածությունն է արտահայտել և նրանց մեջ վիճաբանություն է սկսվել: Հասնելով Դավիթ Բեկ փողոցի մոտակայքում գտնվող Սարի Թաղի իրենց անհրաժեշտ հատվածի մոտ, այնտեղ գտնվող բենզալցակայանի մոտակայքում Լ.Ստեփանյանն ու ուղեկիցը վճարելով ուղեվարձն ամբողջությամբ` 1900 դրամ, իջել են: Իջնելիս Լ.Ստեփանյանը վարորդին ասել է, որ քո նման մարդիկ իրավունք չունեն տաքսու վարորդ աշխատելու և ցանկացել են հեռանալ, իսկ տաքսի ավտոմեքենան մի քանի մետր հեռանալուց հետո, վարորդը գլուխը դուրս հանելով պատուհանից Լ.Ստեփանյանին մայր է հայհոյել և ցանկացել է հեռանալ, որից հետո Լ.Ստեփանյանը գետնից վերցնելով քարի կտորը հեռվից նետել է դեպի ավտոմեքենան, որը դիպել է հետևի կողմնապակուն և կոտրել: Այդ տեսնելով վարորդը ավտոմեքենան կանգնեցրել է և դուրս գալով բղավելով մետեցել է Լ.Ստեփանյանին, թե ինչու կոտրեցիր ապակին, վերջինս էլ նրա վրա է բարկացել, թե ինչու հայհոյեցիր և նրանց միջև քաշքշուկ է սկսվել: Ստեփանյանի հետի ուղեկիցը, որը փոքր ինչ արդեն հեռացել էր, տեսնելով, որ մեքենան կանգնած է ու վարորդի ու Ստեփանյանի միջև վիճաբանություն է գնում, նորից ետ է վերադարձել և մոտեցել նրանց: Լսելով վարորդի հանհոյանքները, դեռևս ձեռքում գտնվող գարեջրի շշով հարվածել է նրա գլխին: Այդ պահին մոտակայքում գտնվող աշխատանքի վայրից ավտոմեքենայով տուն գնացող քաղ. Սամվել Ավետիսյանը, նկատելով իր ծանոթ Լ.Ստեփանյանին ինչ-որ մեկի հետ վիճաբանելիս, կանգ է առել, պարզելու, թե ինչ է եղել և Ստեփանյանից պարզելով եղելությունը, նրանց ամոթանք է տվել և հորդորել գնալ տուն` ասելով ամոթ է դրա եղածը ինչ է, որ դրա համար վիճում եք, որից հետո կողմերը բաժանվել են` յուրաքանչյուրը գնացել է իր գործին:
Տեղանքը որտեղ տեղի է ունեցել նշված դեպքը, բնակելի տներից բավականին հեռավորության վրա է գտնվել, դեպքի վայրից քիչ հեռավորության վրա տեղակայված է բենզալցակայանը, որտեղ 2-3 ավտոմեքենա են կանգնած եղել: Վիճաբանության ժամանակ բացի վերոհիշյալ Ս.Ավետիսյանից ուրիշ ոչ-ոք չի մոտեցել և որևէ ավտոմեքենա էլ չի կանգնել:
Դեպքի վերաբերյալ տաքսու վարորդը, որն ինչպես հատագայում պարզվել է Սերգեյ Սահակյանն է հանդիսանում, հայտարարություն է տվել, որի առթիվ կազմված նյութերով հարուցվել է թիվ 12121310 քրեական գործը: Նախաքննության ընթացքում նշանակված դատաբժշկական փորձաքննությամբ պարզվել է, որ Ս.Սահակյանին պատճառվել է առողջության թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ դատաապրանքագիտական փորձաքննության եզրակացությամբ պարզվել է, որ ավտոմեքենայի հետևի հողմապակին կոտրելու հետևանքով պատճառված նյութական վնասի չափը գնահատվել է 10.000 ՀՀ դրամ:
Ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանի և տաքսու վարորդ Ս.Սահակյանի միջև սկսված վիճաբանության պատճառը վերջինիս կողմից դրսևորած հակաբարոյական և հասարակական ծառայություն իրականացնող անձնավորությանը ոչ հարիր վարքագծի հետևանք է: Այն կրել է զուտ կենցաղային բնույթ և դրան իրավական գնահատական տալիս պետք է այն գնահատել ըստ հետևանքի:
Թե նախաքննական մարմինը, և թե դատարանը Լ.Ստեփանյանի արարքը որակել են որպես զենք օգտագործվող առարկայի միջոցով կատարած չարամիտ խուլիգանություն և դատապարտել չորս տարվա ազատազրկման:
Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ: Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցել է, որ իր գործողություններով խախտել է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել հանրության հանդեպ, այլև ցանկացել է կատարել այդ գործողությունը:
Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով: Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվել է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսացել է բացահայտ մարտահրավեր` ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ առհամարական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ: Եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն:
Մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասվելը կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խուլիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում:
Դեպքի հանգամանքներից երևում է, որ Լ.Ստեփանյանը հասարակական կարգի խախտման դիտավորություն չի ունեցել և նրա գործողությունները դիտարկել որպես հասարակության նկատմամբ առհամարական վերաբերմունք ճիշտ չէ, քանի որ նրա արարքը պայմանավորվել է տուժողի կողմից դրսևորված անօրինական գործողություններով, այլ ոչ թե հասարակական կարգի խախտման դիտավորությամբ: Դեպքի վայրում մի քանի ավտոմեքենաների կանգնելու փաստը, քիչ հեռվում գտնվող բենզալցակայանի մոտ կանգնած ավտոմեքենաների գտնվելու փաստը եթե կարելի է դիտարկել որպես այդպիսին, ապա այդ հանգամանքը չի կարող դիտարկվել որպես ամբաստանյալի կողմից հասրակական կարգի խախտում, քանի որ ցանկացած կենցաղային վեճի դեպքում էլ որոշակի քանակությամբ մարդիկ հավաքվում են:
Բողոքի հեղինակը գտնում է, որ վերոհիշյալ հանգամանքները հաստատվում են ինչպես մեղադրյալ Լ.Ստեփանյանի ցուցմունքներով (տես նրա նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները), այնպես էլ վկա Ս.Ավետիսյանի ցուցմունքներով: Այսպես.
Ս.Ավետիսյանը դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ ինքն աշխատում է դեպքի վայրի մոտակայքում գտնվող հիմնարկներից մեկում, նշված ժամին ինքը ավտոմեքենայով վերադառնում էր տուն և հանկարծ նկատել է փողոցում կանգնած ավտոմեքենան, որի մոտ կանգնած է եղել իր ծանոթ Լ.Ստեփանյանը: Տեսնելով, որ նա ինչ- որ մեկի հետ վիճաբանում է մոտեցել է նրանց, պարզելու, թե ինչ է պատահել: Նրանց մոտ կանգնած է եղել նաև մի անծանոթ երիտասարդ: բուն դեպքի վայորւմ որևէ ավտոմեքենա կամ այլ անձ կանգնած չի եղել: Ինքը Ստեփանյանին հարցրել է, թե ինչու է կանգնել, որն էլ իրեն պատմել է վերոհիշյալ կատարվածի մասին: Լ.Ստեփանյանը և վարորդը իրար քաշքշել են և միմյանց փոխադարձ վերավորանք հասցրել: Ինքն էլ ամոթանք տալով նրանց, հորդորել է հեռանալ և բոլորով հեռացել են:
Տուժող Ս.Սահակյանը հայտնել է, որ նշված երկու անձնավորությունները նստել են իր ավտոմեքենան, ճանապարհին ինքը կասկածելով, որ կարող է նրանք ուղեվարձը չվճարեն, նրանց հարցրել է հեռախոսների համարները, ինչից Լ.Ստեփանյանը վերավորվել է, բացատրություն է պահանջել և նրանց միջև վեճ է առաջացել, երբ հասել են իրենց անհրաժեշտ վայրը, նրանք վճարել են ուղեվարձը ամբողջությամբ և իջել են, հեռանալիս Լ.Ստեփանյանը իրեն հայհոյել է և ինքնել փոխադարձաբար նրան է հայհոյել և ցանկացել է հեռանալ, սակայն Լ.Ստեփանյանը իր հետևից քարով հարվածել է և կոտրել մեքենայի հետևի հողմապակին: Դրանից հետո ինքը մոտեցել է նրան, նրանց մեջ քաշքշուկ է առաջացել, որի ընթացքում իրենց է մոտեցել իր մյուս ուղևորը և այդ պահին Լ.Ստեփանյանը ձեռքի շշով հարվածել է իր գլխին և պատճառել մարմնական վնասվածք:
Այս հանգամանքը Լ.Ստեփանյանը ժխտում է և պնդում է, որ հարվածողը եղել է իր հետի անծանոթ երիտասարդը:
Նախաքննության ընթացքում նախաքննական մարմինը վկայակոչելով ինչ-որ “օպերատիվ տվյալ” իբրև պարզել է, թե այդ երիտասարդը իբրև Լ.Ստեփանյանի մորաքրոջ որդի Սասուն Սաֆարյանն է հանդիսանում և նրա նկատմամբ որոշում է կայացրել քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին: Ինչպես Ս.Սաֆարյանը, այնպես էլ Լ.Ստեփանյանը կտրականապես ժխտում են, որ ավտոմեքենայում Ստեփանյանի հետ եղել է հենց ինքը`Սասուն Սաֆարյանը, իսկ տուժող Լ.Սահակյանը նախաքննության ընթացքում կատարված ճանաչման ժամանակ հայտնել է, որ նախ 40 տոկոսով է համոզված, որ Լ.Ստեփանյանի ուղեկիցը Սասուն Սաֆարյանն է եղել, հետո էլ իբրև ճշտելով հայտնել է, որ 80 տոկոսով համոզված է, որ այդ մարդը Ս.սաֆարյանն է, թե կոնկրետ ինչ տվյալներից է եկել նա այդ համոզման, չի հայտնել:
Նախաքննության մարմինն էլ այդ հանգամքնքը հիմնավոր համարելով գտել է, որ Լ.Ստեփանյանի հետ եղած ուղևորը հայտնի է, գործը համարել է լրիվ բացահայտված:
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ տուժողի կողմից կատարված ճանաչումը թերի է, ոչ լիարժեք, մարդուն ճանաչում են արտաքին տվյալները նշելով, մինչդեռ տուժողը կոնկրետ ոչինչ չնշելով հայտնել է, որ 80 տոկոսով է ճանաչում, մարդուն ճանաչում են 100 տոկոսով, եթե չնչին կասկածներ կանմ որ այն վիճարկելի է, ապա բոլոր կասկածները պետք է մեկնաբանվեն ի օգուտ կասկածյալի: Առանց երկրորդ ուղևորի ինքնությունը ամբողջությամբ ճշգրտելու և նրանից վերցրած անհրաժեշտ ցուցմունքները գնահատելով, չի կարելի միայն տուժողի կասկածելի և իրարամերժ ցուցմունքները հիմք ընդունելով առաջնորդվել միայն այդ վարկածներով:
Տուժողը հաստատ չգիտի, թե իրեն ով է հարվածել, Լ.Ստեփանյանը հերքում է այդ հանգամանքը, իսկ որպես երկրորդ ուղևոր “բացահայտված” Ս.Սաֆարյանը ժխտում է իր մասնակցությունը, գործով որևէ այլ ապացույց չկա: Նման պայմաններում ինչպես կարելի է արժանահավատ համարել միայն տուժողի ցուցմունքները:
Թե Լ.Ստեփանյանը, թե Ս.սաֆարյանը ժխտում են, որ այդ ուղևորը հանդիսանում է վերջինս, միայն տուժողի կիսատ-պռատ հակասական ցուցմունքներով մարդուն մեղադրանք առաջադրելն անթույլատրելի է:
Ինչ վերաբերվում է մեղադրյալի կողմից հայհոյանք կատարելուն, ապա նման հայհոյանքներ կատարել է նաև տուժող Ս.սահակյանը, հետևաբար, նման տրամաբանությամբ նրա գործողություններում նույնպես կարելի է գտնել խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշներ: Կողմերի միջև փոխադարձ հայհոյանք կատարելու փաստը հաստատվում է գործով վկա Ս.Ավետիսյանի ցուցմունքներով:
Այս ամենից հետևում է, որ Լ.Ստեփանյանի գործողություններում խուլիգանական դրդումներ չկան և նրա արարքները որպես խուլիգանական դիտարկելը անթույլատրելի է: Ամբողջ պատմությունը առաջացել է Լ.Ստեփանյանի և տուժող Ս.Սահակյանի միջև կենցաղային հողի վրա ծագած վիճաբանության արդյունք է և այն պետք է գնահատվի ըստ հետևանքի: Եվ, նույնիսկ եթե դատարանը հիմնավորված է համարում, որ տուժողին մարմնական վնասվածք պատճառողը Լ.Ստեփանյանն է հանդիսանում, ապա այն նույնպես պետք է գնահատվի ըստ հետևանքի, այլ ոչ թե խուլիգանության հանցակազմի շրջանակներում, որ տվյալ պարագայում ընդհանրապես բացակայում է:
Բացի այդ, բողոքի հեղինակը վերաքննիչ բողոքում ներկայացրել է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի Արման Մհերի Խաչատրյանի վերաբերյալ 24.10.2006թ. կայացված թիվ ՎԲ-223/06 որոշման “Գործի դատավարական նախապատմությունը”, “Գործի փաստական հանգամանքները” և “Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը” բաժինները:
Բողոք բերած անձը վկայակոչելով նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ, 10-րդ, 17-րդ 18-րդ և 48-րդ հոդվածների համապատասխան դրույթները խնդրել է դատարանի 12.01.2011թ. դատավճիռը բեկանել և ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանի նկատմամբ առաջադրված խուլիգանության մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել` Լ.Ստեփանյանի արարքը որակել ըստ հետևանքի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով, և եթե դատարանը հիմնավորված համարի, որ տուժողին մարմնական վնասվածք հասցնողը Լ.Ստեփանյանն է, ապա նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով:

4. Վերաքննիչ բողոքի առթիվ բերված պատասխանի փաստարկները

Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Ափիյանը պաշտպան Վ.Աթոյանի վերաքննիչ բողոքի առթիվ ներկայացրել է գրավոր պատասխան, որով ներկայացրել է դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները, այն է` ամբաստանյալի ցուցմունքները, տուժող Սերգեյ Սահակյանի, վկաներ Սամվել Ավետիսյանի, Գոռ Թադևոսյանի և Սասուն Սաֆարյանի ցուցմունքները, դատաբժշկական փորձաքննության 17.05.2010թ. թիվ 1123 և դատաապրանքագիտական փորձաքննության 07.06.2010թ. թիվ 388-ԱՊ եզրակացությունները:
Նշել է նաև, որ դատարանի կողմից հետազոտվել են նաև դեպքի վայրի զննության, անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու, անձին ճանաչման ներկայացնելու, տուժող Ս.Սահակյանի և ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանի առերեսման, տուժող Ս.Սահակյանի և վկա Ս.Սաֆարյանի առերեսման արձանագրությունները, դեպքի վայրի զննության ընթացքում առգրավված “Գյումրի” տեսակի գարեջրի շիշը և քարը իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին, տուժող Ս.Սահակյանի հագին եղած վերնաշապիկն իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին նախաքննական մարմնի 03.06.2010թ. և 12.06.2010թ. որոշումները, ինչպես նաև գործում եղած այլ փաստացի տվյալները:
Բացի այդ, տուժող Ս.Սահակյանը ճանաչել է Լ.Ստեփանյանին և տված բոլոր ցուցմունքներով պնդել է, որ իր գլխին գարեջրի շշով հարվածել է Լ.Ստեփանյանը: Միաժամանակ նա հայտնել է, որ Լ.Ստեփանյանի ուղեկիցը դեպքի ժամանակ ակտիվություն չի ցուցաբերել, իրեն չի հարվածել: Այն, որ դեպքի ժամանակ Ս.Սաֆարյանն է եղել Լ.Ստեփանյանի ուղեկիցը, հաստատվել է գործով ձեռք բերված բավարար ապացույցներով: Լ.Ստեփանյանը պնդելով, որ դեպքի ժամանակ իր հետ եղել է անծանոթ անձնավորություն, նպատակ է հետապնդում գարեջրի շշով պատճառված վնասվածքը մեղսագրել այլ անձի և այդ կերպ խուսափել ավելի ծանր հանցագործության համար քրեական պատասխանատվությունից:
Հասարակական կարգի կոպիտ խախտումը դրսևորվել է Լ.Ստեփանյանի կողմից հնչեցված խուլիգանական բնույթի հայհոյանքներով, երթևեկության խանգարմամբ, բազմաթիվ քաղաքացիների անդորրը խանգարելով:
Ենլելով վերագրյալից մեղադրողը գտնում է, որ դատարանի կողմից Լ.Ստեփանյանի արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, կայացված դատավճիռն օրինական է և հիմնավորված:

5.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, վերլուծելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպան Վ.Աթոյանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները չեն կարող սույն քրեական գործի շրջանակներում հիմք հանդիսանալ դատավճիռը բեկանելու կամ փոփոխելու համար:
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ամբաստանյալ Լևոն Ստեփանյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և ցուցմունք տվել այն մասին, որ 2010թվականի մայիսի 16-ին ժամը 22-ի սահմաններում տանից դուրս է եկել և ցանկացել մեկնել Սարի թաղ` քեռու տուն, քանի որ քեռու որդին նոր էր վերադարձել Ռուսաստանի Դաշնությունից: Տանից դուրս գալով կանգառում շուրջ 10 րոպե սպասել է տրանսպորտի: Այդ ընթացքում իրեն է մոտեցել մի երիտասարդ և հարցրել, թե ինչպես կարելի է գնալ Սարի թաղ: Ինքը պատասխանել է, որ նույնպես գնում է Սարի թաղ և առաջարկել միասին գնալ տաքսի ավտոմեքենայով, իսկ փոխադրավարձը կիսել երկուսի միջև, յուրաքանչյուրը 1.000-ական ՀՀ դրամ: Նա համաձայնվել է իր առաջարկին և իրենք կանգառից կանգնեցրել և նստել են “ՎԱԶ-2107” մակնիշի տաքսի ավտոմեքենան: Տանից դուրս գալուց ինքը վերցրած է եղել մի մետաղյա տարա, որը դրել է տաքսի ավտոմեքենայի բեռնախցիկում, որպեսզի այն որպես ջարդոն հանձի մետաղների ընդունման կետում: Ճանապարհին իրենք
զրուցել են և ավելի մոտիկից ծանոթացել միմյանց հետ: Մինչև Սարի թաղ գնալը, իրենք կանգնել են “Առյուծ արքա” ռեստորանին հարակից գունավոր մետաղների ընդունման կետի մոտ, սակայն այն փակ է եղել, որի պատճառով շարունակել են ճանապարհը և ուղևորվել դեպի “Թոխմախի” գերազմանատան մոտ գտնվող մետաղների ընդունման կետ: Այնտեղ ինքը հանձնել է մետաղե ջարդոնը, որի ընթացքում հետի երիտասարդը մտել է խանութ և երկու շիշ գարեջուր գնել: Դրանից հետո նստել են մեքենան, շարունակել ճանապարհը և ընթացքում խմել գարեջուր: Այդ ժամանակ, տաքսու վարորդը իրենից անհասկանալիորեն հեռախոսահամարներ է պահանջել: Իր այն հարցին, թե ինչու է նա հեռախոսահամարներ ուզում, տաքսու վարորդը պատասխանել է. “Գիտես քո նման քանիսն են նստել ու ինձ քցել”: Այդ կապակցությամբ, ինքը դիտողություն է արել նրան, վճարել 2.000 ՀՀ դրամ գումարը, պահանջել կանգնեցնել մեքենան և իջել են մեքենայից: Իջնելուց ինքը կրկին սաստել է տաքսու վարորդին, ասել, որ եթե վախենում է, որ կխաբեն, ապա իրավունք չունի տաքսի մեքենա վարել, կասկածել ամեն մի նստող ուղևորի, որից հետո իջել է մեքենայից: Այնուհետև, մեքենան հեռանալով մոտ 20 մետր, տաքսու վարորդը գլուխը հանել է մեքենայի կողմապակուց և իրենց մայր հայհոյել: Ինքը բղավել և պահանջել է կանգնել, սակայն նա չի կանգնել, որի համար գետնից քար է վերցրել և շպրտել մեքենայի ուղղությամբ: Իր հետի երիտասարդը, նույնպես պահանջել է տաքսու վարորդից կանգնեցնել մեքենան, քանի որ նա երկուսին է հայհոյել: Իր նետած քարը կպել և կոտրել է մեքենայի հետևի ապակին, որի պատճառով տաքսու վարորդը նոր միայն կանգնել է և քանի որ ինքն է քարը նետել, մոտեցել է իրեն: Իրեն մոտենալու ժամանակ նրա գլխից արյուն էր հոսում և հնարավոր է դա իր հետ եղած անծանոթ երիտասարդը հարվածած լիներ: Այդ պահին իրենց մոտ կանգնել է մի անծանոթ մեքենա և վորորդը իջնելով մոտեցել է իրեն ու հարցրել, թե ինչ է պատահել: Ինքը պատասխանել է, որ տաքսու վարորդն իր կողմից դիտողություն ստանալուց հետո իրեն մայր է հայհոյել: Այդ անձնավորությունը ամոթանք է տվել տաքսու վարորդին և հեռացել այնտեղից: Դրանից հետո հեռացել է նաև տաքսու վարորդը: Դեպքից մի քանի օր անց ինքն անձնական գործերով մեկնել է Լեռնային Ղարաբաղ: Այնտեղ գտնվելու ընթացքում իրենց տուն են եկել ոստիկանության աշխատակիցներ և հետաքրքրվել իրենով, սակայն կինը հայտնել է, որ ինքը գտնվում է Ղարաբաղում և գալուն պես կներկայանա ոստիկանություն: Վերադառնալով Ղարաբաղից և տեղեկանալով այդ մասին, ինքը մոտեցել է իր ծանոթ ոստիկանության Էրեբունու բաժնի օպերատիվ աշխատակից Պապոյին և հայտնել, որ ոստիկաններ են այցելել իրենց տուն, ինքը եկել և ցանկանում է կամավոր ներկայանալ, սակայն նա ասել է, որ որևէ լուրջ բան չկա, ինքը կարող է գնալ և եթե հանկարծ որևէ բան լինի նա իրեն կտեղեկացնի: Դրանից շուրջ 15 օր անց ինքը կրկին զանգահարել է Պապոյին, սակայն նա կրկին հավաստիացրել է, որ լուրջ բան չկա: Այդ ընթացքում ինքը ցանկացել է մեկնել արտագնա աշխատանքների` Ռուսաստանի Դաշնություն, որի կապակցությամբ տոմս է գնել և մեկնելու համար գնացել օդանավակայան, սակայն այնտեղ իրեն կալանավորել են և ներկայացրել քննության: Քննության ընթացքում իրեն ճանաչման են ներկայացրել, որի ժամանակ տուժողը չի ճանաչել իրեն և ուրիշին է մատնացույց արել, սակայն ինքը կամովին մոտեցել և հիշեցրել է նրան, որ ինքն է նրա մեքենայի ապակին կոտրել: Ինքը տուժողի գլխին գարեջրի շշով չի հարվածել, նրա հասցեին հայհոյանքներ չի տվել և խուլիգանություն չի կատարել: Ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանը խնդրել է դատարանին, որ իրեն պատժեն միայն իր կատարած արարքի համար:
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության և գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները իրենց համակցությամբ, այդ թվում նաև ամբաստանյալի ցուցմունքը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանի պատճառաբանությունները անհիմն են, հետապնդում են ավելի մեղմ պատիժ ստանալու նպատակ, դրանք հերքվում են և նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ պացույցներով.
Տուժող Սերգեյ Սահակյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2010թվականի մայիս ամսին աշխատել է “ԱԳԱ” տաքսի ծառայությունում որպես վարորդ: Իրեն ամրակցված է եղել “ՎԱԶ-2107” մակնիշի Տ 64 – 29 պետհամարանիշի ավտոմեքենան: 2010թվականի մայիսի 16-ին ժամը 22-ի սահմաններում գտնվել է աշխատանքի մեջ և երթևեկել Հարավ-Արևմտյան թաղամասով: Այդ ժամանակ իրեն կանգնեցրել են երկու երիտասարդներ, որոնցից մեկի մոտ մետաղե ջարդոն է եղել, որը ցանկացել է հանձնել և այդ նպատակով նրանց տարել է գունավոր մետաղների ընդունման կետ: Այդ ընթացքում նրանցից մեկը գարեջուր է գնել և նրանք երկուսով խմել են և ողջ ընթացքի ժամանակ հայհոյանքներով խոսել միմյանց հետ: Իր մոտ կասկածներ է առաջացել, որ հնարավոր է նրանք չվճարեն ուղեվարձը և նրանցից հեռախոսահամար է պահանջել, որի պատճառով իրենց միջև վիճաբանություն է ծագել: Վիճաբանության ժամանակ ամբաստանյալ Լևոն Ստեփանյանը 2.000 դրամ գումար է դրել մեքենայում և իրեն անպատվելով իջել մեքենայից: Իջնելուց հետո երիտասարդներից մեկը իրեն մայր է հայհոյել, որին ինքը պատասխանել է նույն հայհոյանքով: Դրանից հետո նրանցից մեկը քար է նետել մեքենայի ուղղությամբ և կոտրել մեքենայի հետևի ապակին: Ինքը կանգնեցրել է մեքենան, իջել և մոտենալով նրանց, պահանջել է հատուցել պատճառված վնասը: Այդ ժամանակ կրկին վիճաբանություն է ծագել, որի ընթացքում ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանը սկզբում գարեջրի շշով է հարվածել իր գլխին, ապա բռունցքով հարվածել դեմքին: Այդ ժամանակ մարդիկ են հավաքվել և սկսել են բաժանել իրենց: Բացի այդ, մեքենայով անցնող մի վարորդ կանգնել, մոտեցել է ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանին և անունով դիմելով նրան, դադարեցրել է վիճաբանությունը, այնուհետև մոտեցել է իրեն և խնդրել, որ իրեն չներքաշի այդ միջադեպին: Ինքը մտածելով, որ այդ մարդը ճանաչում է ամբաստանյալին և գիտակցելով, որ այդ անձի միջոցով կարող է գտնել ամբաստանյալին, գրի է առել նրա մեքենայի պետհամարանիշները և այդ մասին տեղեկացրել ոստիկանության աշխատակիցներին:
Տուժող Ս.Սահակյանը իր ցուցմունքները պնդել է ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանի և վկա Ս.սաֆարյանի հետ առերես հարցաքննությունների ընթացքում:
Վկա Սամվել Ավետիսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատում է “Եվրոպա” խանութների ցանցում, որպես թիվ. 7 խանութի տնօրեն: 2010թվականի մայիսի 16-ին ժամը 23-ի սահմաններում, ածխատանքից տուն վերադառնալու ճանապարհին, Երևանի Դավիթ-Բեկի փողոցի խաչմերուկում նկատել է ճանապարհին կանգնած 6-7 ավտոմեքենաներ և իրեն անծանոթ մարդկանց: Ինքը կարծել է, որ մեքենաներ են վթարվել, կանգնել և իջնելով մեքենայից մոտեցել է հավաքվածներին: Այնտեղ ինքը տեսել է իր ծանոթ, գործով ամբաստանյալ Լևոն Ստեփանյանին, որը վիճաբանել և փոխադարձ քաշքշել է մի անծանոթ տղամարդու հետ, այդ անծանոթի գլխից արյուն է հոսել, իսկ հավաքվածներից որևէ մեկը չի միջամտել: Տարածքից ճանաչելով Լ.Ստեփանյանին, ինքը միջամտել է վիճաբանությանը և վերջինիս հեռացնելով այդ անծանոթ տղամարդուց, դադարեցրել է վիճաբանությունը, միաժամանակ ամոթանք տալով երկուսին էլ: Դրանից հետո, անծանոթ տղամարդը մոտեցել, նայել է իր մեքենայի պետհամարանիշներին և հեռացել: Այնուհետև ինքը նույնպես նստելով իր մեքենան հեռացել է:
Վկա Գոռ Թադևոսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատում է “Արսենակ” ՍՊԸ-ի` տաքսի ծառայությունում, որպես ընկերության տնօրեն: Գործի բերումով ճանաչում է տուժող Սերգեյ Սահակյանին: Վերջինս որպես վարորդ աշխատել է նույն տաքսի ծառայությունում և նրան ամրակցված է եղել “ՎԱԶ-2107” մակնիշի Տ 64–29 պետհամարանիշի ավտոմեքենան: 2010թվականի մայիսի 16-ին ժամը 23:30-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել Ս.Սահակյանը և հայտնել, որ ուղեվարձի հետ կապված վիճաբանել է ուղևորների հետ, վերջիններս քարով հարվածել ու կոտրել են մեքենայի դիմապակին, ապա գարեջրի շշով հարվածել նրա գլխին, որի կապակցությամբ նա գտնվում է ոստիկանությունում: Հայտնել է նաև, որ ընկերությունն իր միջոցներով վերականգնել է տաքսի ավտոմեքենային պատճառված գույքային վնասը, սակայն այդ կապակցությամբ ամբաստանյալից գույքային որևէ պահանջ չունեն:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1123 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Սերգեյ Սահակյանի ստացած մարմնական վնասվածքները գլխի աջից գագաթային շրջանի պատռված վերքի, ձախից ստորին շրթունքի շրջանի քերծվածքի և արյունազեղման ձևով հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, որոնք պատճառվել են առողջության թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով:
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 338 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննությանը տրամադրված ավտոմեքենայի հետևի հողմապակին կոտրելու հետևանքով պատճառված նյութական վնասի չափը գնահատվում է 10.000 ՀՀ դրամ:
Անձին լուսանկարով ճանաչման և անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, որտեղ տուժող Ս.Սահակյանը ճանաչել է Լ.Ստեփանյանին և հայտնել, որ նա է սկզբից գարեջրի շշով հարվածել իր գլխին, իսկ հետո ձեռքով` դեմքին: Լ.Ստեփանյանին ճանաչել է բոյից, քթի կառուցվածքից և աչքերից:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, որտեղ տուժող Ս.Սահակյանը ճանաչել է Ս.Սաֆարյանին և հայտնել, որ նա եղել է իր մեքենայի մեջ Լ.Ստեփանյանի հետ, վերջինս իրեն իր հիշելով չի հարվածել:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված “Գյումրի” տեսակի գարեջրի շշով և քարով:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված տուժող Ս.Սահակյանի վերնաշապիկով:
Սույն գործով վկա Սասուն Սաֆարյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Լևոն Ստեփանյանն իր մորաքրոջ որդին է: 2010թվականի մայիսի 16-ին ինքը Լ.Ստեփանյանի հետ չի եղել, տաքսու վարորդին չի ճանաչում և որևէ տեղեկություն չունի այդ վիճաբանությունից: Չնայած այն հանգամանքին, որ տուժող Ս.Սահակյանը իբրև իրեն ճանաչել է որպես տաքսու երկրորդ ուղևորի, սակայն իրականում ինքը Լևոնի հետ տաքսի մեքենայում չի եղել և այդ վիճաբանությունից որևէ տեղեկություն չունի:
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 26.08.2010թ. քրեական հետապնդման մարմինը նախաքննությամբ պարզելով, որ Սասուն Սաֆարյանը 16.05.2010թ. ժամը 23-ի սահմաններում ականատես է եղել միջադեպին և նրա կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանք չի կատարվել, որոշում է կայացրել թիվ 12121310 քրեական գործով Սասուն Սաֆարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Հիշյալ որոշումը չի բողոքարկվել և չի վերացվել:
Վերաքննիչ դատարանը գնահատության եթարկելով վկա Ս.Սաֆարյանի ցուցմունքները քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ իրենց համակցությամբ, դրանք արժանահավատ չի համարում, քանի որ դրանք անհիմն են և չեն բխում քրեական գործով ձեռք բերված և սույն որոշման մեջ շարադրված ապացույցներից:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վկա Ս.Սաֆարյանը հանդիսանալով ամբաստանյալի ազգակիցը, իր ցուցմունքներով հետապնդում է ամբաստանյալին պաշտպանության տակ առնելու նպատակ:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարք, որի համար պետք է ենթարկվի պատժի և իր նկատմամբ նշանակված պատիժը պետք է կրի:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանը իր գործողություններով ակնհայտորեն խախտելով հասարակության մեջ ընդունված բարոյական նորմերը, ոգելից խմիչք օգտագործած վիճակում, խուլիգանական մղումներով, հասարակության և բարոյականության նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, բացահայտորեն ցույց տալով իր արհամարհական վերաբերմունքը հասարակության նկատմամբ, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը և արտահայտել բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք հասարակության նկատմամբ, որի արդյունքում խախտվել է երթևեկության բնականոն ընթացքը, ինչպես նաև տուժող Ս.Սահակյանի աշխատանքը: Իր խուլիգանական գործողությունների ընթացքում վերջինս հայհոյանքներ տալով քարով հարվածել և վնասել է տուժողի ավտոմեքենայի հետևի հողմապակին, ապա որպես զենք օգտագործվող գարեջրի շշով հարվածել է տուժող Ս.Սահակյանի գլխին, իսկ ձեռքով նրա դեմքին` առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս:
Ինչ վերաբերվում է պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում հիշատակված ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի Արմեն Խաչատրյանի վերաբերյալ 2006թ. հոկտեմբերի 24-ի թիվ ՎԲ-135/07 որոշմանը, ապա վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջների` “Յուրաքանչյուր ոք իր գործի քննության ժամանակ որպես իրավական փաստարկ իրավունք ունի մատնանշելու նույնանման փաստական հանգամանքներով մեկ այլ գործով Հայաստանի Հանրապետության դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբանությունները”:
Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ վերջինս բավարարվել է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի հիշյալ որոշման պարզ շարադրանքով և չի հիմնավորել հիշյալ գործի և սույն գործի փաստական հանգամանքների նույնանման լինելու հանգամանքը, չի պատճառաբանել, թե ինչու են Ա.Խաչատրյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ներկայացված հիմնավորումները և օրենքի մեկնաբանությունները կիրառելի սույն քրեական գործով համապատասխան եզրահանգման գալու առումով:
Սրա հետ մեկտեղ վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նաև նշել, որ Արմեն Խաչատրյանի վերաբերյալ քրեական գործով առկա են եղել բոլորովին այլ փաստական հանգամանքներ:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործի քննության ընթացքում քրեադատավարական օրենքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, թույլ չեն տրվել, ամբաստանյալի արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, ուստի դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ` անփոփոխ:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Լ.Ստեփանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր է և պետք է թողնել անփոփոխ, մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպան Վ.Աթոյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել։
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հունվարի 12-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Լևոն Օնիկի Ստեփանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Լևոն Ստեփանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը թողնել անփոփոխ, մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱ Ն












































ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՍԻՄՈՆՅԱՆ

Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ