Գործ թիվ ԵԷԴ/0097/01/10
2010թ


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն

ԵՐԵՎԱՆԻ ԷՐԵԲՈՒՆԻ ԵՎ ՆՈՒԲԱՐԱՇԵՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ.

Նախագահող դատավոր Վլադիմիր Գրիգորյան
Քարտուղարությամբ Արմինե Արղամանյան
Մասնակցությամբ`
Մեղադրող Սամվել Մկրտչյան
Տուժողի իրավահաջորդ Ղևոնդ Վարդանյան
Ամբաստանյալ Հայկ Վարդանյան
Ամբաստանյալի պաշտպան Լիանա Գրիգորյան

2010 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի
Հայկ Ռոստամի Վարդանյանի ծնված 16.01.1987թ. Երևան քաղաքում,
ազգությամբ հայ, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, աշխատել է որպես բանվոր, հաշվառված է ք. Երևան, Նուբարաշեն 11 փող. 23 շենք, 1 բնակարան, ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի կալանավոր, կալանքի տակ է 02.03.2010թ., մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով։
Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի։

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը։
2010թվականի փետրվարի 28-ին ժամը 02.25 ի սահմաններում «Էրեբունի» բժշկական կենտրոնից ահազանգ է ստացվել այն մասին, որ շտապօգնության բրիգադով իրենց տանից բուժկենտրոն է տեղափոխվել Երևանի Նուբարաշեն թաղամասի 11-րդ փողոցի 23-րդ շենքի 1-ին բնակարանի բնակիչ, 1960թ. ծնված Ռոստամ Գրիշայի Վարդանյանը` «Գանգուղեղային տրավմա պոլիտրավմա» ախտորոշմամբ։
01.03.2010թ. ժամը 01.00 ին Ռոստամ Վարդանյանը բուժկենտրոնի վերակենդանացման բաժանմունքում գիտակցության չգալով մահացել է։
02.03.2010թ. փորձագետի թիվ 198 նախնական տեղեկանքի համաձայն` Ռ.Վարդանյանի մահը պայմանավորված է գլխուղեղի կենսական կարևոր ֆունկցիաների սուր խանգարմամբ, որն էլ գանգուղեղային փակ բութ վնասվածքների հետևանք է։
Փորձաքննությամբ արձանագրվել են նաև կրծքավանդակի և պարանոցի համակցված, փակ բութ վնասվածքներ` կողոսկրերի և վահանաճառի կոտրվածքներով։
Փաստի առթիվ 02.03.2010թ. ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով հարուցվել է 12110810 քրեական գործը և նախաքննություն է կատարվել։
02.03.2010թ. ձերբակալվել է տուժողի որդին` Հայկ Ռոստամի Վարդանյանը, 05.03.2010թ. մեղադրվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով, 05.03.2010թ. նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը։
Քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ 13.07.2010թ. ստացվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում։

2. Դատաքննությամբ ձեռք բերված ու հետազոտված ապացույցները
Դատաքննությամբ հետազոտվել են մեղադրանքի հիմքում դրված այն բոլոր ապացույցները, որոնք թվարկված են մեղադրական եզրակացության մեջ։
Ապահովելով դատաքննության լրիվությունը, բազմակողմանիությունը և օբյեկտիվությունը և ղեկավարվելով գործի արդար քննությանը վերաբերող սահմանադրական և դատավարական նորմերի դրույթներով, հիմնվելով պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքի վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորված է։
Ամբաստանյալ Հայկ Ռոստամի Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 27.02.2010թ. ժամը 19-ի սահմաններում իրենց տանը` Երևան քաղաքի Նուբարաշեն թաղամասի 11-րդ փողոցի 23 շենքի 1-ին բնակարանում ընտանեկան-կենցաղային հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում ծեծի է ենթարկել հորը` Ռոստամ Վարդանյանին, ձեռքերով և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել հոր գլխին, մարմնի տարբեր մասերին, դիտավորությամբ նրան պատճառելով առողջության ծանր վնաս, որն անզգուշությամբ առաջացրել է տուժողի մահը` 01.03.2010թ. «Էրեբունի» բժշկական կենտրոնի վերակենդանացման բաժանմունքում, առանց գիտակցության գալու, տուժողը մահացել է։
Առաջադրված մեղադրանքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու համար ամբաստանյալ Հայկ Վարդանյանն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել։ Դատաքննության ժամանակ մեղավոր է ճանաչել մասնակի։ Իր պատճառաբանություններում ըստ էության ընդունելով առաջադրված մեղադրանքը, ամբաստանյալ Հայկ Վարդանյանը հայտնել է, որ 23 տարի շարունակ լուռումունջ տարել է հարբեցող հոր հայհոյանքներն ու ծեծը, զրկանքն ու նվաստացումները, մոր, եղբոր և իր նկատմամբ նրա դաժան վերաբերմունքը։ Ինքը երբեք հոր վրա ձեռք չի բարձրացրել, նրա մահը չի ցանկացել։ Դեպքի կապակցությամբ ամբաստանյալ Հայկ Վարդանյանը ցուցմունք է տվել հետևյալի մասին.
Փետրվարի 27-ին ժամը 18.30-ի սահմաններում, աշխատանքից վերադարձել է տուն և տեսնելով, որ տան մուտքի դուռը ներսից փակ է, սկսել է թակել այն։ Որոշ ժամանակ անց դուռը բացել է հայրը` Ռոստամ Վարդանյանը, որն ինչպես միշտ եղել է ոգելից խմիչք օգտագործած վիճակում։ Դուռը ուշ բացելու կապակցությամբ իրենց միջև վիճաբանություն է առաջացել, որը վերածվել է կռվի, որի ընթացքում ինքը ձեռքերով հարվածել է հոր կրծքավանդակին, ինչի հետևանքով հայրը մեջքի վրա վայր է ընկել։ Գետնից վեր կենալով` հայրը դռան մոտ գտնվող աթոռով փորձել է հարվածել իրեն։ Այդ ժամանակ ինքը ոտքով հարվածել է հոր ուսին, իսկ ձեռքով` ծնոտին, որից հետո ձեռքերով ու ոտքերով հարվածներ է հասցրել հոր մարմնի տարբեր մասերին։ Նրան գցելով բազմոցին, ծնկներով նստել է ոտքերին, ձեռքերը բռնել է, որ չդիմադրի և չհարվածի, սկսել է հարվածել հորը։ Տեսնելով, որ հոր բերանից արյուն է գալիս, սթափվել է։ Հորը տանելով լոգարան, լվացել է դեմքի արյունը, տարել պատշգամբ և պառկեցրել անկողնում։ Ժամը 20.00-ի սահմաններում մոր` Ա. Սարգսյանի վերադառնալուց հետո, վերջինիս պատմել է կատարվածի մասին։ Ժամը 23.00-ի սահմաններում հյուրասենյակի պատուհանից նկատել է, թե հայրն ինչպես է պառկած տեղից վեր կացել և խոհանոց գնացել։ Այդ պահին խոհանոցից լսելով վայր ընկնելու ձայն, անմիջապես գնացել է խոհանոց և տեսել հորը գետնին երեսնիվայր ընկած։ Մոր հետ հորը պառկեցրել են անկողնում, որից հետո Հ. Վարդանյանը զանգահարել է շտապօգնություն, սակայն նկատելով, որ հայրը կեղտոտել է տակը, զանգահարել է շտապօգնություն և կանչը չեղյալ համարել։ Մայրն այդ ընթացքում մաքրել է կղանքը և մոտ մեկուկես ժամ անց տեսնելով, որ հոր վիճակը վատթարացել է /կորցրել է գիտակցությունը/, կրկին զանգահարել է շտապօգնություն, հորը տեղափոխել են Էրեբունի բժշկական կենտրոնի վերակենդանացման բաժանմունք, որտեղ նա գիտակցության չգալով 2010թ. մարտի 1-ին ժամը 01-ի սահմաններում մահացել է։
Ամբաստանյալը ցուցմունք է տվել, որ զղջում է կատարվածի համար։ Միաժամանակ նա հայտնել է, որ կյանքում լավ օր չի ապրել, իր հարբեցող հայրը մշտապես դաժանություն է դրսևորել մոր, եղբոր և իր նկատմամբ` գտնվելով հարբած վիճակում, նա ծեծել է իրենց, նվաստացրել, դուրս է արել տանից գիշերները և տարվա ցանկացած եղանակի, իրենք գիշերել են հարևանների և հարազատների տանը կամ շենքի մուտքում։ Հայրը չի աշխատել, տան հոգսերով, իր երեխաների դաստիարակությամբ չի զբաղվել, հարբած վիճակում միշտ դրսում ընկել և հաճախ տուն է վերադարձել մարմնական վնասվածքներով։ Նրա պատճառով իրենց տուն ոչ-ոք չի եկել-գնացել։ Մայրը գիշերները կար անելով է իրենց պահել, ինքն ու եղբայրը նորմալ կրթություն չեն ստացել, աշխատել են մանկուց, որպեսզի մորն օգնեն ու սնվեն։ Հայրը խլել է իրենց վաստակած փողը և ծախսել խմիչք գնելու վրա, իրենց գնած սնունդը գետնին է շպրտել։ Հայրն իրեն և եղբորը ծեծել է մոր ներկայությամբ, մորը ծեծել է երեխաների ներկայությամբ, մշտապես հայհոյել և նվաստացրել է իրենց։ Դեպքի պահին էլ ինքը չի հասկացել, թե ինչ է կատարում, հորը ծեծել է նրա կողմից իր նկատմամբ բռնություն գործադրելու, հայհոյելու և իր արժանապատվությունը նվաստացնելու պատճառով։ Սակայն ինքը հոր մահը չի ցանկացել։

Գ.Թ. 22-23, 43-45, 56-57, 168, 198,
դատաքննության արձանագրություն

Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 198 եզրակացության համաձայն Ռ. Վարդանյանի մահը հետևանք է գլխուղեղի կենսական կարևոր ֆունկցիաների սուր խանգարման, որը պայմանավորված է եղել գանգուղեղային փակ, բութ վնասվածքով։ Ռ. Վարդանյանի մահը վրա է հասել 03.03.2010թ. ժամը 01.00-ին, որը չի հակասում դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ժամանակ ձեռք բերված տվյալներին։ Փորձաքննության ժամանակ հայտնաբերվել են գլխի, ճակատի, կրծքավանդակի աջ կեսի հետին մակերեսի, զույգ արմնկահոդերի և սրունքների շրջանների քերծվածքներ, գլխի մազածածկ հատվածի փափուկ հյուսվածքների ներսային մակերեսի, քունքամկանների, գլխուղեղի և ուղեղիկի փափուկ թաղանթների, ուղեղային հյուսվածքի, ձախից վերին և ստորին կոպերի, քթի, ձախ ականջախեցու, երկու կողմից քունքա-այտա-թշային, վերին շրթունքի, կրծքավանդակի զույգ կեսերի առաջային մակերեսների և ստորադիր մկանների, աջից առպատային թոքամզի, պարանոցի մակերեսային և խորանիստ մկանների, կոկորդի մկանների, վահանագեղձի առավելապես ձախ բլթի, զույգ բազուկների, արմնկահոդերի, աջ դաստակի թիկնային մակերեսի, ազդրերի և սրունքների արյունազեղումներ, ձախ բազկի և ազդրի արյունահավաքներ, քթոսկրերի, վահանաճառի, կրծքավանդակի աջ կեսում` պտկային գծով 3-4-5-6-7-րդ, առաջային անութային գծով` 6-7-րդ, միջին անութային և հետին անութային գծերով շեղակի ընթացքով 8-11-րդ կողոսկրերի անուղղակի, իսկ առաջային անութային գծով` 6-7-րդ կողոսկրերի ուղղակի կոտրվածքներ, վերին շրթունքի լորձաթաղանթի և աջից առպատային թոքամզի պատռվածքներ։ Վերը նշված բոլոր վնասվածքները պատճառվել են կենդանության օրոք, բութ առարկաների ազդեցությամբ և նման վնասվածքներն իրենց համակցությամբ կենդանի անձանց մոտ ունեն կյանքին վտանգ սպառնացող առողջության ծանր վնասի հատկանիշներ և տվյալ դեպքում գանգուղեղային վնասվածքը` գլխի և դեմքի շրջանների վնասվածքներով, որոնք տարանջատել հնարավոր չէ, ուղղակի պատճառական կապի մեջ են գտնվում նրա մահվան հետ, իսկ պարանոցի և կրծքավանդակի վնասվածքները ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին-առանձին վերցրած կենդանի անձանց մոտ ունեն կյանքին վտանգ սպառնացող առողջության ծանր վնասի հատկանիշներ, սակայն տուժողի մահվան հետ պատճառական կապի մեջ չեն գտնվում։ Ձախ ուսահոդի և ձախ բազկի, ինչպես նաև ձախ ազդրի շրջանների տարածուն արյունազեղումները ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին-առանձին վերցրած ունեն առողջությունը կարճատև քայքայող, մարմնական թեթև վնասի հատկանիշներ, իսկ մնացած բոլոր վնասվածքները ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին-առանձին վերցրած կենդանի անձանց մոտ ունեն առողջությանը վնաս չպատճառող վնասվածքների հատկանիշներ։ Քանի որ Ռ. Վարդանյանի վնասվածքները պատճառվել են կարճ ժամանակահատվածի ընթացքում, հետևաբար դրանց պատճառման հաջորդականությունը որոշել հնարավոր չէ, բացառությամբ որովայնի աջ կեսի առաջային մակերեսի, աջ բազկի և դաստակի, աջից կոնքոսկրային հոդի և սրունքների շրջանների արյունազեղումներից, որոնք ունեն մոտակա օրվա վաղեմություն։ Միաժամանակ հայտնաբերվել են նաև պարանոցի աջ դրսային մակերեսի և աջ արմնկափոսի շրջանների կետային բնույթի ծակած վերքի շրջակա մաշկածածկույթների արյունազեղումներ, որոնք բժշկական միջամտությունների` ներերակային ներարկումների հետևանք են։ Ռ. Վարդանյանը վնասվածքի ստանալու պահին կարող էր գտնվել բոլոր հնարավոր դիրքերում, որոնք խոչընդոտ չէին հանդիսանա վնասվածքների պատճառմանը և վերը նշված վնասվածքները ստանալուց հետո Ռ. Վարդանյանը չէր կարող կատարել ինքնուրույն գործողություններ։ Դատաքիմիական ուսումնասիրությամբ Ռ. Վարդանյանի դիակից բերած արյան մեջ հայտնաբերվել է էթիլ սպիրտ 0,26 պրոմիլլե քանակությամբ, որը ֆիզիոլոգիական նորմա է։ Ելնելով Վարդանյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության ժամանակ հայտնաբերված վնասվածքների բնույթից, տեղակայումներից, այն է, որ դրանք գտնվում են մարմնի հակադիր բոլոր մակերեսներին, հետևաբար դրանց առաջացումը սեփական մարմնի բարձրությունից երեսնիվայր վայր ընկնելու հետևանքով հնարավոր չէ։

Գ.Թ.103-117

Դատաբժշկական փորձագետ Շավարշ Գևորգյանը, նախաքննության և դատաքննության ժամանակ տված ցուցմունքներով, պարզաբանելով իր տված եզրակացությունը, պնդել է իր հետևությունները։

Գ.Թ. 189-190, դատաքննության արձանագրություն

01.03.2010թ. ոստիկանության Էրեբունու բաժնի ավագ հետաքննիչ Կ. Հովհաննիսյանի կողմից դեպքի վայրի տեղազննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Երևանի Նուբարաշենի 11 փողոցի 23 շենքի 8 բնակարանում հայտնաբերվել և բամբակե խծուծով վերցվել են արնանման հետքեր։

Գ.Թ. 13

02.03.2010թ. ամբաստանյալ Հայկ Վարդանյանից առգրավվել են նրա սպիտակ անթև շապիկը, կոշիկները, առգրավվել է նաև տուժող Ռ. Վարդանյանի ժիլետը։

Գ.Թ. 34-35

ՀՀ ԱՆ հանրապետական դատական բժշկության գիտագործնական կենտրոնի իրեղեն ապացույցների ուսումնասիրության գծով փորձագետի կողմից իրականացված դատակենսաբանական փորձաքննության 12.04.2010թ. թիվ 132 եզրակացության համաձայն` վերը նշված բամբակյա խծուծի, անթև շապիկի և ժիլետի վրա հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է A, ըստ P1p համակարգի` P+ արյան խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև` կարող էր առաջանալ ինչպես Ռոստամ Վարդանյանից, այնպես էլ` Հայկ Վարդանյանից, որոնց արյունը նույն խմբին է պատկանում։

Գ.Թ. 135-136

Արյունոտ խծուծները, ժիլետը և անթև շապիկը ճանաչվել են իրեղեն ապացույց։
Գ.Թ. 139-140

Վկա Գևորգ Պոդոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. փետրվարի 28-ին, աշխատանքի վայրում` «Շտապօգնություն» ՓԲ ընկերությունում հերթապահության ժամանակ կանչ ստանալով որպես հերթապահ բժիշկ մեկնել է Նուբարաշեն 11 փող. 23 շենք, 1-ին բնակարան։ Այնտեղ իրեն դիմավորել են մի երիտասարդ, մի կին և ուղեկցել պատշգամբ, որտեղ անկողնում պառկած է եղել մոտ 47 տարեկան տղամարդ, անգիտակից վիճակում։ Տան անդամները հայտարարել են, որ իրենք տուն գալով տեսել են, որ Ռ. Վարդանյանը ընկած է եղել։ Կատարելով հիվանդի զննում և հետազոտություն, պարզել է, որ դեմքին և գլխին առկա են եղել բազմաթիվ սալջարդ վերքեր, հիվանդի գիտակցությունը բացակայել է։ Քանի որ վիճակը ծայրահեղ ծանր է եղել, տեղեկացնելով հարազատներին, Ռ. Վարդանյանին տեղափոխել են «Էրեբունի» ԲԿ։

Գ.Թ. 187-188, դատաքննության արձանագրություն

Տուժողի իրավահաջորդ Ղևոնդ Վարդանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ եղբայրը Ռոստամ Վարդանյանը չարաշահել է ոգելից խմիչքը։ 2010թ. փետրվարի 28-ին ժամը 01.00-ի սահմաններում եղբոր որդին` Հայկը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ հորը տեղափոխել է հիվանդանոց։ Հիվանդանոցում Հայկից տեղեկացել է, որ նախորդ օրը երեկոյան, տուն վերադառնալուց և ներս մտնելուց հետո տեսել է, որ հայրն ընկած է գետնին։ Նրան օգնել և պառկեցրել է մահճակալին, որից հետո անմիջապես զանգահարել է շտապօգնություն։ Դեպքի այլ մանրամասնություններից տեղեկություններ չունի, եղբոր մահվան պատճառը չգիտի։ Որպես տուժողի իրավահաջորդ, պահանջներ չունի ներկայացնելու, դատարանից խնդրել է Հայկ Վարդանյանի նկատմամբ մեղմ մոտենալ։

Գ.Թ. 172-173, դատաքննության արձանագրություն

Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված` գործով վկա Անահիտ Ավետիսի Սարգսյանի բացատրությամբ այն մասին, որ իրոք 2010թ. փետրվարի 27-ին երեկոյան, երբ վերադարձել է տուն, տեսել է, որ ամուսինը` Ռոստամ Վարդանյանը, պառկած է պատշգամբում, իր անկողնում, իսկ որդին հյուրասենյակում հաց է ուտում։ Հոգնած լինելով, որոշել է իր ննջասենյակում հանգստանալ։ Ժամը 21.00-ի սահմաններում լսել է դմփոցի ձայն, կարծել է, որ ամուսինը` Ռ. Վարդանյանը ինչ-որ բան է գցել։ Սակայն քիչ անց լսել է որդու` Հ. Վարդանյանի ձայնը «պապ-պապ» և խոհանոց գնալով տեսել է, որ որդին փորձում է բարձրացնել գետնին ընկած ամուսնուն և նկատել է, որ ամուսնու դեմքն արյունոտված է, իսկ քթից արյուն է գալիս։ Որդու հետ միասին փորձել է օգնություն ցույց տալ ամուսնուն` սառը թրջոցներ է դրել դեմքին, նրան պառկեցրել են անկողնում, այնուհետև զանգահարել են շտապ օգնություն։ Սակայն նկատելով, որ ամուսինը կեղտոտել է տակը, զանգահարել է շտապօգնություն և կանչը չեղյալ համարել։ Այնուհետև մտածելով, որ ամուսնու Ռ. Վարդանյանի վիճակը կարող է վատանալ, վերստին զանգահարել է շտապօգնություն, Ռ. Վարդանյանին տեղափոխել «Էրեբունի» հիվանդանոց, որտեղ նա գիտակցության չգալով` 2010թ. մարտի 1-ին ժամը 01-ի սահմաններում մահացել է։ 02.03.2010թ. լրացուցիչ բացատրությամբ Ա. Սարգսյանը հայտնել է նաև, որ նախորդ բացատրությունում չի ցանկացել նշել ամուսնու և որդու միջև 2010թ. փետրվարի 27-ին տեղի ունեցած վիճաբանության մասին, քանի որ Հայկը իրեն մանրամասն չէր պատմել հորը ծեծի ենթարկելու մասին, այլ ասել էր, որ վիճել են իրար հետ։ Ինքն էլ մտածել է, որ ամուսնու հերթական վեճն է։ Այնուհետև, երբ ամուսնու դեմքին նկատել է կապտուկներ, վախեցել և սկսել է նրան օգնություն ցույց տալ, հատակից արյան հետքերը մաքրել։ Ա. Սարգսյանը միաժամանակ հայտնել է, որ որդու արարքը չի արդարացնում, սակայն ամուսինն է հասցրել դրան, քանի որ մշտապես հարբած վիճակում հայհոյանքներ է տվել և վիրավորել իրենց։ 16.06.2010թ. Ա. Սարգսյանը օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից հրաժարվել է որդու դեմ ցուցմունքներ տալուց։

Գ.Թ. 9, 24

Դատաքննության ժամանակ ցանկանալով ցուցմունք տալ, վկա Անահիտ Սարգսյանը հայտնել է, որ իրենց 30 տարի տևած համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում ամուսինը` Ռոստամ Վարդանյանը, չի աշխատել, զբաղվել է հարբեցողությամբ, մետաղ է հավաքել, հանձնել և դրա դիմաց վճարած գումարով խմիչք է գնել ու խմել։ Նա մշտապես ճանապարհին, մուտքում, այլ վայրերում ընկել է գետնին, մարմնական վնասվածքներով վերադարձրել է տուն։ Նա իր և երկու տղաների նկատմամբ դաժան վերաբերմունք է ցուցաբերել` հայհոյել և ծեծել է իրենց, տանից դուրս արել, քնել են շենքի միջանցքում, հարևանների կամ հարազատների տանը։ Որպես հայր չի հետաքրքրվել իր երեխաներով, միշտ նրանց ծեծել և նվաստացրել է։ Ռոստամ Վարդանյանը երեխաներին գցել է նկուղ և դուռը օրերով փակել է նրանց վրա, երբ ինքը նկուղի պատուհանից ցանկացել է կերակրել երեխաներին, իրեն ծեծել է։ Ինքը գիշերները կար է արել և մի կերպ հոգացել իրենց հոգսերը։ Տղաները մանկուց աշխատել են, որպեսզի օգնեն իրեն։ Մի տղան ստիպված հեռացել է հանրապետությունից։ Հայկ Վարդանյանը մանկություն և նորմալ կյանք չի տեսել, նա բարի և համբերատար անձնավորություն է, հոր անմարդկային վարքագիծն է նրան հունից հանել։

Դատաքննության արձանագրություն

Վկաներ Հերիքնազ Հարությունյանը, Թամարա Կարապետյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև պաշտպանի միջնորդությամբ դատարան կանչված և հարցաքննված վկաներ Ամալյա Քոչարյանը, Սպարտակ Սարգսյանը, Զանե Խաչատրյանը, Արմեն Վարդանյանը, Օֆելյա Գալստյանը, Ռայա Գևորգյանը, Գառնիկ Բադալյանը, Պերճուհի Սիմոնյանը և Անահիտ Վարդանյանը ցուցմունք են տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Հայկ Վարդանյանը դրական անձնավորություն է` աշխատասեր է, հարգալից է եղել իր ծնողների ու շրջապատի նկատմամբ, օգնել է մորը, ծառայել է բանակում, վերադարձել և աշխատում է։ Վկաները միաժամանակ ցուցմունք են տվել իր ընտանիքի անդամների նկատմամբ տուժող Ռոստամ Վարդանյանի մշտական դաժան և անմարդկային վերաբերմունքի մասին, հայտնելով, որ տուժողը խրոնիկ ալկոհոլիկ էր, հագենալու համար սպիրտ էր խմում, անընդհատ հարբած էր, տուն էր գալիս մարմնական վնասվածքներով, քանի որ ընկնում էր ճանապարհին, մուտքում, մշտապես հայհոյում և դաժանորեն ծեծում էր կնոջն ու երեխաներին, որոնք գիշերում էին մուտքի միջանցքում գցված ստվարաթղթե կտորների վրա, հարևանների տանը, բարեկամների մոտ, կամ սպասում էին դրսում մինչև կեսգիշեր` մինչև տուժողը քներ, որպեսզի տուն մտնեին։ Ռոստամ Վարդանյանն անտարբեր է եղել երեխաների նկատմամբ, երեխաներին գցում էր շենքի ներքնահարկը և դուռը օրերով փակում նրանց վրա, մայրը երեխաներին կերակրում էր պատուհանից, որի համար տուժողը նրան էլ էր ծեծում։ Հարևանների և հարազատների միջամտությունը չէր ազդում տուժողի վրա, այդ պատճառով նրա տուն ոչ-ոք չէր գնում։
Վկաները անհավանական համարելով ամբաստանյալ Հայկ Վարդանյանի կողմից հորը ծեծելը և դրա արդյունքում նրան անզգուշորեն մահ պատճառելը, հայտնել են, որ տուժողի դրսևորած վարքագիծը Հայկ Վարդանյանի համբերության բաժակում «վերջին կաթիլի» դեր է կատարել։

Գ.Թ. 191-192, 193-194,
դատաքննության արձանագրություն

Դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 62 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված մեղադրյալ Հայկ Ռոստամի Վարդանյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում։ Այդ մասին են վկայում ինչպես անամնեստիկ տվյալները, այնպես էլ ներկա հետազոտման արդյունքները։ Ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս նա կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների բովանդակությունը և ղեկավարել դրանք։ Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Հայկ Ռոստամի Վարդանյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ։

Գ.Թ. 146-148

Դատահոգեբանական փորձաքննության թիվ 10-0594 եզրակացության համաձայն` Հայկ Վարդանյանն իր տարիքին, կենսափորձին համաչափ է ընկալում ու վերարտադրում օբյեկտիվ իրականությունը։ Հաշվի առնելով նրա հոգեկան առանձնահատկությունները, մտավոր զարգացման մակարդակը կարող է ճիշտ ընկալել գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները և դրանց վերաբերյալ ցուցմունքներ տալ։ Նրան բնորոշ են անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները, ինչպիսիք են բարձր անձնային և իրավիճակային տագնապայնությունը, իմպուլսիվությունը, հուզական անկայունությունը, ինքնավերլուծությունը, բարձր ագրեսիվությունը, սոցիալական պասիվությունը, ինքնավերլուծության հակվածությունը, ինքնամփոփությունը։ Բարձր անձնային և իրավիճակային տագնապայնությունը, իմպուլսիվությունը, հուզական անկայունությունը, ինքնավերլուծությունը, բարձր ագրեսիվությունը կարող էին 27.02.2010թ. տեղի ունեցած նրա և հոր` Ռ. Վարդանյանի միջև ծագած վիճաբանության ընթացքում էապես ազդել նրա վարքի վրա, սահմանափակելով նրա վարքի կառավարման, դրանց հետևանքները կանխատեսելու ունակությունները և այդ իրավիճակը կարող է ազդել նրա վարքի վրա։ Միևնույն ժամանակ հետազոտվող իրավիճակում Հայկ Վարդանյանի անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները, ինչպիսիք են բարձր անձնային և իրավիճակային տագնապայնությունը, իմպուլսիվությունը, գրգռվողականությունը, բարձր ագրեսիվությունը կարող էին էապես ազդել վիճաբանության և հորը մարմնական վնասվածքներ հասցնելու և անզգուշությամբ մահ պատճառելու ընթացքում դրսևորած վարքի վրա։ Հ. Վարդանյանին մեղսագրվող հանգամանքների հետ էական առնչություն ունեն նրա վերը նշված անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները և նրա հոգեվիճակը /հոգեկան խիստ լարվածություն/, որը էապես ազդել է նրա վարքի հոգեկան գործունեության վրա։ Մոտիվացիոն ոլորտում չեն բացահայտվել այնպիսի առանձնահատկություններ, որոնք կարող էին էական նշանակություն ունենալ։ Վերը նշված հանցանքը կատարելու պահին Հայկ Վարդանյանը չի գտնվել ֆիզիոլոգիական աֆեկտի վիճակում։ Նա գտնվել է հոգեկան խիստ լարված վիճակում, որը կարող էր էապես ազդել նրա վարքի, գիտակցության վրա` սահմանափակելով նրա վարքի կառավարման և դրա հիմունքները կանխատեսելու ունակությունները։

Գ.Թ. 149-164

Հոգեբան-փորձագետ Մարինե Պետրոսյանը դատաքննության ընթացքում պարզաբանել և պնդել է իր եզրակացությունը։

Դատաքննության արձանագրություն

3. Դատարանի իրավական վերլուծությունը
Դատաքննությամբ բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, դրանք միմյանց հետ համադրելով և գնահատելով իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության և իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից և հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հայկ Ռոստամի Վարդանյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ հիմնավորված է, և նշված հոդվածի սանկցիայով նրա նկատմամբ պետք է քրեական պատիժ կիրառվի։
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները։ Դրանք բնութագրում են հանցավորի անձնավորությունն ու կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը, հնարավորություն են տալիս կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերելով` որոշել նշանակվող պատժի տեսակն ու չափը և լուծել այն կրելու նպատակահարմարության հարցը։
Դատարանը գտնում է, որ կոնկրետ դեպքով ամբաստանյալ Հայկ Ռոստամի Վարդանյանի մոտ որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան, իսկ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ են հանդիսանում ամբաստանյալի կողմից անկեղծորեն զղջալը, ինչպես նաև` տարիներ շարունակ ամբաստանյալի և նրա ընտանիքի անդամների նկատմամբ տուժողի վարքագծի սիստեմատիկ և տևական, դաժանության հասնող հակաօրինական և հակաբարոյական բնույթը, ինչպես նաև` դեպքի պահին ամբաստանյալի նկատմամբ տուժողի վարքագծի անօրինականությունը, որով պայմանավորվել է հանցագործությունը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում քննարկելով հարցը, այն է` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հայկ Ռոստամի Վարդանյանի նկատմամբ անհրաժեշտ է նշանակել այնպիսի պատիժ, որը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներից, այն է` արդարադատության արդյունավետության շահերից և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից, որն անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանք կատարելը կանխելու համար։
Դատարանը հաշվի է առնում տուժողի իրավահաջորդի միջնորդությունը դատարանին` Հայկ Վարդանյանի նկատմամբ մեղմ մոտենալու մասին։
Գնահատելով վերոշարադրյալը, քրեական գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերելով, պատժի տեսակը և չափը որոշելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը հանգում է այն հիմնավոր եզրակացությանը, որ ամբաստանյալի նկատմամբ որպես պատիժ անհրաժեշտ է նշանակել ազատազրկում որոշակի ժամկետով։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված արյունոտ խծուծները ենթական են ոչնչացման, իսկ ամբաստանյալ Հ.Վարդանյանի կոշիկները, անթև սպիտակ շապիկը և տուժող Ռ.Վարդանյանի ժիլետը պետք է վերադարձվեն համապատասխանաբար ամբաստանյալի հարազատներին և տուժողի իրավահաջորդին։
Անհրաժեշտ է նաև մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը ամբաստանյալի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 41, 44, 357-358, 360, 368-372, 376, 3761, 379-րդ հոդվածներով և ՀՀ դատական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածով, դատարանը.

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Հայկ Ռոստամի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ և նշված հոդվածի սանկցիայով կիրառել քրեական պատիժ` նշանակելով ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ համապատասխան ՔԿ հիմնարկում։
Պատիժը կրելու սկիզբը հաշվել 2010 թվականի մարտի 02-ը։
Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը ամբաստանյալ Հայկ Ռոստամի Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված` ամբաստանյալ Հ. Վարդանյանի կոշիկները, անթև սպիտակ շապիկը և տուժող Ռ. Վարդանյանի ժիլետը վերադարձնել համապատասխանաբար ամբաստանյալի հարազատներին և տուժողի իրավահաջորդին, իսկ արյունոտ խծուծները` ոչնչացնել։
Դատավարության մասնակիցների կողմից դատավճիռը կարող է վերաքննության կարգով բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում։

ԴԱՏԱՎՈՐ Վ. Թ. ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ