Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ. ԵԷԴ/0095/01/10
20 դեկտեմբերի 2010թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆՒ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ս. ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂՆԵՐ` Վ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ռ. ՍԱՖԱՐՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` ԷԴ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով տուժողներ Վ. Մարտիրոսյանի և Մ. Մարտիրոսյանի, ամբաստանյալի պաշտպան Ռ. Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքները` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Էդիկ Անուշավանի Բարսեղյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածիմ 1-ին մասով, 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի նոյեմբերի 03-ի դատավճռի դեմ.


Պ Ա Ր Զ Ե Ց


1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2010 թվականի մարտի 16-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Դ. Ադամյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 12111810 քրեական գործը:
01.04.2010 թվականին Էդիկ Անուշավանի Բարսեղյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորում:
30.06.2010 թվականին մեղադրյալ Է. Բարսեղյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Էդիկ Անուշավանի Բասեղյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա 2003թ. փետրվարի 23-ի երեկոյան` գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու նպատակով, ննջասենյակի պատուհանի ապակին կոտրելու միջոցով ապօրինի մուտք է գործել իր ծանոթ Մելանյա Մարտիրոսյանին պատկանող Նոր-Արեշ 45 փողոցի, 75/2 տուն, արժեքավոր իրեր փնտրելու նպատակով ամբողջությամբ խառնել տան իրերը, սակայն հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել իր կամքից անկախ հանգամանքներով, այն է` արժեքավոր գույք չի գտել, իսկ նույն պատուհանից հեռանալու փորձի ժամանակ բռնվել է տանտերերի կողմից։
Գողության փորձի դեպքից հետո, Մարտիրոսյանների և Է. Բարսեղյանի հարաբերությունները լարվել են։ Մարտիրոսյանները պահանջել են վերադարձնել իրենցից պարտք վերցրած գումարները։ 2010թ. մարտի 15-ին, ժամը 2300-ի սահմաններում Մելանյա Մարտիրոսյանը և նրա որդին` Վարդան Մարտիրոսյանը Էդիկ Բարսեղյանի կողմից պարտքով վերցրած գումարի վերադարձման ժամկետները ճշտելու նպատակով գնացել են Էդիկ Բարսեղյանի` Երևան քաղաքի Ջրաշեն 1-ին փողոց, 13 տուն, որտեղ նրանց միջև ծագած վիճաբանության ընթացքում Է. Բարսեղյանն իր մոտ եղած դանակով դիտավորությամբ հարվածել է Վ. Մարտիրոսյանի որովայնի շրջանին և ծակած-կտրած վերքի ձևով` լյարդի և լեղապարկի վնասումով, նրա առողջությանը պատճառել է ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող։
Վերը նշված հանցանքների համար Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 03.11.2010 թվականի դատավճռով Էդիկ Անուշավանի Բարսեղյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենդգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-177 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման` 4/չորս/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման` 2/երկու/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, վերջնական պատիժ նշանակվել ազատազրկում՝ 5/հինգ/ տարի ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում` պատժի սկիզբը հաշվելով 01.04.2010թ.։
Էդիկ Բարսեղյանի նկատմամբ ընտրված կալանք խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Քաղաքացիական հայցի հարցը համարվել է լուծված։
Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված խոհանոցային դանակը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վճռվել է ոչնչացնել, իսկ անթև ներքնաշապիկը, սվիտրը և բաճկոնը` վերադարձնել Վարդան Մարտիրոսյանին։
2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալ Էդ. Բարսեղյանի շահերի պաշտպան Ռ. Սաֆարյանը և տուժողներ Մելանիա և Վարդան Մարտիրոսյանները` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Ռ. Սաֆարյանը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը հիմնավորված և ապացուցված չէ, թե նախաքննությամբ, թե դատաքննությամբ թույլ են տրվել դատավարական և նյութական օրենքի բազմաթիվ էական խախտումներ, մասնավորապես խախտվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի պահանջները` բազմակողմանի, օբյեկտիվ և լրիվ քննություն կատարելու, ինչպես նաև ՄԻԵԿ-ի 6-րդ հոդվածի պահանջները` արդար դատաքննություն կատարելու վերաբերյալ: Արդյունքում խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-398 հոդվածների պահանջները, ամբաստանյալին առաջադրվել է մեղադրանք` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որը չպետք է կիրառվեր, այլ չեն կիրառվել մեկ այլ օրենք` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետը, որը պետք է կիրառվեր:
Նախաքննական մարմինը և դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-398-րդ հոդվածների խախտմամբ թույլ տալով բազմաթիվ խախտումներ, էականորեն վատթարացրել են ամբաստանյալի վիճակը, նրան մեղադրել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության մեջ, որը նա չի կատարել, ամբաստանյալին մեղադրել են նաև Վարդան Մարտիրոսյանին դիտավորությամբ դանակահարելու և նրա առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելու մեջ, որը նա չի կատարել և դատապարտել են ազատազրկման 5 տարի ժամկետով: Առաջադրված մեղադրանքները անհիմն են և չեն համապատասխանում իրականությանը:
Միջնորդել է հաշվի առնելով վերը նշված հանգամանքները բեկանել ընդհանուր իարվասության դատարանի դատավճիռը և քրեական գործը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով ամբաստանյալի նկատմամբ կարճել` կայացնելով արդարացման դատավճիռ:
Գործով տուժող Մ. Մարտիրոսյանը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ գործով ամբաստանյալ Էդիկ Բարսեղյանի հետ գտնվել է փաստական ամուսնության մեջ, դատարանը հաշվի չի առել իր և որդու վերջնական ցուցմունքները և նրան անհիմն դատապարտել է:
Իրականում ինքը որպես մայր զայրացած լինելով իր որդուն դանակահարելու համար, սուտ ցուցմունք է տվել գողության փորձի հետ կապված, հետագայում հասկանալով, որ ամբաստանյալը դա արել է ոչ սթափ վիճակում, թույնի ազդեցության տալ, ինքն ու իր որդին որոշել են ճիշտը ասել, որ ամբաստանյալին տեսել են իրենց պատշգամբում նստած, այլ ոչ թե տանը, իսկ ապակիները ինքը զայրույթից է կոտրել, ուստի խնդրում է գողության փորձի հոդվածում նրան անմեղ ճանաչել:
Ինչ վերաբերվում է որդուն հարվածելու դրվագին, նա դա թշնամանքից դրդված չի արել, այլ կատարել է պահի տակ, խմած թույնի ազդեցության տակ:
Խնդրել է հաշվի առնելով վերը նշված հանգամանքները, դատավճիռը բեկանել և ամբաստանյալին ազատ արձակել կալանքից:
Գործով տուժող Վ. Մարտիրոսյանը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ ինքը նույնպես համաձայն չէ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռի հետ, ինքը բազմիցս հայտնել է, որ ամբաստանյալը իրականում իրենց տուն մտած չի եղել, այլ զայրացած իր կատարած քայլից ինքն ու մայրը փորձել են վրեժ լուծել, հետագայում են հասկացել, որ սխալ են թույլ տալիս, ու պատմել են ճշմարտությունը:
Իրեն դանակահարելը նույնպես դիտավորյալ չի եղել, այլ պահի տակ է դա տեղի ունեցել, ուստի խնդրում է ամբաստանյալին արդարացնել և ազատել կալանքից:
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական և տուժող կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ և մեղադրողի պատասխանը բողոքների դեմ, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Էդիկ Անուշավանի Բարսեղյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված արարքները կատարելու մեջ հաստատված է, իսկ պաշտպանական և տուժող կողմերի բերված պատճառաբանություններն ու վերաքննիչ բողոքների փաստարկները հերքված են նորքոհիշյալ ապացույցներով.
Դատաքննությամբ առաջադրված մեղադրանքում Էդիկ Բարսեղյանը իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն` ՀՀ քր. օր-ի 34-177 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, իսկ ՀՀ քր. օր-ի 112 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն, քանի որ նման դիտավորություն չի ունեցել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Մելանյա Մարտիրոսյանի տանը աշխատելու ընթացքում մտերմացել է նրա և վերջինիս որդու` Վարդանի հետ։ Այդ ընթացքում ինքը խանութ է բացել և Մելանյային խնդրել է տոկոսով գումար ճարել։ Վերջինս գումարը ճարել է և ինքը մոտ 10 ամիս տոկոս է վճարել, սակայն մայր գումարը չի կարողացել վճարել։ Պատահականորեն իմացել է, որ Մելանյայից տոկոսով վերցրած գումարը քրոջինը չէ, այլ հենց Մելանյայինն է։ Դրանից բարկացել է, քանի որ վերջինս խաբել է իրեն, իսկ ինքը այդ ընթացքում և տոկոս է վճարել նրան և իր ձեռնարկած խանութից եկամուտ է կիսել նրա հետ։ Այդ մտքից բարկացած գնացել և կոտրել է նրանց պատուհանները, սակայն գողություն կատարելու փորձ չի արել, քանի որ ինքը Մելանյայի տան բանալին ունեցել է իր մոտ, ապրել է այդ տանը, և եթե նման մտադրություն ունենար, դրանից առաջ էլ կարող էր անել։ Պատուհանները կոտրելուց հետո գնացել է տուն։ Էն միտքը, որ 10 ամիս տոկոս է վճարել մի կնոջ, որի հետ ապրել է նույն հարկի տակ, իրեն տանջել է, քանի որ դժվարությամբ է կարողացել դրանք տալ, իսկ Մելանյան անընդհատ պահանջել է, ցանկացել է իր տունը վաճառել, որպեսզի նրա գումարները տա, սակայն ընտանիքի անդամները թույլ չեն տվել, և վերջապես այդ ամենից հոգնած որոշել է կյանքին վերջ տալ։ Այդ նպատակով երկու շիշ թունաքիմիկատ է գնել։ Մի շիշը խմելուց հետո զանգահարել է Մելանյային և հայտնել է իր մտադրության մասին։ Դրանից հետո աղոտ հիշում է, որ Մելանյան գտնվել է իրենց տանը, նրա գոռգոռոցն է լսել, որից հետո երկրորդ շիշն է խմել, որից հետո իրեն տեղափոխել են հիվանդանոց։ Երեք օր վերակենդանացման բաժանմունքում է գտնվել։ Այդ ընթացքում բժիշկներից տեղեկացել է, որ դանակով հարվածել է Վարդանին, սակայն նրան հարվածելու ցանկություն և մտադրություն չի ունեցել, քանի որ Վարդանին իր հարազատ երեխայի նման սիրել և ներկայումս էլ սիրում է, թե ինչպես է նրան հարվածել, չի հասկանում, քանի որ գտնվել է թույնի ազդեցության տակ։
Վերաքննիչ դատարանը, ամբաստանյալ Էդիկ Բարսեղյանի ցուցմունքները համադրելով գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների հետ, ստուգելով ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրները, վելուծության ու գնահատության ենթարկելով դրանք իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ դրանք անարժանահավատ են, չեն բխում քրեական գործի փաստական տվյալներից և նպատակ են հետապնդում խուսափելու հանցագործությունների համար նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից, և հերքվում են քրեական գործով ձեռք բերված և սույն որոշմամբ շարադրված ներքոհիշյալ հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող` Մելանյա Մարտիրոսյանի ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ իրենց տան շինարարական աշխատանքները կատարելու ընթացքում մտերմացել է Էդիկ Բարսեղյանի հետ։ Ժամանակի ընթացքում Էդիկը իրեն խնդրել է խանութ բացելու նպատակով գումար ճարել։ Ինքը տարբեր մարդկանցից գումարներ է վերցրել և տվել է Էդիկին, սակայն վերջինս չի կարողացել ժամանակին վերադարձնել այդ գումարները։ Պարտքի գումարների վերադարձման շուրջ կրկին զրուցելու նպատակով 2010թ. փետրվարի 23-ին որդու` Վարդան Մարտիրոսյանի հետ միասին գնացել են Էդիկենց տուն, սակայն նա տանը չի եղել։ Զանգահարել են նրան, որպեսզի գա զրուցեն, թե ինչ են անելու։ Էդիկը կրկին ուշացել է, ուստի որոշել են զանգահարել տաքսի ծառայություն, որից Էդիկը մշտապես օգտվում է։ Տաքսի ծառայությունից պատասխանել են, որ Էդիկին տարել են իրենց փողոց։ Որոշ ժամանակ սպասելուց հետո, տեսնելով, որ Էդիկը չի գալիս, իրենք գնացել են տուն։ Իրենք տուն հասել են այն ժամանակ, երբ Էդիկը փորձել է կոտրած պատուհանից դուրս գնալ։ Մտնելով տուն, տեսել են, որ ամբողջ տունը տակն ու վրա է արած։ Հասկացել են, որ Էդիկը փորձել է արժեքավոր ինչ-որ բան գտնել։ Էտ դեպքից հետո մոտ 10-15 օր Էդիկին չի հանդիպել, նրան չի տեսել և չի խոսել հետը, միայն նրա տղան` Դավիթը, մի քանի անգամ եկել է իրենց տուն և ասել է, որ հայրը ցանկանում է տունը գրավ դնել և գումար վերցնել, և որ մինչև մարտի 15-ը պարտքերը կվերադարձնի։
2010թ. մարտի 15-ին Էդիկը զանգահարել է իրեն։ Խոսակցության ընթացքում իրենք վիճել են, որից հետո հեռախոսը վերցրել է Վարդանը և նա է սկսել վիճել Էդիկի հետ, իսկ վերջինս սպառնացել է, որ Վարդանին մատաղ է անելու։ Այնուհետև, իրենք գնացել են Էդիկենց տուն, որտեղ եղել են նաև նրա մայրը և որդին։ Որպեսզի երեխաները չխառնվեն իրենց վիճաբանությանը, ինքը նրանց խնդրել է դուրս գնան, սակայն Էդիկը Վարդանին հետ է կանչել այն նպատակով, որ նստեն հանգիստ զրուցեն։ Այդ ժամանակ Էդիկը գրկել է Վարդանին և մի քանի քայլ գնալուց հետո ինքը շարժում է նկատել, որից հետո Էդիկը փախել է։ Վարդանը հետ-հետ գնալով ընկել է գետնին և ինքը տեսել է, որ Վարդանը վիրավոր է։ Դրանից հետո շտապօգնություն են զանգահարել և Վարդանին տեղափոխել են հիվանդանոց։ Իրենք հիվանդանոցում են եղել, երբ զանգահարել է Էդիկի մայրը և ասել է, որ վերջինս թույն է խմել։
Մելանյա Մարտիրոսյանը իր ճառում հայտնել է դատարանին, որ ինքը ի սկզբանե տեղյակ է եղել, որ Էդիկ Բարսեղյանի կողմից դրսևորած վարքագիծը եղել է թույնի ազդեցության տակ, քանի որ նա արդեն այդ ժամանակ թույն խմած վիճակում է եղել, պարզապես այդ ընթացքում ջղայնացած է եղել Էդիկի վրա և նրա կողմից կատարած արարքները ընդունել է թշնամաբար, այդ պատճառով չի ասել այդ ամենի մասին։ Այս ընթացքում իրենք հանգիստ պայմաններում վերլուծել են կատարվածը, հետաքրքրվել են Էդիկի աշխատավայրից և պարզել են, որ այդ օրերին Էդիկը գտնվել է շատ վատ վիճակում, իրեն տվել է հարբեցողությանը, բացի այդ տղան իրեն ասել է, որ դանակը Էդիկի մոտ չի եղել, այլ այն վերցրել է սեղանի վրայից, այսինքն Էդիկ Բարսեղյանը ի սկզբանե նպատակ չի ունեցել դանակահարել իր տղային, և եկել են եզրակացության, որ Էդիկը թույնի ազդեցության տակ է կոտրել իրենց պատուհանները, սակայն գողության փորձ չի կատարել և Վարդանին էլ դանակով հարվածել է պատահականորեն, ուստի նրանից ոչ մի պարտք ու պահանջ չունի, և խնդրել է նրա նկատմամբ մեղմ վերաբերվել։
Տուժող` Վարդան Մարտիրոսյանի ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. փետրվարի 23-ին զանգահարել է Էդիկին, որպեսզի նրա հետ նշի փետրվարի 23-ը, սակայն հեռախոսազրույցից հասկացել է, որ վերջինս խմած է։ Էդիկը իրեն ասել է, որ տանեցիներին վերցնի գնա նրանց տուն, ինքը մի փոքր ուշ կմիանա իրենց։ Մոր` Մելանյայի հետ միասին գնացել են նրանց տուն, սակայն որոշ ժամանակ սպասելուց հետո տեսնելով, որ Էդիկը ուշանում է, զանգահարել է տաքսի ծառայություն, որից Էդիկը մշտապես օգտվում է։ Տաքսի ծառայությունից պատասխանել են, որ Էդիկին տարել են իրենց փողոց։ Որոշ ժամանակ էլ սպասելուց հետո, տեսնելով, որ Էդիկը չի գալիս, իրենք գնացել են տուն։ Իրենք տուն հասել են այն ժամանակ, երբ Էդիկը փորձել է կոտրած պատուհանից դուրս գնալ։ Տեսնելով իրենց, հետ է եկել և սկսել է գոռգոռալ, որ գողերը փախան, որից հետո նստել է անկողնու վրա և ձևացրել է, որ իրեն վատ է զգում։ Այդ ընթացքում տեսել է, որ ամբողջ տունը տակն ու վրա է արած։ Ինքը զանգահարել է Էդիկի որդուն` Դավիթին, պատմել է կատարվածի մասին և ասել է, որ գա նրան տանի, որից հետո Դավիթը եկել և տարել է հորը։ Մոտ երկու օր անց Դավիթը զանգահարել և եկել է իրենց տուն, և ասել է, որ հայրը մինչև մարտի 15-ը բոլոր պարտքերը վերադարձնելու է։
2010թ. մարտի 14-ին գնացել է Էդիկենց տուն, որպեսզի հիշեցնի նրան, որ հաջորդ օրը գումարները տալու օրն է, իսկ վերջինս պատասխանել է, որ այն կվերադարձնի։ Հաջորդ օրը` մարտի 15-ին, զանգ է եկել մոր` Մելանյայի հեռախոսին։ Խոսակցության ընթացքում լսել է, որ մայրը վիճում է Էդիկի հետ։ Ինքը մոր ձեռքից վերցրել է հեռախոսը և սկսել է զրուցել Էդիկի հետ։ Այդ ընթացքում Էդիկը իրեն սպառնացել է, որ մատաղ է անելու։ Որոշ ժամանակ անց, Էդիկը կրկին զանգահարել և ասել է, որ ինքը տանն է և խնդրել է գնալ իրենց տուն, որպեսզի նստեն հանգիստ պայմանավորվեն գումարները վերադարձնելու շուրջ։ Իրենք գնացել են Էդիկենց տուն և տեսել են, որ վերջինս կրկին խմած է։ Մայրը սկսել է վիճել նրա հետ, սակայն ինքը ցանկացել է հեռանալ, որպեսզի հաջորդ օրը, երբ Էդիկը սթափ վիճակում կլինի, կխոսի նրա հետ։ Այդ ժամանակ Էդիկը ձայն է տվել իրեն և ասել է, որ չգնա, սուրճ կխմեն և կզրուցեն, որից հետո գրկել է իրեն։ Գրկած ժամանակ թևի տակից հանելով դանակը, հարվածել է իրեն և փախել։ Սկզբում ինքը չի հասկացել, թե ինչ է տեղի ունեցել, սակայն մի փոքր հետ գնալով ընկել է գետնին, որից հետո իրեն տեղափոխել են հիվանդանոց։
Վարդան Մարտիրոսյանը իր ճառում հայտնել է դատարանին, որ իր մայրը ի սկզբանե տեղյակ է եղել, որ Էդիկ Բարսեղյանը թույն է խմել և նրա կողմից դրսևորած վարքագիծը պատճառ է թույնի ազդեցությունից, պարզապես այդ ընթացքում մայրը ջղայնացած է եղել Էդիկի վրա և նրա կողմից կատարած արարքները իրենք թշնամաբար են ընդունել և ցանկացել են, որ նա պատժվի։ Այս ընթացքում մոր հետ միասին հանգիստ պայմաններում վերլուծել են կատարվածը և եկել են համոզման, որ այն ժամանակ չեն հասկացել, թե Էդիկի ներքնաշխարհում ինչ է կատարվել, վերջինս թույնի ազդեցության տակ չի հասկացել, թե ինչ է անում։ Այդ վիճակում է կոտրել իրենց պատուհանները, սակայն գողության փորձ չի կատարել և իրեն էլ դանակով հարվածելու նպատակ ի սկզբանե չի ունեցել, քանի որ դանակը նրա մոտ չի եղել, այլ այդ պահին վերցրել է սեղանի վրայից, ուստի նրանից ոչ մի պարտք ու պահանջ չունի, և խնդրել է նրա նկատմամբ մեղմ վերաբերվել։
Վկա` Սոնիկ Բարսեղյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. մարտի 15-ին, ժամը 22:00-ի սահմաններում տանից դուրս է եկել և տեսել է, որ որդին` Էդիկ Բարսեղյանը, իրենց բակում սուրճ է խմում Մելանյայի հետ։ Քիչ անց իրենց բակ է եկել նաև Վարդանը, և Էդիկին կանչել է խոսելու։ Էդիկը տեղից վեր կենալով` փաթաթվել է Վարդանին և միասին գնացել են դեպի մուտքի դարպասի կողմը։ Այդ ժամանակ լսել է Վարդանի գոռոցը, որից հետո տեսել է, որ վերջինս ընկել է գետին։ Իրենք մոտեցել են Վարդանին և տեսել են, որ նրա որովայնը վնասված է։ Վարդանին շտապօգնության ավտոմեքենայով տեղափոխել են «Էրեբունի» հիվանդանոց։ Շուրջ 20 րոպե անց մտնելով տուն, տեսել է, որ Էդիկը շշից սպիտակ գույնի հեղուկ խմելով երկրորդ հարկի աստիճաններով իջնում է ներքև։ Երբ նստել է աթոռին, նրա մոտ սրտխառնոց է սկսվել։ Տեղեկանալով, որ Էդիկը թունաքիմիկատ է խմել, նրան ևս շտապօգնության ավտոմեքենայով տեղափոխել են «Էրեբունի» հիվանդանոց։
Նախաքննության ընթացքում Դավիթ Բարսեղյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010թ. փետրվարի 23-ին իրեն է զանգահարել է Մելանյա Մարտիրոսյանը և հայտնել է, որ իր հայրը մտել է իրենց տուն։ Գնալով նրանց տուն, տեսել է, որ հայրը հարբած և ծեծված վիճակում նստած է մահճակալի վրա։ Տան գույքը որոշակի չափով խառնված վիճակում է եղել։ Թե հայրը ինչ նպատակով է մտել Մ. Մարտիրոսյանի տուն, ինքը չգիտի։ Այդ դեպքից հետո, 2010թ. մարտի 15-ին իրեն կրկին զանգահարել է Վարդանը և հայտնել է, որ հայրը հեռախոսով առանց պատճառի վիճել է իր հետ և առաջարկել է հանդիպել։ Իրենք հանդիպել են և միասին գնացել են իրենց տուն վիճաբանության պատճառը պարզելու համար։ Հասնելով իրենց տան բակ, տեսել են, որ հայրը ոգելից խմիչք օգտագործած վիճակում նստած է ճոճորանին։ Այնտեղ է եղել նաև Մելանյա Մարտիրոսյանը։ Շուրջ 10 րոպե ընդհանուր խոսակցությունից հետո, ինքը և Մելանյան մոտեցել են մուտքի դարպասին։ Այդ ընթացքում Վարդանը գտնվել է իրենցից մոտ 5 մետր հեռավորության վրա, իսկ հայրը` քիչ այն կողմում։ Հանկարծ ձայն լսելով, թեքվել և տեսել է, որ Վարդանը ընկած է գետնին։ Մոտենալով վերջինիս, տեսել է, որ Վարդանի որովայնը արյունոտված է։ Ընկած տեղից նրան չեն շարժել և շտապօգնության ավտոմեքենայով տեղափոխել են «Էրեբունի» հիվանդանոց, որտեղ վերջինիս վիրահատել են։ Թե հայրը ինչի համար է դանակահարել Վարդանին, ինքը չգիտի։
Էդիկ Բարսեղյանի հանցանքը հիմնավորվել է նաև դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 373/հ եզրակացությամբ, համաձայն որի Վարդան Մարտիրոսյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` որովայնի առաջնային պատի շրջանի ծակած-կտրած թափանցող վերքի/լյարդի և լեղապարկի վնասումներով/ ձևով, պատճառվել է սուր ծակող-կտրող գործիքով, հնարավոր է նշված ժամկետում, որը պատճառ է առողջությանը ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող։
Դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 135 եզրակացությամբ, համաձայն որի ներկայացված դանակի և հագուստների վրա հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և կարող էր առաջանալ տուժող Վարդան Մարտիրոսյանից։
Ստացիոնար դատահոգեբուժական և դատահոգեբանական փորձաքննության թիվ 80 եզրակացությամբ, համաձայն որի Է. Բարսեղյանը ընդունակ է ճիշտ ընկալել և վերարտադրել օբյեկտիվ իրականությունը։ Է. Բարսեղյանը հանցանքը կատարելու պահին չի գտնվել ֆիզոլոգիական աֆեկտի/խիստ հուզմունք/ վիճակում։ Նրա մոտ առկա հուզական լարվածությունը վիճաբանության ընթացքում ինչ-որ չափով կարող էր ազդել նրա գիտակցության և վարքի վրա։
Հետքաբանական փորձաքննության թիվ 1560 եզրակացությամբ, համաձայն որի Վարդան Մարտիրոսյանի հագուստների` բաճկոնի, սվիտերի և անթև շապիկի առջևի կենտրոնական մակերեսներին հայտնաբերված մեկական վնասվածքները կտրվածքներ են, տեղակայումով համընկնում են միմյանց, պատճառվել են ծակող-կտրող մեկ սայրանի շեղբ ունեցող առարկայի/հնարավոր է դանակով/ մեկ ներթափանցման արդյունքում և նշված կտրվածքը իր մոտավոր տեղակայումով համապատասխանում է Վ. Մարտիրոսյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 373/հ եզրակացությունում նկարագրված մարմնական վնասվածքին։ Հայտնաբերված կտրվածքը կարող էր պատճառվել ինչպես ներկայացված դանակի շեղբի, այնպես էլ նմանատիպ շեղբ ունեցող այլ առարկայի ներթափանցման արդյունքում։
Բացի այդ, դեպքի վայրից հայտնաբերված, առգրավված և իրեղեն ապացույց ճանաչված դանակով, «Էրեբունի» բժշկական կենտրոնից առգրավված և իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժող Վարդան Մարտիրոսյանի հագուստներով, ինչպես նաև գործով ձեռք բերված այլ փաստական տվյալներով։
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը հետազոտելով նախաքննության, առաջին ատյանի դատարանի և վերաքննիչ դատարանի դատաքննությունների ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցները իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Էդիկ Անուշավանի Բարսեղյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով հիմնավորված և հաստատված է գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, քրեական գործի ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող են ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, թույլ չեն տրվել և գործի փաստական հանգամանքների մասին դատարանի դատավճռում շարադրված հետևությունները բխում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, ամբաստանյալ Էդ. Բարսեղյանի նկատմամբ կիրառվել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա էր կիրառման, այսինքն նրան մեղսագրված արարքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներին, որի համար նա պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության և նշանակված պատիժը պետք է կրի ազատազրկման ձևով:
Վերաքննիչ քրեական դատարանը անդրադառնալով պաշտպանի և տուժողների վերաքննիչ բողոքներով ներկայացված հանգամանքներին առ այն, որ ամբաստանյալը հանցանքներ չի կատարել, տուժողները զայրացած են եղել և դա է պատճառ հանդիսացել նրանց կողմից այդպիսի ցուցմունքներ տալու համար, հանգում է այն հետևության, որ նշված պատճառաբանությունները անհիմն են, չեն բխում քրեական գործի տվյալներից և նպատակ են հետապնդում ամբաստանյալին պաշտպանության տակ առնելու և վերջինիս վիճակը մեղմելու համար:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատավճիռը բեկանելու, ամբաստանյալ Էդիկ Անուշավանի Բարսեղյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու, գործը կարճելու, կալանքից ազատելու կամ նշանակված պատիժը մեղմացնելու հիմքեր չկան, ուստի պաշտպանի և տուժողների վերաքննիչ բողոքները որպես անհիմն ու չպատճառաբանված, պետք է մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց


Ամբաստանյալ Էդիկ Բարսեղյանի պաշտպան Ռ. Սաֆարյանի, տուժողներ Մելանիա Մարտիրոսյանի և Վարդան Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել` օրինական ուժի մեջ թողնելով Էդիկ Անուշավանի Բարսեղյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի նոյեմբերի 03-ի դատավճիռը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին` այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ