Հիմնական
Գործի համար:
ԵԷԴ/0076/01/10
Վիճակագրական տողի համար :
17.20
Պատասխանող
Հարություն Հակոբյան
Հարություն Հակոբյան Համլետի
Հարություն Հակոբյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մհեր Արղամանյան
Էրեբունի և Նուբարաշեն
Արթուր Օհանյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մհեր Արղամանյան
Էրեբունի և Նուբարաշեն
Արթուր Օհանյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2010-10-07 | 14:00 | 4 | |||
| Էրեբունի և Նուբարաշեն | 2010-06-29 | 12:00 | 2 | |||
| Էրեբունի և Նուբարաշեն | 2010-07-29 | 10:15 | 2 |
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն
07.10.2010թ. ք.Երևան
ԳՈՐԾ.N-ԵԷԴ/0076/01/10
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԳԱՍՊԱՐՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ս.ՀԱՐՈՒԹՈՒՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
Դռնբաց դատական նիստում մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննության կարգով քննության առնելով քր. գործն ըստ մեղադրանքի Հարություն Համլետի Հակոբյանի` ՀՀ քր. օր-ի. 375 հոդվածի 1-ին մասով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
.Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը.
Նախաքննական մարմնի կողմից Հարություն Հակոբյանին ՀՀ քր. օր. 375 հոդ. 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 3-րդ դասակի 3-րդ ջոկատի հրամանատար, կոչումով կրտսեր սերժանտ, 2010թ. մարտի 26-ին, ժամը 16։30-ի սահմաններում իր ղեկավարած ջոկը բաղնիք տանելու և լողանալու հրաման տալուց հետո, նույն ջոկի ժամկետային զինծառայող, շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանի կողմից լողանալուց հրաժարվելու համար, իր հրամանը չկատարելու, ինչպես նաև մյուս զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակով, անձնական այլ շահագրգռվածությունից ելնելով, անցնելով պաշտոնեական լիազորությունների սահմանը` ոտքով հարվածել է շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանին`նրա առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ-ի հուլիսի 29-ի դատավճռով Հարություն Հակոբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քր. օր. 275 հոդ. 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման 2 տարի ժամանակով:
ՀՀ քր. օր. 67 հոդվածով սահմանված կարգով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 տարի ժամանակով:
Կիրառվել է ՀՀ քր. օր. 70 հոդվածը և նշանակված 3 տարի ազատազրկումը պայմանակորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան 3 տարի ժամկետով և Հարություն Հակոբյանին վարքի նկատմամբ վերահսկողությունը դրվել է ՀՀ ԱՆ ՔԿ-ի ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժների կատարման բաժնի համապատասխան ստորաբաժանման վրա:
Ամբաստանյալ Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իր եզրահանգումները առաջին ատյանի դատարանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանին մեղադրանք առաջադրելու որոշմամբ, որպես արարքի օբյեկտիվ կողմ նշել է պաշտոնեական լիազորությունների սահմանն անցնելը, իսկ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը բնութագրող գործողության կատարման շարժառիթ նշել է հրամանը չկատարելը, զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակը, անձնական այլ շահագրգռվածությունը։ Դատարանը գտնում է, որ թեպետ նախաքննության մարմնի կողմից Հարություն Հակոբյանի արարքի իրավաբանական որակումն ըստ էության ճիշտ է, սակայն դրա նկարագրությունը չի համապատասխանում հանցանքի իրավաբանական որակմանը։ Նախաքննությամբ պարզված և դատաքննությամբ հաստատված գործի հանգամանքներից պարզվեց, որ ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի կողմից` լողանալու հրամանը չկատարելու պատճառով Նարեկ Հովհաննիսյանին հարվածելիս, որևէ զինծառայող և առհասարակ որևէ անձ ներկա չի գտնվել, հետևաբար Հարություն Հակոբյանն ինչպես կարող էր «զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակ» հետապնդող շարժառիթ ունենար, ուստի դատարանը գտնում է, որ Հ.Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալից պետք է բացառել զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակ» հետապնդելու շարժառիթը հատկապես, որ նման շարժառիթ օրենսդիրը ևս չի նախատեսել։ Բացի այդ նախաքննության մարմինն անտեսել է և ընդհանրապես չի անդրադարձել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասի հոդվածի դիսպոզիցիայով նախատեսված մի կարևորագույն հանգամանքի, որն է` էական վնաս պատճառելու հանգամանքը, քանի որ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվություն կարող է առաջանալ, եթե հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրող գործողություններն էական վնաս են պատճառել։
Համաձայն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի 2-րդ կետի` պատժի տեuակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աuտիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
Դատարանը հաշվի է առնում, որ ամբաստանյալը զղջացել է կատարածի համար, ունի դրական ծառայողական բնութագիր, ազատամարտիկի ընտանիքի զավակ է և խնամքին է գտնվում մարտական գործողություններում վիրավորված և 2-րդ կարգի հաշմանդամ հայրը, գործով բացակայում են պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները։
Դատարանը նկատի ունենալով, որ Հարություն Հակոբյանը Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել սահմանվել է փորձաշրջան 2 /երկու/ տարի ժամկետով և ներկայումս կատարել է նոր միջին ծանրության հանցանք, գտնում է, որ պետք է կիրառել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 7-րդ մասի դրույթը և վերացնել պատժի պայմանականորեն չկիրառելը։
Դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի նկատմամբ պետք է ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակել, որին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերի կիրառմամբ պետք է մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով նշանակված ազատազրկման ձևով պատժի չկրած մասը, միաժամանակ հաշվի առնելով գործի առանձնահատկությունները, բազմակողմանիորեն հետազոտելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այն, որ վերջինս ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանությանը մասնակցած, վիրավորված և վերին վերջույթն անդամահատած ազատամարտիկի բազմանդամ /7 երեխա/ ընտանիքի զավակ է, ունի ծառայողական դրական բնութագիր, ծառայության ողջ ընթացքում իրեն դրական է դրսևորել` արժանանալով կրտսեր սերժանտի կոչման և նշանակվելով ջոկի հրամանատար, ինչն ինքնին ենթադրում է, որ վերջինս պատասխանատու, պարտաճանաչ, հրամանները պատշաճ կատարելու պատրաստակամ անձնավորություն է, բացի այդ կատարած միջին ծանրության հանցագործության համար զղջացել է, ի սկզբանե տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքեր, որն էլ հանցագործության բացահայտման կարևորագույն աղբյուր է հանդիսացել, տուժողից ներողություն է խնդրել և արժանացել վերջինիս ներողամտությանը, բացի այդ հանցագործության կատարման շարժառիթ հանդիսացել է հենց տուժողի վարքագծի հակաօրինականությունը, հաշվի առնելով նաև այն որ գործով բացակայում են պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները և բոլոր այս հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ դատարանը գալիս է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ուստի նպատակահարմար է գտնում կրկին կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը և ազատազրկման ձևով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել`սահմանելով փորձաշրջան։
Դատարանը հարկ է համարում նաև արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառման վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է իր իրավական դիրքորոշումը մասնավորապես այն, որ ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակում չի ենթադրում և դրա կիրառումը հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանից, բնույթից կամ անձանց շրջանակից կախվածության մեջ գտնվել չի կարող և իր 12.06.2007թ. թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ նշել, որ «ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է։ Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի, ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերվող բոլոր հանգամանքները։ Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու»։ Իսկ մեկ այլ 01.02.2008թ. թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը>>։
.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջը.
Մեղադրյալը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 29.07.2010 թ-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով բեկանել այն և կայացնել գործն ըստ էության լուծող արդարացի դատական ակտ:
Իր վերաքննիչ բողոքում մեղադրողը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<Դատարանը հաշվի չառնելով այն հանգամանքը, որ 16.03.2010թ. նույն դատարանի դատավճռով ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի կողմից կատարած ծանր հանցագործության համար նա դատապարտվել է ազատազրկման 2 տարի ծամանակով և ՀՀ քր. օր-ի 70 հոդ. կիրառմամբ նշանակվել է փորձաշրջան, սակայն համապատասխան հետևություն չի արել, կիկին կատարել է միջին ծանրության հանցագործություն, դարձյալ նրա նկատմամբ կիրառվել է ՀՀ քր. օր-ի 70 հոդվածը:
Եթե դատարանը ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի նկատմամբ 16.03.2010թ. պատիժ նշանակելիս հանգել է այն հետևության, որ վերջինս ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժ կրելու, ապա 29.07.2010թ. դատավճռով դատարանը նման հետևության չեր կարող հանգել, դա արդարացի չէ, չի բխում ՀՀ քր. օր-ի 10հոդ. պահանջներից, քանի որ հանցանք կատաչած անձի նկատմամբ կիրառվող և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի`համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դրա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրա հանցագործությունները կանխելու համար, սակայն դեռ մեկ ամիս չանցած կայացված դատավճռից, Հ.Հակոբյանը դիտավորությամբ կատարել է նոր, միջին ծանրության հանցագործություն և նա մնալով ազատության մեջ չի կարող ուղղվել, և կիկին նոր հանցագործություն չկատարլու երաշխիքը բացակայում է, այսինքն խախտվել է նաև ՀՀ քր. օր-ի 48 հոդ. 2-րդ մասի պահանջն այն մասին, որ պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները.
Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իր հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրողի պատճառաբանությունները, ամբաստանյալի ու պաշտպանի պատասխանը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010թ-ի հուլիսի 29-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը` մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը օրինական, հիմնավորված ու պատճառաբանված է: Դատարանը պատճառաբանել է ինչպես Հարություն Հակոբյանի առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելը, այնպես էլ նրա նկատմամբ ՀՀ քր. օր. 70 հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելը, որի պայմաններում չեն խախտել ՀՀ քր. օր. 10,48,61 հոդվածներով սահմանված պատժի արդարացիության ու նպատակների իրականացման սկզբունքները:
Որպես ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք համարելով նաև տուժող Նարեկ Հովհաննիսյանի հակաօրինական վարքը, որով պայմանավորվել է հանցանքի կատարումը և որը դրսևորվել է նրանում, որ վերջինս հրաժարվել է կատարել իր նկատմամբ պետ հանդիսացող Հարություն Հակոբյանի օրինական հրամանը (ըստ գործի նյութերի Նարեկ Հովհաննիսյանը բազմիցս խուսափել է զբաղվել անձնական հիգենիայով, որի պատճառովել նրա և մյուս զինծառայողների միջև որոշակի կոնֆլիկտներ են առաջացել), ինչպես նաև հաշվի առնելով, որ քրեական գործը առաջին ատյանի դատարանում քննելու ընթացքում ամբաստանյալ Հակոբյանը զորացրվել է և ներկայումս զբաղվում է ընտանիքի հոգսերով, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ նպատակահարմար չէ նշանակված պատիժը վերջինիս կողմից կրելը և նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց պատժի կրելու` թեկուզև նա հանցանքը կատարել է նախորդ դատավճռով պայմանակորեն դատապարտվելուց հետո: Վերաքննիչ դատարանը նման եզրակացության է հանգում հաշվի առնելով նաև հանցանքի բնույթն ու կատարման եղանակը, ինչը դրսևորվել է լողանալու վերաբերյալ օրինական հրամանը չկատարելու համար տուժողի ոտքին մեկ անգամ ոտքով հարվածելով:
Ելնելով վերոգրյալից եւ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդ. հոդ. վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ. հուլիսի 29-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ, մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն
07.10.2010թ. ք.Երևան
ԳՈՐԾ.N-ԵԷԴ/0076/01/10
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԳԱՍՊԱՐՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ս.ՀԱՐՈՒԹՈՒՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
Դռնբաց դատական նիստում մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննության կարգով քննության առնելով քր. գործն ըստ մեղադրանքի Հարություն Համլետի Հակոբյանի` ՀՀ քր. օր-ի. 375 հոդվածի 1-ին մասով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
.Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը.
Նախաքննական մարմնի կողմից Հարություն Հակոբյանին ՀՀ քր. օր. 375 հոդ. 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 3-րդ դասակի 3-րդ ջոկատի հրամանատար, կոչումով կրտսեր սերժանտ, 2010թ. մարտի 26-ին, ժամը 16։30-ի սահմաններում իր ղեկավարած ջոկը բաղնիք տանելու և լողանալու հրաման տալուց հետո, նույն ջոկի ժամկետային զինծառայող, շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանի կողմից լողանալուց հրաժարվելու համար, իր հրամանը չկատարելու, ինչպես նաև մյուս զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակով, անձնական այլ շահագրգռվածությունից ելնելով, անցնելով պաշտոնեական լիազորությունների սահմանը` ոտքով հարվածել է շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանին`նրա առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ-ի հուլիսի 29-ի դատավճռով Հարություն Հակոբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քր. օր. 275 հոդ. 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման 2 տարի ժամանակով:
ՀՀ քր. օր. 67 հոդվածով սահմանված կարգով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 տարի ժամանակով:
Կիրառվել է ՀՀ քր. օր. 70 հոդվածը և նշանակված 3 տարի ազատազրկումը պայմանակորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան 3 տարի ժամկետով և Հարություն Հակոբյանին վարքի նկատմամբ վերահսկողությունը դրվել է ՀՀ ԱՆ ՔԿ-ի ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժների կատարման բաժնի համապատասխան ստորաբաժանման վրա:
Ամբաստանյալ Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իր եզրահանգումները առաջին ատյանի դատարանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանին մեղադրանք առաջադրելու որոշմամբ, որպես արարքի օբյեկտիվ կողմ նշել է պաշտոնեական լիազորությունների սահմանն անցնելը, իսկ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը բնութագրող գործողության կատարման շարժառիթ նշել է հրամանը չկատարելը, զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակը, անձնական այլ շահագրգռվածությունը։ Դատարանը գտնում է, որ թեպետ նախաքննության մարմնի կողմից Հարություն Հակոբյանի արարքի իրավաբանական որակումն ըստ էության ճիշտ է, սակայն դրա նկարագրությունը չի համապատասխանում հանցանքի իրավաբանական որակմանը։ Նախաքննությամբ պարզված և դատաքննությամբ հաստատված գործի հանգամանքներից պարզվեց, որ ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի կողմից` լողանալու հրամանը չկատարելու պատճառով Նարեկ Հովհաննիսյանին հարվածելիս, որևէ զինծառայող և առհասարակ որևէ անձ ներկա չի գտնվել, հետևաբար Հարություն Հակոբյանն ինչպես կարող էր «զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակ» հետապնդող շարժառիթ ունենար, ուստի դատարանը գտնում է, որ Հ.Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալից պետք է բացառել զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակ» հետապնդելու շարժառիթը հատկապես, որ նման շարժառիթ օրենսդիրը ևս չի նախատեսել։ Բացի այդ նախաքննության մարմինն անտեսել է և ընդհանրապես չի անդրադարձել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասի հոդվածի դիսպոզիցիայով նախատեսված մի կարևորագույն հանգամանքի, որն է` էական վնաս պատճառելու հանգամանքը, քանի որ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվություն կարող է առաջանալ, եթե հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրող գործողություններն էական վնաս են պատճառել։
Համաձայն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի 2-րդ կետի` պատժի տեuակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աuտիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
Դատարանը հաշվի է առնում, որ ամբաստանյալը զղջացել է կատարածի համար, ունի դրական ծառայողական բնութագիր, ազատամարտիկի ընտանիքի զավակ է և խնամքին է գտնվում մարտական գործողություններում վիրավորված և 2-րդ կարգի հաշմանդամ հայրը, գործով բացակայում են պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները։
Դատարանը նկատի ունենալով, որ Հարություն Հակոբյանը Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել սահմանվել է փորձաշրջան 2 /երկու/ տարի ժամկետով և ներկայումս կատարել է նոր միջին ծանրության հանցանք, գտնում է, որ պետք է կիրառել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 7-րդ մասի դրույթը և վերացնել պատժի պայմանականորեն չկիրառելը։
Դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի նկատմամբ պետք է ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակել, որին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերի կիրառմամբ պետք է մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով նշանակված ազատազրկման ձևով պատժի չկրած մասը, միաժամանակ հաշվի առնելով գործի առանձնահատկությունները, բազմակողմանիորեն հետազոտելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այն, որ վերջինս ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանությանը մասնակցած, վիրավորված և վերին վերջույթն անդամահատած ազատամարտիկի բազմանդամ /7 երեխա/ ընտանիքի զավակ է, ունի ծառայողական դրական բնութագիր, ծառայության ողջ ընթացքում իրեն դրական է դրսևորել` արժանանալով կրտսեր սերժանտի կոչման և նշանակվելով ջոկի հրամանատար, ինչն ինքնին ենթադրում է, որ վերջինս պատասխանատու, պարտաճանաչ, հրամանները պատշաճ կատարելու պատրաստակամ անձնավորություն է, բացի այդ կատարած միջին ծանրության հանցագործության համար զղջացել է, ի սկզբանե տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքեր, որն էլ հանցագործության բացահայտման կարևորագույն աղբյուր է հանդիսացել, տուժողից ներողություն է խնդրել և արժանացել վերջինիս ներողամտությանը, բացի այդ հանցագործության կատարման շարժառիթ հանդիսացել է հենց տուժողի վարքագծի հակաօրինականությունը, հաշվի առնելով նաև այն որ գործով բացակայում են պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները և բոլոր այս հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ դատարանը գալիս է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ուստի նպատակահարմար է գտնում կրկին կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը և ազատազրկման ձևով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել`սահմանելով փորձաշրջան։
Դատարանը հարկ է համարում նաև արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառման վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է իր իրավական դիրքորոշումը մասնավորապես այն, որ ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակում չի ենթադրում և դրա կիրառումը հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանից, բնույթից կամ անձանց շրջանակից կախվածության մեջ գտնվել չի կարող և իր 12.06.2007թ. թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ նշել, որ «ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է։ Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի, ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերվող բոլոր հանգամանքները։ Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու»։ Իսկ մեկ այլ 01.02.2008թ. թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը>>։
.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջը.
Մեղադրյալը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 29.07.2010 թ-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով բեկանել այն և կայացնել գործն ըստ էության լուծող արդարացի դատական ակտ:
Իր վերաքննիչ բողոքում մեղադրողը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<Դատարանը հաշվի չառնելով այն հանգամանքը, որ 16.03.2010թ. նույն դատարանի դատավճռով ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի կողմից կատարած ծանր հանցագործության համար նա դատապարտվել է ազատազրկման 2 տարի ծամանակով և ՀՀ քր. օր-ի 70 հոդ. կիրառմամբ նշանակվել է փորձաշրջան, սակայն համապատասխան հետևություն չի արել, կիկին կատարել է միջին ծանրության հանցագործություն, դարձյալ նրա նկատմամբ կիրառվել է ՀՀ քր. օր-ի 70 հոդվածը:
Եթե դատարանը ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի նկատմամբ 16.03.2010թ. պատիժ նշանակելիս հանգել է այն հետևության, որ վերջինս ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժ կրելու, ապա 29.07.2010թ. դատավճռով դատարանը նման հետևության չեր կարող հանգել, դա արդարացի չէ, չի բխում ՀՀ քր. օր-ի 10հոդ. պահանջներից, քանի որ հանցանք կատաչած անձի նկատմամբ կիրառվող և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի`համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դրա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրա հանցագործությունները կանխելու համար, սակայն դեռ մեկ ամիս չանցած կայացված դատավճռից, Հ.Հակոբյանը դիտավորությամբ կատարել է նոր, միջին ծանրության հանցագործություն և նա մնալով ազատության մեջ չի կարող ուղղվել, և կիկին նոր հանցագործություն չկատարլու երաշխիքը բացակայում է, այսինքն խախտվել է նաև ՀՀ քր. օր-ի 48 հոդ. 2-րդ մասի պահանջն այն մասին, որ պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները.
Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իր հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրողի պատճառաբանությունները, ամբաստանյալի ու պաշտպանի պատասխանը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010թ-ի հուլիսի 29-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը` մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը օրինական, հիմնավորված ու պատճառաբանված է: Դատարանը պատճառաբանել է ինչպես Հարություն Հակոբյանի առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելը, այնպես էլ նրա նկատմամբ ՀՀ քր. օր. 70 հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելը, որի պայմաններում չեն խախտել ՀՀ քր. օր. 10,48,61 հոդվածներով սահմանված պատժի արդարացիության ու նպատակների իրականացման սկզբունքները:
Որպես ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք համարելով նաև տուժող Նարեկ Հովհաննիսյանի հակաօրինական վարքը, որով պայմանավորվել է հանցանքի կատարումը և որը դրսևորվել է նրանում, որ վերջինս հրաժարվել է կատարել իր նկատմամբ պետ հանդիսացող Հարություն Հակոբյանի օրինական հրամանը (ըստ գործի նյութերի Նարեկ Հովհաննիսյանը բազմիցս խուսափել է զբաղվել անձնական հիգենիայով, որի պատճառովել նրա և մյուս զինծառայողների միջև որոշակի կոնֆլիկտներ են առաջացել), ինչպես նաև հաշվի առնելով, որ քրեական գործը առաջին ատյանի դատարանում քննելու ընթացքում ամբաստանյալ Հակոբյանը զորացրվել է և ներկայումս զբաղվում է ընտանիքի հոգսերով, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ նպատակահարմար չէ նշանակված պատիժը վերջինիս կողմից կրելը և նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց պատժի կրելու` թեկուզև նա հանցանքը կատարել է նախորդ դատավճռով պայմանակորեն դատապարտվելուց հետո: Վերաքննիչ դատարանը նման եզրակացության է հանգում հաշվի առնելով նաև հանցանքի բնույթն ու կատարման եղանակը, ինչը դրսևորվել է լողանալու վերաբերյալ օրինական հրամանը չկատարելու համար տուժողի ոտքին մեկ անգամ ոտքով հարվածելով:
Ելնելով վերոգրյալից եւ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդ. հոդ. վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ. հուլիսի 29-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ, մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈւՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ
Գործ հմ. ԵԷԴ/0076/01/10
2010թ.
ք. Երևան
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը հետևյալ կազմով՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա. ՕՀԱՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈւՂԱՐ՝ Ք. ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ
ՄԵՂԱԴՐՈՂ-ԴԱՏԱԽԱԶ՝ Ա.ԳԱՍՊԱՐՅԱՆ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ս. ՀԱՐՈւԹՅՈւՆՅԱՆ
ՏՈւԺՈՂ` Ն. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
2010թ. Հուլիսի «29»-ին, Երևան քաղաքում.
Դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն, ըստ մեղադրանքի՝ Հարություն Համլետի Հակոբյանի /ծնված՝ 23.02.1990թ. նախկին Սպիտակի շրջանի Ծաղկաբեր գյուղում, ազգությամբ հայ, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, խնամքին մեկ անձ, ծառայել է ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասում` 1-ին ՀԳ-ի 2-րդ վաշտի 3-րդ դասակի 3-րդ ջոկատի հրամանատար, կոչումով կրտսեր սերժանտ, նախկինում դատապարտված /Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդ-ի 2-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 2/երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քր. օր-ի 70 հոդ-ի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել սահմանվել է փորձաշրջան 2 /երկու/ տարի ժամկետով/, պատիժը չկրած, բնակվել է Արմավիրի մարզի Այգեկ գյուղում/։
Սույն գործով արգելանքի տակ չի եղել։
Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասով։
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը
ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասի 1-ին հրաձգային գումարտակի 2-րդ վաշտի 3-րդ դասակի 3-րդ ջոկի հրամանատար, կրտսեր սերժանտ Հարություն Համլետի Հակոբյանի վերաբերյալ` պաշտոնեական դիրքը չարաշահելով, խմբային շահերից ելնելով, շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանին ոտքով հարվածելու դեպքի առթիվ նախապատրաստված նյութերով ՀՀ ՊՆ ՔԾ 4-րդ կայազորային քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 90255110 քրեական գործը։
24.05.2010թ. որոշմամբ Հարություն Համլետի Հակոբյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասով և նրան մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «Հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 3-րդ դասակի 3-րդ ջոկատի հրամանատար, կոչումով կրտսեր սերժանտ, 2010թ. մարտի «26»-ին, ժամը «16։30»-ին, իր ղեկավարած ջոկը բաղնիք տանելու և լողանալու հրաման տալուց հետո, նույն ջոկի ժամկետային զինծառայող, շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանի կողմից լողանալուց հրաժարվելու համար, իր հրամանը չկատարելու, ինչպես նաև մյուս զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակով, անձնական այլ շահագրգռվածությունից ելնելով, անցնելով պաշտոնեական լիազորությունների սահմանը, ոտքով հարվածել է շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանին` առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով»։
24.05.2010թ. որոշմամբ Հարություն Համլետի Հակոբյանի նկատմամբ խափանման միջոց է կիրառվել զորամասի հրամանատարության հսկողությանը հանձնելն, իսկ 07.07.2010թ. որոշմամբ խափանման միջոցը փոփոխվել է չհեռանալու մասին ստորագրությամբ։
25.05.2010թ. որոշմամբ տուժողի հետ հաշտվելու պատճառաբանությամբ քրեական գործով Սևակ Ռազմիկի Վարդանյանի մասը կարճվել է և նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է։
Քրեական գործը 31.05.2010թ. կազմված և 31.05.2010թ. հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ 07.06.2010թ-ին ստացվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան։
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Վերլուծելով ու գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները՝ գործի հանգամանքների, մեղադրանքի ապացուցվածության և ամբաստանյալի մեղավորության մասին, դատարանն եկավ հետևության, որ արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալն՝ ապացուցված է։
Դատարանի հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների վրա։
Ամբաստանյալ Հարություն Համլետի Հակոբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ լինելով ջոկի հրամանատար 2010թ. մարտի «26»-ին հրամանի համաձայն իր ղեկավարած ջոկին ուղեկցել է բաղնիք և երբ բոլոր զինծառայողները մտել են լողանալու նկատել է, որ շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանը բաղնիք չի մտել։ Ինքը պահանջել է, որ Նարեկ Հովհաննիսյանը լոգանք ընդունի, քանի որ վերջինս ընդհանրապես իրեն շատ փնթի է պահել, պարբերաբար հրաժարվել է լոգանք ընդունելուց ինչի հետևանքով վրայից տհաճ հոտ է եկել ու անհնար է եղել նրա հետ միևնույն սենյակում քնելը, սակայն Նարեկ Հովհաննիսյանը հրաժարվել է իր` լողանալու պահանջը կատարելուց, ինչից ինքը զայրացել ու ոտքով հարվածել է նրա ազդրին։ Կատարած արարքի համար Հարություն Հակոբյանն իրեն մեղավոր ճանաչեց և զղջաց։
Տուժող` Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. հուլիսի «26»-ին ջոկով գնացել են լոգանք ընդունելու, սակայն իրեն վատ զգալու պատճառով հրաժարվել է լողանալ, ինչի համար ջոկի հրամանատար Հարություն Հակոբյանը մեկ անգամ ոտքով հարվածել է իր ոտքին։
Վկաներ` Շավարշ Անուշավանի Պապիկյանի և Արման Հայրապետի Հայրապետյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում են ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասի զինծառայողներ։ 2010թ. մարտի «26»-ին լողանալու հրաման են ստացել ու ջոկով գնացել են լոգանք ընդունելու և երբ լողարանից դուրս են եկել լսել են, որ լոգանք ընդունելու պահանջը չկատարելու և լողանալուց հրաժարվելու համար ջոկի հրամանատար Հարություն Հակոբյանը ոտքով հարվածել է Նարեկ Հովհաննիսյանին։
Մեղադրող-դատախազ Ա.Գասպարյանի միջնորդությամբ ՀՀ քր. դատ. օր-ի 352 հոդվածի համաձայն վկաների հարցաքնությունը սահմանափակվեց միայն Շ.Պապիկյանի և Ա.Հայրապետյանի հարցաքննությամբ։
Փորձագետ Աշոտ Դալլաքյանի պարզաբանմամբ այն մասին, որ ՀՀ ՊՆ Երևանի կայազորի ՌՈ բաժնի քննիչի 10.04.2010թ. կայացված որոշման համաձայն դատաբժշկական փորձաքննության է ենթարկել Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանին և կազմել է համապատասխան եզրակացություն։ Եզրակացության մեջ մանրամասն արձանագրվել են թե' փորձաքննության կատարման ժամանակ փորձաքննվողի վրա առկա և հայտնաբերված մարմնական վնասվածքները, և թե' փորձաքննվողի բանավոր
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 808 եզրակացության համաձայն Նարեկ Վարդանյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` ձախ սրունքի մ/3-ի կողմնային մակերեսի սալջարդ վերքի, ձախ սրունքի վ/3 կողմնային մակերեսի ներկայիս սպիի նախկինում եղած սալջարդ վերքի ձևերով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, չի բացառվում ինչպես որոշման մեջ այնպես էլ փորձաքննվողի կողմից նշված գործի հանգամանքներին և պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքի հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս վեց օրից և ոչ ավելի 21-օրից։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունը
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 18 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված` հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեuված է ՀՀ քրեական օրենսգրքով։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցագործություն է համարվում` պետի կամ պաշտոնատար անձի կողմից իշխանությունը կամ պաշտոնեական դիրքը չարաշահելը, իշխանազանցությունը կամ պաշտոնեական լիազորությունների uահմանն անցնելը, ինչպեu նաև իշխանության անգործությունը, եթե այդ արարքները կատարվել են շահադիտական, անձնական այլ շահագրգռվածությունից կամ խմբային շահերից ելնելով, և եթե դրանք էական վնաu են պատճառել (գույքային վնաuի դեպքում` հանցագործության պահին uահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկը գերազանցող գումարը կամ դրա արժեքը), որի սանկցիան պատիժ է նախատեսում ազատազրկում` երկուuից հինգ տարի ժամկետով։
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանին մեղադրանք առաջադրելու որոշմամբ, որպես արարքի օբյեկտիվ կողմ նշել է «պաշտոնեական լիազորությունների սահմանն անցնելը», իսկ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը բնութագրող գործողության կատարման շարժառիթ նշել է «հրամանը չկատարելը», «զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակը», «անձնական այլ շահագրգռվածությունը»։ Դատարանը գտնում է, որ թեպետ նախաքննության մարմնի կողմից Հարություն Հակոբյանի արարքի իրավաբանական որակումն ըստ էության ճիշտ է, սակայն դրա նկարագրությունը չի համապատասխանում հանցանքի իրավաբանական որակմանը։ Նախաքննությամբ պարզված և դատաքննությամբ հաստատված գործի հանգամանքներից պարզվեց, որ ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի կողմից` լողանալու հրամանը չկատարելու պատճառով Նարեկ Հովհաննիսյանին հարվածելիս, որևէ զինծառայող և առհասարակ որևէ անձ ներկա չի գտնվել, հետևաբար Հարություն Հակոբյանն ինչպես կարող էր «զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակ» հետապնդող շարժառիթ ունենար, ուստի դատարանը գտնում է, որ Հ.Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալից պետք է բացառել «զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակ» հետապնդելու շարժառիթը հատկապես, որ նման շարժառիթ օրենսդիրը ևս չի նախատեսել։ Բացի այդ նախաքննության մարմինն անտեսել է և ընդհանրապես չի անդրադարձել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասի հոդվածի դիսպոզիցիայով նախատեսված մի կարևորագույն հանգամանքի, որն է` «էական վնաս պատճառելու հանգամանքը», քանի որ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվություն կարող է առաջանալ, եթե հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրող գործողություններն էական վնաս են պատճառել։
Համաձայն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի 2-րդ կետի` պատժի տեuակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աuտիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
Դատարանը հաշվի է առնում, որ ամբաստանյալը զղջացել է կատարածի համար, ունի դրական ծառայողական բնութագիր, ազատամարտիկի ընտանիքի զավակ է և խնամքին է գտնվում մարտական գործողություններում վիրավորված և 2-րդ կարգի հաշմանդամ հայրը, գործով բացակայում են պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները։
Դատարանը նկատի ունենալով, որ Հարություն Հակոբյանը Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել սահմանվել է փորձաշրջան 2 /երկու/ տարի ժամկետով և ներկայումս կատարել է նոր միջին ծանրության հանցանք, գտնում է, որ պետք է կիրառել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 7-րդ մասի դրույթը և վերացնել պատժի պայմանականորեն չկիրառելը։
Դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի նկատմամբ պետք է ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակել, որին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերի կիրառմամբ պետք է մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով նշանակված ազատազրկման ձևով պատժի չկրած մասը, միաժամանակ հաշվի առնելով գործի առանձնահատկությունները, բազմակողմանիորեն հետազոտելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այն, որ վերջինս ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանությանը մասնակցած, վիրավորված և վերին վերջույթն անդամահատած ազատամարտիկի բազմանդամ /7 երեխա/ ընտանիքի զավակ է, ունի ծառայողական դրական բնութագիր, ծառայության ողջ ընթացքում իրեն դրական է դրսևորել` արժանանալով կրտսեր սերժանտի կոչման և նշանակվելով ջոկի հրամանատար, ինչն ինքնին ենթադրում է, որ վերջինս պատասխանատու, պարտաճանաչ, հրամանները պատշաճ կատարելու պատրաստակամ անձնավորություն է, բացի այդ կատարած միջին ծանրության հանցագործության համար զղջացել է, ի սկզբանե տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքեր, որն էլ հանցագործության բացահայտման կարևորագույն աղբյուր է հանդիսացել, տուժողից ներողություն է խնդրել և արժանացել վերջինիս ներողամտությանը, բացի այդ հանցագործության կատարման շարժառիթ հանդիսացել է հենց տուժողի վարքագծի հակաօրինականությունը, հաշվի առնելով նաև այն որ գործով բացակայում են պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները և բոլոր այս հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ դատարանը գալիս է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ուստի նպատակահարմար է գտնում կրկին կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը և ազատազրկման ձևով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան։
Դատարանը հարկ է համարում նաև արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառման վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է իր իրավական դիրքորոշումը մասնավորապես այն, որ ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակում չի ենթադրում և դրա կիրառումը հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանից, բնույթից կամ անձանց շրջանակից կախվածության մեջ գտնվել չի կարող և իր 12.06.2007թ. թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ նշել, որ «ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է։ Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի, ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերվող բոլոր հանգամանքները։ Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու»։ Իսկ մեկ այլ 01.02.2008թ. թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը։
Քննարկելով քաղաքացիական հայցի հարցը և նկատի ունենալով, որ տուժողն իր գրավոր դիմումով հայտնել է, որ ամբաստանյալից որևէ պարտք ու պահանջ չունի, դատարանը գտնում է, որ քաղաքացիական հայցի հարցը պետք է համարել լուծված։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360 հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Հարություն Համլետի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի ժամկետով։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերի կիրառմամբ, դատավճիռների համակցությամբ, նոր նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել` Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով։
Կիրառել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը և նշանակված` ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանել փորձաշրջան 3 /երեք/ տարի ժամկետով։
Հ.Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված, ստորագրություն չհեռանալու մասին, խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Հ.Հակոբյանի վարքի նկատմամբ վերահսկողությունը դնել ՀՀ Արդարադատության նախարարության քրեակատարողական վարչության ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժների կատարման բաժնի համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Քաղաքացիական հայցի հարցը համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանին՝ հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ Ա. ՕՀԱՆՅԱՆ
ՀԱՆՈւՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ
Գործ հմ. ԵԷԴ/0076/01/10
2010թ.
ք. Երևան
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը հետևյալ կազմով՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա. ՕՀԱՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈւՂԱՐ՝ Ք. ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ
ՄԵՂԱԴՐՈՂ-ԴԱՏԱԽԱԶ՝ Ա.ԳԱՍՊԱՐՅԱՆ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ս. ՀԱՐՈւԹՅՈւՆՅԱՆ
ՏՈւԺՈՂ` Ն. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
2010թ. Հուլիսի «29»-ին, Երևան քաղաքում.
Դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն, ըստ մեղադրանքի՝ Հարություն Համլետի Հակոբյանի /ծնված՝ 23.02.1990թ. նախկին Սպիտակի շրջանի Ծաղկաբեր գյուղում, ազգությամբ հայ, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, խնամքին մեկ անձ, ծառայել է ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասում` 1-ին ՀԳ-ի 2-րդ վաշտի 3-րդ դասակի 3-րդ ջոկատի հրամանատար, կոչումով կրտսեր սերժանտ, նախկինում դատապարտված /Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդ-ի 2-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 2/երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քր. օր-ի 70 հոդ-ի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել սահմանվել է փորձաշրջան 2 /երկու/ տարի ժամկետով/, պատիժը չկրած, բնակվել է Արմավիրի մարզի Այգեկ գյուղում/։
Սույն գործով արգելանքի տակ չի եղել։
Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասով։
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը
ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասի 1-ին հրաձգային գումարտակի 2-րդ վաշտի 3-րդ դասակի 3-րդ ջոկի հրամանատար, կրտսեր սերժանտ Հարություն Համլետի Հակոբյանի վերաբերյալ` պաշտոնեական դիրքը չարաշահելով, խմբային շահերից ելնելով, շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանին ոտքով հարվածելու դեպքի առթիվ նախապատրաստված նյութերով ՀՀ ՊՆ ՔԾ 4-րդ կայազորային քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 90255110 քրեական գործը։
24.05.2010թ. որոշմամբ Հարություն Համլետի Հակոբյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասով և նրան մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «Հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 3-րդ դասակի 3-րդ ջոկատի հրամանատար, կոչումով կրտսեր սերժանտ, 2010թ. մարտի «26»-ին, ժամը «16։30»-ին, իր ղեկավարած ջոկը բաղնիք տանելու և լողանալու հրաման տալուց հետո, նույն ջոկի ժամկետային զինծառայող, շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանի կողմից լողանալուց հրաժարվելու համար, իր հրամանը չկատարելու, ինչպես նաև մյուս զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակով, անձնական այլ շահագրգռվածությունից ելնելով, անցնելով պաշտոնեական լիազորությունների սահմանը, ոտքով հարվածել է շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանին` առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով»։
24.05.2010թ. որոշմամբ Հարություն Համլետի Հակոբյանի նկատմամբ խափանման միջոց է կիրառվել զորամասի հրամանատարության հսկողությանը հանձնելն, իսկ 07.07.2010թ. որոշմամբ խափանման միջոցը փոփոխվել է չհեռանալու մասին ստորագրությամբ։
25.05.2010թ. որոշմամբ տուժողի հետ հաշտվելու պատճառաբանությամբ քրեական գործով Սևակ Ռազմիկի Վարդանյանի մասը կարճվել է և նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է։
Քրեական գործը 31.05.2010թ. կազմված և 31.05.2010թ. հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ 07.06.2010թ-ին ստացվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան։
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Վերլուծելով ու գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները՝ գործի հանգամանքների, մեղադրանքի ապացուցվածության և ամբաստանյալի մեղավորության մասին, դատարանն եկավ հետևության, որ արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալն՝ ապացուցված է։
Դատարանի հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների վրա։
Ամբաստանյալ Հարություն Համլետի Հակոբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ լինելով ջոկի հրամանատար 2010թ. մարտի «26»-ին հրամանի համաձայն իր ղեկավարած ջոկին ուղեկցել է բաղնիք և երբ բոլոր զինծառայողները մտել են լողանալու նկատել է, որ շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանը բաղնիք չի մտել։ Ինքը պահանջել է, որ Նարեկ Հովհաննիսյանը լոգանք ընդունի, քանի որ վերջինս ընդհանրապես իրեն շատ փնթի է պահել, պարբերաբար հրաժարվել է լոգանք ընդունելուց ինչի հետևանքով վրայից տհաճ հոտ է եկել ու անհնար է եղել նրա հետ միևնույն սենյակում քնելը, սակայն Նարեկ Հովհաննիսյանը հրաժարվել է իր` լողանալու պահանջը կատարելուց, ինչից ինքը զայրացել ու ոտքով հարվածել է նրա ազդրին։ Կատարած արարքի համար Հարություն Հակոբյանն իրեն մեղավոր ճանաչեց և զղջաց։
Տուժող` Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. հուլիսի «26»-ին ջոկով գնացել են լոգանք ընդունելու, սակայն իրեն վատ զգալու պատճառով հրաժարվել է լողանալ, ինչի համար ջոկի հրամանատար Հարություն Հակոբյանը մեկ անգամ ոտքով հարվածել է իր ոտքին։
Վկաներ` Շավարշ Անուշավանի Պապիկյանի և Արման Հայրապետի Հայրապետյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում են ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասի զինծառայողներ։ 2010թ. մարտի «26»-ին լողանալու հրաման են ստացել ու ջոկով գնացել են լոգանք ընդունելու և երբ լողարանից դուրս են եկել լսել են, որ լոգանք ընդունելու պահանջը չկատարելու և լողանալուց հրաժարվելու համար ջոկի հրամանատար Հարություն Հակոբյանը ոտքով հարվածել է Նարեկ Հովհաննիսյանին։
Մեղադրող-դատախազ Ա.Գասպարյանի միջնորդությամբ ՀՀ քր. դատ. օր-ի 352 հոդվածի համաձայն վկաների հարցաքնությունը սահմանափակվեց միայն Շ.Պապիկյանի և Ա.Հայրապետյանի հարցաքննությամբ։
Փորձագետ Աշոտ Դալլաքյանի պարզաբանմամբ այն մասին, որ ՀՀ ՊՆ Երևանի կայազորի ՌՈ բաժնի քննիչի 10.04.2010թ. կայացված որոշման համաձայն դատաբժշկական փորձաքննության է ենթարկել Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանին և կազմել է համապատասխան եզրակացություն։ Եզրակացության մեջ մանրամասն արձանագրվել են թե' փորձաքննության կատարման ժամանակ փորձաքննվողի վրա առկա և հայտնաբերված մարմնական վնասվածքները, և թե' փորձաքննվողի բանավոր
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 808 եզրակացության համաձայն Նարեկ Վարդանյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` ձախ սրունքի մ/3-ի կողմնային մակերեսի սալջարդ վերքի, ձախ սրունքի վ/3 կողմնային մակերեսի ներկայիս սպիի նախկինում եղած սալջարդ վերքի ձևերով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, չի բացառվում ինչպես որոշման մեջ այնպես էլ փորձաքննվողի կողմից նշված գործի հանգամանքներին և պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքի հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս վեց օրից և ոչ ավելի 21-օրից։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունը
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 18 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված` հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեuված է ՀՀ քրեական օրենսգրքով։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցագործություն է համարվում` պետի կամ պաշտոնատար անձի կողմից իշխանությունը կամ պաշտոնեական դիրքը չարաշահելը, իշխանազանցությունը կամ պաշտոնեական լիազորությունների uահմանն անցնելը, ինչպեu նաև իշխանության անգործությունը, եթե այդ արարքները կատարվել են շահադիտական, անձնական այլ շահագրգռվածությունից կամ խմբային շահերից ելնելով, և եթե դրանք էական վնաu են պատճառել (գույքային վնաuի դեպքում` հանցագործության պահին uահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկը գերազանցող գումարը կամ դրա արժեքը), որի սանկցիան պատիժ է նախատեսում ազատազրկում` երկուuից հինգ տարի ժամկետով։
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանին մեղադրանք առաջադրելու որոշմամբ, որպես արարքի օբյեկտիվ կողմ նշել է «պաշտոնեական լիազորությունների սահմանն անցնելը», իսկ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը բնութագրող գործողության կատարման շարժառիթ նշել է «հրամանը չկատարելը», «զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակը», «անձնական այլ շահագրգռվածությունը»։ Դատարանը գտնում է, որ թեպետ նախաքննության մարմնի կողմից Հարություն Հակոբյանի արարքի իրավաբանական որակումն ըստ էության ճիշտ է, սակայն դրա նկարագրությունը չի համապատասխանում հանցանքի իրավաբանական որակմանը։ Նախաքննությամբ պարզված և դատաքննությամբ հաստատված գործի հանգամանքներից պարզվեց, որ ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի կողմից` լողանալու հրամանը չկատարելու պատճառով Նարեկ Հովհաննիսյանին հարվածելիս, որևէ զինծառայող և առհասարակ որևէ անձ ներկա չի գտնվել, հետևաբար Հարություն Հակոբյանն ինչպես կարող էր «զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակ» հետապնդող շարժառիթ ունենար, ուստի դատարանը գտնում է, որ Հ.Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալից պետք է բացառել «զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակ» հետապնդելու շարժառիթը հատկապես, որ նման շարժառիթ օրենսդիրը ևս չի նախատեսել։ Բացի այդ նախաքննության մարմինն անտեսել է և ընդհանրապես չի անդրադարձել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասի հոդվածի դիսպոզիցիայով նախատեսված մի կարևորագույն հանգամանքի, որն է` «էական վնաս պատճառելու հանգամանքը», քանի որ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվություն կարող է առաջանալ, եթե հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրող գործողություններն էական վնաս են պատճառել։
Համաձայն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի 2-րդ կետի` պատժի տեuակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աuտիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
Դատարանը հաշվի է առնում, որ ամբաստանյալը զղջացել է կատարածի համար, ունի դրական ծառայողական բնութագիր, ազատամարտիկի ընտանիքի զավակ է և խնամքին է գտնվում մարտական գործողություններում վիրավորված և 2-րդ կարգի հաշմանդամ հայրը, գործով բացակայում են պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները։
Դատարանը նկատի ունենալով, որ Հարություն Հակոբյանը Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել սահմանվել է փորձաշրջան 2 /երկու/ տարի ժամկետով և ներկայումս կատարել է նոր միջին ծանրության հանցանք, գտնում է, որ պետք է կիրառել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 7-րդ մասի դրույթը և վերացնել պատժի պայմանականորեն չկիրառելը։
Դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի նկատմամբ պետք է ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակել, որին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերի կիրառմամբ պետք է մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով նշանակված ազատազրկման ձևով պատժի չկրած մասը, միաժամանակ հաշվի առնելով գործի առանձնահատկությունները, բազմակողմանիորեն հետազոտելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այն, որ վերջինս ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանությանը մասնակցած, վիրավորված և վերին վերջույթն անդամահատած ազատամարտիկի բազմանդամ /7 երեխա/ ընտանիքի զավակ է, ունի ծառայողական դրական բնութագիր, ծառայության ողջ ընթացքում իրեն դրական է դրսևորել` արժանանալով կրտսեր սերժանտի կոչման և նշանակվելով ջոկի հրամանատար, ինչն ինքնին ենթադրում է, որ վերջինս պատասխանատու, պարտաճանաչ, հրամանները պատշաճ կատարելու պատրաստակամ անձնավորություն է, բացի այդ կատարած միջին ծանրության հանցագործության համար զղջացել է, ի սկզբանե տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքեր, որն էլ հանցագործության բացահայտման կարևորագույն աղբյուր է հանդիսացել, տուժողից ներողություն է խնդրել և արժանացել վերջինիս ներողամտությանը, բացի այդ հանցագործության կատարման շարժառիթ հանդիսացել է հենց տուժողի վարքագծի հակաօրինականությունը, հաշվի առնելով նաև այն որ գործով բացակայում են պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները և բոլոր այս հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ դատարանը գալիս է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ուստի նպատակահարմար է գտնում կրկին կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը և ազատազրկման ձևով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան։
Դատարանը հարկ է համարում նաև արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառման վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է իր իրավական դիրքորոշումը մասնավորապես այն, որ ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակում չի ենթադրում և դրա կիրառումը հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանից, բնույթից կամ անձանց շրջանակից կախվածության մեջ գտնվել չի կարող և իր 12.06.2007թ. թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ նշել, որ «ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է։ Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի, ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերվող բոլոր հանգամանքները։ Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու»։ Իսկ մեկ այլ 01.02.2008թ. թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը։
Քննարկելով քաղաքացիական հայցի հարցը և նկատի ունենալով, որ տուժողն իր գրավոր դիմումով հայտնել է, որ ամբաստանյալից որևէ պարտք ու պահանջ չունի, դատարանը գտնում է, որ քաղաքացիական հայցի հարցը պետք է համարել լուծված։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360 հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Հարություն Համլետի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի ժամկետով։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերի կիրառմամբ, դատավճիռների համակցությամբ, նոր նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել` Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով։
Կիրառել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը և նշանակված` ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանել փորձաշրջան 3 /երեք/ տարի ժամկետով։
Հ.Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված, ստորագրություն չհեռանալու մասին, խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Հ.Հակոբյանի վարքի նկատմամբ վերահսկողությունը դնել ՀՀ Արդարադատության նախարարության քրեակատարողական վարչության ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժների կատարման բաժնի համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Քաղաքացիական հայցի հարցը համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանին՝ հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ Ա. ՕՀԱՆՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԷԴ/0076/01/10
Էրեբունի և Նուբարաշեն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 07-06-2010 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0076/01/10 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Երևանի կայազորի զինվորական դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 90255110 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 3-րդ դասակի 3-րդ ջոկի հրամանատար 26.03.2010թ. նույն ջոկի զինծառայող Ն. Հովհաննիսյանի կողմից իր հրամանը չկատարելու համար, անցնելով պաշտոնեական լիազորությունների սահմանը, ոտքով հարվածել է վերջինիս ու նրա առողջությանը պատճառել թեթև վնաս: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Հարություն |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հայրանուն | Համլետի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Դատվածություն | |
| Դատվածություն | դատված |
| Վիճակագրական տողի համարը | 17.20 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 07-06-2010 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Օհանյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 07-06-2010 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 08-06-2010 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 08-06-2010 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 29-06-2010 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ա |
| Ազգանուն | Գասպարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Հարություն |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Նարեկ |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 07-07-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-07-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-07-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 28-07-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 29-07-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 10:15 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 29-07-2010 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Հարություն |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 29-07-2010 |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Հիմնական պատիժ | Պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել (ՀՀ քր. օր. 70 հոդ.) |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈւՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ Գործ հմ. ԵԷԴ/0076/01/10 2010թ. ք. Երևան Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը հետևյալ կազմով՝ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա. ՕՀԱՆՅԱՆ ՔԱՐՏՈւՂԱՐ՝ Ք. ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ ՄԵՂԱԴՐՈՂ-ԴԱՏԱԽԱԶ՝ Ա.ԳԱՍՊԱՐՅԱՆ ՊԱՇՏՊԱՆ` Ս. ՀԱՐՈւԹՅՈւՆՅԱՆ ՏՈւԺՈՂ` Ն. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ 2010թ. Հուլիսի «29»-ին, Երևան քաղաքում. Դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն, ըստ մեղադրանքի՝ Հարություն Համլետի Հակոբյանի /ծնված՝ 23.02.1990թ. նախկին Սպիտակի շրջանի Ծաղկաբեր գյուղում, ազգությամբ հայ, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, խնամքին մեկ անձ, ծառայել է ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասում` 1-ին ՀԳ-ի 2-րդ վաշտի 3-րդ դասակի 3-րդ ջոկատի հրամանատար, կոչումով կրտսեր սերժանտ, նախկինում դատապարտված /Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդ-ի 2-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 2/երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քր. օր-ի 70 հոդ-ի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել սահմանվել է փորձաշրջան 2 /երկու/ տարի ժամկետով/, պատիժը չկրած, բնակվել է Արմավիրի մարզի Այգեկ գյուղում/։ Սույն գործով արգելանքի տակ չի եղել։ Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասով։ 1. Գործի դատավարական նախապատմությունը ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասի 1-ին հրաձգային գումարտակի 2-րդ վաշտի 3-րդ դասակի 3-րդ ջոկի հրամանատար, կրտսեր սերժանտ Հարություն Համլետի Հակոբյանի վերաբերյալ` պաշտոնեական դիրքը չարաշահելով, խմբային շահերից ելնելով, շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանին ոտքով հարվածելու դեպքի առթիվ նախապատրաստված նյութերով ՀՀ ՊՆ ՔԾ 4-րդ կայազորային քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 90255110 քրեական գործը։ 24.05.2010թ. որոշմամբ Հարություն Համլետի Հակոբյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասով և նրան մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «Հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 3-րդ դասակի 3-րդ ջոկատի հրամանատար, կոչումով կրտսեր սերժանտ, 2010թ. մարտի «26»-ին, ժամը «16։30»-ին, իր ղեկավարած ջոկը բաղնիք տանելու և լողանալու հրաման տալուց հետո, նույն ջոկի ժամկետային զինծառայող, շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանի կողմից լողանալուց հրաժարվելու համար, իր հրամանը չկատարելու, ինչպես նաև մյուս զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակով, անձնական այլ շահագրգռվածությունից ելնելով, անցնելով պաշտոնեական լիազորությունների սահմանը, ոտքով հարվածել է շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանին` առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով»։ 24.05.2010թ. որոշմամբ Հարություն Համլետի Հակոբյանի նկատմամբ խափանման միջոց է կիրառվել զորամասի հրամանատարության հսկողությանը հանձնելն, իսկ 07.07.2010թ. որոշմամբ խափանման միջոցը փոփոխվել է չհեռանալու մասին ստորագրությամբ։ 25.05.2010թ. որոշմամբ տուժողի հետ հաշտվելու պատճառաբանությամբ քրեական գործով Սևակ Ռազմիկի Վարդանյանի մասը կարճվել է և նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է։ Քրեական գործը 31.05.2010թ. կազմված և 31.05.2010թ. հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ 07.06.2010թ-ին ստացվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան։ 2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում Վերլուծելով ու գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները՝ գործի հանգամանքների, մեղադրանքի ապացուցվածության և ամբաստանյալի մեղավորության մասին, դատարանն եկավ հետևության, որ արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալն՝ ապացուցված է։ Դատարանի հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների վրա։ Ամբաստանյալ Հարություն Համլետի Հակոբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ լինելով ջոկի հրամանատար 2010թ. մարտի «26»-ին հրամանի համաձայն իր ղեկավարած ջոկին ուղեկցել է բաղնիք և երբ բոլոր զինծառայողները մտել են լողանալու նկատել է, որ շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանը բաղնիք չի մտել։ Ինքը պահանջել է, որ Նարեկ Հովհաննիսյանը լոգանք ընդունի, քանի որ վերջինս ընդհանրապես իրեն շատ փնթի է պահել, պարբերաբար հրաժարվել է լոգանք ընդունելուց ինչի հետևանքով վրայից տհաճ հոտ է եկել ու անհնար է եղել նրա հետ միևնույն սենյակում քնելը, սակայն Նարեկ Հովհաննիսյանը հրաժարվել է իր` լողանալու պահանջը կատարելուց, ինչից ինքը զայրացել ու ոտքով հարվածել է նրա ազդրին։ Կատարած արարքի համար Հարություն Հակոբյանն իրեն մեղավոր ճանաչեց և զղջաց։ Տուժող` Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. հուլիսի «26»-ին ջոկով գնացել են լոգանք ընդունելու, սակայն իրեն վատ զգալու պատճառով հրաժարվել է լողանալ, ինչի համար ջոկի հրամանատար Հարություն Հակոբյանը մեկ անգամ ոտքով հարվածել է իր ոտքին։ Վկաներ` Շավարշ Անուշավանի Պապիկյանի և Արման Հայրապետի Հայրապետյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում են ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասի զինծառայողներ։ 2010թ. մարտի «26»-ին լողանալու հրաման են ստացել ու ջոկով գնացել են լոգանք ընդունելու և երբ լողարանից դուրս են եկել լսել են, որ լոգանք ընդունելու պահանջը չկատարելու և լողանալուց հրաժարվելու համար ջոկի հրամանատար Հարություն Հակոբյանը ոտքով հարվածել է Նարեկ Հովհաննիսյանին։ Մեղադրող-դատախազ Ա.Գասպարյանի միջնորդությամբ ՀՀ քր. դատ. օր-ի 352 հոդվածի համաձայն վկաների հարցաքնությունը սահմանափակվեց միայն Շ.Պապիկյանի և Ա.Հայրապետյանի հարցաքննությամբ։ Փորձագետ Աշոտ Դալլաքյանի պարզաբանմամբ այն մասին, որ ՀՀ ՊՆ Երևանի կայազորի ՌՈ բաժնի քննիչի 10.04.2010թ. կայացված որոշման համաձայն դատաբժշկական փորձաքննության է ենթարկել Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանին և կազմել է համապատասխան եզրակացություն։ Եզրակացության մեջ մանրամասն արձանագրվել են թե' փորձաքննության կատարման ժամանակ փորձաքննվողի վրա առկա և հայտնաբերված մարմնական վնասվածքները, և թե' փորձաքննվողի բանավոր Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 808 եզրակացության համաձայն Նարեկ Վարդանյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` ձախ սրունքի մ/3-ի կողմնային մակերեսի սալջարդ վերքի, ձախ սրունքի վ/3 կողմնային մակերեսի ներկայիս սպիի նախկինում եղած սալջարդ վերքի ձևերով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, չի բացառվում ինչպես որոշման մեջ այնպես էլ փորձաքննվողի կողմից նշված գործի հանգամանքներին և պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքի հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս վեց օրից և ոչ ավելի 21-օրից։ 3. Դատարանի իրավական վերլուծությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 18 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված` հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեuված է ՀՀ քրեական օրենսգրքով։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցագործություն է համարվում` պետի կամ պաշտոնատար անձի կողմից իշխանությունը կամ պաշտոնեական դիրքը չարաշահելը, իշխանազանցությունը կամ պաշտոնեական լիազորությունների uահմանն անցնելը, ինչպեu նաև իշխանության անգործությունը, եթե այդ արարքները կատարվել են շահադիտական, անձնական այլ շահագրգռվածությունից կամ խմբային շահերից ելնելով, և եթե դրանք էական վնաu են պատճառել (գույքային վնաuի դեպքում` հանցագործության պահին uահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկը գերազանցող գումարը կամ դրա արժեքը), որի սանկցիան պատիժ է նախատեսում ազատազրկում` երկուuից հինգ տարի ժամկետով։ Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանին մեղադրանք առաջադրելու որոշմամբ, որպես արարքի օբյեկտիվ կողմ նշել է «պաշտոնեական լիազորությունների սահմանն անցնելը», իսկ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը բնութագրող գործողության կատարման շարժառիթ նշել է «հրամանը չկատարելը», «զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակը», «անձնական այլ շահագրգռվածությունը»։ Դատարանը գտնում է, որ թեպետ նախաքննության մարմնի կողմից Հարություն Հակոբյանի արարքի իրավաբանական որակումն ըստ էության ճիշտ է, սակայն դրա նկարագրությունը չի համապատասխանում հանցանքի իրավաբանական որակմանը։ Նախաքննությամբ պարզված և դատաքննությամբ հաստատված գործի հանգամանքներից պարզվեց, որ ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի կողմից` լողանալու հրամանը չկատարելու պատճառով Նարեկ Հովհաննիսյանին հարվածելիս, որևէ զինծառայող և առհասարակ որևէ անձ ներկա չի գտնվել, հետևաբար Հարություն Հակոբյանն ինչպես կարող էր «զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակ» հետապնդող շարժառիթ ունենար, ուստի դատարանը գտնում է, որ Հ.Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալից պետք է բացառել «զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակ» հետապնդելու շարժառիթը հատկապես, որ նման շարժառիթ օրենսդիրը ևս չի նախատեսել։ Բացի այդ նախաքննության մարմինն անտեսել է և ընդհանրապես չի անդրադարձել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասի հոդվածի դիսպոզիցիայով նախատեսված մի կարևորագույն հանգամանքի, որն է` «էական վնաս պատճառելու հանգամանքը», քանի որ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվություն կարող է առաջանալ, եթե հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրող գործողություններն էական վնաս են պատճառել։ Համաձայն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի 2-րդ կետի` պատժի տեuակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աuտիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ Դատարանը հաշվի է առնում, որ ամբաստանյալը զղջացել է կատարածի համար, ունի դրական ծառայողական բնութագիր, ազատամարտիկի ընտանիքի զավակ է և խնամքին է գտնվում մարտական գործողություններում վիրավորված և 2-րդ կարգի հաշմանդամ հայրը, գործով բացակայում են պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները։ Դատարանը նկատի ունենալով, որ Հարություն Հակոբյանը Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել սահմանվել է փորձաշրջան 2 /երկու/ տարի ժամկետով և ներկայումս կատարել է նոր միջին ծանրության հանցանք, գտնում է, որ պետք է կիրառել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 7-րդ մասի դրույթը և վերացնել պատժի պայմանականորեն չկիրառելը։ Դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի նկատմամբ պետք է ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակել, որին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերի կիրառմամբ պետք է մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով նշանակված ազատազրկման ձևով պատժի չկրած մասը, միաժամանակ հաշվի առնելով գործի առանձնահատկությունները, բազմակողմանիորեն հետազոտելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այն, որ վերջինս ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանությանը մասնակցած, վիրավորված և վերին վերջույթն անդամահատած ազատամարտիկի բազմանդամ /7 երեխա/ ընտանիքի զավակ է, ունի ծառայողական դրական բնութագիր, ծառայության ողջ ընթացքում իրեն դրական է դրսևորել` արժանանալով կրտսեր սերժանտի կոչման և նշանակվելով ջոկի հրամանատար, ինչն ինքնին ենթադրում է, որ վերջինս պատասխանատու, պարտաճանաչ, հրամանները պատշաճ կատարելու պատրաստակամ անձնավորություն է, բացի այդ կատարած միջին ծանրության հանցագործության համար զղջացել է, ի սկզբանե տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքեր, որն էլ հանցագործության բացահայտման կարևորագույն աղբյուր է հանդիսացել, տուժողից ներողություն է խնդրել և արժանացել վերջինիս ներողամտությանը, բացի այդ հանցագործության կատարման շարժառիթ հանդիսացել է հենց տուժողի վարքագծի հակաօրինականությունը, հաշվի առնելով նաև այն որ գործով բացակայում են պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները և բոլոր այս հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ դատարանը գալիս է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ուստի նպատակահարմար է գտնում կրկին կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը և ազատազրկման ձևով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան։ Դատարանը հարկ է համարում նաև արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառման վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է իր իրավական դիրքորոշումը մասնավորապես այն, որ ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակում չի ենթադրում և դրա կիրառումը հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանից, բնույթից կամ անձանց շրջանակից կախվածության մեջ գտնվել չի կարող և իր 12.06.2007թ. թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ նշել, որ «ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է։ Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի, ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերվող բոլոր հանգամանքները։ Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու»։ Իսկ մեկ այլ 01.02.2008թ. թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը։ Քննարկելով քաղաքացիական հայցի հարցը և նկատի ունենալով, որ տուժողն իր գրավոր դիմումով հայտնել է, որ ամբաստանյալից որևէ պարտք ու պահանջ չունի, դատարանը գտնում է, որ քաղաքացիական հայցի հարցը պետք է համարել լուծված։ Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360 հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Հարություն Համլետի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի ժամկետով։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերի կիրառմամբ, դատավճիռների համակցությամբ, նոր նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել` Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով։ Կիրառել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը և նշանակված` ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանել փորձաշրջան 3 /երեք/ տարի ժամկետով։ Հ.Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված, ստորագրություն չհեռանալու մասին, խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Հ.Հակոբյանի վարքի նկատմամբ վերահսկողությունը դնել ՀՀ Արդարադատության նախարարության քրեակատարողական վարչության ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժների կատարման բաժնի համապատասխան ստորաբաժանման վրա։ Քաղաքացիական հայցի հարցը համարել լուծված։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանին՝ հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա. ՕՀԱՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 29-07-2010 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 27-08-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-ին հատորը` 80 էջ, 2-րդ հատորը` 71 էջ |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 30-08-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-80 և 2-71 թերթերից |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-9573/10 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 01-09-2010 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 15-12-2010 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 16-12-2010 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 30-12-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-ին հատոր 80 էջ, 2-րդ հատոր 116 էջ |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 12-01-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-ին հատոր 80 էջ, 2-րդ հատոր 116 էջ |
Դատական գործ N: ԵԷԴ/0076/01/10
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 25-08-2010 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 25-08-2010 |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Ա |
| Ազգանուն | Գասպարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Հարություն Հակոբյան Բեկանել Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Հարություն Համլետի Հակոբյանի /ՀՀ քր.օր. 375 հոդ. 1-ին մասով - 2 տարի ազ., ՀՀ քր.օր. 67 հոդ. 1-ին և 4-րդ մասերի կարգով նոր նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. դատավճռով /ՀՀ քր.օր. 177 հոդ. 2-րդ մասի 1-ին կետով - 2 տարի ազ., կիրառվել է ՀՀ քր.օր. 70 հոդ. և նշանակվել 2 տարի ժամկետտով փորձաշրջան/ նշանակված պատժի չկրած մասը և վերջնական պատիժ նշանակվել ազատազրկում 3 տարի ժամանակով , կրկին կիրառվել է ՀՀ քր.օր. 70 հոդ. և նոր սահմանվել է փորձաշրջան 3 տարի ժամանակով / վերաբերյալ 29.07.2010թ. դատավճիռը և կայացնել գործն ըստ էության լուժող արդարացի դատական ակտ : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 26-08-2010 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Արղամանյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 31-08-2010 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | ամբաստանյալի վիճ. քարտը |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 07-09-2010 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 20-09-2010 |
|---|---|
| Ուղարկվել է ծանուցագիր | 08-09-2010 |
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 07-10-2010 |
|---|---|
| Ուղարկվել է ծանուցագիր | 23-09-2010 |
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 07-10-2010 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Հարություն |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն 07.10.2010թ. ք.Երևան ԳՈՐԾ.N-ԵԷԴ/0076/01/10 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԳԱՍՊԱՐՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆ` Ս.ՀԱՐՈՒԹՈՒՆՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ Դռնբաց դատական նիստում մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննության կարգով քննության առնելով քր. գործն ըստ մեղադրանքի Հարություն Համլետի Հակոբյանի` ՀՀ քր. օր-ի. 375 հոդվածի 1-ին մասով Պ Ա Ր Զ Ե Ց .Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը. Նախաքննական մարմնի կողմից Հարություն Հակոբյանին ՀՀ քր. օր. 375 հոդ. 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ 68617 զորամասի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 3-րդ դասակի 3-րդ ջոկատի հրամանատար, կոչումով կրտսեր սերժանտ, 2010թ. մարտի 26-ին, ժամը 16։30-ի սահմաններում իր ղեկավարած ջոկը բաղնիք տանելու և լողանալու հրաման տալուց հետո, նույն ջոկի ժամկետային զինծառայող, շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանի կողմից լողանալուց հրաժարվելու համար, իր հրամանը չկատարելու, ինչպես նաև մյուս զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակով, անձնական այլ շահագրգռվածությունից ելնելով, անցնելով պաշտոնեական լիազորությունների սահմանը` ոտքով հարվածել է շարքային Նարեկ Արթուրի Հովհաննիսյանին`նրա առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով։ Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ-ի հուլիսի 29-ի դատավճռով Հարություն Հակոբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քր. օր. 275 հոդ. 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման 2 տարի ժամանակով: ՀՀ քր. օր. 67 հոդվածով սահմանված կարգով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 տարի ժամանակով: Կիրառվել է ՀՀ քր. օր. 70 հոդվածը և նշանակված 3 տարի ազատազրկումը պայմանակորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան 3 տարի ժամկետով և Հարություն Հակոբյանին վարքի նկատմամբ վերահսկողությունը դրվել է ՀՀ ԱՆ ՔԿ-ի ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժների կատարման բաժնի համապատասխան ստորաբաժանման վրա: Ամբաստանյալ Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Իր եզրահանգումները առաջին ատյանի դատարանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով: <<Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանին մեղադրանք առաջադրելու որոշմամբ, որպես արարքի օբյեկտիվ կողմ նշել է պաշտոնեական լիազորությունների սահմանն անցնելը, իսկ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը բնութագրող գործողության կատարման շարժառիթ նշել է հրամանը չկատարելը, զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակը, անձնական այլ շահագրգռվածությունը։ Դատարանը գտնում է, որ թեպետ նախաքննության մարմնի կողմից Հարություն Հակոբյանի արարքի իրավաբանական որակումն ըստ էության ճիշտ է, սակայն դրա նկարագրությունը չի համապատասխանում հանցանքի իրավաբանական որակմանը։ Նախաքննությամբ պարզված և դատաքննությամբ հաստատված գործի հանգամանքներից պարզվեց, որ ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի կողմից` լողանալու հրամանը չկատարելու պատճառով Նարեկ Հովհաննիսյանին հարվածելիս, որևէ զինծառայող և առհասարակ որևէ անձ ներկա չի գտնվել, հետևաբար Հարություն Հակոբյանն ինչպես կարող էր «զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակ» հետապնդող շարժառիթ ունենար, ուստի դատարանը գտնում է, որ Հ.Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալից պետք է բացառել զինծառայողների մոտ ինքնահաստատման նպատակ» հետապնդելու շարժառիթը հատկապես, որ նման շարժառիթ օրենսդիրը ևս չի նախատեսել։ Բացի այդ նախաքննության մարմինն անտեսել է և ընդհանրապես չի անդրադարձել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 375 հոդվածի 1-ին մասի հոդվածի դիսպոզիցիայով նախատեսված մի կարևորագույն հանգամանքի, որն է` էական վնաս պատճառելու հանգամանքը, քանի որ հոդվածով նախատեսված քրեական պատասխանատվություն կարող է առաջանալ, եթե հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրող գործողություններն էական վնաս են պատճառել։ Համաձայն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի 2-րդ կետի` պատժի տեuակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աuտիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ Դատարանը հաշվի է առնում, որ ամբաստանյալը զղջացել է կատարածի համար, ունի դրական ծառայողական բնութագիր, ազատամարտիկի ընտանիքի զավակ է և խնամքին է գտնվում մարտական գործողություններում վիրավորված և 2-րդ կարգի հաշմանդամ հայրը, գործով բացակայում են պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները։ Դատարանը նկատի ունենալով, որ Հարություն Հակոբյանը Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել սահմանվել է փորձաշրջան 2 /երկու/ տարի ժամկետով և ներկայումս կատարել է նոր միջին ծանրության հանցանք, գտնում է, որ պետք է կիրառել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 7-րդ մասի դրույթը և վերացնել պատժի պայմանականորեն չկիրառելը։ Դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի նկատմամբ պետք է ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակել, որին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերի կիրառմամբ պետք է մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.03.2010թ. հմ.ԵԷԴ/0002/01/10 դատավճռով նշանակված ազատազրկման ձևով պատժի չկրած մասը, միաժամանակ հաշվի առնելով գործի առանձնահատկությունները, բազմակողմանիորեն հետազոտելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այն, որ վերջինս ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների պաշտպանությանը մասնակցած, վիրավորված և վերին վերջույթն անդամահատած ազատամարտիկի բազմանդամ /7 երեխա/ ընտանիքի զավակ է, ունի ծառայողական դրական բնութագիր, ծառայության ողջ ընթացքում իրեն դրական է դրսևորել` արժանանալով կրտսեր սերժանտի կոչման և նշանակվելով ջոկի հրամանատար, ինչն ինքնին ենթադրում է, որ վերջինս պատասխանատու, պարտաճանաչ, հրամանները պատշաճ կատարելու պատրաստակամ անձնավորություն է, բացի այդ կատարած միջին ծանրության հանցագործության համար զղջացել է, ի սկզբանե տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքեր, որն էլ հանցագործության բացահայտման կարևորագույն աղբյուր է հանդիսացել, տուժողից ներողություն է խնդրել և արժանացել վերջինիս ներողամտությանը, բացի այդ հանցագործության կատարման շարժառիթ հանդիսացել է հենց տուժողի վարքագծի հակաօրինականությունը, հաշվի առնելով նաև այն որ գործով բացակայում են պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները և բոլոր այս հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ դատարանը գալիս է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ուստի նպատակահարմար է գտնում կրկին կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը և ազատազրկման ձևով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել`սահմանելով փորձաշրջան։ Դատարանը հարկ է համարում նաև արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառման վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է իր իրավական դիրքորոշումը մասնավորապես այն, որ ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակում չի ենթադրում և դրա կիրառումը հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանից, բնույթից կամ անձանց շրջանակից կախվածության մեջ գտնվել չի կարող և իր 12.06.2007թ. թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ նշել, որ «ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է։ Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի, ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերվող բոլոր հանգամանքները։ Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու»։ Իսկ մեկ այլ 01.02.2008թ. թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենգրքի 70 հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը>>։ .Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջը. Մեղադրյալը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 29.07.2010 թ-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով բեկանել այն և կայացնել գործն ըստ էության լուծող արդարացի դատական ակտ: Իր վերաքննիչ բողոքում մեղադրողը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով: <<Դատարանը հաշվի չառնելով այն հանգամանքը, որ 16.03.2010թ. նույն դատարանի դատավճռով ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի կողմից կատարած ծանր հանցագործության համար նա դատապարտվել է ազատազրկման 2 տարի ծամանակով և ՀՀ քր. օր-ի 70 հոդ. կիրառմամբ նշանակվել է փորձաշրջան, սակայն համապատասխան հետևություն չի արել, կիկին կատարել է միջին ծանրության հանցագործություն, դարձյալ նրա նկատմամբ կիրառվել է ՀՀ քր. օր-ի 70 հոդվածը: Եթե դատարանը ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի նկատմամբ 16.03.2010թ. պատիժ նշանակելիս հանգել է այն հետևության, որ վերջինս ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժ կրելու, ապա 29.07.2010թ. դատավճռով դատարանը նման հետևության չեր կարող հանգել, դա արդարացի չէ, չի բխում ՀՀ քր. օր-ի 10հոդ. պահանջներից, քանի որ հանցանք կատաչած անձի նկատմամբ կիրառվող և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի`համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դրա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրա հանցագործությունները կանխելու համար, սակայն դեռ մեկ ամիս չանցած կայացված դատավճռից, Հ.Հակոբյանը դիտավորությամբ կատարել է նոր, միջին ծանրության հանցագործություն և նա մնալով ազատության մեջ չի կարող ուղղվել, և կիկին նոր հանցագործություն չկատարլու երաշխիքը բացակայում է, այսինքն խախտվել է նաև ՀՀ քր. օր-ի 48 հոդ. 2-րդ մասի պահանջն այն մասին, որ պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>: .Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները. Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իր հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրողի պատճառաբանությունները, ամբաստանյալի ու պաշտպանի պատասխանը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010թ-ի հուլիսի 29-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը` մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ: Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը օրինական, հիմնավորված ու պատճառաբանված է: Դատարանը պատճառաբանել է ինչպես Հարություն Հակոբյանի առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելը, այնպես էլ նրա նկատմամբ ՀՀ քր. օր. 70 հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելը, որի պայմաններում չեն խախտել ՀՀ քր. օր. 10,48,61 հոդվածներով սահմանված պատժի արդարացիության ու նպատակների իրականացման սկզբունքները: Որպես ամբաստանյալ Հարություն Հակոբյանի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք համարելով նաև տուժող Նարեկ Հովհաննիսյանի հակաօրինական վարքը, որով պայմանավորվել է հանցանքի կատարումը և որը դրսևորվել է նրանում, որ վերջինս հրաժարվել է կատարել իր նկատմամբ պետ հանդիսացող Հարություն Հակոբյանի օրինական հրամանը (ըստ գործի նյութերի Նարեկ Հովհաննիսյանը բազմիցս խուսափել է զբաղվել անձնական հիգենիայով, որի պատճառովել նրա և մյուս զինծառայողների միջև որոշակի կոնֆլիկտներ են առաջացել), ինչպես նաև հաշվի առնելով, որ քրեական գործը առաջին ատյանի դատարանում քննելու ընթացքում ամբաստանյալ Հակոբյանը զորացրվել է և ներկայումս զբաղվում է ընտանիքի հոգսերով, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ նպատակահարմար չէ նշանակված պատիժը վերջինիս կողմից կրելը և նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց պատժի կրելու` թեկուզև նա հանցանքը կատարել է նախորդ դատավճռով պայմանակորեն դատապարտվելուց հետո: Վերաքննիչ դատարանը նման եզրակացության է հանգում հաշվի առնելով նաև հանցանքի բնույթն ու կատարման եղանակը, ինչը դրսևորվել է լողանալու վերաբերյալ օրինական հրամանը չկատարելու համար տուժողի ոտքին մեկ անգամ ոտքով հարվածելով: Ելնելով վերոգրյալից եւ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդ. հոդ. վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ. հուլիսի 29-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ, մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժել: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 07-10-2010 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 06-12-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 2 հատորից` 1-ինը-80, 2-րդը-108 թերթերից |
| Գործին կից նյութեր | ամբաստանյալի վիճ. քարտը |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 06-12-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 80, 108 թերթից |
| Ուր | Էրեբունի և Նուբարաշեն |
| Գրության համարը | Ե-15761/10 |