ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԵԷԴ/0071/01/10
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Վ. Գրիգորյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

11 հոկտեմբերի 2010թ. ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ռ. ԱԶԱՐՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ս. ՂՐՋՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Տ. ՈՒԶՈՅԱՆԻ
պաշտպան` Լ. ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ա. ԱԼԵՔՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Աղասի Արսենի Ալեքյանի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանի բերած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Աղասի Արսենի Ալեքյանի, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման համար

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ. Աշուղյանի 2010 թվականի ապրիլի 8-ի որոշմամբ` անհայտ անձի կողմից Խաչիկ Գագիկի Վանոյանի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելու դեպքի առթիվ հարուցվել է քրեական գործ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով: /տես` քր. գործ, հատոր 1, գ/թ 18/

2. Էրեբունու քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ. Աշուղյանի 2010 թվականի ապրիլի 20-ի որոշմամբ` Աղասի Ալեքյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: /տես` հ.1 գ-թ 48/

3. Ավագ քննիչ Հ. Աշուղյանի 2010 թվականի ապրիլի 27-ի որոշմամբ` Աղասի Արսենի Ալեքյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով: /տես` գ-թ 65-67/

4. 2010 թվականի մայիսի 25-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ` առաջին ատյանի դատարան/` ըստ էության քննելու համար: /տես` հատոր 2, գ-թ 1/

5. Առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի մայիսի 26-ի որոշմամբ` քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, 2010 թվականի հունիսի 2-ի որոշմամբ` քրեական գործը նշանակվել է դռնբաց դատական նիստում քննության 2010 թվականի հունիսի 9-ին, նախագահող դատավոր` Վ. Գրիգորյան: /տես` հ2, գ-թ 2, 17/

6. Առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի հունիսի 21-ի որոշմամբ` Աղասի Ալեքյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, փոխվել է և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:

7. Առաջին ատյանի դատարանը 2010 թվականի օգոստոսի 4-ի դատավճռով, Աղասի Արսենի Ալեքյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով հանցանքի կատարման մեջ և նրա նկատմամբ քրեական պատիժ է կիրառել ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով, պատժի սկիզբը հաշվելով 2010 թվականի հունիսի 21-ից։
Մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը ամբաստանյալ Աղասի Արսենի Ալեքյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողել է անփոփոխ: /հ.2, գ-թ 115-117/

8. Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Ա. Ալեքյանի պաշտպան Լ. Սիմոնյանը: /վերաքննիչ դատարանի նյութեր` /գ-թ 129-134/

9. Վերաքննիչ դատարանի 2010 թվականի սեպտեմբերի 3-ի որոշմամբ վերոհիշյալ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության /գ-թ 142-145/
Գործի փաստական հանգամանքները

10. Ամբաստանյալ Ա. Ալեքյանը վերոհիշյալ դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել այն բանի համար, որ նա 2010 թվականի մարտի 25-ին ժամը 20.00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Սարի-Թաղի 21 հասցեում գտնվող թիվ 90 մանկապարտեզի տարածքում անծանոթ երիտասարդ անցորդուհուն անբարեհաճ նայելու առիթով վեճ է ծագել իր և մտերիմ ընկերոջ` անչափահաս Խաչիկ Վանոյանի հետ, որի ընթացքում քաշքշել և հարվածել են իրար, վայր են ընկել, որի ընթացքում իր մոտ եղած ծակող-կտրող գործիքով հարվածել է Խ. Վանոյանի կրծքավանդակի աջ կեսի շրջանին և նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառել է ծանր վնաս:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքները քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

11. Վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Ա. Ալեքյանի պաշտպան Լ. Սիմոնյանը նշել է, որ Աղասի Ալեքյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը ապացուցված չէ, իսկ դատարանը սխալ է մեկնաբանել քրեական օրենքը: Նշված հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է դիտավորությամբ, որը կարող է լինել ինչպես ուղղակի, այնպես էլ անուղղակի:
Տուժողին հասցված վնասվածքների տեղակայումը և քանակը մեխանիկորեն գնահատել որպես ծանր մարմնական վնասվածքի պատճառելուն ուղղված դիտավորություն, ճիշտ չէ, քանի որ սույն գործով հետազոտված ապացույցներով հիմնավորված չէ, որ Աղասի Ալեքյանի դիտավորությունը ուղղված է եղել տուժողին ծանր մարմնական վնասվածք պատճառելուն:
Ա. Ալեքյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի և ցուցմունքեր է տվել, որ ձեռքին ընկած ապակու կամ երկաթի կտորով հարվածել է տուժողին, սակայն թե հատկապես որ մասին և ինչ ուժգնությամբ, չի հիշում, քանի որ գիտակցաբար չի հարվածել:
Ա. Ալեքյանի և տուժող Խ. Վանոյանի ցուցմունքներից հետևում է, որ ամբաստանյալի գործողություններում բացակայում է տուժողին ծանր մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորությունը: Տվյալ դեպքում Ա. Ալեքյանը չի նախատեսել իր գործողության արդյունքում տվյալ հետևանքի առաջացման հնարավորությունը: Այսինքն` Ա. Ալեքյանը ցուցաբերելով անփութություն, ձեռքն ընկած իրով չգիտենալով և չտեսնելով տուժողի մարմնի որ մասին է հարվածում, չի նախատեսել ծանր մարմնական վնասվածք հասցնելու հնարավորությունը: Ա. Ալեքյանը տուժողին մարմնական վնասվածք պատճառելիս ոչ թե գործել է դիտավորությամբ, այլ նրան մարմնական վնասվածք պատճառել է անզգուշությամբ, հետևաբար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նրան առաջադրված մեղադրանքը ենթակա է վերավորակաման քրեական օրենսգրքի 120-րդ հոդվածի 1-ին մասի:
Էրեբունու քննչական բաժնի պետ Ա. Պապայանը ոստիկանության Էրեբունու բաժնի պետին 28.04.2010թ. տրված գրավոր հանձնարարությամբ խնդրել է ձեռնարկել օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումներ, պարզելու Ա. Ալեքյանը վնասվածքը դիտավորությամբ է պատճառել, թե ոչ: Սույն գրությունից ակնհայտ է, որ նույնիսկ այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված նյութերը բավարար են եղել մեղադրական եզրակացություն կազմելու համար, քննչական բաժնի պետը չի համարել, որ մարմնական վնասվածքը պատճառվել է դիտավորությամբ, այլապես նման <<Հանձնարարություն>> չէր ներկայացնի ոստիկանության բաժնի պետին:
Բացի վերը շարադրվածը նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված պացույցներով հիմնավորված չէ նաև Ա. Ալեքյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման և մեղադրական եզրակացության մեջ նշված այն միտքը, թե վերջինս իր մոտ եղած ծակող-կտրող գործիքով է հարվածել Խ Վանոյանին:
Բողոք հեղինակը նշել է նաև, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը պատիժ նշանակելիս նույնպես թույլ է տվել դատական սխալ, չկիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը: Այնուհանդերձ, դատական ակտ կայացնելիս եթե դատարանը գտել էր, որ Ա. Ալեքյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով ապացուցված է, ապա պետք է ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը, որը չի կիրառել:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը պատիժ նշանակելիս ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք չի դիտել նրա մեղայականով ներկայանալը և իր ցուցմունքներով հանցագործության բացահայտմանը աջակցելու փաստը: Մինչդեռ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62 հոդվածի 1-ին մասի 9-րդ կետի համաձայն` մեղայականով ներկայանալը ու հանցագործության բացահայտելուն աջակցելը հանդիսանում է պատասխանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք:
Դատարանը պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել որ Ա. Ալեքյանը երիտասարդ է, նոր է կյանք մտնում, զինակոչային տարիքի է, զղջացել է կատարածի համար, տուժողի հետ հաշտվել է, վերջինս որևէ բողոք կամ պահանջ չի ներկայացրել, բնութագրվում է դրական:
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը և նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող վերը թվարկված հանգամանքերը, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքերի բացակայությունը, գտնում է, որ Ա. Ալեքյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով տվյալ գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնամանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը:

12. Վերոգրյալից ելնելով Ա. Ալեքյանի պաշտպան Լ. Սիմոնյանը խնդրել է` բեկանել Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանու իրավասության դատարանի 04.08.2010թ. դատավճիռը և այն փոփոխել: Աղասի Ալեքյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը վերավորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 120-րդ հոդվածի 1-ին մասի: Իսկ նրա մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով ապացուցված լինելու դեպքում կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը, այն է` պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փորձաշրջան:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանական կողմի ելույթը, ամբաստանյալ Ա. Ալեքյանին, մեղադրող Տ. Ուզոյանին, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

13. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
1/ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2/ այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն…
…6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:

14. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:

15. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:

16. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:

17. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62 հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում>>:

18. Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395 հոդվածի. <<Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`…
4/ դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին…>>:

19. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով>>:

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառում.

20. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:>>:
Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:>>:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը:

21. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:

22. Առաջին ատյանի դատարանը Ա. Ալեքյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է համարել և դատավճռում մասնավորապես նշել է հետևյալը. <<…Ամբաստանյալ Աղասի Ալեքյանը դատաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ թիվ 90 մանկապարտեզի բակում ինքն ու տուժող Խաչիկ Վանոյանը զրուցել են։ Այդ պահին իրենց կողքով անցել է մի անծանոթ աղջիկ, որը նայել է իրեն։ Իր դուրը չի եկել այդ աղջկա նայվածքը, ինքն էլ նրան նայելիս դեմքի յուրովի արտահայտություն է ընդունել, որը Խաչիկ Վանոյանի դուրը չի եկել։ Այդ առիթով իր և Խաչիկ Վանոյանի միջև վիճաբանություն է ծագել, այն վերածել է քաշքշուքի, միմյանց հարվածներ են հասցրել, գրկախառնված ընկել են գետնին, իր ձեռքն է ընկել ինչ-որ սուր առարկա, որով հարվածել է Խաչիկ Վանոյանին։ Իմանալով, որ նրան մարմնական վնասվածքներ է պատճառել, Խաչիկին վիրահատել են, վնասվել են լյարդն ու ստոծանին, ինքը նույն օրը ավտոմեքենայով մեկնել է Ստեփանակերտ։ Ոստիկանության Էրեբունի բաժնից եկել են իրենց տուն և առաջարկել են, որ ինքը կամովին ներկայանա։ Այդ պատճառով ինքը մեղայականով ներկայացել է ոստիկանության Էրեբունի բաժին։ Ամբաստանյալը հայտնել է, որ զղջում է կատարած հանցանքի համար։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Աղասի Ալեքյանի պատճառաբանությունն այն մասին, որ ընկած դիրքում է տուժողին հարվածել սուր կտրող-ծակող գործիքով, ճիշտ չէ, քանի որ վնասվածքի առաջացման մեխանիզմի վերաբերյալ նրա պատճառաբանությունը հակասում է դատաբժշկական փորձագետի հետևությանը։
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Աղասի Ալեքյանի մեղքը բացի իր մասնակի խոստովանական ցուցմունքից, հիմնավորված է հետևյալ ապացույցներով.
դատաբժշկական փորձաքննության 402/հ եզրակացությամբ այն մասին, որ ըստ բժշկական փաստաթղթերի` 26.03.2010թ. ժամը 00.10-ին Երևանի «Էրեբունի» բժշկական կենտրոն է ընդունվել Խաչիկ Վանոյանը, ում կրծքավանդակի աջ կեսի միջին աքսիլյար գծով 7-րդ միջկողային տարածության մակարդակին առկա է եղել ծակած-կտրած, հարթ եզրերով, սուր անկյուններով վերևից վար թեքորեն դասավորությամբ արյունահոսող վերք մոտ 1,5սմ երկարությամբ, պարանոցին աջից առկա է եղել քերծվածք։ Վիրահատությամբ հայտնաբերվել է պլևրալ խոռոչում մոտ 400մլ արյուն և մակարդուկներ, արյունահոսության աղբյուր են հանդիսացել միջկողային անոթների և ստոծանու վնասվածքները, առկա է եղել ստոծանու միջանցիկ վնասվածք դեպի որովայնի խոռոչ` վնասելով լյարդի գլիսոնյան կապանը։
Բժշկական վիրահատական միջամտությամբ փրկվել է տուժողի կյանքը։
Դատաբժիշկը հետևության է հանգել այն մասին, որ Խաչիկ Վանոյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` կրծքավանդակի աջ կեսի շրջանի ծակած-կտրած` կրծքավանդակի և որովայնի խոռոչներ թափանցող վերքի /ստոծանու և լյարդի վնասումներով/, պարանոցի շրջանի քերծվածքի ձևով, պատճառվել է ծակած-կտրած թափանցիկ վերքը` սուր ծակող-կտրող գործիքով, իսկ քերծվածքը` բութ առարկայով, հնարավոր է քննիչի որոշման մեջ նշված ժամկետում, հանդիսանում է առողջությանը պատճառված ծանր վնաս կյանքին վտանգ սպառնացող։
Կրծքավանդակի աջ կեսի շրջանի ծակած-կտրած` կրծքավանդակի և որովայնի խոռոչներ թափանցող վերքը չէր կարող առաջանալ վայր ընկնելու և երկաթե ձողի հետ համահարվածելու հետևանքով, այն պատճառվել է սուր ծակող-կտրող գործիքի ուղղակի անմիջական ներգործության` հարվածի հետևանքով, ելնելով վերքի բնույթից, տեղակայումից, վերքային խողովակի ուղղությունից, ինչպես նաև` հարակից մաշկածածկույթների շրջանում վնասվածքների բացակայությունից։
10.04.2010թ. որպես տուժող հարցաքննվելիս տված ցուցմունքում Խաչիկ Վանոյանը ժխտել է իրեն որևէ մեկի կողմից դանակահարելու հանգամանքը։ Իսկ ամբաստանյալի 20.04.2010թ. մեղայականով ներկայանալուց և ցուցմունք տալուց հետո 30.04.2010թ. տուժող Խաչիկ Վանոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մանկապարտեզի բակում վիճաբանել է ամբաստանյալ Աղասի Ալեքյանի հետ, միմյանց ձեռքերով հարվածներ են հասցրել, ապա գրկախառնված, հավասարակշռությունը կորցնելով, գլորվել են թեք հարթությունով, շարունակելով փոխադարձ հարվածներ հասցնել։ Մի պահ թուլություն է զգացել, տեսել է կողքի արյունահոսող վերքը, հասկացել է, որ Աղասին է հարվածել իրեն ինչ-որ ծակող-կտրող գործիքով և վնասվածք է պատճառել։ Հայրն իրեն տեղափոխել է «Էրեբունի» բժշկական կենտրոն, որտեղ իրեն վիրահատել են։ Ինքը նախկինում սուտ ցուցմունք է տվել, հայտնել է, որ իբր ընկել է ինչ-որ երկաթի կտորի վրա։
Տուժողը նույնը պնդել է դատաքննության ժամանակ։
Տուժողը քաղհայցի պահանջ չի ներկայացրել։
Տուժողի հայրը` վկա Գագիկ Վանոյանը ցուցմունք է տվել, որ իրեն մարմնական վնասվածք պատճառելու մասին որդին` Խաչիկ Վանոյանը, սկզբում ճշմարտությունը չի պատմել։ Վիրահատելուց հետո է որդին պատմել, որ նրան մանկապարտեզի բակում ինչ-որ գործիքով մարմնական վնասվածք է պատճառել Աղասի Ալեքյանը։
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությամբ և լուսանկարներով այն մասին, որ ամբաստանյալ Աղասի Ալեքյանը մատնացույց է արել թիվ 90 մանկապարտեզի բակը և հայտնել, որ դեպքը տեղի է ունեցել այնտեղ։
Տուժողի արյան հետքեր կրող տաբատը և սվիտերը, որոնք դեպքի պահին գտնվել են տուժողի հագին, ճանաչվել են իրեղեն ապացույց։
Վկա Սվետլանա Շահվերդյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը թիվ 90 մանկապարտեզի տարածքով անցնելիս լսել է բարձր խոսակցության ձայներ, ապա տեսել է հեռացող մի երիտասարդի։ Հաջորդ օրը լսել է, որ Աղասին վիճաբանել է մի տղայի հետ և նրան մարմնական վնասվածքներ է պատճառել։
Վկա Սիրան Թորոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը թիվ 90 մանկապարտեզի բակում տեսել է Աղասի Ալեքյանին և Խաչիկ Վանոյանին։ Նրանք քաշքշել են միմյանց և վիճաբանել։ Ինքը հարցրել է Աղասուն, թե ի՞նչ է պատահել, նա էլ իրեն պատասխանել է, որ կատակում են։ Մի քանի օր անց լուր է տարածվել թաղում, որ Աղասին է տուժողին պատճառել մարմնական վնասվածքը։…>>:

23. Առաջին ատյանի դատարանը, հանգելով ճիշտ հետևության, գտել է, որ Աղասի Ալեքյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ հիմնավորված է, և նրա նկատմամբ նշված հոդվածի սանկցիայով պետք է կիրառվի պատիժ։
Պատիժ նշանակելիս առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները։
Դատարանը ամբաստանյալ Ա. Ալեքյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել նախկինում արատավորված չլինելը, ինչպես նաև այն, որ նա տառապում է ողնաշարի կրծքային հատվածի և կրծքավանդակի առաջային պատի հիվանդություններով։
Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:

24. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Ա. Ալեքյանին մեղսագրված արարքը վերավորակելու, նրա նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի իրացվելիության հարցերը և նկատի ունենալով Ա. Ալեքյանի կողմից հանցագործության կատարման վերը նշված հանգամանքները, արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, գործի նման փաստական տվյալների առկայության պայմաններում հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, / ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի սահմաններում` Ա. Ալեքյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել` ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը և, որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները Ա. Ալեքյանի արարքը վերավորակելու և նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք չեն կարող դառնալ:

25. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Էրեբուի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 4-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն և թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաքննիչ դատարանը

ՈՐՈՇԵՑ

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 4-ի դատավճիռը` Աղասի Արսենի Ալեքյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Սույն որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

4. Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ռ. ԱԶԱՐՅԱՆ

Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ