Գործ թիվ ԵԷԴ/0066/01/10
2010թ


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն

ԵՐԵՎԱՆԻ ԷՐԵԲՈՒՆԻ ԵՎ ՆՈՒԲԱՐԱՇԵՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ.

Նախագահող դատավոր Վլադիմիր Գրիգորյան
Քարտուղարությամբ Արմինե Արղամանյան
Մասնակցությամբ`
Մեղադրող Ալիկ Մուրադյան
Ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյան
Ամբաստանյալի պաշտպան Անի Թորոսյան

2010 թվականի օգոստոսի 20-ին Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի
Աշոտ Գագիկի Միքայելյանի ծնված 02.03.1986թ. Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, չի աշխատել, հաշվառված է Երևան, Ս.Տարոնցի նրբանցք 13 շենքի 22 բնակարանում, նախկինում 3 անգամ դատված.
1. Շենգավիթ համայնքի առաջին ատյանի դատարանի 06.10.2004թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարատվել է տուգանքով 100.000 ՀՀ դրամի չափով,
2. Շենգավիթ համայնքի առաջին ատյանի դատարանի 24.05.05թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ կետերով, 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, 165-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 6 տարի ժամկետով։ Ազատվել է պատժի կրումից Արագածոտնի մարզի առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի կիրառմամբ 23.06.08թ. պայմանական վաղաժամկետ 2 տարի 6 ամիս 7 օր,
3. Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 07.07.2009թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1,2,3,4 կետերով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածների կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով։
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2009թվականի փետրվարի 28-ից, «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի դատապարտյալ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով։
Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել։

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը։
Ամբաստանյալ Աշոտ Գագիկի Միքայելյանը թիվ ԵՄԴ/0036/01/09 քրեական գործով Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 07.07.2009թ. դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերով և 34-177-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու համար և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածների համաձայն դատապարտվել է ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով, պատժի սկիզբը հաշվվում է 28.02.2009թ., պատիժը կրել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկում, դեպքի օրը գտնվել է թիվ 60 խցում։
25.12.2009թ. իր որդու` թիվ 60 խցում պատիժը կրող դատապարտյալ Գեղամ Հակոբյանի համար վերջինիս հայրը` Իշխան Հակոբյանը, ցանկացել է հանձնուք տանել ՔԿ հիմնարկ։ Նշված առիթից օգտվելով` ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանը բջջային հեռախոսազանգերով խցից կազմակերպել է «չիբուխ» տեսակի ծխախոտի տուփի մեջ խոշոր չափի` 0,1426 գրամ քաշով 17 հատ ամբողջական և մեկ հատ կես «բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց դեղահատերը Իշխան Հակոբյանին հանձնելը` նպատակ ունենալով դրանք հանձնուքի հետ խցում ստանալուց հետո իրացնել ՔԿ հիմնարկում։ Սակայն 25.12.2009թ. թմրամիջոցը հայտնաբերվել է ՔԿ հիմնարկի հանձնուքների ստուգման սենյակում, այդ պատճառով հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել` Աշոտ Միքայելյանի կամքից անկախ հանգամանքներով։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի կողմից 27.12.2009թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է թիվ 12145109 քրեական գործը և նախաքննություն է կատարվել։
10.05.2010թ. Աշոտ Միքայելյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով։
Մեղադրական եզրակացությունը հաստատվել է 12.05.2009թ.։
19.05.2010թ. քրեական գործը մուտքագրվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում։

2. Դատաքննությամբ ձեռք բերված ու հետազոտված ապացույցները։
Դատաքննությամբ հետազոտվել են այն բոլոր ապացույցները, որոնք թվարկված են մեղադրական եզրակացության մեջ։
Ամբաստանյալ Աշոտ Գագիկի Միքայելյանը մեղադրվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով այն բանի համար, որ նա, որպես դատապարտյալ պատիժը կրելով ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկում, նշված քրեակատարողական հիմնարկում պատիժը կրող կամ կալանավորված անձանց իրացնելու նպատակով, նախնական համաձայնությամբ և հանցավոր կապի մեջ գտնվելով թմրամիջոց իրացնող անձանց հետ, ցանկացել է ձեռք բերել խոշոր չափի հասնող` 0,1426 գրամ քաշով «բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց, որը, սակայն, 25.12.2009թ. հանձնուքի մեջ հայտնաբերվել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի հանձնուքների ընդունման սենյակում, որի պատճառով Աշոտ Միքայելյանը, իր կամքից անկախ հանգամանքներով, չի կարողացել այն ձեռք բերել։
ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի աշխատակիցներ Հ. Մանջիկյանի և Մ. Դիլանյանի կողմից 25.12.2009թ. կազմած արձանագրությամբ և Իշխան Հակոբյանի կողմից հանձնուք ներկայացնելու մասին դիմումով այն մասին, որ 25.12.2009թ. ժամը 17.30-ին ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի 60 խցի կալանավոր Գեղամ Հակոբյանի անվամբ նրա հայրը` Իշխան Հակոբյանը, հանձնուք է ձևակերպել, որի մեջ եղել է 30 տուփ «չիբուխ» տեսակի ծխախոտ։ Տուփի ստուգմամբ հայտնաբերվել է գլանակների տակ թաքցրած 17 հատ ամբողջական սպիտակ դեղահատ և 1 հատ սպիտակ դեղահատի կտոր, որոնց վրա եղել է «B8» գործարանային դաջվածք։ Իշխան Հակոբյանը հայտարարել է, որ հայտնաբերված դեղահատերից տեղեկություն չունի, իր որդու խնդրանքով «Հայրենիք» կինոթատրոնի մոտ ծխախոտի տուփն իրեն է փոխանցել մի անծանոթ երիտասարդ։ Հայտնաբերված դեղահատերը դատավարական կարգի պահպանությամբ առգրավվել, փաթեթավորվել և կնքվել են։
Նշված դիմումն ու արձանագրությունը դատարանի որոշմամբ ճանաչվել են ապացույցներ` որպես այլ փաստաթղթեր։
Վկաներ, ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի օպերատիվ աշխատակիցներ Հովհաննես Մանջիկյանը և Մուշեղ Դիլանյանը ցուցմունք են տվել այն մասին, որ 25.12.2009թ. իրենք ՔԿ հիմնարկի հանձնուքների ընդունման սենյակում հանձնուք են ընդունել։ Նշված օրը ժամը 17.30-ի սահմաններում հանձնուքների ընդունման սենյակ է մտել Իշխան Հակոբյանը, ով հաճախակի է հանձնուք բերել իր դատապարտյալ որդու` Գեղամ Հակոբյանի համար։ Իշխան Հակոբյանը բերել էր հանձնելու անկողնային պարագաներ, ծխախոտ մի քանի տեսակի։
Ծխախոտի տուփերն ստուգելու ընթացքում իրենց ուշադրությունն է գրավել դրանցից մեկը, որի մեջ գլանակները կոտրված ու ճմրթված են եղել, նշված տուփից հայտնաբերվել և առգրավվել է սպիտակ գույնի 17 դեղահատ և մեկ հատ կիսատ դեղահատ, դրանք կշռվել, փաթեթավորվել և կնքվել են։ Իշխան Հակոբյանը հայտնել է, որ դեղահատերի առկայության փաստից ինքը տեղյակ չի եղել, նշված ծխախոտի տուփերն իրեն է փոխանցել մի անծանոթ երիտասարդ` որպես հանձնուք հանձնելու համար։
Գ. Թ. 83-84, 85-86, 5-6, 7, դատաքննության արձանագրություն

Դատաքիմիական փորձաքննության 26.12.2009թ. թիվ 46880905 եզրակացության համաձայն` 17 հատ սպիտակ գույնի օվալաձև «B8» դաջվածքով 0,4գրամ մաքուր քաշով գործարանային արտադրության դեղահատերից յուրաքանչյուրը իր բաղադրության մեջ պարունակում է 0,008գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց, իսկ մեկ հատ սպիտակ գույնի օվալաձև «B8» դաջվածքով 0,33գրամ մաքուր քաշով գործարանային արտադրության դեղահատի հատվածը իր բաղադրության մեջ պարունակում է 0,0066գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց։ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի ընդհանուր քաշը կազմում է 0,1426գրամ։

Գ. Թ. 41-42, 43

26.12.2009թ. քրեակատարողական հիմնարկի 60 խցի կալանավորներ Գեղամ Հակոբյանից և Աշոտ Միքայելյանից վերցվել են մեզի փորձանմուշներ և ուղարկվել են տոքսիկոքիմիական փորձաքննության։ Փորձագետի 30.12.2009թ. թիվ 1184/1185/1186 եզրակացության համաձայն` Գեղամ Հակոբյանի և Աշոտ Միքայելյանի մեզի փորձանմուշներում հայտնաբերվել են ափիոիդային շարքի` բուպրենորֆինի և կանաբիսի խմբի թմրամիջոցի` թմրալկալոիդների հետքեր։

Գ. Թ. 100-101

Վկա Իշխան Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որդին Գեղամ Հակոբյանը, դատապարտյալ է, պատիժը կրում է «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկում։ 25.12.2009թ. իրեն զանգահարել է որդին և խնդրել է անկողնային պարագաներ տանել քրեակատարողական հիմնարկ։ Երբ ինքը «Բասեն» տաքսի ծառայության ավտոմեքենայով ուղևորվել է ՔԿ հիմնարկ, իրեն զանգահարել է որդու հետ պատիժը կրող Աշոտը, խնդրելով սպասել «Էրեբունի» թանգարանի մոտ, հայտնելով, որ իր համար ծխախոտ են բերելու, թող դրանք նույնպես հանձնուքի հետ տա ՔԿ հիմնարկ։ Ինքը ճանապարհել է տաքսի ավտոմեքենան, սպասել է թանգարանի մոտ։ Քիչ անց իր վարած տաքսի ավտոմեքենայով եկել է իրենց հարևան Վարդանը, որի ավտոմեքենայի խցիկում պոլիէթիլենային տոպրակով լցված ծխախոտներ են եղել։ Իր հարցին Վարդանը պատասխանել է, որ Գեղամի խցի ընկեր Աշոտն է խնդրել դրանք վերցնել և փոխանցել իրեն։ Երբ հանձնուքների ընդունման սենյակում ծխախոտի տուփից դեղահատեր են հայտնաբերվել, ինքն անակնկալի է եկել, քանի որ տուփում դրանց առկայության մասին չի իմացել։ Աշոտն է խնդրել նշված ծխախոտներն իր հանձնուքի հետ բերել և հանձնել ՔԿ հիմնարկ։

Գ. Թ. 14-16, 47-49, 234-235, դատաքննության արձանագրություն

Վկա Իշխան Հակոբյանն իր նշված ցուցմունքը պնդել է ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանի հետ առերես։

Դատաքննության արձանագրություն

Վկա, «Կարատ» տաքսի ծառայության ավտովարորդ Վարդան Գրիգորյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Գեղամ Հակոբյանն իր հարևանի տղան է, նա «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկում կրում է իր պատիժը։ Ինքը հաճախ է Գեղամի հորը` Իշխանին, իր տաքսի ավտոմեքենայով տարել «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկ, քանի որ Իշխանը հանձնուք է տարել որդու համար։
2009թվականի դեկտեմբերի 25-ին ժամը 13.00-14.00-ի սահմաններում բջջային հեռախոսով իրեն զանգահարել է Գեղամը և հայտնել, որ հնարավոր է իր հայրը գա քրեակատարողական հիմնարկ` հանձնուք բերելու, խնդրել է հորը իր մեքենայով տանել ՔԿ հիմնարկ։ Որոշ ժամանակ անց Գեղամը վերստին զանգահարել և լսափողը փոխանցել է իր հետ միևնույն խցում գտնվող կալանավոր Աշոտ անունով անձնավորությանը, ում ինքը չի ճանաչել։ Աշոտն իրեն ասել է, որպեսզի գնա Ֆուրմանով փողոցի վրա գտնվող մանկական հիվանդանոցից 200-400 մետր հեռավորության վրա գտնվող մթերային խանութի մոտ և սպասի, իրեն կմոտենա մեկը և ծխախոտ կփոխանցի, կվճարի նաև իր ավտոմեքենայի փոխադրավարձը։ Պայմանավորված տեղում սպասել է 20-25 րոպե, ինքը զանգահարել է Աշոտին և հայտնել, որ երկար ժամանակ հաշվիչը միացրած` սպասում է։ Աշոտը պատասխանել է, թե` սպասիր, մի գնա։ Մի քանի անգամ էլ Աշոտն է զանգահարել և հետաքրքրվել, թե` եկա՞վ, թե՞ ոչ։ Եկել է 26-30 տարեկան մի երիտասարդ, հետաքրքրվել է, թե ի՞նքն է Վարդանը, ով «բերդ» պետք է գնա և ստանալով դրական պատասխան, իր ավտոմեքենայի մեջ է դրել պոլիէթիլենային տոպրակով ծխախոտ։ Իր այն հարցին, թե ո՞վ է վճարելու, անծանոթը պատասխանել է, որ թող ինքը զանգահարի Աշոտին, նա այդ հարցին կպատասխանի։ Աշոտը մինչ այդ իրեն ասել է, որ Գեղամի հայրը հանձնուք է բերելու ՔԿ հիմնարկ, ժամը 17.00-ի սահմաններում Գեղամի հայր Իշխանն սպասելու է «Էրեբունի» թանգարանի մոտ, ծխախոտն անհրաժեշտ է փոխանցել նրան։ Պայմանավորված ժամին Իշխանը նստել է իր վարած տաքսի ավտոմեքենան, հետաքրքրվել է, թե տոպրակի մեջ լցվածն ի՞նչ ծխախոտներ են, ինքը Իշխանին պատասխանել է, որ Աշոտն է խնդրել, նրա ծանոթից է վերցրել։ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի մոտ Իշխանն իջել է ավտոմեքենայից, իր մոտ ունեցած հանձնուքի հետ ՔԿ հիմնարկ է տարել նաև տոպրակով ծխախոտը։ Երեկոյան լսել է, որ Իշխանի տարած ծխախոտի մեջ թմրամիջոց են հայտնաբերել։
Վկա Վարդան Գրիգորյանն իր ցուցմունքում հայտնել է, որ նախկինում մի քանի անգամ Աշոտի խնդրանքով նրա ընկերուհուց Արշակունյաց պողոտայի հետիոտնային կամուրջի մոտից տոպրակներով հագուստ և քաղցրավենիք է տարել ՔԿՀ և որպես հանձնուք հանձնել Աշոտի անվամբ։ Աշոտն իրեն զանգահարել է 25.12.2009թ. 093-44-03-30 հեռախոսահամարով։ Մի քանի անգամ Աշոտի խնդրանքով նրանց տուն սնունդ և գումար է տարել, այդ պատճառով իմացել է նրանց տան տեղը և ճանաչել է Աշոտի ծնողներին։ Քանի որ ինքը հեռախոսով բազմիցս է խոսել Աշոտի հետ, նրա ձայնը ճանաչում է և պնդում է, որ 25.12.2009թ. իր հետ Աշոտն է խոսել հեռախոսով։

Գ.Թ. 52-56, 90, 143, 201, 238-239
Նախաքննական մարմնի կողմից կատարվել է քննչական փորձարարություն` վկա Վարդան Գրիգորյանին առաջարկվել է ցույց տալ ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանի տան տեղը։
Վկա Վարդան Գրիգորյանը քննիչին և ընթերականերին ուղեկցել է Երևանի Ս.Տարոնցի նրբանցքի 13 շենքի 22-րդ բնակարանի մոտ և նշված բնակարանը և բակում գտնվող երեք հատ ծառերը մատնացույց անելով հայտարարել է, որ նշված բնակարանի հասցեն իրեն հեռախոսով հայտնել է դատապարտյալ Աշոտ Միքայելյանը, մատնանշելով, որ իրենց շենքի կողքին 3 հատ ծառեր կան, ինքը նախկինում մի քանի անգամ Աշոտ Միքայելյանի խնդրանքով այցելել է նշված բնակարան։ Իսկ 2009թ. դեկտեմբերի 25-ին հեռախոսով խոսելով իր հետ, Աշոտ Միքայելյանը խնդրել է Ֆուրմանով փողոցում հանդիպել ինչ-որ անձնավորության և նրանից ծխախոտներ վերցնել։ Նշված քննչական գործողությունն արձանագրվել է, բնակարանը մատնացույց անելու պահը լուսանկարահանվել է։

Գ.Թ. 240-241, 242

«Արմենտել» ՓԲԸ տվյալների համաձայն` 093-44-03-30 հեռախոսահամարի բաժանորդը ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանի մայրն է` Երևանի Սողոմոն Տարոնցի նրբ. 13 շենքի 22 բնակարանի բնակչուհի Կարինե Ծաղիկյանը, իսկ 094-93-06-48 հեռախոսահամարի բաժանորդը` Երևանի Մեծարենցի 85 տան բնակիչ, գործով վկա Վարդան Գրիգորյանը։ Իշխան Հակոբյանի բջջային հեռախոսահամարն է 093-30-23-03, որը գրանցված է Գեղամ Հակոբյանի կնոջ` Անահիտ Եղոյանի անվամբ, ինչպես նաև` 077-77-43-45 հեռախոսահամարը։

Գ.Թ. 121, 200

Հեռախոսային խոսակցությունների վերծանումների տվյալներով` 2009թ. դեկտեմբերի 21-ից մինչև դեկտեմբերի 25-ն ընկած ժամանակահատվածում ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանը Վարդան Գրիգորյանի և Իշխան Հակոբյանի հետ նշված հեռախոսահամարներով փոխադարձ ինտենսիվ ելքային և մուտքային հեռախոսակապ են ունեցել։
Գ.Թ. 114-120

Գործով վկա, դատապարտյալ Արմեն Ենգոյանը նախաքննության և դատաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ պատիժը կրելու ընթացքում 2009թ. հոկտեմբերի սկզբից մինչև դեպքի օրը` 25.12.2009թ. ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանի և վկա Գեղամ Հակոբյանի հետ գտնվել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի 60 խցում, որտեղ իրենց պատիժն են կրել 15-20 դատապարտյալներ, նրանցից 13-ը թմրամոլներ են։ Նշված անձանց թմրամիջոցներ էր հյուրասիրում թմրամիջոցներ օգտագործող ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանը, ով արտաքին աշխարհի հետ կապ պահպանելով, կարողանում էր տաքսու վարորդի միջոցով Նորագավիթ թաղամասի Կարենից` «ճիճու» մականվամբ, ձեռք բերել «Սուբուտեքս» կամ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց` դեղահատերի տեսքով, որն անձամբ օգտագործելուց և այլ անձանց հյուրասիրելուց բացի քրեակատարողական հիմնարկում թմրամիջոց էր իրացնում` վաճառում, թմրամիջոցի յուրաքանչյուր դեղահատը վաճառում էր 70.000 ՀՀ դրամով, պատճառաբանելով, որ յուրաքանչյուր դեղահատը 50.000 դրամով է գնում, իսկ 20.000 դրամը թմրամիջոցի փոխադրման կամ այլ ծախսերին է վերաբերում։ Ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանը նշված գումարը հավաքել էր տալիս կամ քրեակատարողական հիմնարկում` թելով կախված տոպրակը խցի պատուհանից ներքևի խցերի պատուհանների մոտ իջեցնելով, նաև նրանց թմրամիջոց առաքելով, որի կապակցությամբ հեռախոսազրույց էր ունենում դատապարտայլների հետ, կամ էլ արտաքին աշխարհի հետ հեռախոսակապի միջոցով կազմակերպում էր կալանավորներին իրացրած թմրամիջոցի դիմաց գումար հավաքելու գործընթացը; Վկա Արմեն Ենգոյանը ցուցմունք է տվել, որ ամբաստանյալ Արմեն Միքայելյանի կողմից ՔԿ հիմնարկում թմրամիջոց իրացնելու նշված վարքագիծն ինքը համարում է իրենց միջավայրի համար սխալ վարքագիծ, այդ կապակցությամբ էլ որոշել է նշվածի վերաբերյալ ցուցմունք տալ։
Վկան հայտնել է նաև, որ ինքն իմացել է խցում տեղի ունեցած հեռախոսային խոսակցություններից, որ 25.12.2009թ. Գեղամ Հակոբյանի հայրը` Իշխանը, որդու համար պետք է հանձնուք բերեր։ Դրանից օգտվելով` ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանը զանգահարել է Իշխան Հակոբյանին և խնդրել իր համար բերել և հանձնուքի հետ հանձնել իր ծանոթի տված ծխախոտը, Իշխան Հակոբյանին չասելով, որ դրա մեջ թմրամիջոց է լինելու։ Այնուհետև Աշոտ Միքայելյանը զանգահարել է իր ծանոթ «ճիճուին» /նույնը` Կարենին/, ով թմրավաճառ է և «Կարատ» տաքսի ծառայության ավտովարորդ Վարդանին, պայմանավորվել է, որ «ճիճուն» ծխախոտի տուփի մեջ «սուբուտեքս» տեսակի թմրամիջոց պետք է դնի, ծխախոտը պետք է հանձնի տաքսու վարորդ Վարդանին, նա էլ «Էրեբունի» թանգարանի մոտ պետք է հանդիպի Իշխան Հակոբյանին, վերջինս էլ ծխախոտը մյուս հանձնուքի հետ պետք է ձևակերպի որդու` Գեղամի անվամբ և տա հանձնուք ընդունողներին։ Աշոտ Միքայելյանը Իշխան Հակոբյանին խնդրել է սպասել «Էրեբունի» թանգարանի մոտ, ուր պետք է Վարդանը ծխախոտները հանձներ նրան և բերեր քրեակատարողական հիմնարկ։ Դրանից հետո Աշոտ Միքայելյանն անընդմեջ հեռախոսով խոսել է «ճիճուի», Վարդանի, Իշխանի հետ, վերահսկելով ծխախոտները Վարդանին հանձնելու, թանգարանի մոտ Իշխանին հանդիպելու և հանձնուքը ՔԿ հիմնարկ հանձնելու գործընթացը։ Ժամը 17.30-ի սահմաններում Աշոտ Միքայելյանը հեռախոսով խոսել է Վարդանի հետ, վերջինս հայտնել է, որ հանձնուքների ընդունման սենյակի դռները փակել են, ինչ-որ տարօրինակ բան է տեղի ունենում։ Վկա Արմեն Ենգոյանն իր գ.թ. 95-98 ցուցմունքում այնուհետև հայտնել է հետևյալը.
«. . . որից հետո Աշոտը ոչնչացրեց իր հեռախոսը և ասաց քաշվեցինք, դեղը բռնել են։ Այդ ժամանակ զուգարանից դուրս եկավ Գեղամը, Աշոտը նրան ասաց, որ հայրիկիդ` Իշխանի միջոցով պապիրոսի մեջ սուբուտեքս եմ բերել տվել և Իշխանը չիմանալով, բերել է այդ ծխախոտները, որի մեջ սուբուտեքս է եղել և այն ՔԿՀ-ի աշխատակիցների կողմից հանձնուքի զննության ընթացքում հայտնաբերվել է։ Գեղամն Աշոտին ասաց, ինչու՞ ես այդպիսի բան արել, ես շուտով պետք է ազատվեմ, համ էլ` ինչու ես հորս սրոկի տակ ուղարկում։ Աշոտը Գեղամին ասաց, որ այդ սուբուտեքս տեսակի թմրանյութն իրենն է և մի բան կանի, որ Իշխանին ու իրեն բան չլինի։ Գեղամը Աշոտին հարցրեց, թե քանի՞ կոճակ է, Աշոտն էլ ասաց, խաբելով` 3 ու կես կոճակ է։ Հետո իմացա, որ 17 ու կես կոճակ սուբուտեքս է . . . Այդ ժամանակ Աշոտն իմանալով, որ նման դեպքերում խցերը խուզարկում են, նա ինչ-որ տեղից հանեց ներարկիչը և սուբուտեքսի կոճակը լուծեց թորած ջրով և ներարկեց ինքն իրեն . . . հետո ոչնչացրեց ներարկիչը։ . . . Աշոտը մինչ այդ տարբեր խցերից ինքնաշեն պարանի միջոցով հավաքում էր փողերը և ինչ-որ ձևերով ուղարկում էր իր ընկեր ճիճուին և ստացված թմրամիջոցները ինքնաշեն պարանի միջոցով պետք է ուղարկեր տարբեր խցեր . . . Աշոտն է զանգել Վարդանին և խնդրել Ֆուրմանով փողոցի վրա հանդիպել իր ընկերոջը` Ճիճուին, նրանից ծխախոտ վերցնել և տալ Իշխանին, որ Իշխանը բերի Նուբարաշեն»։
Վկա Արմեն Ենգոյանը նույնը պնդել է գ.թ. 24-26 բացատրություններում, գ.թ. 95-98, 236-237, 262-263 ցուցմունքներում, մեղադրյալ Աշոտ Միքայելյանի հետ գ.թ. 244-245 առերես հարցաքննության ժամանակ, դատարանում որպես վկա հարցաքննվելիս տված ցուցմունքում և ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։

Գ.Թ. 24-26, 95-98, 236-237, 244-245, 262-263
դատաքննության արձանագրություն

Դատարանի որոշմամբ Արմեն Ենգոյանի գ.թ. 24-26 բացատրությունը` որպես այլ փաստաթուղթ, ճանաչվել է ապացույց։
Դատանարկոլոգիական փորձաքննության 30.12.2009թ. թիվ 1184/1185/1186/3 եզրակացության համաձայն` 26.12.2009թ. Աշոտ Միքայելյանից և Գեղամ Հակոբյանից վերցված մեզի փորձանմուշներում հայտնաբերվել են ափիոիդային շարքի բուպրենորֆինի և կանաբիսի խմբի թմրամիջոցի թմրալկալոիդների հետքեր։

Գ.Թ. 100-101

Նախաքննության և դատաքննության ընթացքում որպես վկա հարցաքննվելիս տված ցուցմունքներում և «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի հետաքննիչին տված բացատրության մեջ դատապարտյալ Գեղամ Իշխանի Հակոբյանը հայտնել է, որ ինքը և իր հայր Իշխան Հակոբյանը չեն իմացել, որ ծխախոտի տուփի մեջ թմրամիջոց կա թաքցված, այդ մասին իմացել է հանձնուքում թմրամիջոցը հայտնաբերելուց հետո։ Վկան հայտնել է. «Այդ թմրամիջոցը ոչ իմն է եղել, ոչ էլ` Արմեն Ենգոյանինը»։

Գ.Թ. 19-21, 93, 183-184, դատաքննության արձանագրություն

ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի տված բնութագրի համաձայն` ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանը պատիժը կրելու ընթացքում բազմիցս թույլ է տվել կարգապահական խախտումներ, արտաքին աշխարհի հետ կապ է պահպանում տեսակցությունների և հեռախոսակապի միջոցով, բնավորությամբ ծածկամիտ է և ինքնամփոփ, կանգնած չէ ուղղման ճանապարհին և բնութագրվում է բացասական։

Գ.Թ. 270

3. Դատարանի իրավական վերլուծությունը։

Դատաքննությամբ բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, դրանք միմյանց հետ համադրելով և դրանք գնահատելով իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության և իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից և հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Գագիկի Միքայելյանի մեղքը հիմնավորված է, և նրա նկատմամբ պետք է քրեական պատիժ կիրառվի։
Դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ քրեական պատիժ կիրառելու հարցը քննարկելիս անհրաժեշտ է արարքին տալ քրեաիրավական ճիշտ գնահատական և ուղղել նշված խնդրում նախաքննական մարմնի կողմից գործող իրավանորմի սխալ կիրառումը։
Այսպես. նախաքննական մարմնի կողմից Աշոտ Միքայելյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով այն բանի համար, որ նա, որպես դատապարտյալ պատիժը կրելով ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկում, նշված քրեակատարողական հիմնարկում պատիժը կրող կամ կալանավորված անձանց իրացնելու նպատակով, նախնական համաձայնությամբ և հանցավոր կապի մեջ գտնվելով թմրամիջոց իրացնող անձանց հետ, ցանկացել է ձեռք բերել խոշոր չափի հասնող` 0,1426 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց, որը, սակայն, 25.12.2009թ. հանձնուքի մեջ հայտնաբերվել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի հանձնուքների ընդունման սենյակում, որի պատճառով Աշոտ Միքայելյանը, իր կամքից անկախ հանգամանքներով, չի կարողացել այն ձեռք բերել։
Քրեական գործի նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներով հիմնավորվել է, որ պատիժը կրելով քրեակատարողական հիմնարկում, օգտվելով իր մոտ ունեցած բջջային հեռախոսից և հնարավորություն ունենալով հանցավոր համաձայնության և կապի մեջ գտնվել արտաքին աշխարհի, մասնավորապես` թմրամիջոցների իրացմամբ զբաղվող անձանց հետ, ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանը օգտագործել է բոլոր կապերն ու հնարավորությունները` քրեակատարողական հիմնարկում իրացնելու նպատակով թմրամիջոց` «Բուպրենորֆին» ձեռք բերելու համար։
Հիմնավորվել է, որ նշված թմրամիջոցը ձեռք բերելու հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու ցանկությունը ծագել է ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանի մոտ այն պահից, երբ նա լսել է, որ իր հետ միասին խցում պատիժը կրող Գեղամ Հակոբյանը, հեռախոսով խոսելով իր հարազատների հետ, խնդրել է հորից` Իշխան Հակոբյանից, իր համար սպիտակեղեն և այլ պարագաներ բերել ՔԿ հիմնարկ։ Ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանը որոշել է հարմար պահը բաց չթողնել և կազմակերպել ու նախապատրաստել իրացման համար իրեն անհրաժեշտ «Բուպրենորֆին» /նույնը` «սուբուտեքս»/ տեսակի թմրամիջոցի հայթայթումը, փոխադրումը ՔԿ հիմնարկ և այնուհետև` իրենց խուցը, դրա համար շրջահայացորեն ստեղծելով բոլոր պայմանները` մշակելով և իրականացնելով թմրամիջոցն իրացնողից մինչև խուց փոխադրելու շղթայի բաղադրատարրերի բոլոր հնարավոր գաղտնի /կոնֆիդենցիալ/ քայլերը` վերացնելով արգելքները և անձամբ սևեռուն վերահսկելով ամբողջ գործընթացը։ Այսինքն` թմրամիջոցն իրացնողի հետ գտնվելով հանցավոր կապի և համաձայնության մեջ, ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանը կատարել է իրացման նպատակով ձեռք բերվող թմրամիջոցը գործի քննությամբ չբացահայտված թմրավաճառ իրացնողից մինչև ՔԿ հիմնարկ փոխադրելու ընթացքը կազմակերպողի և նախապատրաստողի դերակատարություն։
Այս առումով առկա է հանցագործության նախապատրաստական փուլը, որը կիսատ է մնացել ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանի կամքից անկախ հանգամանքներով` պայմանավորված հանձնուքում թաքցված թմրամիջոցի հայտնաբերմամբ։
Հանցավորի կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չհասցնելը նախաքննական մարմնի կողմից սխալ գնահատականի է արժանացվել` հանցափորձը /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդված/ շփոթվել է հանցագործության նախապատրաստության /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 35-րդ հոդված/ հետ։
Նախաքննական մարմինն անտեսել է այն հանգամանքը, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունը ձևական /ֆորմալ/ հանցակազմ է, այն հանցափորձ չունի, նշված հանցագործությունը համարվում է ավարտված իրացման նպատակով թմրամիջոցը ձեռք բերելու պահից, հետևաբար` առաջադրված մեղադրանքը որպես հանցափորձ որակելը ճիշտ չէ, մինչդեռ առկա է նշված հանցագործության նախապատրաստական փուլը, որն ընդհատվել է մինչև թմրամիջոցը Աշոտ Միքայելյանի փաստացի տիրապետության տակ անցնելը, այն է` հանցագործությունը բացահայտվել է հանձնուքը ՔԿՀ ընդունելիս։
Ինչպես նշվեց, իմանալով Իշխան Հակոբյանի կողմից ՔԿՀ հանձնուք բերելու մտադրության մասին, ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանը որոշել է պահը բաց չթողնել և անցել է ակտիվ, նպատակաուղղված գործողությունների, որոնք արտահայտվել են հետևյալում. նա զանգահարել է իր ծանոթ թմրավաճառին և «բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց է պատվիրել, պահանջելով այն թաքցնել «չիբուխ» տեսակի ծխախոտի տուփի մեջ դրանով իսկ` հանցավոր կապ ստեղծելով թմրամիջոցն իրացնողի հետ, ընտրել թմրամիջոցի տեսակը, այն թաքցնելու տեղն ու եղանակը և թմրամիջոցը տեղափոխողներից մեկը մյուսին հանձնելու հաջորդականությունը։ Այնուհետև զանգահարել է տաքսու վարորդ Վարդան Գրիգորյանին` պատվիրելով ծխախոտը ստանալ և հանձնել Իշխան Հակոբյանին։ Վերջինիս խնդրել է ՔԿ հիմնարկ որդու` Գեղամի համար հանձնուք բերելիս դրան միացնել նաև տաքսիստ Վարդանի միջոցով իր ընկերոջ առաքած ծխախոտատուփերը։ Վարդանի և Իշխանի կողմից առարկություններ չունենալու պայմաններում /քանի որ նրանք չեն իմացել թմրամիջոցի առկայության մասին/, ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանը ճշտել է նշված «օպերացիայի» դետալները, կոնկրետացնելով և վերահսկելով յուրաքանչյուրի գործողությունները, կազմակերպչորեն նախապայմաններ ստեղծելով նրանցից յուրաքանչյուրի քայլը հաջորդաբար մյուսի հետ շաղկապելու, իրացնողից թմրամիջոցները քողարկված ձևով մի քանի փոխադրողից մեկը մյուսին հանձնելու, քրեակատարողական հիմնարկ հասցնելու և մեկ այլ անձի` Գեղամ Հակոբյանի անվամբ ձևակերպելու հարցում, բացահայտվելու դեպքում պատասխանատվությունից խուսափելու ակնկալիքով։
Ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանը թմրամիջոցի փոխադրման մեխանիզմը կազմակերպել և վերահսկել է այնպես, որպեսզի մի օղակը տեղյակ չլինի մյուսի գործողության բնույթից, թմրամիջոցի առկայությունից` նպատակ ունենալով գաղտնապահությունն ապահովելով, թմրամիջոցի գոյության մասին տեղեկատվության արտահոսքը բացառելով, հասնել իր նպատակին, այն է` իրացման նպատակով փաստացի ձեռք բերել առաքված 17 և կես կտոր «բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցը և այնուհետև իրացնել այն կալանավորների շրջանում։ Վերոնշված նախապատրաստական միջոցառումների կազմակերպմամբ և վերահսկմամբ չի ապահովվել հանցագործության նախապատրաստական փուլի միայն վերջին ակորդը, այն է` չի հաղթահարվել հանձնուքն անվնաս խուց փոխադրելը, Աշոտ Միքայելյանի կամքից անկախ հանգամանքներով` հանձնուքի մեջ թմրամիջոցի հայտնաբերմամբ հանցագործության նախապատրաստումը մնացել է անավարատ, թեև Աշոտ Միքայելյանը կատարել էր իրենից կախված հնարավոր ամեն ինչը և անհրաժեշտը` իր ցանկացած արդյունքին` իրացման նպատակով թմրամիջոցը ձեռք բերելուն հասնելու համար, որպիսին չի հաջողվել իրականացնել։
Այսպիսով, վերոշարադրյալի հիմնավորմամբ` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանի կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 35-266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերին, նշված հոդվածի սանկցիայով պետք է նրա նկատմամբ պատիժ կիրառվի։
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները։ Դրանք բնութագրում են հանցավորի անձնավորությունն ու կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը, հնարավորություն են տալիս կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերելով` որոշել նշանակվող պատժի տեսակն ու չափը և լուծել այն կրելու նպատակահարմարության հարցը։
Դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործով պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ են հանդիսանում հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը և հանցագործության մեջ ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանի առանձնապես ակտիվ դերը։
Սույն քրեական գործով պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Դատարանը չի անտեսում նաև այն հանգամանքը, որ ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի կողմից ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանը բնութագրվում է բացասական, որպես դատապարտյալ նա կանգնած չէ ուղղման ճանապարհին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում քննարկելով հարցը, այն է` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները, դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է գործով ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանի նկատմամբ նշանակել այնպիսի պատիժ, որը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներից, այն է` արդարադատության արդյունավետության շահերից և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից, որն անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանք կատարելը կանխելու համար։
Գնահատելով վերոշարադրյալը, դատարանը տվյալ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերելով, պատժի տեսակը և չափը որոշելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս հանգում է այն հիմնավոր եզրակացության, որ ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանի նկատմամբ որպես պատիժ անհրաժեշտ է նշանակել ազատազրկում որոշակի ժամկետով։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Աշոտ Միքայելյանը հանցանքը կատարել է թիվ ԵՄԴ/0036/01/09 քրեական գործով Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 07.07.2009թ. դատավճռով նշանակված պատիժը կրելու ընթացքում, հետևաբար` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիմքով պատիժ պետք է նշանակվի դատավճիռների համակցությամբ` նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելով նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը։ Նախորդ դատավճռով նշանակված 8 /ութ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը կրելու սկիզբը հաշվվում է 2009թվականի փետրվարի 28-ը, այսինքն` սույն քրեական գործով դատավճիռ կայացնելու օրվա դրությամբ նախորդ դատավճռով նշանակված պատժից կրել է 1 /մեկ/ տարի 5 /հինգ/ ամիս 20 /ք/ օր և մնացել է կրելու 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս 10 /տասը/ օր։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի պահանջը` չավարտված հանցագործության համար պատիժ նշանակելու վերաբերյալ։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված 17 հատ ամբողջական և մեկ հատ կտոր ընդամենը 0,1426 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցը ենթակա է ոչնչացման դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 41, 44, 357-358, 360, 365, 368-372, 376, 3761 և 379-րդ հոդվածներով և ՀՀ դատական օրենսգրքի 20-րդ հոդվածի պահանջներով, դատարանը.

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Աշոտ Գագիկի Միքայելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 35-266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրա նկատմամբ կիրառել քրեական պատիժ` նշված հոդվածի սանկցիայով նշանակելով ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջի պահպանմամբ` դատավճիռների համակցությամբ, նշանակված պատժի ժամկետին մասնակիորեն գումարել թիվ ԵՄԴ/0036/01/09 քրեական գործով Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 07.07.2009թ. դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասի` 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս 10 /տասը/ օր ազատազրկումից 6 /վեց/ տարի ազատազրկման ժամկետը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 11 /տասնմեկ/ տարի ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Պատժի սկիզբը հաշվել 2010 թվականի օգոստոսի 20-ը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված 17 հատ ամբողջական և մեկ հատ կտոր ընդամենը 0,1426 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցը ոչնչացնել։
Դատավարության մասնակիցների կողմից դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում։

ԴԱՏԱՎՈՐ Վ. Թ. ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ