Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ ԵԷԴ/0058/01/10
19 սեպտեմբերի 2011թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆՒ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՍՏԵՓԱՆՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ.ԶՈՒՌՆԱՉՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննելով ՀՀ գլխավոր դատախազության պատիժների և հարկադրանքի այլ միջոցների կիրառման օրինականության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող վարչության ավագ դատախազ Ա.Ստեփանյանի վերաքննիչ բողոքը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Սիրակ Շավարշի Սաքանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ դատարան/ 2011 թվականի հունիսի 09-ի դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
Սիրակ Սաքանյանի կողմից Հարություն Նարգիզյանի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելու դեպքի առթիվ 20.01.2010թ. ՀՀ Ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է հմ.12101410 քրեական գործը։
09.04.2010թ. որոշմամբ Սիրակ Շավարշի Սաքանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով, այն բանի համար, որ. <<2010թ. հունվարի <<19>>-ին, ժամը <<22։30>>-ի սահմաններում դատապարտյալ Սիրակ Սաքանյանը <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկության բաց ուղղիչ հիմնարկում վիճաբանության ընթացքում իր մոտ եղած դանակով դիտավորությամբ հարվածել է դատապարտյալ Հարություն Նարգիզյանի որովայնի շրջանին և պատճառել վերջինիս առողջությանը ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող>>:
Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սիրակ Շավարշի Սաքանյանի` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով 29.04.2010թ. կազմված և 03.05.2010թ. հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ 07.05.2010թ. ստացվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.07.2010թ. դատավճռով Սիրակ Շավարշի Սաքանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 120-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է տուգանքով նվազագույն աշխատավարձի 150-ապատակի` ՀՀ 150.000 /մեկ հարյուր հիսուն հազար/ դրամի չափով:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 22.10.2010թ. որոշմամբ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.07.2010թ. դատավճիռը բեկանվել է և գործն ուղարկվել է նույն դատարան այլ կազմով նոր քննության:
Քրեական գործը Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան է ստացվել 20.12.2010թ-ին:
Վերոգրյալ հանցագործության համար ամբաստանյալ Սիրակ Շավարշի Սաքանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 120-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի 100-ապատիկի /100.000 /մեկ հարյուր հազար ՀՀ դրամ// չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերի կիրառմամբ, դատավճիռների համակցությամբ, նոր նշանակված պատժին լրիվ գումարվել է Երևանի քրեական դատարանի 13.02.2009թ. հմ.ԵՔՐԴ/0553/01/09 դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 9-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման համար նշանակված պատժի չկրած մասը և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 1/մեկ/ ամիս 7/յոթ/ օր ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի 100-ապատիկի /100.000/ մեկ հարյուր հազար ՀՀ դրամ// չափով։
Պատժի սկիզբը հաշվվել է <<09>> հունիսի 2011թ-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Վճռվել է դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց հանդիսացող տուժող Հարություն Նարգիզյանի հագուստները` սվիտրը և անթև շապիկը, վերադարձնել Հարություն Նարգիզյանին։

2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ՀՀ գլխավոր դատախազության պատիժների և հարկադրանքի այլ միջոցների կիրառման օրինականության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող վարչության ավագ դատախազ Ա.Ստեփանյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Բողոքաբերը գտնում է, որ Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. հունիսի 9-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 դատավճիռը ենթակա է բեկանման ամբողջությամբ հետևյալ հիմնավորումներով։
Սիրակ Շավարշի Սաքանյանը Երևանի քրեական դատարանի 2009թ. փետրվարի 13-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 9-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման՝ 3 տարի ժամկետով, որը կրել է ՀՀ ԱՆ <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում, 2009թ. օգոստոսի 28-ից տեղափոխվել է նույն քրեակատարողական հիմնարկի բաց տեսակի ուղղիչ հիմնարկ:
2010թ. հունվարի 19-ին իր պապիկի թաղման արարողությունից հետո վերադարձել է քրեակատարողական հիմնարկ և նույն հիմնարկի դատապարտյալներ Հարություն Նարգիզյանի, Էդուարդ Չիլոյանի և Կարեն Կարապետյանի հետ պատրաստվել է հաց ուտել։ Այդ րնթացքում վիճաբանություն է սկսվել դատապարտյալ Հարություն Նարգիզրոնի հետ, որի ընթացքում դիտավորությամբ դանակով հարվածել է վերջինիս որովայնին, նրան առողջությանը պատճառելով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս։
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ դատարանի իրավական վերլուծությունը հիմնված է եղել հիմնարկում դեպքի մասնակից դատապարտյալների ցուցմունքների արժանահավատության կանխավարկածի վրա, որպիսիք դատարանն ընդունել է որպես հիմք առանց դրանք վերլուծելու, այլ ապացույցների հետ համադրելու և մյուս ապացույցների հետ ամբողջականության մեջ գնահատելու, ինչի հետևանքով դատարանի կողմից ամբաստանյալ ԱՍաքանյանի արարքը որակվել է սխալ` որպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 120-րդ հոդվածով կատարված հանցագործություն։
Մինչդեռ, ինչպես նյութերի նախապատրաստման ընթացքում նրանց կողմից տրված բացատրություններում, այնպես էլ նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տրված նրանց ցուցմունքների միջև առկա են անհամապատասխանություններ և հակասություններ տեղի ունեցած դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ: Ավելին, դեպքից հետո ամբաստանյալ Ս.Սաքանյանի և տուժող Հ.Նարգիզյանի կողմից կատարված գործողությունները հանդիսանում են ուղղակի ապացույց, որ նրանք ոչ միայն փորձել են թաքցնել օբյեկտիվ իրականությունը, այլև խոչընդոտել դրա բացահայտմանը: Սակայն դատարանը անտեսել է այդ հանգամանքը, իսկ ամբաստանյալի և տուժողի ցուցմունքների արժանահավատությունըկասկածի տակ չի դրվել:
Այսպես` 19.01.2010թ. տուժող Հ.Նարգիզյանը մեկնել է «Երերունի» բժշկական կենտրոն՝ բուժօգնություն1 ստանալու նպատակով, սակայն այդ մասին որևէ տեղեկություն չի հայտնել |րրեակատարոդական հիմնարկի վարչակազմին։ Դեպքի հանգամանքների վերաբեյալ Հ.Նարգիզյանը չի հայտնոել նաև իրեն հիվանդանոց ուղեկցող դատապարտյալ Է.Չիլոյանին, թեև վերջինս բազմաթիվ անգամ փորձել է պարզլ վնասվածքի պատճառը:
<<Էրեբունի>> բժշկական կենտրոնում, որտեղ տեղի ունեցած դեպքերից հետո վիրահատվել է տուժող Նարգիզյանը, կրիմինալ դեպքերի մատյանում տեղ գտած գրառման համաձայն, տուժողը հայտարարել է, որ վայր է ընկել տան բակում, որի հետևանքով և վնասվածք է ստացել, այդ իսկ պատճառով էլ դեպքը գրանցվել էր ՀՀ ոստիկանության Շենգավիթի բաժնում։ Հետագայում, դատաքննության ընթացքում տուժողը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն կրիմինալ դեպքերի մատյանում կատարված գրառման աղբյուրը հայտնի չէ:
Նման պայմաններում մեղադրողի կողմից միջնորդություն է ներկայացվել որպես վկա դատարան հրավիրել և հարցաքննել համապատասխան բուժ.աշխատողին, սակայն այ մերժվել է և դատարանը միանշանակ որպես արժանահավատ է ընդունել տուժողի ցուցմունքը: Մինչդեռ տուժողի հայտարարության հիման վրա կատարված գրառմամբ տուժողը փորձել է թաքցնել օբյեկտիվ իրականությունը և նախաքննությանն ուղղորդել այլ ուղղությամբ:
Նույն մարտավարության համապատասխան է գործել նաև ամբաստանյալ Սաքանյանը, որը դեպքից անմիջապես հետո կատարվածի մասին չի հայտնել քրեակատարողական հիմնարկի վարչակազմին հույս ունենալով, որ այն կմնա չբացահայտված:
Նշվածը հիմնավորվել է Ս.Սաքանյանի 21.01.2010թ. բացատրությամբ, որտեղ նա նշել է, որ ընկերոջը /Հ.Նարգիզյանին/ դանակով անզգույշ վնասել է, որոշել է դանակը գցել զուգարան, քանի որ Հարութը, լինելով իրեն ընկեր, պետք է որ հետևանքներ չլիներ:
Այսինքն` դանակը, որպես իրեղեն ապացույց կորցնում է, տուժողն էլ չի բողոքի և հետևանքներ չեն առաջանա: Այս է եղել ամբաստանյալի գործողությունների տրամաբանությունը, որն իրականացնելու նպատակով, նախաքննության սկզբնական փուլում հայտնել է, որ գտնվում է նևրոտիկ վիճակում և չի կարող ցուցմունք տալ, ինչն արձանագրվել է 20.01.2010թ. ՔԿՀ բուժ. բաժնի պետ Վ.Մանուչարյանի կողմից, իսկ իրականում ժամանակ շահելու նպատակով:
Հարկ է նկատել, որ այդ նույն ժամանակ, երբ նևրոտիկ վիճակում չէր կարող ցուցմունք տալ քննիչին, ծառայողական քննության շրջանակում Ս.Սաքանյանը բացատրություն է տվել և նույն օրը` 21.01.2010թ. ինքնախոստովանական ցուցմունք:
Պատահական չէ, որ նրան հետազոտելուց հետո, 25.01.2010թ. արդեն իսկ 21.01.2010թ. բացատրություն և ինքնախոստովանություն տալուց հետո հոգեբույժ Մ.Նանոյանը ախտորոշել է «իրավիճակային ռեակցիա, սիմուլյատիվ վարքագիծ»։
Դատարանում հետազոտված այս ապացույցր դատարանի կողմից չի գնահատվել, որի հետևանքով դատարանի եզրահանգումները օբյեկտիվ չեն։
Դատարանը, ամբաստանյալի գործողություններին իրավական գնահատական տալու ընթացքում, անտեսել է այն հանգամանքը, որ իրականությունը թաքցնելը բխել է ինչպես Ս.Սաքանյանի, այպես էլ Հ.Նարգիզյանի շահերից: Առաջինը փորձել է խուսափել պատասխանատվության ենթարկվելուց, իսկ երկրորդը` փակ տեսակի ուղղիչ հիմնարկ տեղափոխվելուց:
Այդ իսկ պատճառով նախաքննության նախնական փուլում ամբաստանյալն ու տուժողը փորձել են դեպքը թաքցնել: Սակայն, հետագայում տուժող Հ.Նարգիզյանին վիրահատելուց հետո, երբ արդեն ակնհայտ էր, որ Նարգիզյանի դանակահարվելու փաստը հնարավոր չէ այլևս թաքցնել, ինչպես տուժողը, այնպես էլ ամբաստանյալը հայտնել են, որ Հ.Նարգիզյանին դանակահարել է Ս.Սաքանյանը: Սակայն, իրականում տեղի ունեցածի նշանակությունը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը նվազեցնելու նպատակով հայտնել են, որ դանակի հարվածը Ս.Սաքանյանը հասցրել է անզգուշությամբ:
Տեղի ունեցած դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ ամբաստանյալի և տուժողի կողմից հայտնված տեղեկությունների համեմատական վերլուծությամբ պարզվել է, որ դրանք նույնաբովանդակ են և ամեն անգամ, երբ նրանցից մեկը նշում է որևէ նոր հանգամանք, ապա մյուսը նույնպես նշում է այդ հանգամանքը:
Այսպես` 21.01.2010թ. բացատրությամբ ամբաստանյալը նշել է, որ հաց էր կտրում և չնկատելով, թե ինչպես է Հ.Նարգիզյանը հայտնվել իր թիկունքում, կտրուկ շրադարձ է կատարել դանակը ձեռքին և դանակի ծայրը դիպել է Հարությունի որովայնին: Նույնը Ս.Սաքանյանը նշել է նաև իր ինքնախոստովանությամբ: Նշված փաստաթղթերում, ինչպես էլեկտրական սալիկի, այնպես էլ շրջադարձ կատարելու պատճառի մասին չկա որևէ խոսք: Հարկ է նաև նկատել, որ ինքնախոստովանությունը ամբաստանյալը գրել է իր նախաձեռնությամբ, երբ հանգիստ պայմաններում կարող էր մտքերը ազատ շարադրել և շահագրգռված էր նշել տեղի ունեցած դեպքի բոլոր հանգամանքները:
Նույնանման բացատրություն է ներկայացրել 21.01.2010թ. նաև տուժող Հ.Նարգիզյանը, որը նույնպես չի նշել ոչ էլեկտրական սալիկի, ոչ էլ ամբաստանյալի կտրուկ շրջվելու պատճառների մասին:
Սակայն, հետագայում գիտակցելով, որ կտրուկ շրջադարձ կատարելը, միմյանց ուղղությամբ շարժվելը և բախվելը կարող էր տեղի ունենալ միայն արտառոց որևէ հանգամանքի բերումով, ինչպես տուժող Նարգիզյանը, այնպես էլ ամբաստանյալ Սաքանյանը իրենց ցուցմունքներում նշել են, որ Ս.Սաքանյանը խոհանոցային դանակով հաց է կտրել, իսկ իր հետնամասում գտնվել է էլեկտրական սալիկը, որի վրա Հ.Նարգիզյանը ջրով լի ամանի մեջ նրբերշիկ է լցրել` եփելու համար: Հանկարծ էլեկտրական սալիկի կարճ միացում է տեղի ունեցել, Ս.Սաքանյանը կտրուկ շրջվել է ձայնի ուղղությամբ, դա համընկել է նրան, որ կարճ միացումից հետո դեպի էլեկտրական սալիկ է շարժվել Հ.Նարգիզյանը, որը շտապել է անջատել էլ.սալիկը, արդյունքում նրանք բախվել են և Ս.Սաքանյանը ձեռքի դանակով վնասել է Հ.Նարգիզյանի որովայնը: Այս վարկածն էլ առաջին դատաքննության ընթացքում ապացուցված էր համարել դատարանը:
Նշված դատավճռի դեմ բերված վերաքննիչ բողոքում մեղադրողը հիմնավորել էր, որ դեպքի երկու մասնակիցների /ամբաստանյալի և տուժողի/ դեպի միմյանց շարժվելու և բախվելու պատճառ կարող էր լինել էլ. սալիկի կարճ միացումը, սակայն այս դեպքում միմյանց և էլ.սալիկի նկատմամբ ինչ դիրքերում էլ որ գտնվեին ամբաստանյալն ու տուժողը, նրանց շարժումը պետք է լիներ միայն զւոգահեռ ուղղություններով, այլ ոչ հանդիպակած, քանի որ երկուսն էլ շարժվել են դեպի աղմուկի աղբյուրը` էլ. սալիկը, հետևաբար նրանց միջև բախում չէր կարող տեղի ունենալ և Ս.Սաքանյանը ձեռքում եղած դանակով չէր կարող պատահաբար հարվածել Հ.Նարգիզյանին:
Վերը նշվածը նկատի ունենալով, վերաքննիչ դատարանի որոշմամբ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.07.2010թ. դատավճիռը բեկանելուց և նույն դատարանում 2-րդ անգամ քրեական գործւ քննելու ընթացքում, ամբաստանյալը դատարանին ներկայացրեց տեղի ունեցած դեպքի մի նոր վարկած, որ էլ.սալիկի կարճ միացումից հետո տուժողը շարժվել է ոչ թե դեպի էլ. սալիը` այն անջատելու համար, այլ հակառակ ուղղությամբ` դեպի իրեն:
Այսպիսով կատարվածի վերաբերյալ դեպքի երկու, մասնակիցների (տուժողի և ամբաստանյալի) ցուցմունքները բազմիցս փոփոխվել են, ընդ որում, դրանք հակասել են նախորդ ցուցմունքներին և այս պայմաններում դատարանը գտել է, որ տուժողի և ամբաստանյալի ցուցմունքներն անարժանահավատ համարելու հիմքեր չկան: Մինչդեռ, ակնհայտ է, որ ինչպես տուժողը, այնպես էլ ամբաստանյալը յուրաքանչյուր անգամ բացատրություն կամ ցուցմունք տալուց դրանք հարմարեցրել են փոփոխվող. իրավիճակին, ի հայտ եկած նոր հանգամանքներին։
Չի համապատասխանում իրականությանը նաև պաշտպանական կողմի այն պնդումը, որ ամբաստանյալը և տուժողը պահվել են մեկուսի։ 19.01.2010թ. լույս 20-ի գիշերը Ս.Սաքանյանը ՔԿՀ-ի պետի որոշմամբ մեկուսացվել է, սակայն արդեն իսկ 21.01.2010թ. տեղաբախշման հանձնաժողովի թիվ 31 որոշմամբ տեղափոխվել է փակ տեսակի ուղղիչ հիմնարկ` հետագա պատիժը կրելու համար և միայն 10.04.2010թ. դատարանի որոշմամբ կալանավորվել Է։ Այսինքն, 21.01.2010թ. մինչև 10.04.2010թ. ամբաստանյալը գտնվել Է փակ տեսակի ուղղիչ հիմնարկում։
Տեղաբախշման հանձնաժողովի նույն որոշմամբ փակ տեսակի ուղղիչ հիմնարկ է տեղաբախշվել նաև տուժող Հ.Նարգիզյանը և փաստացի այդտեղ է գտնվել ապաքինվելուց հետո 12.02.2010թ. մինչև պատժի կրման օրացուցային ժամկետը լրանալը՝ 22.02.2011թ.։ Այսպիսով, նրանց միջև ինչպես անհատական, այնպես Էլ միջնորդավորված շփումները եղել են ավելին, քան հավանական։
Տուժող Հ.Նարգիգյանի և վկա Կ.Կարապետյանի ցուցմունքները գնահատելիս, դատարանը որպես դրանց արժանահավատությունը հիմնավորալ փաստ նշել է, որ նրանք ազատվել են պատժի կրումից և այդ հիմքով բացառել է նրանց կողմից որևէ հիմքով ցուցմունքներ տալուց կաշկանդված լինելու հանգամանքը։
Դատարանի կողմից անտեսվել է այն հանգամանքը, որ նրանք կարող էին կաշկանդված լինել սուտ ցուցմունք տալու և դրա համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 340-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունը կատարելու համար պատասխանատվության ենթարկվելու հանգամանքով։
Դատավճռի իրավական վերլուծությունը մասում դատարանը տեսական բնույթի դատողություններ ներկայացնելով և որոշակի ապացույցների (հիմնականում դատապարտյալների ցուցմունքների) վրա հղում կատարելով, սակայն չանդրադառնալով ցուցմունքների այն հատվածներին, որոնք վերաբերվում են տուժողի կողմից վնասվածք ստանալու մեխանիզմին, չի հստակեցրել իր դիրքորոշումը տեղի ունեցած դեպքի հանգամանքների, մասնավորապես տուժողի կողմից վնասվածք սւոանալու մեխանիզմի վերաբերյալ, սակայն հանգել է եզրակացության, որ տուժողին վնասվածքը պատճառվել է անզգուշությամբ։ Դատարանի նման մոտեցումը պատահական չէ, քանի որ ամբաստանյալի և տուժողի ցուցմունքները տեղի ունեցած դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ հակասական և բազմազան են, ուստի և ոչ արժանահավատ: Մինչդեռ, տուժողի կողմից վնասվածք ստանալու մեխանիզմը փորձագիտական եզրակացությամբ և ցուցմունքներով դատարանին է ներկայացրել փորձագետ Ս.Բիշարյանը։
Փորձագիտական եզրակացությամբ նշվել է, որ Հ. Նարգիզյանի մարմնական վնասվածքը չէր կարող առաջանալ վայր ընկնելու արդյունքում, այլ պատճառվել Է սուր ծակող-կտրող գործիքի ուղղակի անմիջական ներգործության` հարվածի հետևանքով։
Քանի որ տուժողի հայտարարության հիման վրա փորձաքննություն նշանակելու մասին որոշման մեջ դեպքի փաստական հանգամանքների վերաբերյալ քննիչը նշել է, որ տուժողը վնասվածքը ստացել Է վայր ընկնելու հետևանքով, ուստի փորձագետը նույնպես նշել է, որ վնասվածքը չէր կարող առաջանալ որոշմամբ նշված հանգամանքներում։
Հարկ է նկատել, որ փորձագիտական եզրակացության համաձայն 25.01.2010թ. փորձագետը կատարել է այց հիվանդանոց, որի ընթացքում ստւժողը իրեն հայտնել է, որ դեպքը տեղի է ունեցել գաղութում, էլեկտրական սալիկի կարճ միացման հետևանքով նստած տեղից վազել է և այն անջատել: Այդ ժամանակ Սիրակը դանակով հաց է կտրել, շրջվել է դեպի իր կողմ և իրանք միմյանց են կպել, Սիրակի ձեռքում եղած դանակը վնասել է իրեն։ Հետևաբար, փորձագետին հայտնի է եղել նաև նշված վարկածը։
Սակայն, պաշտպանի հարցին պատասխանելիս հայտնել է, որ իր եզրակացությունը կրել է օբյեկտիվ բնույթ և հիմնված է եղել տուժողի հետազոտման արդյունքների վրա, իսկ դեպքի վւաստական հանգամանքները տվյւպ դեպքում որևէ նշանակություն չունեն։
Փորձագետի ցուցմունքների համաձայն, դանակով հարված ստանալու պահին յուրաքանչյուր ոք իր կամքից անկախ շարժվում է ցավի աղբյուրից հակառակ ուղղությամբ։ Այս պայմաններում հարվածողը պետք է ուժ գործադրի, որպեսզի ցավի աղբյուրից ետ շարժում կատարող տուժողին պատճառի 8-10 սմ. խորությամբ թափանցող վնասվածք, իսկ ուժ գործադրելը պատահաբար չի կարող տեղի ունենալ:
Հարկ է նկատել, որ իր ցուցմունքներում փորձագետը նշելով <<պատահաբար>> բառը ոչ թե անդրադարձել է մեղքի, առավել ևս մեղքի ձևի գնահատմանը, այլ կատարելով փորձագիտական վերլուծություն պարզել է, որ տուժողին վնասվածք կարող էր պատճառվել միայն ուժի գործադրմամբ, որը մարդու կամքից անկախ չէր կարող տեղի ունենալ: Այսպիսով, փորձագետը բացահայտել է կապը գործողության և գիտակցության այն օգտագործելով <<պատահաբար>> բառը։ Բացի այդ, պատահաբար մեղքի ձև գործող օրենսդրությամբ չի սահմանվել:
Եզրահանգումներ կատարելիս դատարանը գնացել է ոչ թե ապացույցները ամբողջականության մեջ դիտարկելու և համադրելու ուղղությամբ, այլ դրանք առանձնացնելու և մեկուսացված դիտարկելու ճանապարհով, որի հետևանքով անտեսվել է ապացույցների միջև վտխկապակցվածությունը և տրամաբանական կապը:
Այսպես, ՔԿՀ աշխատակիցներ Մ.Աղամյանի և Ա.Սարգսյանի ցուցմունքներով հիմնավորվել է այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալը քրեակատարողական հիմնարկ (վերադառնալիս դեմքի և մարմնի այլ տեսանելի մասերում որևէ վնասվածք չի ունեցել։
Մինչդեռ, տուժող Հ.Նարգիգյանի, վկա Կ.Կարապետյանի ցուցմունքներով քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակից` ԲՍԲ-ի 3-րդ կարգի մասնագետ Գ.Հարությունյանի կողմից կազմված տեղեկանքով հիմնավորվել է ամբաստանյալ Ս.Սաքանյանի դեմքի վրա վնասվածքի առկայության վւաստր։
Սակայն դատարանը գտել է, որ նշված վւաստր ապացուցված չի կարելի համարել, բանի որ այն չի հիմնավորվե| դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ։ Մինչդեռ, դատարանի կողմից մատնանշած ՀՀ քրեական դատավարության 108-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով սահմանվել է, որ առողջությանը հասցված վնասի բնույթը և ծանրության աստիճանն է հաստատվում դատաբժշկական փորձագետի եզրակացությամբ, այլ ոչ մարմնական վնասվածքների առկայության փաստր։ Դատարանի կողմից նշված իրավական ակտի նման տարածական մեկնաբանությամբ խախտվել է «Իրավական ակտերի մասին» ՀՀ օրենքի 86-րդ հողվածի 1֊ին մասի պահանջը, համաձայն որի իրավական ակտը մեկնաբանվում է դրանում պարունակվող բառերի և արտահայտությունների տառացի նշանակությամբ՝ հաշվի առնելով օրենքի պահանջները։
Դատապարտյալներ է.Չիլոյանը և Կ.Կարապետյանը իրենց ցուցմունքներով չեն բացառել Ս.Սաքանյանի կողմից 1-2 բաժակ ոգելից խմիչք օգտագործած լինելու հանգամանքը, իսկ <<Վարդաշեն>> ՔԿՀ-ի ԲՍԲ-ի 3-րդ կարգի մասնագետ Գ.Հարությունյանի կողմից կազմված տեղեկանքում ուղղակի նշվել է, որ Ս.Սաքանյանը գտնվել է ոգելից խմիչք օգտագործած վիճակում։
Դատարանը ժխտողական վերաբերմունք է դրսևորել օպերատիվ-հետախուզական գործունեության արդյունքներով ձեռք բերված ապացույցների նկատմամբ, թեև <<Օպերատիվ-հետախուզական գործունեության մասին>> ՀՀ օրենքի 40-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն, եթե դրանք ձեռք են բերվել օրենքով սահմանված կարգով, ապա հանդիսանում են ապացույց: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներդ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով... պարզվում է քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունր կամ բացակայությունը..., ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ։ Իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով սահմանվել է, որ որպես ապացույցներ թույլատրվում են նաև այլ փաստաթղթերը։ Այստեղից բխում է, որ օպերատիվ հետախուզական գործունեության արդյունքները, որպես քրեական գործով փաստական տվյալներ պարունակող այլ փաստաթղթեր թույլատրելի են որպես ապացույց։ Ինչ վերաբերում է դատարանի այն պնդմանը, որ դրանք չեն կարող ապացույց համարվել քանի որ հայտնի չէ աեղեկատվության աղբյուրը, ապա հարկ է համարել նշել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 125-րդ հոդվածի համաձայն ապացույցները հավաքվում են ոչ միայն հետաքննության, նախաքննության, այլ նաև դատաքննության ընթացքում օրենքով նախատեսված դատական գործողությունների ճանապարհով, ուստի և դատարանը կասկածների առկայության դեպքում հնարավորություն ուներ դատական գործողությունների միջոցով ճշտել նշված փաստական հանգամանքների աղբյուրը: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ <<Օպերատիվ-հետախուզական գործունեության մասին>> ՀՀ օրենքի 41-րդ հոդվածի համաձայն օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների անցկացման ընթացքում Օպերատիվ-հետախուզական գործունեության աղբյուրների մասին տեղեկությունները հանդիսանում են պետական գաղտնիք, ապա դատարանաը կարող էր ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 171-րդ հոդվածով սահմանված կարգով հարցումներ կատարելով համապատասխան օպերատիվ հետախուզական գործունեություն իրականացնող մարմիններին, ճշտել աղբյուրները, որը սակայն չի արել։
Հարկ է նկատել, որ դատաքննության ընթացքում օպերատիվ-հետախուզական գործունեության արղյուքններով ստացված տեղեկությունների աղբյուրը ճշտելու նպատակով, մեղադրողի կողմից ներկայացվեք Է միջնորդություն դատական նիստին որպես վկա հրավիրել և հարցաքննել ՀՀ ոստիկանության Շենգավիրի բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքի պետի տեղակալ, ոստիկանության փոխգնդապետ Հ. Մկրտչյանին, սակայն միջնորդությունը մերժվել Է, որի հետևանքով և չի պարզվել իր կողմից ստացված տեղեկությունների աղբյուրը։
Այսպիսով, դատարանը ոչ միայն իր նախաձեռնությամբ չի պարզել օպերատիվ-հետախուզական գործունեության արդյունքների աղբյուրները, այլ նաև մեղադրողի միջնորդությունը մերժելով` բացառել է դրա հնարավորությունը։
2010թ. ապրիլի 10-ին նույն դատարանը Ս.Սաքանյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին քննիչի միջնորդությունը քննության առնելով պարզել է, որ <<2010թ. հունվարի 19-ին, ժամը 22.30–ի սահմաններում դատապարտյալ Սիրակ Սաքանյանը, <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկի բաց ուղղիչ հիմնարկում դանակով դիտավորությամբ հարվածել է դատապարտյալ Հարություն Նարգիզյանի որովայնի շրջանին` նրա առոջղությանը պատճառելով ծանր վնաս>> և այնուհետև, <<մեղադրյալ Սիրակ Սաքանյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է տուժող Հարություն Նարգիզյանի, վկաներ Կարեն Կարապետյանի, Էդուարդ Չիլոյանի և Արսեն Սարգսյանի ցուցմունքներով, դատաբժշկական փորձաքննության 2010թ.փետրվարի 9-ի թիվ 101 եզրակացությամբ` համաձայն որի տուժող Հարություն Նարգիզյանի առողջությանը պատճառվել է կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս>> և բավարարել է միջնորդությունը: Հակառակ դեպքում եթե դատարանի մոտ նման համոզմունք չձևավորվեր, միջնորդությունը չէր բավարարվի։ Դատավճիռ կայացնելիս նույն ապացույցների վերլուծության արդյունքում դատարանը հանգել հակառակ եզրահանգման, հաստատելով, որ մի շարք պատահականությունների զուգադիպման արդյունքում հնարավոր է անզգուշությամբ տուժողի առողջությանը պատճառել ծանր մարմնական վնասվածք։
Այսպիսով` դատարանը դատական ակտի կայացմամբ թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 396-398 հոդվածներով նախատեսված դատական սխալ, որը նույն օրենսգրքի 380'-րդ հոդվածի համաձայն ւ|երքննիչ բողոք ներկայացնելու և դատական ակտը բեկանելու հիմք է հանդիսանում։
Վերոգրյալի հիման վրա խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների րնդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի հունիսի 9-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 դատավճիռը, այն փոփոխել և ամբաստանյալ Սիրակ Շավարշի Սաքանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ:

3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով մեղադրողի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ և դատական ակտը չբողոքարկած պաշտպանական կողմի պատասխանը, իրավական գնահատական տալով ամբաստանյալ Սիրակ Սաքանյանի նախաքննական և ընդհանուր իրավասության դատարանում տված ցուցմունքներին, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանում բերված պատճառաբանություններին, ստուգելով ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցները իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Տուժող` Հարություն Զավենի Նարգիզյանը դեպքի կապակցությամբ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Սիրակ Սաքանյանի հետ միասին պատիժ են կրել ՀՀ ԱՆ <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկի բաց տիպի ուղղիչ հիմնարկում և գտնվել են ընկերական փոխհարաբերությունների մեջ: 2010թ. հունվարի 19-ին Սիրակ Սաքանյանը մեկնել է պապի հուղարկավորությանը, իսկ ինքը գնացել է աշխատանքի: Երեկոյան դատապարտյալներով հավաքվել են և նախապատրաստվել են հաց ուտելու: Այդ ընթացքում ինքն էլեկտրական սալիկի վրա նրբերշիկ է եփել, իսկ Սիրակ Սաքանյանը դանակով հաց է կտրտել: Հանկարծակի էլեկտրական սալիկը կարճ միացման պատճառով բոցկլտացել է ու ինքը կտրուկ շրջվել է: Այդ պահին Սիրակ Սաքանյանը ևս կտրուկ շրջվել է դեպի իրեն ու իրենք մարմիններով բախվել են։ Ինքը սկզբում նույնիսկ չի նկատել, որ վնասվել է, միայն երբ որովայնը սկսել է տաքանալ ու թրջվել, նկատել է որ դանակից վնասվածք է ստացել։ Առանց որևէ լուրջ բան կասկածելու ինքը միայնակ դուրս է եկել ու ճանապարհին իրեն հանդիպած դատապարտյալ Էդուարդ Չիլոյանի հետ նստել է իր ավտոմեքենան ու անձամբ վարելով այն մեկնել է <<Էրեբունի>> հիվանդանոց, որտեղից իրեն անմիջապես տեղափոխել են վիրահատարան: Ինքը դեպքի մասին հիվանդանոցում ոչինչ չի հայտնել, իսկ կրիմինալ դեպքերի մատյանում կատարված գրառման աղբյուրի մասին որևէ տեղեկություն չունի: Տուժողը դատաքննությամբ հայտնեց նաև, որ ներկայումս պատժից ազատվել է ու գտնվելով ազատության մեջ պնդում է նախաքննության ընթացքում տրված իր ցուցմունքները, ներառյալ այն մասը, որով հայտնել է, որ Սիրակ Սաքանյանն իրեն դիտավորյալ չի հարվածել, դա պատահականության արդյունք է եղել, իրենց միջև միշտ նորմալ փոխարաբերություններ են եղել, որևէ թեմայով երբևէ չեն վիճաբանել և միմյանցից պարտք ու պահանջ չունեն:
Վկա` Էդուարդ Սամվելի Չիլոյանը ցուցմունքով հայտնել է այն մասին, որ ամբաստանյալ Սիրակ Սաքանյանի հետ միասին պատիժ են կրել ՀՀ ԱՆ «Վարդաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի բաց տիպի ուղղիչ հիմնարկում։ 2010թ. հունվարի <<19>>-ին վերադարձել է իր սենյակ, որտեղ եղել են նաև Հարություն Նարգիզյանն ու Կարեն Կարապետյանը։ Այնուհետև պապի թաղման արարողությունից հետո վերադարձել է նաև Սիրակ Սաքանյանը և իրենք սկսել են նախապատրաստվել հաց ուտել։ Սիրակ Սաքանյանը սկսել է դանակով հաց կտրտել, Հարություն Նարգիզյանը գնացել է նրբերշիկ բերելու, Կարեն Կարապետյանի հեռախոսին զանգ է եկել և նա խոսելով սենյակից դուրս է եկել, իսկ ինքը գնացել է ջուր բերելու։ Մի քանի րոպե անց, երբ վերադարձել է տեսել է, որ Կարեն Կարապետյանը աստիճանների վրա հեռախոսով է խոսում, իսկ աստիճաններով վերև բարձրանալիս հանդիպել է Հարություն Նարգիզյանին, ով հայտնել է, որ վատ է զգում և առաջարկել է իր հետ հիվանդանոց գնալ։ Ինքը դատապարտյալներից Կարեն Կարապետյանին խնդրել է օրվա պատասխանատուին հայտնել, որ իրենք հիվանդանոց են մեկնում ու Հ.Նարգիզյանի մեքենայով գնացել են «Էրեբունի» հիվանդանոց։ Ճանապարհին Հ.Նարգիզյանը հայտնել է, որ որովայնը վնասվել է, սակայն պատճառները չի հայտնել, իսկ երբ հասել են հիվանդանոց Հարություն Նարգիզյանին տեղափոխել են վիրահատարան, իսկ ինքը մոտակայքում կայանելով մեքենան վերադարձել է քրեակատարողական հիմնարկ։ Վկան հայտնեց, որ դեպքի մասին չի հետաքրքրվել, քանի որ երբ վերադարձել է քրեակատարողական հիմնարկ Սիրակ Սաքանյանն արդեն սենյակում չի եղել, այնուհետև տեղեկացել է, որ նրան մեկուսացրել են։
Վկա` Կարեն Ռոբերտի Կարապետյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ամբաստանյալ Սիրակ Սաքանյանի հետ միասին պատիժ են կրել ՀՀ ԱՆ «Վարդաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի բաց տիպի ուղղիչ հիմնարկում, սակայն այժմ արդեն պատժից ազատվել է։ 2010թ. հունվարի «19»-ի երեկոյան պապի թաղման արարողությունից Սիրակ Սաքանյանի վերադառնալուց հետո ինքը` Հարություն Նարգիզյանի և Էդուարդ Չիլոյանի հետ ցավակցել են նրան նախապատրաստվել են հաց ուտել։ Սիրակ Սաքանյանը սկսել է դանակով հաց կտրտել, Հարություն Նարգիզյանը զբաղվել է նրբերշիկ եփելով, Էդուարդ Չիլոյանը գնացել է ջուր բերելու, իսկ քանի որ իրեն իր ընկերուհին է զանգահարել, ինքը խոսելով դուրս է եկել ու իջել առաջին հարկ։ Խոսակցությունն ավարտելուց հետո աստիճաններով բարձրանալիս հանդիպել է Հարություն Նարգիզյանին և Էդուարդ Չիլոյանին։ Վերջինս հայտնել, որ Հ.Նարգիզյանին հիվանդանոց է ուղեկցում և խնդրել է օրվա պատասխանատուին հայտնել այդ մասին։ Վերջիններս գնացել են, իսկ ինքը հիվանդանոց գնալու մասին տեղյակ է պահել օրվա պատասխանատու հերթապահ Մամիկոն Ադամյանին։ Վկան հայտնեց, որ Սիրակ Սաքանյանի և Հարություն Նարգիզյանի միջև վիճաբանություն չի եղել, եթե լիներ ներքևում անպայման կլսվեր, քանի որ իրենց սենյակի պատուհաններն անմիջապես հերթապահ մասի վերևում են գտնվում։
Վկա` Մամիկոն Շիրինի Ադամյան ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ «Վարդաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակից, իսկ 2010թ. հունվարի «19»-ին հանդիսացել է հերթապահ խմբի պատասխանատու։ Նույն օրը դատապարտյալներից Կարեն Կարապետյանն իրեն հայտնել է, որ Հարություն Նարգիզյանը և Էդուարդ Չիլոյանը գնացել են հիվանդանոց։ Այնուհետև հիմնարկի պետից տեղեկացել է, որ Հարություն Նարգիզյանը կտրող-ծակող վնասվածք է ստացել ու վիրահատվել է։ Ինքն անմիջապես Սիրակ Սաքանյանի հետ զրույց է ունեցել, որի ընթացքում վերջինս իրեն հայտնել է, որ մեղավոր չէ և Հ.Նարգիզյանի առողջանալու դեպքում ամեն բան կպարզվի, սակայն ինքը Ս.Սաքանյանի վարքագծից ելնելով հիմնարկության պետին զեկույց է ներկայացրել ու վերջինիս որոշմամբ Ս.Սաքանյանին մեկուսացրել են։ Ինքն այդ օրը Ս.Սաքանյանի վրա մարմնական վնասվածքներ կամ խմածություն չի նկատել։ Սկզբում, ըստ հասած տեղեկությունների, Հարություն Նարգիզյանի և Սիրակ Սաքանյանի միջև վիճաբանություն է տեղի ունեցել։ Սակայն նման տեղեկատվության ստույգ աղբյուրն իրեն հայտնի չէ։ Հետագայում տեղեկացել է, որ դեպքը պատահական է եղել և պատճառը էլեկտրական սալիկի կարճ միացումն է եղել։
Դատաբժիշկ` Մհեր Սպանդարի Բիշարյանի ցուցմունքով հայտնել է, որ տուժողի վնասվածքը պատահաբար պատճառվել չէր կարող, իսկ «պատահաբար» բառի իմաստով ի նկատի ունի այն, որ նման վնասվածքը վայր ընկնելու հետևանքով պատճառվել չէր կարող, քանի որ տուժողի որովայնի խոռոչում աղիների և միջընդերքի փոքր վնասվածքները կարող էին առաջանալ դանակը որովայնի խոռոչ ուժի գործադրմամբ ներթափանցելու հետևանքով։ Փորձագետը դատաքննությամբ տված ցուցմունքով, չի բացառել նմանատիպ վնասվածքի առաջացումը հարվածի պահին մարմինների բախման պատճառով` տուժողի պաշտպանական բնական ռեակցիայի հետևանքով, երբ դանակի շեղբը ներթափանցել է որովայնի խոռոչ։
Ամբաստանյալ Սիրակ Շավարշի Սաքանյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքով հայտնել է, որ հանդիսացել է ՀՀ ԱՆ «Վարդաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի բաց տիպի ուղղիչ հիմնարկի դատապարտյալ, որտեղից 2010թ. հունվարի «19»-ին պապի հուղարկավորությանը մասնակցելու նպատակով մեկնել է Տավուշի մարզի Բերդ քաղաք և հուղարկավորությունն ավարտվելուց անմիջապես հետո վերադարձել է ՀՀ ԱՆ «Վարդաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ։ Իր հետ միասին պատիժը կրող դատապարտյալներ Հարություն Նարգիզյանը, Էդուարդ Չիլոյանը և Կարեն Կարապետյանը ցավակցել են իրեն, որից հետո ցանկացել են «մի կտոր հաց ուտել»։ Ինքը խոհանոցային դանակով հաց է կտրտել, իսկ իր հետևում Հարություն Նարգիզյանը էլեկտրական սալիկի վրա նրբերշիկ է եփել։ Այդ ընթացքում էլեկտրական սալիկի կարճ միացման պատճառով առաջացած պայթյունի հետևանքով ինքը կտրուկ շրջվել է դեպի սալիկը, ինչը համընկել է Հարություն Նարգիզյանի առաջ գալուն ևս ու իր ձեռքի դանակը պատահաբար դիպել է Հարություն Նարգիզյանի որովայնին։ Սկզբում իրենք չեն էլ իմացել, թե ինչ է կատարվել, մինչև որ Հարություն Նարգիզյանը հայտնել է, որ որովայնը թրջվել է ու անմիջապես սենյակից դուրս գալով Էդուարդ Չիլոյանի հետ մեկնել է հիվանդանոց։ Քանի որ կատարվածից խիստ հուզված է եղել խոհանոցային դանակը նետել է սան հանգույցի մեջ։ Այնուհետև տեղեկացել է, որ Հարություն Նարգիզյանին «Էրեբունի» ԲԿ-ում վիրահատել են, իսկ իրեն դրանից հետո մեկուսացրել են և փոխել պատիժը կրելու ռեժիմը։ Ինքը կատարվածից ուշքի գալով ինքնախոստովանություն է արել և հայտնել, որ դանակը վախից սանհանգույցի մեջ է նետել, սակայն այն չեն հայտնաբերել։ Ամբաստանյալը հայտնեց նաև, որ Հարություն Նարգիզյանի հետ գտնվել է ընկերական հարաբերությունների մեջ ու այն մտքից, որ ընկերոջը պատահական վնասել է, խորը հոգեկան ապրումներ է ունեցել, ինչի պատճառով բժշկական հսկողության տակ է գտնվել ու բուժումներ ստացել։
Դատարանի կողմից հրավիրված վկաներ` Արսեն Սամվելի Սարգսյանը ցուցմունքով հայտնել է, որ հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկի պահպանության ապահովման բաժնի աշխատակից և ճանաչում է բաց տիպի ուղղիչ հիմնարկի դատապարտյալ Սիրակ Սաքանյանին: 2011թ. հունվարի <<19>>-ին ինքը գտնվել է անցագրային կետում, երբ Սիրակ Սաքանյանը ժամանակին քրեակատարողական հիմնարկ է վերադարձել։ Ինքը խմածություն կամ վնասվածք նրա վրա չի նկատել, հակառակ դեպքում կզեկուցեր ու համապատասխան ցուցումով մարմնի զննություն կկատարեր: Վկան հայտնեց, որ Սիրակ Սաքանյանի և Հարություն Նարգիզյանի միջև վիճաբանության մասին ոչինչ չի լսել։
Մուրադ Հովհաննեսի Գալստյանը ցուցմունքով հայտնել է, որ հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկի հետաքննիչ և որպես դատապարտյալներ ճանաչում է և Սիրակ Սաքանյանին, և Հարություն Նարգիզյանին։ 2011թ. հունվարի «20»-ի առավոտյան, երբ գնացել է աշխատանքի տեղեկացել է, որ Ս.Սաքանյանի կողմից դանակահարվելու պատճառով Հ.Նարգիզյանը տեղափոխվել է հիվանդանոց: Ինքը վիրահատությունից մեկ օր անց բացատրություն է վերցրել Հ.Նարգիզյանից, որով վերջինս հայտնել է, որ դեպքի օրը պատրաստվել են հաց ուտելու, որի ընթացքում անզգույշ մոտեցել է ու կպել դանակին։ Այնուհետև բացատրություն է վերցրել Սիրակ Սաքանյանից, ով ի սկզբանե հայտնել, որ մեղավոր չէ, դեպքը պատահական շրջադարձի հետևանքով է պատճառվել, իսկ դանակի վերաբերյալ հայտնել է, որ անհանգստությունից ու վախից այն սանհանգույցի մեջ է գցել։ Այնուհետև հիմնարկության պետի որոշմամբ Սիրակ Սաքանյանին մեկուսացրել են։ Վկան հայտնել է նաև, որ ո'չ Սիրակ Սաքանյանը, ո'չ Հարություն Նարգիզյանը էլեկտրական սալիկի մասին իրեն չեն հայտնել, Սիրակ Սաքանյանի և Հարություն Նարգիզյանի հարաբերությունները նորմալ են եղել և որևէ միջադեպ չի գրանցվել, իսկ Ս.Սաքանյանի վնասվածքների վերաբերյալ տեղեկանքներն ու հատուկ հաղորդագրությունն իրեն կազմած են ներկայացվել։
Դատաբժշկական փորձաքննության հմ.101/հ եզրակացությամբ այն մասին, որ Հարություն Նարգիզյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` որովայնի առաջային պատի շրջանի ծակած-կտրած թափանցող վերքի /բարակ աղու պատի և բարակ աղու միջընդերքի վնասումներով/ ձևով, պատճառվել է` սուր ծակող-կտրող գործիքով, հնարավոր է նշված ժամկետում, որը պատճառել է առողջության ծանր վնաս կյանքին վտանգ սպառնացող։ Հ.Նարգիզյանի մարմնական վնասվածքը չէր կարող առաջանալ վայր ընկնելու արդյունքում, այլ պատճառվել է սուր ծակող-կտրող գործիքի ուղղակի, անմիջական ներգործության` հարվածի հետևանքով։
Դատահետքաբանական փորձաքննության հմ.526 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված Հարություն Նարգիզյանի հագուստների վրա առկա վնասվածքները իրենց տեղակայումներով հիմնականում համընկնում են միմյանց հետ, վերջիններս ծակած-կտրած են և կարող էին առաջանալ մեկ սայրանի ծակող-կտրող շեղբ ունեցող առարկայի, հնարավոր է դանակի շեղբի մեկ ներգործության արդյունքում, որը ներթափանցման մասում ունեցել է մոտավորապես 29մմ լայնություն։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժող Հարություն Նարգիզյանի հագուստներով` սվիտրով և անթև շապիկով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված` հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեuված է ՀՀ քրեական օրենսգրքով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 353 հոդվածի համաձայն դատավճիռ կայացնելիս դատարանն իրավունք ունի հիմնվել միայն դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների վրա, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104 հոդվածի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաuտական տվյալները, որոնց հիման վրա oրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական oրենuգրքով նախատեuված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կաuկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպեu նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ։ Քրեական դատավարությունում որպեu ապացույցներ թույլատրվում են` կասկածյալի ցուցմունքները, մեղադրյալի ցուցմունքները, տուժողի ցուցմունքները, վկայի ցուցմունքները,... փորձագետի եզրակացությունը, իրեղեն ապացույցները, քննչական և դատական գործողությունների արձանագրությունները, այլ փաuտաթղթերը։
Նախաքննական մարմնի կողմից Սիրակ Սաքանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով և մեղադրանքի հիմքում դրվել է այն հանգամանքը, որ <<2010թ. հունվարի <<19>>-ին, ժամը <<22:30>>-ի սահմաններում դատապարտյալ Սիրակ Սաքանյանը «Վարդաշեն» քրեակատարողական հիմնարկության բաց ուղղիչ հիմնարկում վիճաբանության ընթացքում իր մոտ եղած դանակով դիտավորությամբ հարվածել է դատապարտյալ Հարություն Նարգիզյանի որովայնի շրջանին և պատճառել վերջինիս առողջությանը ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող>>:
Թե նախաքննությամբ, թե դատաքննությամբ ամբաստանյալ Սիրակ Սաքանյանը, տուժող Հարություն Նարգիզյանը, նախաքննական մարմնի կողմից դատակոչված և դեպքի օրը ամբաստանյալի և տուժողի հետ միևնույն սենյակում գտնվող վկաներ Էդուարդ Չիլոյանը և Կարեն Կարապետյանը նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ տուժողի և ամբաստանյալի միջև կռիվ և վիճաբանություն տեղի չի ունեցել, իսկ հենց տուժողն իր ցուցմունքով հայտնել է, որ վնասվածքն իրեն պատճառվել է պատահաբար, այսինքն անզգուշաբար` «զուգադիպության հետևանքով», ամբաստանյալը ևս ցուցմունք է տվել, նշելով, որ տուժողին վնաս պատճառելու դիտավորություն չի ունեցել։ Նման ցուցմունքների առկայության պայմաններում նախաքննության մարմինն, այնուամենայնիվ, դրանք դրել է մեղադրանքի հիմքում և որակել, որպես հանցագործությունը դիտավորությամբ կատարելը հիմնավորող ապացույցներ։
Սակայն դատարանն այդ ապացույցները գնահատելով իրենց ամբողջության մեջ, իրավացիորեն գտել է, որ դրանք ամբաստանյալի գործողությունների ուղղակի դիտավորությունը հիմնավորող ապացույցներ չեն հանդիսանում։
Դատարանը տուժողի, վկաների և ամբաստանյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներն իրավացիորեն արժանահավատ է համարել, քանի որ դրանք նախ` դատապարտյալների մեկուսացված լինելու պայմաններում նույնաբովանդակ են, բացի այդ դրանք որպես ապացույց գնահատելիս դատարանը հաշվի է առել, որ քրեական գործի դատաքննության ընթացքում տուժող Հարություն Նարգիզյանը, վկա Կարեն Կարապետյանը քրեակատարողական հիմնարկում պատիժ կրելուց ազատվել են և գտնվում են ազատության մեջ, ուստի բացառվում է նաև վերջիններիս կողմից որևէ հիմքով ցուցմունքներ տալուց կաշկանդվելու հավանականությունը: Դատաքննությամբ ՀՀ ԱՆ <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկության աշխատակից, վկա Մուրադ Գալստյանը ևս հայտնել է, որ թե' ամբաստանյալը և թե' տուժողն իրենց սկզբնական առանձնազրույցներում և բացատրություններում, երբ գտնվել են միմյանցից մեկուսի, հայտնել են, որ դեպքը տեղի է ունեցել պատահական։
Նախաքննության մարմինը, որպես ապացույց է դիտել դատաբժշկական փորձագետ Մհեր Բիշարյանի նախաքննական ցուցմունքը, որով վերջինս հայտնել է, թե պատճառված վնասը պատահաբար առաջանալ չէր կարող:
Վերոնշյալի կապակցությամբ դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ մեղքի ձևի գնահատումը իրավական որակման խնդիր է, այլ ոչ թե դատաբժշկական փորձագետի գնահատման, բացի այդ, նման եզրակացությունը դուրս է նաև վերջինիս իրավասության սահմաններից։ Դատաքննությամբ նույն փորձագետը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<պատահաբար>> բառի իմաստով ի նկատի ունի այն, որ նման վնասվածքը վայր ընկնելու հետևանքով պատճառվել չէր կարող, քանի որ տուժողի որովայնի խոռոչում աղիների և միջընդերքի փոքր վնասվածքները կարող էին առաջանալ դանակը որովայնի խոռոչ ուժի գործադրմամբ ներթափանցելու հետևանքով` չբացառելով նմանատիպ վնասվածքի առաջացումը հարվածի պահին մարմինների բախման պատճառը` կապված տուժողի պաշտպանական բնական ռեակցիայի հետ, իսկ ըստ ամբաստանյալի և տուժողի ցուցմունքների իրենք բախվել են միմյանց։
Նախաքննության մարմինը մեղադրանքի հիմքում դրել է նաև ՀՀ ԱՆ <<Վարդաշեն>> ՔԿ հիմնարկի աշխատակից Մամիկոն Ադամյանի ցուցմունքն այն մասին, որ վերջինիս հայտնի է դարձել, որ դատապարտյալներ Սիրակ Սաքանյանը և Հարություն Նարգիզյանը վիճաբանել են, սակայն պատճառներն ինքը պարզել չի կարողացել։ Վկան նույն հանգամանքը պնդել է նաև դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքներով, որևէ կերպ չմատնանշելով իր հայտնած տեղեկության ստացման աղբյուրն, իսկ համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին կետի 7-րդ ենթակետի` քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպեu ապացույց oգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել` անհայտ կամ դատական նիստում չբացահայտվող աղբյուրից։ Իսկ նույն օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով։
Նախաքննության մարմինը Սիրակ Սաքանյանի մեղադրանքը հիմնավորելու համար, որպես այլ փաստաթղթեր ապացույց է ճանաչել` ՀՀ Ոստիկանության Շենգավիթի բաժնի և ՀՀ ԱՆ <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկի օպերատիվ տվյալները, ՀՀ ԱՆ <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկի բժիշկ Վ.Մանուչարյանի տեղեկանքն ու ամբուլատոր քարտը։
Վերը նշված ապացույցների հետազոտությամբ, ըստ վերջիններիս բովանդակության պարզվել է հետևյալը.
Համաձայն քրեական գործում առկա տեղեկանքների ու ամփոփագրերի, բժշկական հիմնարկի կրիմինալ դեպքերի մատյանում հիվանդի հայտարարության համաձայն կատարված գրառման, ՀՀ ոստիկանության Շենգավիթ բաժնում մարմնական վնասվածքի վերաբերյալ դեպք է գրանցվել, սակայն հետագայում պարզելով, որ տուժողին մարմնական վնասվածք է պատճառվել ՀՀ ԱՆ <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում, դատապարտյալ Սիրակ Սաքանյանի կողմից` նախապատրաստված նյութերն, ըստ քննչական ենթակայության ուղարկվել են ՀՀ Ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժին։ Նախաքնության մարմինը
ՀՀ ԱՆ <<Վարդաշեն>> ՔԿ հիմնարկի հաղորդման բովանդակության մեջ պարունակվող` <<ըստ ստացված տեղեկությունների` դատապարտյալներ Սիրակ Սաքանյանի և Հարություն Նարգիզյանի միջև միջադեպը տեղի է ունեցել կենցաղային հարցերի շուրջ ծագած վեճի և պարտք ու պահանջի հետևանքով...>> արտահայտությունը <<օպերատիվ տեղեկատվություն>> դիտելով դրել է մեղադրանքի հիմքում։ Սակայն, միևնույն ժամանակ, նման տեղեկատվության տիրապետման պայմաններում նախաքննության մարմինը չի պարզել և չի հիմնավորել կենցաղային հարցերի, պարտք ու պահանջի կամ վեճի բնույթը և առհասարակ դրա առկայության կամ բացակայության փաստը, կամ ընդհանրապես դրա իսկությունը։
Վերոգրյալից դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105 հոդվածի 1-ին կետի 7-րդ ենթակետի և 126 հոդվածի հիմքով նշված հաղորդումը ևս, որպես մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց դատարանի կողմից չի կարող գնահատվել:
Նախաքննության մարմինը, որպես ապացույց է դիտել նաև քրեակատարողական հիմնարկի բուժմասի պետ Վ.Մանուչարյանի կողմից տրված տեղեկանքն այն մասին, որ դատապարտյալ Սիրակ Սաքանյանը չի կարող ցուցմունք տալ <<իրավիճակով պայմանավորված նևրոտիկ վիճակ>> ախտորոշման պատճառով, որպիսինը նախաքննության մարմինը չի մեկնաբանել, իսկ դատարանի համար իրավացիորեն հասկանալի չի եղել, թե ինչ ապացուցողական նշանակություն ունի կամ կարող է ունենալ նշված ապացույցը հանցավորի արարքը հիմնավորելու հարցում։
Համաձայն ապացույց հանդիսացող մյուս փաստաթղթի` բժշկական ամբուլատոր քարտի` Սիրակ Սաքանյանի պարանոցի ձախ շրջանում դիտվում է քերծվածք 7սմ երկարությամբ և սալջարդի հետքեր։ Ըստ ամբաստանյալի հայտարարության վերը նշված վնասվածքը պատճառվել է վայր ընկնելու հետևանքով։
Վերը նշված փաստի շուրջ ամբաստանյալ Սիրակ Սաքանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ վնասվածքը ստացել է դեպքի օրը պապի հուղարկավորությունից գալու ճանապարհին ավտոմեքենան խափանվելու պատճառով հրելու ժամանակ սայթաքելու ու վայր ընկնելու հետևանքով։ Սակայն նախաքննության մարմինը նման տեղեկատվության տիրապետելով սույն հանգամանքը պարզաբանելուն և վնասվածքները համապատասխան մասնագիտական հետազոտության ենթարկելուն ուղղված որևէ միջոցառում չի իրականացրել։ Իսկ համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 108 հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի` քրեական գործով վարույթում ստորև նշված հանգամանքները կարող են հաստատվել միայն հետևյալ ապացույցները նախապես ստանալով և հետազոտելով ... առողջությանը հասցված վնասի բնույթը և ծանրության աստիճանը` դատաբժշկական փորձաքննությունը։ Նախաքննության մարմինն անհետևողական վերաբերմունք է դրսևորել նաև տուժողի և ամբաստանյալի կողմից բազմիցս հիշատակված էլեկտրական սալիկի խափանման վերաբերյալ ներկայացրած պնդումներին։
Վերը նշված հանգամանքները նախաքննության մարմնի կողմից առանց որևէ հավաստիության և հիմնավորման դիտվել են, որպես ապացույցներ և որպես ենթադրվող հետևություններ դրվել են ամբաստանյալ Սիրակ Սաքանյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորման հիմքում։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 3-րդ և 4-րդ կետերի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցնների բավարար ամբողջությամբ։ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
Բացի այդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115 հոդվածի 1-ին կետի համաձայն` իրեղեն ապացույցներ են այն առարկաները, որոնք հանցագործության գործիք են ծառայել կամ իրենց վրա հանցագործության հետքեր են պահպանել, կամ հանցավոր գործողությունների oբյեկտներ են եղել, ինչպեu նաև հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված դրամը, այլ արժեքները և մյուu բոլոր առարկաները, որոնք կարող են հանցագործությունը հայտնաբերելու, գործի փաuտական հանգամանքները պարզելու, մեղավորներին ի հայտ բերելու, մեղադրանքը հերքելու կամ պատաuխանատվությունը մեղմացնելու միջոցներ ծառայել։
Նույն օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ կետերի համաձայն` փաuտաթուղթ է թղթային, մագնիuական, էլեկտրոնային կամ այլ կրիչի վրա բառային, թվային, գծագրական կամ այլ նշանային ձևով արված ցանկացած գրառում, որով կարող են հաuտատվել քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող տվյալները։ Սույն oրենuգրքի 115 հոդվածի առաջին մաuում նշված հատկանիշներ պարունակող փաuտաթղթերը կարող են ծառայել նաև որպեu իրեղեն ապացույցներ։
Համաձայն ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 122 հոդվածի 3-րդ կետի` այլ փաստաթղթերն ապացույց են ճանաչվում վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ։
Քննարկելով նախաքննության մարմնի կողմից ապացույց ճանաչված այլ փաստաթղթերի հարցը, ընդհանուր իրավասության դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ դրանք ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 115-րդ և 122-րդ հոդվածների 1-ին մասերում նկարագրված հատկանիշներով օժտված և քրեական գործի համար ապացուցողական նշանակություն ունեցող փաստաթղթեր չեն հանդիսանում, ուստի դրանք պետք է հանել ապացույցների շարքից և պահել քրեական գործի հետ:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները։
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 4-րդ հոդվածի` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգիրքը հիմնվում է օրինականության, օրենքի առաջ հավասարության, պատասխանատվության անխուսափելիության, անձնական պատասխանատվության, ըստ մեղքի պատասխանատվության, արդարության և պատասխանատվության անհատականացման ու մարդասիրության սկզբունքների հիման վրա։
Նույն օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն անձամբ իր կատարած հանցանքի համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործություն է համարվում` դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելը կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է ... որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորստի, ինչպես նաև կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում` զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորուստ ...,
իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 120-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործություն է համարվում անզգուշությամբ մեկ ուրիշի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելը։
Վերոշարադրյալի հիման վրա, դատարանը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ և բոլոր ապացույցների` միմյանց հետ համադրելու և դրանք վերաբերելիության և թույլատրելիության սահմաններում գնահատելու արդյունքում, ինչպես նաև չփարատված կասկածները հօգուտ ամբաստանյալի մեկնաբանելով, գտել է, որ գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել, որը կհիմնավորեր ամբաստանյալ Սիրակ Սաքանյանի կողմից տուժող Հարություն Նարգիզյանին դիտավորությամբ մարմնական վնասվածք պատճառելու փաստը, հետևաբար դատարանն իրավացիորեն հանգել է այն հետևության, որ Սիրակ Սաքանյանի գործողությունը պետք է որակել, որպես տուժող Հարություն Նարգիզյանին անզգուշությամբ մարմնական վնասվածք պատճառելու հանցակազմով։
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը Սիրակ Սաքանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքը վերաորակել է նույն օրենսգրքի 120-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նշված հոդվածի սանկցիայի շրջանակներում նրա նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է, որը չի համապատասխանում դրա իսկական իմաստին:
Դատարանը գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցները համակցության մեջ, դրանք ենթարկել է բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության և դատավճիռ կայացնելիս կիրառել է այն օրենքը, որը ենթակա էր կիրառման, որի արդյունքում իրավացիորեն ամբաստանյալ Սիրակ Սաքանյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասից վերաորակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 120-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Մինչդեռ մեղադրանքի կողմը Ս.Սաքանյանի արարքը որակելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, նրա արարքին տվել է սխալ քրեաիրավական գնահատական:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում վերաքննիչ քրեական դատարանը նկատի ունենալով, որ գործով թույլ չեն տրվել դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կհանգեցնեին դատական սխալի, գտնում է, որ դատարանի դատավճիռն արարքը վերաորակելու մասով օրինական է ու հիմնավորված, ուստի այն բեկանելու և բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու օբյեկտիվ հիմքեր առկա չեն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Սիրակ Շավարշի Սաքանյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 120-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հունիսի 09-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին` այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ