Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

04.08.2010թ. ք.Երևան
ԳՈՐԾ.N-ԵԷԴ/0045/01/10

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԵՐԻՑՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ` Հ.ՍԻՆԱՆՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉՆԵՐ` Տ.ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆԻ
Ա.ԼԱԼԱՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Լ.ԱՎԱԳՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում տուժողի ներկայացուցիչների վերաքննիչ բողոքների հիման վրա վերաքննության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Գերասիմի Ավագյանի` ՀՀ քր. օր. 142 հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը

Լևոն Գերասիմի Ավագյանը 1979թ.-ից մինչ 2008թ. հունիսի 14-ը աշխատելով Երևան քաղաքի «Նուբարաշեն» թիվ 11 հատուկ օժանդակ դպրոցում որպես հայոց

լեզվի և գրականության ուսուցիչ, 2006թ. գարնանից մինչև 2008թ. մայիսի 25-ը, սեռային կրքերին հագուրդ տալու նպատակով, իր համար ակնհայտ 16 տարին չլրացած դպրոցի աշակերտուհիների նկատմամբ բռնություն գործադրելով և առանց բռնություն գործադրելու, պարբերաբար կատարել է անառակաբարո գործողություններ, որոնք արտահայտվել են հետևյալում:
2006թ-ի գարնանը Լևոն Ավագյանը սուրճ եփելու պատրվակով դպրոցի 2-րդ հարկում գտնվող մասնագիտական պարապունքներ անցկացնելու համար նախատեսված դասասենյակ է կանչել 6-րդ դասարանի աշակերտուհի, տվյալ ժամանակ 13 տարեկան Հասմիկ Սինանյանին և օգտվելով նրա փոքրահասակ անօգնական վիճակից, գրկել է վերջինիս, համբուրել պարանոցը, սեղմել կրծքերը և շոյել հետույքը։
Դրանից մի քանի օր անց Լ. Ավագյանը կրկին սուրճ եփելու պատրվակով Հասմիկ Սինանյանին կանչել է դպրոցի 2-րդ հարկում գտնվող մասնագիտական պարապունքներ անցկացնելու համար նախատեսված դասասենյակ և փակելով դասասենյակի դուռը, բռնի ուժով ամուր գրկել է վերջինիս, համբուրել պարանոցը, սեղմել կրծքերը և շոյել հետույքը։
2007թ-ին Լևոն Ավագյանը սուրճ եփելու պատրվակով դպրոցի 2-րդ հարկում գտնվող մասնագիտական պարապունքներ անցկացնելու համար նախատեսված դասասենյակ է կանչել դպրոցի 6-րդ դասարանի աշակերտուհի, տվյալ ժամանակ 12 տարեկան Մարիամ Շամամյանին, որի ընթացքում, օգտվելով նրա փոքրահասակ անօգնական վիճակից, գրկել և շոյել է վերջինիս կրծքերը։
2007թ-ի մարտ ամսին Լևոն Ավագյանը տետրեր տալու պատրվակով դպրոցի 2-րդ հարկում գտնվող դասասենյակ է կանչել դպրոցի 8-րդ դասարանի աշակերտուհի, տվյալ ժամանակ 14 տարեկան Դիանա Ամիրխանյանին, ներսից բանալիով կողպել է դուռը, օգտվելով նրա անչափահաս անօգնական վիճակից, մոտեցել է վերջինիս, հրել է գրատախտակի մոտ, գրկել նրան և բռնի ուժով չթողնելով դուրս պրծնել իր գրկից, շուրջ 5 րոպե սեղմելով և ցավ պատճառելով, շոյել է կրծքերը, համբուրել և հոտոտել է պարանոցը, փորձել է սեռական ակտին բնորոշ շարժումներ կատարել։
2007թ-ի հուլիս ամսին Լևոն Ավագյանը` նկարչական մրցույթի մրցանակները բաժանելու պատրվակով 2-րդ հարկում գտնվող մասնագիտական պարապունքներ անցկացնելու համար նախատեսված դասասենյակ է կանչել 6-րդ դասարանի աշակերտուհի, տվյալ ժամանակ 12 տարեկան Մարիամ Դավթյանին, որի ընթացքում, օգտվելով նրա փոքրահասակ անօգնական վիճակից, գրկել և շոյել է վերջինիս կրծքերը։
2008թ-ի սկզբին Լևոն Ավագյանը սուրճ եփելու պատրվակով Դիանա Ամիրխանյանին կանչել է դպրոցի 2-րդ հարկում գտնվող մասնագիտական պարապունքներ անցկացնելու համար նախատեսված դասասենյակ և մինչ վերջինս պատուհանի մոտ դրված սեղանի վրա սուրճ է պատրաստել, Ավագյանը ներսից փականով կողպելով դուռը, մոտեցել է Ամիրխանյանին, օգտվելով նրա անչափահաս անօգնական վիճակից, հետևից գրկել է նրան և բռնի ուժով` չթողնելով դուրս պրծնել իր գրկից, սեղմելով շոյել է կրծքերը, մարմնի այլ մասերը և համբուրել պարանոցը։

2008թ-ի սկզբին, ժամը 21:30-ի սահմաններում Լևոն Ավագյանը խաղասենյակը դասավորելու պատրվակով դպրոցի առաջին հարկում գտնվող սենյակ է կանչել 7-րդ դասարանի աշակերտուհի, տվյալ ժամանակ 14 տարեկան Դիանա Մկրտչյանին և օգտվելով նրա անչափահաս, ինչպես նաև օլիգոֆրենիայով տառապելու հետևանքով անօգնական վիճակից, բռնության գործադրմամբ սեղմել և շոյել է վերջինիս կրծքերը։ Նշված խաղասենյակից դպրոցի երկրորդ հարկ բարձրանալիս Դիանա Մկրտչյանը հանդիպել է դպրոցի աշակերտուհի Դիանա Ամիրխանյանին, որը տեսել է Լ. Ավագյանի բռնության գործադրմամբ անառակաբարո գործողությունների հետևանքով Դիանա Մկրտչյանի կրծքավանդակին առկա կարմրած հետքերը։
2008թ. մայիսի 25-ին, դպրոցի վերջին զանգի օրը, Լևոն Ավագյանը օգտվելով առիթից, որ 9-րդ դասարանի աշակերտուհի, տվյալ ժամանակ 15 տարեկան անչափահաս Դիանա Ամիրխանյանը դասասենյակում միայնակ է, մոտեցել է վերջինիս, գրկել, շոյել կրծքերն ու համբուրել պարանոցը:
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի արագացված դատաքննության արդյունքում 2010թ-ի մայիսի 24-ին կայացված դատավճռով Լևոն Ավագյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել` ՀՀ քր. օր. 142 հոդ. 1-ին մասով ազատազրկման 6 ամիս ժամանակով, ՀՀ քր. օր. 142 հոդ. 2-րդ մասով` ազատազրկման 1 տարի 6 ամիս ժամանակով, ՀՀ քր. օր. 66 հոդվածով սահմանված կարգով նշանակված պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով Լևոն Ավագյանը վերջնականապես դատապարտվել է ազատազրկման 2 տարի ժամանակով:
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, փոփոխվել է կալանավորման, Ավագյանը կալանքի է վերցվել դատական նիստերի դահլիճում` պատժի սկիզբը հաշվելով 24.05.2010թ-ից:

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջը

Տուժող Հասմիկ Սինանյանի ներկայացուցիչ Տ.Հայրապետյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.05.2010թ-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով բեկանել այն` գործն ուղարկելով առաջին ատյանի դատարան` նոր դատաքննության կամ կայացնել մեղադրական դատավճիռ և Լևոն Ավագյանին ՀՀ քր. օր. 142 հոդ. 1-ին մասով դատապարտել ազատազրկման 2 տարի ժամանակով, ՀՀ քր. օր. 142 հոդ. 2-րդ մասով` ազատազրկման 3 տարի ժամանակով, ՀՀ քր. օր. 66 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 5 տարի ժամանակով:
Իր վերաքննիչ բողոքը փաստաբան Տ.Հայրապետյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<< … Համաձայն ՀՀ Սահմանադրության 18 և 19 հոդվածների` յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների դատական պաշտպանության արդյունավետ միջոցների իրավունք, և յուրաքանչյուր ոք ունի իր խախտված իրավունքները վերականգնելու համար հավասարության պայմաններում,

արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից իր գործի քննության իրավունք:
Ըստ քր. դատ. օր. 17 հոդվածի յուրաքանչյուր ոք իրավունք ունի իր շահերին առնչվող քրեական գործի արդար քննության իրավունք:
Այսպիսով տուժողները լիարժեք իրավունք ունեին ակնկալել, որ իրենց իրավունքների և ազատությունների հետ կապված գործով իրենք կարող են դատական քննության ընթացքում տալ ցուցմունքներ, անել հայտարարություններ, հարցեր տալ մեղադրյալին և վկաներին, բերել փաստարկներ և հիմնավորումներ, որ հանցագործությունը սխալ է որակված, բացի այդ նրանք իրավունք ունեին հիմնավորել նաև, որ մեղադրանքի ծավալի մեջ չեն ներառվել այլ փաստեր, և այդ առումով մեղադրանքը պետք է փոփոխվի:
Բնականաբար դատական քննության ընթացքում սա տուժող կողմի հիմնական ուղղությունն էր, և իրենց իրավունքների պաշտպանությանն առնչվող գործով ամենահիմնական խնդիրը: Սակայն այս դատաքննության ընթացքում դատարանը անգամ չհարցրեց տուժողների և նրանց ներկայացուցիչների կարծիքը դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու վերաբերյալ:
Այսպիսով անկախ տուժողների դիրքորոշումից, անկախ տուժողների բերած փաստարկումներից և հայտարարություններից, դատական քննությունը մտավ մի այնպիսի փուլ, որտեղ տուժողները չեն կարող մատնանշել գործով ձեռք բերված ապացույցները, չեն կարող հարցեր տալ կամ հիմնավորումներ բերել, որ հանցանքը սխալ է որակված, կամ մեղադրանքի ծավալը պետք է փոփոխվի և լրացվի:
Գտնում եմ, որ նման պայմաններում հնարավոր չէ խոսել արդար դատաքննության մասին: Այսպիսով այս դատական քննության ժամանակ կարևոր էին միայն մեղադրողի դիրքորոշումը և ամբաստանյալի դիրքորոշումը: Այս դատական քննության ժամանակ ըստ էության դատավարության իրական մասնակիցներ էին մեղադրողը և պաշտպանական կողմը:
Գտնում եմ նաև, որ նման պարագաներում խախտվում է, թե արդարադատության բուն էությունը, թե քրեական դատավարության օրինականության սկզբունքը, թե հավասարության սկզբունքը և թե մրցակցության սկզբունքը:
… Փաստորեն, եթե այս քրեական գործով /այն դեպքում, եթե գործում են արագացված կարգ կիրառելու մասին կանոնները/ նշանակվի մեղմ պատիժ, որը պակաս է քան տվյալ հանցագործության համար նախատեսված առավելագույն պատժաչափի 2/3-ը, ապա կստացվի, որ Հայաստանի Հանրապետության պաշտոնական գնահատականը տվյալ հանցագործությանը, ինչպես նաև ՀՀ-ի վերաբերմունքը դրան ճիշտ այնպիսին է, ինչպիսին նշված է դատավճռում:
Այսինքն, պետության պաշտոնական գնահատականը տվյալ հանցագործությանը մեղմ ասած կարող է ստեղծել բավականին բարենպաստ պայմաններ, տվյալ տիպի հանցագործությունները շատանալու և բարգավաճելու համար:
Մյուս կողմից կարող է ստեղծվել այնպիսի մթնոլորտ, որտեղ չի վերականգնվում սոցիալական արդարությունը, հանցագործը չի քավում իր մեղքը տուժողի, հասարակության և պետության հանդեպ, չեն կանխվում տվյալ


տիպի հանցագործությունները, իսկ պետությունը չի պաշտպանում քրեական օրենքի հեղինակությունը և չի ձևավորում հարգանք դրա նկատմամբ:
Ինչ վերաբերում է դատարանի կողմից հաշվի առած պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալը զղջացել է կատարված արարքի համար և ընդունել մեղքը, ապա գտնում եմ, որ այն անհիմն է, քանի որ զղջալը պետք է դրսևորվի որոշակի գործողություններով, այլ ոչ թե ուղղակի հայտարարություն կատարվի դրա վերաբերյալ: Այս գործը քննվել է մոտ երկու տարի և Լ.Ավագյանը երկար ժամանակ թյուրիմացության մեջ է գցել նախաքննական մարմնին և ակնհայտ սւոտ մատնություն է կատարել այլ անձանց նկատմամբ:
… Բացի այդ նա իր գործողություններով որևէ ձևով չի փորձել հանդիպել իր <<զոհերի>> հետ և նրանցից ներողություն խնդրել: Տուժողները գտնվում են սոցիալական շատ անապահով վիճակում, սակայն նա չի փորձել անգամ ինչ որ ձևով քավելու իր մեղքը այդ անապահով երեխաների և դրանց ընտանիքի անդամների առջև:
Գտնում եմ, որ դատարանը պետք է կիրառեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63 հոդվածի 1-ին կետի 8-րդ ենթակետի այն դրույթը, որ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է, երբ հանցանքը կատարվել է հանցավորից կախյալ վիճակում գտնվող անձանց նկատմամբ:
Փաստորեն լինելով մանկավարժ և պատասխանատվություն կրելով երեխաների կրթության և զարգացման, նրանց վարքի և բարոյական դաստիարակության համար, նա որ միայն չի կատարել իր մասնագիտական պարտականությունները, այլև երեխաների նկատմամբ, որոնք կախված են եղել իրենից, և վստահված են եղել իրեն, կատարել է նման հանցագործություններ:
Բնականաբար թիվ 11 գիշերօթիկ մասնակգիտական դպրոցի երեխաները թերի զարգացած և հիվանդ երեխաներ են և տվյալ դպրոցում ուսմասվար և ուսուցիչ աշխատելը համատեղվում էր ուսուցչի, դաստիարակի և բժշկի պարտականությունները կատարելուն ևս: Գտնում եմ նաև, որ դատարանը պետք է կիրառեր պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող այն հանգամանքը, որ հանցանքը կատարելուց հանցավորը խախտել է մասնագիտական երդումը:
Դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածը այն առումով, որ պատժի չափը պետք է որոշվի հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով: Այս դրույթը ենթադրում է, որ եթե նույն հանցանքը կատարվում է բազմակի անգամ, ապա այս հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը ավելի բարձր է, քան եթե հանցանքը կատարվել է մեկ անգամ:
Մինչդեռ տվյալ գործով մենք ունենք հինգ տուժողներ, որոնցից ամեն մեկի նկատմամբ բազմակի անգամ կատարվել է ոտնձգության դեպքեր: Բնականաբար նման պայմաններում գործով նշանակվելիք պատիժը պետք է շատ ավելի խիստ լիներ: Սկզբում, երբ դատախազը առարկել էր տվյալ գործով դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու դեմ, հավանաբար հաշվի էին առնվել հենց այս նկատառումները, սակայն չգիտես ինչու հետագայում նրանց դիրքորոշումը փոխվեց:
Ամեն դեպքում գտնում եմ, որ այն հանգամանքները, որ հանցանքը կատարվել է

նաև այն հանգամանքը, որ ամեն մեկի նկատմամբ հանցագործությունը կատարվել է բազմակի անգամներ, բավականին բարձրացել է ամբաստանյալի կողմից կատարված
արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը: Գտնում եմ, որ տվյալ գործով պետք է նշանակվեր առավելագույն պատժաչափը երեք գումարած երկու, այսինքն հինգ տարի: Իսկ հաշվի առնելով դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու օրենսգրքի նորմերը, ապա երկու տարի գումարած մեկ տարի չորս ամիս>>:
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.05.2010թ-ի դատավճիռը բողոքարկել է նաև տուժող Հ.Սինանյանի մյուս ներկայացուցիչ Ա.Լալայանը` միջնորդելով բեկանել այն և գործն ուղարկել համապատասխան ստորադաս դատարան` նոր քննության:
Իր վերաքննիչ բողոքը փաստաբան Ա.Լալայանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<< …Դատարանի կողմից արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու մասին ամբաստանյալի միջնորդությունը քննության առնելիս, տուժողներին թույլ չի տրվել միջնորդության վերաբերյալ որևէ կարծիք հայտնել, այսինքն բարձրաձայնել վերը նշված հանգամանքները:
Գտնում եմ, որ դատարանի կողմից խախտվել է <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների մասին>> Եվրոպական Կոնվենցիայի 3-րդ հոդվածը, որի համապատասխան ոչ ոք չպետք է ենթարկվի խոշտանգումների կամ անմարդկային կամ նվաստացնող վերաբերմունքի կամ պատժի:
Խախտվել է նաև նույն կոնվենցիայի 13-րդ հոդվածը, որի համապատասխան յուրաքանչյուր ոք, ում սույն Կոնվենցիայով ամրագրված իրավունքներն ու ազատությունները խախտվում են, ունի պետական մարմինների առջև իրավական պաշտպանության արդյունավետ միջոցի իրավունք, եթե խախտումը կատարել են ի պաշտոնե գործող անձինք:
Տվյալ դեպքում դատարանի կողմից արագացված դատաքննություն կիրառելը խախտում է տուժողների Կոնվենցիայով ամրագրված այն իրավունքը, որով իրավունք ունեն դատարանում ներկայացնել իրենց շահերը: Այսինքն, տվյալ դեպքում ամբաստանյալի գործողություններում առկա է մեկ այլ իրենց նկատմամբ կատարված արարք` ծեծ և խոշտանգում, պետական իրավասու մարմինը` տվյալ դեպքում դատախազությունը, անտարբեր է մնացել այդ մասով մեղադրանք առաջադրելուց, իսկ դատարանն էլ կիրառելով արագացված դատաքննության կարգ զրկել է տուժողներին իրենց նկատմամբ կատարված հանցագործության, որը հանդիսանում է Կոնվենցիայով պաշտպանվող իրավունք, բացահայտման և մեղավոր անձին պատժելու հնարավորությունից:
… Դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու վերաբերյալ տուժող կողմից կարծիք հայտնելու հնարավորություն տալու պարտադիր լինելու վերաբերյալ իր դիրքորոշումն է հայտնել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թիվ ԵՇԴ/0097/01/09 քրեական գործով 26.03.2010թ. կայացված որոշմամբ արձանագրել է հետևյալը, մեջբերում որոշումից.


<<15. Միևնույն ժամանակ, սույն որոշման 13-րդ կետում շարադրված իրավանորմերի վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը որևէ կանոն կամ ընթացակարգ չի սահմանում, որն ամրագրեր տուժող կողմից /այդ թվում` տուժողի, տուժողի ներկայացուցչի և օրինական ներկայացուցչի, տուժողի իրավահաջորդի/ ներգրավվածությունը արագացված կարգի կիրառման հարցում: Այլ կերպ` տուժող կողմի դիրքորոշումը հաշվի առնելու պահանջ ամրագրված չէ մեղադրողի համար` արագացված դատական քննության դեմ առարկելու կամ չառարկելու հարցը լուծելիս, և որ էլ դատարանի համար` արագացված դատական քննության մասին որոշում կայացնելիս:
16. ՀՀ Սահմանադրության 6-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Սահմանադրությունն ունի բարձրագույն իրավաբանական ուժ, և նրա նորմերը գործում են անմիջականորեն>>:
17. ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածը հռչակում և ամրագրում է արդարացի դատական քննության իրավունքը: Համաձայն այդ հոդվածի 1-ին մասի` <<Յուրաքանչյուր ոք ունի իր խախտված իրավունքները վերականգնելու /…/ համար հավասարության պայմաններում, արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ /…/ իր գործի հրապարակային քննության իրավունք>>:
18. Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ <<իր խախտված իրավունքները վերականգնելու /…/ համար>> սահմանադրական ձևակերպումը որոշակիորեն վերաբերելի է նաև քրեական գործով տուժողին /…/, քանի որ տուժողն այն անձն է, որի իրացունքները հանցագործությամբ խախտվում են: Ընդ որում, տուժողի իրավաչափ շահերի շարջանակում է իրեն հասցված վնասի վերականգնումը, իրեն վնաս պատճառած արարքի հանգամանքների լրիվ բացահայտումը ու դրա ճիշտ քրեաիրավական որակումը, իր նկատմամբ հանցանք կատարած անձի դատըապարտումը և արդարացի պատժի նշանակումը: Այդ շահերի ապահովման երաշխիքներից է տուժողի իրավունքը, որպեսզի իր գործով դատական քննություն ընթանա <<արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ>>:
… Վճռաբեկ դատարանը վերը նշված որոշումը կայացնելիս գտել է, որ տվյալ որոշումը այսուհետ կարգավորելու է օրենքի միատեսակ կիրառության ապահովում>>:

Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում տուժող Հ.Սինանյանը, նրա ներկայացուցիչներ Տ.Հայրապետյանն ու Ա.Լալայանը նույն հիմնավորումներով ու պատճառաբանություններով ներկայացված վերաքննիչ բողոքները պնդեցին, մեղադրող Ա. Երիցյանը բողոքների դեմ առարկելով` միջնորդեց առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները

Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքներում

նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքներում ներկայացված իրենց
հետևությունները հիմնավորելու մասին տուժողի ներկայացուցիչներ` Տ.Հայրապետյանի ու Ա.Լալայանի, տուժող Հ.Սինանյանի պատճառաբանությունները, ամբաստանյալի ու մեղադրողի պատասխանը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տուժողի ներկայացուցիչ Տ.Հայրապետյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մասնակիորեն բավարարել և ամբաստանյալ Լևոն Ավագյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը խստացնել, իսկ դատավճիռն ամբողջությամբ բեկանելու և գործն առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության ուղարկելու առումով, ինչպես նրա, այնպես էլ տուժողի մյուս ներկայացուցիչ Ա.Լալայանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քր. դատ. օր. 398 հոդվածի համաձայն, քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ են դատական քննության ժամանակ սույն օրենսգրքի սկզբունքների և այլ ընդհանուր դրույթների խախտումները, որոնք գործին մասնակցող անձանց` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Եթե առաջին ատյանի դատարանը գործով թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի այլ էական խախտում, վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով գործի քննության արդյունքները, փոփոխում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը կամ բեկանում է այն և գործն ուղարկում առաջին ատյանի համապատասխան դատարան` այլ կազմով նոր քննության:
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից թույլ չեն տրվել քրեադատավարական օրենքի խախտումներ, որոնք ազդել են կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, մասնավորապես, դատարանը արագացված դատաքննության կարգ կիրառելով` պահպանել է ՀՀ քր. դատ. օր. 45 1 գլխի կանոնները, այդ առումով տուժող Հ.Սինանյանի շահերը չեն ոտնահարվել, չի խախտվել նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից 26.03.2010թ-ի ԵՇԴ/0027/01/09 քրեական գործով արձանագրված դրույթը` տուժողի` <<իրեն վնաս պատճառած արարքի հանգամանքների լրիվ բացահայտումը ու դրա ճիշտ քրեաիրավական որակումը, իր նկատմամբ հանցանք կատարած անձի դատապարտումը և արդարացի պատժի նշանակումը>>:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ավագյանի կողմից այլ անձանց նկատմամբ կամ այլ հանցագործությունների հնարավոր կատարմանը, ապա դատարանը քրեական հետապնդման մարմին չի հանդիսանում և ՀՀ քր. դատ. օր. 309 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել:
Ամբաստանյալ Լևոն Ավագյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության


դատարանը հաշվի է առել կատարած արարքի հանրորեն վտանգավորության աստիճանն ու գործի կոնկրետ հանգամանքները, նրա անձնավորությունը։
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտվել հանցանքը հանցավորի համար ակնհայտ անօգնական վիճակում գտնվող անձի նկատմամբ կատարելը։
Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է համարել այն, որ վերջինս նախկինում արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, զղջացել է կատարած արարքի համար և ընդունել մեղքը։
Որպես ամբաստանյալ Ավագյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտելով նաև, որ հանցանքը կատարվել է որպես ուսուցիչ նրանից որոշակիորեն կախյալ վիճակում գտնվող գիշերօթիկ դպրոցի սաների նկատմամբ, հաշվի առնելով նաև հանցավոր արարքի բազմակիությունը, որը դրսևորվել է ինչպես թվով հինգ տուժողների նկատմամբ կատարված լինելով, այնպես էլ բազմադրվագությամբ, ինչը էականորեն ազդում է հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա, վերաքննիչ դատարանը այս առումով տուժողի ներկայացուցիչ Տ.Հայրապետյանի կողմից բողոքում նշված փաստարկները համարելով հիմնավորված, հանգում է այն հետևության, որ վերջինիս վերաքննիչ բողոքը պետք է մասնակիորեն բավարարվի, Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.05.2010թ-ի դատավճիռը փոփոխվի և Լևոն Ավագյանի նկատմամբ նշանակվի ավելի խիստ պատիժ:

Ելնելով վերոգրյալից եւ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395 և 399 հ.հ. վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Տուժող Հ.Սինանյանի ներկայացուցիչ Տ.Հայրապետյանի վերաքննիչ բողոքը մասնակիորեն բավարարել:
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ. մայիսի 24-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Լևոն Գերասիմի Ավագյանի` ՀՀ քր. օր. 142 հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով, պատժի առումով փոփոխել:
Լևոն Գերասիմի Ավագյանին մեղավոր ճանաչել և դատապարտել` ՀՀ քր. օր. 142 հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամանակով, ՀՀ քր. օր. 142 հոդվածի 2-րդ մասով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամանակով:
ՀՀ քր. օր. 66 հոդվածով սահմանված կարգով նշանակված պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով Լևոն Ավագյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամանակով:
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը և պատժի սկիզբը հաշվել 24.05.2010թ-ից:

Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ, տուժողի ներկայացուցիչ Ա.Լալայանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ