ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական ԵԷԴ/0114/01/09
շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա. Գաբրիելյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

20 ապրիլի 2010թ. ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ռ. ԱԶԱՐՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ե. ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Ա. ՄՈՒՐԱԴՅԱՆԻ
պաշտպան` Ս. ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Վլադիմիր Զաքարի Շահբազյանի պաշտպան Սիրանուշ Հարությունյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Վլադիմիր Զաքարի Շահբազյանի, ծնված` 1953 թվականի մայիսի 30-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում դատված` Արարատի մարզի առաջին ատյանի դատարանի 2006 թվականի մարտի 27-ի դատավճռով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման` 5 տարի 6 ամիս ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման, ներկայումս ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ,
մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարման համար և վերանայելով դատական ակտը

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Հ. Դելեյանի 2009 թվականի հունիսի 15-ի որոշմամբ` Վլադիմիր Շահբազյանի կողմից զգալի չափի թմրամիջոց ապօրինի իրացնելու դեպքի առթիվ հարուցվել է քրեական գործ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներով, գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /Տես հատոր 1 գ/թ 13/

2. Նախաքննության մարմնի 2009 թվականի հոկտեմբերի 14-ի որոշմամբ` Վլադիմիր Շահբազյանը ներգրավել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և նրան բացատրվել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 65-րդ հոդվածով նախատեսված նրա իրավունքներն ու պարտականությունները: /հ.1, գ/թ 213,214/

3. 2009 թվականի հոկտեմբերի 22-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ` առաջին ատյանի դատարան/` ըստ էության քննելու համար:

4. Առաջին ատյանի դատարանի 2009 թվականի հոկտեմբերի 27-ի, 2009 թվականի նոյեմբերի 9-ի որոշումներով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, կողմերին է ուղարկվել իրենց իրավունքների և պարտականությունների մասին հուշաթերթիկը և գործը նշանակվել է դռնբաց դատական նիստում քննության 2009 թվականի նոյեմբերի 13-ին, նախագահող դատավոր` Ա. Գաբրիելյան:

5. Առաջին ատյանի դատարանը 2010 թվականի մարտի 5-ի դատավճռով` Վլադիմիր Զաքարի Շահբազյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետով և դատապարտել ազատազրկման` 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի կիրառմամբ նոր նշանակված պատժի ժամկետին մասնակիորեն գումարել է Արարատի մարզի առաջին ատյանի դատարանի 27.03.2006թ. դատավճռով ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի չկրած մասից` ազատազրկման 6 /վեց/ ամիս ժամկետը և վերջնական պատիժ է սահմանել ազատազրկում` 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:

6. Ամբաստանյալ Վ. Շահբազյանի պաշտպան Ս. Հարությունյանը 2010 թվականի մարտի 22-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ:

7. Վերաքննիչ դատարանի 2010 թվականի մարտի 29-ի որոշմամբ վերոհիշյալ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները

8. Ամբաստանյալ Վ. Շահբազյանը վերոհիշյալ դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել այն բանի համար, որ հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ և ներգրավված լինելով տեխնիկատնտեսական աշխատանքներում, 2009 թվականի մայիսի 20-ին, ժամը 15.10-ի սահմաններում հիմնարկի 2-րդ մասնաշենքում ճաշ բաժանելու ժամանակ հանցավոր համաձայնության գալով թիվ 21 խցի` գործով չպարզված անձնավորության հետ, իրացնելու նպատակով վերջինիցս վերցրել է <<Ակբար>> տեսակի թեյի տուփի մեջ թաքցրած 0.13 գրամ զգալի չափի <<ացետիլացված ափիոն>> տեսակի թմրամիջոց և իրացնելու նպատակով այն փոխանցել է 18 խուց:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

9. Վ. Շահբազյանի պաշտպան Ս. Հարությունյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ դատավճիռն անհիմն է և ենթակա է բեկանման, հետևյալ նկատառումներով.
Վ. Շահբազյանին առաջադրված մեղադրանքը անհիմն է, քանի որ նրա գործողություններում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի հանցակազմի բաղկացուցիչ տարրը` ուղղակի դիտավորությունը: Գործում բացակայում է որևէ ուղղակի ապացույց այն մասին, որ Վ. Շահբազյանը նախնական համաձայնության է եկել որևէ մեկի հետ:
Գործով հարցաքննված վկա Վահան Գրիգորյանի ցուցմունքում հիշատակված այն հանգամանքը, որ առկա են եղել օպերատիվ տվյալներ այն մասին, որ Վ. Շահբազյանը պետք է թիվ 21 խցից թիվ 18 խուց թմրամիջոց փոխանցեր, դեռևս Վ. Շահբազյանի հանցանքը հիմնավորող ապացույց չի կարող հանդիսանալ, քանի որ վկան այդպես էլ դատարանին չի ներկայացրել օպերատիվ տվյալի իրական առկայությունը հիմնավորող ապացույց: Այդպիսի ապացույց բացակայում է նաև քրեական գործում: Հետևաբար նախաքննական մարմինը չէր կարող հիմնավորված ներկայացնել այն հանգամանքը, որ Վ. Շահբազյանը նախնական համաձայնության է եկել ինչ-որ մեկի հետ, մանավանդ, եթե հաշվի առնենք, որ գործով այդպես էլ չի պարզվել այն անձը, ում հետ իբր պայմանավորվածության մեջ է եղել Վ. Շահբազյանը: Այս պայմաններում, ակնհայտ է, որ որևէ անհայտ անձ երբևէ ցուցմունք չի տվել այն մասին, որ ինքը նախնական պայմանավորվածություն է ունեցել Վ. Շահբազյանի հետ, հետևաբար` նախաքննական մարմնի այս հետևությունը առարկայազուրկ է և չհիմնավորված:
Ավելին, նախաքննական մարմինը այդպես էլ չի հիմնավորել, որ Վ. Շահբազյանը տեղյակ է եղել այդ մասին, որ իրեն փոխանցված թեյի տուփի մեջ առկա է եղել թմրամիջոց: Ամբողջ նախաքննության ընթացքում, և դատաքննության ժամանակ Վ. Շահբազյանը ցուցմունք է տվել, որ ինքը չի իմացել, որ իրեն փոխանցված թեյի տուփի մեջ առկա է եղել թմրամիջոց, չի ցանկացել և չէր կարող ցանկանալ թմրամիջոց փոխանցել կամ իրացնել որևէ մեկին, քանի որ առանց այն էլ իրեն շատ քիչ ժամանակ էր մնացել պատիժ կրելու և ինքը չէր կարող նման արարք կատարել:
Ի վերջո, թե նախաքննության և թե դատաքննության ժամանակ չներկայացվեցին նախնական համաձայնությամբ թմրամիջոց իրացնելու հանգամանքը հիմնավորող ուղղակի և անհերքելի ապացույցներ, ինչպիսի պայմաններում արդեն ակնհայտ է, որ Վ. Շահբազյանի գործողություններում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի հանցակազմի բաղկացուցիչ տարրը` ուղղակի դիտավորությունը: Այս պայմաններում միայն փաստի արձանագրումը, որ Վ. Շահբազյանի կողմից թիվ 18 խուց է տրվել թեյի տուփ, որի մեջ հայտնաբերվել է թմրամիջոց, դա դեռևս ապացույց չէ, որ Վ. Շահբազյանը դիտավորություն է ունեցել իրացնել թմրամիջոց:
Չնայած բոլոր այս հիմնավոր և անժխտելի փաստարկներին, դատարանը նույնպես դատավճռի հիմքում դրել է վկաներ Գ. Եսայանի և Վ. Գրիգորյանի ցուցմունքները, որոնք ընդամենը հաստատում էին Վ. Շահբազյանի կողմից թեյ և սիգարետ փոխանցելու փաստը, սակայն ոչ երբեք` այդ թեյի տուփի մեջ թմրամիջոցի առկայության մասին Վ. Շահբազյանի տեղյակ լինելու, և կամ առավել ևս` թմրամիջոցը վերցնելու և այն մյուս խուց փոխանցելու վերաբերյալ Վ. Շահբազյանի և կոնկրետ որևէ մեկի հետ նախնական հանցավոր համաձայնության ապացուցված լինելու հանգամանքը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126 հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
Սակայն դրան հակառակ, թե նախաքննական մարմինը և թե դատարանը չեն ստուգել դատավճռի հիմքում դրված թերի ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, դրանք ընդունել և գնահատել են որպես Վ. Շահբազյանի չկատարած հանցանքը հիմնավորող ապացույցներ որ դրել են մեղադրանքի, ապա նաև` մեղադրող դատական ակտի հիմքում:
Նման անհիմն դատավճռի կայացմամբ թույլ է տրվել դատական սխալ, որի արդյունքում կայացվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365 հոդվածի պահանջների խախտմամբ անհիմն և անօրինական դատավճիռ, որը ենթակա է բեկանման:
Վերոգրյալների հիման վրա պաշտպան Ս. Հարությունյանը խնդրել է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, բեկանել Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի մարտի 5-ի դատավճիռը և Վլադիմիր Շահբազյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատական ակտ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանական կողմի ելույթը, մեղադրող Ա. Մուրադյանին, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

10. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածը սահմանում է. <<1. Իրացնելու նպատակով թմրամիջոցներ, հոգեմետ նյութեր ապօրինի պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը, առաքելը կամ դրանք ապօրինի իրացնելը` պատժվում է ազատազրկմամբ` երեքից յոթ տարի ժամկետով:
2. Նույն արարքները, որոնք կատարվել են՝
1) մի խումբ անձանց կողմից,
2) խոշոր չափերով,
2.1) կրկին անգամ,
3) ազատազրկման կամ կալանքի ձևով պատիժը կրելու վայրերում կամ կալանավորվածներին պահելու վայրերում,
4) ուսումնադաստիարակչական հաստատությունում, զվարճանքի կամ հանդիսադիր վայրում կամ հաստատությունում`
պատժվում են ազատազրկմամբ՝ հինգից տասը տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
3. Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված արարքները, որոնք կատարվել են`
1) կազմակերպված խմբի կողմից,
2) առանձնապես խոշոր չափերով,
պատժվում են ազատազրկմամբ՝ յոթից տասնհինգ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
4. Թմրամիջոցներ կամ հոգեներգործուն նյութեր պատրաստելու նպատակով պրեկուրսորներ ապօրինի պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը, առաքելը կամ դրանք ապօրինի իրացնելը`
պատժվում են տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը երկուհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երեք ամիս ժամկետով:…>>:

11. Առաջին ատյանի դատարանը Վ. Շահբազյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է համարել և դատավճռում մասնավորապես նշել է հետևյալը. <<…Դատաքննությամբ առաջադրված մեղադրանքում Վլադիմիր Շահբազյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿ հիմնարկի տնտեսմասի դատապարտյալ և ճաշ է բաժանում 2-րդ հարկում։ Հասնելով 21 խցի մոտ, խցից իրեն խնդրել են թեյ և ծխախոտ փոխանցել 18 խուց։ Այդ մասին ինքը հայտնել է հսկիչին, վերջինս պատասխանել է, որ փոխանցի։ Դրանից հետո, չիմանալով թեյի տուփի պարունակության մասին, վերցրել է թեյի և ծխախոտի տուփերը և փոխանցել թիվ 18 խուց։ Մի քանի րոպե անց իրեն բռնել և տարել են բոքսեր, որտեղ մեղադրել են թմրանյութ իրացնելու մեջ։
Ինքը տեղյակ չի եղել, որ թեյի տուփի մեջ թմրանյութ է, հակառակ դեպքում այն չէր փոխանցի։
Վլադիմիր Շահբազյանի պատճառաբանություններն անհիմն են ու մտածացին, որոնք նպատակ են հետապնդում խուսափելու քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, իսկ նրա կատարած արարքը հիմնավորվեց գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Վկա` ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի օպերատիվ բաժնի աշխատակից Վահան Գրիգորյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. մայիսի 20-ին օպերատիվ տվյալ է ստացել այն մասին, որ տնտեսմասի դատապարտյալ Վլադիմիր Շահբազյանի միջոցով թիվ 21 խցից թմրանյութ է փոխանցվելու թիվ 18 խուց։ Ստացված տվյալը ստուգելու նպատակով, 20.05.2009թ., ժամը 13.00-ի սահմաններում գնացել է 2-րդ մասնաշենք և այնտեղ ծառայություն կատարող Գրիգոր Եսայանին խնդրել է ուշադիր լինել Վլադիմիր Շահբազյանի գործողությունների նկատմամբ։ Ինքը ևս մնացել է 2-րդ մասնաշենքում։ Քիչ անց լսել է Գ. Եսայանի «կանգնիր» հրամանը, սակայն մինչ հասել է նրանց, Վ. Շահբազյանը ձեռքի փաթեթը կերակրադռնակից նետել է 18 խուց։
Վկա` ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնի աշխատակից Գրիգոր Եսայանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. մայիսի 20-ին, ժամը 13.00-ի սահմաններում իրեն է մոտեցել օպերատիվ բաժնի աշխատակից Վահան Գրիգորյանը և խնդրել է ուշադիր լինել տնտեսմասի դատապարտյալ Վլադիմիր Շահբազյանի գործողությունների նկատմամբ, քանի որ օպերատիվ տվյալ են ստացել այն մասին, որ Վլադիմիր Շահբազյանի միջոցով թիվ 21 խցից թմրանյութ է փոխանցվելու թիվ 18 խուց։ Դրանից հետո իրենք միասին սկսել են հետևել Վ. Շահբազյանի գործողություններին։ Ժամը 14.30-ի սահմաններում իրեն է մոտեցել Վ. Շահբազյանը, գրպանից հանել ծխախոտատուփը և խնդրել է թույլատրել փոխանցել թիվ 18 խուց։ Ինքը ստուգել է ծխախոտատուփի առկայությունը և համոզվելով, որ դրանում արգելված իրեր չկան, թույլատրել է այն փոխանցել։ Երբ Վ. Շահբազյանը իրենից հեռացել է, ինքը շարունակել է հետևել նրա գործողություններին։ Դրանից հետո, Վ. Շահբազյանը ծխախոտատուփը դրել է գրպանը, մոտեցել է թիվ 21 խցին, այնտեղից վերցրել է ինչ-որ փաթեթ և վազել թիվ 18 խցի կողմը։ Ինքը նույնպես վազել է Վ. Շահբազյանի կողմը և կանչել է` «կանգնիր և ձեռքիտ փաթեթը տուր»։ Վ. Շահբազյանը մի պահ կանգնել է, այնուհետև չենթարկվելով իր օրինական պահանջներին, մոտեցել է թիվ 18 խցին և ձեռքի փաթեթը կերակրադռնակից նետել ներս։
Վլադիմիր Շահբազյանի հանցանքը հիմնավորվեց նաև դատաքիմիական փորձաքննության 2009թ. հունիսի 5-ի ՀՄ 18020905 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննությանը ներկայացված 1.3մլ ծավալով շագանակագույն հեղուկը` վերահաշվարկված չոր նյութի վրա, հանդիսանում է 0.13 գրամ «ացետիլացված ափիոն» տեսակի թմրամիջոց:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և գործին կցված «Ակբար» տեսակի թեյի տուփի` 1.3մլ ծավալով շագանակագույն հեղուկով լցված ներարկիչով։
Ինչպես նաև Գ.Հարությունյանի, Ա.Հարությունյանի և Կ.Պետրոսյանի ցուցմունքներով, զեկուցագրով, տեղազննություն կատարելու մասին արձանագրությամբ,
ինչպես նաև գործով ձեռք բերված այլ փաստական տվյալներով։...>>:

12. Առաջին ատյանի դատարանը, վերլուծության և գնահատության ենթարկելով դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցները, հանգել է ճիշտ հետևության` ամբաստանյալ Վ. Շահբազյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղսագրված արարքը համարել է ճիշտ որակված և հաստատված է համարել ամբաստանյալի մեղավորությունը և գտել է, որ ամբաստանյալը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով նախատեսված արարք, որի համար էլ պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության:

13. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով ամբաստանյալ Վ. Շահբազյանի պաշտպան Ս. Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, ամբաստանյալ Վ. Շահբազյանի պատճառաբանությունները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ Վ. Շահբազյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով մեղսագրված արարքում հաստատված է, իսկ ամբաստանյալ Վ. Շահբազյանի և նրա պաշտպան Ս. Հարությունյանի պատճառաբանությունները հերքված են Առաջին ատյանի դատարանի վերոհիշյալ դատավճռում շարադրված ապացույցներով:

14. Այսպիսով, ամբաստանյալ Վ. Շահբազյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ամբաստանյալի պաշտպան Ս. Հարությունյանի բողոքում առկա փաստարկները, ինչպես նաև ամբաստանյալ Վ. Շահբազյանի պատճառաբանությունները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու և վերջինիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով անպարտ ճանաչելու համար:

15. Վերաքննիչ դատարանում` դատական քննության ժամանակ` վերջին խոսքում, ամբաստանյալ Վ. Շահբազյանը խնդրեց հնարավորության դեպքում մեղմացնել իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:

16. Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի. <<Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:>>:
Ինչպես երևում է վերաքննիչ բողոքից, այն չի պարունակում նման պահանջ, հետևաբար վերոհիշյալ պահանջը վերաքննիչ դատարանում քննարկման առարկա չի կարող դառնալ:

17. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի մարտի 5-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն ու եզրահանգումներն` անհիմն:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաքննիչ դատարանը

ՈՐՈՇԵՑ

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի մարտի 5-ի դատավճիռը` Վլադիմիր Զաքարի Շահբազյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Սույն որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

4. Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ո. ԱԶԱՐՅԱՆ

Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ