Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ. ԵԷԴ/0079/01/09
29 մարտի 2011թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆՒ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ՂԱՄԲԱՐՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Է. ԱՂԱՋԱՆՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Հ. ԱՐՍԵՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ս. ՈՒՐՈՒՄՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով ամբաստանյալ Ս. Ուրումյանի շահերի պաշտպան Է. Աղաջանյանի և մեղադրող Ա. Ղամբարյանի վերաքննիչ բողոքները` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Սմբատ Սասունի Ուրումյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 1321-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ և 6-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի նոյեմբերի 30-ի դատավճռի դեմ.


Պ Ա Ր Զ Ե Ց


1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2008 թվականի նոյեմբերի 27-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի քննիչ Ա. Պետրոսյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 12130008 քրեական գործը:
12.12.2008 թվականին Սմբատ Սասունի Ուրումյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 1321-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ կետերով, նույն օրը Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշմամբ մերժվել է նախաքննական մարմնի միջնորդությունը` մեղադրյալի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ, և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
19.12.2008 թվականին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշմամբ բավարարվել է դատախազի վերաքննիչ բողոքը, և Սմբատ Ուրումյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը:
13.03.2009 թվականին Սմբատ Ուրումյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 1321-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ, 6-րդ կետերով և 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
24.06.2009 թվականին Սմբատ ՈՒրումյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 1321-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ, 6-րդ կետերով և 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նույն հոդվածներով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա 2004թ. նոյեմբեր ամսից աշխատելով Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցում որպես ուսուցիչ, իսկ 2008թ. սեպտեմբերից` որպես փոխտնօրեն, տեղեկանալով, որ նույն դպրոցի սան, 18 տարին չլրացած Մերաբ Բժանիյան հաճախակի լքում է կրթահամալիրը և զբաղվում մուրացկանությամբ, 2007թ. սկզբից մինչև 2008թ. նոյեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, օգտագործելով իր պաշտոնական դիրքը և Մերաբ Բժանիայի վիճակի խոցելիությունը, որն արտահայտվել է միակողմանի ծնողազուրկ լինելով և նյութապես ծանր վիճակում գտնվելով, ինչպես նաև բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, վերջինիս ներգրավել է հարկադիր աշխատանքի մեջ` պարտադրելով Երևան քաղաքի մետրոպոլիտենի «Երիտասարդական», «Բարեկամություն» և այլ կայարաններում, ինչպես նաև Աբովյան և Սայաթ-Նովա փողոցներում, Կիևյան և Բաղրամյան խաչմերուկներում զբաղվել մուրացկանությամբ, որից ստացված ընդհանուր` 400.000 ՀՀ դրամ գումարը մաս-մաս վերցրել է նրանից։
Բացի դրանից, Սմբատ Ուրումյանը, տեղեկանալով, որ նույն դպրոցի սան, 18 տարին չլրացած Լևոն Աթարբեկյանը ևս հաճախակի լքում է կրթահամալիրը և զբաղվում մուրացկանությամբ, 2007թ. նոյեմբերից մինչև 2008թ. նոյեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, օգտագործելով իր պաշտոնեական դիրքը և Լևոն Աթարբեկյանի վիճակի խոցելիությունը, որն արտահայտվել է վերջինիս կողմից միակողմանի ծնողազուրկ լինելով և նյութապես ծանր վիճակում գտնվելով, առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, որը դրսևորվել է ծեծի արդյունքում առողջության կարճատև քայքայումով առողջությանը թեթև վնաս պատճառելով, բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև հարկադրանքի այլ ձևով` իր պահանջները չկատարելու դեպքում դպրոցից տուն մեկնել չթույլատրելով, վերջինիս ներգրավել է հարկադիր աշխատանքի մեջ` պարտադրելով Երևան քաղաքի մետրոպոլիտենի «Երիտասարդական», «Բարեկամություն» և այլ կայարաններում, ինչպես նաև Աբովյան և Սայաթ-Նովա փողոցներում, Կիևյան և Բաղրամյան խաչմերուկներում զբացվել մուրացկանությամբ, որից ստացված ընդհանուր` 250.000 ՀՀ դրամ գումարը մաս-մաս Մերաբ Բժանիայի և Նվեր Մնացականյանի միջոցով ստացել է նրանից։
Բացի այդ, Սմբատ Սասունի Ուրումյանը 2008թ. հուլիս ամսին դպրոցի չգործող կաթսայատանը նույն դպրոցի աշակերտ, տասնչորս տարին չլրացած Արշակ Ժամկոչյանի կամքին հակառակ, բռնություն գործադրելով համասեռամոլության եղանակով սեքսուալ բնույթի գործողություններ է կատարել նրա նկատմամբ։
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010 թվականի նոյեմբերի 30-ի դատավճռով Սմբատ Սասունի Ուրումյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 1321-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ և 6-րդ կետերով և դատապարտվել է ազատազրկման` 9/ինը/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատժի մեջ հաշվակցվել է ձերբակալման ձևով արգելանքի տակ գտնվելու 2/երկու/ օրը և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 8/ութ/ տարի 11/տասնմեկ/ ամիս 28/քսանութ/ օր ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի սկիզբը հաշվելով 19.12.2008թ.։
Ընտրված խափանման միջոց կալանքը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Սմբատ Ուրումյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել է անպարտ և արդարացվել է։
Քաղաքացիական հայցի հարցը համարվել է լուծված։
2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալ Ս. Ուրումյանի շահերի պաշտպան Էդ. Աղաջանյանը, և ՀՀ գլխավոր դատախազության դատախազ Ա. Ղամբարյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Պաշտպան Էդ. Աղաջանյանը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով հիմնավորված չէ, չի բխում դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներից և գործի փաստական հանգամանքներից, հաշվի չեն առնվել գործում առկա պաշտպանական կողմի բերված փաստարկները, որի հետևանքով ամբաստանյալի նկատմամբ այդ մասով կայացվել է անհիմն ու անարդարացի դատավճիռ և նշանակվել է ակնհայտ խիստ պատիժ:
Քրեական գործի նյութերով չի հիմնավորվել Ս. ՈՒրումյանի կողմից 18 տարին չլրացած 2 կամ ավելի անձանց նկատմամբ պաշտոնական դիրքը օգտագործելով և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով հարկադիր աշխատանքների մեջ ներգրավումը:
Ս. Ուրումյանին առաջադրված մեղադրանքը չի հիմնավորվել գործում եղած մյուս ապացույցներով և կառուցված է միայն տուժողների հակասական իրարամերժ ցուցմունքների և նախաքննության մարմնի ենթադրությունների հիման վրա, որի արդյունքում կազմվել է ոչ օբյեկտիվ մեղադրական եզրակացություն: Այդ ամենը պաշտպանական կողմը մանրամասն ներկայացրել է դատարանին, և բերելով իր հիմնավորումները, նշել է, որ Ս. Ուրումյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132 1–րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ, 6-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը չի հիմնավորվել նաև դատաքննության ընթացքում: Սակայն դատարանը անտեսել է պաշտպանական կողմի բոլոր հիմնավորումները և Ս. Ուրումյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132 1–րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ, 6-րդ կետերով կայացրել է անարդարացի մեղադրական դատավճիռ:
Նախաքննական մարմնի հետևությունը այն մասին, որ երեխաները փախել են դպրոցից և զբաղվել մուրացկանությամբ իրենց կամքին հակառակ` Ս. Ուրումյանի կողմից կատարված ճնշման պատճառով, չի համապատասխանում իրականությանը, քանի որ վերջինս չէր կարող բռնությամբ երեխաներին ստիպել փախնել դպրոցից և փողոցներում մուրացկանություն անել, քանի որ լինելով շարքային մանկավարժ, նրանց վրա որևէ ազդեցություն չի ունեցել:
Այս պայմաններում ակնհայտ է, որ տուժողները մուրացկանությամբ զբաղվել են իրենց նախաձեռնությամբ, այլ ոչ թե որևէ մեկի դրդմամբ և հավաքված գումարները ոչ մեկին չեն տվել, այլ ծախսել են իրենց կարիքների վրա:
Ակնհայտ է, որ նշված մեղադրանքի հիմքում դրված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի դիսպոզիցիայի տարրերը, այն է` մուրացկանությամբ զբաղվելուն պարտադրելը: Ակնհայտ է նաև, որ մուրացկանությունը ընդամենը հակահասարակական գործունեություն է, և երբևէ չի կարող լինել հարկադիր աշխատանք: Այսինքն, մեղադրանքի հիմքում ներառված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի դիսպոզիցիան, այն է` մուրացկանության ներգրավելը և քանի որ նշված արարքի համար քրեական պատասխանատվություն նախատեսող 166-րդ և 1321 –րդ հոդվածները ունեն գրեթե նույն դիսպոզիցիաները, ապա այդ դեպքում մեղադրյալի շահերից ելնելով պետք է կիրառվեր նշված արարքի կատարման համար ավելի թեթև պատասխանատվություն նախատեսող կամ ավելի մեղմ պատիժ սահմանող օրենքը, որը տվյալ դեպքում հանդիսանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածը:
Ս. ՈՒրումյանի անձը, նրա անբիծ կենսագրությունը և կյանքի անցած ուղին ինքնին խոսում են այն մասին, որ նա չէր կարող կատարել այն հանցանքները, որոնց մեջ իրեն մեղադրում են:
Խնդրել է հաշվի առնել նաև ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանքները, այն, որ նա նախկին ազատամարտիկ է, ունի բարձրագույն մանկավարժական կրթություն, երկար տարիներ աշխատել է ՀՀ կրթության համակարգում, ինչպես նաև ազատագրված տարածքներում որպես ուսուցիչ, դպրոցի տնօրեն և փոխտնօրեն, ունի մոտ 30 տարվա մանկավարժական ստաժ, նախկինում դատված կամ որևէ այլ ձևով արատավորված չի եղել, խնամքին գտնվում է վատառողջ կինը, ունի մշտական բնակության վայր, բնակության վայրից բնութագրվում է դրական, վատառողջ է, գանգատվում է սրտի և երիկամների ցավերից, գտնվում է բժիշկների մշտական հսկողության տակ, բացի այդ երբևէ չի խոչընդոտել գործի քննությանը, շուրջ երկու տարի երկու ամիս գտնվում է նախնական կալանքի տակ:
Միջնորդել է հաշվի առնելով նշված հանգամանքները բեկանել և փոփոխել ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը և Սմբատ Ուրումյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 1321 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ և 6-րդ կետերով քրեական հետապնդումը դադարեցնել, այդ մասով կայացնել արդարացման դատավճիռ և նրան ազատ արձակել դատարանի դահլիճում:
Մեղադրող Ա. Ղամբարյանը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը Սմբատ Ուրումյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով անպարտ ճանաչելով և արդարացնելով թույլ է տվել դատավարական իրավունքի խախտում:
Առաջին ատյանի դատարանը սեքսուալ բնույթի գործողություննեևրի կատարման փաստի ականատես Լ. Աթարբեկյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների վերլուծության և գնահատման հարցում ցուցաբերել է ծայրահեղ միակողմանի մոտեցում, չի գնահատել Ա. Ժամկոչյանի դատարանում տված ցուցմունքների հավաստիությունը կասկածի տակ դնող հանգամանքները:
Դատաքննության ընթացքում Ա. Ժամկոչյանը որևէ կերպ չի կարողացել բացատրել, թե ինչպես է կարողացել ոստիկանությունում նման մանրամասներ ներկայացնել, եթե իրականում դրանք տեղի չէին ունեցել, Ա. Ժամկոչյանը դատարանում նշված հարցերի կապակցությամբ տվել է խիստ հակասական, իրարամերժ ցուցմունքներ:
Լ. Աթարբեկյանը դատարանում բազմաթիվ անգամ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ինքը հստակ տեսել է, թե ինչպես է Ս. ՈՒրումյանը բռնաբարել Ա. Ժամկոչյանին, այնուհետև այդ մասին հարցրել է նաև Ա. Ժամկոչյանին, ով հաստատել է այդ փաստը: Լ. Աթարբեկյանը այդ ցուցմունքը պնդել է նաև դատարանում, և այս տեսանկյունից դատարանը որևէ վերաբերմունք չի ցուցաբերել, դատարանում տված ուղղակի ապացույցի վերաբերյալ:
Թեև Ա. Ժամկոչյանը դատարանում հերքել է Ս. Ուրումյանի կողմից իր նկատմամբ սեռական ոտնձգություն կատարելու փաստը, սակայն փաստացի անուղղակի ձևով ընդունել է, որ ամոթից լաց է եղել:
Նախաքննության և դատաքննության ընթացքում հիմնավորվել է, որ ամբաստանյալ Ս. Ուրումյանի կինը 20.000 դրամ է տվել Ա. Ժամկոչյանի մորը` գործով օրինական ներկայացուցիչ Սրբուհի Ժամկոչյանին, պարտքով տան վարձը վճարելու համար, որից հետո տուժողը փոխել է իր ցուցմունքները: Դատարանում վերջինս փոխել է իր ցուցմունքները` հայտնելով, որ ամբաստանյալի կնոջը չի ճանաչում, նրանից նախկինում գումար չի վերցրել, սակայն այդպես էլ չի պարզաբանել, թե այդ դեպքում ինչով է պայմանավորված, որ ամբաստանյալի կինը որոշել է նման բարեգործություն կատարել և դրա դիմաց Ս. Ժամկոչյանը ինչպիսի պարտավարորություն է ստանձնել: Անհասկանալի է նաև, որ Ս. Ժամկոչյանը գտնվելով նյութական ծանր վիճակում, ինչպես է կարողացել որդու` Ա. Ժամկոչյանի շահերը ներկայացնելու համար վարձել փաստաբան, որը իրականում պաշտպանում է ամբաստանյալի շահերը:
Անչափահաս Ա. Ժամկոչյանը դատարանում տված ցուցմունքով նշել է, որ ինքը Լևոն Աթաբեկյանին ընկեր չի համարում, քանի որ նա իր անունի հետ է խաղում, ակնհայտ է, որ որոշ ծնողների կարծիքով իրենց երեխայի անունը փրկելու լավագույն ճանապարհը այդ սեռական ոտնձգության փաստը թաքցնելն է կամ հերքելը, որպիսի հանգամանքները դատարանի կողմից չի գնահատվել և որևէ կերպ չի հերքվել:
Դատարանը հաշվի չի առել Ա. Ժամկոչյանի վիճակի խոցելիությունը, նրա նկատմամբ ներգործություն ունենալու լայն հնարավորությունը: Այս առումով դատարանը պետք է ղեկավարվեր ՄԱԿ-ի 2005 թվականի հուլիսի 22-ին ընդունված <<Երեխա-զոհերի և վկաների մասնակցությամբ իրականացվող արդարադատության>> ղեկավար սկզբունքներում դրված գաղափարախոսությամբ, ըստ որի հանցագործության անչափահաս զոհերը, հատկապես սեռական հանցագործության զոհերը գտնվում են խոցելի վիճակում և հատուկ պաշտպանության կարիք ունեն:
Դատարանի կողմից խեղաթյուրվել են նաև գործով վկա Ջոն Վահանյանի և Արմեն Կիրակոսյանի ցուցմունքները, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2408 եզրակացությունը և դատաբժիշկ Վիգեն Ադամյանի ցուցմունքները:
Դատարանը դատավարական խախտմամբ այլ փաստաթուղթ է ճանաչել նաև <<Հրապարակ>> օրաթերթի 10.06.2009 թվականի թիվ 106 համարի <<Հատուկ դպրոց, թե համակենտրոնացման ճամբար>> հոդվածը:
Դատավճռում վկայակոչված լրագրող Ս. Սիմոնյանի ցուցմունքները նույնպես խախտումներով են ձեռք բերվել, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը սահմանում է, որ վկայի հարցաքննության ժամանակ մյուս վկաները դուրս են գալիս դատական նիստերի դահլիճից: Մնչդեռ, լրագրողը դատաքննության ժամանակ մասնակցել է Լ. Աթաբեկյանի հարցաքննությանը, այնուհետև հարցազրույց է վերցրել Ա. Ժամկոչյանից դատաքննության առարկա հանդիսացած հարցերի շուրջ:
Դատարանի կողմից հաշվի չի առնվել նաև այն հանգամանքը, որ լրագրողը հայտարարել է, որ այս գործով զբաղվելու պատվեր իրեն տվել է ամբաստանյալի ազգականը:
Վերը նշված հանգամանքները հաշվի առնելով մեղադրողը գտել է, որ դատարանը նշված դատավարական խախտումների հետևանքով թույլ է տվել դատական սխալ: Դատարանում ձեռք բերած և հիմնավորած ապացույցները հիմնավորում են Ս. ՈՒրումյանի արարքներում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հատկանիշների առկայությունը և բավարար են նրան մեղավոր ճանաչելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից միջնորդել է ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.11.2010 թվականի դատավճիռը մասնակիորեն` Ս. ՈՒրումյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով անպարտ ճանաչելու մասով բեկանել և փոփոխել, Ս. Ուրումյանին մեղավոր ճանաչել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և այդ հոդվածով դատապարտել ազատազրկման 11 տարի ժամանակով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կանոններով Ս. ՈՒրումյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132 1 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ և 6-րդ կետերով և 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում 12 տարի ժամկետով:
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով պաշտպանի և մեղադրողի վերաքննիչ բողոքները, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական և մեղադրող կողմների հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ և կողմերի պատասխանները, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը հիմնավորված է և ենթակա է բավարարման, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը անհիմն է և պետք է մերժել:
Ամբաստանյալ Սմբատ Սասունի Ուրումյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 1321-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ և 6-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, նախատեսված արարքները կատարելու մեջ հաստատված է և ապացուցված, իսկ պաշտպանական կողմի բերված պատճառաբանություններն ու դատարանի հետևությունները արդարացման մասով հերքված են ներքոհիշյալ ապացույցներով.
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Սմբատ Ուրումյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2007թ. նոյեմբերի 1-ից աշխատել է թիվ 18 հատուկ դպրոցում` որպես հայոց պատմության ուսուցիչ, ապա նաև գիշերային դաստիարակ։ 2008թ. ապրիլի 1-ին կես դրույքով աշխատանքի է անցել նաև որպես սոց. աշխատող։ Ամառային արձակուրդների ընթացքում ինքը անձամբ է կազմակերպել դպրոցի աշխատանքները և սեպտեմբերի 1-ից նշանակվել է փոխտնօրեն։
2008թ. սեպտեմբերի կեսերից տնօրեն Գևորգյանի վերաբերմունքը իր նկատմամբ սկսել է փոխվել։ 2009թ. սեպտեմբերի 27-ին և հոկտեմբերի կեսերին տնօրենը կանչել է իրեն և պահանջել է 1.500 ԱՄՆ դոլար կամ 3 ամսվա աշխատավարձը իր պաշտոնում մնալու համար, սակայն ինքը հրաժարվել է։
Նոյեմբերի 7-ին իրեն տեղյակ են պահել, որ Ջոն Վահանյանը թուղթ է կերել և փախել է դպրոցից, իսկ գիշերային դաստիարակ Կարեն Հովհաննիսյանը այդ պատճառով նրան ծեծել է։ Գնալով հիվանդանոց, տեսել է Ջոն Վահանյանին և նրա մորը` Արծվիկ Վահանյանին։ Դպրոցի անունը չվարկաբեկելու նպատակով, նրանց խնդրել է Կարենի անունը չտալ։ Հաջորդ օրը իրեն ասել են, որ Կարենի նկատմամբ Կենտրենի ոստիկանությունում քրեական գործ է հարուցվել։ Երեկոյան սառած և տանջված վիճակում դպրոց են եկել Մերաբը և Լևոնը։ Մերաբը ասել է, որ փողոցում գտնվելու ժամանակ Լևոնի մոտ էպիլեպսիայի նոպա է սկսվել։ Այդ ժամանակ դպրոց է զանգահարել Լևոնի մայրը, որին ինքը տեղյակ է պահել դեպքի մասին, նա էլ ասել է, որ իր ամուսինն էլ է տառապել այդ հիվանդությամբ։ Նոյեմբերի 11-ին իրեն կանչել է Գևորգյանը և ուղարկել Լևոնին փնտրելու, սակայն չի թողել իր հետ վերցնել Մերաբին։ Նոյեմբերի 12-ին տնօրենը հրավիրել է աշակերտական ժողով և հայտարարել է, որ դպրոցի աշխատողներից երկու հոգու նկատմամբ հարուցված է քրեական գործ, մեկը` Կենտրոնում, մյուսը` Էրեբունիում։ Դրանից հետո հրավիրել է մանկ. խորհուրդի նիստ, որի ժամանակ հայտարարել է, որ դպրոցում կա մուրացկանության դրդելու դեպք և դրա հովանավորն է հանդիսանում Ուրումյանը։ Ինքը վիճել և սեփական դիմումի համաձայն ազատվել է աշխատանքից, սակայն Գևորգյանը սպառնացել է, որ միևնույնն է իրեն կնստեցնի։ Նոյեմբերի 14-ին իրենց տուն են եկել ոստիկանության Էրեբունու բաժնի աշխատակիցները և հայտնել են, որ Ջոն Վահանյանի հայտարարության համաձայն ինքը մուրացկանության է ուղարկել Լևոնին ու Մերաբին և վերցրել նրանց կողմից մուրած գումարները։ Նոյեմբերի 17-ին ինքը կրկին գնացել է ոստիկանության բաժին, որտեղ տեսել է Ջոն Վահանյանին` Մարինե Գալստյանի ուղեկցությամբ։ Դրանից զարմացել է, քանի որ ինքը ստանում էր 150.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ և կարիք չուներ այդ երեխաներից փող վերցնելու։ Դեկտեմբերի 6-ին որոշում են կայացրել իրեն կալանավորելու մասին, որը առաջին ատյանի դատարանի կողմից մերժվել է և կիրառվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին։ Դեկտեմբերի 19-ին դատախազության կողմից բերված բողոքի հիման վրա վերաքննիչ դատարանը բեկանել է առաջին ատյանի դատարանի որոշումը և իրեն կալանավորել են։ 2009թ. մարտի 13-ին իրեն նոր մեղեդրանք են առաջադրել` իբր Արշակ Ժամկոչյանին բռնաբարելու համար։
Ինքը մինչև փոխտնօրեն աշխատելը Լևոնի հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։ Անընդհատ հեռախոսով կապ է պահպանել նրա մոր հետ և այդ ընթացքում տեղեկացրել է Լևոնի մուրացկանությամբ զբաղվելու մասին և առաջարկել միասին միջոցներ ձեռնարկել դրա համար։ Լևոնին երբեք դաժանորեն չի ծեծել, միայն երբեմն ապտակել է վատ պահվածքի կամ փախնելու համար։ Լևոնից երբեք որևէ պատրվակով գումար չի ստացել։ Վերջինս բնավորությամբ շատ ստախոս է և անկայուն։
Մերաբի հետ նորմալ հարաբերությունների մեջ է եղել, նրա համերկրացին էր և հաճախ խոսում էր նրա հետ վրացերեն։ Նրանից ևս երբեք փող չի վերցրել, անգամ երբեմն ինքն է նրան մանր գումարներ տվել։
Ջոնի հետ նույնպես նորմալ հարաբերություններ ունի, վերջինս հումորով և մի քիչ էլ տարօրինակ երեխա է։
Նվեր/Վոն/ Մնացականյանը իրենց դպրոցի նախկին աշակերտներից է։ Ինքը տեղյակ չէ, թե նա ինչով է զբաղվում։ Վերջինս իրեն երբևէ Լևոնի կողմից գումարներ չի փոխանցել կամ այլ կերպ իր հետ չի առնչվել։
Ինքը համոզված հայտարարում է, որ Լևոնը ամառային արձակուրդների ժամանակ` մայիսի 25-ից մինչև սեպտեմբերի 25-ը դպրոցում չի գտնվել։ Ըստ իրեն Լևոնը և Մերաբը Արաբկիրի բաժնում ցուցմունք չեն տվել, այլ առաջին ցուցմունքները տվել են դպրոցում` լավ նախապատրաստվելուց հետո։ Իրեն տարօրինակ է թվացել, որ զարգացվածության այդպիսի մակարդակի երեխաները, կարողացել են քննիչի մոտ 15 րոպե գրական հայերենով վարժ ցուցմունքներ տալ։
Իր կարծիքով այդ ամենը տնօրեն Գևորգյանի ձեռքի գործն է, որը իր աշխատած բոլոր վայրերում փորձել է սեքսուալ բռնության դեպքեր բացահայտել։ Ինքը կարծում է, որ իր սեփական դիմումի համաձայն աշխատանքից ազատվելուց հետո, տնօրեն Գևորգյանը իր նկատմամբ նման մեղադրանքներ է սարքել, քանի որ դա նրա հիվանդագին երևակայության արդյունքն է։ Տնօրեն Գևորգյանը այս ամենը սարքել է իրենից վրեժ լուծելու այն բանի համար, որ ինքը հրաժարվել է տալ նրա պահանջած 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարը կամ 3 ամսվա աշխատավարձը։
Իսկ Լևոն Աթաբեկյանը շատ ստախոս և անկայուն երեխա է։ Ըստ իրեն Գևորգյանը Մելանյա Հարությունյանին թույլ է տվել մնալ դպոցում, և օգտագործելով նրա սոցիալական խոցելի վիճակը, պարտադրել է նրան ցուցմունքներ տալ իր դեմ։ 2008թ. սեպտեմբերի կեսերին ոստիկանության աշխատակիցներից տեղեկացել է, որ Լևոնը զբաղվում է մուրացկանությամբ, որի մասին հայտնել է տնօրենին։ Իսկ Մերաբի վերաբերյալ իմացել է, թե նա զբաղվում է ծաղկավաճառությամբ։
Ինքը նախաքննական ցուցմունքում հայտնել է, որ Մերաբը իրեն 5.000 ՀՀ դրամ գումար է տվել, որը հետ չի ուզել։ Իրականում դպրոցում ընդունված պրակտիկա կա, որ աշակերտները իրենց գումարներ են ի պահ տալիս` հետո մաս-մաս վերցնելու համար: ԻՆքը որ մեկի նկատմամբ սեքսուալ բնույթի գործողություններ չի կատարել:
Վերաքննիչ դատարանը, ամբաստանյալ Ս. ՈՒրումյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները համադրելով գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների հետ, ստուգելով ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրները, վելուծության ու գնահատության ենթարկելով դրանք իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալի ցուցմունքները անարժանահավատ են, չեն բխում քրեական գործի փաստական տվյալներից և նպատակ են հետապնդում խուսափելու առանձնապես ծանր հանցագործության համար նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից, և հերքվում են քրեական գործով ձեռք բերված և սույն որոշմամբ շարադրված ներքոհիշյալ ապացույցներով.
Տուժող` Մերաբ Բժանիան դատաքննության ընթացքում, հրաժարվելով իր նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքներից, հայտնել է դատարանին, որ Ս. Ուրումյանն իրեն երբեք մուրացկանության չի ուղարկել և ինչպես իր, այնպես էլ Լևոն Աթաբեկյանի մուրած գումարները իրենից չի վերցրել։
Մինչդեռ նախաքննության ընթացքում տուժող` Մերաբ Բժանիյան ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2006թ. դեկտեմբեր ամսից սովորել է Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցում, որտեղից հաճախակի դիմել է փախուստի և զբաղվել է մուրացկանությամբ։ Ուսման ընթացքում դպրոցի նախկին ուսուցիչ, ապա փոխտնօրեն` Սմբատ Ուրումյանը, տեղեկանալով, որ ինքը զբաղվում է մուրացկանությամբ, 2007թ. սկզբից պահանջել է իր համար մուրացկանություն անել և վաստակած գումարներն իրեն հանձնել։ Ինքը մերժել է Ս. Ուրումյանի պահանջը, որի համար վերջինս ձեռքերով և ոտքերով իրեն ծեծի է ենթարկել, դարձյալ նույն պահանջը ներկայացնելով, սպառնացել է պահանջները չկատարելու դեպքում իրեն ավելի ուժեղ ծեծի ենթարկել։ Վախենալով Ուրումյանից, ինքը ենթարկվել է նրա պահանջներին և 2007թ. սկզբից մուրացկանություն անելով Երևան քաղաքի «Երիտասարդական», «Բարեկամություն», Երևանի մետրոպոլիտենի և այլ կայարաններում, ինչպես նաև Կոմիտաս և Սայաթ-Նովա փողոցներում, Կիևյան և Բաղրամյան խաչմերուկներում, առձեռն վերջինիս հանձնել է իր վաստակած 3.000-ից մինչև 20.000 ՀՀ դրամ գումարները։
2007թ. նոյեմբեր ամսին իրենց դպրոց է ընդունվել Լևոն Աթաբեկյանը, որն իրեն պատմել է, որ Ուրումյանը նրան ծեծի է ենթարկել, սակայն չի հայտնել ծեծի ենթարկելու պատճառը։ Մի քանի օր անց, Ս. Ուրումյանն իրեն ասել է, որպեսզի ինքը Լևոնից նույնպես գումար վերցնի և հանձնի իրեն` պատճառաբանելով, որ Լևոնին չի վստահում։ Երբ ինքը Ս. Ուրումյանի պահանջը փոխանցել է Լևոնին, վերջինս հայտնել է, որ Ուրումյանն իրեն նորից է ծեծի ենթարկել և պահանջել է մուրացկանություն անել ու վաստակած գումարները Մերաբի միջոցով հանձնել նրան։ Դրանից հետո ինքը և Լևոնը միասին են մուրացկանություն արել, սակայն Ս. Ուրումյանի պահանջով իրենց վաստակած գումարները միշտ ինքն է վերջինիս հանձնել։
2008թ. ամռանը Լևոնի հետ պայմանավորվել են Ուրումյանին այլևս գումար չտալ։ Դրանից հետո, երբ Բաղրամյան և Կիևյան փողոցների խաչմերուկներում մուրացկանություն անելու ժամանակ իրենց է մոտեցել Ուրումյանն ու գումար է պահանջել, նրան պատասխանել են, որ գումար չեն վաստակել։ Այդ ժամանակ Ս. Ուրումյանն իր գրպանից վերցրել է մուրած 6.000 դրամը և նախազգուշացրել է, որ այլևս չհամարձակվեն խաբել։ Հաջորդ օրը, դպրոցում, Ս. Ուրումյանի կանչով գնացել է նրա աշխատասենյակ, որտեղ վերջինս նախորդ օրը իրեն խաբելու համար ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել իր դեմքին, օձիքին և կրծքավանդակին, որի հետևանքով ընկել է գրադարակի վրա։ Միաժամանակ Ուրումյանը սպառնացել է նաև, որ եթե համարձակվի խաբել` ավելի ուժեղ կծեծի։ Դրանից հետո ինքը և Լևոնը շարունակել են մուրացկանություն անել և վաստակած գումարները Ուրումյանին հանձնել։ Մեկ անգամ էլ աշնանը Երևանի փողոցներում մուրացկանություն անելու ժամանակ, իրեն է մոտեցել Ուրումյանը և 5.000 դրամ գումար է պահանջել, սակայն տեղեկանալով, որ դեռ գումար չի վաստակել, հայտնել է, որ ավելի ուշ կմոտենա։ Քանի որ մինչև Ուրումյանի վերադառնալը ինքը չի կարողացել գումար մուրալ, այդ պատճառով վերջինս իրեն մի քանի անգամ ապտակել է։
Վերջին անգամ Ուրումյանի պահանջով նրան է հանձնել իր կողմից մուրած 14.000 դրամը, իսկ ընդհանուր առմամբ` 2007թ. սկզբից մինչև 2008թ. նոյեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, առձեռն մաս-մաս Ուրումյանին է հանձնել իր վաստակած մոտ 400.000 դրամ գումարը։
Ուրումյանի աշխատանքից ազատվելուց հետո, դպրոցի տնօրեն` Ծ. Գևորգյանին պատմել է, որ Ուրումյանի պարտադրանքով մուրացկանություն է արել և վաստակած գումարները նրան է հանձնել։
Միաժամանակ, տուժող Մ. Բժանիյան նշել է նաև, որ որ դեպքի կապակցությամբ ոստիկանությունում բացատրություն տալուց հետո Լևոնն իրեն պատմել է, որ տեսել է, թե ինչպես է Ս. ՈՒրումյանը բռնաբարել իրենց դպրոցի սան Արշակին:
Տուժող` Լևոն Աթարբեկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2007թ. նոյեմբեր ամսից սովորել է Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցում, որտեղից երբեմն փախուստի դիմելով մուրացկանություն է արել դպրոցի սան Մերաբի և դպրոցի նախկին սան` Նվերի հետ։ Մի քանի անգամ փախնելու համար իրեն բռնել և ծեծի է ենթարկել դպրոցի ուսուցիչ, ապա փոխտնօրեն` Սմբատ Ուրումյանը, որը հայտնել է, որ ծեծի է ենթարկում ոչ թե փախնելու, այլ ուրիշ բանի համար։ Դրանից հետո Նվերից տեղեկացել է, որ Ս. Ուրումյանն իրեն ծեծի է ենթարկում, քանի որ մուրացկանությամբ վաստակած գումարներն ինքը նրան չի տալիս, հայտնել է նաև, որ Ուրումյանը պահանջել է մուրած փողերն իր միջոցով նրան հանձնել։ Այնուհետև, Ուրումյանն անձամբ է իրենից պահանջել իր համար մուրացկանություն անել և վաստակած գումարն իրեն հանձնել, սպառնացել է, որ իր պահանջները չկատարելու դեպքում իրեն ավելի ուժեղ կծեծի և չի թույլատրի դպրոցից տուն գնալ։ Երբ Ուրումյանի պահանջի մասին հայտնել է Մերաբին, վերջինս հայտնել է, որ Ուրումյանը պահանջել է մուրած փողերը իր միջոցով նրան հանձնի։ Վախենալով Ս. Ուրումյանից, ինքը ենթարկվել է նրա պահանջին` Մերաբի կամ Նվերի հետ մուրացկանություն է արել Երևան քաղաքի «Երիտասարդական», «Բարեկամություն», Երևանի մետրոպոլիտենի այլ կայարաններում, ինչպես նաև Կոմիտաս և Սայաթ-Նովա փողոցներում, Կիևյան, Բաղրամյան և այլ փողոցների խաչմերուկներում և իր վաստակած 10.000-ից մինչև 50.000-ական դրամ գումարները վերջիններիս միջոցով հանձնել է Ուրումյանին։ Մերաբն ու Նվերը միշտ ասել են, որ իր մուրած փողերը հանձնել են Ուրումյանին։ Որոշ ժամանակ անց` արդեն մուրած գումարներն Ուրումյանին հանձնելուց հետո, վերջինս դադարել է իրեն ծեծի ենթարկել։
2008թ. ամռանը Մերաբի հետ պայմանավորվել են Ուրումյանին այլևս գումար չտալ։
Դրանից հետո, երբ Բաղրամյան և Կիևյան փողոցների խաչմերուկներում մուրացկանություն անելու ժամանակ իրենց է մոտեցել Ուրումյանն ու գումար է պահանջել, նրան պատասխանել են, որ գումար չեն վաստակել։ Այդ ժամանակ Ս. Ուրումյանը Մերաբի գրպանից վերցրել է մուրած 6.000 դրամը և նախազգուշացրել է, որ այլևս չհամարձակվեն խաբել։
2008թ. հոկտեմբեր ամսին, դպրոցում, Ս. Ուրումյանն իրենից 30.000 դրամ գումար է պահանջել, որը չունենալու պատճառով չի կարողացել նրան հանձնել։ Մերժում ստանալով Ուրումյանն իրեն տարել է դպրոցի չգործող կաթսայատուն և այնտեղ ձեռքերով և ոտքերով ծեծի ենթարկելով` պահանջել է գումար վաստակել և հանձնել իրեն։ Դրանից հետո ինքը շարունակել է մուրացկանությամբ գումար վաստակել, որը դարձյալ Մերաբի կամ Նվերի միջոցով Ուրումյանին է հանձնել։
2008թ. նոյեմբերի 4-ին, դարձյալ դպրոցում, Ուրումյանն իրենից պահանջել է 10.000 դրամ գումար։ Գումար չունենալու պատճառով Ուրումյանն իրեն դարձյալ տարել է դպրոցի նույն կաթսայատուն, որտեղ ծեծի ենթարկելով պահանջել է գումար վաստակել և հանձնել իրեն։ Ուրումյանի հարվածներից իրեն պատճառվել են այն մարմնական վնասվածքները, որոնք իր մարմնի վրա տեսել է դատաբժշկական փորձագետը։
Ս. Ուրումյանի պահանջով 2007թ. նոյեմբերից մինչև 2008թ. նոյեմբեր ամիսն ընկած ժամանակահատվածում Մերաբի և Նվերի միջոցով մաս-մաս նրան է հանձնել ընդհանուր առմամբ իր վաստակած մոտ 250.000 դրամ գումարը։
Ս. Ուրումյանի աշխատանքից ազատվելուց հետո, դպրոցի տնօրեն` Ծ. Գևորգյանին և իր մայր` Մելանյա Հարությունյանին պատմել է, որ Ս. Ուրումյանի պարտադրանքով մուրացկանություն է արել և վաստակած գումարները նրան է հանձնել, բացի այդ, մորը հայտնել է, որ իր մարմնի վրա տեսած մարմնական վնասվածքներն իրեն պատճառել է Ս. Ուրումյանը։
Դրանից բացի, Լ. Աթարբեկյանի նշել է, որ 2008 թվականին ամռանը դպրոցի չգործող կաթսայատան մոտով անցնելիս կաթսայատնից ձայներ լսելով մոտեցել է կաթսայատան սենյակներից մեկին, որի դռան փոխարեն մնացած բացվածքից, մի քանի մետր հեռավորությունից տեսել է, թե ինչպես սենյակի ձախ անկյունում Սմբատ ՈՒրումյանը փորձել է իջեցնել դպրոցի աշակերտ Արշակի անդրավարտիքը որը փորձել է դիմադրել, ՈՒրումյանն Արշակին բաց չի թողել, իջեցնելով վերջինիս և իր անդրավարտիքները Արշակին մեջքով դեպի իր կողմն է շրջել և բռնաբարել է նրան` երբ առնանդամով սեղմել է Արշակի հետանցքի շրջանին, վերջինս բղավել է, որ ցավում է: Արշակն անընդհատ բղավել է, որ չանի, բաց թողնի, սակայն Ս. ՈՒրումյանը նրան բաց չի թողել, սեռական շարժումներ կատարելով ասել է <<ձենդ կտրի, էս ինչ լավա ու սեռական արտահայտություն է արել>>: Կատարվածը մոտ 2-3 րոպե դիտելուց հետո հեռացել է, որպեսզի իրեն չնկատեն: Արշակի հագին են եղել սև գույնի անդրավարտիքը և կապույտ գույնի վերնաշապիկ` կարմիր օձիքով, իսկ Ուրումյանի հագին` սպիտակ գույնի անդրավարտիք և վերնաշապիկ: Նշել է նաև, որ թեև Ուրումյանն ու Արշակը դեպի իրեն մեջքով են եղել, սակայն ինքը նրանց անմիջապես ճանաչել է` Ուրումյանին ճանաչել է ինչպես իր հագուստներից, այնպես էլ` ձայնից: Նույն օրը ինքը դպրոցում հանդիպել է Արշակին և հարցրել է, թե այդ ինչ ձայներ էին լսվում կաթսայատնից, որին վերջինս լացելով պատասխանել է, որ Ուրումյանն իրեն բռնաբարել է:
Միաժամանակ Լ. Աթաբեկյանը նշել է, որ դեպքի կապակցությամբ բացատրություն տալուց հետո Մ. Բժանիյանին պատմել է, որ տեսել է, թե ինչպես է Ս. Ուրումյանը բռնաբարել Արշակին:
Լ. Աթաբեկյանը պնդել է ցուցմունքները Ա. Ժամկոչյանի, Ս. Ուրումյանի և Մ. Բժանիյայի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ:
Գործով տուժող անչափահաս, 13-ամյա Արշակ Մերուժանի Ժամկոչյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008 թվականի մայիս ամսից սովորել է Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցում: 2008 թվականի հուլիս ամսին, ցերեկը, դպրոցի բակում իրեն է մոտեցել դպրոցի նախկին փոխտնօրեն Սմբատ Ուրումյանը և ասել է, որ իր հետ միասին գնան չգործող կաթսայատուն` ինչ-որ երկաթ դուրս բերելու համար: Հավատալով Ս. ՈՒրումյանին, ինքը նրա հետ միասին գնացել է կաթսայատուն: Երբ Ուրումյանի ասելով կանգնել է կաթսայատան վերջնամասում, վերջինս կանգնել է իր հետևը և պահանջել է, որպեսզի իջեցնի անդրավարտիքը: Ինքը մերժել է ՈՒրումյանի պահանջը և ասել է, որ իրեն բաց թողնի: Ս. Ուրումյանը չլսելով իրեն, ստիպողաբար իջեցրել է անդրավարտիքը, իսկ այնուհետև` ինքն իրենը: Ինքը դարձյալ Ուրումյանին պահանջել է բաց թողնել իրեն, ոչինչ չանել, փախնելու նպատակով ձեռքով հարվածել է նրա փորին, սակայն չի կարողացել փախնել, քանի որ ՈՒրումյանը երկու ձեռքով իրեն սեղմել է փորին ու ոտքերը կտրելով ստիպել է առաջ կռանալ: Ինքը դարձյալ պահանջել է բաց թողնել իրեն, սակայն ՈՒրումյանը դարձյալ իրեն չի լսել, զգացել է, թե ինչպես է վերջինս ազատ ձեռքով շոշափել իր հետանցքը, որից հետո նույն ձեռքով առնանդամը մոտեցրել հետանցքին և առնանդամը մտցրել իր հետանցքը: Ցավից լացել է, ասել է, որ թողնի, չանի, սակայն Ուրումյանը նույն ազատ ձեռքով փակել է իր բերանը ու առնանդամով հինգ անգամ հետանցքում սեռական շարժումներ է կատարել: Ինքը չի կարողացել Սմբատ Ուրումյանին դիմադրել, քանի որ բռնաբարությունից ուժեղ ցավալիս է եղել իր հետանցքը: Բռնաբարությունն ավարտելով ՈՒրումյանը հանգստանալու հոգոց է հանել, ասել է, <<օխ հավես էր>> ու առնանդամը հանել է իր հետանցքից, սպառնացել է, որ եթե կատարվածի մասին որևէ մեկին պատմի` իր թևերը կկոտրի և հեռացել է: Հետագայում ՈՒրումյանին հանդիպելիս վերջինս միշտ իր վրա վախեցնելու հայացք է գցել:
Դեպքից հետո, նույն օրը, դպրոցում իրեն է հանդիպել աշակերտ Լևոնը և հարցրել է, թե ինչ ձայներ էին լսվում կաթսայատնից, որին պատասխանել է, որ ՈՒրումյանն իրեն բռնաբարել է: Այդ ժամանակ Լևոնը հայտնել է, որ տեսել է բռնաբարությունը: Որոշ ժամանակ անց ցանկացել է կատարվածի մասին պատմել իր ընկեր, նույն դպրոցի մեկ այլ աշակերտ` Ջոնին և հոգեպես թեթևանալ, նրան հայտնել է, որ Ուրումյանն իր անդրավարտիքն իջեցրել է, սակայն լացել է և չի կարողացել պատմել կատարվածի մասին: Վախենալով Ս. Ուրումյանից և ամաչելով կատարվածից այդ մասին ոչ մեկին, նույնիսկ իր մորը չի պատմել, մայրն այդ մասին իմացել է իր կողմից լրացուցիչ ցուցմունքը տալու ժամանակ: Դրանից հետո կատարվածի մասին պատմել է դպրոցի դաստիարակ Արմենին:
Ս. Ժամկոչյանը ցուցմունքը պնդել է որպես տուժողի լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ, որի վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը և հարցաքննության ընթացքում իրականացված տեսաձայնագրման սկավառակը ծանոթացման համար ներկայացվել է գործով մեղադրյալ Ս. ՈՒրումյանին, որոնց ծանոթանալուց հետո` լրացուցիչ ցուցմունքում վերջինս արտահայտել է իր դիրքորոշումը Ա. Ժամկոչյանի ցուցմունքի վերաբերյալ` հերքել է իր կողմից Ա. Ժամկոչյանի նկատմամբ արվամոլության եղանակով սեռական ակտ կատարելու փաստը: Ա. Ժամկոչյանը ծանոթանալով մեղադրյալ Ս. ՈՒրումյանի լրացուցիչ ցուցմունքի հետ` դրանում բերված պատճառաբանությունների հետ, որպես տուժողի իր հաջորդ լրացուցիչ ցուցմունքում, որի ընթացքում նույնպես իրականացվել է տեսաձայնագրում, հերքելով Ս. ՈՒրումյանի պատճառաբանությունները պնդել է իր ցուցմունքները:
Գործով վկա` Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցի սան` Ջոն Վահագնի Վահանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2008 թվականի օգոստոս ամսից ուսուցելով հիշյալ դպրոցում երբեմն ուշացել է դասից, որի համար երկու անգամ ծեծի է ենթարկվել դպրոցի նախկին փոխտնօրեն Սմբատ Ուրումյանի կողմից:
Սովորելու ընթաքում դպրոցի աշակերտներ Մերաբից և Լևոնից տեղեկացել է, որ նրանք Ս. ՈՒրումյանի պարտադրանքով մուրացկանություն են անում և վաստակած գումարները անձամբ կամ Նվերի միջոցով ՈՒրումյանին են տալիս: Որոշ ժամանակ անց Ս. Ուրումյանի կանչով գնացել է նրա մոտ, վերջինս խորհուրդ է տվել Մերաբի և Լևոնի նման մուրացկանություն անել և վաստակած գումարների մի մասն իրեն հանձնել, պատճառաբանելով, որ դրանից շատ փող է մնում, սակայն առաջարկն ինքը մերժել է: Մեկ անգամ էլ դպրոցում սովորողներից իր ընկեր Արշակ Ժամկոչյանի կանչով գնացել է նրա սենյակ, որտեղ վերջինս հայտնել է, որ Ս. ՈՒրումյանը նրան տարել է դպրոցի կաթսայատուն և իջեցրել է անդրավարտիքը, որից հետո նա լացել է և դրանով իրենց խոսակցությունն ավարտվել է, հասկացել է, որ ինչ-որ վատ բան է տեղի ունեցել, սակայն այդ մասին այլևս Արշակին հարց ու փորձ չի արել` մտածելով, որ եթե Արշակը ցանկանա` իրեն կատարվածը կպատմի: Ս. ՈՒրումյանի աշխատանքից ազատվելուց հետո նրա պարտադրանքով Մերաբի և Լևոնի կողմից մուրացկանություն անելու և վերջիններիս կողմից վաստակած գումարները Ուրումյանին տալու մասին պատմել է իր մորը` Արծվիկ Վահանյանին և մանկավարժ Մարինային:
Ջ. Վահանյանը ցուցմունքը պնդել է Ս. ՈՒրումյանի և Մ. Բժանիյայի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ:
Գործով վկա` Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցի սան Ջոն Վահանյանի մոր` Արծվիկ Վահանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ դպրոցի փոխտնօրեն Սմբատ ՈՒրումյանի աշխատանքից ազատվելուց հետո իր որդին` Ջոնը պատմել է, որ իրենց դպրոցի աշակերտներ Մերաբից և Լևոնից տեղեկացել է, որ նրանք Ս. ՈՒրումյանի պարտադրանքով մուրացկանություն են արել և վաստակած գումարները նրան են տվել, իսկ ավելի ուշ Ս. ՈՒրումյանն իրեն` Ջոնին է առաջարկել Մերաբի և Լևոնի նման մուրացկանություն անել և վաստակած գումարների մի մասն իրեն հանձնել` պատճառաբանելով, որ դրանից շատ փող է մնում, սակայն ինքը մերժել է նրա առաջարկը:
Գործով վկա՝ Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցի սոց. մանկավարժ Մարինա Խաչիկի Գալստյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թ. նոյեմբեր ամսին դպրոցի սան Ջոն Վահանյանը պատմել է, որ դպրոցի նախկին փոխտնօրեն Սմբատ Ուրումյանն իրեն ծեծի է ենթարկել դասից ուշանալու պատճառով, բացի այդ պատմել է նաև, որ վհոջինս դպրոցի սաներ Մերաբ Բժանիյայից և Լևոն Աթաբեկյանից վերցրել է նրանց կողմից մուրացկանությամբ վաստակած գումարները, սպառնացել է գումար չտալու դեպքում նրանց ծեծի ենթարկել, ընդ որում Լևոնի մուրած գումարները վերցրել է Մերաբի միջոցով։
Մ.Գալստյանը նշել է նաև, որ որպես մանկավարժ մասնակցելով Լ.Աթաբեկյանի հարցաքննությանը, վերջինիս ցուցմունքից տեղեկացել է, որ Ս.Ուրումյանը բռնաբարել է իրենց դպրոցի սան Արշակ Ժամկոչյանին, իսկ որպես մանկավարժ մասնակցելով Մ. Բժանիյայի հարցաքննությանը, ՚նրա ցացմունքից տեղեկացել է, որ նույն Ուրումյանը 2007-2008թթ. ընթացքում ծեծի ենթարկելով Մերաբին, նրան պարտատադրել է մուրացկանություն անել և վաստակած գումարներն իրեն հանձնել, բացի այդ, Լևոնը նույնպես Ս. Ուրումյանի պարտադրանքով է մուրացկանություն արել և որ վերջինս վաստակած գումարները Մերաբն է Ս. Ուրումյանին հանձնել, քանի որ վերջինս Մերաբին է վստահել, ինչը պնդել է վերջինիս հետ աոերես հարցաքննության ժամանակ։
Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցի տնօրեն Ծովինար Կամոյի Գևորգյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թ. նոյեմբերի 13-ին կամ 14-ին դպրոցի սոց.մանկավարժ Մարինա Գալստյանն իրեն հայտնել է, որ իրենց դպրոցի աշակերտ Ջոն Վահանյանից տեղեկացել է, որ նախկին փոխտնօրեն ՚Սմբատ Ուրումյանը դպրոցի 8-րդ դասարանի աշակերտ Լևոն Աթաբեկյանից և 9-րդ դասարանի աշակերտ Մերաբ Բժանիյայից գումարներ է վերցրել, որ վերջիններս զբաղվել են մուրացկանությամբ և որ Ուրումյանը նրանց պարբերաբար ծեծի է ենթարկել։ Այնուհետև Լ.Աթաբեկյանի և Մ.Բժանիյայի հետ ունեցած առանձնազրույցների ժամանակ վերջիններս պատմել են, որ Ս. Ուրումյանն իրենց ծեծի ենթարկելու սպռնալիքներ տալով, ինչպես նաև պարբերաբար ծեծի ենթարկելով, ստիպել է մուրացկանությամբ հավաքած գումարներն իրեն հանձել, ինչը պնդել Է Մ. Բժանիյայի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ:
Ծ.Գևորգյանը նշել Է նաև, որ հետագայում, դեպքի առթիվ հարուցված քրեական գործի նախաքննության ընթացքում, դպրոցի գիշերային դաստիարակ Արմեն Կիրակոսյանն իրեն հայտնել է դպրոցի սան Արշակ Ժամկոչյանի հետ ունեցած խոսակցության մասին, որի ընթացքում վերջինիս պատմել Է, որ 2008թ. ամռանը դպրոցի չգործող կաթսայատանը Ս. Ուրումյանն իրեն բռնաբարել է:
Ընդհանուր իրավասության դատարանում վկա` Ծովինար Գևորգյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ուրումյանին գործից ազատելուց 1-2 օր անց իրեն են զանգահարել ոստիկանության Արաբկիրի բաժնից և հայտնել են, որ իր աշակերտներ Լևոնը և Մերաբը գտնվում են այնտեղ։ Հաջորդ օրը իրեն հրավիրել են ոստիկանություն, որտեղ հանդիպել է երեխաներին և սոց. աշխատողին։ Ոստիկանությունում իրեն հայտնել են, որ երեխաները ցուցմունք են տվել, որ Ուրումյանը իրենց ուղարկել է մուրացկանության և ինքը ի պաշտոնե պարտավոր է հաղորդում տալ, ինչը և արել է։ Մուրացկանության դեպքի մասին տեղեկանալուց հետո, ինքը առանձին խոսել է Մերաբի և Լևոնի հետ և նրանք հաստատել են այդ փաստը, անգամ հաշվիչի վրա հաշվել են, թե Ուրումյանին ինչքան գումար են տվել։ Զրույցի ժամանակ Լևոնը ասել է, որ Ուրումյանը իրեն չի վստահել և գումարը Մերաբի կամ Նվերի միջոցով է փոխանցել նրան։ Նրանք նաև հայտնել են, որ գումարը քիչ լինելու պատճառով Ուրումյանը իրենց մի քանի անգամ ծեծել է։
Ուսուցիչները և աշակերտուհիները իրեն բազմիցս տեղեկություներ են տվել, որ Ուրումյանը ծեծում է երեխաներին և հատկապես Լևոնին։ Ինքը ինֆորմացիա ունի, որ Ուրումյանի կինը` Զոյան, զանգում և խոսում է աշակերտների ծնողների հետ, իսկ եղբայր Հուսիկը հանդիպում է աշակերտներին։ Իր կարծիքով հենց դա և Մերաբին դպրոցից հեռացնելը, որից հետո նրա մայրը զանգել է իրեն և սպառնացել, պատճառ են հանդիսացել, որ Մերաբը փոխել է ցուցմունքները։
Լևոնը գլխին ստացած հարվածներից ունի ուղեղի արյունատար անոթների հեմատոմա, որի մասին մինչև դպրոց գալը եղած բժշկական փաստաթղթերում նշում չկա։ Ամեն անգամ, երբ Լևոնը կամ Արշակը փորձել են մտնել իր մոտ, հայտնվել է Ուրումյանը և ասել է, թե տնօրենին մի անհանգստացրեք։
Նշված ցուցմունքները Ծ. Գևորգյանը պնդել է նաև վերաքննիչ դատաքննության ժամանակ:
Գործով վկա Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցի սան Լևոն Աթաբեկյանի մոր՝ Մելանիա Ռազմիկի Հարությունյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թ. նոյեմբեր ամսին իր որդին՝ Լևոնը, իսկ նոյեմբերի 27-ին նաև դպրոցի անօրեն Ծ. Գևորգյանն իրեն պատմել են, որ դպրոցի նախկին փոխտնօրեն Սմբատ Ուրումյանը, տեղեկացված լինելով Լևոնի կողմից նախկինում մուրացկանությամբ զբաղվելու հանգամանքի մասին, Լևոնին ծեծի ենթարկելով ստիպել է փող մուրալ և մուրած գումարներն իրեն հանձնել: Դրանից հետո ինքն այդ մասին հայտնել Է դաստիարակ Գայանե Եղիազարյանին:
Մ. Հարությունյանը նշել Է նաև, որ երբ 14.09.2008թ. Լևոնը դպրոցից տուն Է այցելել, ինքը նրա մարմնի վրա կապտուկներ և քերծվածքներ Է տեսել: Հետագայում Լևոնը հայտնել է, որ այդ վնասվածքներն իրեն Ս.Ուրումյանն Է պատճառած եղել։
Միաժամանակ Մ. Հարությունյանը նշել Է, որ որպես օրինական ներկայացուցիչ մասնակցել է իր որդու՝ որպես տուժողի հարցաքննությանը, իսկ հետագայում նաև նրա և դպրոցի մեկ այլ աշակերտ Արշակ Ժամկոչյանի առերես հարցաքննությանը, որոնցից որպես տուժողի հարցաքննության ժամանակ Լևոնը նշել Է, որ տեսել Է, թե ինչպես Է Ս. ՈՒրումյանը բռնաբարել Արշակ Ժամկոչյանին, իսկ վերջինիս հետ առերեսման ժամանակ որդին այդ մասով հրաժարվել Է իր ցուցմունքներից: Կատարված առերեսումից հետո Լևոնն իրեն հայտնել Է, որ իրականում ինքը տեսել Է, թե ինչպես Է Ս.Ուրումյանը բոնաբարել Ա. Ժամկոչյանին, սակայն վերջինիս հետ առերեսման ժամանակ դա չի հայտնել:
Վկա Մելանյա Հարությունյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ. նոյեմբերի 27-ին տնօրենը զանգահարել է իրեն և կանչել դպրոց։ Իր տղայի` Լևոն Աթաբեկյանի և մյուս երեխաների պատմելուց իմացել է, որ Ուրումյանը ծեծել է Լևոնին և փող պահանջել։ Ինքը երբեք ծեծելուց չի տեսել, բայց Լևոնի մարմնի վրա կապտուկներ է տեսել, որոնք նա փորձել է թաքցնել իրենից։ Մի անգամ էլ Մերաբն է իրեն ասել, որ Լևոնի պատճառով Ուրումյանը շատ է իրեն ծեծել, բայց չի ասել, թե ինչու։ Քննչական գործողությունների ժամանակ որպես Լևոն Աթաբեկյանի օրինական ներկայացուցիչ ինքը Մերաբին հարցրել է, թե արդյոք այդ ամենը իրականում եղել է, նա պատասխանել է, որ Ուրումյանը իրեն մի քանի անգամ ծեծել է, երբ նրան փող չեն տվել։ Լևոնը իր հետ Վանաձորում ապրելու ժամանակ էլ է զբաղվել մուրացկանությամբ, Ուրումյանը իրեն տեղյակ է պահել, որ Լևոնը Երևանում էլ է շարունակում մուրացկանություն անել։
Վանաձորում իրենց տուն է եկել Ուրումյանի բարեկամ Էդմոնը, որին ինքը մինչ այդ ճանաչել է և շատ կոպիտ է խոսել, կաշառք առաջարկել և պահանջել է հրաժարվել ցուցմունքներից, սակայն ինքը չի հրաժարվել։
Սեպտեմբերի 14-ին երեխաներին պետք ուղարկեին Վանաձոր, սակայն նրանք շատ ուշ են հասել։ Լևոնը իրեն պատմել է, որ Ուրումյանը իր մյուս որդուն պատանդ է պահել, որ նա փող հավաքի։ Ինքը Ուրումյանին այդ ժամանակ ոչինչ չի ասել, քանի որ Լևոնին չի հավատացել։
Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցի դաստիարակ Գայանե Վարդանի Եղիազարյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թ. նոյեմբեր ամսին իր աշակերտ Լևոն Աթաբեկյանի մորից տեղեկացել է, որ դպրոցի նախկին վախտնօրեն Սմբատ Ուրումյանը դպրոցի աշակերտներ Լևոնին և Մերաբին ուղարկել է մուրացկանության և նրանցից վերցրել է մուրած գումարները:
Գայանե Եղիազարյանը նշել Է նաև, որ 2008թ. հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին Ս.Ուրումյանի աշխատասենյակի մոտով անցնելու ժամանակ վերջինիս աշխատասենյակից աղմուկ լսելով ներս է մտել և տեսել Է, թե ինչպես վերջինս բդավել և ապտակել է Լևոնին: Ինքը կանխել է Ս. ՈՒրումյանի գործողությունները և կատարվածի մասին հայտնել Է դպրոցի տնօրինությանը:
Վկա` Գայանե Եղիազարյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է թիվ 18 հատուկ դպրոցում որպես սոցիալական դաստիարակ, ապա տնտեսուհի։ Ինքը մի անգամ լսել է, թե ինչպես է Ուրումյանը Լևոնին արգելել գնալ հոգեբանի մոտ։ Ինքը որպես նրա դաստիարակ նրանից իմացել է, որ Լևոնը հաճախ փախուստի է դիմում և զբաղվում է մուրացկանությամբ։ Աշակերտները իրեն մի քանի անգամ պատմել են, որ տեսել են, թե ինչպես է Ուրումյանը ծեծել Լևոնին, սակայն Ուրումյանի կողմից պարտադրելու մասին իմացել է միայն նախաքննության ժամանակ։ Իսկ Արշակի հետ կատարված դեպքի մասին իմացել է շատ ավելի ուշ։
Գործով վկա Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցի փոխտնօրեն՝ Սաիդա Ասատուրի Դանիելյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թ. նոյեմբերի կեսերին դպրոցում որպես սոց. մանկավարժ աշխատելու ընթացքում տեղեկացել է, որ դպրոցի աշակերտ Ջոն Վահանյանը տնօրեն Ծովինար Գևորգյանին և մանկավարժ Մարինա Գալստյանին պատմել է, որ դպրոցի նախկին փոխտնօրեն Սմբատ ՈՒրումյանը աշակերտներ Լևոնին և Մերաբին պարբերաբար ուղարկել է մուրացկանության և ծեծի ենթարկելու սպառնալիքով նրանցից վերցրել է մուրած գումարները, նույնն իրեն պատմել է նաև Ջոնը: Դրանից հետո ինքը խոսել է Լևոնի հետ, որը հաստատելով Ջոնի պատմածը, նշել է նաև, որ Ս. ՈՒրումյանն իրեն ծեծի է ենթարկել այն բանի համար, որ ինքը մուրած գումարներից նրան չի տվել, և որ դրանից հետո ինքը վախենալով Ուրումյանից գումար է մուրել և դրանք պարբերաբար Մերաբի միջոցով վերջինիս է հանձնել: Ավելի ուշ Լևոնի մայրը պատմել է, որ նախկինում Լևոնի մարմնի վրա վնասվածքներ տեսնելով, վերջինիցս փորձել է ճշտել, թե դրանք երբ, ում կողմից և ինչ հանգամանքներում են նրան պատճառվել: Մինչև Ս. Ուրումյանի աշխատանքից ազատվելը Լևոնը խաբել է, իսկ դրանից հետո հայտնել է, որ այդ մարմնական վնասվածքներն իրեն Ս. Ուրումյանն էր պատճառել ծեծի ենթարկելով:
Ս. Դանիելյանը նշել է նաև, որ որպես մանկավարժ մասնակցելով Ա. Ժամկոչյանի հարցաքննությանը և վերջինիս ցուցմունքից տեղեկանալով Ս. Ուրումյանի կողմից նրան բռնաբարելու մասին, հարցաքննությունից հետո առանձնազրույց է ունեցել Արշակի հետ, որի ընթացքում վերջինս հաստատել է Ս. ՈՒրումյանի կողմից իրեն բռնաբարելու փաստը:
Վկաներ` Փառանձեմ Մարգարյանը և Սվետլանա Գրիգորյանը ցուցմունք են տվել այն մասին, որ աշխատում են թիվ 18 հատուկ դպրոցում որպես մանկավարժներ։ Ուրումյանի կողմից երեխաներին մուրացկանության ուղարկելու դեպքի մասին իմացել են մանկ. խորհրդի նիստին: Մինչ այդ իրենք երեխաների մուրացկանությամբ զբաղվելու մասին չեն իմացել։ Արշակի հետ կապված դեպքի մասին որևէ տեղեկություն չունեն։ Իրենք երբևէ դպրոցում չեն լսել, որ Լևոնը հայտարարի, թե հոգնել է այլևս սուտ խոսելուց։
Վկա` Հասմիկ Համբարձումյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է թիվ 18 հատուկ դպրոցում որպես դաստիարակ։ 2008թ. նոյեմբերին լսել է, թե ինչպես է երեխաների մոտ Մերաբը ասում, որ 400.000 դրամ հավաքել և տվել է Ուրումյանին։ Իրեն այդ ժամանակ թվացել է, որ դա անիմաստ խոսակցություն է և ոչ մեկին չի հայտնել։ Իսկ Արշակի հետ կապված դեպքի մասին իմացել է դպրոցում եղած ընդհանուր խոսակցություններից։
Հասմիկ Համբարձումյանը իր ցուցմունքները պնդել է նաև Մերաբի հետ առերեսման ժամանանակ։
Վկա` Կարեն Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է թիվ 18 հատուկ դպրոցում որպես գիշերային դաստիարակ։ Ինքը տեղեկացել է մուրացկանության ուղարկելու մասին քրեական գործ հարուցվելուց հետո` սոց. մանկավարժ Մարինեից։ Ինքը միանշանակ հերքում է, որ Արշակին երբևէ ծեծել է, այդ թվում տնօրեն Գևորգյանի հանձնարարությամբ Ուրումյանի դեմ ցուցմունք տալու նպատակով։ Ինքը Արշակին ոչ մի բան չի սովորեցրել, նրան չի ուղղորդել։ Նախաքննության ընթացքում մի անգամ խոսել է Մերաբի հետ և նա ասել է, որ Ուրումյանը իրեն ծեծել է և ուղարկել մուրացկանության։
Կարեն Հովհաննիսյանը իր ցուցմունքները պնդել է նաև Բժանիայի հետ առերեսման ժամանակ։
Գործով վկա, Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցի սան Արշակ Մերուժանի Ժամկոչյանի մոր` Սրբուհի Նորիկի Ժամկոչյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008 թվականի հոկտեմբեր ամսին որդուն տեսակցելու համար այցելել է դպրոց, որտեղ ծանոթացել է դպրոցի նախկին փոխտնօրեն Սմբատ ՈՒրումյանի հետ: Ս. ՈՒրումյանն իրեն հրավիրել է իր աշխատասենյակ, հայտնել է, որ հավանել է իրեն և ցանկանում է իր հետ ընկերություն անել, որից հետո առաջարկել է օղի խմել: Ինքը մերժել է Ս. Ուրումյանի առաջարկները, սակայն վերջինիս խնդրանքով նրան է հայտնել իր հեռախոսահամարները: 2008 թվականի նոյեմբերի 30-ի առավոտյան Ս. ՈՒրումյանն իր բնակարանի 39-80-45 հեռախոսահամարից զանգահարել է իրեն, հայտնել է, որ դպրոցի աշակերտներ Մերաբն ու Լևոնն իր դեմ ցուցմունք են տվել, թե իբր ինքը ստիպել է նրանց մուրացկանությամբ զբաղվել և հավաքած գումարներն իրեն տալ, որ եթե քննիչն իրեն և իր որդուն` Արշակին կանչի հարցաքննության, ասեն, որ ոչինչ չգիտեն:
Ս. Ժամկոչյանը նշել է նաև, որ որպես օրինական ներկայացուցիչ մասնակցելով իր որդի Արշակի հարցաքննությանը, հարցաքննության ընթացքում է որդու ցուցմունքից տեղեկացել, որ Սմբատ Ուրումյանը 2008 թվականի հուլիսի կեսերին դպրոցի չգործող կաթսայատանը բռնաբարել է նրան: Հարցաքննությունից հետո առանձին զրուցել է որդու հետ, որի ընթացքում նա հաստատել է Ս. ՈՒրումյանի կողմից իրեն բռնաբարելու փաստը:
Գործով վկա` Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցի գիշերային դաստիարակ Արմեն Կառլենի Կիրակոսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2008 թվականի դեկտեմբեր ամսին աշխատանքի անցնելով դպրոցում որպես գիշերային դաստիարակ, տնօրեն Ծովինար Գևորգյանի կողմից նախազգուշացման կարգով տեղեկացվել է, որ 2008 թվականի նոյեմբերի կեսերին դպրոցի աշակերտներ Մերաբ Բժանիյան և Լևոն Աթաբեկյանը պատմել են, որ դպրոցի նախկին փոխտնօրեն Սմբատ Ուրումյանն իրենց պարտադրել է մուրացկանություն անել և մուրած փողերն իրեն հանձնել: Միաժամանակ Ծ. Գևորգյանը հայտնել է, որ գործի քննության ընթացքում Լևոնը ցուցմունքում նշել է, որ տեսել է, թե ինչպես է Ս. Ուրումյանը բռնաբարել Ա. Ժամկոչյանին, ինչը վերջինս հերքել է: Նշել է, որ տնօրենն իրեն հանձնարարել է աշակերտների հետ այնպիսի դաստիարակչական աշխատանք տանել, որպեսզի հետագայում բացառվեն նման դեպքերը և միաժամանակ հնարավորության դեպքում, հանձնարարել է փորձել ճշտել, թե արդյոք Ս. Ուրումյանը Ա. Ժամկոչյանին բռնաբարել է, թե ոչ:
Լևոն Աթաբեկյանի հետ առանձնազրույցի ժամանակ վերջինս պատմել է, որ Ս. Ուրումյանն իրեն պարբերաբար ծեծի է ենթարկել և պահանջել է իր համար մուրացկանություն անել և մուրած գումարներն իրեն հանձնել: Վախեցած Ս. Ուրումյանից նա և Մերաբը մուրացկանություն են արել և մուրած գումարներն հանձնել են Ուրումյանին, Լևոնն իրեն հայտնել է, որ իր մուրած գումարները վերջինիս միշտ Մերաբն է հանձնել: Լևոնը հայտնել է նաև, որ Մերաբի միջոցով Ս. ՈՒրումյանին է հանձնել մուրած 10.000-ից մինչև 50.000 դրամը` ընդհանուր առմամբ մոտ 250.000 դրամ:
Արշակ Ժամկոչյանի հետ առանձնազրույցի ժամանակ վերջինս պատմել է, որ 2008 թվականի ամռանը Ս. Ուրումյանն իրեն խաբելով տարել է դպրոցի չգործող կաթսայատուն, որտեղ իր կամքին հակառակ իրեն բռնաբարել է, թեև ինքն ասել է իրեն բաց թողնի, անդրավատիքը չիջեցնի, սակայն Ս. Ուրումյանն իրեն չի լսել, բռնելով ձեռքերը և փակելով բերանը իրեն բռնաբարել է, իսկ բռնաբարությունն ավարտելուց հետո սպառնացել է, որ եթե կատարվածի մասին որևէ մեկին պատմի, թևերը կկոտրի:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 599 եզրակացությամբ, համաձայն որի <<Սմբատ Սասունի Ուրումյանի մարմնասեռական և հոգեսեռական զարգացումը համապատասխանում է տարիքային նորմային, նրա մոտ հետազոտման ժամանակ էրեկցիայի ֆունկցիային խոչընդոտող որևէ արտահայտված սոմատիկ երևույթ չի հայտնաբերվել, նա ունակ է ունենալու սեռական հարաբերություններ, նրա մոտ էրեկցիայի ունակությունը հնարավոր է պահպանված լինի էրեկցիոն ֆունկցիայի խթանող պրեպարատների օգտագործման պարագայում: Ս. Ուրումյանի մոտ նկատվում է սիմուլյացիայի հակվածություն>>:
Եզրակացության շուրջ որպես վկա հարցաքննված Երևանի <<Մ. Հերացու>> անվան պետական բժշկական համալսարանի սեքսոլոգիայի ամբիոնի վարիչ Արամ Հակոբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ՀՀ ԱՆ ԴԲԳԳԿ-ից Սմբատ Սասունի Ուրումյանի վերաբերյալ ստացված սեքսոպաթոլոգիայի կոնսուլտացիայի ուղեգրի հիման վրա Սեքսոպաթոլոգիայի համալսարանական կլինիկայում սեքսոլոգիական հետազոտության ենթարկելով վերջինիս, պարզել են, որ Սմբատ Ուրումյանի ֆիզիկական, օբյեկտիվ հետազոտությամբ էրեկցիայի ֆունկցիային խոչընդոտող որևէ հանգամանք չի հայտնաբերվել, որ նա ունակ է ունենալու սեռական հարաբերություններ, նրա մոտ նկատվում է սիմուլիացիայի հակվածություն, ինչպես նաև, որ 2008 թվականի հուլիս ամսին նրա էրեկցիայի ունակությունը հնարավոր է պահպանված լինի ինչպես բնականոն ձևով, այնպես էլ էրեկցիոն ֆունկցիայի խթանող պրեպարատների օգտագործման պարագայում:
Դատահոգեբանական փորձաքննության թիվ 09-0555 եզրակացությամբ, համաձայն որի Արշակ Մերուժանի Ժամկոչյանի մտավոր զարգացման մակարդակը, անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները, հոգեվիճակը, դեպքի իրադրությունը վկայում են, որ նա կարող էր հասկանալ իր հետ կատարված գործողությունների բնույթը և նշանակությունը:
Գործով վկա, մեղադրյալ Սմբատ Սասունի Ուրումյանի կնոջ` Զոյա Սերգեյի Ներսիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2000 թվականին ծանոթացել և ամուսնացել է Սմբատ ՈՒրումյան հետ, որից հետո միասին բնակվել են: Համատեղ ամուսնական կյանքում զավակ չեն ունեցել իրենց երկուսի առողջական խնդիրների պատճառով, որն արտահայտվել է վերջին մեկ ու կես տարվա ընթացքում նախկինի համեմատ պակաս սեռական հարաբերություններ ունենալով:
Դատաքննության ժամանակ Զոյա Ներսիսյանը, որը հանդիսանում է ամբաստանյալ Սմբատ Ուրումյանի կինը, օգտվելով իր սահմանադրական իրավունքից, հրաժարվել է դատաքննությամբ ցուցմունք տալուց։
Հաղորդում ընդունելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի Երևանի թիվ 18 դպրոցի նախկին փոխտնօրեն Սմբատ Սասունի ՈՒրումյանը դպրոցի սաներ` Լևոն Ռոբերտի Աթաբեկյանին և Մերաբ Անատոլիի Բժանիյային դրդել է զբաղվել մուրացկանությամբ և նրանցից տարբեր չափի գումարներ է ստացել:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 238 եզրակացությամբ, համաձայն որի Լևոն Ռոբերտի Աթաբեկյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` կրծքավանդակի առաջնային մակերեսի նախկին սալջարդ վերքերի, ներկայիս սպիների ձևով, հասցվել են բութ առարկաներով և պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, և չի բացառվում դրանց առաջանալը որոշման մեջ նշված ժամկետին համապատասխան:
Դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի դեպքի վայրի զննության ժամանակ Արշակ Ժամկոչյանը նկարագրել և մատնացույց է արել վայրը` Երևանի թիվ 18 հատուկ դպրոցի կաթսայատան սենյակը, որտեղ Ս. Ուրումյանն իր կամքին համառակ, բռնություն գործադրելով, արվամոլության եղանակով սեռական ակտ է կատարել իր նկատմամբ:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2408 եզրակացությամբ, համաձայն որի <<Արշակ Մերուժանի Ժամկոչյանի մոտ մարմնական վնասվածքների օբյեկտիվ հատկանիշներ չեն հայտնաբերվել: Ա. Ժամկոչյանի փորձաքննությանը ուշ ներկայանալու և բժշկական փաստաթղթերի բացակայության պատճառով ներկայումս որոշել, թե մարմնական վնասվածքներ եղել են, թե ոչ, հնարավոր չէ, քանի որ վերջիններս կարող էին ապաքինվել այդ օրերի ընթացքում: Ա. Ժամկոչյանի հետանցքի շրջանում վնասվածքներ, կամ նրանցից մնացած հետքեր չեն հայտնաբերվել, սակայն վերջիններիս բացակայությունը չի բացառում սեռական հարաբերություն ունենալու հնարավորությունը հետանցքից>>: Նաև դատաբժշկական փորձագետ Վիգեն Իվանի Ադամյանի ցուցմունքով այն մասին, որ հնավոր է տեղի ունեցած դեպքի հետևանքով Ա. Ժամկոչյանի հետանցքի շրջանում վնասվածքներ պատճառվեին, սակայն դրանք մինչև փորձաքննության կատարումն ապաքինվեին:
Վկա` Նվեր/Վոն/ Մնացականյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը չի շփվել Ուրումյանի հետ, նրան մեկ անգամ է տեսել «Ռասիա» կինոթատրոնի մոտակա ինտերնետ ակումբում, երբ խաղացել է դպրոցից փախած երեխաներից մեկի հետ, որի ընթացքում Ուրումյանը մոտեցել է իրենց։ Ինքը զբաղվում է մուրացկանությամբ, սակայն Ուրումյանին երբեք փող չի տվել կամ փոխանցել։ Լևոն Աթաբեկյանին ճանաչում է փողոցից, միասին մուրացկանությամբ են զբաղվել։ Մերաբին ճանաչում է, իր ընկերն է, նա երբեմն զբաղվել է մուրացկանությամբ։ Ինքը ճանաչում է Ծովինար Գևորգյանին, որին հանդիպել է դպրոցում և վերջինս իրեն ասել է, որ երեխաներ են փախել դպրոցից։ Դրանից հետո Գևորգյանը իրեն դրսում չի հանդիպել, սակայն տեղյակ է, որ նա հանդիպել է Լևոնի և Մերաբի հետ, որին ինքը ներկա չի եղել և տեղյակ չէ, թե ինչի մասին են նրանք խոսել։ Ինքը չի կարող ասել, թե ինչու են նրանք որոշել իրեն պատմել մի մարդու մասին, որին ինքը մեկ անգամ է տեսել։
Այնուհետև, տեղեկացել է Լևոնից, որ վերջինս գրել է, թե Նվերի ու Մերաբի միջոցով գումարներ է տվել Ուրումյանին։ Ինքը չի փորձել Լևոնից ճշտել, թե նա ինչու է իր անունը տվել։ Այն, որ Ուրումյանը Լևոնին և Մերաբին ստիպել է զբաղվել մուրացկանությամբ, ինքը դրա մասին տեղյակ չէ և Ուրումյանին երբևէ գումար չի տվել։
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը հետազոտելով նախաքննության, առաջին ատյանի դատարանի և վերաքննիչ դատարանի դատաքննությունների ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցները իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Սմբատ Ուրումյանի մեղքը ՀՀ քրեալան օրենսգրքի 1321 -րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ և 6-րդ կետերով, 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով հիմնավորված և հաստատված է գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից ճիշտ չի գնահատվել գործի հանգամանքները, որի արդյունքում հանգել է սխալ հետևության, թե իբր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը ապացուցված է, ուստի նրան այդ մեղադրանքում պետք է ճանաչել անպարտ, հետևաբար դատարանի դատավճիռը այդ մասով ենթակա է բեկանման, ամբաստանյալ Ս. Ուրումյանին մեղսագրված արարքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 1321 -րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ և 6-րդ կետերի, 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հատկանիշներին, որի համար նա պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության և նշանակված պատիժը պետք է կրի ազատազրկման ձևով:
Վերաքննիչ քրեական դատարանը անդրադառնալով դատարանի հետևություններին այն մասին, որ Արշակ Ժամկոչյանը հետագայում հերքել է, որ Ս. ՈՒրումյանի կողմից իր նկատմամբ կատարվել են սեքսուալ բնույթի գործողություններ, որ նա սուտ ցուցմունքներ է տվել դպրոցի տնօրենի կողմից տրված 10.000 դրամի դիմաց, ինչպես նաև վերջինիս հանձնարարությամբ ծեծի ենթարկվելու արդյունքում, հանգում է այն հետևության, որ նշված պատճառաբանությունները հիմնազուրկ են, պայմանավորված են կատարվածը քողարկելու, իրականությունը թաքցնելու նպատակով: Իսկ ինչ վերաբերվում է, որ գործով ականատես վկա Լևոն Աթաբեկյանը Արշակ Ժամկոչյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ հայտնել է, որ մի գուցե սխալվում է, իրեն թվացել է, թե բռնաբարություն է, լսած ձայները ինքը երևի կապել է այն բանի հետ, որ մտածել է, թե բռնաբարություն է կատարվում և այլն, հանգում է այն հետևության, որ նշված պատասխանները կրում են խուսափողական բնույթ` հաշվի առնելով, որ ականատես վկան` Լ. Աթաբեկյանը նման պատասխաններ է տվել այն պարագայում, երբ լսել է, որ Արշակ Ժամկոչյանը հերքում է կատարվածը:
Վերաքննիչ դատարանը անդրադառնալով գործով ձեռք բերված և արդարացման հիմքում դրված ապացույցներին այն մասին, որ համաձայն դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2408 եզրակացության` Ա. Ժամկոչյանի մոտ մարմնական վնասվածքների օբյեկտիվ հատկանիշներ չեն հայտնաբերվել։ Ա. Ժամկոչյանին փորձաքննությանը ուշ ներկայացնելու և բժշկական փաստաթղթերի բացակայության պատճառով ներկայումս որոշել, թե մարմնական վնասվածքներ եղել են, թե ոչ, հնարավոր չէ, քանի որ վերջիններս կարող էին ապաքինվել այդ օրերի ընթացքում։ Ա. Ժամկոչյանի հետանցքի շրջանում վնասվածքներ, կամ նրանցից մնացած հետքեր չեն հայտնաբերվել, սակայն վերջիններիս բացակայությունը չի բացառում սեռական հարաբերություն ունենալու հնարավորությունը հետանցքից։
Դատարանում որպես վկա հարցաքննված փորձագետ` Վիգեն Ադամյանը պնդել է իր կողմից տրված եզրակացությունը և հայտնել է դատարանին, որ 2008թ. նոյեմբերին ինքը որպես փորձագետ քննիչի որոշման հիման վրա անչափահաս Ա. Ժամկոչյանի նկատմամբ անց է կացրել դատաբժշկական փորձաքննություն, որի ընթացքում հետազոտել է անչափահաս Ա. Ժամկոչյանին, զրուցել նրա հետ և 24.11.2008թ. կազմել թիվ 2108 եզրակացությունը։ Փորձաքննության ընթացքում անչափահաս Ա. Ժամկոչյանի հետանցքի շրջանում վնասվածքներ կամ նրանցից մնացած հետքեր չեն հայտնաբերվել։ Բացի այդ, Ա. Ժամկոչյանը փորձաքննության ժամանակ հերքելով իր նկատմամբ բռնի սեքսուալ գործողություններ կատարելու հանգամանքը, հայտնել է որ «նման բան տեղի չի ունեցել և ես բուժօգնության չեմ դիմել»։
Փորձագետը հայտնել է, որ հետանցքի սեղմանի թուլացում առաջանում է հետանցքից պարբերաբար սեռական հարաբերություն ունենալու հետևանքով, որը այլևս չի վերականգնվում։ Արշակ Ժամկոչյանի մոտ դա չի հայտնաբերվել, ինչը վկայում է այն մասին, որ նա երկար ժամանակ կայուն չի զբաղվել հետանցքից սեռական հարաբերությամբ։
Փորձաքննությամբ չի հայտնաբերվել այնպիսի վնասվածք կամ փաստ, որը միանշանակ կվկայի, որ եղել է սեռական հարաբերություն, սակայն միաժամանակ վնասվածքների բացակայությունը չի բացառում այդպիսի հարաբերության հնարավորությունը, քանի որ հնարավոր է նման սեռական հարաբերություն առանց վնասվածքների առաջացման։
Ավելի հաճախ առաջանում են պատռվածքներ կամ արյունազեղումներ, որոնց առաջացումը սակայն պարտադիր չէ առաջին անգամ հետանցքից սեռական հարաբերություն ունենալուց։ Այդպիսի վնասվածքները անպայմանորեն չեն առաջանում յուրաքանչյուր դեպքում, քանի որ կարող են օգտագործվել քսուքներ, բազմաթիվ այլ միջոցներ։ Հնարավոր է նաև այդպիսի վնասվածներ չառաջանան նաև առանց քսուքների օգտագործման։ Քսուքների օգտագործման դեպքում վնասվածքների առաջացումը չի բացառվում, ուղղակի փոքրանում է հավանականությունը։ Սեռական հարաբերության դիրքը կամ մեխանիզմը, ինչպես նաև տարիքային հարաբերությունը ոչ մի կապ չունի վնասվածքների առաջացման հետ։ Վնասվածքները առաջանում են լորձաթաղանթի և մաշկի սեղմման կամ շփման արդյունքում։
Փորձաքննությունը կատարվել է դեպքից 3 ամիս անց և այդ ժամանակ, եթե արյունազեղում լիներ էլ, չէր կարող հայտնաբերվել։ Արյունազեղումը կարող է առաջանալ նաև ինքնուրույն, առանց պատռվածքների և պահպանվում է 7-10 օր, իսկ պատռվածքները կարող են մնալ սպիի ձևով։ Այս դեպքում պատռվածք միանշանակ չի եղել, քանի որ դա հաստատ կհայտնաբերվեր սպիի տեսքով փորձաքննության ժամանակ, թեև դժվար կլիներ որոշել վաղեմությունը։
Բռնի սեքսուալ բնույթի գործողությունների դրվագով գործում բացակայում է որևէ տեղեկություն այն մասին, որ սեքսուալ բնույթի գործողությունների ընթացքում կարող է հատուկ քսուկներ օգտագործված լինեն և այլն: Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ նշված ապացույցները որևէ կերպ չեն հերքում, չեն ժխտում կատարված հանցագործությունը, կրում են տեսականորեն պարզաբանող բնույթ, հետևաբար չէին կարող առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ս. Ուրումյանին անպարտ ճանաչելու հիմքում դրվել:
Հիշատակված ապացույցների վերլուծության և գնահատման արդյունքում վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է հետևության, որ արժանահավատ են ամբաստանյալի կողմից 14 տարին չլրացած Ա. Ժամկոչյանի նկատմամբ սեքսուալ բնույթի բռնի գործողությունների կատարելու մասին նախաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները, հետևաբար այդ մեղադրանքում նրան արդարացնելու որոշումը անհիմն է և ենթակա է բեկանման:
Վերը նշված հիմնավորումներով և գործով ձեռք բերված ապացույցներով վերաքննիչ դատարանը գալիս է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը այն մասին, որ ամբաստանյալի գործողությունները պարունակում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 166-րդ հոդվածի տարրեր, հետևաբար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 132 1–րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ, 6-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում վերջինս պետք է արդարացվի, անհիմն է, չպատճառաբանված, հետևաբար ենթակա չէ բավարարման:
Ինչ վերաբերվում է պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում մատնանշված ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանքներին, ապա վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս արդեն իսկ պատշաճ գնահատության է ենթարկել և հաշվի է առել վերջինիս անձը բնութագրող, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, հետևաբար այդ մասով դատավճիռը փոփոխելու և պաշտպանի բողոքը բավարարելու հիմքեր չկան:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում վերաքննիչ դատարանը եկավ հետևության, որ քրեական գործի նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք են բերվել բավարար ապացույցներ ամբաստանյալ Սմբատ ՈՒրումյանին մեղավոր ճանաչելու և դատապարտելու ինչպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 1321 –րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ, 5-րդ, 6-րդ կեերով, այնպես էլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, հետևաբար մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է բավարարման, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 396-րդ 400-րդ հոդվածներով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց


Պաշտպան Էդ. Աղաջանյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ մեղադրող Ա. Ղամբարյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.11.2010 թվականի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Սմբատ Սասունի Ուրումյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 1321-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ, 6-րդ կետերով դատապարտելու և նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ, բեկանել և փոփոխել:
Սմբատ Սասունի ՈՒրումյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 1321 –րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ, 6-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 1321 –րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 5-րդ, 6-րդ կետերով դատապարտել ազատազրկման 9 /ինը/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասով դատապարտել ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 10 /տաս/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատժի մեջ հաշվակցել արգելանքի տակ գտնվելու 2 օրը և թողնել կրելու ազատազրկում 9 /ինը/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 28 /քսանութ/ օր ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Պատիժը կրելու սկիզբը հաշվել 2008 թվականի դեկտեմբերի 19-ից:
Խափանման միջոց կալանքը թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին` այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։