ԳՈՐԾ Հ. ԵԷԴ/0043/01/09
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՔՐԵԱԿԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
06 հունիսի 2012թ. ք. Երևան
ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` վերաքննիչ դատարան/
հետևյալ կազմով

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Պ.ԳՅՈՒԼՈՒՄՅԱՆ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Ա.ՀՈԲՈՍՅԱՆ
Ռ.ՍԻՐԵԿԱՆՅԱՆ
Տ.ՍԱՖԱՐՅԱՆ
Վ.ՔՈՍՅԱՆ
ԹԱՐԳՄԱՆԻՉ` Վ.ՇԱՀԻՆՅԱՆ

Դռնբաց դատական նիստում պաշտպաններ Ա.Հոբոսյանի, Ռ.Սիրեկանյանի, Տ.Սաֆարյանի, Գ.Ազարյանի և ամբաստանյալ Կ.Դավթյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առավ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
1) Զավեն Հակոբի Հարությունյանի, ծնված 26.02.1987թ. Երևան քաղաքում,
ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ-մասնագիտական կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ անձ, աշխատել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկում` կրտսեր մասնագետ, նախկինում չդատապարտված, բնակվել է ք.Երևան Նոր Նորքի 2-րդ զանգվածի, Թոթովենց փողոցի, 7-րդ շենքի հմ. 21 հասցեի բնակարանում, ներկայումս ՀՀ ԱՆ «Վարդաշեն» քրեակատարողական հիմնարկության կալանավոր։ Սույն գործով կալանքի տակ է 12.01.2009թ-ից։
Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 266 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով։
Դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 266 հոդվածի 4-րդ մասով:
2)Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանի, ծնված 03.10.1977թ. Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ անձ, աշխատել է ՀՀ Արտակարգ իրավիճակների նախարարությունում` 1-ին խմբի 1-ին օղակի հրամանատար, դատապարտված /Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.11.2010թ. հմ. ԵՄԴ/0139/01/09 դատավճռով ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդ-ի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 6/վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 24.02.2011թ. որոշմամբ դատավճիռը թողնվել է օրինական ուժի մեջ, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 29.04.2011թ. որոշմամբ վճռաբեկ բողոքը վերադարձվել է, պատժի սկիզբը հաշվել է 11.05.2009թ-ից/, պատիժը չկրած, ֆիզիկապես առողջ, բնակվել է ք.Երևան Կորյունի փողոցի, հմ. 23/38 հասցեի տանը, ներկայումս ՀՀ ԱՆ «Վարդաշեն» քրեակատարողական հիմնարկության կալանավոր։ Սույն գործով կալանքի տակ է 27.01.2009թ-ից։
Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասով:
3) Դանիել Մերուժի Վարդանյանի, ծնված 02.09.1976թ. ՀՀ Վարդենիս
քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, 8-ամյա կրթությամբ, ամուսնալուծված, խնամքին մեկ անձ, ֆիզիկապես առողջ, չի աշխատել, նախկինում դատապարտված /1. Երևան քաղաքի Շենգավիթ համայնքի առաջին ատյանի դատարանի 17.01.2006թ. հմ.1-13 դատավճռով ՀՀ քր. օր-ի 165 հոդ-ի 4-րդ մասով, 177 հոդ-ի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ կետերով և 66 հոդ-ի 4-րդ կետի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի, 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` առանց տուգանքի, պատժի սկիզբը հաշվվել է 07.10.2005թ-ից/, պատիժը չկրած, հաշվառված է եղել ՀՀ Աշտարակ քաղաքի, Նարեկացու փողոցի հմ. 27 հասցեի տանը, ներկայումս հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկության դատապարտյալ։ Սույն գործով կալանքի տակ է 24.02.2011թ-ից։
Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 266 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով։
Դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 266 հոդվածի 4-րդ մասով:
4) Կարեն Գեորգիի Դավթյանի, ծնված 26.08.1977թ. Վրաստանի
Հանրապետության Թիֆլիս քաղաքում, ազգությամբ հայ, Վրաստանի Հանրապետության քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, վատառողջ, չի աշխատել, նախկինում դատապարտված 1.Վրաստանի Հանրապետության Թիֆլիսի մարզային դատարանի 26.12.2000թ. դատավճռով ՎՀ քր. օր-ի 179 հոդ-ի 2-րդ մասի «ա», «վ», «գ» կետերով դատապարտվել է ազատազրկման 7 /յոթ/ տարի ժամկետով: 2.Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 04.06.2007թ. հմ. 1-31 դատավճռով ՀՀ քր. օր-ի 222 հոդ-ի 1-ին մասով, 215 հոդ-ի 2-րդ մասով և 66 հոդ-ի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 13 /տասներեք/ տարի ժամկետով` գույքի կեսի բռնագրավմամբ, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 21.11.2007թ. դատավճռով դատավճիռը թողնվել է անփոփոխ: 3.Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.12.2008թ. հմ. ԵԷԴ/0044/01/08 դատավճռով ՀՀ քր. օր-ի 268 հոդ-ի 2-րդ մասով և 67 հոդ-ի 1-ին մասի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 11 /տասնմեկ/ տարի, 1 /մեկ/ ամիս, 4 /չորս/ օր ժամկետով, պատժի սկիզբը հաշվվել է 23.07.2008թ-ից; 4.Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.01.2011թ. հմ. ԵԷԴ/0119/01/10 դատավճռով ՀՀ քր. օր-ի 34-268 հոդ-ի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 67 հոդ-ի 1-ին մասի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 10 /տասը/ տարի, 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, պատժի սկիզբը հաշվվել է 17.01.2011թ-ից/, պատիժը չկրած, բնակվել է ՎՀ Թիֆլիս քաղաքի Վարկեթելի 3Ա միկրոշրջանի, 333 մասնաշենքի հմ 18 հասցեի բնակարանում, ներկայումս հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկության դատապարտյալ։ Սույն գործով արգելանքի միջոց չի կիրառվել։
Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-266 հոդվածի 4-րդ մասով և 34-268 հոդվածի 3-րդ մասով։
Դատապարտվել է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-266 հոդվածի 4-րդ մասով և 34-268 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։

ՀՀ վերաքննիչ դատարանը,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
Ըստ դատավճռի, <<Զավեն Հարությունյանի կողմից իրացնելու նպատակով ապօրինաբար առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոց և պրեկուրսոր ձեռք բերելու, պահելու և փոխադրելու դեպքի առթիվ 12.01.2009թ. ՀՀ Ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունու քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետի և 4-րդ մասի հատկանիշներով հարուցվել է հմ.12101509 քրեական գործը։
15.01.2009թ. որոշմամբ Զավեն Հակոբի Հարությունյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով։ 22.04.2009թ. որոշմամբ Զավեն Հակոբի Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 266 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով, որոնցով էլ ներգրավվել է որպես մեղադրյալ։
Զավեն Հակոբի Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «Աշխատելով ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնում որպես կրտսեր մասնագետ` իրացնելու նպատակով ապօրինի ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու վայրում իրացրել է խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցներ։ Այսպես` Զավեն Հարությունյանը ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանի խնդրանքով և նրան իրացնելու նպատակով, 2009թ. հունվարի «07»-ին` ժամը «08։00»-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նոր Նորք համայնքում հանդիպել է ՀՀ Արտակարգ իրավիճակների նախարարության աշխատակից Վահրամ Բարսեղյանին, նրանից ձեռք բերել և իր մոտ պահել է 2 գրամ խոշոր չափի ափիոն տեսակի թմրամիջոց ու այն փոխադրել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ, իրացրել դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանին, այն փոխադրելու դիմաց ստացել 20.000 դրամ։ Բացի այդ, Զավեն Հարությունյանը նույն հիմնարկի մեկ այլ դատապարտյալ Կարեն Դավթյանի խնդրանքով և կրկին 20.000 դրամ վճարելու պայմանով, 2009թ. հունվարի «10»-ին` ժամը «00։00»-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նոր Նորք համայնքում հանդիպել է իրեն անծանոթ տղամարդու և Կարեն Դավթյանին իրացնելու նպատակով նրանից ապօրինի ձեռք է բերել և պահել է առանձնապես խոշոր չափի` 15,785 գրամ ափիոն տեսակի թմրամիջոց ու պրեկուրսոր հանդիսացող 16,0 գրամ քացախաթթվի անհիդրիդ, որոնք 2009թ. հունվարի «11»-ին ապօրինի փոխադրել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ ու դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանի միջոցով փորձել է իրացնել դատապարտյալ Կարեն Դավթյանին, սակայն հիշյալ հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնի աշխատակիցները հայտանաբերել են հանցագործության դեպքը և Դանիել Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ առգրավել նշված թմրամիջոցն ու պրեկուրսորը»։
30.01.2009թ. որոշմամբ Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։ 22.04.2009թ. որոշմամբ Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, որով էլ ներգրավվել է որպես մեղադրյալ։
Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «Աշխատելով ՀՀ Արտակարգ իրավիճակների նախարարությունում որպես 1-ին խմբի 1-ին օղակի հրամանատար, իրացնելու նպատակով ապօրինի ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել ու իրացրել է խոշոր չափի թմրամիջոց։ Այսպես, Վահրամ Բարսեղյանը 2009թ. հունվարի «07»-ին` ժամը «07։30»-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում տեղակայված «Ուրարտու» խանութի դիմաց, գործով չպարզված անձից, իրացնելու նպատակով ձեռք է բերել և պահել է 2,3 գրամ խոշոր չափի ափիոն տեսակի թմրամիջոց, որից հետագայում իր օգտագործման համար առանձնացնելով 0,3 գրամ, նույն օրը` ժամը «08։00»-ի սահմաններում այն փոխադրել է Երևան քաղաքի Նոր Նորք համայնք և 2 գրամ խոշոր չափի ափիոն տեսակի թմրամիջոցն իրացրել ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն քրեակատարողական հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնի կրտսեր մասնագետ Զավեն Հարությունյանին»։
22.04.2009թ. որոշմամբ Դանիել Մերուժի Վարդանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 266 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով այն բանի համար, որ նա. «Գողություններ կատարելու համար դատապարտված լինելով և պատիժը ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկում կրելով, իրացնելու նպատակով ձեռք է բերել, պահել և ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու վայրում իրացրել է խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերի թմրամիջոցներ ու պրեկուրսորներ։ Այսպես, ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի գործով չպարզված կալանավորին իրացնելու նպատակով, 2008թ. դեկտեմբերի «30»-ին Դանիել Վարդանյանը համաձայնության է եկել ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնի կրտսեր մասնագետ Զավեն Հարությունյանի հետ, որպեսզի վերջինս քրեակատարողական հիմնարկի տարածքից դուրս ձեռք բերի թմրամիջոց և 20.000 դրամ գումար վարձավճարի դիմաց իրացնի իրեն։ Այնուհետև, պայմանավորվածության համաձայն, 2009թ. հունվարի «07»-ին` ժամը «08։00»-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նոր Նորք համայնքում ՀՀ Արտակարգ իրավիճակների նախարարության աշխատակից Վահրամ Բարսեղյանից ձեռք բերած 2 գրամ խոշոր չափի ափիոն տեսակի թմրամիջոցը, նույն օրը փոխադրել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ և իրացրել դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանին։ Բացի այդ, Զավեն Հարությունյանը նույն հիմնարկի մեկ այլ դատապարտյալ Կարեն Դավթյանի խնդրանքով և կրկին 20.000 դրամ վճարելու պայմանով, 2009թ. հունվարի «10-ին»` ժամը «00։00»-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նոր Նորք համայնքում հանդիպել է իրեն անծանոթ տղամարդու և Կարեն Դավթյանին իրացնելու նպատակով նրանից ապօրինի ձեռք է բերել և պահել է առանձնապես խոշոր չափի` 15,785 գրամ ափիոն տեսակի թմրամիջոց ու պրեկուրսոր հանդիսացող 16,0 գրամ քացախաթթվի անհիդրիդ, որոնք 2009թ. հունվարի «11»-ին ապօրինի փախադրել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ ու դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանի միջոցով փորձել է իրացնել դատապարտյալ Կարեն Դավթյանին, սակայն հիշյալ հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնի աշխատակիցները հայտանաբերել են հանցագործության դեպքը և Դանիել Վարդանյանի կողմից Կարեն Դավթյանին իրացնելու նպատակով ձեռք բերած թմրամիջոցն ու պրեկուրսորն առգրավել են անձնական խուզարկությամբ»։
22.04.2009թ. որոշմամբ Կարեն Գեորգիի Դավթյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-266 հոդվածի 4-րդ մասով և 34-268 հոդվածի 3-րդ մասով այն բանի համար, որ նա. «Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2008թ. դեպտեմբերի 24-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտված լինելով և պատիժը ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկում կրելով, առանց իրացնելու նպատակի, ապօրինի փորձել է ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափի թմրամիջոց և պրեկուրսոր։ Այսպես, 2009թ. հունվարին Կարեն Դավթյանը համաձայնության է եկել ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնի կրտսեր մասնագետ Զավեն Հարությունյանի հետ, որպեսզի վերջինս քրեակատարողական հիմնարկի տարածքից դուրս ձեռք բերի թմրամիջոց և 20.000 դրամ գումար վարձավճարի դիմաց իրացնի իրեն։ Այնուհետև, Զավեն Հարությունյանը 2009թ. հունվարի «10»-ին` ժամը «00։00»-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նոր Նորք համայնքում հանդիպել է իրեն անծանոթ` գործով չպարզված տղամարդու և նրանից ապօրինի ձեռք է բերել և պահել է առանձնապես խոշոր չափի` 15,785 գրամ ափիոն տեսակի թմրամիջոց ու պրեկուրսոր հանդիսացող 16,0 գրամ քացախաթթվի անհիդրիդ, որոնք 2009թ. հունվարի «11»-ին ապօրինի փախադրել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ ու դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանի միջոցով փորձել է իրացնել դատապարտյալ Կարեն Դավթյանին, սակայն հիշյալ հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնի աշխատակիցները հայտանաբերել են հանցագործության դեպքը և Դանիել Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ առգրավել նշված թմրամիջոցն ու պրեկուրսորը։ Այդ հանգամանքից ելնելով, իր կամքից անկախ, Կարեն Դավթյանը չի կարողացել հանցագործությունը հասցնել ավարտին ու ձեռք բերել առանձնապես խոշոր չափի` 15,785 գրամ ափիոն տեսակի թմրամիջոցը և պրեկուրսոր հանդիսացող`16,0 գրամ քացախաթթվի անհիդրիդը»։
21.04.2009թ. որոշմամբ, 2008թ. հոկտեմբերից մինչև 2008թ. դեկտեմբերի «29»-նն ընկած ժամանակահատվածում Զավեն Հարությունյանի կողմից անձամբ կամ Դանիել Վարդանյանի միջոցով Կարեն Դավթյանին իրացնելու նպատակով, գործով չպարզված անձանցից, հոգեմետ նյութեր և թմրամիջոցներ ձեռք բերելու վեց դեպքերի, ինչպես նաև նշված դեպքերում Կարեն Դավթյանի կողմից օգտագործելու նպատակով ապօրինի թմրամիջոցներ և հոգեմետ նյութեր ձեռք բերելու վերաբերյալ քրեական հետապնդում չի իրականացվել և քրեական գործի մասը կարճվել է` ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ։
21.04.2009թ. որոշմամբ, 2009թ. հունվարի «07»-ին Արմենակ Նավոյանի և Վալերի Հովսեփյանի կողմից օգտագործելու նպատակով Զավեն Հարությունյանից ապօրինի երկու անգամ խոշոր չափի թմրամիջոց ձեռք բերելու վերաբերյալ քրեական հետապնդում չի իրականացվել և քրեական գործի մասը կարճվել է` ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ։
22.04.2009թ. որոշմամբ սույն` հմ.12101509 քրեական գործից անջատվել է անհայտ անձի կողմից Զավեն Հարությունյանին 16,0մլ ծավալով քացախաթթվի անհիդրիդ և առանձնապես խոշոր չափի` 15,785 գրամ քաշով «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոց իրացնելու, ինչպես նաև Վահրամ Բարսեղյանին 2,3 գրամ քաշով «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոց իրացնելու վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է 12101509/1 համարը։
Քրեական գործն, ըստ մեղադրանքի Զավեն Հակոբի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 266 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով, Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Դանիել Մերուժի Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 266 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով և Կարեն Գեորգիի Դավթյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-266 հոդվածի 4-րդ մասով և 34-268 հոդվածի 3-րդ մասով, 25.04.2009թ. կազմված և 30.04.2009թ. հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ 06.05.2009թ. ստացվել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարան։

Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.07.2010թ. դատավճռով Զավեն Հակոբի Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 2.1-րդ և 3-րդ կետերով, 266 հոդվածի 4-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն դատապարտվել է ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանքով նվազագույն աշխատավարձի 100-ապատակի` ՀՀ 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ դրամի չափով, Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով, Դանիել Մերուժի Վարդանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 2.1-րդ և 3-րդ կետերով, 266 հոդվածի 4-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն դատապարտվել է ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանքով նվազագույն աշխատավարձի 100-ապատակի` ՀՀ 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ դրամի չափով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի կիրառմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք նվազագույն աշխատավարձի 100-ապատակի` ՀՀ 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ դրամի չափով, Կարեն Գեորգիի Դավթյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-268 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-266 հոդվածի 4-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն դատապարտվել է ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով և տուգանքով նվազագույն աշխատավարձի 100-ապատակի` ՀՀ 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ դրամի չափով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի կիրառմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 11 /տասնմեկ/ տարի ժամկետով և տուգանք նվազագույն աշխատավարձի 100-ապատակի` ՀՀ 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ դրամի չափով։
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 22.11.2010թ. որոշմամբ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.07.2010թ. դատավճիռը բեկանվել է և գործն ուղարկվել է նույն դատարան նոր դատաքննության։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 31.01.2011թ. որոշմամբ վճռաբեկ բողոքները վերադարձվել են։
Քրեական գործը Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան է ստացվել 11.02.2011թ-ին>>:

Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, 2011թ. դեկտեմբերի 29-ի դատավճռով Զավեն Հակոբի Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման 7 /յոթ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 4-րդ մասով դատապարտվել է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի 100-ապատիկի 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 7 /յոթ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի 100-ապատիկի 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։
Պատժի սկիզբը հաշվել է 12 հունվարի 2009թ-ից։ Զ.Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Պատիժը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի 6-րդ մասի կիրառմամբ հանցանքների համակցությամբ նոր նշանակված պատժին հաշվակցվել է Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.11.2010թ. հմ. ԵՄԴ/0139/01/09 դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Պատժի սկիզբը հաշվել է 27 հունվարի 2009թ-ից։ Վ.Բարսեղյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Պատիժը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Դանիել Մերուժի Վարդանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 4-րդ մասով դատապարտվել է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի 100-ապատիկի 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ պատիժերը լրիվ գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի 100-ապատիկի 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերի կիրառմամբ, դատավճիռների համակցությամբ, նոր նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևան քաղաքի Շենգավիթ համայնքի առաջին ատյանի դատարանի 17.01.2006թ. դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 /վեց/ տարի 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի 100-ապատիկի 100.000 /մեկ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով։ Պատժի սկիզբը հաշվել 24 փետրվարի 2011թ-ից։ Դ.Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված կալանավորում խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Պատիժը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Կարեն Գեորգիի Դավթյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-266 հոդվածի 4-րդ մասով և 34-268 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-266 հոդվածի 4-րդ մասով դատապարտվել է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի 80-ապատիկի /ՀՀ 80.000 /ութսուն հազար/ դրամ// չափով։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-268 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտել ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 /երկու/ տարի ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի 80-ապատիկի /ՀՀ 80.000 /ութսուն հազար/ դրամ// չափով։ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.01.2011թ. հմ.ԵԷԴ/0119/01/10 դատավճիռը համապատասխանեցնել ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 23.05.2011թ. ընդունված «ՀՀ Քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ կատարելու մասին» ՀՀ օրենքին և Կարեն Գեորգիի Դավթյանի` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-268 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով որակված արարքը վերաորակել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-268 հոդվածի 1-ին մասով և պատիժ սահմանել ազատազրկում` 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ, դատավճիռների համակցությամբ, նոր նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.12.2008թ. հմ.ԵԷԴ/0044/01/08 դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից 8 /ութ/ տարի 6 /վեց/ ամիս մասը և պատիժ սահմանել ազատազրկում 8 /ութ/ տարի 10 /տասը/ ամիս ժամկետով։ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.01.2011թ. հմ.ԵԷԴ/0119/01/10 դատավճիռը մնացած մասերով թողնել անփոփոխ։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի 6-րդ և 3-րդ մասերի կիրառմամբ հանցանքների համակցությամբ նոր նշանակված պատժին հաշվակցել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.01.2011թ. հմ.ԵԷԴ/0119/01/10 դատավճռով նշանակված և ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 23.05.2011թ. ընդունված «ՀՀ Քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ կատարելու մասին» ՀՀ օրենքին համապատասխանեցված պատժի չկրած մասը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 9 /ինը/ տարի 8 /ութ/ ամիս ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի 80-ապատիկի /ՀՀ 80.000 /ութսուն հազար/ դրամ// չափով։ Պատժի սկիզբը հաշվել է «17» հունվարի 2011թ-ից։ Պատիժը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց հանդիսացող 9,451 գրամ հաստատուն կշռով «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցը և 16,0մլ քացախաթթվի անհիդրիդ տեսակի պրեկուրսորն ի պահ հանձնել հմ.12101509/1 քրեական գործի նախաքննությունն իրականացնող ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությանն, իսկ հմ.12101509/1 քրեական գործով վերջնական դատական ակտ կայացվելուց հետո իրեղեն ապացույց հանդիսացող 9,451 գրամ հաստատուն կշռով «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցը և 16,0մլ քացախաթթվի անհիդրիդ տեսակի պրեկուրսորը պետք է ոչնչացնել։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո պետք է վերացնել ՀՀ Հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ա.Գ.Կարապետյանի կողմից 15.04.2009թ. որոշմամբ Զավեն Հակոբի Հարությունյանից առգրավված «Նոկիա» մակնիշի բջջային հեռախոսի և նրան պատկանող այլ գույքի, ինչպես նաև 22.04.2009թ. որոշմամբ Դանիել Մերուժի Վարդանյանի գույքի վրա դրված կալանքները։
Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, 2011թ. դեկտեմբերի 29-ի դատավճռի դեմ պաշտպաններ Ա.Հոբոսյանի, Ռ.Սիրեկանյանի և Տ.Սաֆարյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքները վերաքննիչ դատարանի 17.02.2012թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 377, 381, 385-391 հոդվածների կարգով ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել է քննության` 2012թ. մարտի 01-ին:
Ամբաստանյալ Կ.Դավթյանը և նրա շահերի պաշտպան Գ.Ազարյանը վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել 2012թ. մարտի 06-ին, նրանց կողմից ներկայացված բողոքները վերաքննիչ դատարանի 07.03.2012թ. որոշմամբ վարույթ է ընդունվել մյուս բողոքների հետ համատեղ ընթացք տալու համար:

2.Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրված ապացույցները.
Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալների կատարած հանցագործությունները հիմնավորել է հետևյալ ապացույցներով.
<<Վկա` Ռաիսա Ժորայի Պետրոսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ որպես հաշվապահ աշխատում է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկում։ 2009թ. հունվարի «11»-ին, ժամը «15»-ի սահմաններում իրեն և ամուսնուն` Արամ Հարությունյանին, հրավիրել են ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ, որպես ընթերականեր զննությանը մասնակցելու համար։ Իրենք համաձայնվել և գնացել են։ Զննությունն իրականացվել է քրեակատարողական հիմնարկի պետի տեղակալի աշխատասենյակում, որտեղ գտնվել է նաև դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանը։ Զննության է ենթարկվել Դանիել Վարդանյանի մոտից հայտնաբերված երկու փաթեթը, որոնք իրենց ներկայությամբ բացվել, զննվել, կշռվել, փաթեթավորվել, կնքվել են և, ըստ կատարված հայտարարության, ուղարկվել են փորձաքննության։ Փաթեթներից մեկում առկա է եղել գլանաձև տարրայով թափանցիկ հեղուկ, իսկ մյուսում` կոշտ, մուգ գույնի զանգված։ Իրականացված զնության վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, որը բարձրաձայն ընթերցվելուց հետո իր կողմից ստորագրվել է։
Վկա` Արամ Շամիրի Հարությունյանի ցուցմունքով այն մասին, որ որպես փականագործ աշխատում է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկում։ 2009թ. հունվարի «11»-ին, ժամը «15»-ի սահմաններում իրեն և կնոջը` Ռաիսա Պետրոսյանին, հրավիրել են ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ, որպես ընթերականեր զննությանը մասնակցելու համար։ Իրենք համաձայնվել և գնացել են։ Զննությունն իրականացվել է քրեակատարողական հիմնարկի պետի տեղակալի աշխատասենյակում, որտեղ գտնվել է նաև դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանը։ Զննության է ենթարկվել Դանիել Վարդանյանի մոտից հայտնաբերված երկու փաթեթը, որոնք իրենց ներկայությամբ բացվել, զննվել, կշռվել, փաթեթավորվել և կնքվել են։ Փաթեթներից մեկում առկա է եղել գլանաձև տարրայով թափանցիկ հեղուկ, իսկ մյուսում` կոշտ, մուգ գույնի զանգված։ Իրականացված զնության վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, որը բարձրաձայն ընթերցվելուց հետո իր կողմից ստորագրվել է։
Վկա` Հարություն Վագրիկի Աբրահամյանի ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնի 2-րդ հերթափոխի հերթապահ խմբի պատասխանատու և 2009թ. հունվարի «11»-ին, ժամը «08։30»-ին, երբ ներկայացել է աշխատանքի ու իրականացրել է աշխատակիցների հենակետերում բաշխում, իրեն է մոտեցել հերթափոխի պահեստային խմբի ավագ Արթուր Սիմոնյանը և հայտնել, որ այդ օրը կրտսեր մասնագետ Զավեն Հարությունյանը ցանկություն է հայտնել ծառայություն իրականացնել բուժմասում, սակայն ինքն աղյուսակի համաձայն վերջինիս ծառայության է նշանակել հսկիչ-անցագրային կետում։ Ծառայության ընթացքում, ժամը «14»-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել Զավեն Հարությունյանը և խնդրել է թույլատրել տնտեսական մասից սնունդ տանել, սակայն ինքը պահանջել է չլքել հենակետն` այլ սնունդը պահանջել տնտեսական մասից։ Այն ընթացքում, երբ գտնվել է հերթապահ մասում, նկատել է, որ Զավեն Հարությունյանն արագ քայլերով մոտեցել է ռեժիմային գոտուն և կրկին վերադարձել է։ Այդ նկատելով ինքն անմիջապես հանձնարարել է Արթուր Սիմոնյանին ուսումնասիրել տարածքը։ Քիչ անց իրեն է զանգահարել Արթուր Սիմոնյանը և զեկուցել, որ դատապարտյալներից Դանիել Վարդանյանի մոտից արգելված իրեր են հայտնաբերվել։ Ինքն անմիջապես գնացել է հավաքակայան և դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանին տեղափոխել քրեակատարողական հիմնարկի պետի տեղակալի աշխատասենյակ, որտեղ էլ ընթերակաների ներկայությամբ իրականացվել է առգրավված իրերի զննությունը, կազմվել է համապատասխան արձանագրություն, որից հետո իրերն ուղարկվել են փորձաքննության։ Զննության ընթացքում դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանը հայտարարել է, որ հայտնաբերվածները թմրանյութ են, որոնք հիվանդանոցի հմ.8 խուց տեղափոխելու նպատակով իրեն է փոխանցել քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակից Զավեն Հարությունյանը։
Վկա` Արթուր Վանիկի Սիմոնյանի ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնի 2-րդ հերթափոխի 2-րդ կարգի մասնագետ և 2009թ. հունվարի «11»-ին, ժամը «08։30»-ին ներկայացել է աշխատանքի։ Աշխատակիցներին հենակետերում բաշխելու ընթացքում իրեն է մոտեցել հերթափոխի կրտսեր մասնագետ Զավեն Հարությունյանը և ցանկություն է հայտնել ծառայություն իրականացնել բուժմասում։ Այդ մասին ինքը զեկուցել է հերթափոխի պետին, սակայն վերջինս մերժել է և նրան ծառայության է նշանակել հսկիչ-անցագրային կետում։ Ծառայության ընթացքում, ժամը «14»-ի սահմաններում, ինքը և Հարություն Աբրահամյանը գտնվել են հերթապահ մասում և նկատել են, որ Զավեն Հարությունյանը դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանից սնունդ է վերցրել և արագ քայլերով անցնելով հերթապահ մասի դիմացով մոտեցել է ռեժիմային գոտուն և վերադարձել։ Քանի որ հենակետը լքելն անթույլատրելի է եղել, Հարություն Աբրահամյանը հանձնարարել է իրեն դուրս գալ և ուսումնասիրել տարածքը։ Հերթապահ մասից դուրս գալով դարձյալ նկատել է դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանին և որոշել է խուզարկել վերջինիս, որի ընթացքում էլ վարդիքի գրպանից հայտնաբերել է երկու փաթեթ, որոնք արտաքինից խիստ կասկածելի են թվացել։ Ինքն անմիջապես զանգահարել է Հարություն Աբրահամյանին և զեկուցել հայտնաբերածների մասին։ Այնուհետև դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանին տեղափոխել են քրեակատարողական հիմնարկի պետի տեղակալի աշխատասենյակ, որտեղ էլ ընթերակաների ներկայությամբ իրականացվել է հայտնաբերված իրերի զննությունը, կազմվել է համապատասխան արձանագրություն, որից հետո իրերն ուղարկվել են փորձաքննության։ Զննության ընթացքում դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանը հայտարարել է, որ հայտնաբերված իրերը թմրանյութ են, որոնք հիվանդանոցի հմ.8 խուց տեղափոխելու նպատակով իրեն է փոխանցել քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակից Զավեն Հարությունյանը։
Վկա` Երվանդ Մինասի Ավետիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնի 2-րդ հերթափոխի կրտսեր մասնագետ և 2009թ. հունվարի «11»-ին, ժամը «08։30»-ին ներկայանալով աշխատանքի ծառայության է նշանակվել տնտեսական մասում, որպես հենակետի հսկիչ։ Ծառայության ընթացքում, ժամը «14»-ի սահմաններում, հսկիչ-անցագրային կետից իրեն է զանգահարել Զավեն Հարությունյանը և հեռախոսի մոտ կանչել տնտեսական մասի դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանին` հայտնելով, որ վերջինս իրեն պետք է սնունդ տանի։ Ինքը հեռախոսի մոտ է կանչել դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանին, ով հեռախոսազրույցից հետո հայտնել է, որ Զավեն Հարությունյանին պետք է սնունդ տանի։ Ճշտելու նպատակով ինքը զանգահարել է հերթափոխի պետին և վերջինիցս տեղեկանալով Զավեն Հարությունյանին սնունդ տանելու իսկության մասին` թույլատրել է Դանիել Վարդանյանին դուրս գալ տնտեսական մասից։ Այնուհետև տեղեկացել է, որ դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ վերջինիս մոտից թմրանյութ է հայտնաբերվել։
Վկա` Ռիմմա Աշոտի Հովսեփյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ամբաստանյալ Վահրամ Բարսեղյանի հետ գտնվել են ընկերական փոխհարաբերությունների մեջ։ 2009թ. հունվարի «07»-ին, ժամը «07։30»-ի սահմաններում, Վահրամ Բարսեղյանի հետ «ՎԱԶ-2106» մակնիշի 013 ՏՏ 07 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով գնացել են Նոր-Նորք համայնքի զինկոմիսարիատի մոտ, որտեղ Վահրամ Բարսեղյանն իջնելով մեքենայից մոտեցել է զինվորական համազգեստով մի երիտասարդի, զրուցել նրա հետ, այնուհետև վերադարձել է ու իրենք մեքենայով հեռացել են։ Վկան հայտնեց, որ դեպքի մասին այլ մանրամասներ իրեն հայտնի չեն և ինքը չի էլ հետաքրքրվել, քանի որ դադարել է հանդիպել Վահրամ Բարսեղյանի հետ։
Ամբաստանյալ Զավեն Հակոբի Հարությունյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքով հայտնել է, որ իմանալով Դանիել Վարդանյանի առողջական վատ վիճակի մասին և նրան խղճալով համաձայնվել է նրա համար թմրամիջոց փոխանցել։ Սակայն պայմանավորվել են բռնվելու դեպքում ասել, որ թմրամիջոցը նախատեսված է դատապարտյալ Կարեն Դավթյանի համար։ Ինքը Դանիել Վարդանյանի ասելով հանդիպել է մի անծանոթի, ումից վերցրել է թմրամիջոցը, որից հետո քրեակատարողական հիմնարկում այն փոխանցել է Դանիել Վարդանյանին։
Ամբաստանյալ Զ.Հարությունյանը հայտնել է նաև, որ Վահրամ Բարսեղյանին չի ճանաչում, իսկ նախաքննության ընթացքում իր կողմից տրված բացատրությունն իրականությանը չի համապատասխանում, քանի որ այն իր կողմից չի շարադրվել։
Ամբաստանյալ Կարեն Գեորգիի Դավթյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքը Զավեն Հարությունյանի հետ պայմանավորվածություն չի ունեցել, որևէ մեկից թմրամիջոց չի խնդրել և իրեն ոչ ոք թմրամիջոց չի փոխանցել, ինչ որ կատարվել է ընդամենը զրպարտություն է։
Ամբաստանյալ Դանիել Մերուժի Վարդանյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքով հայտնել է, որ իսկապես Զավեն Հարությունյանից ձեռք է բերել թմրամիջոց, սակայն այն նախատեսված է եղել իր օգտագործման համար, այլ ոչ թե Կարեն Դավթյանին փոխանցելու համար։ Ինքը նման կեղծ ցուցմունք է տվել հաշվի առնելով, որ Կարեն Դավթյանը Վրաստանի Հանրապետության քաղաքացի է։
Ամբաստանյալ Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքը թմրամիջոց փոխանցելու համար որևէ մեկի չի հանդիպել, թմրամիջոց չի փոխանցել և իրենից ոչ ոք թմրամիջոց չի ուզել։ 2009թ. հունվար ամսվա սկզբին իրեն` ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկից զանգահարել է միայն այնտեղ պատիժ կրող իր բակի ընկեր Ա.Նավոյանը, սակայն տաք հագուստ է խնդրել։ Ամբաստանյալը հայտնեց նաև, որ իր նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներն իրականությանը չեն համապատասխանում։
11.01.2009թ. դատապարտյալ Դանիել Մերուժանի Վարդանյանին խուզարկելու և վերջինիս մոտից խուզարկությամբ հայտնաբերված և առգրավված փաթեթների զննման, փաթեթավորման, կշռման և կնքման վերաբերյալ կազմված արձանագրություններով այն մասին, որ 2009թ. հունվարի «11»-ին, ժամը «14։50»-ի սահմաններում, ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի 1-ին մասնաշենքում դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանի խուզարկությամբ, վերջինիս ներքնավարդիքի առջևի գրպանիկից հայտնաբերվել է երկու փաթեթ, որոնցից մեկում պարունակվել է գլանաձև ապակյա տարրայով թափանցիկ սուր հոտով հեղուկ, իսկ մյուսում` սև գույնի, սուր հոտով միատարր զանգված, որոնք կշռվել, փաթեթավորվել և կնքվել են։ Հայտնաբերված փաթեթների վերաբերյալ Դանիել Վարդանյանը հայտարարել է, որ դրանք նույն օրը, ժամը «14։40»-ի սահմաններում հիմնարկի բուժմասի թիվ 8 հիվանդախցի դատապարտյալներին հանձնելու համար իրեն է փոխանցել քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակից Զավեն Հարությունյանը։
Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության հմ.0040/6 եզրակացությամբ այն մասին, որ 13.01.2009թ. Դանիել Մերուժանի Վարդանյանից վերցված մեզի փորձանմուշում հայտնաբերվել են ափիոնային խմբի թմրամիջոցի հետքեր։
Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության հմ.0041/7 եզրակացությամբ այն մասին, որ 13.01.2009թ. Կարեն Գեորգիի Դավթյանից վերցված մեզի փորձանմուշում հայտնաբերվել են ափիոնային խմբի թմրամիջոցի հետքեր։
Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության հմ.0078 եզրակացությամբ այն մասին, որ 27.01.2009թ. Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանից վերցված մեզի փորձանմուշում հայտնաբերվել են ափիոնի և կանաբիսի խմբի թմրամիջոցների թմրալկալոիդներ։
Թմրանյութերի քրեագիտական փորձաքննության հմ.00670905 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված 15,785 գրամ մաքուր քաշով, գորշ գույնի, յուրահատուկ հոտով կոշտ զանգվածը հանդիսանում է տնայնագործական եղանակով պատրաստված «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոց, իսկ փորձաքննությանը ներկայացված ապակյա տարրայի մեջ առկա 16,0մլ սուր հոտով թափանցիկ հեղուկը հանդիսանում է քացախաթթվի անհիդրիդ տեսակի պրեկուրսոր։
Թմրանյութերի քրեագիտական փորձաքննության հմ.26100905 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված 15,735 գրամ մաքուր քաշով «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցի հաստատուն կշիռը կազմում է 9,75 գրամ, որի բաղադրության մեջ «Կոդեին» տեսակի թմրամիջոցի քանակական պարունակությունը կազմում է 0,48 գրամ, «Մորֆին» տեսակի թմրամիջոցի քանակական պարունակությունը` 0,95 գրամ, «Թաբաին» ոչ թմրակտիվ ալկոլոիդի քանակական պարունակությունը` 0,39 գրամ և «Պապավերին» ոչ թմրակտիվ ալկոլոիդի քանակական պարունակությունը` 0,585 գրամ։
Նյութագիտական հանձնաժողովային փորձաքննության հմ.11-1785 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննությանը ներկայացված զանգվածի ճշգրիտ կշիռը կազմում է 9,821 գրամ։ Համաձայն գիտականորեն հիմնավորված մեթոդիկայի փորձաքննությանը ներկայացված 9,821 գրամ կշռով, մուգ շագանակագույն ափիոնին բնորոշ հոտով և տեսքով զանգվածը, որի չոր հաստատուն կշիռը կազմում է 9,451 գրամ, հանդիսանում է «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոց, որն իր բաղադրության մեջ պարունակում է ափիոնային շարքի, մասնավորապես «Մորֆին» և «Կոդեին» տեսակի թմրաակտիվ բաղադրատարրեր։ Ափիոնը, կոդեինը և մորֆինը ներառված են «Հայաստանի Հանրապետության հսկման ենթակա թմրամիջոցների, հոգեմետ նյութերի և դրանց պրեկուրսորների» կազմում։
Զավեն Հարությունյանի և Վահրամ Բարսեղյանի բջջային եռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումներով։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված չոր հաստատուն` 9,451 գրամ կշռով «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցով և 16,0մլ քացախաթթվի անհիդրիդ տեսակի պրեկուրսորով։
Ամբաստանյալներին մեղսագրվող հանցանքները հիմնավորվեցին նաև վկա` Արայիկ Վարդգեսի Արշակյանի նախաքննության ցուցմունքով, ինչպես նաև գործով ձեռք բերված այլ փաստական տվյալներով>>:

3. Ընդհանուր իրավասության դատարանի իրավական վերլուծությունը.
<<ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեuված է ՀՀ քրեական օրենսգրքով։
Նախաքննության մարմնի կողմից Զավեն Հակոբի Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 266 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով, Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Դանիել Մերուժի Վարդանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 266 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով, իսկ Կարեն Գեորգիի Դավթյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-266 հոդվածի 4-րդ մասով և 34-268 հոդվածի 3-րդ մասով։
Նախաքննության մարմինը Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, իսկ մեղադրանքի հիմքում դրել է այն հանգամանքը, որ վերջինս 2009թ. հունվարի «7-ին»` ժամը «07։30»-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում տեղակայված «Ուրարտու» խանութի դիմաց, գործով չպարզված անձից, իրացնելու նպատակով ձեռք է բերել և պահել 2,3 գրամ խոշոր չափի «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոց, որից իր օգտագործման համար առանձնացնելով 0,3 գրամը, մնացած 2 գրամ խոշոր չափի «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցը նույն օրը, ժամը «08։00»-ի սահմաններում փոխադրել է Երևան քաղաքի Նոր Նորք համայնք և իրացրել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնի կրտսեր մասնագետ Զավեն Հարությունյանին։ Սակայն նախաքննության մարմինը որևէ ապացույց ձեռք չի բերել «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցի հաստատուն քաշի վերաբերյալ, որը նաև անհնարին է եղել, քանի որ առարկայացված իրեղեն ապացույց գործով առկա չի եղել և նախաքննության մարմինը հիմք ընդունելով ամբաստանյալների ինքնախոստովանական ցուցմունքները և թմրամիջոցի մոտավոր նկարագիրը, ենթադրությունների վրա հիմնվելով թմրանյութի տեսակ է ընդունել «Ափիոնը», իսկ վերջինիս քաշ է սահմանել 2,3 գրամը, հաշվի չառնելով նաև, որ նյութի տեսակի և կշռի վերաբերյալ մասնագիտական եզրակացություն տալու համար պետք է ունենալ հատուկ գիտելիք, իսկ այդ առումով իրավասու մարմին է հանդիսանում համապատասխան փորձագիտական հաստատությունը։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104 հոդվածի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաuտական տվյալները, որոնց հիման վրա oրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական oրենuգրքով նախատեuված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կաuկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպեu նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ։ Քրեական դատավարությունում որպեu ապացույցներ թույլատրվում են` կասկածյալի ցուցմունքները, մեղադրյալի ցուցմունքները,... փորձագետի եզրակացությունը, իրեղեն ապացույցները, քննչական և դատական գործողությունների արձանագրությունները, այլ փաuտաթղթերը։
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 2-րդ և 4-րդ կետերի` կաuկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը, մեղադրանքի ապացուցման և կաuկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաuտարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը։ Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կաuկածները, որոնք չեն կարող փարատվել uույն oրենuգրքի դրույթներին համապատաuխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հoգուտ մեղադրյալի կամ կաuկածյալի։
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասի հանցագործություն է համարվում` իրացնելու նպատակով թմրամիջոցներ, հոգեմետ նյութեր ապoրինի պատրաuտելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը, առաքելը կամ դրանք ապoրինի իրացնելը։
Այսպիսով, թե' նախաքննությամբ, թե' դատաքննությամբ հաստատվել է միայն այն հանգամանքը, որ Վ.Բարսեղյանը Զ.Հարությունյանին իրացրել է թմրամիջոց, որի չափը որևէ կերպ չի ճշտվել։
Վերոգրյալից ելնելով դատարանը գտնում է, որ Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասով, որով էլ նրան պետք է ենթարկել քրեական պատասանատվության։
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Զավեն Հակոբի Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրել 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 266 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով, իսկ մեղադրանքի հիմքում դրել է այն հանգամանքը, որ վերջինս աշխատելով ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնում, որպես կրտսեր մասնագետ, նույն քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանի խնդրանքով և նրան իրացնելու նպատակով, 2009թ. հունվարի «07»-ին, ժամը «08։00»-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նոր Նորք համայնքում հանդիպել է Վահրամ Բարսեղյանին ու նրանից ձեռք բերելով 2 գրամ խոշոր չափի «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցը, այն իր մոտ պահելով փոխադրել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ և իրացրել դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանին, դրա դիմաց ստանալով 20.000 դրամ։ Այնուհետև նույն հիմնարկի մեկ այլ դատապարտյալ Կարեն Դավթյանի խնդրանքով և կրկին 20.000 դրամ վճարելու պայմանով, 2009թ. հունվարի «10»-ին, ժամը «00։00»-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նոր Նորք համայնքում հանդիպել է իրեն անծանոթ տղամարդու և նրանից ապօրինի ձեռք բերելով առանձնապես խոշոր չափի` 15,785 գրամ «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոց ու պրեկուրսոր հանդիսացող 16,0 գրամ քացախաթթվի անհիդրիդ, այն պահել է իր մոտ ու 2009թ. հունվարի «11»-ին ապօրինի փոխադրել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ ու դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանի միջոցով փորձել է իրացնել դատապարտյալ Կարեն Դավթյանին, սակայն քրեակատարողական հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնի աշխատակիցները Դանիել Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտանաբերել են թմրամիջոցն ու պրեկուրսորը։
Դատարանը գտնում է, որ Զավեն Հարությունյանի կողմից 2009թ. հունվարի «07»-ին, ժամը «08։00»-ի սահմաններում Վահրամ Բարսեղյանից թմրամիջոց ձեռք բերելու, պահելու և քրեակատարողական հիմնարկում իրացնելու դրվագով արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներին, որի վերաբերյալ պատճառաբանությունները դատարանի կողմից սույն դատավճռի Վահրամ Բարսեղյանի վերաբերյալ մասում արդեն իսկ կատարվել են։ Իսկ 2009թ. հունվարի «10»-ին, ժամը «00։00»-ի սահմաններում անծանոթ տղամարդուց ապօրինի առանձնապես խոշոր չափի` 15,785 գրամ ափիոն տեսակի թմրամիջոց ու պրեկուրսոր հանդիսացող 16,0 գրամ քացախաթթվի անհիդրիդ ձեռք բերելու, պահելու ու 2009թ. հունվարի «11»-ին ապօրինի ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկ փոխադրելու ու դատապարտյալ Դանիել Վարդանյանի միջոցով Կարեն Դավթյանին իրացնել փորձելու դրվագով Զավեն Հարությունյանի կողմից կատարված արարքը, որը նախաքննության մարմնի կողմից որակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ և 266 հոդվածի 4-րդ մասի հատկանիշներով, պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Դատաքննությամբ նշանակված և ՀՀ «Փորձաքննությունների ազգային բյուրո» պետական ոչ առևտրային կազմակերպության կողմից իրականացված նյութագիտական հանձնաժողովային փորձաքննության 11.07.2011թ. հմ.11-1785 եզրակացությամբ պարզվեց, որ փորձաքննության ներկայացված «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցի հաստատուն կշիռը կազմում է 9,451 գրամ։ Իսկ համաձայն 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ Քրեական օրենսգրքի` թմրամամիջոցների և հոգեմետ նյութերի զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը սահմանող հավելվածի 2-րդ տողի` ափիոն /այդ թվում` բժշկական/ անկախ չեզոք լցանյութերի առկայությունից խոշոր չափ է համարվում 0,5 գրամ չափից մինչև 10,0 գրամը ներառյալ, այսինքն` 9,451 գրամ հանդիսանում է խոշոր չափ։
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերի հանցագործություն է համարվում` իրացնելու նպատակով թմրամիջոցներ, հոգեմետ նյութեր ապoրինի ..., ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը, առաքելը կամ դրանք ապoրինի իրացնելը, որոնք կատարվել են`... խոշոր չափերով,... ազատազրկման կամ կալանքի ձևով պատիժը կրելու վայրերում կամ կալանավորվածներին պահելու վայրերում։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն հանցագործություն է համարվում` թմրամիջոցներ կամ հոգեներգործուն նյութեր պատրաuտելու նպատակով պրեկուրuորներ ապoրինի ..., ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը, առաքելը կամ դրանք ապoրինի իրացնելը։
Համաձայն 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 21 հոդվածի` հանցագործությունների կրկնակիություն է համարվում uույն oրենuգրքի Հատուկ մաuի միևնույն հոդվածով կամ հոդվածի մաuով նախատեuված երկու կամ ավելի հանցանք կատարելը։
Համաձայն 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2.1-րդ կետի հանցագործություն է համարվում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասի դիսպոզիցիայում նկարագրված արարքները, որոնք կատարվել են` կրկին անգամ։ Սակայն ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 23.05.2011թ. ընդունված «ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ կատարելու մասին» ՀՀ օրենքի 2-րդ և 25-րդ հոդվածների համաձայն ուժը կորցրած են ճանաչվել թե' ՀՀ քրեական օրենսգրքի 21 հոդվածը և թե' 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2.1-րդ կետը։
Բացի այս, համաձայն 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 20 հոդվածի 1-ին կետի հանցագործությունների համակցություն է համարվում քրեական օրենսգրքի` տարբեր հոդվածներով կամ նույն հոդվածի տարբեր մաuերով նախատեuված երկու կամ ավելի հանցանք կատարելը, որոնցից ոչ մեկի համար անձը դատապարտված չի եղել և այնպիuի մեկ գործողությունը (անգործությունը), որը պարունակում է uույն oրենuգրքի երկու կամ ավելի հոդվածներով նախատեuված հանցագործությունների հատկանիշներ։ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 23.05.2011թ. ընդունված «ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ կատարելու մասին» ՀՀ օրենքի 1-ին հոդվածի համաձայն վերախմբագրվել է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 20 հոդվածի 1-ին կետը, ըստ նոր խմբագրության` սույն օրենսգրքով (տարբեր հոդվածներով կամ միևնույն հոդվածով կամ հոդվածի միևնույն կամ տարբեր մաuերով կամ կետերով) նախատեuված երկու կամ ավելի հանցանք կատարելը, որոնցից ոչ մեկի համար անձը դատապարտված չի եղել։
Սակայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12 հոդվածը սահմանում է, որ` արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական oրենքով։ Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը` անկախ հետևանքները վրա հաuնելու պահից։ Իսկ նույն օրենսգրքի 13 հոդվածի համաձայն` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող oրենքը հետադարձ ուժ ունի, այuինքն` տարածվում է մինչև այդ oրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատաuխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, uակայն ունեն դատվածություն։ Արարքի հանցավորությունը uահմանող, պատիժը խuտացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող oրենքը հետադարձ ուժ չունի։ Պատաuխանատվությունը մաuնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ պատաuխանատվությունը մաuնակիորեն խuտացնող oրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն այն մաuով, որը մեղմացնում է պատաuխանատվությունը։
Դատարանը գտնում է նաև, որ վերոգրյալ պատճառաբանությունների հիման վրա ամբաստանյալներ Դանիել Մերուժի Վարդանյանի և Կարեն Գեորգիի Դավթյանի արարքները ևս պետք է վերաորակել և Դանիել Մերուժի Վարդանյանին պատասխանատվության պետք է ենթարկել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով, իսկ Կարեն Գեորգիի Դավթյանին` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-266 հոդվածի 4-րդ մասով և 34-268 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Դանիել Վարդանյանի դատաքննությամբ արված այն պնդմանը, որ Զավեն Հարությունյանից թմրամիջոցը ձեռք է բերել անձնական օգտագործման նպատակով և նախաքննության ընթացքում Կարեն Դավթյանի անունը տվել է միայն հաշվի առնելով նրա` ոչ Հայաստան Հանրապետության քաղաքացի լինելու հանգամանքը, ապա դատարանը գտնում է, որ նման դիրքորոշմամբ ամբաստանյալը պատասխանատվությունից խուսափելու, նաև ամբաստանյալ Կարեն Դավթյանին պատասխանատվությունից ազատելու, իսկ Զավեն Հարությունյանի հանցանքը մեղմացնելու նպատակ է հետապնդում։
Դատարանը քննարկելով ամբաստանյալ Դանիել Վարդանյանի պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանի կողմի ներկայացրած` նախաքննության ընթացքում Դանիել Վարդանյանի 20.01.2009թ. որպես վկայի, 17.04.2009թ. վկայի լրացուցիչ և 22.04.2009թ. որպես մեղադրյալ հարցաքննությունների արձանագրությունները քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներով ձեռք բերելու պատճառաբանությամբ անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու վերաբերյալ միջնորդության հարցը, գտնում է, որ այն ենթակա են մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ`
Որպես միջնորդության հիմնավորում պաշտպանը նշել է, որ հիշյալ ցուցմունքները շարադրվել են քննիչի կողմից, դրանք նրա կողմից չեն ընթերցվել, չեն ծանոթացվել, բացի այդ իր պաշտպանյալը ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկությունում կատարված անձնական խուզարկությունից հետո ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 229 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն քննիչի կողմից պետք է հարցաքննվեր ոչ թե որպես վկա, այլ` կասկածյալ և նրան պետք է պարզաբանվեին իր բոլոր դատավարական իրավունքները և պարտականությունները։ Դատարանն ուսումնասիրելով քրեական գործի մինչդատական վարույթի ընթացքում Դանիել Վարդանյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական գործողությունների արձանագրությունները, պարզեց, որ քրեական գործի 1-ին հատորի ԳԹ 16-18-ում գտնվող բացատրության արձանագրությունը գրվել է Դանիել Վարդանյանի կողմից, 1-ին հատորի ԳԹ 117-124-ում գտնվող վկայի հարցաքննության արձանագրությունը շարադրվել է քննիչի կողմից, սակայն Դ.Վարդանյանը նույն արձանագրության մեջ գրել է, որով խնդրել է քննիչին ցուցմունքն արձանագրել, իսկ ցուցմունքի վերջում ավելացրել է, որ ցուցմունքն արձանագրվել է քննիչի կողմից իր խնդրանքով, արձանագրվել է լիովին իր բառերով, ամբողջովին կարդացել է, ընկալել է, ճիշտ է, որի համար ստորագրել է։
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86 հոդվածի 5-րդ մասի 6-րդ կետի` վկան իրավունք ունի` անձամբ շարադրել մինչդատական վարույթի ընթացքում տրվող իր ցուցմունքները։
Քրեական գործի 2-րդ հատորի ԳԹ 170-171-ում գտնվող վկայի լրացուցիչ հարցաքննության և ԳԹ 187-ում գտնվող մեղադրյալի հարցաքննության արձանագրությունները գրվել են Դանիել Վարդանյանի կողմից, ընդ որում որպես մեղադրյալ ցուցմունք տալուց առաջ վերջինիս կողմից արձանագրվել է իրեն իր իրավունքների և պարտականությունների պարզաբանման մասին։ Քանի որ դատաքննությամբ միջնորդող կողմը փաստարկ չներկայացրեց այդ ապացույցները ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 105 հոդվածով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկով ձեռք բերելու վերաբերյալ, ուստի դատարանը գտնում է, որ հիմքեր չկան այդ ապացույցների արժանահավատությունը կասկածի տակ դնելու, դրանք անթույլատրելի համարելու և ապացույցների շարքից հանելու համար։ Դատարանն անհիմն է համարում նաև պաշտպանի` ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկությունում իր պաշտպանյալի անձնական խուզարկությունից հետո նրան` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 229 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի կանոնների համաձայն, քննիչի կողմից որպես կասկածյալ հարցաքննելու պարտադիր լինելու պատճառաբանությունը, քանի որ դատապարտյալները քրեակատարողական հիմնարկներում պատիժը կրելու ընթացքում, ՀՀ քրեակատարողական օրենսգրքի 72 հոդվածի համաձայն, խուզարկության են ենթարկվում ոչ թե ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի, այլ` ուղղիչ հիմնարկի ներքին կանոնակարգի համաձայն։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված է այն անձանց շրջանակը, ովքեր չեն կարող հարցաքննության կանչվել որպես վկա, իսկ պաշտպանական կողմը Դանիել Վարդանյանի այդ անձանց շարքին դասվելու վերաբերյալ դատարանին հիմնավորում չներկայացրեց, ինչպես նաև միջնորդությամբ չհիմնավորեց քննիչի` Դանիել Վարդանյանին որպես վկա չհարցաքննելու պարտավուրությունը հիմնավորող իրավական նորմը։
Այսպիսով, դատարանը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ և բոլոր ապացույցների` միմյանց հետ համադրելու և դրանք վերաբերելիության և թույլատրելիության սահմաններում գնահատելու արդյունքում, ինչպես նաև չփարատված կասկածները հօգուտ ամբաստանյալների մեկնաբանելով, գտնում է, որ Զավեն Հակոբի Հարությունյանը կատարել է արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով, Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանը կատարել է արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասով, Դանիել Մերուժի Վարդանյանը կատարել է արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 266 հոդվածի 4-րդ մասով, իսկ Կարեն Գեորգիի Դավթյանը կատարել է արարքներ, որոնք նախատեսված են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-266 հոդվածի 4-րդ մասով և 34-268 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, որոնց համապատասխան էլ ամբաստանյալները պետք է ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության։
Դատարանը քննարկելով պաշտպանական կողմի միջնորդությունը 26.05.2011թ-ին ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից ընդունված «ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» որոշումը կիրառելու մասին, գտնում է, որ համաներման որոշման 9-րդ կետի 1-ին, 5-րդ, 7-րդ և 8-րդ ենթակետերի համաձայն այն վերջիններիս նկատմամբ կիրառելի չէ։
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի 2-րդ կետի` պատժի տեuակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աuտիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
Դատարանը հաշվի է առնում, որ ամբաստանյալ Զավեն Հարությունյանը երիտասարդ է, նախկինում դատապարտված չի եղել, խնամքին ունի վատառողջ հայր։ Ամբաստանյալ Վահրամ Բարսեղյանը խնամքին ունի անչափահաս երեխա։ Ամբաստանյալ Կարեն Դավթյանը 1992-93թթ. մասնակցել է ԼՂՀ ազատագրակակ և պաշտպանական մարտերին, պարգևատվել է «5-րդ բրիգադ» հուշամեդալով, վատառողջ է, ինչի պատճառով ազատվել է զինվորական ծառայությունից։ Ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը Դանիել Վարդանյանի համար դիտում է հանցանք կատարելու ռեցիդիվը, իսկ Կարեն Դավթյանի համար հանցանք կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը։
Դատարանը քննարկելով Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը, գտնում է, որ նրա նկատմամբ պետք է ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակել, սակայն հաշվի առնելով, որ վերջինս ՀՀ Ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի տրանսպորտային հանցագործությունների քննության բաժնի կողմից 01.05.2008թ. հարուցված քրեական գործով Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.11.2010թ. հմ. ԵՄԴ/0139/01/09 դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, որը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 29.04.2011թ. որոշմամբ մտել է օրինական ուժի մեջ, իսկ պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 11.05.2009թ-ը, դատարանը գտնում է, որ պետք է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի 6-րդ մասի դրույթները և հանցանքների համակցությամբ Վահրամ Բարսեղյանի նկատմամբ նոր նշանակվող պատժին հաշվակցել օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը, իսկ պատժի սկիզբը, ելնելով ամբաստանյալ Վահրամ Բարսեղյանի շահերից, հաշվել սույն քրեական գործով ձերբակալվելու օրվանից` 27.01.2009թ-ից։
Դատարանը քննարկելով ամբաստանյալ Դանիել Մերուժի Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը, գտնում է, որ պետք է հաշվի առնել, որ վերջինս Երևան քաղաքի Շենգավիթ համայնքի առաջին ատյանի դատարանի 17.01.2006թ. հմ. 1-13 դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 165 հոդվածի 4-րդ մասով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ կետերով և 66 հոդվածի 4-րդ կետի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի, 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` առանց տուգանքի, պատժի սկիզբը հաշվվել է 07.10.2005թ-ից։ Սույն գործով դատական քննության նշանակելու 24.02.2011թ. որոշմամբ Դանիել Մերուժի Վարդանյանի նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և այդ օրվա դրությամբ պատժից մնացել է կրելու 1 /մեկ/ ամիս 13 /տասներեք/ օր։ Դատարանը գտնում է, որ պետք է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի դրույթները և դատավճիռների համակցությամբ նրա նկատմամբ նոր նշանակվող պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Շենգավիթ համայնքի առաջին ատյանի դատարանի 17.01.2006թ. հմ.1-13 դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը։
Դատարանը պարզեց, որ ամբաստանյալ Կարեն Գեորգիի Դավթյանը Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.01.2011թ. հմ.ԵԷԴ/0119/01/10 դատավճռով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-268 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 67 հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 10 /տասը/ տարի, 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Պատժի սկիզբը հաշվվել է 17.01.2011թ-ից։
ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 23.05.2011թ. ընդունված «ՀՀ Քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ կատարելու մասին» ՀՀ օրենքի 25 հոդվածի համաձայն ուժը կորցրած է ճանաչվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետը, որով Կարեն Դավթյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել է։
Վերոգրյալը և ամբաստանյալ Կ.Դավթյանի և վերջինիս պաշտպան Գ.Ազարյանի պահանջը հաշվի առնելով դատարանը գտնում է, որ Կարեն Դավթյանի նկատմամբ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 17.01.2011թ. կայացված հմ.ԵԷԴ/0119/01/10 դատավճիռը պետք է համապատասխանեցնել ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 23.05.2011թ. ընդունված «ՀՀ Քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ կատարելու մասին» ՀՀ օրենքին։
Դատարանը պարզեց, որ Կարեն Դավթյանին Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.01.2011թ. հմ.ԵԷԴ/0119/01/10 դատավճռով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-268 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել քրեակատարողական հիմնարկում պատիժը կրելու ընթացքում առանց իրացնելու նպատակի, անձնական օգտագործման համար, կրկին անգամ, զգալի չափերի` 0,0068 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոց ձեռք բերելու փորձ կատարելու համար։
Համաձայն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հանցագործություն է համարվում և առավելագույնը մեկ տարի ազատազրկման ձևով պատիժ է նախատեսում` առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոցներ կամ հոգեմետ նյութեր ապoրինի պատրաuտելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը կամ առաքելը։
Համաձայն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները։
Համաձայն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 4-րդ հոդվածի` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգիրքը հիմնվում է օրինականության, օրենքի առաջ հավասարության, պատասխանատվության անխուսափելիության, անձնական պատասխանատվության, ըստ մեղքի պատասխանատվության, արդարության և պատասխանատվության անհատականացման ու մարդասիրության սկզբունքների հիման վրա։ Նույն օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն անձամբ իր կատարած հանցանքի համար։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն` արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական oրենքով։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի` արարքի կրկնակիության, ապաքրեականացման պայմաններում Կարեն Գեորգիի Դավթյանի արարքը համապատասխանում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-268 հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին, ուստի Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.01.2011թ. հմ.ԵԷԴ/0119/01/10 դատավճիռը պետք է համապատասխանեցնել ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից 23.05.2011թ. ընդունված «ՀՀ Քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ կատարելու մասին» ՀՀ օրենքին և Կարեն Գեորգիի Դավթյանի արարքը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-268 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետից վերաորակել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-268 հոդվածի 1-ին մաս։ Ինչ վերաբերվում է պատժին, ապա դատարանը գտնում է, որ այն ևս պետք է համապատասխանեցվի ՀՀ Քրեական օրենսգրքի պահանջներին, քանի որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 13 հոդվածի 1-ին կետի և ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 65 հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող oրենքը հետադարձ ուժ ունի, այuինքն` տարածվում է մինչև այդ oրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատաuխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, uակայն ունեն դատվածություն։ Հանցափորձի համար ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի կարող գերազանցել uույն oրենuգրքի Հատուկ մաuի համապատաuխան հոդվածով կամ հոդվածի մաuով որոշակի ժամկետով ազատազրկման ձևով նախատեuված պատժի առավելագույն ժամկետի երեք քառորդը։
Դատարանը 17.01.2011թ. հմ.ԵԷԴ/0119/01/10 դատավճռով Կարեն Դավթյանի նկատմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-268 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ է նշանակել ազատազրկում 2 /երկու/ տարի ժամկետով, իսկ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել է Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.12.2008թ. հմ.ԵԷԴ/0044/01/08 դատավճռով /ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 2-րդ մաս/ նշանակված պատժի չկրած` 8 /ութ/ տարի 7 /յոթ/ ամիս 10 /տաս/ օր ժամկետով մասից 8 /ութ/ տարի 6 /վեց/ ամիս մասը և վերջնական պատիժ է նշանակել ազատազրկում 10 /տասը/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ Կարեն Գեորգիի Դավթյանի` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով որակված արարքը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-268 հոդվածի 1-ին մաս վերաորակելու արդյունքում, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված պատիժը և ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 65 հոդվածի 3-րդ մասի պահանջը, պատիժը պետք է փոփոխել և պատիժ սահմանել ազատազրկում 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածի 1-ին մասի կիրառմամբ դատավճիռների համակցությամբ սահմանված պատժին մասնակիորեն պետք է գումարել Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 24.12.2008թ. հմ.ԵԷԴ/0044/01/08 դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից 8 /ութ/ տարի 6 /վեց/ ամիս մասը և պատիժ սահմանել ազատազրկում 8 /ութ/ տարի 10 /տասը/ ամիս ժամկետով։ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.01.2011թ. հմ.ԵԷԴ/0119/01/10 դատավճիռը մնացած մասերով պետք է թողնել անփոփոխ։
Դատարանը քննարկելով ամբաստանյալ Կարեն Գեորգիի Դավթյանի նկատմամբ սույն` քննվող քրեական գործով պատիժ նշանակելու հարցը, գտնում է, որ պետք է կիրառել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 65 հոդվածի 3-րդ մասի դրույթները, միաժամանակ հաշվի առնելով Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.01.2011թ. հմ.ԵԷԴ/0119/01/10 դատավճիռը և նման պայմաններում պետք է կիրառել նաև ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի 6-րդ մասի դրույթները, այսինքն` հանցանքների համակցությունը, որի համաձայն Կարեն Դավթյանի նկատմամբ նոր նշանակվող պատժին պետք է հաշվակցել առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը, իսկ պատժի սկիզբ հաշվել այդ դատավճռով սահմանված ժամկետը` 17.01.2011թ-ը։
Քննարկելով իրեղեն ապացույց ճանաչված 9,451 գրամ հաստատուն կշռով «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցի և 16,0մլ քացախաթթվի անհիդրիդ տեսակի պրեկուրսորի տնօրինման հարցը, դատարանը գտնում է, որ այն պետք ոչնչացնել, սակայն հաշվի առնելով, որ վերջինս իրեղեն ապացույց է ճանաչվել սույն` հմ. ԵԷԴ/0043/01/09 /նախաքննության համարը 12101509/ քրեական գործով, սակայն առկա է անհայտ անձի կողմից Զավեն Հարությունյանին 16,0մլ ծավալով քացախաթթվի անհիդրիդ և «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոց իրացնելու, ինչպես նաև Վահրամ Բարսեղյանին «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոց իրացնելու վերաբերյալ սույն գործից անջատված 12101509/1 համարը կրող մասը, որի նախաքննությունը դեռևս ավարտված չէ և իրեղեն ապացույց ճանաչված «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցի և քացախաթթվի անհիդրիդի առարկայական առկայությունը կարող է կարևոր ապացուցողական նշանակություն ունենալ գործի օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության համար, գտնում է, որ սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցը և քացախաթթվի անհիդրիդը պետք է ի պահ հանձնել հմ.12101509/1 քրեական գործի նախաքննությունն իրականացնող ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությանն, իսկ թմրամիջոցի ոչնչացումն իրականացնել հմ.12101509/1 քրեական գործով վերջնական դատական ակտ կայացվելուց հետո>>։

4.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները.
Ամբաստանյալ Զ.Հարությունյանի շահերի պաշտպան Ա.Հոբոսյանը վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել, որով հայտնել է, որ Զ.Հարությունյանը նախկինում դատապարտված, արատավորված չի եղել, առաջին անգամ է, որ խնդիր է ունեցել օրենքի հետ, բնութագրվում է դրական, ֆիզիկապես վատառողջ է, տառապում է երիկամի ձախակողմյան պիելոնևֆրիտ, միզաքարային դիաթեզ հիվանդությամբ, 5 ամիս է ինչ ամուսնացած է, խնամքին ունի հիվանդ ծնողներ, հայրը ազատամարտիկ է` <<ազատամարտի վետերանների միության>> անդամ, երկրորդ խմբի հաշմանդամ, խնդրել է հաշվի առնելով քրեական գործի ապացույցները, փաստական հանգամանքերը, Զավեն Հարությունյանին մեղսագրված արարքում սուբյեկտիվ կողմի բացակայությունը և ամբողջությամբ բեկանել և փոփոխել Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.12.2011թ. դատական ակտը, Զավեն Հարությունյանին մեղսագրված արարքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 2.1-րդ, 3-րդ կետը, 266 հոդ. 4-րդ մասը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268 հոդ. 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 38-266 հոդվածի 4-րդ մասով ու նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակել, կիրառել 26.05.2011թ. ՀՀ ԱԺ կողմից ընդունված համաներման մասին օրենքը և նրան ազատել պատժի կրումից:
Ամբաստանյալ Դ.Վարդանյանի շահերի պաշտպան Ռ.Սիրեկանյանը վերաքննիչ բողոքում մեջբերելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումը` Անդրանիկ Ասլանյանի վերաբերյալ հայտնել է, որ գտնում է, որ իր պաշտպանյալ Դ.Վարդանյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 2-րդ մասին և 38 հադվածի 5-րդ մասին: Նաև հայտնել է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված չէ, քանի որ դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցները բավարար չեն եղել մեղադրանքը գնահատելու համար և չեն պատճառաբանվել դատավճռում շարադրված բոլոր հետևությունները, դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության մի շարք հոդվածների խախտումներ: Խնդրել է բեկանել վերը նշված դատավճիռը և Դանիել Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 4-րդ մասից վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Ամբաստանյալ Վ.Բարսեղյանի շահերի պաշտպան Տ.Սաֆարյանը վերաքննիչ բողոքում անդրադառնալով Եվրոպական դատարանի, ինչպես նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներին հայտնել է, որ Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը Վահրամ Բարսեղյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս թույլ է տվել դատական սխալ` նյութական և քրեադատավարական օրենքի բազմաթիվ էական խախտումներ, խախտվել է Զ.Հարությունյանի և Վ.Բարսեղյանի պաշտպանության իրավունքը: Պաշտպանը գտնում է, որ Վ.Բարսեղյանի մասով դատավճիռն ամբողջությամբ անհիմն է, ոչ օրինական և չպատճառաբանված, իսկ նրան մեղսագրված արարքն ապացուցված չէ: Խնդրել է Վահրամ Բարսեղյանի մասով բեկանել և փոփոխել Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.12.2011թ. դատավճիռը, Վ.Բարսեղյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ` ճանաչելով և հռչակելով նրա անմեղությունը: Այնուամենայնիվ, եթե վերաքննիչ դատարանը հնարավոր չհամարի Վ.Բարսեղյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ, ապա բողոքում բերված հիմնավորումներով խնդրել է իր պաշտպանյալ Վ.Բարսեղյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38 հոդվածի 5-րդ մաս 268 հոդվածի 1-ին մասով` նշանակելով համաչափ պատիժ, քանի որ Վ.Բարսեղյանը ոչ թե իրացրել է թմրամիջոց, այլ օժանդակել է իր գործողություններով թմրամիջոց ձեռք բերելուն: Մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի գործում Վ.Բարսեղյանի պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, իսկ որպես մեղմացնող հանգամանքներ` նրա նախկինում դատապարտված կամ այլ կերպով արատավորված չլինելը, ՀՀ փրկարար ծառայությունում անբասիր աշխատանքը, դրականորեն բնութագրվելը, բնակության մշտական վայր ունենալը, խնամքին այլ անձ ունենալը:
Ամբաստանյալ Կարեն Դավթյանը վերաքննիչ բողոքով խնդրել է, փոփոխել ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.12.2011թ. դատավճիռը և իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել:
Ամբաստանյալ Կ.Դավթյանի շահերի պաշտպան Գ.Ազարյանը վերաքննիչ բողոքով խնդրել է, փոփոխել ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.12.2011թ. դատավճիռը և դադարեցնել իր պաշտպանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը:
Վերաքննիչ բողոքների դեմ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:

5.Վերաքննիչ դատարանի դատաքննությունը.
Վերաքննիչ դատարանում պաշտպաններ Ա.Հոբոսյանը, Ռ.Սիրեկանյանը, Տ.Սաֆարյանը, ամբաստանյալ Կ.Դավթյանը պնդեցին իրենց վերաքննիչ բողոքները և խնդրեցին դրանք բավարարել:
Ամբաստանյալներ Զ.Հարությունյանը, Վ.Բարսեղյանը, Դ.Վարդանյանը և ամբաստանյալ Կ.Դավթյանի շահերի պաշտպան Վ.Քոսյանը միացան ներկայացված վերաքննիչ բողոքների հիմնավորումներին:
Մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը վերաքննիչ բողոքների առթիվ պատասխաններ ներկայացնելով, միջնորդեց բողոքները մերժել, իսկ դատարանի դատավճիռն ամբողջությամբ թողնել անփոփոխ:
Կողմերը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 382 հոդվածի 3-րդ մասի և 391 հոդվածի 4-րդ մասով միջներդություններ չեն ներկայացրել:

6.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքներում նշված հիմքերի, հիմնավորումների և պահանջների սահմաններում լսելով պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքներում բերված հիմնավորումները, մեղադրողի պատասխանները, վերլուծելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, ստուգելով դատավճռի օրինականությունը, հիմնավորվածությունը, պատճառաբանվածությունը և արդարացիությունը, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպաններ Ա.Հոբոսյանի, Ռ.Սիրեկանյանի, Տ.Սաֆարյանի, Գ.Ազարյանի և ամբաստանյալ Կ.Դավթյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, իսկ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. դեկտեմբերի 29-ի դատավճիռը ամբողջությամբ թողնել անփոփոխ, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17, 18, 23, 25, 124-127 հոդվածներով, ստուգման և գնահատության ենթարկելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, այդ թվում` ամբաստանյալների ցուցմունքները, գործով վերը թվարկված ապացույցները, ճիշտ կիրառելով քրեական օրենքի նորմերը հանգել է համապատասխան հետևության և ամբաստանյալներ` Զ.Հարությունյանի և Դ.Վարդանյանի արարքները որակելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով, Վ.Բարսեղյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասով, Կ.Դավթյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-266 հոդվածի 4-րդ մասով և 34-268 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, նշանակել է համաչափ պատիժ:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով պաշտպանության կողմի փաստարկները, ամբաստանյալների կողմից նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները անթույլատրելի ճանաչելու վերաբերյալ, հարկ է համարում նշել, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105, 106, 124-127 հոդվածների պահանջները, ի տարբերություն նախաքննական մարմնի, մեղադրական դատավճռի հիմքում դրել է ամբաստանյալների միայն դատաքննական ցուցմունքները և նրանց մեղավորությունը հաստատել է դատաքննությամբ հետազոտված հավաստի, վերաբերելի, փոխկապակցված և բավարար ապացույցներով:
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալներ Զ.Հարությունյանի, Վ.Բարսեղյանի, Դ.Վարդանյանի, Կ.Դավթյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներին վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը:
Զավեն Հարությունյանը ձերբակալման պահից` 12.01.2009թ. օգտվել է պաշտպանության իրավունքից և նրա շահերի պաշտպանությունը նախաքննության ընթացքում իրականացրել է փաստաբան Հովիկ Արսենյանը /Հ. 1, գ.թ. 46, 52, 66, Հ. 2, գ.թ. 218, 231/:
Ամբաստանյալ Վահրամ Բարսեղյանը որպես կասկածյալ և մեղադրյալ հարցաքննվելիս հայտնելով, որ չի ցանկանում պաշտպան ունենալ, տվել է համապատասխան ցուցմունքներ /Հ. 1, գ.թ. 22-23, 254, 255/, նոր մեղադրանք առաջադրելուց հետո Վ.Բարսեղյանը ցանկություն է հայտնել, որ ուզում է, որ իր շահերը պաշտպանի փաստաբան Տիգրան Սաֆարյանը, ինչն էլ բավարարվել է նախաքննական մարմնի կողմից /Հ. 2, գ.թ. 208, 210/:
Ամբաստանյալներ Դանիել Վարդանյանը և Կարեն Դավթյանը նախաքննության ընթացքում պաշտպան ունենալ չեն ցանկացել և առաջադրված մեղադրանքի կապակցությամբ տվել են համապատասխան ցուցմունքներ /Հ. 2, գ.թ. 187, 189/: Բացի այդ, Կարեն Դավթյանը թարգման Ս.Նիկողոսյանի և պաշտպան Ա.Քալաշյանի ներկայությամբ հայտնել է, որ լիարժեք տիրապետում է իր իրավունքներին և փաստաբանական օգնության կարիք բացարձակ չունի /Հ. 2, գ.թ. 199/:
Պաշտպանության կողմի փաստարկներն այն մասին, որ նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալների նկատմամբ կիրառվել է բռնություն և անօրինական այլ ազդեցություն, անհիմն է:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքներում բերված հիմնավորումները, փաստում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը ճիշտ պարզելով գործի փաստական հանգամանքները, առաջադրված մեղադրանքներում կատարելով համապատասխան փոփոխություններ և պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-39 հոդվածների դրույթները, ամբաստանյալների արարքներին տվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցները փոխկապակցված են, հավաստի, թույլատրելի և բավարար գալու հետևության, որ ամբաստանյալները առնչություն են ունեցել հանցավոր դեպքին, նրանց մեղավորության վերաբերյալ չփարատված կասկածներ չկան: Քրեական գործի ուսումնասիրությամբ պարզվեց, որ, ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ՀՀ Սահմանադրությամբ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված ամբաստանյալների իրավունքները չեն խախտվել, բացի այդ, դատարանը ապահովվել է Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածում հռչակված արդարացի դատաքննության իրավունքը: Դատարանը հարկ է համարում նշել, որ ապահովվել է նաև նույն հոդվածով սահմանված մեղադրյալի նվազագույն իրավունքները:
Պաշտպանության կողմը օրենսդրությամբ օժտված իր դիրքորոշումը պաշտպանելու հավասար հնարավորություն է ունեցել: Ապացույցների հետազոտման ընթացքում կողմերից յուրաքանչյուրի համար ապահովվել են հավասար պայմաններ: Գործի ուսումնասիրությունը վկայում է նաև այն մասին, որ ամբաստանյալները իրենց դիրքորոշումը պաշտպանելու եղանակներն ու միջոցները ընտրել են ինքնուրույն` անկախ դատարանից, այլ մարմիններից և անձանցից:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքներում բերված փաստարկները` արդարացման դատավճիռ կայացնելու, կամ ամբաստանյալների արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-266, 38-268 հոդվածների հատկանիշներով վերաորակելու վերաբերյալ, գտավ, որ բողոքաբերերի փաստարկները անհիմն են և ենթակա են մերժման, քանի որ գործով հաստատվել է, որ նրանցից Զ.Հարությունյանը, Վ.Բարսեղյանը և Դ.Վարդանյանը, գործելով ուղղակի դիտավորությամբ իրականացրել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի համապատասխան մասերով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը, այսինքն` հանդես են եկել որպես կատարող, այլ ոչ թե թմրամիջոցները ձեռք բերելու օժանդակող:
Ամբաստանյալ Կ.Դավթյանի արարքները ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-266 հոդվածի 4-րդ մասով և 34-268 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով որակված են ճիշտ, քանի որ նա հանցագործությունները ավարտին չի հասցրել անկախ իր կամքից:
Ամբաստանյալներ Զ.Հարությունյանը, Վ.Բարսեղյանը, Դ.Վարդանյանը, Կ.Դավթյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերը նշված հոդվածներով պետք է ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության և պատժի և այն պետք է կրեն ազատազրկման ձևով:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության վերաբերյալ գործերով անդրադարձել է մի շարք կարևոր իրավական հարցերի:
Այսպես` Ա.Ասլանյանի վերաբերյալ քրեական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանը իր ԵԷԴ/0125/01/09 որոշմամբ արձանագրել է, մասնավորապես.
<<17. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի հատկանիշ իրացման նպատակի, ինչպես նաև իրացման վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել Մ.Բոլյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ։ Ըստ այդ որոշման` «Իրացման նպատակի տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութերի տարածման ցանկացած եղանակ, այդ թվում նաև նախնական պատվերով։ Իրացման նպատակի մասին կարող է վկայել ինչպես ձեռք բերողի (ստացողի, սպառողի) հետ համապատասխան պայմանավորվածության առկայությունը, այնպես էլ գործի մյուս հանգամանքները. թմրամիջոցներ ձեռք բերելը և պահելը դրանք չգործածող անձի կողմից, զգալի քանակությունը, իրացման համար հարմար փաթեթավորումը և այլն։ Ընդ որում, հանցավորից առգրավված թմրամիջոցների մեծ քանակությունն ինքնըստինքյան դրանք իրացնելու անվիճելի ապացույց չէ. դա պետք է գնահատել միայն իրացման նպատակի մասին վկայող այլ տվյալների հետ համակցության մեջ։ Ինչ վերաբերում է ապօրինի իրացմանը, ապա այն թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութի ցանկացած եղանակով օտարումն է։ Ապօրինի իրացման տակ պետք է հասկանալ թմրամիջոցի կամ հոգեներգործուն նյութի՝ հատուցմամբ կամ անհատույց այլ անձանց հանձնելու, փոխանցելու ցանկացած եղանակ՝ վաճառք, նվիրատվություն, փոխանակում, փոխատվություն, պարտքի մարում, ուրիշի ներարկում և այլն։ Իրացման առանձնահատկությունն այն է, որ նշված գործողությունների հետևանքով թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին տիրանում է մեկ այլ անձ, որն այս դեպքում հանդես է գալիս որպես ձեռք բերող, ստացող կամ գնորդ, սպառող։ Ապօրինի իրացումը համարվում է ավարտված, երբ մեկ այլ անձ տիրանում է թմրամիջոցին կամ հոգեմետ նյութին։ Մեկ ուրիշ անձին փոխանցելու եղանակը կարող է տարբեր լինել, սակայն դա արարքի որակման համար նշանակություն չունի։ Ապօրինի իրացման հանցակազմի համար նշանակություն չունի, թե թմրամիջոցին կամ հոգեներգործուն նյութին տիրացած անձն ինչպես է այն տնօրինելու, դրա հետ վարվելու» (տե՛ս Մ.Բոլյանի վերաբերյալ ՎԲ 135/07 գործով 2007թ. օգոստոսի 30-ի Վճռաբեկ դատարանի որոշումը)>>։
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ ամբաստանյալներ Զ.Հարությունյանի, Վ.Բարսեղյանի և Դ.Վարդանյանի կողմից իրացնելու նպատակով թմրանյութի ձեռք բերումը հաստատվել է քրեական գործով ձեռք բերված բավարար և հավաստի ապացույցներով:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերոհիշյալ կետում վկայակոչված և շարադրված իրավական դիրքորոշումը զարգացնելով, գտել է, որ <<իրացման նպատակը և իրացումը բացակայում են, եթե թմրամիջոցները կամ հոգեմետ նյութերը միջնորդի կողմից ձեռք են բերվել հետևյալ չորս պայմանների միաժամանակյա առկայությամբ.
ա) սպառողի խնդրանքով և դրամական միջոցներով,
բ) սպառողի անձնական գործածմանը համապատասխան քանակով,
գ) առանց դրանց նկատմամբ տնօրինման իրավունքի,
դ) միջնորդի դիտավորությունն ընդգրկում է ոչ թե իրացումը, այլ ձեռքբերմանն աջակցելը։
Ընդ որում, կախված այն հանգամանքից, թե կոնկրետ ո՛ր դերակատարի՝ իրացնողի թե ձեռք բերողի շահերից ելնելով է գործում միջնորդը, նրա գործողությունները պետք է որակվեն որպես իրացման կամ ձեռքբերման հանցակցություն /կետ 18/>>։
Վերաքննիչ դատարանը, համադրելով Ա.Ասլանյանի վերաբերյալ քրեական գործի տվյալները սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքների հետ, առանձնացնելով ամբաստանյալների, այդ թվում` ամբաստանյալների գործողությունների բնույթն ու հանցագործությանը մասնակցության աստիճանը, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալներ Զ.Հարությունյանը, Վ.Բարսեղյանը և Դ.Վարդանյանը հանդես են եկել որպես թմրամիջոցներ իրացնողներ, այսինքն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածում նախատեսված հանցագործության կատարողներ:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նույն որոշմամբ իր իրավական դիրքորոշումը հայտնել է նաև հետևյալ հարցերով:
<<22. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցակցություն է համարվում երկու կամ ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործությանը»։
Հանցակցության հատկանիշների մասին Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել Ա.Մաթևոսյանի և Ռ.Հարությունյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ։ Ըստ այդ որոշման`
«Հանցակցությանը բնորոշ են 3 հատկանիշ.
1. հանցագործության կատարումը երկու կամ ավելի անձանց կողմից
2. գործողությունների համատեղությունը
3. հանցակցության դիտավորյալ բնույթը։
Հանցակցության առաջին օբյեկտիվ հատկանիշը՝ հանցագործության կատարումը երկու կամ ավելի անձանց կողմից, արտահայտվում է այն բանում, որ հանցագործությունը պետք է կատարեն հանցագործության սուբյեկտ հանդիսացող երկու կամ մի քանի անձ։ Հանցակիցներ կարող են լինել քրեական պատասխանատվության ենթարկելու տարիքի հասած մեղսունակ ֆիզիկական անձինք։ Հանցակցության համար անհրաժեշտ է հանցագործության սուբյեկտի բոլոր հատկանիշներով օժտված ոչ պակաս երկու անձի առկայությունը։
Հանցակցության մյուս օբյեկտիվ հատկանիշը՝ հանցակիցների գործունեության համատեղությունը, նշանակում է, որ հանցագործության մասնակիցներից յուրաքանչյուրի գործողությունները փոխադարձ լրացնում են միմյանց և ուղղված են կոնկրետ հանցանքի կատարմանը։ Հանցակիցները, միացնելով իրենց համատեղ ջանքերը, ձգտում են միասնական արդյունքի, և դրա համար յուրաքանչյուրն իր ներդրումն է ունենում ընդհանուր գործում։
Հանցակցության վերջին հատկանիշը գործունեության դիտավորյալ բնույթն է։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածը, որը տալիս է հանցակցության հասկացությունը, կոնկրետ մատնանշում է անձանց դիտավորյալ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործության կատարմանը։ Հանցակցության նման բնորոշումը հստակ ընդգծում է, որ անձինք գործում են միայն դիտավորյալ մեղքով և միայն դիտավորյալ հանցագործություններում» (տե՛ս Ա.Մաթևոսյանի և Ռ.Հարությունյանի վերաբերյալ 48/08 գործով 2008թ. հուլիսի 25-ի որոշման 28-րդ կետը)։
23. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Կատարողի հետ մեկտեղ հանցակիցներ են համարվում կազմակերպիչը, դրդիչը և օժանդակողը։
2. Կատարող է համարվում այն անձը, ով անմիջականորեն կատարել է հանցանքը կամ դրա կատարմանն անմիջականորեն մասնակցել է այլ անձանց (համակատարողների) հետ համատեղ, ինչպես նաև հանցանքը կատարել է այլ այնպիսի անձանց օգտագործելու միջոցով, ովքեր օրենքի ուժով ենթակա չեն քրեական պատասխանատվության կամ հանցանքը կատարել են անզգուշությամբ։
(…)
4. Օժանդակող է համարվում այն անձը, ով հանցագործությանն oժանդակել է խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկատվություն կամ միջոցներ, գործիքներ տրամադրելով կամ խոչընդոտները վերացնելով, ինչպեu նաև այն անձը, ով նախապեu խոuտացել է պարտակել հանցագործին, հանցագործության միջոցները կամ գործիքները, հանցագործության հետքերը կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, ինչպեu նաև այն անձը, ով նախապեu խոuտացել է ձեռք բերել կամ իրացնել այդպիuի առարկաները»։
24. Եթե հանցակիցներից երկուսը կամ ավելին անմիջականորեն կատարում են հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողությունները կամ դրանց մի մասը, ապա հանցակցությունը դրսևորվում է համակատարման ձևով։
Համակատարում չէ հանցագործությանն այնպիսի մասնակցությունը, երբ հանցակիցներից մեկը տվյալ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող ոչ մի գործողություն չի կատարել, այլ միայն օժանդակել է հանցագործությանը, այսինքն՝ եղել է օժանդակող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի 5-րդ մասի իմաստով։
Այսպիսով, օժանդակողը կատարողից տարբերվում է նրանով, որ նա հանցագործության օբյեկտիվ կողմն անմիջականորեն չի կատարում, այլ կամ հանցագործությունը նախապատրաստելու ընթացքում կամ դրա ավարտման փուլում աջակցություն է ցույց տալիս կատարողին` ստեղծելով հանցագործության ավարտման իրական հնարավորություններ։
25. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի 5-րդ մասում սպառիչ թվարկված են այն եղանակները և միջոցները, որոնցով օժանդակողը, չկատարելով տվյալ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող որևէ գործողություն, մասնակցում է հանցագործությանը։ Օրենքում չնշված այլ եղանակներով օժանդակությունը բացառվում է։ Մասնավորապես, օժանդակող է այն անձը, ով հանցագործությանն oժանդակել է.
ա) Միջոցներ կամ գործիքներ տրամադրելով (ֆիզիկական օժանդակություն)։
Օժանդակության այս տեսակն արտահայտվում է այնպիսի գործողություններով, որոնք ուղղված են հանցագործության միջոցներ և գործիքներ տրամադրելու, խոչընդոտներ վերացնելու միջոցով կատարողի կողմից հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի իրականացումը հեշտացնելուն։
բ) Խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկատվություն տրամադրելով (ինտելեկտուալ օժանդակություն)։ Այն արտահայտվում է արարքի հոգեբանական կողմին վերաբերող գործողություններով, որոնք ուղղված են կատարողի մոտ հանցագործության կատարման վճռականությունն ամրապնդելուն, առավել արդյունավետ գործողություններ կատարելու ուղիներ գտնելուն և այլն։ Անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ պարտակման, հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաների ձեռք բերման կամ իրացման նախապես խոստումը ոչ թե ֆիզիկական, այլ ինտելեկտուալ օժանդակություն է։ Այլ կերպ` արարքն օժանդակություն որակելու համար այս դեպքերում չի պահանջվում խոստման ռեալ (իրական) կատարում և նույնիսկ այն կատարելու մտադրություն։
գ) Խոչընդոտները վերացնելով (կարող է լինել ինչպես ֆիզիկական, այնպես էլ ինտելեկտուալ)։
26. Սուբյեկտիվ կողմից օժանդակությունը դրսևորվում է ուղղակի դիտավորությամբ. հանցավորը գիտակցում է, որ ինքը մասնակցում է կատարողի կողմից իրականացվող հանցագործությանը և ցանկանում է մասնակցել։ Ինչ վերաբերում է հանցագործության վտանգավոր հետևանքների նկատմամբ դրսևորվող մեղքի ձևին, ապա դրանց նկատմամբ կարող է դրսևորվել և՛ ուղղակի, և՛ անուղղակի դիտավորություն։
27. Սույն որոշման 24-26-րդ կետերում շարադրված իրավական դիրքորոշումները կիրառելով 19-րդ կետում շարադրված փաստերի նկատմամբ` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Ա.Ասլանյանը, գործելով թմրամիջոց սպառողի՝ Կ.Պետրոսյանի շահերից ելնելով, նրան խոuտացել է ձեռք բերել հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկա՝ թմրամիջոց։ Այսինքն` առկա է թմրամիջոցի ձեռքբերման հանցակցություն` ինտելեկտուալ օժանդակության ձևով։ Ավելին, նա փաստացի ձեռք է բերել այն և փորձել է փոխանցել սպառողին՝ Կ.Պետրոսյանին։
28. Հաշվի առնելով վերը նշված հիմնավորումները` առաջին ատյանի դատարանն Ա.Ասլանյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետից իրավացիորեն վերաորակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Իսկ Վերաքննիչ դատարանն Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողել է օրինական ուժի մեջ։
Այս առումով անհիմն է բողոքի այն փաստարկը, թե Առաջին ատյանի դատարանը, Ա.Ասլանյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետից վերաորակելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ճիշտ չի կիրառել քրեական օրենքը, թույլ է տվել գործի ելքի վրա ազդած նյութական իրավունքի խախտում։ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Ասլանյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով ճիշտ է որակվել, ստորադաս դատարանների կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում թույլ չի տրվել, ուստի վճռաբեկ բողոքում հիմնավորված չէ Վերաքննիչ դատարանի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 406-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված` գործի ելքի վրա ազդած դատական սխալի` նյութական կամ դատավարական իրավունքի խախտման հանգամանքը։
29. Բողոքաբերը փաստարկել է նաև, որ Վերաքննիչ դատարանի դատական ակտն առերևույթ հակասում է Վճռաբեկ դատարանի` նախկինում ընդունված որոշմանը՝ Մարտիկ Բոլյանի վերաբերյալ ՎԲ-135/07 գործով 2007թ. օգոստոսի 30-ի որոշմանը։
ՀՀ դատական օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հիման վրա Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի դատական ակտի հիմնավորումների նախադեպային կիրառելիության վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել Ս.Այվազյանի վերաբերյալ ՎԲ-17/08 գործով 2008թ. մայիսի 23-ի որոշման մեջ։
Այդ դիրքորոշումը հավասարապես կիրառելի է նաև Վճռաբեկ դատարանի որոշումների նախադեպային կիրառելիության հարցում։
Համաձայն նշված որոշման 26-րդ կետի՝ «(…) ՀՀ դատական օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի 4-րդ մասի (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի 4-րդ մասի) հիման վրա Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի դատական ակտը ոչ կիրառելի ճանաչելիս դատարանները չեն կարող բավարարվել կիրառման ենթակա և քննության առարկա գործերի փաստական հանգամանքների տարբերությունների պարզ համադրմամբ։ Յուրաքանչյուր գործ իր փաստական հանգամանքների համակցությամբ եզակի է, ուստի դատարանը պետք է յուրաքանչյուր դեպքում պարզի, թե կիրառման ենթակա և քննության առարկա գործերի փաստական հանգամանքների տարբերությունները որքանով են էական։ Հակառակ պարագայում ՀՀ դատական օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի 4-րդ մասում (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի 4-րդ մասում) ամրագրված իրավանորմը կդառնա անկիրառելի։
Դրա հետ մեկտեղ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի դատական ակտի կիրառելության հարցը լուծելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի նաև այն, թե տվյալ դատական ակտի հիմնավորման բովանդակությունը կազմող ինչպիսի դրույթ է ենթակա կիրառման։ Եթե այդ դրույթն իր բնույթով առավել ընդհանրական է, ապա կիրառման համար պահանջվում է փաստական հանգամանքների առավել փոքր ընդհանրություն։ Եվ ընդհակառակը, եթե դրույթն իր բնույթով առավել կոնկրետ է, ապա կիրառման համար պահանջվում է փաստական հանգամանքերի առավել մեծ ընդհանրություն»։
30. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ բողոքում պատշաճորեն փաստարկված չէ, թե որոնք են սույն գործի և Մ.Բոլյանի վերաբերյալ գործի այն էական նմանությունները, որոնք կարող են անհրաժեշտ փաստական հիմք լինել Մ.Բոլյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի որոշման հիմնավորումները սույն գործի փաստերի նկատմամբ կիրառելու համար։
Այդպիսի պատշաճ փաստարկումը պետք է հիմնված լինի Ս.Այվազյանի վերաբերյալ գործով սահմանված և սույն որոշման նախորդ կետում մեջբերված իրավական չափանիշների վրա։ Իսկ նման փաստարկման բացակայությունն ինքնին բավարար է վճռաբեկ բողոքի քննարկվող պնդումը չհիմնավորված համարելու համար>>։
Դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալը և սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքները, գտնում է, որ պաշտպանության կողմի բողոքները, ինչպես ամբաստանյալներին արդարացնելու, այնպես էլ նրանց արարքները վերաորակելու վերաբերյալ բավարարելու հիմքեր չկան:
Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով բողոքներում բերված ՀՀ վճռաբեկ դատարանի այլ նախադեպային որոշումներին, պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի 4-րդ մասի դրույթները, գտավ, որ դրանք վերոհիշյալ պատճառաբանությամբ կիրառելի չեն սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքների նկատմամբ:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, գտավ, որ Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10, 48, 61, 62, 63, 65, 66 և 67 հոդվածներով, հաշվի առնելով կատարված հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար` վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալների անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները, հանցագործությանը յուրաքանչյուրի մասնակցության բնույթը և աստիճանը, հանգել է ճիշտ հետևության և ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակել է արդարացի և համաչափ պատիժ:
Հետևապես, դատարանի դատավճիռը ամբաստանյալների պատժի մասով բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Այսպիսով, դատարանը հանգեց հետևության, որ պաշտպաններ Ա.Հոբոսյանի, Ռ.Սիրեկանյանի, Տ.Սաֆարյանի, ամբաստանյալ Կ.Դավթյանի, պաշտպան Գ.Ազարյանի վերաքննիչ բողոքները վերը նշված հիմնավորումներով պետք է մերժել, իսկ Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.12.2011թ. դատավճիռը` թողնել անփոփոխ:
Դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալների նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց` կալանավորման և իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, գտավ, որ դատարանի համապատասխան որոշումները պետք է թողնել անփոփոխ, մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 և Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Պաշտպաններ Ա.Հոբոսյանի, Ռ.Սիրեկանյանի, Տ.Սաֆարյանի, Գ.Ազարյանի և ամբաստանյալ Կ.Դավթյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. դեկտեմբերի 29-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Զավեն Հակոբի Հարությունյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով, Վահրամ Սեյրանի Բարսեղյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 1-ին մասով, Դանիել Մերուժի Վարդանյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և 266 հոդվածի 4-րդ մասով, Կարեն Գեորգիի Դավթյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-266 հոդվածի 4-րդ մասով և 34-268 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ամբողջությամբ թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան, հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ