ԵԱՔԴ/0003/01/18


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն

«12» դեկտեմբերի 2018թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան) հետևյալ կազմով՝

նախագահությամբ՝ դատավոր Ա.Մաթևոսյանի,
քարտուղարությամբ՝ Հ.Արտաշեսյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ Ա.Առաքելյանի, Վ.Ասատրյանի, Ա.Սիմոնյանի, Հ.Խաչատրյանի,
տուժողներ Ա.Մուրադյանի, Ա.Վարտանովայի,
Հ.Կիրակոսյանի, Ս.Եղիազարյանի,
Մ.Քուրդօղլյանի, Մ.Մխիթարյանի,
ամբաստանյալ Գ.Մգոյանի,
պաշտպաններ Ա.Ղազարյանի, Ա.Գրիգորյանի

դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գրիշա Լատիֆի Մգոյանի՝ ծնված 1956 թվականի մարտի 29-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ եզդի, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, դատվածություն չունեցող, հաշվառված և բնակվում է Երևան քաղաքի Աէրացիա թաղամասի 6-րդ շենքի 45-րդ բնակարանում, որպես խափանման միջոց է ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդմասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Քոչարյանի 2017 թվականի դեկտեմբերի 15-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 09107317 քրեական գործը:
Քննիչի նույն օրվա այլ որոշումներով Հասմիկ Կիրակոսյանը, Մերի Մխիթարյանը, Աննա Վարտանովան, Անահիտ Մուրադյանը, Մարիամ Քուրդօղլյանը և Սոնա Եզիազարյանը թիվ 09107317 քրեական գործով ճանաչվել են տուժողներ:
Քննիչի 2017 թվականի դեկտեմբերի 19-ի որոշմամբ թիվ 09107317 քրեական գործով Գրիշա Մգոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2017 թվականի դեկտեմբերի 25-ին որոշում է կայացվելԳրիշա Լատիֆի Մգոյանին թիվ 09107317 քրեական գործով մեղադրյալ ներգրավելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով մեղադրանք առաջադրելու մասին:
Քննիչ Ա.Քոչարյանի 2017 թվականի դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ Գրիշա Մգոյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել և վերջինիս նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«[Գրիշա Լատիֆի Մգոյանը]ուրշի զգալի չափի գույք գաղտնի հափշտակելու դիտավորությամբ 2017թ.-ի դեկտեմբերի 15-ին` ժամը 12:00-ից մինչև 12:15-ն ընկած ժամանակահատվածում, պտուտակահանի նման գործիքով քանդել է շինություն հանդիսացող Երևան քաղաքի Պ.Սևակ փողոցի թիվ 5 հասցեում գտնվող` «Սրտաբանության ԳՀԻ»-ի 9-րդ հարկում գտնվող` օրդինատորների սենյակի մուտքի դռան կախովի փականի համար նախատեսված երկաթյա պնդօղակներից մեկի պտուտակը, բացել է դուռը, ապօրինի մուտք է գործել ներս և մեկ միասնական դիտավորությամբ այնտեղից գաղտնի հափշտակել ընդհանուր` 309.095 ՀՀ դրամ արժողության` Անահիտ Մուրադյանի 10.000 ՀՀ դրամ արժողության պայուսակը, որի մեջ եղել է 12.000 ՀՀ դրամ գումար, 4.095 ՀՀ դրամին համարժեք 500 ՌԴ ռուբլի, 3.000 ՀՀ դրամ արժողության դրամապանակը և 12.000 ՀՀ դրամ արժողության հեռախոսի լիցքավորման սարքը` պատճառելով զգալի չափի` 41.095 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, Աննա Վարտանովայի 20.000 ՀՀ դրամ արժողության պայուսակը, 5.000 ՀՀ դրամ արժողության դրամապանակը, որի մեջ եղել է 22.000 ՀՀ դրամ գումար, 5.000 ՀՀ դրամ արժողության օպտիկական ակնոցի տուփը, 10.000 ՀՀ դրամ արժողության օպտիկական ակնոցը, 7.000 ՀՀ դրամ արժողության գլխարկը` պատճառելով զգալի չափի` 69.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, Մերի Մխիթարյանի 25.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ պայուսակը, որի մեջ եղել է 8.000 ՀՀ դրամ գումար` պատճառելով զգալի չափի` 33.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, Մաիամ Քուրդօղլյանի 5.000 ՀՀ դրամ արժողության պայուսակը, որի մեջ եղել է 3.000 ՀՀ դրամ արժողության դրամապանակը և 2.000 ՀՀ դրամ արժողության «Սամսունգ» ֆիրմայի լիցքավորման սարքը` պատճառելով 10.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, Սոնա Եղիազարյանի 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ պայուսակը, որի մեջ եղել է 18.000 ՀՀ դրամ գումար և 5.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակը, վերջինիս` ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը և սոցիալական քարտը` պատճառելով զգալի չափի` 33.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս և Հասմիկ Կիրակոսյանի 15.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ պայուսակը, որի մեջ եղել է 25.000 ՀՀ դրամ գումար, 3.000 ՀՀ դրամ արժողության դրամապանակը և 80.000 ՀՀ դրամ արժողության «Apple» ֆիրմայի պլանշետը` պատճառելով զգալի չափի` 123.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:(…)»
Քննիչի 2017 թվականի դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ թիվ 09107317 քրեական գործով Գրիշա Մգոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` վերջինիս գործողություններում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ.Ասատրյանը 2018թվականիհունվարի11-ինհաստատելէթիվ09107317քրեականգործիմեղադրականեզրակացությունըևքրեականգործը,հաստատվածմեղադրականեզրակացությամբ,ուղարկվելէԵրևանքաղաքիԱրաբկիրևՔանաքեռ-Զեյթունվարչականշրջաններիընդհանուրիրավասությանառաջինատյանիդատարան, որտեղ ստացվել է նույն օրը:
Դատավորների միջև քրեական գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով քրեական գործը թիվ ԵԱՔԴ/0003/01/18 համարի ներքո մակագրվել և 2018 թվականի հունվարի12-ին հանձնվել է դատավոր Ա.Մաթևոսյանին:
Դատավոր Ա.Մաթևոսյանի 2018 թվականի հունվարի12-ի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ/0003/01/18 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի հունվարի 25-ի որոշմամբ նշանակվել դատական քննության:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Լ.Կարապետյանի 2018 թվականի հունվարի 29-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 13101618 քրեական գործը:
Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Մագդա Վալենտինի Սարգսյանը թիվ 13101618 քրեական գործով ճանաչվել է տուժող:
2018 թվականի հունվարի 31-ին Գրիշա Լատիֆի Մգոյանի նկատմամբ թիվ 13101618 քրեական գործով որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Քննիչ Լ.Կարապետյանի 2018 թվականի փետրվարի 07-ի որոշմամբ Գրիշա Լատիֆի Մգոյանը թիվ 13101618 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«[Գրիշա Լատիֆի Մգոյանը] 2018 թվականի հունվարի 29-ին` ժամը 11:15-ից մինչև 11:45-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևան քաղաքի Արամի 54 հասցեում գտնվող «Թիվ 2 բուժմիավորում» ՓԲ ընկերության վարչական շենքի 1-ին հարկում առկա շինությունից կատարել է ուրիշի գույքի խոշոր չափերով գաղտնի հափշտակություն:
Այսպես.
Գրիշա Լատիֆի Մգոյանը բժշկական հետազոտություն անցնելու նպատակով 2018 թվականի հունվարի 29-ին` ժամը 11:15-ի սահմաններում այցելել է Երևան քաղաքի Արամի 54 հասցեում գտնվող «Թիվ 2 բուժմիավորում» ՓԲ ընկերության պոլիկլինիկա: Գտնվելով պոլիկլինիկայի 1-ին հարկում և նկատելով «գինեկոլոգիական» թիվ 4 սենյակի աշխատակիցների դուրս գալու և դուռը փակելու հանգամանքը, մտադրվել է այնտեղից կատարել հափշտակություն: Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով, իր մոտ առկա քննությամբ չպարզված տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ, հիշյալ աշխատասենյակի մուտքի դուռը բացելու միջոցով, ապօրինի մուտք է գործել ներս, ապա աշխատասենյակի հետնամասում առկա աթոռի վրայից գաղտնի հափշտակել Մագդա Վալենտինի Սարգսյանին պատկանող 40.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակի, «Մովադո» և «Կոլբեր» մոդելների համապատասխանաբար` 540.000 և 100.000 ՀՀ դրամ արժողության ձեռքի ժամացույցների, 25.000 ՀՀ դրամ օպտիկական ակնոցի, 105 ԱՄՆ դոլար գումարին համարժեք 50.426.26 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի և թվով 2 «Արմէկոնոմբանկ» և «Ինեկոբանկ» ՓԲ ընկերությունների բանկային քարտերի պարունակությամբ 15.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Բալդի» ֆիրմայի պայուսակը, այնուհետև այն այլ անձանց կողմից նկատելու հանգամանքը բացառելու նպատակով դրել է պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ և հեռացել պոլիկլինիկայի տարածքից` Մագդա Սարգսյանին պատճառելով խոշոր չափերով, ընդհանուր` 770.426.26 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:(…)»
2018 թվականի մարտի 07-ին թիվ 13101618 քրեական գործը, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևանքաղաքիընդհանուրիրավասությանդատարան և թիվ ԵԴ/0107/01/18 համարի ներքո մակագրվել դատավոր Մ.Մելքոնյանին:
Դատավոր Մ.Մելքոնյանի 2018 թվականի մարտի 12-ի որոշմամբ թիվ ԵԴ/0107/01/18 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի մարտի 27-ի որոշմամբ նշանակվել դատական քննության:
2018 թվականի ապրիլի 06-ին դատավոր Մ.Մելքոնյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ ԵԴ/0107/01/18 քրեական գործն Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի Կենտրոն նստավայր ուղարկելու մասին` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28-րդ հոդվածով սահմանված կարգով թիվ ԵԱՔԴ/0003/01/18 քրեական գործի հետ մեկ վարույթում միացնելու և համատեղ քննության առնելու հարցը լուծելու համար:
2018 թվականի ապրիլի 10-ին թիվ ԵԴ/0107/01/18 քրեական գործն ստացվել է Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի Կենտրոն նստավայր, մակագրվել և նույն թվականի ապրիլի 11-ին հանձնվել է դատավոր Ա.Մաթևոսյանին:
Դատավոր Ա.Մաթևոսյանի 2018 թվականի ապրիլի 11-ի որոշմամբ թիվ ԵԴ/0107/01/18 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ ապրիլի 23-ի որոշմամբ թիվ ԵԴ/0107/01/18 քրեական գործը միացվել է թիվ ԵԱՔԴ/0003/01/18 քրեական գործին` վարույթը շարունակելով թիվ ԵԱՔԴ/0003/01/18 համարի ներքո:

Արագացված դատական քննություն
Մինչ դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանը միջնորդեց դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարեց, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատաքննություն անցկացնելու բնույթն ու իրավական հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքներն իրեն պարզ են, համաձայն է մեղադրանքների հետ և ընդունում է դրանք ամբողջ ծավալով:
Պաշտպան Ա.Գրիգորյանը միացավ իր պաշտպանյալի միջնորդությանը, հավաստեց, որ ամբաստանյալ Գ.Մգոյանին բացատրել է արագացված կարգով դատաքննություն անցկացնելու իրավական հետևանքները:
Դատական նիստի ընթացքում տուժողներ Մերի Մխիթարյանը, Մարիամ Քուրդօղլյանը և Աննա Վարտանովան հայտնեցին, որ ամբաստանյալ Գ.Մգոյանի կողմից մասնակի փոխհատուցվել է իրենց պատճառված վնասը, իսկ տուժող Հասմիկ Կիրակոսյանը հայտնեց, որ իրեն պատճառված վնասն ամբողջությամբ հատուցված է: Տուժողները նշեցին, որ ամբաստանյալ Գ.Մգոյանի նկատմամբ բողոք և պահանջ չունեն:
2018 թվականի մայիսի 02-ին և մայիսի 21-ին Դատարան է ստացվել տուժող Մագդա Սարգսյանի դիմումներն այն մասին, որ ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանի կողմից ամբողջությամբ հատուցված է իրեն պատճառված վնասը և վերջինիս նկատմամ բողոք, պարտք ու պահանջ չունի:
Ինչ վերաբերում է տուժողներԱնահիտ Մուրադյանին և Սոնա Եղիազարյանին, ապա Ա.Մուրադյանի ներկայությունը դատարանում ապահովել հնարավոր չի եղել, վերջինիս ուղարկված ծանուցագրերը հետ են վերադարձվել «չպահանջված» նշումով, իսկ բերման ենթարկելու մասին որոշմանն ի պատասխան ստացված ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի գրության համաձայն` Ա.Մուրադյանի բնակության հասցեի դուռը եղել է փակ վիճակում և հնարավոր չի եղել հայտնաբերել վերջինիս: Տուժող Սոնա Եղիազարյանը պատշաճ ծանուցվել, սակայն չի ներկայացել դատական նիստերին:
Թիվ 09107317 և 13101618 քրեական գործերի մեղադրական եզրակացությունները հաստատելիս մեղադրողներՎ.Ասատրյանն ու Ա.Սիմոնյանն առարկել էին դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու դեմ, սակայն դատական նիստի ընթացքում հայտնեցին, որ փոխում են իրենց դիրքորոշումը և չեն առարկում դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու միջնորդության դեմ:
Դատարանը, լսելով ամբաստանյալ Գ.Մգոյանի դիրքորոշումն իրեն առաջադրված մեղադրանքների վերաբերյալ, հաշվի առնելով մինչ դատաքննությունն սկսելը դատաքննության արագացված կարգ կիրառելու վերաբերյալ ամբաստանյալի միջնորդությունը, ինչպես նաև այդ կապակցությամբ մեղադրողների և տուժողների դիրքորոշումները, գտնում է, որ սույն քրեական գործի քննությունը պետք է անցկացնել արագացված դատական քննության կարգով` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Եթե մեղադրողը մեղադրական եզրակացությունում չի առարկել արագացված կարգ կիրառելու դեմ, ապա ամբաստանյալը կամ մեղադրյալն իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ համաձայնվելու դեպքում իրավունք ունի միջնորդելու արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու մասին այն հանցագործություններով, որոնց համար Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքով նախատեսված պատիժը չի գերազանցում 10 տարի ժամկետով ազատազրկումը։
Մինչև դատաքննությունն սկսելը մեղադրողը դատարանի առաջարկությամբ կարող է իր դիրքորոշումը փոխել, թեպետ արագացված կարգ կիրառելու դեմ առարկել է մեղադրական եզրակացությունում։
2. Սույն հոդվածի առաջին մասով նախատեսված դեպքում դատարանը կիրառում է դատական քննության արագացված կարգ, եթե`
1) ամբաստանյալը գիտակցում է իր կողմից ներկայացված միջնորդության բնույթը և հետևանքները, և
2) միջնորդությունը ներկայացված է կամավոր, և
3) պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո, եթե ամբաստանյալն ունի այդպիսին։
3. Դատարանը, գտնելով, որ ամբաստանյալի կողմից միջնորդություն ներկայացնելիս չեն պահպանվել սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասերով նախատեսված պայմանները, որոշում է ընդունում ընդհանուր կարգով դատաքննություն անցկացնելու մասին։
(…)
Այն դեպքում, երբ տուժողը փաստարկված առարկում է դատարանում արագացված կարգ կիրառելու միջնորդության դեմ, ապա դատարանը կարող է որոշում կայացնել ընդհանուր կարգով դատաքննություն անցկացնելու մասին:»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…)
4. Հարցերի արդյունքում դատարանը, համոզվելով, որ առկա են սույն օրենսգրքի 375.1 հոդվածով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացնում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։ Հակառակ դեպքում դատական քննությունն իրականացվում է ընդհանուր կարգով։
5. Դատարանը արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելիս քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չի կատարում։ Սակայն ուսումնասիրում է ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները։
6. Դատարանն արագացված կարգով դատական քննության արդյունքում մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ, որը չի կարող գերազանցել կատարված հանցագործության համար նախատեսված առավել խիստ պատժի երկու երրորդը, իսկ եթե առավել խիստ պատժի երկու երրորդը փոքր է տվյալ հանցագործության համար նախատեսված առավել մեղմ պատժից` ապա առավել մեղմ պատիժը։
(…)
8. Սույն օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի առաջին մասի 2-8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թիվ ԵԿԴ/0209/01/10 քրեական գործով Շ.Ամիրխանյանի և Գ.Ֆարմանյանի վերաբերյալ 2011 թվականի փետրվարի 24–ին կայացված որոշման 24–րդ կետերում հայտնել է հետևյալը.
«(…) [Դ]ատական քննության արագացված կարգի կիրառման համար, ի թիվս այլոց, անհրաժեշտ են հետևյալ պայմանները.
1) ամբաստանյալը կամ մեղադրյալն իր միջնորդության մեջ հայտարարել է առաջադրված մեղադրանքի հետ համաձայն լինելու և արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու մասին,
2) ամբաստանյալը կամ մեղադրյալը գիտակցում է իր ներկայացրած միջնորդության բնույթն ու հետևանքները,
3) միջնորդությունը ներկայացված է կամավոր, պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.2-րդ հոդվածով նախատեսված ժամանակահատվածում, այն է՝ քրեական գործը դատարան ուղարկելու պահից մինչև դատաքննությունն սկսվելը,
4) մեղադրողը չի առարկում արագացված կարգ կիրառելու դեմ,
5) անձը մեղադրվում է այնպիսի հանցանք գործելու մեջ, որի համար նախատեսված պատիժը չի գերազանցում 10 տարի ժամկետով ազատազրկումը»:
Դատարանը, սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքները գնահատելով վերը շարադրված իրավական նորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո, արձանագրում է հետևյալը.
ա) ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանն իր միջնորդության մեջ հայտարարել է առաջադրված մեղադրանքների հետ համաձայն լինելու և արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու մասին,
բ) ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանը գիտակցում է իր ներկայացրած միջնորդության բնույթն ու հետևանքները,
գ) միջնորդությունը ներկայացված է կամավոր, պաշտպան Ա.Գրիգորյանի հետ խորհրդակցելուց հետո և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.2–րդ հոդվածով նախատեսված ժամանակահատվածում, մինչև դատաքննությունն սկսելը։
դ) մեղադրողները և տուժողները չեն առարկել արագացված կարգ կիրառելու դեմ,
ե) Գրիշա Մգոյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանք գործելու մեջ, որոնց համար նախատեսված պատիժը նույնն է և ազատազրկման ձևով կազմում է առավելագույնը հինգ տարի, հետևաբար այն չի գերազանցում 10 տարի ժամկետով ազատազրկումը։
Հաշվի առնելով վերը շարադրված փաստական հանգամանքները` Դատարանը գտնում է, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1-րդ եւ 375.2-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմաններն արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։


Դատարանի իրավական վերլուծությունը և եզրահանգումը
Դատարանը, գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանը, ուրշի զգալի չափի գույք գաղտնի հափշտակելու դիտավորությամբ, 2017թ.-ի դեկտեմբերի 15-ին` ժամը 12:00-ից մինչև 12:15-ն ընկած ժամանակահատվածում, պտուտակահանի նման գործիքով քանդել է շինություն հանդիսացող Երևան քաղաքի Պ.Սևակ փողոցի թիվ 5 հասցեում գտնվող` «Սրտաբանության ԳՀԻ»-ի 9-րդ հարկում գտնվող` օրդինատորների սենյակի մուտքի դռան կախովի փականի համար նախատեսված երկաթյա պնդօղակներից մեկի պտուտակը, բացել է դուռը, ապօրինի մուտք է գործել ներս և մեկ միասնական դիտավորությամբ այնտեղից գաղտնի հափշտակել ընդհանուր` 309.095 ՀՀ դրամ արժողության` Անահիտ Մուրադյանի 10.000 ՀՀ դրամ արժողության պայուսակը, որի մեջ եղել է 12.000 ՀՀ դրամ գումար, 4.095 ՀՀ դրամին համարժեք 500 ՌԴ ռուբլի, 3.000 ՀՀ դրամ արժողության դրամապանակը և 12.000 ՀՀ դրամ արժողության հեռախոսի լիցքավորման սարքը` պատճառելով զգալի չափի` 41.095 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, Աննա Վարտանովայի 20.000 ՀՀ դրամ արժողության պայուսակը, 5.000 ՀՀ դրամ արժողության դրամապանակը, որի մեջ եղել է 22.000 ՀՀ դրամ գումար, 5.000 ՀՀ դրամ արժողության օպտիկական ակնոցի տուփը, 10.000 ՀՀ դրամ արժողության օպտիկական ակնոցը, 7.000 ՀՀ դրամ արժողության գլխարկը` պատճառելով զգալի չափի` 69.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, Մերի Մխիթարյանի 25.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ պայուսակը, որի մեջ եղել է 8.000 ՀՀ դրամ գումար` պատճառելով զգալի չափի` 33.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, Մաիամ Քուրդօղլյանի 5.000 ՀՀ դրամ արժողության պայուսակը, որի մեջ եղել է 3.000 ՀՀ դրամ արժողության դրամապանակը և 2.000 ՀՀ դրամ արժողության «Սամսունգ» ֆիրմայի լիցքավորման սարքը` պատճառելով 10.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, Սոնա Եղիազարյանի 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ պայուսակը, որի մեջ եղել է 18.000 ՀՀ դրամ գումար և 5.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակը, վերջինիս` ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը և սոցիալական քարտը` պատճառելով զգալի չափի` 33.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս և Հասմիկ Կիրակոսյանի 15.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ պայուսակը, որի մեջ եղել է 25.000 ՀՀ դրամ գումար, 3.000 ՀՀ դրամ արժողության դրամապանակը և 80.000 ՀՀ դրամ արժողության «Apple» ֆիրմայի պլանշետը` պատճառելով զգալի չափի` 123.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Բացի այդ, ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանը բժշկական հետազոտություն անցնելու նպատակով 2018 թվականի հունվարի 29-ին` ժամը 11:15-ի սահմաններում այցելել է Երևան քաղաքի Արամի 54 հասցեում գտնվող «Թիվ 2 բուժմիավորում» ՓԲ ընկերության պոլիկլինիկա: Գտնվելով պոլիկլինիկայի 1-ին հարկում և նկատելով «գինեկոլոգիական» թիվ 4 սենյակի աշխատակիցների դուրս գալու և դուռը փակելու հանգամանքը, մտադրվել է այնտեղից կատարել հափշտակություն: Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով, իր մոտ առկա քննությամբ չպարզված տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ, հիշյալ աշխատասենյակի մուտքի դուռը բացելու միջոցով, ապօրինի մուտք է գործել ներս, ապա աշխատասենյակի հետնամասում առկա աթոռի վրայից գաղտնի հափշտակել Մագդա Վալենտինի Սարգսյանին պատկանող 40.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակի, «Մովադո» և «Կոլբեր» մոդելների համապատասխանաբար` 540.000 և 100.000 ՀՀ դրամ արժողության ձեռքի ժամացույցների, 25.000 ՀՀ դրամ օպտիկական ակնոցի, 105 ԱՄՆ դոլար գումարին համարժեք 50.426.26 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարի և թվով 2 «Արմէկոնոմբանկ» և «Ինեկոբանկ» ՓԲ ընկերությունների բանկային քարտերի պարունակությամբ 15.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Բալդի» ֆիրմայի պայուսակը, այնուհետև այն այլ անձանց կողմից նկատելու հանգամանքը բացառելու նպատակով դրել է պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ և հեռացել պոլիկլինիկայի տարածքից` Մագդա Սարգսյանին պատճառելով խոշոր չափերով, ընդհանուր` 770.426.26 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Այսինքն` ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանը կատարել է արարքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով:
Ամբաստանյալ Գ.Մգոյանը նշված արարքները կատարելու համար ենթակա է քրեական պատասխանատվության ու պատժի, որը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3-րդ հոդվածի 6-րդ կետի համաձայն` չի կարող գերազանցել նշված հանցագործության համար օրենքով նախատեսված առավել խիստ պատժի երկու երրորդը:
Ամբաստանյալի նկատմամբպատիժնշանակելու հարցը քննարկելիս՝Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները»:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի տեսակները»:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ, ինչի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 39–րդ կետում հայտնել է հետևյալը.
«(…)Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
(…)
Այսպիսով, նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին:
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
(…) Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն»։
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանի անձը բնութագրող հանգամանք է հանդիսանում այն, որ նա.
- ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի 2018 թվականի նոյեմբերի22-ի տեղեկանքի համաձայն` դատվածություն չունի,
- ունի առողջական խնդիրներ,այն է՝«Կարմիր բլուր պոլիկլինիկա» ՓԲԸ-ի 09.02.2018 թվականի քաղվածքի համաձայն` ամբաստանյալի մոտ ախտորոշվել է ասթենո-նևրոտիկ համախտանիշ, ՈՒԱՇԽԽ:
- Երևանի Շենգավիթ համայնքի «Աէրացիա» համատիրության նախագահի կողմից 07.02.2018 թվականին տրված բնութագրի համաձայն՝ բնութագրվում է դրական,
- ունի մշտական բնակության վայր (հիմք` Երևանի Շենգավիթ համայնքի «Աէրացիա» համատիրության նախագահի07.02.2018 թվականի տեղեկանքը):
Դատարանն ամբաստանյալ Գ.Մգոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում այն հանգամանքը, որ վերջինիս խնամքին է գտնվում է վատառողջ աղջիկը, ում մոտ ախտորոշվել է խրոնիկ պիելոնեֆրիտ, աջ երիկամի ապոպլազիա, ԽԵՀ տերմինալ շրջան, վիճակ ծրագրային հեմոդիալիզի վրա (հիմք՝ «Աէրացիա» համատիրության նախագահի 06.02.2018թ. տեղեկանքը, «Աստղիկ» բժշկական կենտրոնի 01.02.2018 թվականի էպիկրիզը և «Նատալի Ֆարմ Մալաթիա» բժշկական կենտրոնի 01.02.2018 թվականի տեղեկանք):
Դատարանը, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթները, որպես ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք, հաշվի է առնում այն, որ նա առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր է ճանաչել, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, զղջացել է կատարած արարքների համար, մասնակի կամ ամբողջությամբ հատուցել է տուժողներին պատճառված վնասները: Դատարանի գնահատմամբ նշվածը վկայում է ամբաստանյալ Գ.Մգոյանի դրսևորած հետհանցավոր դրական վարքագծի մասին, այն է՝ ամբաստանյալը գիտակցել է իր արարքների հանրային վտանգավորությունն ու զղջացել է դրանց համար, որպիսի պարագայում քրեական պատժի նպատակների իրացումը, այդ թվում` պատժի ենթարկված անձին ուղղելու հավանականությունը, զգալիորեն բարձրանում է:
Դատարանն ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:
Դատարանը, վերոգրյալ իրավական նորմերը, Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումները համադրելով սույն գործի հանգամանքների հետ,ինչպես նաև հաշվի առնելով վերը թվարկված ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում, և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասերով և 61-րդ հոդվածով, գտնում է, որ ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով՝ ազատազրկում 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով, ինչը, Դատարանի գնահատմամբ, բավարար է պատժի նպատակների իրացվելիությունն ապահովելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցանքների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։
(...)
3. Եթե հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է միայն միջին ծանրության կամ միջին ծանրության և ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։ Ընդ որում, ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել տասը տարին։»
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված` պատիժների լրիվ կամ մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ, ամբաստանյալ Գ.Մգոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերովնշանակված պատժին մասնակիորեն ենթակա է գումարման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նշանակված պատժից ազատազրկում 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ վերջնական պատիժ սահմանելով ազատազրկում 2 (երկու) տարի 9 (ինը) ամիս ժամկետով:
Անդրադառնալով Գ.Մգոյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու կամ այն պայմանականորեն չկիրառելու հարցին` Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
3. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը սահմանում է փորձաշրջան՝ մեկից հինգ տարի ժամկետով:(…)»
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթները ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, ի թիվս այլ որոշումների (Վճռաբեկ դատարանի թիվ ՎԲ-124/07, ՎԲ-192/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԼԴ2/0019/01/09 որոշումները և այլն), վերլուծության է ենթարկել Դ.Հովհաննիսյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ (իրական) պատիժ կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
(…) պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին» (Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշման 11-12-րդ կետերը):
Դատարանը գտնում է, որ Գ.Մգոյանի անձը բնութագրող տվյալների (դատվածություն չունի, ունի մշտական բնակության վայր, վատառողջ է, բնութագրվում է դրական), պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների (առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարածի համար, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, մասնակի կամ ամբողջությամբ հատուցել է տուժողներին պատճառված վնասները) կոնկրետ համակցությունը, ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում, բավարար է նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Այսպիսով, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում` Դատարանը հանգում է հետևության, որ Գ.Մգոյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և համապատասխան վերահսկողություն սահմանելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին, այդ թվում՝ պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը:
Միևնույն ժամանակ, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գ.Մգոյանի վրա պետք է դնել պարտավորություն` փորձաշրջանի ընթացքում առանց վարքագծի նկատմամբ հսկողություն իրականացնող մարմնի թույլտվության չփոխելու մշտական բնակության վայրը:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Գ.Մգոյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին` Դատարանը գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնեը:
Անդրադառնալովիրեղենապացույցներիտնօրինմանհարցին`Դատարանըգտնումէ, որ դատավճիռնօրինականուժիմեջմտնելուցհետո նախաքննության մարմնի 2017 թվականի դեկտեմբերի 19-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված և դատարանում պահվող սև գույնի կաշվից կուրտկան, սև կտորից կեպիով գլխարկը, մուգ բորդո գույնի շրջանակով օպտիկական ակնոցը պետք է վերադարձնել ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանին, 2017 թվականի դեկտեմբերի 28-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված և դատարանում պահվող «Ipad» տեսակի, «A 1460» մոդելի պլանշետը պետք է վերադարձնել տուժող Հասմիկ Կիրակոսյանին, իսկ դեպքի վայրի զննությամբ վերցված գլանաձև մեխանիզմը` ոչնչացնել:
Դատարանը գտնում էնաև, որ դատավճիռնօրինականուժիմեջմտնելուցհետո ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանից վերցված և քրեական գործին կցված 70.000 ՀՀ դրամ գումարը պետք է վերադարձնել վերջինիս: Դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ նախաքննության մարմնի 2018 թվականի փետրվարի 07-ի արձանագրության համաձայն` Գրշա Մգոյանը վարույթն իրականացնող մարմնին է հանձնել 3 հատ 20.000 և մեկ հատ 10.000 ՀՀ թղթադրամներ` որպես իր կողմից Մագդա Սարգսյանին հասցված վնասի ամբողջական փոխհատուցում, մինչդեռ տուժող ճանաչված Մագդա Սարգսյանն իր 2018 թվականի մայիսի 02-ի և մայիսի 21-ի դիմումներով Դատարանին հայտնել է, որ ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանի կողմից ամբողջությամբ հատուցված է իրեն պատճառված վնասը և վերջինիս նկատմամբ բողոք, պարտք ու պահանջ չունի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև դատական ծախսերի, գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի, քաղաքացիական հայցի հարցերին, սակայն Դատարանը, պարզելով, որ սույն քրեական գործով ամբաստանյալի գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել, քրեական գործում բացակայում են դատական ծախսերի վերաբերյալ տվյալները (այդպիսիք առկա լինելու պարագայում էլ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3 հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեպքում դատական ծախսերն ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման), քաղաքացիական հայց ներկայացված չի եղել, սահմանափակվում է այդ փաստերի արձանագրմամբ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 369-372-րդ, 375.3-375.4-րդ հոդվածներով` Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Գրիշա Լատիֆի Մգոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և պատիժ նշանակել՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով՝ ազատազրկում 2 (երկու) տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով՝ ազատազրկում 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով պատիժների մասնակի գումարման կանոնների կիրառմամբ Գրիշա Լատիֆի Մգոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նշանակված պատժին մասնակի գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նշանակված պատժից ազատազրկում 6 (վեց)ամիս ժամկետով և Գրիշա Լատիֆի Մգոյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 9 (ինը) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 2 (երկու) տարի ժամկետով` նրա վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա:
Ամբաստանյալ Գրիշա Լատիֆի Մգոյանի վրա դնել պարտավորություն` փորձաշրջանի ընթացքում առանց վարքագծի նկատմամբ հսկողություն իրականացնող մարմնի թույլտվության չփոխելու մշտական բնակության վայրը` փորձաշրջանի կրման սկիզբը հաշվարկելով համապատասխան ստորաբաժանումում հաշվառման վերցնելու պահից:
Ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ՝ մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո նախաքննության մարմնի 2017 թվականի դեկտեմբերի 19-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված և դատարանում պահվող սև գույնի կաշվից կուրտկան, սև կտորից կեպիով գլխարկը, մուգ բորդո գույնի շրջանակով օպտիկական ակնոցը վերադարձնել ամբաստանյալ Գրիշա Մգոյանին, 2017 թվականի դեկտեմբերի 28-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված և դատարանում պահվող «Ipad» տեսակի, «A 1460» մոդելի պլանշետը վերադարձնել տուժող Հասմիկ Կիրակոսյանին, իսկ դեպքի վայրի զննությամբ վերցված գլանաձև մեխանիզմը ոչնչացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետոամբաստանյալ Գրիշա Լատիֆի Մգոյանից վերցված և քրեական գործին կցված 70.000 ՀՀ դրամ գումարը վերադարձնել վերջինիս:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:
Դատավճիռը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1–ին կետով նախատեսված հիմքով չի կարող բողոքարկվել։


ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ