Գործ թիվ ԵԱՔԴ/0002/01/18

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Մ.Հարությունյան,
դատավորներ` Լ.Աբգարյան,
Ա.Դանիելյան,

քարտուղարությամբ` Հ.Հակոբյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Դ.Մնացականյանի,
պաշտպան` Գ.Սահակյանի,
ամբաստանյալ` Է.Հակոբյանի,

2019 թվականի մայիսի 07-ին, Երևան քաղաքում,

դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ դատախազության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Դ.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 34-355-րդ հոդվածի 1-ին մասով և մյուսի վերաբերյալ,

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2017 թվականի հոկտեմբերի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով հարուցվել է թիվ 09106017 քրեական գործը, այն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն:
2017 թվականի հոկտեմբերի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Տուժող ճանաչելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09106017 քրեական գործով Սեդա Աշոտի Մարտիրոսյանը ճանաչվել է տուժող:
2017 թվականի հոկտեմբերի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` Երևան քաղաքի Դրոյի փողոցի 22/8 հասցեում գործող մթերային խանութից զգալի չափի գաղտնի հափշտակության փորձ կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով հարուցվել է թիվ 09105917 քրեական գործը, այն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն:
2017 թվականի հոկտեմբերի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Տուժող ճանաչելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09105917 քրեական գործով Օնիկ Գրիգորի Անտոնյանը ճանաչվել է տուժող:
2017 թվականի հոկտեմբերի 30-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Թիվ 09105917 քրեական գործը թիվ 09106017 քրեական գործին միացնելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09105917 քրեական գործը միացվել է թիվ 09106017 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 09106017 համարով:
2017 թվականի հոկտեմբերի 30-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09105917 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և շարունակվել է նախաքննության կատարումը:
2017 թվականի նոյեմբերի 24-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կազմված <<Կասկածյալին ձերբակալելու մասին արձանագրության>> համաձայն` նույն օրը ժամը 14:25-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման կասկածանքով, հանցագործությունների կատարումը և քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելը կանխելու նպատակով, ձերբակալվել է Էմիլ Հարությունի Հակոբյանը:
2017 թվականի նոյեմբերի 25-ին ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի հետաքննության բաժանմունքում կայացված <<Քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-355-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 09186717 քրեական գործը:
2017 թվականի նոյեմբերի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09186717 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և շարունակվել է նախաքննության կատարումը:
2017 թվականի նոյեմբերի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Թիվ 09186717 քրեական գործը թիվ 09106017 քրեական գործին միացնելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09186717 քրեական գործը միացվել է թիվ 09106017 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 09106017 համարով:
2017 թվականի նոյեմբերի 26-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին>> որոշմամբ` Էմիլ Հարությունի Հակոբյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` 2 դրվագով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-355-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2017 թվականի նոյեմբերի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09106017 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և շարունակվել է նախաքննության կատարումը:
2017 թվականի նոյեմբերի 27-ին Առաջին ատյանի դատարանի <<Կալանավորումը որպես խփանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ քննիչի միջնորդությունը քննության առնելու մասին>> որոշմամբ` ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Հայրապետյանի միջնորդությունը բավարարվել է: Թիվ 09106017 քրեական գործով մեղադրյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը` 2 /երկու/ ամիս ժամանակով, կալանքի սկիզբը հաշվելով սույն որոշման հիմքով Էմիլ Հարությունի Հակոբյանին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից և կալանքի ժամկետին հաշվակցվել է 2017 թվականի նոյեմբերի 24-ի ժամը 14:25-ից մինչև 2017 թվականի նոյեմբերի 27-ի ժամը 14:25-ն արգելանքի տակ պահվելու ժամանակահատվածը:
2018 թվականի հունվարի 09-ին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազությունում կայացված համապատասխան որոշմամբ` թիվ 09106017 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Էմիլ Հարությունի Հակբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով /2 դրվագ/ 34-355-րդ հոդվածի 1-ին մասով և Էդուարդ Աշոտի Ներսիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով /2 դրվագ/, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
2018 թվականի հունվարի 10-ին ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` թիվ ԵԱՔԴ/0002/01/18 գործն ըստ մեղադրանքի Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով /2 դրվագ/, 34-355-րդ հոդվածի 1-ին մասով և Էդուարդ Աշոտի Ներսիսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով /2 դրվագ/, ընդունվել է վարույթ:
2018 թվականի հունվարի 17-ին ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի <<Քրեական գործը դատական քննության նշանակելու մասին>> որոշմամբ` Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի վերաբերյալ քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 34-355-րդ հոդվածի 1-ին մասով և Էդուարդ Աշոտի Ներսիսյանի վերաբերյալ քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, նշանակվել է դատական քննության: Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը չի փոփոխվել: Էդուարդ Աշոտի Ներսիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը չի փոփոխվել:
2018 թվականի հունիսի 07-ին ՀՀ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի <<Կալանավորումը գրավով փոխարինելու վերաբերյալ միջնորդությունը քննության առնելու մասին>> որոշմամբ` ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի շահերի պաշտպան Գարիկ Սահակյանի ներկայացրած միջնորդությունը` իր պաշտպանյալի նկատմամբ գրավի կիրառումը թույլատրելի ճանաչելու վերաբերյալ բավարարվել է: Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառվել է գրավ և գրավի չափ սահմանվել է նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյուրապատիկի` 700.000 /յոթ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
2019 թվականի հունվարի 09-ի ՀՀ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)` թիվ ԵԱՔԴ/0002/01/18 դատավճռով` Էմիլ Հարությունի Հակոբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 34-355-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություններ կատարելու մեջ և պատիժ է նշանակվել. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկում 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկում 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-355-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկում 1 (մեկ) տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 1-ին և 3-րդ մասերի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ` նշանակված պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոններով նշանակված պատժին հաշվակցվել է Էմիլ Հակոբյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը` 6 (վեց) ամիս 15 (տասնհինգ) օրը և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 5 (հինգ) ամիս 15 (տասնհինգ) օր: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ` 2 (երկու) տարի 5 (հինգ) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մարտի 13-ի դատավճռով` ՀՀ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրքառասունապատիկի` 240.000 (երկու հարյուր քառասուն հազար) ՀՀ դրամի չափով նշանակված տուգանքի ձևով պատժի չկրած մասից` 160.000 (հարյուր վաթսուն հազար) ՀՀ դրամից 100.000 (հարյուր հազար) ՀՀ դրամ և Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 5 (հինգ) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով, տուգանք ՀՀ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000 (հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ 2 (երկու) տարի 5 (հինգ) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան 2 (երկու) տարի ժամկետով: Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարվել է ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայությանը: Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված գրավը թողնվել է անփոփոխ: Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված գրավի առարկա հանդիսացող 700.000 (յոթ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գումարը վերադարձնել Քրիստինե Սամվելի Կարապետյանին: Էդուարդ Աշոտի Ներսիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործություններ կատարելու մեջ և պատիժ է նշանակվել.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկում 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկում 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 1-ին և 3-րդ մասերի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ` նշանակված պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով Էդուարդ Աշոտի Ներսիսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Կիրառվել է <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> 2018 թվականի նոյեմբերի 1-ի ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետը և Էդուարդ Աշոտի Ներսիսյանը ազատվել է 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատժից: Էդուարդ Աշոտի Ներսիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվել է: Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Էդուարդ Աշոտի Ներսիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրության կապակցությամբ ՍԵԿՏ համակարգում մուտքագրված տեղեկությունները` վերացվել են: Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված Էդուարդ Ներսիսյանի անձնական խուզարկությամբ վերջինիս մոտից հայտնաբերված մեկ զույգ կիսագուլպաները հանձնվել են վերջինիս տնօրինությանը, իսկ դեպքի վայրի զննությամբ` ք.Երևան, Դրոյի 22/1 հասցեի խանութի ձախակողմյան հատվածում հայտնաբերված երեք անցքով սև գույնի կտորը, Էդուարդ Ներսիսյանի և Էմիլ Հակոբյանի արյան, թքի, քրտինքի և մազի նմուշներն ոչնչացվել են:
Առաջին ատյանի դատարանի վերը նշված դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ՀՀ դատախազության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Դ.Մնացականյանը:
2019 թվականի մարտի 07-ի Վերաքննիչ քրեական դատարանի <<Վերաքննիչ բողոքը վարույթ ընդունելու և քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում քննության նշանակելու մասին>> որոշմամբ` դատախազ Դ.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ: Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 34-355-րդ հոդվածի 1-ին մասով և մյուսի վերաբերյալ, նշանակվել է դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2. Նախաքննության մարմինը Էմիլ Հարությունի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-355-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ. <<(…) Նա ուրիշի գույքի զգալի չափերի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով Էդուարդ Ներսիսյանի հետ 2017թ. հոկտեմբերի 26-ին` ժամը 02:00-ի սահմաններում, գնացել են Երևան քաղաքի Դրոյի փող., 22/8 հասցեում գտնվող մրգի և բանջարեղենի խանութի մոտ, սակայն այնտեղ անցորդներ նկատելով, հեռացել են ու որոշ ժամանակ զբոսնել են մոտակա բակերում, որի ընթացքում ժամը 03:30-ի սահմաններում նկատելով Երևան քաղաքի Պ.Սևակ փողոցի 92 հասցեի մոտ գտնվող Սեդա Մարտիրոսյան Ա/Ձ-ին պատկանող բջջային հեռախոսների վերանորոգման և բջջային հեռախոսների պարագաների վաճառքի խանութ-կրպակը, այնտեղից զգալի չափերի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով Էդուարդ Ներսիսյանի հետ, հստակ դերաբաշխում կատարելով` Էդուարդ Ներսիսյանը կանգնել է խանութի մոտ, վտանգի մասին տեղեկացնելու և Էմիլ Հակոբյանի գործողությունների անխոչնդոտ ընթացքն ապահովելու նպատակով դիտարկել-հսկել է տարածքը, իսկ Էմիլ Հակոբյանը մետաղյա լինգի գործադրմամբ փորձել է բացել խանութի մուտքի եվրոարտադրության դուռը, սակայն չկարողանալով այն բացել, առանց հափշտակություն կատարելու հեռացել են դեպքի վայրից` այդ կերպ հանցագործությունն իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով ավարտին չհասցնելով:
Բացի այդ, Էմիլ Հակոբյանը զգալի չափերի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով Էդուարդ Ներսիսյանի հետ, հստակ դերաբաշխում կատարելով, վերջինիս հետ 2017թ. հոկտեմբերի 26-ին` ժամը 04:20-ի սահմաններում, գնացել են Երևան քաղաքի Դրոյի փող., 22/8 հասցեում տեղակայված Օնիկ Անտոնյան Ա/Ձ-ին պատկանող մրգի և բանջարեղենի վաճառքի խանութ, որտեղ Էդուարդ Ներսիսյանն օժանդակել է Էմիլ Հակոբյանին` կանգնելով խանութի մոտ, վտանգի մասին տեղեկացնելու և նրա գործողությունների անխոչնդոտ ընթացքն ապահովելու նպատակով դիտարկել-հսկել է տարածքը, իսկ Էմիլ Հակոբյանը այդ ընթացքում մետաղյա լինգի գործադրմամբ փորձել է բացել խանութի մուտքի եվրոարտադրության դուռը, սակայն իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել, քանի որ նրանց են մոտեցել նշված տարածքում ծառայություն իրականացնող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի աշխատակիցները, ում նկատելով Էմիլ Հակոբյանը դիմել է փախուստի, իսկ Էդուարդ Ներսիսյանը բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին:
Բացի այդ, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում քննվող թիվ 09106017 քրեական գործով կասկածյալ, ձերբակալված Էմիլ Հակոբյանից դատակենսաբանական փորձաքննության անցկացման շրջանակներում փորձանմուշներ ստանալու նպատակով նա <<Շեվրոլե Նիվա>> մակնիշի 181 II 02 հաշվառման համարանիշի ծառայողական ավտոմեքենայով Ա.Ահարոնյան փողոցի 3 հասցեում գտնվող ՀՀ ՔԿ Երևաքն քաղաքի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնից 24.11.2017թ. տեղափոխվել է Երևանի Հերացու 5 հասցեում գտնվող ՀՀ ԱՆ ԴԲԳԳ կենտրոն: Մասնավորապես, հիշյալ գործողության կատարման բնականոն ընթացքն ապահովելու, ձերբակալվածի հավանական փախուստը կանխելու նպատակով 2017թ. նոյեմբերի 24-ին ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնից ստացված թիվ 46/3523-17 գրության հիման վրա ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթուն բաժնում ձևավորվել է պահակախումբ` բաղկացած Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՔՀԲ ավագ օպերլիազոր Նարեկ Պողոսյանից, օպերլիազոր Վասիլի Վարդանյանից և նույն բաժնի հերթապահ մասի վարորդ-ոստիկան Արտյոմ Սայադյանից, իսկ նրանց հիշյալ գործողության կատարման վայր ուղեկցել է քրեական գործով վարույթն իրականացնող քննիչը: Փորձանմուշ ստանալուց հետո` 24.11.2017թ. ժամը 17:15-ի սահմաններում ՀՀ ԱՆ ԴԲԳԳ կենտրոնի դիմաց կայանված ոստիկանության հիշյալ ծառայողական ավտոմեքենային մոտենալու պահին Է.Հակոբյանը փախուստի դիմելու դիտավորությամբ, ինքնակամ ապօրինաբար ազատվել է իր ձախ ձեռքին գցված ձեռնաշղթայից, ապա դիմել փախուստի: Սակայն մոտ 100 մետր Կորյուն փողոցի ուղղությամբ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից հետապնդման արդյունքում Էմիլ Հակոբյանը բռնվել է, որպիսի պայմաններում էլ իր կամքից անկախ հանգամանքներով կանխվել է վերջինիս փախուստը>>:
3. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2019 թվականի հունվարի 09-ի թիվ ԵԱՔԴ/0002/01/18 դատավճռի <<Դատարանի իրավական վերլուծությունները>> վերտառությամբ բաժնում նշել է. <<Առաջադրված մեղադրանքն ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի կողմից ընդունելու և դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու պայմաններում դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ՝ երկու դրվագով գողության` շինություն ապօրինի մուտք գործելով Ս.Մարտիրոսյանի և Օ.Անտոնյանի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակության փորձ, ինչպես նաև ձերբակալվածներին պահելու վայրից փախուստի փորձ կատարելն ապացուցված է, նրա արարքները ճիշտ են որակված և համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 34-355-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներին, որոնցով էլ նա ենթակա է պատասխանատվության և պատժի:
(…)
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, մասնավորապես այն, որ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանը կատարել է միջին ծանրության հանցանքներ, որոնցից ծանրի համար նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը հինգ տարի է, նախկինում դատված է, բնութագրվում է դրական` թիվ 7 տեղամասի լիազոր ներկայացուցչի կնիքով հաստատված հայտարարությունների համաձայն Էմիլ Հակոբյանը բարի է, մեծերին հարգող, վայելում է շրջապատի և հարևանների հարգանքը, ամուսնացած է /հիմք` Մալաթիա-Սեբաստիա ՔԿԱԳ տարածքային բաժնի պետի կողմից տրված թիվ ԲԱ029021 ամուսնության մասին պետական վկայականի պատճենը/:
Ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասով, չկան:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասով դատարանն որպես այդպիսին դիտում է նրա անկեղծորեն զղջալը:
Թեև ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանը Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մարտի 13-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 343-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 2-րդ մասի կիրառմամբ պատիժ է սահմանվել տուգանք` Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուքառասնապատիկի` 240.000 (երկու հարյուր քառասուն հազար) ՀՀ դրամի չափով, սակայն տվյալ դեպքում հանցագործությունների ռեցիդիվը բացակայում է, քանի որ սույն քրեական գործով հանցանքը կատարել է նախքան Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մարտի 13-ի դատավճռի կայացումը:
Ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածով` չկան:
Ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի պատժատեսակը, պատժաչափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած հանցանքների բնույթն ու վտանգավորությանը աստիճանը, օրենքով պաշտպանվող շահը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը և գտնում է, որ պատժի նպատակները կիրականանան ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկում 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկում 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-355-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկում 1 (մեկ) տարի ժամկետով նշանակելու պայմաներում:
(…)
Քանի որ ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանը կատարել է երեք դրվագով հանցագործություններ, ուստի վերջինիս նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 1-ին և 3-րդ մասերի կանոններով` հանցանքների համակցությամբ, որպիսի պայմաններում դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի ժամկետով:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանը սույն քրեական գործով 2017 թվականի նոյեմբերի 24-ից մինչև 2018 թվականի հունիսի 8-ը գտնվել է կալանքի տակ, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոններով նշանակված պատժին պետք է հաշվակցել վերջինիս կալանքի տակ պահելու ժամկետը` 6 (վեց) ամիս 15 (տասնհինգ) օրը և Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել 2 (երկու) տարի 5 (հինգ) ամիս 15 (տասնհինգ) օր:
Բացի այդ, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանը Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մարտի 13-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 343-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 2-րդ մասի կիրառմամբ պատիժ է սահմանվել տուգանք` Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուքառասնապատիկի` 240.000 (երկու հարյուր քառասուն հազար) ՀՀ դրամի չափով, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 1-ին և 6-րդ մասերի կանոններով 2 (երկու) տարի 5 (հինգ) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին պետք է մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մարտի 13-ի դատավճռով նշանակված պատիժը` հաշվակցելով կրած մասը` 80.000 (ութսուն հազար) ՀՀ դրամը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 5 (հինգ) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով և տուգանք ՀՀ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000 (հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Դատարանն արձանագրում է նաև, որ ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> 01.11.2018թ. ՀՀ օրենքը կիրառելի չէ` նույն օրենքի 2-րդ հոդվածի 9-րդ մասի <<բ>> ենթակետով նախատեսված սահմանափակման առկայության հիմքով:
Քննարկելով այն հարցը, թե արդյոք ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանը պետք է կրի իր նկատմամբ 2 (երկու) տարի 5 (հինգ) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը, դատարանը հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած հանցանքների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, օրենքով պաշտպանվող շահը, նախկինում դատված լինելը, սակայն միևնույն ժամանակ դատարանը հաշվի է առնում նաև ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքի առկայությունը, դրական բնութագիրը, երիտասարդ տարիքը, տուժողների կողմից բողոք, պահանջ, քաղ. հայց չլինելու հանգամանքը, որպիսի պայմաններում դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներից մեկը` սոցիալական արդարության սկզբունքն իրացված է, ուստիև դատարանը գտնում է, որ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի անձի և նրա կողմից կատարած հանցագործության հանրորեն վտանգավորության աստիճանը նվազել է և հանգում է հետևության, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց նրա նկատմամբ 2 (երկու) տարի 5 (հինգ) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով նշանակվող ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու և հնարավոր է համարում ՀՀ քր. օր-ի 70-րդ հոդվածի կանոններով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
(…)
Քննարկելով ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը վերջինիս նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված գրավը պետք է թողնել անփոփոխ:
Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված գրավի առարկա հանդիսացող 700.000 (յոթ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գումարը պետք է վերադարձնել Քրիստինե Սամվելի Կարապետյանին:
(…)
[Դ]ատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների դեմ քաղաքացիական հայց չի ներկայացվել, նրանց գույքի վրա արգելանք չի դրվել:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված Էդուարդ Ներսիսյանի անձնական խուզարկությամբ վերջինիս մոտից հայտնաբերված մեկ զույգ կիսագուլպաները պետք է հանձնել վերջինիս տնօրինությանը, իսկ դեպքի վայրի զննությամբ` ք.Երևան, Դրոյի 22/1 հասցեի խանութի ձախակողմյան հատվածում հայտնաբերված երեք անցքով սև գույնի կտորը, Էդուարդ Ներսիսյանի և Էմիլ Հակոբյանի արյան, թքի, քրտինքի և մազի նմուշները պետք է ոչնչացնել:
Դատարանը գտնում է, որ դատական ծախսերն ամբաստանյալներ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանից և Էդուարդ Աշոտի Ներսիսյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախս սույն քրեական գործով չկա, իսկ 2-8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերն արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու դեպքում, համաձայն նույն օրենսգրքի 3753 հոդվածի 8-րդ մասի, ամբաստանյալներից ենթակա չեն բռնագանձման:(…)>>:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
4. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Իր վերաքննիչ բողոքում ՀՀ դատախազության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Դ.Մնացականյանը մասնավորապես նշել է, որ. <<(…) Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը թիվ ԵԱՔԴ/0002/01/18 գործով ամբաստանյալ Էմիլ Հակոբյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս թույլ է տվել դատական սխալ, այսինքն՝ նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա, մասնավորապես թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 70-րդ հոդվածների դրույթների խախտումներ, որոնց արդյունքում Էմիլ Հակոբյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, ինչն ի զորու չէ ապահովելու քրեական օրենսգրքով ամրագրված պատժի նպատակների իրագործումը, ուստի գտնում եմ, որ դատավճիռը նշանակված պատժի մասով ենթակա է բեկանման և փոփոխման հետևյալ պատճառաբանությամբ և հիմքերով.
(…)
Վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները՝ պարզ է դառնում, որ ամբաստանյալ Էմիլ Հակոբյանի մոտ դրանցից որևէ մեկն առկա չէ, իսկ մեղքն ընդունելը և կատարածի համար անկեղծորեն զղջալը չեն նվազեցնում ամբաստանյալի կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը:
(…)
[Գ]նահատելով դատավճռում վկայակոչված այն հանգամանքները, որ Էմիլ Հակոբյանն ընդունել է իր մեղքը, անկեղծորեն զղջացել է կատարածի համար, բնութագրվում է դրական, հարկ է նշել, որ դրանք չեն վկայում վերջինի կատարած հանցագործությանը բնորոշ հանրային վտանգավորության բացակայության մասին, դրանք չեն նվազեցնում ամբաստանյալի կատարած հանցագործության հանրային վտագավորության աստիճանը, ուստի Էմիլ Հակոբյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու օբյեկտիվ հիմք չեն։
Դատարանը, հաշվի չառնելով նաև Էմիլ Հակոբյանի կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, ինչպես նաև Դավիթ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, (…) հանգել է սխալ հետևության, որ Էմիլ Հակոբյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց ազատազրկման ձևով նշանակվող պատիժը ռեալ կրելու՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթների կիրառման միջոցով:
(…)
Հարկ է փաստել, որ Էմիլ Հակոբյանը երկու դրվագ ուրիշի գույքի զգալի չափերի գաղտնի հափշտակության փորձերը կատարել է նախնական համաձայնության գալով քրեական գործով մյուս ամբաստանյալ Էդուարդ Ներսիսյանի հետ, բացի այդ Էմիլ Հակոբյանը կատարել է նաև արդարադատության դեմ ուղղված հանցագործության փորձ, որի հանրային վտանգավորության աստիճանը ևս բարձր է:
Հաշվի առնելով հանցագործությունների կատարման հանգամանքները, ամբաստանյալի արարքների հանրային վտանգավորության աստիճանը, գտնում եմ, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման պարագայում չի իրականանա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասվ սահմանված պատժի նպատակները:(…)>>։
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.01.2019թ. թիվ ԵԱՔԴ/0002/01/18 դատավճիռը Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի պատժի մասով և փոփոխել վերջինի նկատմամբ նշանակելով վերջնական պատիժ ազատազրկում 2 (երկու) տարի 5 (հինգ) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով և տուգանք՝ ՀՀ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի՝ 100.000 (հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով՝ առանց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման:

Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
5. ՀՀ դատախազության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Դ.Մնացականյանը պնդել է իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրել է այն բավարարել:
Պաշտպան Գ.Սահակյանն առարկել է վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրել է այն մերժել:
Ամբաստանյալ Էմիլ Հակոբյանը նույնպես առակել է ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ և միանալով իր պաշտպան Գ.Սահակյանի փաստարկներին խնդրել է այն մերժել:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
6. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(…)
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
(…)>>:
Ինչպես հետևում է մեջբերված քրեադատավարական դրույթներից, կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր:
Այսինքն՝ դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև՝ դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում` ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, թե՝ ոչ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն.
<<Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
<<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>:
Մեջբերված քրեադատավարական իրավադրույթների և արձանագրված դատողության լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշման 4-րդ կետում շարադրված վերաքննիչ բողոքի հիմքերն ու հիմնավորումները՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում պետք է պատասխանել այն հարցին, թե հիմնավորվա՞ծ է արդյոք ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու թույլատրելիության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը:
Այսպես.
7. ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարած արարքին>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
<<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1.Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:(…)>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթները ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից բազմիցս վերլուծության են ենթարկվել մի շարք գործերով կայացված նախադեպային որոշումներում, և մշտապես վերահաստատվել է դիրքորոշումն առ այն, որ դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն այն մասին, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու, պետք է հիմնվի օբյեկտիվ գոյություն ունեցող այնպիսի տվյալների համակողմանի վերլուծության վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։ Այս կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը բազմիցս փաստել է, որ թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսում, սակայն դատարանի հետևությունները պետք է, ի թիվս այլոց, հիմնված լինեն նաև հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի ամբողջական գնահատման վրա` հաշվի առնելով այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձևը և տեսակը, պատճառված վնասի չափը, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, նպատակներն ու շարժառիթները, հանցագործության ավարտվածության աստիճանը և այլն (ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ՏԴ/0018/01/13, ԵԷԴ/0132/01/13, ԵԱՆԴ/0060/01/13, ԵԿԴ/0096/01/13, ԵԿԴ/0252/01/13, ԵՄԴ/0027/01/14, ԳԴ/0014/01/14, ՍԴ/0204/01/13, ՏԴ/0031/01/14, ՍԴ3/0174/01/14, ԵԱԴԴ/0011/01/14, ԵԱՔԴ/0091/01/14, ԵԿԴ/0039/01/15 և այլն)։
Թ.Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. <<Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
(…) Նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը` (տե°ս Թամարա Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հոկտեմբերի 26-ի թիվ ՎԲ-192/07 որոշումը)>>:
Վերը նշված օրենսդրական կարգավորումներից և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար անհրաժեշտ է դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժն իրական կրելու: Ընդ որում, այդ համոզվածությունը պետք է հիմնված լինի գործի օբյեկտիվ տվյալների վրա, և պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը իրավական դիրքորոշում է ձևավորել նաև այն մասին, որ <<(…)Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա: (...) Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ` իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում` անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ` գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն (…) (տե°ս Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը)>>:
Արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. <<(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, և գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը>> (տես Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
Մեկ այլ` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով` Վճռաբեկ դատարանը, վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները, արձանագրել է, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
7.1. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-355-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքները հանդիսանում են համապատասխանաբար սեփականության դեմ ուղղված և արդարադատության դեմ ուղղված դիտավորությամբ կատարվող միջին ծանրության հանցանքներ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասն ամրագրում է պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների ցանկը:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում>>:
Դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս հաշվի առնվող մեղմացնող հանգամանքների չափանիշների վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշմամբ, համաձայն որի. <<(…) Դատարանի լայն հայեցողության շրջանակներում է (...) անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման հարցը, քանի որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն նույն հոդվածի առաջին մասում: Այնուհանդերձ, դատարանի այս լիազորությունը բացարձակ չէ, և որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքները պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների: Դրանք են. ա) հանգամանքը պետք է իրական լինի, այսինքն` գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրա առկայությունը, բ) այն պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը, գ) այն հաստատված ճանաչելիս դատարանը պետք է պահպանի ապացուցման ընդհանուր քրեադատավարական կանոնները. հանգամանքի առկայությունը հաստատող ապացույցները պետք է վերաբերելի և թույլատրելի լինեն, դրանք պետք է հետազոտված լինեն դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև պետք է պահպանվեն ապացույցների ստուգման և գնահատման օրենսդրական պահանջները>> (տես Պարույր Բայրամյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հունիսի 1-ի թիվ ՎԲ-84/07 որոշումը):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն. <<Դատարանը արագացված կարգով դատական քննության արդյունքում մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ, որը չի կարող գերազանցել կատարված հանցագործության համար նախատեսված առավել խիստ պատժի երկու երրորդը, իսկ եթե առավել խիստ պատժի երկու երրորդը փոքր է տվյալ հանցագործության համար նախատեսված առավել մեղմ պատժից` ապա առավել մեղմ պատիժը>>:
8. Սույն որոշման 7-7.1-րդ կետերում շարադրված իրավադրույթների, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների և դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների լույսի ներքո գնահատելով ամբաստանյալի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում` նրա կատարած արարքները, դրա արդյունքում քրեական օրենքով պաշտպանվող հասարակական հարաբերություններին պատճառված վնասը, հանցագործության կատարման եղանակը, շարժառիթները, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, հանցանքը կատարելուց հետո ամբաստանյալի դրսևորած վարքագիծը, դրանք համադրելով սույն որոշման 3-րդ կետում արձանագրված՝ նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայության փաստի, ինչպես նաև անձի բնութագրի հետ, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի բացակայության հետ, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը ռեալ կրելու և այդ պարագայում հնարավոր է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների լիարժեք իրացումը: Հետևաբար, անհիմն են վերաքննիչ բողոքում առկա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը չկիրառելու և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը ռեալ կիրառելու վերաբերյալ ներկայացված փաստարկները:
Վերաքննիչ դատարանի վերը նշված հետևությունը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքներով, որ ամբաստանյալը բնութագրվում է դրական, ամուսնացած է, տուժողների կողմից բողոք, պահանջ, քաղաքացիական հայց չի ներկայացվել, անկեղծորեն զղջացել է կատարած հանցանքի համար: (Մանրամասն տե’ս սույն որոշման 3-րդ կետը):
Վերոգրյալի հաշվառմամբ Վերաքննիչ դատարանը իր համաձայնությունն է հայտնում ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և փորձաշրջան սահմանելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևությանը, որ. <<(…) [Դ]ատարանը հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած հանցանքների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, օրենքով պաշտպանվող շահը, նախկինում դատված լինելը, սակայն միևնույն ժամանակ դատարանը հաշվի է առնում նաև ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքի առկայությունը, դրական բնութագիրը, երիտասարդ տարիքը, տուժողների կողմից բողոք, պահանջ, քաղ. հայց չլինելու հանգամանքը, որպիսի պայմաններում դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներից մեկը` սոցիալական արդարության սկզբունքն իրացված է, ուստիև դատարանը գտնում է, որ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի անձի և նրա կողմից կատարած հանցագործության հանրորեն վտանգավորության աստիճանը նվազել է և հանգում է հետևության, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց նրա նկատմամբ 2 (երկու) տարի 5 (հինգ) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով նշանակվող ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու և հնարավոր է համարում ՀՀ քր. օր-ի 70-րդ հոդվածի կանոններով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել>>:
Այսպիսով վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները տվյալ դեպքում բավարար չեն հանգելու այն հետևության, որ ամբաստանյալը չի կարող ուղղվել առանց իր նկատմամբ նշանակված պատիժը ռեալ կրելու և վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները տվյալ դեպքում անհիմն են: Այսինքն, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և փորձաշրջան սահմանելու անհրաժեշտության վերաբերյալ հետևությունն արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի երաշխավորման տեսանկյունից հիմնավոր են, և Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որը, ազդեցություն է ունեցել կամ կարող էր ազդեցություն ունենալ գործի ելքի վրա:
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքից բխող մյուս փաստարկներին ու դատողություններին (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 4-րդ կետը), ապա հարկ է արձանագրել, որ սույն որոշմամբ վերը շարադրված իրավական դիրքորոշումները, վերլուծություններն ու դատողություններն իրենց համակցության մեջ արդեն իսկ ամբողջությամբ ներառում են դրանց վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի մոտեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխաններն, ուստի լրացուցիչ առանձին-առանձին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Այսուհանդերձ, հարկ է նշել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված պատախանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը ինքնին, ինչպես նաև վերաքննիչ բողոքում նշված մյուս փաստական տվյալները, տվյալ դեպքում հակառակ հետևության հանգելու համար բավարար չեն:
9. Ամփոփելով սույն որոշման 6-8-րդ կետերում շարադրված դատողությունները, իրավական և փաստական վերլուծությունները և հետևությունները, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ բողոքարկված դատական ակտով ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և փորձաշրջան սահմանելու վերաբերյալ տրված լուծումները հիմնավորված են ու բավարար չափով պատճառաբանված, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդել է կամ կարող էր ազդել գործի ելքի վրա: Ուստի բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու իրավաչափ հիմքեր չկան, այն պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դրա դեմ բերված վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել:
10. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Ամբաստանյալ Էմիլ Հարությունի Հակոբյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 34-355-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 2019 թվականի հունվարի 09-ի թիվ ԵԱՔԴ/0002/01/18 դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Լ.ԱԲԳԱՐՅԱՆ

Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ