ԵԱՔԴ/0233/01/17


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն

«06» նոյեմբերի 2018թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանիընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան) հետևյալ կազմով՝

նախագահությամբ՝ դատավոր Ա.Մաթևոսյանի,
քարտուղարությամբ` Հ.Արտաշեսյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրողԲ.Ղազինյանի,
տուժողներ Է.Սարկիսովայի, Ա.Մկրտչյանի,
ամբաստանյալ Հ.Նազարեթյանի,

դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հարություն Աղավարդի Նազարեթյանի`ծնված 1986 թվականիհունվարի 24-ինԱշտարակքաղաքում, ազգությամբհայ, ՀՀքաղաքացի, ութամյա կրթությամբ,ամուսնացած, չի աշխատում,դատվածություն չունեցող, հաշվառված և բնակվում է ք.Երևան, Քանաքեռ 12-րդ փողոց, 8 տուն հասցեում, որպես խափանման միջոց է ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը
2017 թվականի հոկտեմբերի 20-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 14888517 քրեական գործը, որն ըստ ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժին:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Լ.Մարկոսյանի 2017 թվականի հոկտեմբերի 23-ի որոշմամբ թիվ 14888517 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Էլեն Արամաիսի Սարկիսովան թիվ 14888517 քրեական գործով ճանաչվել է տուժող:
2017 թվականի նոյեմբերի 08-ին թիվ 14888517 քրեական գործով Հարություն Աղավարդի Նազարեթյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Քննիչի 2017 թվականի նոյեմբերի 13-ի որոշմամբ Հարություն Աղավարդի Նազարեթյանը թիվ 14888517 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2017 թվականի դեկտեմբերի 01-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 14952717 քրեական գործը:
Նույն օրը թիվ 14952717 քրեական գործն ընդունվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Լ.Մարկոսյանի վարույթ:
Քննիչի 2017 թվականի դեկտեմբերի 01-ի որոշմամբ Աննա Ռաֆայելի Մկրտչյանը թիվ 14952717 քրեական գործով ճանաչվել է տուժող:
Քննիչ Լ.Մարկոսյանի 2017 թվականի դեկտեմբերի 12-ի որոշմամբ թիվ 14952717 քրեական գործը միացվել է թիվ 14888517 քրեական գործին` նախաքննությունը շարունակելով թիվ 14888517 համարի ներքո:
2017 թվականի դեկտեմբերի 26-ին Հարություն Աղավարդի Նազարեթյանին 2017 թվականի նոյեմբերի 13-ին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«[Հարություն Աղավարդի Նազարեթյանը]12.10.2017թ.` ժամը 13:30-ի սահմաններում, երթևեկելով թիվ 47 երթուղային միկրոավտոբուսով, Երևան քաղաքի Բաղրամյան 51Ա հասցեում գտնվող թիվ 8 պոլիկլինիկայի մոտ գտնվող կանգառում, նույն ավտոբուսի սրահում Էլեն Սարկիսովայի ձեռքի պայուսակից գաղտնի հափշտակել է զգալի չափերի` ընդհանուր 20.550 ՀՀ դրամ արժողության գույք` 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակ, որի մեջ եղել է 7.000 ՀՀ դրամ գումար, 2.300 ՀՀ դրամ արժողությամբ արծաթյա կախազարդ-աղոթագիրք, 1.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ արծաթյա կախազարդ խաչ, 250 ՀՀ դրամ արժողությամբ մետաղյա կախազարդ, Է.Սարկիսովայի վարորդական վկայականը, թիվ 21 դպրոցի ծնողկոմիտեի անձնագիրը, սոցիալական քարտը, զեղչային, կուտակային քարտեր և գումարը տնօրինել է անձնական կարիքների համար:
Այսինքն, Հարություն Նազարեթյանը կատարել է հանրորեն վտանգավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Բացի այդ, 23.11.2017թ.` ժամը 14:45-ից 15:15-ն ընկած ժամանակահատվածում երթևեկելով թիվ 8 երթուղային միկրոավտոբուսով, Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի 56 հասցեի խանութի մոտ գտնվող կանգառից մինչև Ադոնցի 13-րդ շենքի մոտ գտնվող կանգառն ընկած ժամանակահատվածում, Աննա Ռաֆայելի Մկրտչյանի պայուսակից գաղտնի հափշտակել է ընդհանուր 37.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույք` 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դրամապանակ, որի մեջ եղել է 22.644 ՀՀ դրամին համարժեք 50 եվրո և 4.000 ՀՀ դրամ գումար, «Ակբա-կրեդիտ ագրիկոլ բանկ» ՓԲԸ-ի բանկային քարտը և դրա ծածկագիրը, Ա.Մկրտչյանի սոցիալական քարտը: Ապա` նշված բանկային քարտով ապօրինի մուտք է գործել պահեստարան հանդիսացող Երևան քաղաքի Հ.Քոչար 2Ա հասցեում գտնվող «Ամերիաբանկ» ՓԲԸ-ի բանկոմատ, կանխիկացրել Ա.Մկրտչյանի քարտային հաշվին առկա 53.000 ՀՀ դրամը և գումարը տնօրինել է անձնական կարիքների համար:(…) »:
2017 թվականի դեկտեմբերի 26-ին որոշում է կայացվել 14888517 քրեական գործով Հարություն Աղավարդի Նազարեթյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չիրականացնել` հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջաններիդատախազությանդատախազԲ.Ղազինյանը 2017թվականիդեկտեմբերի 28-ինթիվ14888517քրեականգործիմեղադրականեզրակացությունըհաստատելէևնույնօրըքրեականգործըմեղադրականեզրակացությամբուղարկվելէԵրևանքաղաքիԱրաբկիրևՔանաքեռ-Զեյթունվարչականշրջաններիընդհանուրիրավասությանառաջինատյանիդատարան:
ԴատավորԱ.Նիկողոսյանի 2017թվականիդեկտեմբերի 29-իորոշմամբթիվԵԱՔԴ/0233/01/17քրեականգործնընդունվելէվարույթ, իսկ 2018 թվականի հունվարի 15-ի որոշմամբ` նշանակվել դատաքննության:
2018թվականիմայիսի 17-իՆՀ-322-ԱհրամանագրովդադարեցվելէԱ.ՆիկողոսյանիԵրևանքաղաքիառաջին ատյանի ընդհանուրիրավասությանդատարանիդատավորիլիազորությունները:
2018թվականիմայիսի 29-ինթիվԵԱՔԴ/0233/01/17քրեականգործըվերամակագրվելէդատավորԱ.Մաթևոսյանին:
ԴատավորԱ.Մաթևոսյանի 2018թվականիմայիսի31-իորոշմամբթիվԵԱՔԴ/0233/01/17քրեականգործնընդունվելէվարույթևնույնթվականիհունիսի15-ի որոշմամբ նշանակվելդատաքննության:


Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Ամբաստանյալ Հարություն Աղավարդի Նազարեթյանն առաջադրված մեղադրանքներում ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, սակայն դատաքննության ընթացքում օգտվելով իր իրավունքից` հրաժարվեց ցուցմունք տալ:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որի համաձայն՝ նախաքննության ընթացքում մեղադրյալի տված ցուցմունքների (...) հրապարակումը (...) թույլատրվում է, եթե ամբաստանյալը հրաժարվում է դատական քննության ժամանակ ցուցմունքներ տալ մեղադրանքի էության մասին, որոշում կայացրեց հրապարակելու ամբաստանյալ Հարություն Նազարեթյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Հարություն Նազարեթյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2017 թվականի հոկտեմբերի 12-ին, ժամը 13:00-ի սահմաններում թիվ 47 միկրոավտոբուսում երթևեկելու ընթացքում նկատել է, որ ուղևորներից մեկի պայուսակի շղթան գտնվում է բաց վիճակում: Նկատելով նաև պայուսակում գտնվող դրամապանակը` որոշել է գողանալ այն, քանի որ գումարի կարիք է ունեցել: Տեսնելով, որ ոչ ոք իրեն չի նկատում, կնոջ պայուսակից գաղտնի հափշտակել է դրամապանակը, որի մեջ եղել է 7000 ՀՀ դրամ գումար, զեղչային քարտեր, 3 հատ կախազարդ, վարորդական իրավունքի վկայական, սոցիալական քարտ: Գումարը ծախսել է անձնական կարիքների համար, իսկ զեղչային քարտերը, փաստաթղթերը և երկու կախազարդերը հայտնաբերվել են ոստիկանության աշխատակիցների կողմից` իր անձնական խուզարկության ժամանակ: Փաստաթղթեր հափշտակելու նպատակ չի ունեցել, տեղյակ չի եղել, որ դրամապանակում փաստաթղթեր են եղել, դրանք իրեն անհրաժեշտ չեն եղել: Ինքը նպատակ է ունեցել հափշտակած փաստաթղթերն ինչ-որ տեղ դնել, որպեսզի գտնվեն և վերադարձվեն տիրոջը:
Բացի այդ, 2017 թվականի նոյեմբերի 23-ին թիվ 8 միկրոավտոբուսում երթևեկելիս, Բաղրամյան պողոտայից Կասյան փողոցն ընկած ճանապարհին, նկատելով, որ ուղևորներից մեկի պայուսակի շղթան գտնվում է բաց վիճակում, այնտեղից գողացել է դրամապանակ, որի մեջ եղել է 50 եվրո, 4.000 ՀՀ դրամ գումար, սոցիալական քարտ, բանկային քարտ և դրա ծածկագիրը: Նշված բանկային քարտով Հր.Քոչար 2հասցեում գտնվող «Ամերիա բանկ» ՓԲԸ-ի բանկոմատի միջոցով, օգտագործելով դրամապանակում եղած ծածկագիրը, նախ ստուգել է քարտի հաշվին առկա գումարի չափը, ապա կանխիկացրել ամբողջ գումարը` 53.000 ՀՀ դրամ: Դրամապանակում եղած գումարը և կանխիկացրած գումարը ծախսել է անձնական կարիքների համար: Սոցիալական քարտը գողանալու նպատակ չի ունեցել, չի իմացել, որ դրամապանակում առկա է եղել սոցիալական քարտ, միայն գումար գողանալու նպատակ է ունեցել:
Պատասխանելով մեղադրողի հարցին ամբաստանյալ Հարություն Նազարեթյանը հայտնեց, որ նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները ճիշտ են, համապատասխանում են իրականությանը և որևէ մեկն իրեն չի ստիպել, իր նկատմամբ ճնշում չի գործադրել:Միևնույն ժամանակ նշեց, որ չի առարկում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով ոչ արդարացման հիմքով իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ:
Դատական քննության ընթացքում տուժող Էլեն Սարկիսովան ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2017 թվականի հոկտեմբեր ամսին, հստակ օրը չի հիշում, ժամը 14:00-իսահմաններում թիվ 47 միկրոավտոբուսով գնացել է դպրոց, որպեսզի որդուն տուն տանի: Հասնելով Բաղրամյան պողոտայի 58 հասցե, իջել է ավտոբուսից, մտել է խանութ և գնումներ կատարելուց հետո նկատել է, որ դրամապանակը բացակայում է: Դրամապանակում եղել է գումար, արծաթյա խաչ և գիրք, վարորդական իրավունքի վկայական և դպրոցի վկայական: Դրամապանակը եղել է 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, որի մեջ եղել է 7.000 ՀՀ դրամ գումար: Գողացված իրերի ընդհանուր արժեքը կազմել է շուրջ 20.000 ՀՀ դրամ: Հավելեց, որ հաշտվում է ամբաստանյալ Հարություն Նազարեթյանի հետ, համաձայն է, որ ամբաստանյալի կողմից իրենից կատարված հափշտակության դրվագով վերջինիս նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականցվի և նա չենթարկվի պատասխանատվության: Միևնույն ժամանակ հայտնեց, որ կամավոր է հաշտվում ամբաստանյալի հետ և որևէ մեկն ազդեցություն չի ունեցել իր վրա։
Դատական քննության ընթացքում տուժող Աննա Մկրտչյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2017 թվականի նոյեմբերի 23-ին, աշխատանքից տուն գնալիս Բաղրամյան պողոտայում նստել է թիվ 8 երթուղային միկրոավտոբուսը, մինչ նստելը նախապես առանձնացրել էր երթևեկելու համար նախատեսված վճարը: Հասնելով տեղ` իջել է միկրոավտոբուսից և խանութում գնումներ կատարելուց հետո պարզվել է, որ դրամապանակը բացակայում է: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ դրամապանակում եղել է նաև իր «Ակբա Կրեդիտ Ագրիկոլ Բանկ» ՓԲԸ-ի բանկային քարտը և դրա ծածկագիրը, այդ ընթացքում զանգահարել է բանկ, որպեսզի արգելափակեն հաշվից գումարի դուրս գրումը, սակայն իրեն պատասխանել են, որ իր հաշվին գումար չկա, և հաշվին առկա գումարը կանխիկացվել է զանգահարելուց րոպեներ առաջ` Հր.Քոչար փողոցում գտնվող բանկոմատից: Հաշվեհամարին եղել է 53.500 ՀՀ դրամ, որն ամբողջությամբ կանխիկացվել էր, բացառությամբ 500 ՀՀ դրամի, որը հնարավոր չի եղել կանխիկացնել: Դրամապանակում եղել է նաև 50 եվրո և 4000 դրամ: Դրանից հետո դիմել է ոստիկանություն: Երթուղայինում մնացել է 25-30 րոպե, այնտեղ նստելու տեղ չի եղել, իր պայուսակը եղել է բաց վիճակում: Ամբաստանյալին նկատել է երթուղայինում, սակայն չի կարող նույնացնել: Իրեն պատճառված վնասի չափը կազմել է 90.000 ՀՀ դրամ:
Տուժող Աննա Մկրտչյանը 2018 թվականի հոկտեմբերի 15-ին կայացած դատական նիստի ընթացքում հայտարարեց, որ ամբաստանյալ Հ.Նազարեթյանի կողմից իրեն պատճառված վնասը վերականգնված է, որևէ պահանջ ամբաստանյալի նկատմամբ չունի:
Ամբաստանյալ Հ.Նազարեթյանի կողմից տուժող Աննա Մկրտչյանից հափշտակություն կատարելու մեղադրանքը հիմնավորվում է նաև սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
տուժող Աննա Մկրտչյանի կողմից 2017 թվականի դեկտեմբերի 19-ին ներկայացված Երևան քաղաքի Հ.Քոչար 2Ա հասցեում գտնվող «Ամերիաբանկ» ՓԲԸ-ի կողմից տրամադրված տեսաձայնագրությունները պարունակող լազերային սկավառակի զննության 2017 թվականի դեկտեմբերի 20-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տեսաձայնագրությունում երևում է տղամարդ, ում աջ ձեռքին առկա է խաչի նմանվող նշան,
ամբաստանյալ Հ.Նազարեթյանի մարմնի` ձեռքերի քննման 2017 թվականի դեկտեմբերի 21-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` նրա աջ ձեռքին առկա է դաջվածք` խաչի տեսքով:
տուժող Աննա Մկրտչյանի կողմից 2017 թվականի դեկտեմբերի 19-ին ներկայացված Երևան քաղաքի Հ.Քոչար 2Ա հասցեում գտնվող «Ամերիաբանկ» ՓԲԸ-ի կողմից տրամադրված տեսաձայնագրությունները պարունակող լազերային սկավառակի` ամբաստանյալ Հարություն Նազարեթյանի մասնակցությամբ կատարված զննության 2017 թվականի դեկտեմբերի 26-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` զննության ընթացքում մեղադրյալ Հարություն Նազարեթյանը հայտարարել է, որ տեսաձայնագրությունում երևացող տղամարդն ինքն է, տեսաձայնագրությունը կատարվել է այն ժամանակ, երբ 2017 թվականի նոյեմբերի 23-ին գողացված դրամապանակի մեջ եղած բանկային քարտով Հ.Քոչար 2Ա հասցեում գտնվող «Ամերիաբանկ» ՓԲԸ-ի բանկոմատից կանխիկացրել է 53.000 ՀՀ դրամ:
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի 2018 թվականի հունվարի 11-ի 6/7-64 թվակիր գրությամբ ստացված տեղեկանքի համաձայն՝ Հարություն Աղավարդի Նազարեթյանը Երևանի քրեական դատարանի 2008 թվականի մայիսի 05-ի դատավճռով դատապարտվել է ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով, այնուհետև 2009 թվականի հունիսի 24-ին Համաներման կիրառմամբ ազատվել է պատժի կրումից:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Դատարանը, անդրադառնալով ամբաստանյալ Հ. Նազարեթյանի կողմից տուժող Էլեն Սարկիսովայից հափշտակություն կատարելու դրվագին, գտնում է, որ այդ մեղադրանքով ամբաստանյալի նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվի հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀքրեականդատավարությանօրենսգրքի 33-րդհոդվածի 2-րդմասիհամաձայն ՝ «Մասնավորհետապնդմանգործերենհանդիսանումսույնօրենսգրքի 183 հոդվածովնախատեսվածհանցագործություններիվերաբերյալգործերը»:
ՀՀքրեականդատավարությանօրենսգրքի 183-րդհոդվածի 1-ինմասիհամաձայն`«ՀայաստանիՀանրապետությանքրեականօրենսգրքի(...), 177-րդհոդվածի 1-ին մասով, (...)նախատեսվածհանցագործություններիվերաբերյալգործերըհարուցվումենոչայլկերպ, քանտուժողիբողոքիհիմանվրա, ևկասկածյալիկամմեղադրյալիհետնրահաշտվելուդեպքումենթակաենկարճման: Հաշտությունըթույլատրվումէմինչևդատավճիռկայացնելուհամարդատարանիխորհրդակցականսենյակհեռանալը»:
ՀՀքրեականդատավարությանօրենսգրքի 35-րդհոդվածի 1-ինմասիհամաձայն՝ «Քրեականգործչիկարողհարուցվելևքրեականհետապնդումչիկարողիրականացվել, իսկհարուցվածքրեականգործիվարույթըենթակաէկարճման, եթե.
(...)
5. սույնօրենսգրքովնախատեսվածդեպքերումտուժողըհաշտվելէկասկածյալիկամմեղադրյալիհետ.
(...)»:
ՀամաձայնՀՀքրեականդատավարությանօրենսգրքի 36-րդհոդվածի՝ «Սույնօրենսգրքի 33-րդհոդվածիերկրորդմասումնշվածհանցագործություններիվերաբերյալգործերովվարույթըկարճվումէևփաստվումէքրեականհետապնդումիրականացնելուցհրաժարում, երբտուժողըհաշտվումէմեղադրյալիհետ»:
ՀՀքրեականօրենսգրքի 73-րդհոդվածիհամաձայն`«Ոչմեծծանրությանհանցանքկատարածանձըկարողէազատվելքրեականպատասխանատվությունից, եթենահաշտվելէտուժողիհետևհատուցելկամայլկերպհարթելէնրանպատճառածվնասը»:
ՈչմեծծանրությանհանցանքիհասկացությունըտրվածէՀՀքրեականօրենսգրքի 19-րդհոդվածի 2-րդմասում, որիհամաձայն՝ «Ոչմեծծանրությանհանցագործություններենհամարվումդիտավորությամբկատարվածայնարարքները, որոնցհամարսույնօրենսգրքովնախատեսվածառավելագույնպատիժըչիգերազանցումերկուտարիժամկետովազատազրկումը, կամորոնցհամարնախատեսվածէազատազրկմանհետկապչունեցողպատիժ, ինչպեսնաևանզգուշությամբկատարվածայնարարքները, որոնցհամարսույնօրենսգրքովնախատեսվածառավելագույնպատիժըչիգերազանցումերեքտարիժամկետովազատազրկումը»:
ՀՀվճռաբեկդատարանը, ԱշոտՍիմոնիԲաբայանիվերաբերյալգործով 2013 թվականիհուլիսի 13-իորոշմամբ, վերլուծելովՀՀքրեականդատավարությանօրենսգրքի 35-րդհոդվածի 1-ինմասի 5-րդկետիևՀՀքրեականօրենսգրքի 73-րդհոդվածիձևակերպումները, արձանագրելէ, որտուժողիևհանցանքկատարածանձիհաշտությանվերաբերյալդրանցումառկաձևակերպումներըտարբերեն: Մասնավորապես, ՀՀքրեականդատավարությանօրենսգրքի 35-րդհոդվածի 1-ինմասի 5-րդկետը` որպեսհաշտությանհիմքովանձինքրեականպատասխանատվությունիցազատելունախապայման, նշումէհանցանքկատարածանձիհետտուժողիհաշտվելը, իսկՀՀքրեականօրենսգրքի 73-րդհոդվածնընդհակառակը՝տուժողիհետհանցանքկատարածանձիհաշտվելը: Այլկերպ՝ՀՀքրեականդատավարությանօրենսգրքի 35-րդհոդվածի 1-ինմասի 5-րդկետիիմաստովհաշտությանփաստիհաստատմանհամարբավարարէարձանագրել, որհաշտվելէտուժողը, իսկՀՀքրեականօրենսգրքի 73-րդհոդվածիիմաստով՝հանցանքկատարածանձը:
Նույնորոշմամբ՝ՀՀվճռաբեկդատարաննիրավականդիրքորոշումէարտահայտելայնմասին, որհաշտությանկամավորևփոխադարձբնույթիբացակայությանդեպքումվարույթնիրականացնողմարմինըչիկարողորոշումկայացնելհաշտությանհիմքովքրեականգործիվարույթըկարճելուևքրեականհետապնդումըդադարեցնելուվերաբերյալ: Այլկերպ՝հաշտությունըերկուկողմերիփոխադարձկամահայտնություննէ, այներբեքչիկարողկրելմիակողմանիբնույթ, ևեթետուժողըցանկությունէհայտնումհաշտվելու, իսկհանցանքկատարածանձըդրադեմառարկումէ, կամհակառակը, ապահաշտությանհիմքովքրեականգործիվարույթըկարճելուևքրեականհետապնդումըդադարեցնելուիրավականհիմքըբացակայումէ: Նույնկերպ, հաշտությունըկամավորևփոխադարձչիկարողհամարվել, հետևաբար՝այդհիմքովքրեականգործիվարույթըչիկարողդադարեցվել, եթեհաշտությունըհետևանքէտուժողինկատմամբհանցանքկատարածանձիգործադրածոչիրավաչափներգործության (ՀՀվճռաբեկդատարանի` ԱշոտՍիմոնիԲաբայանիվերաբերյալգործով 2013 թվականիհուլիսի 13-իորոշումը):
ՇարադրվածիրավադրույթներիևՀՀվճռաբեկդատարանիիրավականդիրքորոշմանլույսիներքովերլուծելովսույնդատավճռի մեջ արձանագրվածփաստականտվյալները՝Դատարանըհանգումէայնհետևության, որտուժողԷլեն ՍարկիսովայիևամբաստանյալՀարություն Նազարեթյանիմիջևհաշտությունըկամավորէևփոխադարձ, որպիսիհանգամանքը՝տվյալդեպքում, այլևսբացառումէամբաստանյալինկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասովքրեականհետապնդումնուայնենթակաէդադարեցման:
Վերլուծելով ամբաստանյալ ՀարությունԱղավարդի Նազարեթյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը, հետազոտելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված վերոգրյալ ապացույցները, գնահատելով դրանք իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, Դատարանն ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալ ՀարությունԱղավարդի Նազարեթյանը2017 թվականի նոյեմբերի 23-ին` ժամը 14:45-ից 15:15-նընկածժամանակահատվածում, երթևեկելովթիվ 8 երթուղայինմիկրոավտոբուսով, ԵրևանքաղաքիԲաղրամյանպողոտայի 56 հասցեիխանութիմոտգտնվողկանգառիցմինչևԱդոնցի 13-րդշենքիմոտգտնվողկանգառնընկած ճանապարհահատվածում, ԱննաՌաֆայելիՄկրտչյանիպայուսակիցգաղտնիհափշտակելէընդհանուր 37.000 ՀՀդրամարժողությամբգույք` 10.000 ՀՀդրամարժողությամբդրամապանակ, որիմեջեղելէ 22.644 ՀՀդրամինհամարժեք 50 եվրոև 4.000 ՀՀդրամգումար, «Ակբա-կրեդիտագրիկոլբանկ» ՓԲԸ-իբանկայինքարտըևդրածածկագիրը, Ա.Մկրտչյանիսոցիալականքարտը: Ապա` նշվածբանկայինքարտովապօրինիմուտքէգործելպահեստարանհանդիսացողԵրևանքաղաքիՀ.Քոչար 2Ահասցեումգտնվող «Ամերիաբանկ» ՓԲԸ-իբանկոմատ, կանխիկացրելԱ.Մկրտչյանիքարտայինհաշվինառկա 53.000 ՀՀդրամըևգումարըտնօրինելէանձնականկարիքներիհամար:
Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հարություն Նազարեթյանին մեղսագրված հանցավոր արարքը որակված է ճիշտ, համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար` ամբաստանյալը քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթակա է այդ հոդվածով։
Դատարանը, անդրադառնալով ամբաստանյալ Հարություն Աղավարդի Նազարեթյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցին, արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները»:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի տեսակները»:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ, ինչի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 39–րդ կետում հայտնել է հետևյալը.
«(…) Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
(…)
Այսպիսով, նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին:
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
(…) Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն»։
Ուսումնասիրելով սույն քրեական գործի նյութերը՝ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հարություն Նազարեթյանի անձը բնութագրող հանգամանք է հանդիսանում այն, որ նա` երիտասարդ է, ունի մշտական բնակության վայր (հիմք` Հարություն Նազարեթյանի վերաբերյալ անձնագրային տվյալների քաղվածքը):
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Հարություն Նազարեթյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներին՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1.Պատասխանատվությունըևպատիժըմեղմացնողհանգամանքներ են՝
(...)
10) հանցագործությունիցանմիջապեսհետոտուժողինբժշկականկամայլօգնությունցույցտալը, հանցագործությամբպատճառվածգույքայինևբարոյականվնասըկամովինհատուցելըկամվերացնելը, տուժողինպատճառվածվնասըհարթելունուղղվածայլգործողությունները:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասիհամաձայն` «Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում»:
Վերը շարադրված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշման լույսի ներքո՝ Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Հարություն Նազարեթյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք, հաշվի է առնում այն, որ նա հատուցել է տուժող Աննա Մկրտչյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասը, նախաքննության ընթացքում տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, դատարանում առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և զղջացել է կատարածի համար:
Ամբաստանյալ Հարություն Նազարեթյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք Դատարանը չի արձանագրել:
Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով սահմանված հանցանքի համար, բացի ազատազրկման ձևով պատժից, նախատեսված է պատժի այլընտրանքային տեսակ՝ տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով:
Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 գործով 2009 թվականի փետրվարի 17–ին կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «(…) [Ա]յլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։»
Դատարանը, վերոգրյալ իրավական նորմերը, Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումները համադրելով սույն գործի հանգամանքների հետ,ինչպես նաև հաշվի առնելով վերը թվարկված ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնողհանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասերով, 61-րդ հոդվածով, գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետերով պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկում` երկու տարի ժամկետով, ինչը, Դատարանի գնահատմամբ, բավարար է պատժի նպատակների իրացվելիությունն ապահովելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Հանցանքների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։
(…)
3. Եթե հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է միայն միջին ծանրության կամ միջին ծանրության և ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։ Ընդ որում, ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել տասը տարին։
(…)
6. Պատիժը նշանակվում է սույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը: Այս դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը:»։
Քրեական գործի նյութերի համաձայն՝ ամբաստանյալ Հ.Նազարեթյանը Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի նոյեմբերի 23-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրհիսնապատիկի՝ 250.000 /երկու հարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով: ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության պետի 2018 թվականի հուլիսի 03-ի Ե/Պ-2-203 թվակիր գրության(ինչպես նաև իր հայտարարության) համաձայն՝ ամբաստանյալ Հ. Նազարեթյանը վճարում չի կատարել:
Հաշվի առնելով վերոգրյալը՝ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ և 6-րդ մասերի կիրառմամբ ամբաստանյալ Հ. Նազարեթյանի նկատմամբ նշանակված պատժին պետք է լրիվ գումարվի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի նոյեմբերի 23-ի դատավճռով նշանակված և չկրած 250.000 (երկու հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով տուգանքը:
Անդրադառնալով Հ.Նազարեթյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու կամ այն պայմանականորեն չկիրառելու հարցին` Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
3. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը սահմանում է փորձաշրջան՝ մեկից հինգ տարի ժամկետով:(…)»
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթները ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, ի թիվս այլ որոշումների (Վճռաբեկ դատարանի թիվ ՎԲ-124/07, ՎԲ-192/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԼԴ2/0019/01/09 որոշումները և այլն), վերլուծության է ենթարկել Դ.Հովհաննիսյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ (իրական) պատիժ կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
(…) պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին» (Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշման 11-12-րդ կետերը):
Դատարանը գտնում է, որ Հ.Նազարեթյանի անձը բնութագրող տվյալների (երիտասարդ է, ունի մշտական բնակության վայր), պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների (հատուցել է տուժող Աննա Մկրտչյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասը, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարածի համար, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ) կոնկրետ համակցությունը բավարար է նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները` Դատարանը հանգում է հետևության, որ Հ.Նազարեթյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և համապատասխան վերահսկողություն սահմանելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին, այդ թվում՝ պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը:
Միևնույն ժամանակ, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հ.Նազարեթյանի վրա պետք է դնել պարտավորություն` փորձաշրջանի ընթացքում առանց վարքագծի նկատմամբ հսկողություն իրականացնող մարմնի թույլտվության չփոխելու մշտական բնակության վայրը:
ԱնդրադառնալովամբաստանյալՀ.Նազարեթյանի նկատմամբկիրառվածխափանմանմիջոցիհարցին` Դատարանըգտնումէ, որայնպետքէթողնելանփոփոխ՝ մինչևսույնդատավճռիօրինականուժիմեջմտնեը:
Անդրադառնալովիրեղենապացույցներիտնօրինմանհարցին` Դատարանըգտնումէ, որիրեղեն ապացույց ճանաչված` տուժող Էլեն Սարկիսովային պատկանող և ի պահ հանձնված վարորդական թիվ RB 300898 վկայականը, թիվ 8112810281 սոցիալական քարտը, թիվ 21 դպրոցի 2Բ դասարանի ծնողկոմիտեի վկայականը, «Basic Center», «Organicus», «Հինգ պլյուս դեղատներ», «спортмастер», «Paradox», «Bellucci», «Masum Collection», «Ledy elite», «Գեդեոն Ռիխտեր» քարտերը, «Լիլիթ Մկրտչյան» անվամբ այցեքարտը պետք է թողնել տուժող Է.Սարկիսովայի տնօրինությանը, իսկ վերջինիս պատկանող և դատարանում պահվող արծաթագույն կախազարդ խաչը, բրոնզագույն կախազարդը և աղոթագիրք-կախազարդը պետք է հանձնել տուժող Էլեն Սարկիսովային:
Միևնույն ժամանակ, Դատարանը գտնում է, որ քրեական գործին կցված և ապացույց ճանաչված` տուժող Ա.Մկրտչյանի կողմից 19.12.2017 թվականի դիմումով ներկայացված լազերային սկավառակը պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև դատական ծախսերի, գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի, քաղաքացիական հայցի հարցերին, սակայն Դատարանը, պարզելով, որ սույն քրեական գործով ամբաստանյալի գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել, քրեական գործում բացակայում են դատական ծախսերի վերաբերյալ տվյալները, քաղաքացիական հայց ներկայացված չի եղել, սահմանափակվում է այդ փաստերի արձանագրմամբ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդհոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետով, 36-րդ, 183-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով` Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Հարություն Աղավարդի Նազարեթյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդհոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել` տուժող Էլեն Սարկիսովայի հետ փոխադարձ հաշտության հիմքով:
Ամբաստանյալ Հարություն Աղավարդի Նազարեթյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքում և դատապարտել ազատազրկման 2 (երկու) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ և 6-րդ մասերի կիրառմամբ նշանակված պատժին լրիվ գումարել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի նոյեմբերի 23-ի դատավճռով նշանակված և չկրած 250.000 (երկու հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով տուգանքըև ամբաստանյալ Հարություն Աղավարդի Նազարեթյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակելազատազրկում 2 (երկու) տարի ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրհիսնապատիկի` 250.000 (երկու հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամ գումարի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 2 (երկու) տարի ժամկետով` Հարություն Նազարեթյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա:
Ամբաստանյալ Հարություն Աղավարդի Նազարեթյանի վրա դնել պարտավորություն` փորձաշրջանի ընթացքում առանց վարքագծի նկատմամբ հսկողություն իրականացնող մարմնի թույլտվության չփոխելու մշտական բնակության վայրը` փորձաշրջանի կրման սկիզբը հաշվարկելով համապատասխան ստորաբաժանումում հաշվառման վերցնելու պահից:
Ամբաստանյալ Հարություն Նազարեթյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ՝ մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված` տուժող Էլեն Սարկիսովային պատկանող և ի պահ հանձնված վարորդական թիվ RB 300898 վկայականը, թիվ 8112810281 սոցիալական քարտը, թիվ 21 դպրոցի 2Բ դասարանի ծնողկոմիտեի վկայականը, «Basic Center», «Organicus», «Հինգ պլյուս դեղատներ», «спортмастер», «Paradox», «Bellucci», «Masum Collection», «Ledy elite», «Գեդեոն Ռիխտեր» քարտերը, «Լիլիթ Մկրտչյան» անվամբ այցեքարտը թողնել տուժող Է.Սարկիսովայի տնօրինությանը, իսկ վերջինիս պատկանող և դատարանում պահվող արծաթագույն կախազարդ խաչը, բրոնզագույն կախազարդը և աղոթագիրք-կախազարդը հանձնել տուժող Էլեն Սարկիսովային:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քրեական գործին կցված և ապացույց ճանաչված` տուժող Ա.Մկրտչյանի կողմից 19.12.2017 թվականի դիմումով ներկայացված լազերային սկավառակը պահել քրեական գործի հետ միասին:
Դատավճիռը հրապարակման օրվանից մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։



ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ