Գործ No ԵԱՔԴ/0210/01/17

ՈՐՈՇՈՒՄ

քրեական գործի վարույթը վերսկսելու և
դատական քննություն նշանակելու մասին

ՙ15՚ մարտի 2019թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Մկրտչյանս, հետազոտելով Արթուր Բագրատի Մարտիրոսյանի /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով/ վերաբերյալ քրեական գործի նյութերը,

ՊԱՐԶԵՑԻ

2017 թվականի հոկտեմբերի 12-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 14885117 քրեական գործը:
2017 թվականի դեկտեմբերի 06-ին Արթուր Մարտիրոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն` չհեռանալու մասին:
2018 թվականի հունիսի 27-ին դատարանի որոշմամբ ամբաստանյալ Արթուր Մարտիրոսյանին հայտնաբերելու համար հայտարարվել է հետախուզում և քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մինչև ամբաստանյալին հայտնաբերելը:
2018 թվականի հուլիսի 31-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի կողմից կազմվել են նյութեր այն մասին, որ հետախուզվող Արթուր Բագրատի Մարտիրոսյանը 31.07.2018թ. հայտնաբերվել է: Միաժամանակ Արթուր Մարտիրոսյանը ներկայացրել է պարտավորագիր, որով պարտավորվել է 18.08.2018թ. ժամը 10:00-ին ներկայանալ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարան:
2018 թվականի օգոստոսի 30-ին դատարանի որոշմամբ ամբաստանյալ Արթուր Մարտիրոսյանին հայտնաբերելու համար կրկին հայտարարվել է հետախուզում, խափանման միջոցը փոփոխվել է և որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը, և քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մինչև ամբաստանյալին հայտնաբերելը:
2019 թվականի մարտի 11-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի կողմից դատարան է ստացվել 2019 թվականի մարտի 04-ի գրությունն այն մասին, որ Արթուր Բագրատի Մարտիրոսյանը տեղափոխվել է ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 5-րդ կետի համաձայն` ՙՔրեական գործով վարույթը կասեցվում է` մինչև այն կասեցնելու հիմք ծառայած հանգամանքների վերանալը: Դրանց վերացումից հետո այն վերսկսվում է /.../ դատարանի որոշմամբ:
Նկատի ունենալով, որ Արթուր Մարտիրոսյանը հայտնաբերվել է և վերացել են քրեական գործի վարույթը կասեցնելու հիմք ծառայած հանգամանքները, ուստի դատարանը գտնում է, որ թիվ ԵԱՔԴ/0210/01/17 քրեական գործի վարույթը պետք է վերսկսել և նշանակել դատական քննություն:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 5-րդ կետով, 18-րդ, 292-րդ հոդվածներով`

ՈՐՈՇԵՑԻ

1. Արթուր Բագրատի Մարտիրոսյանի /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով/ վերաբերյալ քրեական գործի կասեցված վարույթը վերսկսել:
2. Քրեական գործով դատական քննություն նշանակել 2019 թվականի մարտի 28-ին` ժամը 16:30-ին` Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի Կենտրոնն նստավայրում:
Դատական նիստին հրավիրել դատախազին, պաշտպանին, դատակոչի ենթակա անձանց:

ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ

Գործ No ԵԱՔԴ/0210/01/17

ԴԱՏԱՎՃԻՌ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ՙ03՚ հունիսի 2019 թվական քաղաք Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը,

նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Նարե Այվազյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ Ալիկ Ստեփանյանի
Դավիթ Աղաջանյանի
պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի

Կենտրոն նստավայրում, դռնբաց դատական նիստում, դատական քննության արագացված կարգով քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Բագրատի Մարտիրոսյանի /ծնված` 1973 թվականի նոյեմբերի 15-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, չդատված, միջնակարգ կրթությամբ, չի աշխատում, հաշվառում չունի, բնակվել է` քաղաք Երևան, Քաջազնունի 62-րդ շենք, 59-րդ բնակարան, կալանքի տակ է` 2019 թվականի փետրվարի 25-ից/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով:

Գործի դատավարական նախապատմությունը

2017 թվականի հոկտեմբերի 12-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 14885117քրեական գործը և ուղարկվել ՀՀ քննչական կոմիտեի Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժին:
2017 թվականի դեկտեմբերի 06-ին Արթուր Մարտիրոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն` չհեռանալու մասին:
2017 թվականի դեկտեմբերի 06-ին Արթուր Մարտիրոսյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և քրեական գործով վարույթը կասեցվել է:
2017 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Արթուր Մարտիրոսյանն ինքնակամ ներկայացել է և քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսվել է:
2017 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Արթուր Մարտիրոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2017 թվականի դեկտեմբերի 25-ին թիվ 14885117 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
2018 թվականի հունիսի 27-ին Արթուր Մարտիրոսյանի նկատմամբ, առանց խափանման միջոցը փոփոխելու հայտարարվել է հետախուզում և քրեական գործով վարույթը կասեցվել է:
2018 թվականի հուլիսի 31-ին Արթուր Մարտիրոսյանը հայտնաբերվել է:
2018 թվականի օգոստոսի 15-ին քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է:
2018 թվականի օգոստոսի 30-ին Արթուր Մարտիրոսյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում, ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, փոփոխվել է և որպես խափանման միջոց կիրառվել կալանավորումը և քրեական գործով վարույթը կասեցվել է:
2019 թվականի փետրվարի 25-ին Արթուր Մարտիրոսյանը հայտնաբերվել և կալանավորվել է:
2019 թվականի մարտի 15-ին քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է:

Գործի փաստական հանգամանքները

Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Արթուր Բագրատի Մարտիրոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙնա 2017 թվականի հոկտեմբերի 2-ին` ժամը 14:20-ի սահմաններում, ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, Երևան քաղաքի Հ.Հակոբյան 4/48 հասցեում գործող <<Պապիրուս Դեկոր>> ՍՊԸ-ին պատկանող գրախանութից հափշտակել է ընդհանուր 24.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ Վերեշչագին հեղինակի գրչին պատկանող <<Էնգլիշ>> լատինատառ անվանումը կրող թվով 5 անգլալեզու դասագիրք: Այնուհետև Արթուր Մարտիրոսյանի ապօրինի գործողությունները նկատվել են <<Պապիրուս Դեկոր>> ՍՊԸ-ին պատկանող գրախանութի վաճառողուհի Ելենա Արամյանի կողմից, ով հետապնդել է վերջինիս: Արթուր Մարտիրոսյանը հասկանալով, որ իր հանցավոր գործողություններն արդեն իսկ նկատվել են և գործում է բացահայտ` չարձագանքելով բղավոցներին, շարունակել է փախչել` իր հետ տանելով գողոնը` բացահայտ հափշտակելով այն:՚:

Արագացված դատական քննություն

Մինչև դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Արթուր Մարտիրոսյանը միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով, հայտարարելով, որ մեղադրանքը պարզ է, համաձայն է առաջադրված մեղադրանքին, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր` պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո:
Միջնորդությունը հաստատել է նաև ամբաստանյալի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանը:
Մեղադրող Ալիկ Ստեփանյանը դատական քննության արագացված կարգ կիրառելուն չի առարկել:
Տուժողի ներկայացուցիչ Վահան Սարմազյանը դիմում է ներկայացրել դատարան` հայտնելով, որ դատական քննության արագացված կարգի կիրառմանը չի առարկում, սակայն ամբաստանյալից ունի գույքային վնասի հատուցման պահանջ:

Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Դատարանը գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, հիմք ընդունելով ամբաստանյալի կողմից մեղադրանքն ամբողջ ծավալով ընդունելու հանգամանքը, հանգում է հետևության, որ Արթուր Մարտիրոսյանի մեղավորությունը` ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն` կողոպուտ կատարելու մեջ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե’ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել Ա.Ավետիսյանի գործով որոշման մեջ` արձանագրելով, որ ՙ(...) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը: Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ցանկի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ քննարկվող հանգամանքները վերաբերում են ինչպես հանցագործությանը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությանը կամ միաժամանակ բնութագրում են հանցագործությունն ու հանցավորի անձնավորությունը: Այդ պատճառով էլ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները պետք է դիտարկել որպես հանցակազմի սահմաններից դուրս հանգամանքներ, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի վերաբերում են հանցագործությանը կամ հանցավորի անձնավորությանը, բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում պատժի վրա: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս (...)՚ (տե’ս Անդրանիկ Մեսրոպի Ավետիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ԵԱՆԴ/0091/01/09 որոշման 20-րդ կետը):
Ամբաստանյալ Արթուր Մարտիրոսյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա նախկինում դատված չէ: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ նա ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար, դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, ֆիզիկապես վատառողջ է: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել, որ. ՙ(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորել է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, և գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը՚ (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
Վերը շարադրված իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո, գնահատելով ամբաստանյալ Արթուր Մարտիրոսյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, ինչպես նաև հանցանքը կատարելուց հետո ամբաստանյալի դրսևորած վարքագիծը, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանքի բացակայության փաստի հետ` դատարանը գտնում է, որ Արթուր Մարտիրոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ պետք է նշանակել տվյալ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժ` ազատազրկում` 3 /երեք/ ամիս ժամկետով: Դատարանը միաժամանակ փաստում է, որ Արթուր Մարտիրոսյանը կալանքի տակ է 2019 թվականի փետրվարի 25-ից, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կանոններով նշանակված պատժին պետք է հաշվակցել նախնական կալանքի տակ գտնվելու ժամկետը և պատիժը համարել կրած:
Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին` դատարանը գտնում է, որ Արթուր Մարտիրոսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է վերացնել և նրան ազատ արձակել դատարանի դահլիճում:
Հաշվի առնելով, տուժողի ներկայացուցիչ Վահան Սարմազյանի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի կարգով քաղաքացիական հայց չի ներկայացվել, ուստի դատարանը գտնում է, որ նրան պետք է վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` քաղաքացիական դատավարության կարգով հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված վնասի հատուցման հարցը լուծելու համար:
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի գույքի վրա կալանք չի դրվել, ուստի այդ հարցին դատարանը չի անդրադառնում:
ՀՀ քրեական դատավարության 375.3 հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն` ՙՍույն օրենսգրքի 168 հոդվածի առաջին մասի 2-8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման:՚: Հետևաբար, դատարանը դատական ծախսերին չի անդրադառնում:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 151-րդ, 357-360-րդ, 375.3, 375.4 և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`

ՎՃՌԵՑ

Արթուր Բագրատի Մարտիրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ ամիս ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից` 2019 թվականի փետրվարի 25-ից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կանոններով` պատժի ժամկետները հաշվարկելու և պատիժը հաշվակցելու միջոցով, նշանակված պատժին հաշվակցել նախնական կալանքի տակ գտնվելու 3 /երեք/ ամիս 9 /ինը/ օրը և Արթուր Բագրատի Մարտիրոսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը համարել կրած:
Արթուր Բագրատի Մարտիրոսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, վերացնել և նրան ազատ արձակել դատարանի դահլիճում:
Տուժողի ներկայացուցիչ Վահան Սարմազյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` քաղաքացիական դատավարության կարգով հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված վնասի հատուցման հարցը լուծելու համար:
Դատավճիռը, բացի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքից, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:



ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ