ԵԴ/0209/01/17

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

2019թ. հոկտեմբերի <<17>> ք. Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)

Նախագահող դատավոր Ա.Հովհաննիսյան
դատական նիստերի քարտուղար Մ.Տեր-Հակոբյան
մեղադրող Հ.Խաչատրյան
պաշտպան Ա.Թամրազյան

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Մեսրոպ Արմենի Խառատյանի՝ ծնված 1987 թվականի փետրվարի 5-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, նախկինում դատապարտված, չի աշխատում, հաշվառված՝ Դիլիջան քաղաքի Գայի փողոցի 84-րդ շենքի 38-րդ բնակարանում, խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2012 թվականի հոկտեմբերի 19-ի Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ռ.Համբարձումյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 14132812 քրեական գործը:
2012 թվականի հոկտեմբերի 19-ի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի բաժնի պետ Վ.Վարդանյանի որոշմամբ թիվ 14132812 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին և քննչական խմբի ղեկավար է նշանակվել Ռ.Համբարձումյանը:
2012 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Կարեն Հարությունյանը ձերբակալվել է:
2012 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արմեն Հարությունյանը ձերբակալվել է:
2012 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Անուշավան Հովհաննիսյանը ձերբակալվել է:
2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Կարեն Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Արմեն Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Անուշավան Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Վաղինակ Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և վերջինի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Մեսրոպ Խառատյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և վերջինի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ի որոշմամբ Վաղինակ Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ի որոշմամբ Մեսրոպ Խառատյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ի որոշմամբ Անուշավան Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ի որոշմամբ Արմեն Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ի որոշմամբ Կարեն Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Սերգեյ Հարությունյանը ձերբակալվել է:
2012 թվականի հոկտեմբերի 31-ին Սերգեյ Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2012 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ Սերգեյ Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2012 թվականի հոկտեմբերի 31-ին Մեսրոպ Խառատյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել և վերջինը մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2012 հոկտեմբերի 13-ի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ.Քալաշյանի որոշմամբ Անուշավան Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը փոփոխվել և ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը:
2012 հոկտեմբերի 13-ի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ.Քալաշյանի որոշմամբ Արմեն Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը փոփոխվել և ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը:
2012 հոկտեմբերի 13-ի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ.Քալաշյանի որոշմամբ Կարեն Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը փոփոխվել և ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը:
2012 թվականի նոյեմբերի 21-ի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Գենջոյանի որոշմամբ թիվ 14132812 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2013 թվականի հունվարի 12-ին Մեսրոպ Խառատյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և վերջինը մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2013 թվականի հունվարի 12-ին Վաղինակ Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և վերջինը մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով:
2013 թվականի փետրվարի 6-ի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի որոշմամբ թիվ 14132812 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2013 թվականի ապրիլի 15-ի Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Շ.Իսրայելյանի որոշմամբ Սերգեյ Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը փոփոխվել և ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը:
2013 թվականի ապրիլի 25-ի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի որոշմամբ կալանք է դրվել Մեսրոպ Խառատյանի <<Մերսեդես Բենց Տ 320>> մակնիշի 10 MM 444 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի և Վաղինակ Հարությունյանի Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 47/1-րդ շենքի 2-րդ բնակարանի համատեղ սեփականության իրավունքով իր բաժնեմասի վրա՝ քաղաքացիական հայցի, դատական ծախսերի հատուցումն ապահովելու նպատակով:
2013 թվականի մայիսի 15-ի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի որոշմամբ կալանք է դրվել Վաղինակ Հարությունյանի <<Մերսեդես Բենց ՄԼ 320>> մակնիշի 01 MN 010 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրա՝ քաղաքացիական հայցի, դատական ծախսերի հատուցումն ապահովելու նպատակով:
2013 թվականի օգոստոսի 6-ի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի որոշմամբ Արսեն Շահբազյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել՝ վերջինի մահվան պատճառաբանությամբ:
2013 թվականի օգոստոսի 7-ի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի որոշմամբ թիվ 1213282 քրեական գործով Կարեն Ռազմիկի Հարությունյանի, Արմեն Ռազմիկի Հարությունյանի, Սերգեյ Հմայակի Հարությունյանի, Անուշավան Ջհանի Հովհաննիսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ նրանց արարքներում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
2013 թվականի օգոստոսի 7-ին Վաղինակ Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և վերջինը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով:
2013 թվականի օգոստոսի 7-ին Մեսրոպ Խառատյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և վերջինը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2013 թվականի օգոստոսի 8-ի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի որոշմամբ թիվ 1413282 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է:
2013 թվականի դեկտեմբերի 30-ին Վաղինակ Հարությունյանն ինքնակամ ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն:
2013 թվականի դեկտեմբերի 30-ի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի որոշմամբ թիվ 1413282 քրեական գործի կասեցված վարույթը վերսկսվել է:
2013 թվականի դեկտեմբերի 30-ի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի որոշմամբ թիվ 1413282 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2014 թվականի մարտի 26-ի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի որոշմամբ Արսեն Շահբազյանի հագուստները ճանաչվել են իրեղեն ապացույց:
2014 թվականի մայիսի 30-ին Վաղինակ Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով:
2014 թվականի հունիսի 4-ին Մեսրոպ Խառատյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և վերջինը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով:
2014 թվականի հունիսի 4-ի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի որոշմամբ թիվ 1413282 քրեական գործից անջատվել է Վաղինակ Հարությունյանի մասը և շնորհվել է թիվ 59101614 համարը:
2019 թվականի հունիսի 19-ի ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի որոշմամբ թիվ 1413282 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է:
2015 թվականի փետրվարի 10-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ավագ քննիչ Ռ.Մանուկյանի որոշմամբ թիվ 14132812 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2016 թվականի նոյեմբերի 1-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ավագ քննիչ Դ.Սարգսյանի որոշմամբ թիվ 14132812 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2017 թվականի մայիսի 15-ին ՌԴ Մոսկվա քաղաքում հայտնաբերվել և ձերբակալվել է Մեսրոպ Խառատյանը:
2017 թվականի սեպտեմբերի 16-ին Մեսրոպ Խառատյանը ՀՀ <<Զվարթնոց>> օդանավակայանում ձերբակալվել է:
2017 թվականի սեպտեմբերի 16-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ավագ քննիչ Ս.Մարգարյանի որոշմամբ թիվ 14132812 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2017 թվականի սեպտեմբերի 16-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ավագ քննիչ Ս.Մարգարյանի որոշմամբ թիվ 14132812 քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսվել է:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 16-ի որոշմամբ Մեսրոպ Խառատյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատվել է:
2017 թվականի նոյեմբերի 21-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ավագ քննիչ Ս.Մարգարյանի որոշմամբ այլ փաստաթուղթ հանդիսացող Մեսրոպ Խառատյանի 077-31-04-44 բջջային հեռախոսահամարի վերծանումները ճանաչվել են ապացույց:
2017 թվականի դեկտեմբերի 12-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ավագ քննիչ Ս.Մարգարյանի որոշմամբ այլ փաստաթուղթ հանդիսացող Վաղինակ Հարությունյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճռի պատճենը ճանաչվել է ապացույց:
2017 թվականի դեկտեմբերի 12-ի ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ավագ քննիչ Ս.Մարգարյանի որոշմամբ թիվ 14132812 քրեական գործից չպարզված անձանց վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով մասն անջատվել է առանձին վարույթում և շնորհվել է թիվ 59102917 համարը:
2017 թվականի սեպտեմբերի 16-ին Մեսրոպ Խառատյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով այն բանի համար, որ նա 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ ժամը 23:20-ի սահմաններում, ընկերոջ՝ Վաղինակ Հարությունյանի հորեղբոր որդու՝ Սերգեյ Հարությունյանի կանչով Վաղինակ Հարությունյանի և դեռևս քննությամբ չպարզված անձանց հետ գալով Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող <<Էթնա>> ռեստորանային համալիրի մոտ, նկատելով Սերգեյ Հարությունյանի հետ Սերգեյ Աբովյանին և Արսեն Շահբազյանին բարձր ձայնով վիճաբանելիս, նշված չնչին առիթն օգտագործելով, իրենց անձի առավելությունն ու գերազանցությունն ընդգծելու մղումով՝ խուլիգանական դրդումներով, անմիջապես բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Արսեն Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին և պատճառել մարմնական վնասվածքներ, որոնք դրսևորվել են փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածքի, աջ ակնակապիճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների, ուղեղանյութի արյունազեղումների, ճակատի շրջանի քերծվածքների և քթոսկրի կոտրվածքի ձևով, որոնք Արսեն Շահբազյանի առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս: Այնուհետև՝ Մեսրոպ Խառատյանը, սահմանազանցելով Վաղինակ Հարությունյանի հետ ունեցած դիտավորությունը, Արսեն Շահբազյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ իր մոտ եղած սուր, ծակող-կտրող գործիքով հարվածել է Ա.Շահբազյանի կրծքավանդակի ձախ հատվածին՝ վերջինին ապօրինաբար զրկելով կյանքից:
Այսինքն՝ Մեսրոպ Արմենի Խառատյանը Վաղինակ Հարությունյանի հետ խուլիգանական դրդումներով Արսեն Շահբազյանին պատճառել են առողջության ծանր վնասվածքներ, որից հետո իր մոտ եղած սուր, ծակող-կտրող գործիքով հարվածել է Ա.Շահբազյանի կրծքավանդակի ձախ հատվածին՝ վերջինին դիտավորությամբ ապօրինաբար զրկելով կյանքից:
2017 թվականի դեկտեմբերի 25-ին թիվ 14132812 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան և մակագրվել դատավոր Ա.Նիկողոսյանին:
Դատավոր Ա.Նիկողոսյանի ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան տեղափոխվելու պատճառով թիվ ԵԱՔԴ/0209/01/17 քրեական գործը 2018 թվականի մայիսի 29-ին մակագրվել է դատավոր Ա.Հովհաննիսյանին:
Դատարանի 2019 թվականի հուլիսի 15-ի որոշմամբ Մեսրոպ Խառատյանին պատկանող <<Մերսեդես Բենց Տ 320>> մակնիշի 10 MM 444 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրա դրված կալանքը վերացվել է:
2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Մեսրոպ Խառատյանը ցուցմունք է տվել, որ Վաղինակի հետ ծանոթացել է դեպքից երկու-երեք ամիս առաջ: Վերջինը մի քանի անգամ գործի բնույթով եկել-գնացել է Դիլիջան, համարներով փոխանակվել են և կապ են պահպանել: Մեկ ամիս առաջ զգուշացրել է, որ ծնունդն է, խնդրել է, որ ինքը մասնակցի ծննդյան արարողությանը: Ամսի 17-ին զանգահարել և ասել է, որ եթե չգա՝ կնեղանա: Առավոտյան արթնացել ու հոր կողմից վարվող <<Մերսեդես 600>> մակնիշի 10 MM 444 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով գնացել է Երևան և ժամը 18:00-ից 19:00-ի սահմաններում է եղել ծննդյան վայրում: Քանի որ սպորտով է զբաղվել, բացի այդ, ունեցել է առողջական խնդիրներ, ալկոհոլ չի օգտագործել: Մի քիչ հաց է կերել, սակայն իրեն լավ չի զգացել, չի կարողացել պարել, ուրախանալ: Այնտեղ ծանոթացել է Վաղինակի ընկերների, բարեկամների հետ: Ծննդյան ավարտին Վաղինակն ասել է իջնեն իրենց տուն հաց և տորթ ուտեն, որից հետո կգնա: Նստել է մեքենան, կողքին՝ Վաղինակը, վերջինի 2-3 ընկերներն էլ՝ ետևը և գնացել են Ռայկոմով դեպի Զեյթուն: Ճանապարհին Վաղինակի եղբայրն է զանգահարել և ասել, որ ՃՏՊ է պատահել: Վաղինակը խնդրել է գնան և տեսնեն ինչ է եղել: Բարձրացել են վերև և ճանապարհին՝ ձախ մայթի վրա, տեսել են երկու մեքենա՝ ետևում ջիպ, իսկ առջևում՝ <<Նիսան Տիդա>> և երեք հոգի կանգնած միմյանց հետ խոսելիս են եղել: Այդ 2 մեքենայի միջև եղել է մոտ 5 մետր տարածություն, իսկ լույսերն անջատված էին: Թեքվել, իջել է ներքև և <<Նիսան Տիդայի>> առջևում կանգնել: Վաղինակը տեսել է, որ ինքը վատառողջ է, լավ չի զգում, չի կարողանում տեղը նորմալ նստել, ասել է՝ <<ախպեր իջնեմ մի երկու րոպե է, հարցերը լուծեմ, շուտ գամ, գնանք, համ էլ դու վատ ես>>: Ինքը համաձայնել է: Վաղինակը դուրս եկավ ավտոյից, ետևում նստած ընկերները նույնպես դուրս եկան: Ինքը մնացել է մեքենայի մեջ և քանի որ ցուրտ է եղել մեքենայի պատուհանները գտնվել են փակ վիճակում: Դրսից որևէ խոսակցություն, աղմուկ և վիճաբանություն չի լսել, քանի որ ձայնարկիչը միացված է եղել, իսկ մեքենան՝ ձայնամեկուսացված: Դրսում որևէ բան չի տեսել, որովհետև նախ մեքենայի ապակիները 100 տոկոս մգեցված են եղել, բացի այդ, դրսում մութ է եղել և որևէ լույս չի վառվել: 2-3 րոպե անց վերադարձել, նստել է մեքենան և ասել՝ <<ախպեր շուտ արա, քշի, քշի գնացինք>>: Վաղինակի դեմքին արյուն է տեսել, հարցրել է ինչ է եղել, վերջինը պատասխանել է՝ մարդ եմ ծեծել: Սկզբից ինքն է շարժվել, իր ետևից <<Նիսան Տիդան>>, իսկ վերջինի ետևից էլ այլ մեքենա: Շարժվելուց հետո Վաղինակը խոսել է ընկերներից ինչ-որ մեկի հետ, ասել՝ <<դու էլ շուտ շարժվի, տեսնենք էս ինչ ենք անում>>: Վաղինակի զանգից հասկացել է, որ <<Պրադոյի>> ետևն այլ մեքենա է կանգնած եղել: Ճանապարհին՝ Զեյթուն չհասած, ընկերներին իջեցրել է և այդ ժամանակ Վաղինակն ասել է տղերքի հետ մի րոպե խոսեմ ու գնանք: Այնուհետև՝ շարունակել են ճանապարհը, ինքը հարցրել է ինչ է եղել, 2 րոպեում ինչ կռիվ եք արել, իսկ Վաղաինակը հայտնել է, որ ծեծել են, լավ ջարդ են տվել: Ճանապարհին Վաղինակն ասել է, որ կռվից հետո չի ցանկանում մնալ այստեղ, ավելի լավ է գնան Դիլիջան: Հայտնել է, որ իր մեքենան խնդիր ունի, այդ մեքենայով չեն կարող հասնել Դիլիջան և Վաղինակը զանգահարել է ընկերոջը, վերջինը մոխրագույն <<ԲՄՎ>> մակնիշի մեքենայով եկել է և այն թողել է իրենց մոտ: Իր <<Մերսեդեսը>> կանգնեցրել են իրենց Կասկադի տան բակում, որի բանալիները տարել ու Դիլիջանում տվել է հորը և <<ԲՄՎ>>-ով գնացել են: Ճանապարհին Մասիվից վերցրել են Վաղինակի ընկերոջը, ով եկել էր ԱՄՆ-ից և խոսում էր Գյումրու բարբառով ու գնացել են Դիլիջան: Մեքենան վարել է Վաղինակը, ընկերը նստել է կողքին, իսկ ինքը՝ ետևը: Դիլիջան հասել են ուշ ժամի, առաջարկել է գնան իրենց տուն, սակայն Վաղինակն ասել է, որ ժամն ուշ է, իրենց հյուրանոցում թող տեղավորի և առավոտյան կորոշեն ինչ են անելու: Վաղինակենց տարել է հյուրանոց և գնացել իրենց տուն ու քնել: Առավոտյան Վաղինակը զանգահարել և ասել է շտապ արի, բան է եղել, հեռախոսով ասելու չէ: Գնացել է հյուրանոց և հարցրել՝ ինչ է եղել, իսկ Վաղինակը պատասխանել է, որ մարդ է մահացել: Եղբորը և իրենց հետ եղած տղաներին զանգել է, սակայն ոչ ոք չգիտի, թե ինչից է մահացել: Վաղինակին հարցրել է՝ ինչպես է մարդ մահացել, ասում էիր 2 րոպեով դուրս եմ գալիս խոսելու ու մարդ է մահանում, իսկ վերջինը պատասխանել է, որ չգիտի, շուտով կճշտի: Վաղինակը տեղեկացրել է, որ Թուրքիա է գնում, իրեն փնտրելու են, մեքենայի համարն էլ գիտեն, ինքը հարցրել է՝ ինչպես մեքենայի համարը գիտեն, իսկ Վաղինակն ասել է, որ բոլորով խնդիրների մեջ են, իրեն էլ են խնդիրների մեջ գցել: Վաղինակը մեքենայով գնացել է, իսկ ինքը վերադարձել է տուն և դեպքի մասին պատմել հորը, վերջինն ասել է, որ կրկին խնդիրների մեջ է ընկել, իսկ ինքը պատասխանել է, որ ինչ խնդիր, պարզապես մարդկանց մեքենայով տարել է այնտեղ, 2 րոպե էլ չի սպասել: Մի քանի ամիս առաջ էր ազատվել, մտածել է, որ կանչելու են հարցուփորձ անեն, ինքն էլ չի ցանկացել հայտնել, թե ում է տարել, ովքեր են եղել և քանի որ Վաղինակը գնացել էր, որոշել է ինքն է գնա մինչև Վաղինակենք իրենց հարցերը պարզեն ու լուծեն: Իր անձնագրով անցել է Բագրատաշենի սահմանով և գնացել Մոսկվա, այնտեղից զանգահարել է Վաղինակին ու հարցրել՝ իմացել է, թե ինչ է եղել, ինչից է մահացել այդ տղան, վերջինը պատասխանել է, որ դեռ չեն պարզել: Այնուհետև՝ մի քանի անգամ հեռախոսով խոսել է Վաղինակի հետ, որպեսզի պարզի, թե ինչ նորություն կա, սակայն վերջինը հայտնել է, որ դեռևս որևէ նորություն չկա, ինքն ասել է, որ մեքենայով տեղ է տարել ու խնդիրներ ունեցել, դատ է լինելու, սակայն Վաղինակը պատասխանել է, որ ոչ մի խնդրի մեջ էլ չի ընկել, բոլորը գիտեն, որ ինքը միայն մեքենայով տարել է ու որևէ բան չի արել: Մոտ 10 օր հետո մի քանի անգամ զանգահարել է Վաղինակին, սակայն վերջինը չի պատասխանել, իսկ հետո հեռախոսն անջատել է: Զանգահարել է հորը, վերջինն ասել է, որ ոստիկանությունից եկել են իրենց տուն, իրեն են փնտրում, հետախուզման մեջ է, Վաղինակի եղբայրը գրել է, որ ինքն է եղել այնտեղ և իբր ինքն է հարվածել: Այդպես Վաղինակի հետ կապը կտրվել է, իմացել է, որ վերջինը նույնպես գտնվում է հետախուզման մեջ: Հորն ասել է, որ սպասեն, տեսնեն ինչ է լինում, ինչպես են իրենց հարցերը լուծում, հետո նոր կվերադառնա: Որոշ ժամանակ անց իրեն Մոսկվայում բռնել և բերել են այստեղ: Դեպքի ժամանակ ինքը նախ մեքենայից դուրս չի եկել, բացի այդ, ձախ ձեռքով չէր կարող հարվածել, քանի որ ինքն աջլիկ է: Չգիտի, թե ինչու է Սերգեյ Հարությունյանն իր դեմ ցուցմունք տվել, ցանկանում է, որպեսզի վերջինը գա և իր աչքերի մեջ նայելով պնդի: Եթե նույնիսկ մեքենայից դուրս եկած լիներ, ապա Սերգեյն իրեն չէր կարող տեսնել, քանի որ դրսում մութ է եղել: <<Մերսեդեսը>> վարել է հայրը և դրանում որևէ սուր, կտրող-ծակող գործիք չի եղել:
Դատաքննության ընթացքում վկա Արմեն Խառատյանը ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին հոր մահվան 3-րդ տարին էր, Մեսրոպը կազմակերպել է գերեզման գնալ-գալը և հետո ասել է, որ գնում է ընկերոջ ծննդյան արարողությանը մասնակցելու, հարցրել է, թե որ ընկերոջ, պատասխանել է, որ միասին ցանկանում են բիզնեսով զբաղվել, անպայման պետք է ներկա գտնվի: Մեսրոպն ընդհանրապես իրենց <<Նիվան>> է վարել, սակայն ցանկացել է իր կողմից օգտագործվող <<Մերսեդեսով>> գնալ, ինքն էլ ասել է՝ խնդիր չկա: Այդ օրը պարբերաբար զանգել է Մեսրոպին, վերջինն ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, իսկ ժամը 23:00-ի սահմաններում հայտնել է, որ ծնունդն ավարտվել է և գնում է տուն, ինքը պառկել է քնելու և մի պահ զգացել է, որ Մեսրոպը եկել է: Առավոտյան Մեսրոպն ինչ-որ տեղ է գնացել ու եկել, ինքը հարցրել է ինչ է եղել, Մեսրոպը հայտնել է, որ վիճաբանություն է տեղի ունեցել, որի ժամանակ մարդ է մահացել, իսկ պատճառը ոչ մեկը չգիտի, իր մեքենան նույնպես այնտեղ է եղել և այն թողել է Երևանի իրենց տան շենքի ավտոկայանատեղիում: Ասել է, որ իր մեքենայով ինչ-որ տեղ է տարել, սակայն մեքենայից չի իջել և որևէ բան չի տեսել, չի լսել: Այդ ժամանակ աղիքի հետ կապված խնդիր է ունեցել, իսկ ծնունդի ժամանակ կծու է կերել, իրեն ավելի վատ է զգացել և նույնիսկ ի վիճակի չի եղել մեքենայից իջնել: Իր մեղքը միայն եղել է այն, որ այդ տղաներին մեքենայով տեղ է տարել: Հայտնել է նաև, որ չի ցանկանում խնդիրների մեջ խորանալ, թող Վաղինակենք իրենց հարցերը պարզեն: Որդին ասել է, որ Վաղինակը Թուրքիա է գնում, իր մնալն այստեղ ճիշտ չի համարում և որոշել են, որ Մեսրոպը հեռանա երկրից մինչև ամեն բան պարզի և ընկնի իր տեղը: Մշտապես կապ է պահել վերջինի հետ և հեռախոսով հարցրել, թե ինչ նորություն կա: Գիտի, որ Մեսրոպն էլ Վաղինակի հետ է կապ պահել: Որոշ ժամանակ անց ոստիկանության աշխատակիցները եկել են իրենց տուն՝ խուզարկության և իրեն հրավիրել են բաժին, որտեղ պետը հայտնել է, որ Մեսրոպը մեղադրվում է սպանության մեջ և Սերգեյը Մեսրոպի դեմ գրել է: Այդ մասին հայտնել է Մեսրոպին և քանի որ մեղքը փորձում էին բարդել որդու վրա, որոշել են Մեսրոպը չվերադառնա մինչև ամեն ինչ պարզվի, հանդարտվի: Բացառվում է, որ իր մեքենայում կամ Մեսրոպի մոտ սուր, կտրող-ծակող որևէ իր լինի: Հակոբ Բաբինյանին ճանաչում է, վերջինը Մեսրոպի հետ մեծացած երեխա է, մի քանի անգամ եկել-գնացել է իրենց տուն: Նրա հետ մոտիկ չեն եղել, թշնամական հարաբերություններ չեն ունեցել, այլ գտնվել են նորմալ հարաբերությունների մեջ: Ինքը Հակոբ Բաբինյանի հետ որևէ գործի մասին չի խոսել, որևէ բան չի պատմել: Արմեն Մարտիրոսյանին և Գևորգ Տեր-Կարապետյանին նույնպես ճանաչում է, նրանցից առաջինը թմրամոլ է, իսկ երկրորդն ինչ-որ կռիվ է արել և այդ պատճառով ոստիկանության հետ խնդիրներ է ունեցել: Չի կարող ասել, թե ինչու են իր որդու դեմ ցուցմունք տվել: Հասկացել է, որ որդու վրա կեղծ գործ են սարքում, սակայն հաղորդում չի տվել, քանի որ մտածել է, որ քննչականն ու դատախազությունն անաչառություն կդրսևորեն և մեղավորին կպարզեն:
Քրեական գործով Սերգեյ Աբովյանը դատակոչված է եղել որպես տուժող, սակայն Դատարանը, նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործի մեղադրանքի շրջանակներում Սերգեյ Աբովյանին անմիջականորեն չի պատճառվել բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս, արձանագրային որոշում է կայացրել վերջինին որպես վկա հարցաքննելու:
Դատաքննության ընթացքում վկա Սերգեյ Աբովյանը ցուցմունք է տվել, որ Արսեն Շահբազյանը հանդիսացել է իր մտերիմ ընկերը, ով դանակի հարվածից մահացել է 2012 թվականին՝ Թբիլիսյան խճուղու վրա: Դեպքից անցել է մի քանի տարի և շատ բաներ մոռացել է: Թբիլիսյան խճուղու վրա վազանց կատարելիս իր <<Պրադո>> մակնիշի մեքենայով հարվածել է <<Նիսան Տիդա>> մակնիշի մեքենայի: Մյուս մեքենայի վարորդի անունը նույնպես Սերգեյ էր, որքանով հիշում է վերջինի կողքին տեսել է աղջիկ, սակայն գործով պարզվել է, որ մարդ չի եղել: Վթարի մեղավորը եղել է ինքը և քանի որ խմած էր, առաջարկել է ԱՊՊԱ չկանչել և պատրաստակամություն է հայտնել փոխհատուցել գումարը, սակայն Սերգեյը հրաժարվել է և ինչ-որ մարդիկ են եկել և վեճ ու կռիվ է սկսվել: Մինչև այդ մարդկանց գալը վեճ չի եղել, չգիտի, թե նրանք ինչու են եկել: Սերգեյ Հարությունյանի մեքենայի մեջ այլ տղամարդ չի եղել: Ինքը վիճել է միայն <<Նիսանի>> վարորդի հետ, իսկ իրենցից մի քանի մետր այն կողմ մի քանի հոգի կռվել են Արսենի հետ: Դեպքի ժամանակ եղել է 10-ից պակաս 5-ից ավել մարդ: Արդյունքում Արսենը մահացել է: Մութ է եղել՝ ժամը 22:00-ից 23:00-ի սահմաններում և պարզ տեսանելի չէր, հնարավոր էր ինչ-որ բաներ նկատել, օրինակ՝ մեքենա: Չի տեսել Արսենին գետնին ընկած ժամանակ խփել են, թե չէ, սակայն վերջում Արսենին տեսել է գետնին ընկած, նրան գրկել և զանգահարել է շտապօգնություն: Իր կամ Արսենի մոտ զենք չի եղել, չի տեսել, որ Արսենին դանակով խփեն: Չի հիշում Մեսրոպ Խառատյանին տեսել է դեպքի օրը, թե ոչ: Նիստերի դահլիճում ներկաներին չի ճանաչում, չի կարող հիշել դեպքի մասնակիցների դեմքերը: Իր նախաքննական ցուցմունքները ճիշտ են, ամբողջությամբ պնդում է, խնդրում է դրանք հիմք ընդունել:
Նախաքննության ընթացքում Սերգեյ Աբովյանը 2012 թվականի հոկտեմբերի 19-ին որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ ճանաչում է Երևան քաղաքի Նոր Նորքի բնակիչ Էդգար Գառնիկի Հովհաննիսյանին, Կարեն Գառնիկի Հովհաննիսյանին և Երևան քաղաքի Մաշտոց թաղամասի բնակիչ Արսեն Գրիշայի Շահբազյանին: Ինքն Արսեն Շահբազյանի և Կարեն Հովհաննիսյանի հետ գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ, նրանք մորաքրոջ տղաներ են, իսկ Կարեն Հովհաննիսյանն Էդգար Հովհաննիսյանի հարազատ եղբայրն է: 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Էդգարն իր ուսանողական ընկերոջ՝ Տիգրանի հարսանիքի քավորն էր և ինքը, Արսեն Շահբազյանն ու Կարեն Հովհաննիսյանը քավորի կողմից հրավիրված են եղել հարսանիք: Հարսանիքը տեղի է ունեցել Կոտայքի մարզում գտնվող <<Ֆլորիդա>> ռեստորանային համալիրում, որի գտնվելու կոնկրետ հասցեն չգիտի: Արդեն հարսանիքի ավարտին ինքն ու Արսեն Շահբազյանն իր կողմից վարվող <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի 07 PS 070 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով դուրս են եկել և ուղղություն վերցրել դեպի Երևան: Հասնելով Թբիլիսյան խճուղի՝ տեսել են, որ դիմացից գնում է սև <<Նիսան Տիդա>> մակնիշի ավտոմեքենա և լուսարձակների միջոցով ճանապարհ է ուզել, նշված ավտոմեքենան հասնելով Թբիլիսյան խճուղում գտվող <<Էթնա>> ռեստորանային համալիրի մոտ՝ շատ քիչ աջ կողմ է քաշել և երբ ինքը փորձել է վազանց կատարել, իր ավտոմեքենայի աջ կողային հայելին դիպչել է <<Նիսան Տիդայի>> ձախակողմյան անվաթևին: Դրանից հետո կանգնեցրել է ավտոմեքենան, իսկ <<Նիսան Տիդայի>> վարորդն էլ կանգնեցրել է իր ավտոմեքենան: Ինքն ու Արսեն Շահբազյանը դուրս գալով ավտոմեքենայից՝ մոտեցել են վերջինի վարորդին և բարևելով՝ ասել է, որ ինքն է մեղավոր, իր վրա է վերցնում ավտոմեքենայի բոլոր ծախսերը: Վերջինն իրեն պատասխանել է, որ <<հա ախպեր, սպասի հեսա կխոսենք>> և սկսել է զննել իր ավտոմեքենայի անվաթևը և ասել, որ այն նույնպես պետք է վերանորոգվի, ինքն այդ տղամարդուն ասել է, որ անվաթևը նույնպես կվերանորոգի և խնդրել է իրեն պատճառված վնասի չափն ասել, որպեսզի վճարի գումարը: Իր այդ պատասխանը լսելով՝ վերջինը կոպիտ տոնով պատասխանել է, որ <<կարող է գիտես արհեստավոր եմ>> ու իր ձեռքին եղած բջջային հեռախոսով սկսել է ինչ-որ տեղ զանգահարել: Ինքը կրկին մոտեցել է այդ տղամարդուն և նրան ասել, որ այս հարցով կարիք չկա ինչ-որ տեղ զանգելու, քանի որ ինքը պատրաստ է ավտոմեքենայի հետ կապված բոլոր տեսակի ծախսերը հոգալու: Նշված տղամարդը շարունակել է խոսել հեռախոսով: Հեռախոսազրույցը վերջացնելուց հետո Արսենը կրկին այդ տղամարդուն ասել է, որ կարիք չկար որևէ մեկին խառնել այս գործին, սակայն այդ տղամարդը սկսել է Արսենի հետ կոպիտ ու բարձր տոնով խոսել: Այդ պահին, որքան հիշում է, սև կամ մուգ կապույտ գույնի <<Մերսեդես 600>> մակնիշի ավտոմեքենա է արգելակել, որի միջից դուրս են եկել չորս կամ հինգ տղամարդ և նշված ավտոմեքենայի ետևի նստատեղից իջած մի տղամարդ, առաջինը հասնելով իրենց, իրեն դիմելով ասել է՝ <<ինչ ես մուննաթ գալի արա>>, իսկ ինքը նրան պատասխանել է, որ ինքը մուննաթ չի գալիս, այլ ցանկանում է հարթել տեղի ունեցածը, սակայն այդ տղամարդը երկու ձեռքով ուժգին հրել է իրեն ու բռունցքով հարվածել Արսեն Շահբազյանի դեմքի շրջանին: Նրա այդ հարվածից Արսենը ետ-ետ է գնացել և <<Նիսան Տիդայի>> վարորդը մեկ անձի հետ հարձակվել է իր վրա, իսկ մյուս երեք հոգին հարձակվել են Արսեն Շահբազյանի վրա՝ սկսելով ոտքերով ու ձեռքերով հարվածներ հասցնել իրեն և Արսենին: Ինքը մի պահ պաշտպանվել է և բռնել <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենայի վարորդի ձեռքերը, սակայն նրա հետ իրեն հարվածներ հասցնող մյուս տղամարդն իր ետևից քաշել և վայր է գցել: Այդ ընթացքում ինքը տեսել է, որ մյուս երեք հոգին նույնպես վայր են գցել Արսենին և ոտքերով խառը հարվածներ են հասցնում նրա մարմնի տարբեր հատվածներին՝ հիմնականում գլխին: Ինքը փորձել է վեր կենալ ընկած տեղից և մոտենալ Արսեն Շահբազյանին՝ նրան օգնելու նպատակով, սակայն <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենայի վարորդը և նրա հետ եղած մյուս տղամարդն իրեն անընդհատ հրել ու հարվածել են՝ թույլ չտալով մոտենալ Արսենին: Ինքը տեսնելով, որ չի կարողանում օգնել Արսենին՝ սկսել է բղավել, որ <<հերիք, հերիք է, կսպանեք, մի խփեք>>: Այդ պահին փողոցն անցնելիս են եղել նաև պատահական անցորդներ, որոնք ծեծկռտուքը տեսնելով՝ մոտեցել են իրենց: Իր բղավոցները լսելով և այդ անցորդներին տեսնելով՝ նշված տղամարդիկ թողել են իրեն ու Արսենին՝ վազելով մոտեցել իրենց ավտոմեքենաների մոտ և նրանցից մեկը վազելու ընթացքում երկու ձեռքով հրել է իրեն ու ասել՝ <<գնա ընկերոջդ տիրություն արա>> ու նստելով <<Մերսեդես 600>> մակնիշի և <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենաները՝ արագ հեռացել են: Ինքը շտապ մոտեցել է Արսենին և տեսել, որ վերջինն ընկած է իր ավտոմեքենայի ետևի ձախակողմյան անիվի մոտ: Բարձրացրել է Արսենին և տեսել, որ նա ամբողջությամբ արյան մեջ է, չի կարողանում ոչ քայլել, ոչ էլ կանգնել, մի կերպ նրան բարձրացրել, տեղափոխել է մայթ և տեսնելով, որ նույնիսկ չի կարողանում նստել՝ ձեռքով փաթաթվելով նրան՝ մյուս ձեռքով հանել է բջջային հեռախոսն ու զանգահարել Էդգարին ու Կարենին և ասել, որ կռիվ են արել, Արսենը լավ չէ ու խնդրել է շուտ գան իրենց մոտ, միաժամանակ, բացատրել է իրենց գտնվելու վայրը: Դրանից հետո ինքն Արսենին բուժօգնություն ցույց տալու համար զանգահարել է շտապօգնություն: Մինչ շտապօգնության գալն Էդգարի կողմից վարվող սև <<Լեքսուս>> մակնիշի 900 DD 09 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով իրենց մոտ են հասել Կարենը և Էդգարը: Կարենը մոտենալով Արսենին՝ մի քանի անգամ ձայն է տվել նրան և տեսնելով, որ ամբողջությամբ արյան մեջ է՝ բարձրացրել է նրա հագին եղած սվիտերը և Արսենի ձախակողմյան հատվածում՝ թևատակին, տեսել է բարակ կտրած վերք: Այդ տեսնելով՝ Կարենը գրկել է Արսենին և նստեցրել <<Լեքսուս>> մակնիշի ավտոմեքենայի ետևի նստատեղին, իսկ ինքն ու Էդգարը նստել են դիմացը և շարժվել դեպի Լամբադա կամուրջ տանող ուղղությամբ: Ինքը նստել է իր ավտոմեքենայի ղեկին և գնացել նրանց ետևից: Մոտ 100 մետր անցնելուց հետո տեսել են իրենց հանդիպակաց եկող շտապօգնության ավտոմեքենան և ձայն տալով նրանց՝ կանգնեցրել են ու Արսենին տեղափոխելով շտապօգնության ավտոմեքենան՝ տարել են հիվանդանոց: Կարենն ու Էդգարը գնացել են շտապօգնության ավտոմեքենայի ետևից, իսկ ինքը գնացել է Երևան քաղաքի Քոչար փողոցում գտնվող իր հայրիկին պատկանող բենզալցակայան: Այնտեղ հագին եղած արյունոտ ու պատռված հագուստը փոխել է և նստելով պատահական տաքսի ավտոմեքենա՝ գնացել է Մասիվի հիվանդանոց: Ճանապարհի կեսին իրեն է զանգահարել Էդգարը և լացելով հայտնել, որ Արսենը մահացել է: Դրանից հետո վերադարձել է նշված բենզալցակայան: <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենան սև է եղել, մգեցված ապակիներով, անվահեծերի ձևը չի հիշում և իր կողմից այդ մեքենան վթարի ենթարկելու հետևանքով դրա առջևի ձախ անվաթևի և ձախ կողային հայելու վրա վնասվածք պետք է լինի: Տեսնելու դեպքում նշված ավտոմեքենան հնարավոր է ճանաչի: Մի պահ նկատել է, որ նշված ավտոմեքենայի աջ նստատեղին աղջիկ է նստած, սակայն նրան նկարագրել չի կարող: Եթե չի սխալվում, <<Նիսան Տիդա>> մակնիշի ավտոմեքենայի պետհամարանիշը սկսվում է 33 թվերով: <<Մերսեդես 600>> մակնիշի ավտոմեքենան սև է եղել, մգեցված ապակիներով, պետհամարանիշը չի տեսել, չի կարող հայտնել, որևէ առանձնահատուկ նշան չի հիշում և այդ ավտոմեքենան տեսնելու դեպքում չի կարող ճանաչել: <<Նիսան Տիդայի>> վարորդը միջինի հասակի, մոտ 30 տարեկան, սև մազերով, կլորավուն դեմքով, միջին լիքության մարմնակազմությամբ, հագին սև հագուստ է եղել: Նրան տեսնելու դեպքում, ամենայն հավանականությամբ, կճանաչի: <<Մերսեդես 600>> մակնիշի ավտոմեքենայի ետևի աջ դռնից իջած առաջին և իրեն առաջինը հրած ու Արսենին հարված հասցրած անձը բավականին բարձրահասակ էր, մազերի գույնը չի հիշում, երկարավուն թուխ դեմքով, միջին մարմնակազմության, հագին եղել է մոխրագույն սև գծերով սվիտեր: Մյուս անձանցից հիշում է, որ մեկը կարճահասակ է, մյուսներին չի հիշում և չի կարող նկարագրել: Նշված բարձրահասակին տեսնելու դեպքում հնարավոր է ճանաչի, բայց մյուսներին չի կարող ճանաչել: Ծեծկռտուքի ընթացքում հնչել են փոխադարձ սեռական բնույթի հայհոյանքներ, նշված իրենց հետ վիճաբանող անձինք բոլորն էլ իրենց հայհոյել են, ինքն ու Արսենն էլ նրանց են հայհոյել: Ինքը նշված անցորդներին չի ճանաչում և չգիտի, թե ովքեր են նրանք, միայն հիշում է, որ նրանցից մեկը շշով ջուր է բերել Արսենին: Ծեծկռտուքը տևել է մոտ 5-10 րոպե: Դրա հետևանքով մարմնի աջ ուսի հատվածում վնասվածքներ է ստացել: Ինքն ու Արսենը հարսանիքի ժամանակ օղի են օգտագործել: Ինքը տեղյակ չէ Արսեն Շահբազյանը թմրամիջոց գործածել է, թե ոչ, առավել ևս չգիտի, թե որտեղից կարող է ձեռք բերած լինել: Ինքը երբևէ թմրամիջոց չի գործածել:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 23-ին, Սերգեյ Աբովյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ հստակ հայտնել է, որ թիվ չորրորդ լուսանկարում պատկերված անձը դա <<Նիսան Տիդայի>> վարորդն է, ով իր ընկերների հետ միասին <<Էթնա>> ռեստորանի դիմաց խմբով ծեծի է ենթարկել իրեն և Արսեն Շահբազյանին, իսկ նրանցից մեկը դանակահարել և սպանել է Արսենին: Լուսանկարում պատկերված անձին ճանաչել է դեմքի կառուցվածքից, մազերի սանրվածքից, աչքերից, քթից և ականջներից:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 23-ին, Սերգեյ Աբովյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ ամենայն հավանականությամբ տեսնելիս կճանաչի <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենայի վարորդին: Կճանաչի մարմնի կառուցվածքից, հասակից, մազերի գույնից, դեմքի կառուցվածքից: Վերջինն ունեցել է միջին կառուցվածք, միջին հասակ, մուգ գույնի կարճ կտրված մազեր, այլ մանրամասներ չի կարող նկարագրել, եթե տեսնի վստահաբար կասի:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 23-ին, Սերգեյ Աբովյանը որպես տուժող հայտնել է 2012 թվականի հոկտեմբերի 19-ի ցուցմունքին նույնաբովանդակ ցուցմունք (նշվում է ցուցմունքից այն հատվածը, որը նախորդից տարբերվում է): Ավելացրել է, որ <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենայի վարորդը եղել է միջին հասակի, մաշկը թուխ, մոտ 25-30 տարեկան, մի քիչ լոշտակ ականջներով: <<Մերսեդեսի>> ետևից իջած տղամարդը՝ մի քիչ բարձրահասակ, թուխ մաշկով, 25-30 տարեկան: Մյուսներն ընդհանրապես չեն տպավորվել իր մոտ: <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենայում նստած աղջկան տեսել էր մի պահ՝ մեքենայի ետևից և չի կարող նկարագրել: Ինքը վիճել է <<Տիդայի>> վարորդի և <<Մերսեդեսից>> իջածներից մեկի հետ: Իսկ Արսենի հետ վիճել են <<Մերսեդեսից>> իջած մնացած 2-3 հոգին: Այն տղան, ով ասել է <<գնա ընկերոջդ տեր կանգնի>> մոտ 25-30 տարեկան է եղել, բայց քանի որ վազելու ընթացքում է գոռացել, դեմքը չի հիշում: Իր մեքենան կանգնած է եղել <<Տիդայի>> ետևը և նրանց միջև եղած տարածությունը մոտ հինգ մետր էր: Վիճաբանությունը տեղի է ունեցել իր մեքենայի և <<Տիդայի>> միջև եղած հատվածում: Ինքը <<Տիդայի>> վարորդի և <<Մերսեդեսից>> իջած մեկի հետ վիճել է <<Տիդայի>> ետևը, իսկ Արսենը և <<Մերսեդեսից>> իջած մնացածները՝ իր մեքենայի դիմացը:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի դեկտեմբերի 20-ին, տուժող Սերգեյ Աբովյանը նախկին ցուցմունքներին նույնաբովանդակ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել և ավելացրել, որ որքանով հիշում է <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենայի վարորդի հագին եղել է բաց շագանակագույն /բեժվի/ սվիտեր, իսկ մնացածինը՝ չի հիշում, քանի որ ուշ ժամ էր և իրավիճակը շատ խառն էր: Երբ իրեն ասել են <<գնա ընկերոջդ տիրություն արա>>, դրանից հետո վազել են մեքենաների կողմ և շարժվել: Հետո, երբ ինքը վազել է Արսենի կողմ և գրկել նրան, իրեն մոտեցել են ինչ-որ անծանոթ անձինք և ասել, որ Արսենին պառկացնի գետնին: Վիճաբանության ընթացքում մյուս կողմը հարվածներ է հասցրել իր մեջքին, փորին և այլ մասերին: Ինքը պաշտպանվել է և նրանց հարվածներ հասցրել: Մեքենան հարվածելուց հետո իր մեքենայից <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենայում տեսել է մի աղջկա: Այդ աղջկան տեսել է գրեթե մեկ վայրկյան և չի կարող ասել մազերը երկար են եղել, թե կարճ:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, տուժող Սերգեյ Աբովյանը նախկին ցուցմունքներին նույնաբովանդակ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել և ավելացրել, որ առերես հարցաքննության ժամանակ նշել է, որ վիճել է Սերգեյ Հարությունյանի հետ, սակայն ի նկատի է ունեցել, որ վեճն առանց հարվածի չի լինում, դրա համար էլ ինքը նշել է, որ վիճել է: Իրականում Սերգեյ Հարությունյանը հարվածել է իր դոշին, ձեռքերին և ուսի հատվածում: Դրա հետևանքով ինքը ստացել է մարմնական վնասվածքներ, որոնց կապակցությամբ բողոքում է Սերգեյ Հարությունյանի դեմ: Չգիտեր, թե ինչու է դատաբժիշկը նշել, որ իրեն 5-6 հոգով են ծեծի ենթարկել, ինքը նրան ասել է, որ վիճաբանել են 5-6 անձանց հետ: Փորձագետն իրեն չի հարցրել, թե նրանցից քանիսն են իրեն հարվածներ հասցրել: Նման հարց չի եղել, ինքն էլ չի պատասխանել: Ինքն ի նկատի է ունեցել, որ ինքը և Արսենը վիճաբանել են 5-6 անձանց հետ, այլ ոչ թե, որ իրեն 5-6 հոգի ծեծել են: Իրականում իրեն մարմնական վնասվածք է հասցրել Սերգեյ Հարությունյանը և <<Մերսեդեսից>> իջած անձանցից մեկը, ով հարվածել է իր ուսի հատվածում և իրեն քաշել-գցել գետնին: Երբ ինքը փորձել է վեր կենալ և գնալ Արսենի մոտ, իրեն թույլ չեն տվել, հրել են, հարվածել և քաշքշել շորերից: Որքանով հիշում է մյուս անձը նույնպես մասնակցել է Արսենին ծեծելուն, քանի որ մեկ եկել է Սերգեյ Հարությունյանին օգնության, մեկ՝ գնացել Արսենի կողմ: Տեսել է, որ ինչպես Արսենին ծեծողները դարձել են 4 հոգի:
Սերգեյ Հարությունյանը սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել իր և Արսենի հասցեին, ասել է՝ <<ձեզ խելոք պահեք, արա>> և անընդհատ հայհոյանքներ է տվել, ինչպես և մնացած անձինք: Երբ ինքը գոռացել է, որ <<հերիք է խփեք>> և օգնություն է կանչել, հավաքվել են 3-4 հոգի, որոնց գալը համընկել է այն պահին, երբ նրանք վազել են դեպի իրենց մեքենաները, ինքն էլ վազել է Արսենի կողմ: Չի տեսել, թե փախչողներից ով, որ մեքենան է նստել:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի հունվարի 14-ին, տուժող Սերգեյ Աբովյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ վիճաբանությանը մասնակցել են 4-6 հոգի: Ինքը վիճել է <<Նիսանի>> վարորդի հետ և ինչ-որ մեկն ընթացքում մյուս կողմից եկել ու գնացել է: Արսենի հետ վիճել են 3-4 հոգի: Մեքենայից իջել են 4 կամ 5 հոգի: Վիճաբանության վայրում եղել են 4-6 հոգի: Բարձրահասակ տղամարդն իջել է <<Մերսեդեսի>> աջ ետևի դռնից և նա է առաջինը հրել իրեն և հարվածել Արսենին: Նա մասնակցել է Արսենին ծեծելուն: <<Նիսան Տիդայի>> վարորդի կողմից իր հետ վիճած անձին չի կարող նկարագրել, քանի որ նրա դեմքը չի տպավորվել: Դեպքից հետո ինչ-որ մեկը շշով ջուր է բերել, սակայն, քանի որ խառն է եղել, չի հիշում այդ մարդուն: Ինքն այդ պատահական անցորդներին չի կարող նկարագրել, չգիտի նրանք ովքեր են:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի փետրվարի 21-ին, տուժող Սերգեյ Աբովյանը նախկին ցուցմունքներին նույնաբովանդակ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել և ավելացրել, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ ժամը 18:00-ի սահմաններում, իրեն պատկանող <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի 07 PS 070 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով գնացել է Քոչարի փողոցում գտնվող Արսեն և Արտյոմ Շահբազյանների մորեղբոր տուն, որտեղից միասին գնացել են վարսավիրանոց, որից հետո՝ <<Ֆլորիդա>> ռեստորան մասնակցելու հարսանիքին: Մոտ ժամը 23:10-ի սահմաններում ինքը և Արսեն Շահբազյանը դուրս են եկել նշված ռեստորանից, որպեսզի ինքն Արսենին տաներ Քոչար փողոց՝ մորեղբոր տուն, որից հետո տեսներ նույն փողոցի վրա գտնվող հորը՝ Կարեն Աբովյանին պատկանող բենզալցակայանին կից /ԱԿՍ/ ավտոլվացման կետում ինչպես են գործերը, քանի որ նշված ավտոլվացման կետով անձամբ ինքն է զբաղվել և նորից պետք է վերադառնար վերը նշված ռեստորան:
Վազանց կատարելիս իր ավտոմեքենայի աջ կողմով թեթև դիպել է <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենային, որից հետո անցնելով <<Նիսան Տիդային>>՝ ավտոմեքենան աջ է թեքել, որպեսզի նշված ավտոմեքենան հավասարվեր իրեն և իրենք կանգնեին: Սակայն <<Նիսանի>> վարորդն իրեն վազանց է կատարել: Այնուհետև՝ ինքը հավասարվել է նշված <<Նիսանին>>, որից հետո իջեցրել է իր ավտոմեքենայի աջ դռան պատուհանը, իսկ <<Նիսանի>> վարորդը՝ ձախ դռան պատուհանը, որից հետո նրան ասել է կանգնի: Այդ ժամանակ ինքը <<Նիսան Տիդայի>> վարորդի կողքի նստատեղին տեսել է մի աղջկա, սակայն չի կարող նրան որևէ ձևով նկարագրել, քանի որ նշված ավտոմեքենայում մութ էր, իսկ ապակիներն էլ՝ մգեցված: Դրանից հետո, <<Նիսան Տիդայի>> վարորդը կանգնել է <<Էթնա>> ռեստորանի գրեթե դիմացը՝ մոտ 5-10 մետր դեպի Ռայկոմ՝ դիմացի մայթին: Ինքը կանգնել է նշված ավտոմեքենայի ետևը՝ մոտ 4-5 մետր հեռավորության վրա: Որից հետո ինքը և <<Նիսանի>> վարորդն իջել են և <<Նիսանի>> վարորդը, որի անունը հետագայում իմացել է, որ Սերգեյ է, իրեն ասել է՝ <<ԱՊՊԱ կանչենք, թե ոնց>>: Ինքը պատասխանել է, որ մեղավոր է, բացի այդ հարսանիքից են գալիս, խմած է և պատրաստ է փոխհատուցել իր կողմից պատճառված վնասը: Քիչ անց իր ավտոմեքենայից իջել և իրենց է մոտեցել Արսենը: Այդ ժամանակ Սերգեյը մոտեցել է իր ավտոմեքենայի ձախ կողմի առջևի մասին՝ տեսնելու, թե ինչ է եղել իր մեքենային: Որից հետո մոտեցել է իրենց, իսկ ինքը նրան առաջարկել է հաշվել և մոտավորապես ասել պատճառված վնասի չափը, որպեսզի ինքը գումարը տա: Նա իրեն պատասխանել է՝ <<կարող է ջոգել ես արհեստավոր եմ>>: Այնուհետև՝ ինքն ասել է՝ <<պարտադիր է արհեստավոր լինես, որ կարենաս վնասի չափն ասես>>: Այդ ժամանակ Սերգեյը գրպանից հանել է հեռախոսը և ինչ-որ տեղ զանգել: Ինքն ու Արսենը նրան հարցրել են, թե ում է զանգում, սակայն նա պատասխանել է, որ <<սպասեք հեսա կխոսենք>>: Այդ ժամանակ իրենք կանգնած են եղել Սերգեյի ավտոմեքենայի բեռնախցիկի ձախ հատվածում: Ինքը ևս մեկ անգամ ասել է՝ <<ասա ինչքան պիտի տանք գնանք>>, իսկ Սերգեյն արդեն բարձրաձայն տոնով իրենց ասել է՝ <<սպասեք հեսա կխոսենք>>: Արսենը ևս Սերգեյին ասել է՝ <<ասա ինչքան է գումարը, տանք ու գնանք>>: Դրանից հետո Սերգեյի, իր և Արսենի միջև սկսվել է բարձրաձայն վիճաբանությանը նմանվող խոսակցություն, առանց միմյանց հայհոյանքներ տալու և քաշքշելու:
Այդ ժամանակ մուգ գույնի <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենա Ռադիոմաշտի կողմից եկել է և քիչ թեքությամբ կանգնել <<Նիսան Տիդայի>> առջև, որի ետևի աջ դռնից իջել է բարձրահասակ՝ մոտ 180 սանտիմետր հասակի, 25-30 տարեկան մի տղա և վազքով մոտենալով իրենց՝ ասել է՝ <<ինչա եղել, արա, խի էք գոռում>>, իրեն հրել մի կողմ և միաժամանակ ձեռքով հարվածել Արսենի դեմքին: Դրանից հետո սկսվել է կռիվ ու վիճաբանություն: Ինքը և Սերգեյը միմյանց քաշքշել և վիճաբանել են վերջինի ավտոմեքենայի անմիջապես ետնամասում, իսկ Արսենը և մնացած եկածները, ովքեր 3 կամ 4 հոգի են եղել, վիճել են իր ավտոմեքենայի առջևի հատվածում:
Արսենի հետ վիճողներից մեկը եկել և ձեռքերով ու ոտքերով հարվածել է նաև իրեն: Վերջինը վիճաբանության ընթացքում 2 անգամ եկել է և ոտքերով ու ձեռքերով իրեն հարվածելուց հետո կրկին գնացել է Արսենենց մոտ: Վիճաբանության ընթացքում մի քանի անգամ տեսել է, որ Արսենն ընկած է գետնին՝ իր ավտոմեքենայի առջև և 3 կամ 4 անձինք ոտքերով ու ձեռքերով հարվածում են Արսենի մարմնի տարբեր մասերին՝ հիմնականում գլխին: Մյուս կողմի հեռանալուց հետո ինքը տեսել է, որ Արսենն ընկած է իր մեքենայի ձախ ետևի անվադողի անմիջապես կողքը, դեպի աջ կողմ և փորի վրա, մի քիչ կծկված վիճակում, գլուխը՝ դեպի Ռադիոմաշտ:
Ինքը կամ Արսենը որևէ զենք, այդ թվում՝ դանակ կամ որևէ առարկա չեն ունեցել: Դեպքի ժամանակ իր ավտոմեքենայի մեջ որևէ զենք, դանակ կամ այլ առարկա չի եղել:
Հնարավոր է իրենց հետ վիճաբանողներին տեսնելով մտաբերի և ճանաչի: Սակայն լուսանկարով կարծում է, որ չի ճանաչի: Չգիտեր Ա.Շահբազյանը թմրամիջոց օգտագործում է, թե ոչ: Ինքն իրականում չի նկատել, թե երբ, ով, ինչպես և ինչ առարկայով է հարվածել Արսենին: Արսենին ինչ-որ առարկայով հարվածելու մասին իմացել է Կարենից, երբ Էդգարի հետ եկել է իրենց մոտ:
094-43-43-60 հեռախոսահամարը օգտագործում է կամ Էդգարը, կամ Արտյոմը, 055-64-60-60՝ իր ընկեր Միքոն, 077-77-70-90-ը՝ իր ընկերուհի Արմինե Աղաբեկյանը, 093-70-07-07-ը՝ հայրը՝ Կարեն Աբովյանը, 093-77-75-00-ը՝ մայրը՝ Նունե Չուխաջյանը, 093-88-11-07-ը՝ Էդգար Հովհաննիսյանը, 077-07-00-44-ը՝ իր ընկեր Ֆիլիպ Թաթուլյանը, իսկ 077-70-44-44-ը՝ Աբգար Մկրտչյանը:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի մարտի 28-ին, տուժող Սերգեյ Աբովյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ վիճաբանության սկզբից մինչև վերջ ինքը ոչ Սերգեյ Հարությունյանին, ոչ էլ որևէ մեկին չի հայհոյել, միայն ասել է մի խփեք, մի հայհոյեք և նմանատիպ արտահայտություններ: Ինքը ոչ ոքի չի հարվածել, միայն Սերգեյ Հարությունյանին քաշքշել է, իսկ Սերգեյ Հարությունյանը քաշքշուկի ընթացքում ձեռքերով կամ ոտքերով հարվածներ է հասցրել իր մարմնի տարբեր մասերի, այժմ կոնկրետ չի հիշում, թե մարմնի որ մասերին և իր հասցեին վիճաբանության ընթացքում տվել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ: Արսենին ծեծի ենթարկողներից մեկը վիճաբանության ընթացքում երկու անգամ մոտեցել է իրեն ու Սերգեյին և առանց հայհոյանքներ տալու հարվածներ է հասցրել իրեն, որից հետո նորից վերադարձել է Արսենի և բուն վիճաբանության կողմ: Ինքը ոչ Վաղինակ Հարությունյանին, ոչ էլ մյուսներին նախկինում չի ճանաչել: Վիճաբանությունից հիշել է <<Նիսան Տիդայի>> վարորդին, որին էլ լուսանկարով ճանաչել է: Վիճաբանության ընթացքում իրենց որևէ մեկը չի մոտեցել և ինքը որևէ մեկից օգնություն չի խնդրել: Վերջում, երբ արդեն մյուս կողմի անձինք հեռացել են, հավաքված քաղաքացիներից մեկը, որին չի հիշում, իրեն շշով ջուր է տվել: Հիշում է, որ փողոցի մյուս կողմը չի անցել և այժմ չի կարող ասել՝ կռվի վերջում որևէ մեկին մոտեցել և օգնություն խնդրել է, թե ոչ: Չի հիշում ավտոմեքենաների խցանում առաջացել է, թե ոչ և նշված վայրում գտնվող օբյեկտներից աշխատողներ կամ քաղաքացիներ դուրս եկել են, թե ոչ: Նշված դեպքի հետ կապված պնդում է իր նախկին ցուցմունքները և այլ մանրամասներ կամ տվյալներ չի հիշում, որի պատճառով էլ չի կարող հայտնել:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի ապրիլի 13-ին, տուժող Սերգեյ Աբովյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ ժամը 23:00-ի սահմաններում, ինքը և Արսենը Թբիլիսյան փողոցով ընթացել են դեպի Ռայկոմ և վթարի էին ենթարկվել: Վթարի ժամանակ մութ էր, որքան հիշում է փողոցը լուսավորված է, սակայն չի կարող հիշել, թե կոնկրետ ավտոմեքենան վարելիս կամ վիճաբանության ժամանակ որքան է եղել նշված փողոցում կամ դեպքի վայրում տեսանելիությունը: Միաժամանակ, հստակ չի կարող հիշել և հայտնել, թե իրենց ավտոմեքենաները կամ իրենք կանգնած են եղել փողոցում լապտերի տակ, թե ոչ:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի մարտի 20-ին, տուժող Սերգեյ Աբովյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ ինքը Սերգեյ Հարությունյանին ընդամենը մեկ անգամ է առաջարկել, որ ԱՊՊԱ չկանչի, որովհետև վնասի գումարն իր կարծիքով չնչին էր, բացի այդ, ինքն օգտագործած է եղել ոգելից խմիչք և ԱՊՊԱ-ն չէր հատուցելու: Որքան հիշում է՝ Արսեն Շահբազյանը ևս ասել է Սերգեյին, որ ԱՊՊԱ չզանգահարի, իրենք վնասը պատրաստ են փոխհատուցել: Սերգեյին միայն առաջարկել են ԱՊՊԱ չզանգահարել, նրա կողմից որևէ մեկին զանգահարելուն ինքը կամ Արսենը չեն խոչընդոտել: Սերգեյն իրենց խոսակցության ժամանակ նույնիսկ մի կողմ է գնացել և հեռախոսով ինչ-որ մեկի հետ խոսել, որից քիչ անց մոտեցել է <<Մերսեդես 600>> մակնիշի ավտոմեքենա և սկսվել է վիճաբանությունը: Ինքը Սերգեյ Հարությունյանին որևէ կերպ չի ներկայացել, առավել ևս չի շեշտել հոր՝ Կարենի անունը, այլ ընդամենն առաջարկել է իջնել իրենց բենզալցակայան, որտեղ վնասի գումարը կտար: Մինչ օրս չի հասկանում, թե ինչու է Սերգեյ Հարությունյանը զանգել և ինչ-որ մարդկանց կանչել, այն դեպքում, որ ինքը և Արսենը նրան ասել են, որ իրենք մեղավոր են և պատրաստ են փոխհատուցել վնասը: Մտածել է, որ Սերգեյը զանգում է ինչ-որ արհեստավորի, որպեսզի վնասի չափը ճշտեր և ասեր: Չի հիշում առերեսման ժամանակ ինչ է ասել, սակայն այժմ հայտնում է, որ ինքը և Արսենը կոպիտ չեն խոսել կամ կոպիտ չեն վարվել Սերգեյի հետ: Որքանով հիշում է՝ Սերգեյի զանգելուց հետո իրենց է մոտեցել <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենա և նշված ավտոմեքենայից կոնկրետ չի հիշում, թե քանի հոգի են իջել: Ինչպես նշել է իր ցուցմունքում, առաջինը հարվածել է <<Մերսեդեսի>> աջ ետևի դռնից իջած անձը և հարվածել է Արսեն Շահբազյանին, որից էլ առաջացել է վիճաբանությունը և կռիվը: Ինքը որևէ մեկին չի հարվածել, վիճաբանության ժամանակ ինքը և Սերգեյ Հարությունյանը քաշքշել են միմյանց, իսկ <<Մերսեդեսով>> եկած անձանցից մեկը, ով վիճաբանել է Արսենի հետ, մեկ-երկու անգամ եկել է իրեն հարվածել, որից ինքն ընկել է գետնին: Այժմ չի հիշում և չի կարող ասել, թե Արսենին հարվածողները քանիսն էին, նրանցից բոլորը հարվածել են, թե ոչ: Որքանով հիշում է Արսենին մարմնի տարբեր մասերին են հարվածել, իսկ թե կոնկրետ որ հատվածին, այժմ չի հիշում: Ինքը ոչ մեկին հայհոյանք չի տվել, իսկ թե հայհոյանքների վերաբերյալ ցուցմունք է տվել, այժմ ընդհանրապես դժվարանում է մտաբերել դեպքի մանրամասները: Որքան հիշում է, ինքը հայհոյանքներ չի տվել ու դժվար էլ տված լիներ, որովհետև կարծում է՝ նման դեպքում իր ընկերոջ՝ Արսենի, վիճակում կհայտնվեր: Հնարավոր է, որ նախկինում ասել է, որ հայհոյանքներ լսել է Արսենի և մյուսների կողմից: Չի հիշում՝ նախկինում ինչ ցուցմունք է տվել, եթե նախկինում որևէ ցուցմունք է տվել, ուրեմն այդպես է եղել: Չի հիշում դեպքի հանգամանքները, որի պատճառով խնդրում է հիմք ընդունել իր նախկինում տված ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2017 թվականի հոկտեմբերի 13-ին, տուժող Սերգեյ Աբովյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ դեպքի հետ կապված միայն կարող է ասել, որ կատարվածից անցել է շուրջ հինգ տարի, մանրամասները չի հիշում, սակայն այդ քրեական գործով ինքը հարցաքննվել է որպես տուժող և մի քանի անգամ տվել է ցուցմունքներ, որոնք ներկայում պնդում է և խնդրում է դրանք հիմք ընդունել:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, Սերգեյ Աբովյանի և Սերգեյ Հարությունյանի առերես հարցաքննության ժամանակ, Սերգեյ Աբովյանը ցուցմունք է տվել, որ իր հետ առերես հարցաքննվող Սերգեյ Հարությունյանի հետ առնչվել է 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին, երբ <<Ֆլորիդա>> ռեստորանից վերադառնալուց իր մեքենայով բախվել է Սերգեյ Հարությունյանի մեքենային, որից հետո ինքն ասել է, որ կսարքի վերջինի մեքենան, նրանից խնդրել է, որ իրեն ընդհանուր ծախս ասի, իսկ վերջինն իրեն ասել է, որ արհեստավոր չէ և հեռախոսը դրել է ականջին: Խոսակցությունը մի քիչ թեժացել է և այդ ժամանակ եկել է <<Մերսեդես 600>> մակնիշի ավտոմեքենա, որից իջել են 3-4 հոգի և քանի որ իրենց տոները մի քիչ բարձր են եղել, մեքենայից իջածներից մեկն առանց բան ասելու գոռացել է՝ <<այդ ում վրա ես գոռում>> և դրանից հետո միանգամից կռիվ է սկսվել և ինքն ու Սերգեյ Հարությունյանը վիճել են միմյանց հետ, քաշքշել են Սերգեյի <<Տիդա>> մեքենայի ետևը, իսկ այն 3-4 հոգին վիճել են Արսենի հետ: Արսենն ընկած է եղել գետնին, իսկ 3-4 հոգին ոտքերով ու ձեռքերով հարվածել են Արսենին: Ինքն ու Սերգեյը վիճել են միայն իրար հետ և չի եղել, որ վերջինը գնա և Արսենին հարվածի: Այդպես իրենք վիճել են, երբ հանկարծ դիմացի մայթից մարդիկ սկսել են վազել դեպի իրենց կողմ, հավանաբար բենզալցակայանի աշխատողներ են եղել և այդ ժամանակ ինքն ու Սերգեյն իրար քաշքշելիս են եղել, երբ այդ տղաները, որ եկել էին Սերգեյի համար, վազելով նստել են մեքենաները և նրանցից մեկն ասել է՝ <<գնա ընկերոջդ տիրություն արա, արա>>, որից հետո ինքը թողել է Սերգեյին, վազել Արսենի կողմ և տեսել, որ Արսենն ընկած է գետնին: Սերգեյի հետ մեքենայում եղել է նաև աղջիկ:
Սերգեյ Հարությունյանն առերես հարցաքննության ժամանակ հայտնել է, որ եղել է միայնակ, իր հետ մեքենայում մարդ չի եղել, նամանավանդ՝ աղջիկ: Սև <<Մերսեդես>> է եկել, սակայն դրանից իջել են երկու հոգի, այլ ոչ թե՝ 3-4, բացի դա, ինքը չի տեսել, որ մարդիկ հավաքվեն, չի լսել, որ ինչ-որ մեկն ասի՝ <<գնա և ընկերոջդ տիրություն արա>>, ընդամենը մեկ անգամ է զանգահարել եղբորը և նրան ասել, որ մեքենան է խփել, այլ բան նրան չի ասել: Ինքն առաջարկել է ԱՊՊԱ կանչել, սակայն Սերգեյը և նրա հետի տղան ասել են, որ խմած են և ԱՊՊԱ պետք չէ կանչել: Վիճաբանությունը սկսվել է այն բանից, երբ Վաղինակն ու նրա ընկերը եկել են, այդ ժամանակ իրենք բարձր տոնով են խոսելիս եղել և Վաղոն մոտեցել ու հարցրել է, թե ինչ է պատահել, Սերգեյ Աբովյանի ընկերը՝ հանգուցյալ Ա.Շահբազյանը, ձեռքով հարվածել է Վաղինակին, Վաղոն ընկել է և դրանից հետո նոր միայն սկսվել է կռիվը: Սերգեյ Աբովյանը ճիշտ է ասում, որ ինքն ու վերջինը միմյանց հետ են վիճել, իսկ Արսենին ինքը չի հարվածել: Ինքն ու Սերգեյ Աբովյանը միմյանց հետ վիճելիս են եղել, երբ լսել է՝ <<զենքս, զենքս>>, շրջվել և տեսել է, որ Արսենը վազում է դեպի մեքենան, իսկ եղբոր ընկերը՝ Դիլիջանի բնակիչ Մոսոն, ձեռքով հարվածել է Արսենին և Արսենը վայր է ընկել, դրանից հետո Վաղոն ու Մոսոն գոռացել են՝ գնացինք, գնացինք և ինքը նստել է իր մեքենան ու հեռացել:
Սերգեյ Աբովյանը պնդել է իր ցուցմունքը, որ մեքենայով եկել են 3-4 հոգի, զենքի մասին խոսակցություն ընդհանրապես չի եղել և չի լսել, որ ինչ-որ մեկը գոռար այդ մասին, իսկ Սերգեյ Հարությունյանի կողքին նստած է եղել կին, որին ինքը տեսել է:
Սերգեյ Հարությունյանը պնդել է իր ցուցմունքը, որ Վաղոն ու Մոսոն են եկել, այլ մարդ չի եղել, իր հետ աղջիկ չի եղել, իսկ ինչ վերաբերվում է զենքին, ապա ինքն ասում է այն ինչ լսել է:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի մարտի 20-ին, տուժող Սերգեյ Աբովյանի և վկա Կարեն Բեկչյանի առերես հարցաքննության ժամանակ տուժող Սերգեյ Աբովյանը ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ ժամը 23:30-ի սահմաններում, ինքը և Արսեն Շահբազյանն իր վարած <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի ավտոմեքենայով Թբիլիսյան խճուղու վրա քսվել են մի <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենայի, որը վարել է Սերգեյ Հարությունյանը, որից հետո ինքը պատրաստակամություն է հայտնել փոխհատուցել պատճառված վնասը, սակայն քիչ անց Սերգեյը զանգել է, դրանից հետո իրենց է մոտեցել <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենա, որից իջած անձինք մոտենալով իրենց՝ մոտ հինգ րոպե ծեծի են ենթարկել և հեռացել: Այդ ժամանակ ինքն Արսենին տեսել է, որ ընկած է իր ավտոմեքենայի կողքը՝ փողոցի վրա, որի պատճառով գրկել և տարել է մայթի մոտ, զանգել է Կարենին և Էդգարին, միաժամանակ՝ շտապօգնություն, որից հետո Արսենին տեղափոխել են հիվանդանոց և հետագայում իմացել է, որ Արսենը մահացել է:
Կարեն Բեկչյանը հայտնել է, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ ժամը 23:30- սահմաններում, ինքն իր <<Վազ 21 010>> մակնիշի 24 LL 024 համարանիշի ավտոմեքենայով միայնակ դուրս է եկել <<Էրզրում>> ռեստորանից, որտեղ նշված օրը նշել են Վաղինակ Հարությունյանի ծննդյան տարեդարձը և իջել մինչև <<Հոնդա>> սերվիսի մոտ և տեսնելով, որ Վաղինակենք ուշանում են՝ զանգել է նրան և վերջինը հայտնել է, որ Սերգեյը վթարի է ենթարկվել, այդ պատճառով ուշանում են: Քիչ անց ինքը շրջադարձ է կատարել և բարձրացել դեպի <<Էթնա>> ռեստորանի մոտ և դիմացի մայթում տեսել է կայանված սպիտակ <<Պրադո>> և այլ ավտոմեքենաներ, <<Պրադոյի>> ետևի ձախ անվադողի մոտ տեսել է ընկած մի տղայի, փողոցում տեսել է Վաղինակին կանգնած և այդ ժամանակ մի տղամարդ իրեն ասել է, որ Քոչարի Կարենի տղան է, իսկ ինքն ասել է՝ <<ես ինչ անեմ>> և նստելով իր վերը նշված ավտոմեքենան՝ գնացել է տուն: Ինքը չի կարող այժմ ասել, թե նշված արտահայտություն անող անձն իր հետ առերես հարցաքննվող Սերգեյ Աբովյանն է, թե ոչ, քանի որ այդ ժամանակ մութ է եղել և ինքը չի հիշում նրա արտաքին տեսքը և չի կարող նկարագրել:
Սերգեյ Աբովյանը պնդել է, որ ինքը ոչ մեկին չի մոտեցել և նման արտահայտություն, որ ինքը Քոչարի Կարենի որդին է, չի ասել, սակայն հնարավոր է ընդհանուր բարձրաձայն ասած լինի, սակայն չի կարող ասել կոնկրետ երբ է ասել և ինչ է ասել:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 16-ին, տուժող Սերգեյ Աբովյանի և մեղադրյալ Վաղինակ Հարությունյանի առերես հարցաքննության ժամանակ Սերգեյ Աբովյանը ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին գտնվել է Պտղնիի մոտ գտնվող <<Ֆլորիդա>> ռեստորանում: Ինքը և Արսեն Շահբազյանն իր <<Պրադո>> մակնիշի ավտոմեքենայով Թբիլիսյան խճուղով տուն վերադառնալիս <<Էթնա>> ռեստորանի մոտակայքում բախվել են <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենայի, այնուհետև՝ կանգնել են և Սերգեյ Հարությունյանի հետ փորձել է պայմանավորվել: Վերջինին հայտնել է, որ իրենք մեղավոր են և պատրաստ են վերականգնել կամ փոխհատուցել պատճառված վնասը, քանի որ խմած են և ԱՊՊԱ կանչել պետք չէ: Այդ ժամանակ Սերգեյ Հարությունյանը զանգել է և մի քանի րոպե հետո իրենց է մոտեցել <<Մերսեդես 600>> մակնիշի մուգ գույնի ավտոմեքենա, որից իջել են մի քանի անձինք: Ավելի ճիշտ ինքը տեսել է, որ <<Մերսեդես>> ավտոմեքենայի ետևի աջ դռնից մի տղա է իջել, արագ մոտեցել է իրեն, Արսենին և Սերգեյին, ինչ-որ արտահայտություն արել և հարվածել Արսենին, որից առաջացել է վիճաբանությունը: Ինքը վիճել է Սերգեյի հետ, այդ ընթացքում Արսենի հետ վիճաբանողներից մեկը մոտեցել է և իրեն ևս հարվածել: Վիճաբանության ժամանակ մի պահ նկատել է, որ իր ավտոմեքենայի առջևի հատվածում Արսեն Շահբազյանն ընկած է գետնին և նրան մի քանի անձինք հարվածում են: Վիճաբանությունը տևել է մոտ 10 րոպե, որից հետո իրենց հետ կռվողները հեռացել են, իսկ նրանցից մեկը հեռանալու ժամանակ իրեն ասել է՝ <<գնա ընկերոջդ տիրություն արա>>:
Վաղինակ Հարությունյանը ցուցմունք է տվել, որ միայն ինքն է ավտոմեքենայից իջել, ուրիշ անձինք, բացի Մեսրոպ Խառատյանից, չեն եղել, ինքն է մոտեցել Արսեն Շահբազյանին և փորձել հանգստացնել նրան, քանի որ նա բորբոքված էր: Որից հետո Արսենն է հարվածել իրեն, իսկ դրանից հետո ինքը պաշտպանվել է: Արսեն Շահբազյանը շարունակել է հարվածել իրեն, ինչից հետո արդեն ինքն էլ է հարվածել նրան: Արսեն Շահբազյանի հարվածներից հետո ինքն ուշագնաց է եղել և մի կերպ ուշքի գալով՝ նստել է Մեսրոպի ավտոմեքենան և հեռացել են: Դեպքի վայրում բացի իրենից, Սերգեյից, Արսենից և մի տղայից, որին չի հիշում, այլ անձինք չեն եղել: Երբ ինքն իջել է ավտոմեքենայից, Մեսրոպ Խառատյանին ասել է, որ չիջնի և ինքը չի տեսել, որ նա իջնի: Առերես հարցաքննվող անձի ցուցմունքները համարում է իր դեմ զրպարտանք, դրանք սուտ են: Վիճաբանությունը տևել է մոտ 3-4 րոպե:
Սերգեյ Աբովյանը հայտնել է ոչ թե ինքն է սուտ ասել, այլ իր հետ առերես հարցաքննվող անձը: Ավելացնելու ոչինչ չունի:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի դեկտեմբերի 30-ին, Վաղինակ Հարությունյանը որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ հայհոյանքներ և ոչ վայելուչ բառեր, հասարակական կարգի խախտում չի կատարել: Ինքը ծանր մարմնական վնասվածքներ չի հասցրել Արսեն Շահբազյանին, որովհետև այդ ժամանակ Արսենի կողմից իրեն հասցված վնասվածքների պատճառով ի վիճակի չի եղել:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի հունվարի 15-ին, Վաղինակ Հարությունյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ առողջական վատ վիճակի հետ կապված իրեն լավ չի զգացել, պարբերաբար զգացնել է տվել դեպքի օրը ստացած մարմնական վնասվածքների հետևանքները, չի հիշել դեպքի բոլոր մանրամասները, որի պատճառով էլ հրաժարվել է հարցերի պատասխանելուց և ցուցմունք տալուց: Ցանկանում է միայն հայտնել, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին նշված վնասվածքներն իրեն պատճառել է հանգուցյալ Արսեն Շահբազյանը, երբ մոտեցել է նրան ու Սերգեյին և հարցրել, թե ինչ է պատահել: Բուժում է ստացել Թուրքիայում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 20-ին, որի վերաբերյալ համապատասխան փաստաթղթերը պաշտպանը ներկայացրել է վարույթն իրականացնող մարմնին: Այլ տեղեկություններ իր մարմնական վնասվածքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ ինքը բուժում է ստացել հետագայում նաև Դուբայում՝ մասնավոր կլինիկայում, որի փաստաթղթերն այս պահին իր մոտ չեն, սակայն հնարավոր է հետագայում ևս ներկայացվի քննությանը:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի փետրվարի 18-ին, Վաղինակ Հարությունյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ իր առողջական վիճակը մեկուսարանում շարունակ տատանվում է և ստիպված դիմել է մեկուսարանի ղեկավարության ու բժիշկների օգնությանը:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 3-ին, Վաղինակ Հարությունյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ն իր ծննդյան օրն է: Առավոտյան մատաղի համար գառ է վերցրել, տարել <<Էրզրում>> ռեստորան, որպեսզի ծննդյան արարողության ժամանակ նաև գառի միսը եփեն: Այդ օրն իր աշխատակից Գևորգ Ստեփանյանի հետ գնացել է Դիլիջան քաղաք, քանի որ ինքն ունի <<Հարությունյան Շին>> ՍՊ ընկերություն և իրականացում է Դիլիջան քաղաքում կառուցվող Կենտրոնական բանկի շինարարական և բարեկարգման աշխատանքները: Միաժամանակ, հանդիսանում է նշված ՍՊ ընկերության տնօրեն: Գրեթե ամեն օր այդ ժամանակահատվածում գնացել է Դիլիջան կամ իր աշխատակիցներից մեկին է ուղարկել: Իր ծննդյան արարողությունը <<Էրզրում>> ռեստորանում կազմակերպելու համար նշված օրը՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին կամ դրա նախորդ օրը, զանգահարել է իր ընկերներին, ծանոթներին ու եղբայրներին և ասել, որ նրանք հրավիրված են և ծննդյան արարողությունը տեղի է ունենալու <<Էրզրում>> ռեստորանում՝ ժամը 18:00-ի սահմաններում: Որքան հիշում է, արդեն ժամը 18:00-ի սահմաններում ինքը և Գևորգը վերադարձել են Երևան և անմիջապես գնացել <<Էրզրում>> ռեստորան: Նշված ռեստորանում պատրաստված է եղել երեք սեղան: Ծնունդին եկել են իր եղբայրներ Կարեն և Արմեն Հարությունյանները, հորեղբոր որդի Սերգեյ Հարությունյանը, իր աշխատակից Գևորգի եղբայր Օհան Ստեփանյանը, Անուշավան Հովհաննիսյանը, Գյումրիից Ռաֆոն, Սահակը, Մհերը, Խաչատուրը, Կարենը, Վարդանը, Վաչիկը, Սարգիսը, Ջեյմսը, Արթուրը, ում ազգանունները չի հիշել: Այդ օրը Դիլիջանում պատահական տեսել է Մոսոյին՝ Մեսրոպ Խառատյանին, որին ևս հրավիրել է իր ծնունդին և նա ևս եկել է նշված ռեստորան: Ռեստորանում բոլորը եղել են տղաներ և իգական սեռի ներկայացուցիչ ինքը չի հրավիրել: Ծննդյան արարողությունն անցել է շատ լավ մթնոլորտում և որևէ միջադեպ չի եղել: Արդեն ժամը 23:00-ի սահմաններում ծննդյան մասնակիցների մեծամասնությունը գնացել են: Մոսոն իր <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենայով նշված ռեստորանի ավտոկանգառում իրեն է սպասել, քանի որ պետք է գնային իրենց տուն, որովհետև ուշ ժամ է եղել, չի ցանկացել միայնակ երկար ճանապարհ գնալ: Ինքը և Մոսոն Թբիլիսյան խճուղով իջել են դեպի Ռայկոմ: Չի հիշում կոնկրետ որտեղ էին հասել, երբ հորեղբոր որդին՝ Սերգեյ Հարությունյանը, զանգել է իրեն և ասել, որ ռեստորանից քիչ ներքև վթարի է ենթարկվել: Ինքը Մոսոյին ասել է, որ ավտոմեքենան վարի դեպի <<Էրզրում>> ռեստորան և երբ իրենք հասել են <<Էթնա>> ռեստորանի մոտ, դրա դիմացի մայթում տեսել է Սերգեյի <<Նիսան Տիդան>> և դրա ետևը կանգնած մեկ այլ ավտոմեքենա, որի գույնը, մակնիշը և պետհամարանիշը չի հիշում: Մոսոն այդ ժամանակ շրջվել է դեպի նրանց կողմը և Սերգեյի ավտոմեքենայից մոտ յոթ-ութ մետր հեռավորության վրա կանգնել: Մոսոյին ասել է՝ <<մեքենայից չիջնես>> ու ինքն իջել և մոտեցել է Սերգեյին, ում հետ վիճելիս են եղել երկու տղա, որոնց ինքը չի ճանաչել: Նրանցից մեկը, որը հետո իմացել է, որ Արսեն Շահբազյանն է, շատ ագրեսիվ է իրեն պահել: Հարձակվել և սպառնացել է, ձեռքով հարվածել Սերգեյի դոշին: Ինքը հարցրել է՝ ինչ է պատահել: Արսենը նույն տոնով պատասխանել է, թե <<դու ով ես, ինչի ես եկել, ինչ ես ուզում>>: Ինքը պատասխանել է, որ <<Սերգեյն իմ եղբայրն է և եթե վեճն ավտոմեքենան հարվածելու համար է, ապա կսարքեն, խնդիր չկա, լավ է, որ մարդկանց բան չի պատահել>>: Վերջինը պատասխանել է, որ դա իր գործը չէ, կարող է գնալ: Ինքը փորձել է Սերգեյին հետ քաշել ու տանել իր հետ, սակայն Արսենն անսպասելի ձևով հարվածել է դեմքին: Հանկարծակիի գալով՝ ցանկացել է բռնել նրան, սակայն երկրորդ անգամ է հարվածել: Եվ ինքը, բնականաբար, հարվածել է Արսենին՝ դեմքի մասում: Դրանից հետո ինքն ու Արսենը սկսել են քաշքշել: Ինքը հիմնականում պաշտպանվել է Արսենի հարվածներից, հերթական հարվածը գլխին ստանալուց հետո, մի պահ կորցրել է գիտակցությունը: Ներկայում իրեն լավ չի զգում և խնդրում է հարցաքննությունը շարունակել մեկ այլ օր:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի ապրիլի 8-ին, Վաղինակ Հարությունյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ Արսեն Շահբազյանի կողմից հերթական անգամ հարված ստանալով գլխին՝ կորցրել է հավասարակշռությունը, ընկել գետնին և կորցրել գիտակցությունը: Հիշում է, որ Արսենը գոռացել է՝ <<ուր է զենքս, ուր է զենքս, որ գյուլեմ սրան>>: Ինքն ուշագնաց է եղել և չի հիշում, թե ինչ է կատարվել: Ինքն Արսենին դանակով չի հարվածել, իր ներկայությամբ ոչ ոք այդ գործողությունը չի կատարել: Վստահ է, որ եղբայրը՝ Սերգեյ Հարությունյանը, ևս չի դանակահարել Արսենին: Ուշքի է եկել Մոսոյի մեքենայի մեջ: Մինչև ուշագնաց լինելը, Մեսրոպը գտնվել է ավտոմեքենայի մեջ, իր ներկայությամբ որևէ գործողություն չի կատարել, Արսենին չի հարվածել ոչ ձեռքով, ոչ ոտքով, այդ իսկ պատճառով պնդում է, որ Արսենի հետ միայն կռվել է ինքը, որի ընթացքում միմյանց հարվածել են, քաշքշել, հրմշտել, որը հիմք է տալիս պնդելու, որ Արսեն Շահբազյանին պատճառված վնասվածքները հասցվել են իր կողմից՝ բացառությամբ դանակի հարվածից, քանի որ իր մոտ դանակ կամ այլ կտրող-ծակող գործիք չի եղել, նրան նման գործիքով ինքը չի հարվածել: Արսենին հարվածել է միայն ձեռքով ու ոտքով: Երբ ինքը և Արսենը կռվել են, ուրիշ ոչ ոք չի եղել և չի մասնակցել, իր ուշագնացությունից հետո չի կարող ասել՝ ինչ է տեղի ունեցել, ով է Արսենին դանակահարել: Չի կարող ասել Մեսրոպը մեքենայից իջել է, թե ոչ և եթե իջել է, ապա ինչ է արել: Ուշագնաց եղել է վիճաբանության ժամանակ, որից հետո մի կերպ վեր է կացել և քայլելով հասել Մոսոյի մեքենան, որից հետո իրենք հեռացել են այդտեղից: Երբ Սերգեյ Հարությունյանը զանգել է իրեն և ասել, որ վթարի է ենթարկվել, ինքը և Մոսոն գտնվել են Ռայկոմի սրտաբանական հիվանդանոցի մոտ, որից հետո երկուսով են գնացել դեպքի վայր: Իրենց հետ ուրիշ ոչ ոք չի եղել, այլ անձինք, այդ թվում՝ իր ծնունդին մասնակցած անձանցից ոչ ոք չի եկել: Ավտոմեքենան վարել է Մոսոն, ով նույն Մեսրոպ Խառատյանն է, ինքը նստած է եղել առջևի աջ նստատեղին: Որևէ մեկի մոտ կամ որևէ մեկի ձեռքին առարկա, դանակ, հրացան կամ ատրճանակ չի տեսել, միայն ուշագնաց լինելուց առաջ լսել է, որ Արսենը գոռացել է՝ <<ուր է զենքս>>, բայց նրա ձեռքին ևս չի տեսել: Արսեն Շահբազյանի գոռոցը լսել է գետնին ընկած վիճակում, չի տեսել նա որտեղ է գտնվել և ինչ գործողություններ է կատարել: Չի հիշում, թե դեպքի վայրում կոնկրետ որտեղ է ուշագնաց եղել և ընկել: Մոսոն կռվին չի մասնակցել, ինքը նրան չի տեսել դեպքի վայրում: Քանի որ ծեծված վիճակում է եղել, աչքերը կապտած և չի ցանկացել, որ տան անդամները տեսնեն այդ վիճակով, Մոսոյին ասել է, որ գնան Դիլիջան, որովհետև մյուս օրն ինքը գործ է ունեցել Դիլիջանում, իսկ կեսօրին պետք է գնար Թբիլիսի, որպեսզի ինքնաթիռով մեկներ Թուրքիա: Հաջորդ օրը մեկնել է Թբիլիսի, որտեղից էլ՝ Թուրքիա: Տոմսը գնել էր հոկտեմբերի 14-ին՝ Վրաստանի օդանավակայանի տուրիստական գործակալությունից, քանի որ Թուրքիայում ունեցել է գործնական հանդիպումներ: Թուրքիայում գնացել է ընկերոջ տուն: Այդ օրը վատ է զգացել, իսկ հաջորդ օրն ընկերն իրեն տարել է հիվանդանոց, որտեղ տաս օր համապատասխան բուժում է ստացել: Այդ ընթացքում տեղեկացել է, որ նշված միջադեպի ժամանակ Արսեն Շահբազյանը դանակահարվել և մահացել է: Տեղեկացել է նաև, որ իր երկու եղբայրներին՝ Արմենին և Կարենին, հորեղբոր տղային, ինչպես նաև Անուշավան Հովհաննիսյանին կալանավորել են: Ինքը վախեցել է, որ եթե գա Երևան, իրեն էլ կկալանավորեն, որոշել է սպասել և երբ իմացել է, որ իրեն էլ են մեղադրանք առաջադրել և հետախուզում հայտարարել, որոշել է կամովին ներկայանալ քննությանը, որպեսզի օգնի իրականության պարզաբանմանն ու բացահայտմանը: 2013 թվականի դեկտեմբերի 30-ին Դուբայից ինքնաթիռով եկել է Երևան, որտեղից էլ իրեն տարել են Երևանի քննչական վարչություն: Իր վերադառնալու մասին հոր միջոցով նախապես հայտնել է վարույթն իրականացնող մարմնին:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի մայիսի 30-ին, Վաղինակ Հարությունյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունը համարում է անհիմն և սխալ: Իսկ խուլիգանական դրդումներով մարմնական վնասվածք հասցնելու մեղադրանքն անհիմն է, կամայական, գործի քննությամբ ձեռք բերված ապացույցներին հակասող:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ին, կասկածյալ Սերգեյ Հարությունյանը ցուցմունք է տվել, որ նույն թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ ժամը 20:00-ի սահմաններում, աշխատանքի վայրից գնացել է Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղում գտնվող <<Էրզրում>> ռեստորանային համալիր՝ մասնակցելու իր հորեղբոր որդի Վաղինակ Հարությունյանի ծննդյան արարողությանը: Հիշյալ վայր գնացել է իր անձնական օգտագործման սև <<Նիսան Տիդա>> մակնիշի 25 OU 923 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով, եղել է միայնակ: Ռեստորանում երեք սեղանների շուրջ նստած են եղել իրեն ծանոթ և անծանոթ տարբեր մարդիկ, որոնք բոլորն էլ հրավիրված էին ծննդյան արարողությանը: Նստել է աջից երրորդ սեղանի շուրջ: Կոնկրետ իրենց սեղանին նստած է եղել ևս հինգ անձ՝ հորեղբոր մյուս որդիները՝ Կարենը, Արմենը և այլ անձինք, որոնց ինքը չի ճանաչել: Ընթացքում իրենց սեղանին մոտեցել են եղբոր ընկերները, որոնցից հիշում է Մոսոյին, ով Դիլիջանից է, մնացած կենսագրական տվյալները հայտնել չի կարող: Մնացած երկու սեղաններին նստած անձանցից ոչ ոքի չի մտաբերում: Արարողության ընթացքում ինքն անձամբ ոգելից խմիչք չի օգտագործել, քանի որ առհասարակ չի խմում: Մինչև ռեստորան մտնելը, մեքենան կայանել է ռեստորանին հարակից մայթին, սակայն, երբ մտել է ռեստորան, նկատել է հորեղբոր կողմից վարվող <<Մերսեդես ML 350>> վրացական՝ 01 010 պետհամարանիշով սև մեքենան, <<Համեր>> մակնիշի մեքենա, որը չգիտի ում է պատկանում, իր հորեղբոր կողմից վարվող, սակայն իրեն պատկանող <<Մերսեդես S320>> մակնիշի արծաթագույն 09 113 պետհամարանիշով ավտոմեքենան և այլ մեքենաներ, որոնց մակնիշները, պետհամարանիշները և տերերին չի մտաբերում:
Խնջույքի ժամանակ եղել են հյուրեր, ովքեր ուշացումով են եկել կամ շուտ են գնացել, սակայն նրանց չի կարող մտաբերել: Ժամը 23:00-ի սահմաններում խնջույքն ավարտվել է և հյուրերը նստելով մեքենաները՝ սկսել են հեռանալ ռեստորանից: Ինքը ևս միայնակ նստել է իր մեքենան և հեռացել: Նկատել է, որ հորեղբոր տղաներից Արմենն ավելի շուտ է հեռացել, չի կարող հիշել, թե կոնկրետ որ ժամին: Ինչքանով հիշում է, Մոսոյի հետ նստել են սև գույնի <<Մերսեդես S>> կլասի մեքենան, որի համարանիշը չի հիշում, սակայն՝ չորսեր կային: Երբ հասել է Թբիլիսյան խճուղու այն հատվածը, որը գտնվում է <<Էթնա>> ռեստորանի հակառակ երթևեկելի մասում, իր մեքենային հարվածել է սպիտակ գույնի <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի 07 070 պետհամարանիշով ավտոմեքենա: Հարվածը եղել է իր մեքենայի ձախ մասում՝ վարորդի դռան մոտակայքում: Հարվածից հետո այդ մեքենան կանգնել է իր մեքենայի ետևում: Այդ մեքենայից իջել են վարորդը և ուղևորը, որոնց ինքը չի ճանաչել: Վարորդը միջահասակ, միջին կազմվածքի, տարիքը՝ մոտ 22-27, սափրված է եղել: Մյուսը նույնպես միջին հասակի, միջին կազմվածքի, առանց սափրված տղամարդ է եղել: Այլ նկարագիր տալ չի կարող, սակայն եթե տեսնի՝ կճանաչի: Մոտենալով իրեն՝ հայտարարել են, որ խմած են, խնջույքից են վերադառնում, քանի որ ինքն առաջարկել է ԱՊՊԱ կանչել: Հայտնել են, որ գումարը կփոխհատուցեն, իսկ ինքը հայտնել է, որ մասնագետ չէ և առաջարկել է դիմել մասնագետի՝ պատճառած վնասի չափը որոշելու համար: Դրանից հետո և վարորդը, և ուղևորը սկսել են խոսել <<արայով>> և բարձր տոնով, ինչին ի պատասխան՝ ինքն էլ է տոնը բարձրացրել և զանգել հորեղբոր տղա Վաղինակին՝ ասելով, որ մեքենան խփել են, ուրիշ որևէ բան չի հասցրել ասել, քանի որ իրեն սկսել են քաշքշել: Մոտ երկու րոպե անց սև գույնի <<Մերսեդես S>> դասի մեքենայով այնտեղ են եկել Վաղինակը և Մոսոն: Նրանք ավտոմեքենան կանգնեցրել են իր ավտոմեքենայի առջևում: Ավտոմեքենայից իջել են Վաղինակը և վերջինի ընկեր Մոսոն: Այլ մարդ մեքենայի մեջ եղել է, թե ոչ՝ հայտնել չի կարող: Վաղինակը, տեսնելով, որ նշված երկու տղաներն իրեն քաշքշում են, մոտեցել է և հարցրել՝ ինչ են անում, հարցին ի պատասխան՝ վարորդի հետի ուղևորը ձեռքով հարվածել է Վաղինակի դեմքի շրջանին, որի հետևանքով Վաղինակը վայր է ընկել: Դրանից հետո ինքը շարունակել է վարորդի հետ վիճաբանությունը և քաշքշուկը, իսկ երկրորդը մնացել է Վաղինակի և Մոսոյի հետ, որի ընթացքում քաշքշել են միմյանց: Այդ ընթացքում լսել է, որ ուղևորը գոռացել է՝ <<արա ուր է զենքը>> և վազել ավտոմեքենայի մոտ: Նրա ետևից վազել է Մոսոն և թիկունքից ձեռքով հարվածել է ձախ կրծքավանդակի ետևի թիակի մասին, ինչի արդյունքում վերջինը վայր է ընկել, որից հետո բղավել են՝ գնացինք: Ինքը նստել է իր մեքենան և շարժվել Զեյթուն: Մեքենան վարելիս տեսել է, որ Վաղինակը և Մոսոն մեծ արագությամբ իրեն վազանցել են: Իսկ իր հետ վիճաբանող վարորդը և ուղևորը մնացել են դեպքի վայրում: Միայն հաջորդ օրն է իմացել, որ այդ դեպքի հետևանքով մահացել է ուղևորը: Իսկ թե Վաղինակը և Մոսոն ուր են գնացել, իրեն հայտնի չէ:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 30-ին, կասկածյալ Սերգեյ Հարությունյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ իրեն երկու ընթերակաների և պաշտպանի ներկայությամբ ճանաչման ներկայացված չորս անձանց լուսանկարներից ճանաչել է ձախից երկրորդը պատկերված անձին, ով հանդիսանում է հորեղբոր տղայի ընկերը՝ Մոսոն, որին ինքը տեսել է թե ծննդյան օրը՝ ռեստորանում և թե միջադեպի ժամանակ, երբ Մոսոն հարվածել է <<Պրադո>> մակնիշի մեքենայի ուղևորին ձախ թիակային կրծքավանդակին, ինչի հետևանքով վերջինը վայր է ընկել, որից հետո ինքը նստել է իր մեքենան և հեռացել: Մոսոյին ճանաչել է սուր դեմքից, սև, երկար մազերից և դեմքի ընդհանուր դիմագծերից: Պնդում է, որ Մոսոյին կենդանի տեսնելու ժամանակ կճանաչի:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 30-ին, կասկածյալ Սերգեյ Հարությունյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ ժամը 20:00-ի սահմաններում, իրեն պատկանող սև <<Նիսան Տիդա>> մակնիշի 25 OU 923 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով միայնակ գնացել է Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող Էրզրում ռեստորանային համալիր՝ մասնակցելու հորեղբոր որդու Վաղինակ Հարությունյանի ծննդյան արարողությանը: Մտնելով սրահ՝ նկատել է, որ խնջույքն արդեն սկսվել է, հյուրերը նստած են 3 զուգահեռ սեղանների շուրջ: Խնջույքին մասնակցել է 25-30 տղամարդ, կանայք և աղջիկներ չեն եղել: Քանի որ ուշ է գնացել, նստել է աջից երկրորդ սեղանին: Խնջույքի մասնակիցներից ճանաչել է հորեղբոր տղաներին՝ Արմեն, Կարեն և Վաղինակ Հարությունյաններին: Այնտեղ ծանոթացել է նաև Մոսո անունով, 25-28 տարեկան, մինչև մեկ մետր 70-ից 75 սմ հասակով, նիհարակազմ, սև, երկարավուն ուղիղ մազերով տղայի հետ: Արտաքինի վերաբերյալ այլ մանրամասներ չի կարող նշել, սակայն տեսնելու դեպքում արտաքին ընդհանուր տեսքից կճանաչի: Խնջույքի այլ մասնակիցների հետ ծանոթ չի եղել: Ժամը 23:00-ի սահմաններում խնջույքն ավարտվել է, ներկաներով դուրս են եկել սրահից, ցտեսություն ասել և գնացել է իր մեքենայի մոտ, որը կանգնած է եղել ռեստորանի մայթեզրի վերջի մասում: Մեքենայով շրջադարձ է կատարել և գնացել Թբիլիսյան խճուղով դեպի Զեյթուն: Մինչ այդ տեսել է, որ հորեղբոր տղա Արմենն արծաթագույն <<Մերսեդես S 320>> մակնիշի 09 UL 113 պետհամարանիշի մեքենայով շարժվել է Զեյթունի ուղղությամբ՝ դեպի Ռայկոմ: Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող <<Էթնա>> ռեստորանային համալիրի դիմացի երթևեկելի հատվածում ձախ կողմից զգացել է հարված և նկատել, որ իր մեքենայի ձախ կողային հայելին ծալվել է: Անմիջապես արգելակել է և իջնելով մեքենայից՝ նկատել մեքենայից 5-ից 10 մետր հեռավորության վրա՝ ետնամասում, իր մեքենայի ուղղությամբ կանգնած սպիտակ կուպե <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի 07 070 պետհամարանիշի ավտոմեքենա: Նշված մեքենայի միջից իջել են երկու 25-30 տարեկան անձինք, մոտեցել իրեն, ասել՝ <<ապեր ասա ինչա հաշիվը տանք գնանք>>, որին ինքը պատասխանել է՝ <<Ապպա կանչենք>>, ինչին ի պատասխան վարորդն ասել է, որ իրենք խմած են, ինչ ԱՊՊԱ, այդ ամեն ինչը բարձր տոնով են ասել: Ինքն ասել է, որ արհեստավոր չէ և չի կարող վնասի չափն ասել և առաջարկել է կանչել արհեստավոր: Վերջինը գոռալով պատասխանել է, որ <<ես ավտարիտետի՝ ԱԿՍ-ի տղեն եմ, արա ասա հաշիվդ տանք էթանք>> և իր հասցեին բարձրաձայն հայհոյել է: Այդ վիճաբանությանը սկսել է մասնակցել նաև ուղևորը, որը ևս գոռացել է իր վրա՝ ասելով <<արա չես հասկանում քեզ ինչ ենք ասում>>: Եվ սկսել են քաշքշել իրեն: Ինքը, զգալով, որ հնարավոր է ծեծկռտուք լինի, քանի որ վերջինները գտնվելով ակնհայտ ոչ սթափ վիճակում, վախենալով, որ նրանք կարող են իրեն ծեծի ենթարկել, որովհետև իրենց պահել են լկտի, ոչ ադեկվատ ձևով, իր 091-46-76-91 համարից զանգահարել է հորեղբոր որդի Վաղինակի 099-43-17-11 հեռախոսահամարին և ասել, որ իր ավտոմեքենային խփել են: Այդ երկու տղաները շարունակել են իրեն քաշքշել, ասել՝ <<փողդ ասա թողնենք գնանք>>: Ինքը կրկնել է, որ չի կարող վնասի չափն ասել, քանի որ արհեստավոր չէ: Այդ ընթացքում իր զանգից մոտ 2 րոպե անց, իր մեքենայի դիմաց եկել և կանգնել է սև 10 444 համարանիշով <<S>> դասի ավտոմեքենա: Ղեկից իջել է Մոսոն, որի հետ ծանոթացել է խնջույքի ժամանակ, իսկ կողքից դուրս է եկել Վաղինակը և երկուսով մոտեցել են իրենց: Վաղինակը հարցրել է՝ <<էս ինչ եք անում>>, ինչին չեն պատասխանել և մեքենայի ուղևորը ձախ ձեռքով հարվածել է դեմքի աջ հատվածին, որի հետևանքով Վաղինակն ընկել է գետնին, որքանով հիշում է, կողքի կամ մեջքի վրա, լավ չի տեսել, քանի որ մութ է եղել և բացի այդ ինքը շարունակել է հետևել վարորդի գործողություններին, որպեսզի վերջինն իրեն չվնասի, քանի որ նա շարունակել է քաշքշել և գոռգոռալ: Իրենից մոտ 5-6 մետր հեռավորության վրա Վաղինակը և Մոսոն քաշքշել և կռվել են ուղևորի հետ, ինչը տևել է մոտ 1-2 րոպե և ինքը լսել է, որ ուղևորը սկսել է գոռալ՝ <<զենքս, զենքս բերեք>>: Այդ ձայնը լսելուց հետո՝ ինքը թեքվել է նրանց կողմ, նկատել, որ ուղևորը վազքով գնացել է դեպի ավտոմեքենան, վերջինի ետևից վազել է Մոսոն, վերջինի ետևից էլ՝ Վաղինակը: Մինչև Վաղինակի հասնելը տեսել է, որ ուղևորն արդեն հասել է <<Պրադոյի>> դիմացի մասին, իսկ Մոսոն, ետևից հասնելով ուղևորին, ձախ կողմից, ձախ ձեռքով հարվածել է նրա կրծքավանդակի ետնամասին և ուղևորն անմիջապես ընկել է գետնին, թե ինչ դիրքով՝ չի կարող մտաբերել: Դրանից անմիջապես հետո Մոսոն գոռացել է՝ <<գնացինք>>: Ինքը նստել է իր ավտոմեքենան և շարժվել Թբիլիսյան պողոտայով դեպի ներքև: Հասնելով <<Շամպայն>> գործարանի խաչմերուկի մոտակայքում՝ Մոսոյի կողմից վարվող ավտոմեքենան մեծ արագությամբ իրեն վազանցել է և շարժվել քաղաքի ուղղությամբ, իսկ ինքը գնացել է Զեյթուն՝ ընկերոջ՝ Միսկարյան Արտակի տուն: Հաջորդ օրն իր ավտոմեքենայով գնացել է աշխատանքի, որտեղ ինտերնետից՝ <<News.am>> կամ <<Tert.am>> կայքերից իմացել է, որ Թբիլիսյան խճուղու վրա վիճաբանության արդյունքում անհայտ անձի կողմից սուր կտրող-ծակող գործիքով սպանություն է տեղի ունեցել: Ինքն անմիջապես հասկացել է, որ նույն վիճաբանության մասին է խոսքը: Զանգել է Վաղինակին, որ ճշտի, սակայն վերջինը չի պատասխանել: Ինքը վախենալով դուրս է եկել գործի տեղից, մեքենան թողել այնտեղ՝ Գետառի փողոցի վրա և հեռացել: Առայժմ չի ցանկանում ասել, թե մինչև հոկտեմբերի 28-ը որտեղ է գտնվել, սակայն երկար մտորելուց հետո, որոշել է կամովին գալ և ներկայանալ Արաբկիրի ոստիկանություն:
Դեպքից հետո Մոսոյի հետ չի հանդիպել և հեռախոսազրույց չի ունեցել, Վաղինակի հետ մեկ անգամ նույն գիշերը ճանապարհից խոսել է, չի կարող մտաբերել ինքն է զանգել, թե Վաղինակը, և վերջինն իրեն ասել է, որպեսզի տուն չգնա: Այդ հեռախոսազրույցն է ունեցել և մինչ օրս վերջինին չի հանդիպել և տեղեկություն չունի գտնվելու վայրից: Պնդում է, որ վիճաբանության ժամանակ իրենց են մոտեցել միայն Վաղինակը և Մոսոն, ովքեր եկել են Մոսոյի սև <<Մերսեդես S>> մեքենայով, որից իջել են միայն Մոսոն և Վաղինակը: Բացի <<Պրադոյից>>, <<Նիսանից>>, <<Մերսեդեսից>>, այլ մեքենա չի եղել: Պնդում է, որ այդ վիճաբանությունը հրահրել են նրանք, քանի որ գտնվել են հարբած վիճակում, իրենց ոչ ադեկվատ և ագրեսիվ են պահել: Մոսոյի ձեռքին ինքը ոչինչ չի նկատել, քանի որ գտնվել է 4-5 մետր հեռավորության վրա և մութ է եղել: Կռվի ժամանակ զենք և դանակ, այլ առարկա չի նկատել նաև Վաղինակի, ինչպես նաև իր հետ կռվող երկու տղաների ձեռքին: Իր մոտ զենք կամ նման առարկա չի եղել և չի տեսել, որ մեկնումեկը կիրառի, միայն լսել է՝ մյուս ավտոմեքենայի ուղևորը գոռացել է՝ <<զենքս, զենքս>>: Ինքը մարմնական վնասվածքներ չի ստացել, քանի որ իր հետ վիճաբանող երկու տղաներն իրեն ձեռքով, ոտքով, զենքով կամ այլ առարկայով չեն հարվածել, անձամբ ինքն այդ երկու տղաներին չի հարվածել, մարմնական վնասվածքներ չի հասցրել: Վաղինակի և Մոսոյի գալուց հետո մինչև հեռանալը եղել է վարորդի հետ և նրան չի հարվածել: Իսկ ուղևորին ընդհանրապես չի մոտեցել և վնասվածքներ չի հասցրել: Վաղոյի, Մոսոյի և վարորդի վրա մարմնական վնասվածքներ չի նկատել, քանի որ շուտ է հեռացել այդ վայրից: Վարորդի կողմից իր հասցեին սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչել են: Ինքը չի հայհոյել, վիրավորական խոսքեր հնարավոր է, որ ասել է՝ ի պատասխան նրանց արտահայտությունների: Չի հիշում, թե Վաղինակենց գալուց հետո հայհոյանքներ եղել են և ում կողմից: Դեպքն ընդհանուր առմամբ տևել է 5-6 րոպե, առանձնապես մեծ աղմուկ-աղաղակ չի բարձրացել, կողմնակի անձինք չեն հավաքվել, այլ մեքենաներ չեն կանգնել, տրանսպորտի երթևեկությունը չի խանգարվել, ոչ ոք չի մոտեցել և չի միջամտել:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 31-ին, Սերգեյ Հարությունյանը որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում մասնակիորեն, քանի որ առաջադրված մեղադրանքից ընդունում է միայն այն, որ <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդ Սերգեյ Աբովյանի և ուղևոր Արսեն Շահբազյանի հետ մոտ 5 րոպե վիճաբանել է: Սակայն նրանց նկատմամբ որևէ բռնություն չի գործադրել, նրանց ձեռքով և ոտքով չի հարվածել, ինչպես միայնակ, այնպես էլ Վաղինակի և Մոսոյի գալուց հետո: Նրանց գալուց հետո Արսեն Շահբազյանի հետ ընդհանրապես որևէ առնչություն չի ունեցել, քանի որ շարունակել է Սերգեյ Աբովյանի հետ վիճաբանությունը, իսկ Արսեն Շահբազյանի հետ վիճել, կռվել են Վաղինակը և Մոսոն, ում, ինքը տեսել է, որ հարվածել է Արսեն Շահբազյանին թիկունքի մասում, որից վերջինն ընկել է: Վիճաբանության ընթացքում ինքը հայհոյանքներ չի տվել, հնարավոր է վիրավորական խոսքերով պատասխանել է Սերգեյ Աբովյանի և Արսեն Շահբազյանի կողմից իր նկատմամբ կատարված գործողություններին, նորից պնդելով, որ նրանցից ոչ մեկին ձեռքով, ոտքով կամ այլ առարկայով չի հարվածել, որևէ այլ ձևով բռնություն չի կիրառել: Արսեն Շահբազյանի սպանությունն իր համար ևս մեծ անակնկալ է, ինքը չի սպասել, որ այդ միջադեպը նման ընթացք կունենա և Մոսն կարող է նրան հարվածել: Մեկ անգամ ևս պնդում է, որ ինքը Սերգեյ Աբովյանին և Արսեն Շահբազյանին ծեծելու, սպանելու կամ այլ ձևով պատժելու նպատակով չի կանչել Վաղինակին, այլ ուղղակի վախենալով, որ իրեն կարող են ծեծել՝ փորձել է կանխել դա: Ինքը նույնիսկ չի մտածել, որ վերջինը կարող է Մոսոյի կամ մեկ այլ անձի հետ գալ: Եղբոր և Մոսոյի հետ խումբ չի ստեղծել, Արսենին հարվածելը և հետագայում ինչ-որ առարկայով խփելը տեղի է ունեցել իր կամքից անկախ, իր համար լրիվ անսպասելի: Դեպքը նման ընթացք չէր ստանա, եթե Արսենը միանգամից չհարվածեր Վաղինակին և չգոռար <<զենքս, զենքս>> ու վազեր մեքենայի մոտ: Իր մոտ դանակ կամ այլ զենք չի եղել, ինքը չի օգտագործել: Զենք, հրազեն, դանակ կամ այլ առարկաներ չի տեսել Սերգեյ Աբովյանի, Արսեն Շահբազյանի, Վաղինակի և Մոսոյի մոտ: Արսենին հարվածելու պահին Մոսոյի ձեռքին եղել է առարկա, թե ոչ, չի կարող ասել, բայց որ այդ հարվածից է Արսենն ընկել և հետագայում պարզվել է, որ ստացել է սուր կտրող-ծակող գործիքի վնասվածք, հնարավոր է, որ Մոսոյի ձեռքին ինչ-որ կտրող-ծակող առարկա է եղել, իսկ Վաղինակը վազքով հասել է նրանց, երբ Արսենն արդեն ընկած է եղել: Դեպքի վայրում կողմնակի հավաքված մարդկանց չի տեսել, իրեն ոչ ոք չի մոտեցել, դիտողություն չի արել, չի բացառում, որ հեռվից կարող է մարդիկ նայեին, բայց ինքը չի տեսել: Եղել է միայնակ, իր հետ մարդ չի եղել, այդ թվում՝ կին կամ աղջիկ: Արսենը, երբ գոռացել է <<զենքը, զենքը>> ու վազել դեպի ավտոմեքենան, գտնվել է նորմալ վիճակում և եթե նա մինչ Մոսոյի ձեռքով հարվածելը ստացած լիներ նման վնասվածք, ապա չէր կարող վազել: Չի պնդում, որ ձեռքի հարվածից է մահացել և ստացել այդ մահացու վնասվածքը, հնարավոր է նրա ձեռքին եղել է սուր կտրող-ծակող գործիք, որով հնարավոր է եղել է հարվածը, ինչից էլ Շահբազյանը մահացել է, քանի որ այլ անձ Արսենի մարմնի նշված մասին չի հարվածել:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Սերգեյ Հարությունյանը որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել, որ ռեստորանից դուրս է եկել ժամը 23:30-ի սահմաններում, Թբիլիսյան խճուղու վրա՝ <<Էրզրումից>> մի քիչ վերև, շրջադարձ է կատարել և իջել ներքև՝ դեպի Ռայկոմ: Հասնելով <<Էթնա>> ռեստորանային համալիրի մոտ՝ իր մեքենային՝ ձախ կողմից վարորդի դռան հատվածում, բախվել է <<Պրադո>> մակնիշի մեքենա: Երկու հոգի <<Պրադո>> մեքենայից իջնելով՝ ասել են, որ ինչ է հաշիվը, տան և գնան: Ինքը պատասխանել է, որ ԱՊՊԱ կանչեն, սակայն վերջինները սկսել են բորբոքվել, գոռգոռալ, քաշքշել և ասել, որ խմած են ու պնդել են, որ ասի հաշիվը, տան ու գնան: Ինքն ասել է՝ արհեստավոր կանչեն, թող նա ասի ինչքան է վնասը: <<Պրադոյից>> իջած տղաները սկսել են քաշքշել, բարձր գոռալ և հայհոյել: Զգալով, որ վերջիններն իրենց պահում են ոչ ադեկվատ, այսինքն՝ կռիվ են հրահրում, զանգել է հորեղբոր տղային՝ Վաղինակին, և ասել, որ մեքենան խփել է: Այդ ընթացքում <<Պրադոյի>> տղաները շարունակել են գոռգոռալ և քաշքշել: Մի քանի րոպե անց եղբայրը՝ Վաղինակը, իր ընկերոջ հետ եկել և հարցրել է՝ ինչ է եղել: Այդ խոսքի վրա <<Պրադոյի>> ուղևորը հարվածել է Վաղինակին, իսկ ինքը վարորդի հետ շարունակել է վիճաբանել և քաշքշել: Վաղինակը, նրա ընկերը և <<Պրադոյի>> ուղևորը գտնվել են իրենից մի քանի մետր հեռավորության վրա: Մի քանի րոպե անց բղավել են գնացինք, գնացինք, ինչի արդյունքում ինքը նստել է իր մեքենան և գնացել դեպի Զեյթուն: Ճանապարհին իրեն վազանց է կատարել հորեղբոր տղայի ընկերոջ մեքենան, որով նրանք եկել էին այդ վայրը: Ինքը Ս.Աբովյանին չի հարվածել, նա նույնպես իրեն չի հարվածել, իրենք չեն կռվել, իսկ ուրիշը վերջինին հարվածել է, թե ոչ՝ չի կարող ասել: Նկատել է, որ Ա.Շահբազյանին ձեռքով հարվածել է եղբոր ընկերը, այն բանից հետո, երբ վերջինը գոռացել է՝ <<զենքը, զենքը>> և գնացել դեպի մեքենան: Վերջինը հարվածել է թիկունքի կողմից: Մինչև հորեղբոր որդու գալը վեճը տևել է մոտ երկու րոպե, իսկ գալուց հետո՝ մոտ երեք րոպե: Ինքը շարունակել է խոսակցությունը և վիճաբանությունը Սերգեյի հետ, իսկ Վաղինակը և ընկերը՝ մահացածի հետ: Ինքը և Սերգեյն հորեղբոր որդու գալուց հետո քաշքշել և վիճաբանել են, չի հիշում, ինչի մասին են խոսել: Այն բանից հետո, երբ վերջինն իրեն հայհոյել և սկսել է գոռգոռալ, ինքն սկսել է նրա հետ խոսել մի քիչ բարձր տոնով, հնարավոր է՝ վերջինին ասել է վիրավորական խոսքեր, բայց չի հայհոյել: Այդ ընթացքում գտնվել է 4-5 մետր հեռավորության վրա, մանրամասներ չի հիշում, հիշում է, որ հորեղբոր որդուն հարվածել է Ա.Շահբազյանը: Քանի որ վիճաբանության ժամանակ հիմնականում Սերգեյի հետ գտնվել է մեջքով դեպի մյուսները, մանրամասները լավ չի տեսել և չի հիշում: Վիճաբանության ժամանակ պատահական անցորդներ, ինչպես նաև հավաքված մեքենաներ չի նկատել, հնարավոր է, որ եղել են: Ինքը չի հայհոյել, իրեն հայհոյել է Ս.Աբովյանը: Այլ հայհոյանքներ չի հիշում:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի ապրիլի 10-ին, Սերգեյ Հարությունյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ պնդում է իր նախկինում թե որպես կասկածյալ, թե որպես մեղադրյալ բոլոր ցուցմունքները, այդ թվում՝ նաև Սերյոժա Աբովյանի հետ առերես հարցաքննությունը:
Ավելացրել է նաև, որ երբ ինքն ավտոմեքենայով արդեն հասել էր Զեյթունի շուկայի մոտ, չի հիշում Վաղինակն իրեն է զանգահարել, թե ինքը՝ Վաղինակին, սակայն հիշում է, որ Վաղինակը հարցրել է, թե ինչ է անում, ինքը նրան ասել է, որ տուն է գնում, որից հետո Վաղինակն ասել է՝ տուն չգնա և անջատել է հեռախոսը: Դրանից հետո ինքը զանգել է իր ընկեր և միաժամանակ հարսանիքի քավոր Արտակ Միսկարյանին և գնացել նրանց տուն, որտեղ էլ գիշերել է, իսկ առավոտյան գնացել աշխատանքի: Արտակին ասել է, որ տան հետ կապված անձնական խնդիրներ ունի, որի պատճառով եկել է, որ գիշերի նրանց տանը: 091-91-54-83 հեռախոսահամարը պատկանում է ընկերոջը՝ Նշան Գրիգորյանին, ով աշխատում է Արարատ բանկում որպես վարչության նախագահի տեղակալ և քանի որ նրանք մինչև ուշ ժամերը նիստերի են լինում, այդ պատճառով ինքը նրան գրել է հաղորդագրություն, որ գործն ավարտի զանգի: Արդեն ժամը 22:11-ին Նշանը զանգահարել է իրեն և խոսել են աշխատանքի հետ կապված խնդիրների շուրջ: Այդ ժամանակ ինքը եղել է <<Էրզրում>> ռեստորանում: 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին հաղորդագրություն է ուղարկել նաև <<Ֆասթ կրեդիտ>> ՈւՎԿ բաժնետեր-խորհրդի անդամ Վիգեն Բադալյանին՝ կապված նրա կողմից իրեն տրված հանձնարարականի օրեկան կատարման արդյունքների մասին: Վիգեն Բադալյանի հեռախոսահամարը չի հիշում: Արտակ Միսկարյանի հեռախոսը վերցրել է, քանի որ իր հեռախոսի մարտկոցը նստել էր, որով զանգահարել է իր աշխատանքային ընկեր Հակոբ Ղոնջեյանին և Վաղինակին, սակայն չի հիշում, թե ինչ են խոսել, միայն հիշում է, որ փորձել է ճշտել՝ ինչի է ասել տուն չգնա և որտեղ է նա: Սակայն վերջինը որևէ կոնկրետ պատասխան իրեն չի տվել: Իսկ Հակոբին զանգահարել և խնդրել է, որ եթե առավոտյան ուշանա աշխատանքից, տեղեկացնի տնօրինությանը:
Կռվել ասելով նկատի է ունեցել՝ Արսեն Շահբազյանը ձեռքերով կամ ոտքերով, հստակ չի հիշում, հարվածել է Վաղինակին և Մոսոյին, իսկ Մոսոն ու Վաղինակն էլ ձեռքերով և ոտքերով, որը հստակ ևս չի հիշում, հարվածել են Արսեն Շահբազյանին: Սակայն ինքը չի տեսել, թե նրանցից ով ում մարմնի որ մասերին կամ քանի անգամ է հարվածել, քանի որ նախ գտնվել է 4-5 մետր հեռավորության վրա, մութ է եղել և միաժամանակ քաշքշել և վիճաբանել է Սերգեյի հետ, իսկ վերջինն էլ իր հետ և ինքը նրանց չի մոտեցել: Որքանով հիշում է իր հագին նշված օրը եղել է բաց գույնի սվիտեր: Իր հագուստները հստակ չի հիշում, սակայն դրանք բնականաբար գտնվում են իրենց տանը: Հիշում է, որ իր հագուստները վնասված կամ կեղտոտված չեն եղել, քանի որ հաջորդ օրն ինքը նույն հագուստներով գնացել է աշխատանքի: Թե Վաղինակը, Մոսոն, Արմենը, Կարենը, Անուշավանն ինչ հագուստներով են եղել, չի հիշում և չի կարող նկարագրել: Ինչպես նշել է իր ցուցմունքներում բացի Վաղինակից և Մոսոյից ինքն ուրիշներին դեպքի վայրում չի տեսել, բացի այդ, իր ավտոմեքենայի մեջ աղջիկ չի եղել: Փորձագետին հայտնել է, որ եղել է հորեղբոր որդու և վերջինի ընկերոջ հետ, իսկ նա սխալ է հասկացել և հոգնակի է գրել: Եվս մեկ անգամ հայտնում է, որ բացի Վաղինակից և Մոսոյից, այլ անձանց դեպքի վայրում չի տեսել, իսկ եթե որևէ մեկը լիներ, անպայման՝ կտեսներ: Սերգեյի ցուցմունքները սուտ են, ամեն դեպքում ինքն իր ցուցմունքներում հայտնել է ճշմարտությունը, իսկ Սերգեյը, նման սուտ ցուցմունքներ տալով, ցանկանում է խեղաթյուրել իրականությունը, թաքցնել իրենց կատարած արարքները: Նորից պնդում է, որ ինքը դիտավորյալ չի հարվածել, նշված վնասվածքները Սերգեյը կարող է ստացած լինել քաշքշոցի ժամանակ, չի բացառում, որ այդ ընթացքում կարող է իր ձեռքը հարվածի տեսքով կպած լինի նրա մարմնի մասերին կամ նա կպած լինի ավտոմեքենային կամ այլ բանի: Ինքը ոչ մեկի ձեռքին զենք, դանակ, մահակ կամ այլ գործիքներ չի տեսել, իր մոտ ևս չի եղել, չնայած Արսեն Շահբազյանը գոռացել է՝ <<ուր է զենքս>> և վազել դեպի ավտոմեքենան, սակայն ինքը նրա ձեռքին զենք չի տեսել, ինչքան հիշում է նա չի հասցրել ավտոմեքենայի դուռը բացել, քանի որ, ինչպես նշել է իր ցուցմունքում, Մոսոն վազել է նրա ետևից և հարվածել նրան: Բացի այդ, ինքը չի կարող ասել՝ <<Պրադոյում>> զենք եղել է, թե ոչ: Մոսոյի ձեռքին դանակ կամ այլ գործիք չի տեսել: Եվ եթե ենթադրաբար նշել է, որ Մոսոյի մոտ հնարավոր է եղած լինի սուր կտրող գործիք, ապա դա իր ենթադրությունն է, քանի որ Արսենին հասցվել են նման գործիքով վնասվածներ և վերջինին մինչև ընկնելը ոչ ոք չի հարվածել: Ինչպես նշել է իր ցուցմունքներում, այժմ էլ պնդում է և հայտնում, որ Մոսոն՝ նույն Մեսրոպ Խառատյանը, ինքը տեսել է, որ վազել և հարվածել է Արսեն Շահբազյանի թիկունքի ձախ հատվածին, որից անմիջապես հետո չի հիշում, թե ինչպես և ինչ դիրքով Արսեն Շահբազյանն ընկել էր գետնին: Որից հետո, չի հիշում ով կամ ովքեր, գոռացել են՝ գնացինք և ինքը հեռացել է:
Ծանոթացել է Արսեն Շահբազյանի դատաբժշկական եզրակացությանը և կարող է հայտնել, որ մինչև Վաղինակի և Մոսոյի գալն Արսեն Շահբազյանը նշված վնասվածքները չի ունեցել: Արսենին դանակով կամ այլ գործիքով մահացու վնասվածքը չէր կարող պատճառել իր հորեղբորորդի Վաղինակ Հարությունյանը, քանի որ նա ընդհանրապես իր մոտ նման առարկաներ չի պահում և իր էությամբ չի կարող Արսեն Շահբազյանին նման վնասվածք պատճառեր կամ սպաներ: Ուստի իր ցուցմունքներից հետևում է, որ Արսեն Շահբազյանին հնարավոր է հարվածած լինի Մոսոն և նրան պատճառած լինի մահացու վնասվածք: Անձամբ չի տեսել, որ Արսենին Մոսոն է դանակով կամ այլ գործիքով հարվածել, քանի որ նրա ձեռքին գործիքներ չի տեսել հեռու գտնվելու և մութ լինելու պատճառով, սակայն պնդում է, որ Մոսոն է ձեռքով հարվածել Արսենի թիկունքի ձախ մասին, որից հետո նա վայր է ընկել գետնին: Եվ համոզված է, որ Արսենին նման վնասվածքը ոչ ոք չէր կարող հասցնել:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի ապրիլի 19-ին, Սերգեյ Հարությունյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ պնդում է, որ ինքը Սերգեյ Աբովյանի հետ միմյանց քաշքշել կամ վիճաբանել են իր ավտոմեքենայի անմիջապես հետնամասում, իսկ Վաղինակը և Մեսրոպն իրենցից մոտ 7-8 մետր հեռավորության վրա՝ Սերգեյ Աբովյանի <<Տոյոտա Պրադոյի>> առջև, վիճաբանել են Արսեն Շահբազյանի հետ: Ինչպես նշել է իր նախկին ցուցմունքներում, երբ ինքը լսել է, որ ասել են՝ <<ուր է զենքս>>, այդ ժամանակ նայել է նրանց կողմ և տեսել, որ Արսեն Շահբազյանը վազել է դեպի Սերգեյի ավտոմեքենայի աջ դռան կողմը, վերջինի ետևից վազել էր Մեսրոպը և Արսեն Շահբազյանը դեռ չհասած նշված ավտոմեքենայի դռան մոտ՝ Մեսրոպը, որքան հիշում է, ձախ ձեռքով հարվածել է Արսենի ձախ թիկունքի հատվածին, որից Արսենն ընկել է գետին և իրենք այդտեղից գնացել են: Արսեն Շահբազյանին Մեսրոպն է հարվածել մինչ նրա կողմից նշված ավտոմեքենայի իր ուղղությամբ աջ կողմի դռանը մոտենալը: Արսեն Շահբազյանը չի հասցրել բացել մեքենայի դուռը կամ բեռնախցիկը: Ինքն Արսեն Շահբազյանի և Մեսրոպ Խառատյանի, Վաղինակ Հարությունյանի կամ Սերգեյ Աբովյանի մոտ որևէ իր, առարկա, դանակ, զենք չի տեսել: Երբ Մեսրոպը վազել է Արսեն Շահբազյանի ետևից և հարվածել Արսենի թիկունքի ձախ հատվածին, այդ ժամանակ, որքանով հիշում է, Արսեն Շահբազյանը մի փոքր դեպի ձախ թեքված է եղել դեպի <<Տոյոտա>> ավտոմեքենան, այսինքն՝ լրիվ թիկունքով չի եղել Մեսրոպին, այլ դեմքով կիսաշրջված եղել է դեպի նշված ավտոմեքենան: Մեսրոպ Խառատյանի կողմից Արսեն Շահբազյանին հարվածելուց հետո, ինքը չի տեսել, թե Արսենն ինչպես և ինչ դիրքով է ընկել գետնին, քանի որ Մեսրոպը փակել է իր տեսադաշտը և նշված հատվածում մութ է եղել, որի պատճառով չի տեսել Մեսրոպի ձեռքին եղած առարկան: Վաղինակն այդ ժամանակ Մեսրոպին և Արսենին չի մոտեցել, որից հետո, ինչպես նշել էր իր ցուցմունքում, ինքը նստել է իր ավտոմեքենան և հեռացել նշված վայրից:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 8-ին, Սերգեյ Հարությունյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ ամբողջությամբ պնդում է, որպես կասկածյալ և որպես մեղադրյալ իր կողմից տրված բոլոր ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի մայիսի 7-ին, Սերգեյ Հարությունյանը որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ հորեղբոր որդու Վաղինակ Հարությունյանի հետ առերես հարցաքննվելուց հրաժարվել է, քանի որ իրենք միասին են մեծացել, շատ մտերիմ են եղել, որի պատճառով ինքը պարզապես չի կարող իր ցուցմունքը նրա հետ առերես պնդել: Սակայն այժմ էլ պնդում է իր նախկինում տված վերոգրյալ ցուցմունքները: Միաժամանակ ցանկանում է ավելացնել այն հանգամանքը, որ իր նախկին ցուցմունքներում նշել է, որ վիճաբանության ժամանակ նկատել է, որ Վաղինակը, դիլիջանցի Մոսոն և Արսենը կռվում են՝ հարվածելով մարմնի տարբեր մասերին, այժմ հայտնում է, որ Վաղինակն է հիմնականում հարվածել Արսենին, իսկ երբ Արսենը գոռացել է՝ ուր է զենքս և վազել է դեպի <<Պրադո>> մակնիշի ավտոմեքենան, դիլիջանցի Մոսոն վազել է նրա ետևից և հասնելով Արսենին, որքան հիշում է ձախ ձեռքով հարվածել է Արսենի թիկունքին՝ ձախ կողմին կամ ձախ կողմից, որից անմիջապես հետո Արսենն ընկել է գետին:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 27-ին, Ռազմիկ Հարությունյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ Վաղինակ, Կարեն և Արմեն Հարությունյանները հանդիսանում են որդիները: Վաղինակը և Կարենը բնակվում են Գերեցի փողոցի 8-րդ տանը, իսկ Արմենն իր և կնոջ հետ միասին բնակվում է Զովունիի իրենց տանը: 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին լրացել է Վաղինակի 32 տարին: Հոկտեմբերի 17-ին որդիներից տեղեկացել է, որ Վաղինակի ծննդյան օրը նշվելու է Երևան քաղաքի <<Էրզրում>> ռեստորանում, սակայն, թե կոնկրետ ովքեր են եղել հրավիրված ծննդյան արարողությանը տեղեկություն չունի, միայն հետագայում՝ դեպքից հետո, տեղեկացել է, որ միջոցառմանը ներկա է եղել նաև եղբոր որդին՝ Սերգեյ Հարությունյանը և Վաղինակի մի շարք ընկերներ, մասնավորապես՝ Անուշը, Խաչիկը, Գևորգն ու այլ անձինք, որոնց անունները չի հիշում: 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ առավոտյան, ինքը գնացել է աշխատանքի և տեղյակ չէ, թե կոնկրետ, որ ժամին են Վաղինակը և Կարենը գնացել ռեստորան, միայն կարող է նշել, որ նշված օրը՝ ժամը 18:30-ի սահմաններում, ինքն արդեն գտնվել է տանը և Արմենն իրենից խնդրել է իր մեքենան, որը մոխրագույն <<Մերսեդես 320>> մակնիշի 09 UL 113 պետհամարանիշի է, որպեսզի գնա եղբոր ծննդյան արարողությանը, ինքն էլ չի մերժել: Արմենը միայնակ իր մեքենայով գնացել է նշված ռեստորան: Ժամը 22:30-ի սահմաններում միայնակ, սթափ վիճակում, նույն մեքենայով վերադարձել է տուն, ինքը հետաքրքրվել է, թե ինչպես է անցել ծննդյան արարողությունը, որին վերջինը պատասխանել է, որ ամեն ինչ նորմալ է եղել, վերջում Վաղինակը սկսել է ճանապարհ դնել մասնակիցներին, որի ընթացքում ինքը եկել է տուն: Հայտնել է նաև, որ Կարենն իր սպիտակ <<Վազ 21-07>> մակնիշի ավտոմեքենայով նույնպես գնացել է տուն: Մի քանի օր անց իրենց տուն են եկել ոստիկանության ծառայողները, խուզարկություն կատարել և այդ ժամանակ նրանցից տեղեկացել է, որ հոկտեմբերի 18-ին՝ ծննդյան արարողությունից հետո, Թբիլիսյան խճուղու վրա ծեծկռտուք է եղել Վաղինակի, եղբոր որդու՝ Սերգեյի, Վաղինակի մի դիլիջանցի ընկերոջ և ինչ-որ երկու հոգու միջև, որի ընթացքում այդ երկուսից մեկը դանակահարվել և մահացել է: Դրանից հետո տարբեր խոսակցություններից տեղեկացել է, որ եղբոր տղայի մեքենային ինչ-որ անձինք խփել և վնասել են, որից հետո՝ պարզաբանումներ պահանջելու ընթացքում, վիճաբանություն է ծագել Սերգեյի և երկու անձանց միջև, որի ընթացքում այդ երկուսը ծեծել են Սերգեյին և նա զանգել է իր որդուն՝ Վաղինակին, խնդրել է օգնել իրեն: Որդին էլ իր Դիլիջանում բնակվող ընկերներից մեկի հետ վերջինի <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել է կռվի վայր, որտեղ շարունակվել է ծեծկռտուքը, որի ժամանակ այդ երկուսից մեկը դանակահարվել և մահացել է: Համոզված է և գիտի, որ ոչ որդին, ոչ էլ եղբոր որդին դանակահարություն չեն կատարի, կարող են ծեծել, բայց ոչ դանակահարել: Ըստ իր ունեցած տեղեկությունների՝ կռվի վայրում բացի իր նշած անծանոթ երիտասարդներից, եղել են միայն իր տղան, եղբոր որդին և տղայի ընկերը: Իր տեղեկությամբ ընկերոջ անունը Մոսո է, Դիլիջանից է, այլ կենսագրական տվյալներ իրեն հայտնի չեն, նրան երբևէ չի տեսել, չի ճանաչում: Գիտի միայն, որ վարում է <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենա, որով այդ օրը գնացել են վիճաբանության վայր, սակայն ոչ մոդելը, ոչ էլ համարանիշը, գույնն իրեն հայտնի չեն: Եթե Վաղինակը և Սերգեյը չեն դանակահարել, ստացվում է այնպես, որ Մոսոն է դանակահարել, բայց թող նախաքննությունը պարզի: Մեծ տղան՝ Վաղինակը, վարում է սև <<Մերսեդես ML>> ավտոմեքենա, մյուս որդին՝ Կարենը՝ <<Վազ 21-07>> մակնիշի 14 OL 115 համարանիշներով մեքենա, Արմենը վարել է իր մեքենան՝ մոխրագույն <<Մերսեդես-320>> մակնիշի 09 UL 113 համարանիշի: Եղբոր որդին վարում է սև <<Նիսան>> մակնիշի ավտոմեքենա: Ինչ վերաբերվում է ընկերների վարած ավտոմեքենաներին՝ չգիտի: Տեղեկություն չունի, թե Վաղինակն ինչ մեքենայով է գնացել ռեստորան: Որևէ վիճաբանության մասին իրեն Արմենը չի հայտնել: Արմենը եղել է նորմալ վիճակում և որևէ մարմնական վնասվածք, համենայն դեպս, հագուստից զուրկ տեղամասերում չի նկատել: Չի կարող հայտնել, թե կինը և հարսը, որտեղից են տեղեկացել դեպքի մասին: Տղայի գտնվելու վայրը չգիտի, տեղյակ չէ նաև, թե որտեղ է գտնվում Սերգեյը: Բացատրություն չունի, թե ինչու է Վաղինակը հատել սահմանը, դիմել փախուստի, եթե վերջինը չի դանակահարել: Ինքն օգտագործում է 093-49-78-68 և 091-24-09-63, կինը՝ 094-49-78-68, Վաղինակը՝ 098-43-17-11 և 091-43-17-11, Կարենը՝ 096-80-86-66, Արմենը՝ 077-4317-11, հարսը՝ 098-00-73-83, Տաթևը՝ 055-12-10-84, եղբոր որդին՝ Սերգեյը՝ 091-46-76-91 բջջային հեռախոսահամարները:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 25-ին, Արմեն Հարությունյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանը, Կարեն Ռազմիկի Հարությունյանը հանդիսանում են իր հարազատ եղբայրները, Սերգեյ Հմայակի Հարությունյանն իր հորեղբոր՝ Հմայակ Հարությունյանի որդին է, իսկ Դավիթ Ռաֆիկի Հարությունյանը՝ մյուս հորեղբոր՝ Ռաֆիկ Հարությունյանի որդին: 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին եղբոր՝ Վաղինակ Հարությունյանի ծննդյան տարեդարձն է եղել: Նշված օրը՝ ժամը 13:00-ի սահմաններում, իր 077-43-17-11 հեռախոսահամարով զանգահարել է եղբոր՝ Վաղինակ Հարությունյանի 098-43-17-11 հեռախոսահամարին և շնորհավորել ծննդյան տարեդարձը: Վաղինակն իրեն հրավիրել է ծննդյան տոնախմբությանը՝ հայտնելով, որ այն տեղի է ունենալու Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղում գտնվող <<Էրզրում>> ռեստորանային համալիրում և ասել է, որ ժամը 18:30-ին լինի այնտեղ: Նույն օրը՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, հայրիկին՝ Ռազմիկ Հարությունյանին պատկանող մոխրագույն <<Մերսեդես S 320>> մակնիշի 09 UI 113 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով դուրս է եկել տանից և գնացել Երևան քաղաքի Զեյթուն համայնքում գտնվող իրենց տուն: Մոտ երկու ժամ մնացել է այնտեղ և ժամը 18:00-ից մի քանի րոպե հետո գնացել է <<Էրզրում>> ռեստորանային համալիր: Ավտոմեքենան կանգնեցրել է ռեստորանի դիմացի փողոցում և ներս մտնելով՝ տեսել է, որ այնտեղ են եղբայրները՝ Կարեն և Վաղինակ Հարությունյանները, ու ևս մեկ, իրեն անծանոթ անձնավորություն: Արարողության ժամանակ եղել է շուրջ 20-25 հոգի, նրանցից ինքը ճանաչել է միայն Վաղինակ Հարությունյանի ընկերոջը՝ Անուշավան Հովհաննիսյանին, մեկ հոգու Դիլիջան քաղաքից՝ Մոսո անունով, որի մասին այլ տվյալներ չգիտի, եղբայրներին և հորեղբոր որդուն՝ Սերգեյ Հարությունյանին: Մնացած հյուրերին չի ճանաչում: Ծնունդն անցել է ուրախ մթնոլորտում, բոլորը շնորհավորել են, կենացներ խմել և այլն: Ժամը 22:50-ից մինչև 23:10-ն ընկած հատվածում Վաղինակ Հարությունյանին ասել է, որ գնում է և իրեն ճանապարհելու նպատակով նա էլ է դուրս եկել: Դրսում Վաղինակին բարի գիշեր է ասել և նստելով իր վերոգրյալ ավտոմեքենան՝ շրջադարձ է կատարել ու Թբիլիսյան խճուղով իջել Կոմիտասի պողոտա, որտեղ շուկայից ներքև կանգնեցրել է ավտոմեքենան և բեռնախցիկում եղած դույլերն ուղղելով, շարունակել է ճանապարհը: Հասնելով Դավթաշենի կամուրջի մոտ՝ բենզին է լցրել ու գնացել Զովունի գյուղ: Հասնելով տուն՝ ավտոմեքենան կանգնեցրել է ավտոտնակում և մտել տուն: Հայրը հարցրել է, թե ծնունդը վերջացել է, ինքը ասել է, որ ոչ, ինքն է շուտ դուրս եկել: Հայրը խնդրել է, որ զանգի Վաղինակին, տեսնի, թե նրանք տուն հասել են, թե ոչ, ինքը զանգահարել է Վաղինակին, սակայն նրա հեռախոսն անհասանելի է եղել: Քանի որ նա սովորություն է ունեցել տուն հասնելուց հետո հեռախոսն անջատելու, մտածել է, որ նա արդեն տանն է, սակայն հայրը չի բավարարվել դրանով և ասել է զանգահարի Սերգեյին՝ հորեղբոր որդուն: Զանգահարել էր Սերգեյ Հարությունյանի 091-46-76-91 կամ 094-25-22-01 հեռախոսահամարին, վերջինն անջատել է և քիչ անց ետ է զանգել: Ինքը հարցրել է, թե ինչու է անջատել հեռախոսը, Սերգեյն էլ պատասխանել է, որ միամիտ մատն է կպել: Դրանից հետո հարցրել է, թե նորմալ են տուն հասել, իսկ Սերգեյը պատասխանել է, որ այո: Սերգեյին բարի գիշեր է մաղթել ու գնացել քնելու: Հաջորդ օրը՝ կեսօրին, արթնացել է և երբ մայրը եկել է տուն, իրեն պատմել է, որ նախորդ օրը՝ Վաղինակի ծննդյան ժամանակ, եղբայրը՝ Վաղինակ Հարությունյանը և Սերգեյ Հարությունյանը, կռիվ են արել և դրա պատճառով մարդ է մահացել: Մորը հարցրել է, թե ինչպես մարդ է մահացել, մայրը պատասխանել է, որ ծեծել են, մահացել է: Հաջորդ օրը գնացել է Վաղինակ Հարությունյանի տուն, որտեղ հանդիպել է վերջինի կնոջը՝ Սեդա Հովսեփյանին և հարցրել, թե ինչ է պատահել: Սեդա Հովսեփյանը պատասխանել է, որ Սերգեյ Հարությունյանն ավտոմեքենայի վթարվելու պատճառով վիճաբանության մեջ է ընկել և զանգահարել, օգնության է կանչել Վաղինակ Հարությունյանին, ով ընկերոջ՝ դիլիջանցի Մոսոյի հետ, վերջինին պատկանող սև <<Մերսեդես 600>> մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղի և վիճաբանել ինչ-որ անձանց հետ, որի ընթացքում հակառակորդ կողմից ինչ-որ մեկը մահացել է: Իր հարցին, թե Վաղինակ Հարությունյանը որտեղ է՝ Սեդան պատասխանել է, որ գնացել է Վրաստանի Հանրապետություն: Հյուրերից իրեն ծանոթ սև <<Մերսեդես 600>> մակնիշի ավտոմեքենայով եկել էր Անուշավան Հովհաննիսյանը, այնտեղ եղել է ևս մեկ <<Մերսեդես 600>> մակնիշի ավտոմեքենա, սակայն ինքը չի կարող ասել, թե կոնկրետ ումն է եղել: Սեդայի ասածից ենթադրել է, որ հնարավոր է պատկանի դիլիջանցի Մոսոյին: Դրանից հետո հանդիպել է մյուս եղբորը՝ Կարեն Հարությունյանին, սակայն վերջինը ոչնչից տեղյակ չի եղել և լրացուցիչ որևէ տեղեկություն իրեն չի պատմել: Սերգեյ Հարությունյանը վարում է սև <<Նիսան Տիդա>> մակնիշի ավտոմեքենա: Ինքը վերը նշված միջադեպին որևէ մասնակցություն չի ունեցել, չգիտի, թե ով է դանակահարել և բացի նշված անձանցից ովքեր են մասնակցել ծեծկռտուքին:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 27-ին, Արմեն Հարությունյանը որպես կասկածյալ 2012 թվականի հոկտեմբերի 25-ի ցուցմունքին նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել և ավելացրել, որ դեպքի ժամանակ հագին եղել է կապույտ վերնաշապիկ, սպիտակ բարակ կտորե կուրտկա, մուգ կապույտ ջինսե տաբատ և մուգ կապույտ կոշիկներ: Տուն վերադառնալուց հետո Վաղինակին պատկանող 098-43-17-11 կամ 099-43-17-11 հեռախոսահամարներին զանգահարել է իրեն պատկանող 077-43-17-11 կամ հորը պատկանող 091-49-78-68 կամ 093-49-78-68 բջջային հեռախոսահամարներով: Սակայն հստակ չի կարողանում հիշել՝ զանգահարել է Վաղինակին, թե ոչ: Առավոտյան՝ կեսօրին մոտ, մայրը վերադարձել է տուն, սակայն չի կարող ասել որտեղից, անտրամադիր է եղել և իր հարցին, թե ինչ է պատահել, մայրը պատասխանել է, որ անցած օրը եղբայրը՝ Վաղինակը, Սերգեյի հորեղբոր որդու հետ կռվի են բռնվել ինչ-որ անձանց հետ և որի հետևանքով մարդ է մահացել: Իր հարցին, թե ինչպես է մահացել, մայրը պատասխանել է՝ ըստ երևույթին ծեծել են, մահացել է: Մայրը, վրդովված լինելով, չի հայտնել, թե որտեղից է տեղեկացել: Դրանից հետո համացանցի միջոցով տեղեկացել է դեպքի մասին: Վաղինակ Հարությունյանը բնակվում է Գերենցի 9-րդ տանը: Սեդայի հեռախոսահամարն է 098-00-73-83: Ինքը Մոսո անունով անձնավորության չի ճանաչում և նրա վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չի կարող հայտնել, իսկ այն հանգամանքը, որ նա Դիլիջանից է և վարում է <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենա, ապա դրա մասին իրեն հայտնել է Սեդան: Պնդում է, որ վիճաբանությանը ներկա չի գտնվել, անգամ տեղյակ չի եղել այդ ամենից, Վաղինակի ու Սերգեյի հետ մինչ օրս որևէ կապ չի ունեցել, տեղյակ է, որ Վաղինակը գտնվում է Վրաստանի Հանրապետությունում, այդ մասին իրեն հայտնել է Սեդան: Սերգեյի գտնվելու վայրի վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չունի:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ին, Արմեն Հարությունյանը որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում և պնդում է որպես կասկածյալ տված ցուցմունքը:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի նոյեմբերի 29-ին, Արմեն Հարությունյանը որպես մեղադրյալ նախորդ ցուցմունքներին նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել և ավելացրել, որ դեպքի մասին առաջին անգամ լսել է ոստիկանությունում, ձերբակալումից հետո՝ հոկտեմբերի 25-ին: Մինչ ոստիկանական բաժանմունք բերվելը դեպքի մասին որևէ տեղեկություն չի իմացել: Վաղինակին վերջին անգամ տեսել է հոկտեմբերի 18-ին՝ երեկոյան, <<Էրզրում>> ռեստորանային համալիրի բակում, երբ ինքը տուն վերադառնալիս է եղել, իսկ վերջինը դուրս է եկել իրեն ճանապարհելու: Իր դուրս գալու ժամանակ սրահում ներկաներից հիշում է Սերգեյին՝ հորեղբոր տղային, ով ծննդյան ժամանակ կողքին է նստած եղել և Վաղինակին, մյուս ներկաներից ոչ մեկին չի հիշում: Մեսրոպ Խառատյանին չի ճանաչում: Եղբայրը՝ Վաղինակը, հոկտեմբերի 14-ին գտնվել է Վրաստանի Հանրապետությունում և նույն օրը վերադառնալով՝ հանդիպել են և այդ ժամանակ իրեն ասել է, որ մոտակա օրերին կրկին պետք է մեկնի Վրաստան ինչ-որ գործերով, բայց ստույգ օր չի նշել, իսկ Թուրքիա մեկնելու մասին ոչինչ չի իմացել: Իր հեռախոսահամարն է 077-43-17-11, Վաղինակինը՝ 098-43-17-11 և 099-43-17-11, Կարենինը՝ 096-80-86-66, Սերգեյինը՝ 091-46-76-91 և 094-25-22-01, Խաչիկինը՝ 093-36-01-00: Իրեն մինչ օրս դեպքից հայտնի է, որ Վաղինակը և Սերգեյը մասնակից են եղել այդ վիճաբանությանը և այն, որ մարդ է մահացել ու գիտի, որ Սերգեյը ներկայում գտնվում է <<Նուբարաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում: Ինքը կալանավայրից դուրս գալուց հետո գտնվել է ֆիզիկական վատ և հոգեբանական ծանր վիճակում, գրեթե ոչ մեկի հետ չի խոսել այդ թեմայով:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի մարտի 28-ին, Արմեն Հարությունյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ պնդում է նախկին ցուցմունքները, որտեղ մանրամասը նկարագրել է իր ունեցած տեղեկությունները: Այժմ շատ բաներ չի հիշում: Ինքը նշված վիճաբանությանը և կռվին չի մասնակցել և այնտեղ չի գտնվել:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի ապրիլի 20-ին, Արմեն Հարությունյանը որպես մեղադրյալ նախկին ցուցմունքներին նույնաբովանդակ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել և ավելացրել, որ Վաղինակի կնոջը հարցրել է, թե Վաղինակն ինչ հագուստներով է եղել և դրանք որտեղ են, որին պատասխանել է, որ Վաղինակը Վրաստան է գնացել այն նույն հագուստներով, որոնցով եղել է 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ ծննդյան օրը: Պնդում է նախկինում տված ցուցմունքները: Դեպքի ժամանակ գտնվել է Զովունի գյուղի իրենց տանը:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի ապրիլի 2-ին, Ռաֆայել Հովհաննիսյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ Վաղինակ Հարությունյանին ճանաչում է մոտ մեկ տարի՝ որպես ԱՄՆ-ում բնակվող ընկերոջ՝ Արմենի ընկեր: 2012 թվականի հունիսին իր ավտոմեքենան՝ <<Մերսեդես ML>> մակնիշի վաճառել է Վաղինակ Հարությունյանին: Վաղինակը 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին իրեն հրավիրել է ծնունդին: Այդ օրն օգտագործել է հոր՝ Աղասի Հովհաննիսյանի անվամբ գրանցված 093-19-31-62 և 055-99-99-49 հեռախոսահամարը: Ժամը 19:00-ի սահմաններում պատահական տաքսի ավտոմեքենայով եկել է Երևան քաղաք: Երևանից զանգահարել է Վաղինակին, այնուհետև՝ հեռախոսը փոխանցել տաքսիստին, Վաղինակը բացատրել է, թե որտեղ իրեն տանի և վերջինն իրեն տարել է մի ռեստորան, որի գտնվելու վայրը կամ անվանումը չգիտի: Երևան քաղաքի փողոցների անվանումները չգիտի և միայնակ Երևան չի գալիս, քանի որ չի տիրապետում ճանապարհներին: Ժամը 23:00-ի սահմաններում ցանկացել է տաքսիով գնալ ինչ-որ հյուրանոց, սակայն ծնունդի մասնակիցներից մեկը, ով կրում էր կարճատեսի ակնոցներ, առաջարկել է իր ավտոմեքենայով տանել մի հյուրանոց: Ինքը և նշված անձը, ում անունը չի հիշում, նրա վարած <<Մերսեդես 600>> մակնիշի մուգ գույնի ավտոմեքենայով նախ գնացել են ինչ-որ վայր, որտեղ այդ տղան իջեցրել է իր ավտոմեքենայի մեջ գտնվող նկարներ կամ հուշանվերներ և փոխանցել է մի տղայի, ով մոտեցել է իրենց, այնուհետև՝ իրեն տարել են մի հյուրանոց, որի անունը նույնպես չի հիշում: Հաջորդ օրն ընկերոջ՝ Էդգարի հետ գնացել են Գյումրի: Չի հիշում, թե ումից, մի քանի ամիս հետո իմացել է, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ իր ռեստորանից գնալուց հետո, չգիտի, թե ում հետ և ինչ պատճառով Վաղինակը վիճաբանության մեջ է ընկել, որի ընթացքում մի տղա է մահացել: Ծննդյան մասնակիցներից բացի Վաղինակից, որևէ մեկին չի ճանաչում: Չգիտի, թե ինչ հյուրանոց են տարել, սակայն այնտեղ իրենից անձը հաստատող փաստաթուղթ չեն պահանջել: Ինքը որևէ վիճաբանության կամ կռվի չի մասնակցել: Երբ գտնվել է հյուրանոցի ճանապարհին, Վաղինակը զանգահարել է իրեն և հարցրել, թե ուր են հասել, ինքն ասել է, որ ճանապարհին են, այնուհետև՝ մոտ 10 րոպե անց, նա կրկին է զանգահարել, որի ժամանակ ինքն արդեն գտնվել է հյուրանոցում: Նշված օրից հետո Վաղինակին մինչ օրս չի տեսել և չգիտի նրա գտնվելու վայրը: Չի կարող ասել նշված դեպքը, որ ժամին է տեղի ունեցել:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի մայիսի 17-ին, Ռաֆայել Հովհաննիսյանը որպես վկա լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ երկար տարիներ բնակվել է Ամերիկայում և Հայաստան է վերադարձել 2012 թվականի փետրվարին: Ինքը բացի Գյումրի քաղաքից, այլ վայրեր չի գնացել և իր համար նույնիսկ Երևանն անծանոթ է: Քանի որ ինքը Վաղինակին վաճառել է իրեն պատկանող <<Մերսեդես ՄԼ>> մակնիշի մեքենան և Վաղինակն իրեն պարտք է մնացել 3.000 ԱՄՆ դոլար, իրենք մտերմացել են: Վաղինակ Հարությունյանը 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին իրեն հրավիրել է Երևան քաղաք իր ծննդյան արարողությանը մասնակցելու համար: Միաժամանակ, Վաղինակը պետք է նշված գումարը տար: Գյումրի քաղաքից՝ ժամը 16:30-ի սահմաններում, պատահական տաքսի ավտոմեքենայով միայնակ եկել է Երևան և ժամը մոտ 18:30-ի սահմաններում հասնելով Երևան քաղաք՝ իր հեռախոսով զանգահարել է Վաղինակին, հեռախոսը փոխանցել տաքսու վարորդին և Վաղինակը վերջինին բացատրել է, թե իրեն որտեղ է տանելու, իսկ տաքսիստն իրեն տարել է Վաղինակի ծննդյան արարողության վայրը՝ ռեստորան, որի անունը չի հիշում: Մինչև ժամը մոտ 23:00-ի սահմանները մասնակցել է արարողությանը, որին իր հետ միասին մասնակցել են մոտ 20-25 անձ, որոնցից ինքը ճանաչում է միայն Վաղինակին, մի քանիսին դեմքով գիտի, քանի որ նախկինում նրանց Վաղինակի հետ է տեսել, իսկ մյուսներին տեսել է առաջին անգամ: Բացի Վաղինակից, որևէ մեկի անունը չի հիշում: Ծնունդին ներկա են եղել միայն տղաներ, որևէ իգական սեռի ներկայացուցիչ չի մասնակցել: Ռեստորանում որևէ վիճաբանություն կամ կռիվ չի եղել: Ժամը 23:00-ի սահմաններում ծնունդն ավարտվել է և մասնակիցների որոշ մասը գնացել են: Քանի որ հոգնած և ալկոհոլ օգտագործած է եղել, ծննդյան մասնակիցներից մի տղայի առաջարկով, ում անունը չի հիշում, նստել է նրա ավտոմեքենան, որը <<Մերսեդես 600>> մակնիշի է եղել, որպեսզի վերջինն իրեն տաներ որևէ հյուրանոց: Այդ տղայի հետ գնացել է ինչ-որ տուն, քանի որ Վաղինակի ծննդյան նվերները գտնվում էին այդ ավտոմեքենայում: Մի փոքր սպասել են այդ տան մոտ և իրենց է մոտեցել <<Վազ 21 07>> մակնիշի ավտոմեքենա, որի վարորդն առաջարկել էր իր ավտոմեքենայով իրենց տանել այնտեղ, որտեղ որ պետք է, քանի որ <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդը խմած է եղել: <<Մերսեդես>> ավտոմեքենան մնացել է վերը նշված վայրում և իրենք երեքով գնացել են մի հյուրանոց, որտեղ ինքը պետք է գիշերեր: Իրեն հյուրանոցում տեղավորելուց հետո, այդ տղաները գնացել են, որից հետո ինքը պառկել է քնելու: Այդ ընթացքում Վաղինակն իրեն մի քանի անգամ զանգահարել է, որպեսզի պարզի՝ ինքը որտեղ է և հյուրանոցում ամեն ինչ նորմալ է, թե ոչ: Վաղինակին ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է և քնել է: Հյուրանոցի անունը և իրեն այնտեղ տարած տղաների անունները չի հիշում: Չի հիշում նաև ավտոմեքենաների պետհամարանիշները: Մոտ երկու ժամ քնելուց հետո, չի հիշում կոնկրետ Վաղինակը զանգել է իրեն, թե եկել հյուրանոց, սակայն իրեն ասել է, որ գնում են Դիլիջան և ցանկանում է, որ ինքը ևս նրանց հետ գնա: Ինքը և Վաղինակն իջել են հյուրանոցի բակ, նստել սև <<Մերսեդես 600>> մակնիշի ավտոմեքենա, որի վարորդի անունը հետագայում իմացել է, որ Մոսո է, ով եղել է Դիլիջան քաղաքից: Այդ ավտոմեքենայով ինքը, Վաղինակը և Մոսոն գնացել են Դիլիջան, որի ճանապարհին Վաղինակը և Մոսոն խոսել են, որ իր ռեստորանից դուրս գալուց հետո Վաղինակի հորեղբոր տղան վթարի է ենթարկվել, որի պատճառով Վաղինակը և Մոսոն գնացել են վթարի վայր, որտեղ երկու տղաների հետ վիճաբանություն է առաջացել և նրանք՝ նշված երկու տղաները, Վաղինակը և Մոսոն կռվել են և միմյանց հարվածել: Վաղինակը և Մոսոն իրեն ասել են նաև, որ չգիտեն, թե իրենցից ով՝ Վաղինակը կամ Մոսոն, ձեռքով հարվածել են երկու տղաներից մեկին, որի պատճառով այդ տղան ուշագնաց է եղել և ընկել գետնին, իսկ իրենք փախել են: Այլ տեղեկություններ Վաղինակը և Մոսոն իրեն չեն ասել: Հասել են Դիլիջան և տեղավորվել մի հյուրանոցում և քնել են: Առավոտյան՝ ժամը 10:00-ի սահմաններում, երբ արթնացել են, զգացել է, որ Վաղինակը և Մոսոն ինչ-որ տարօրինակ ձևով խառնված են և իր բջջային հեռախոսով իրենից առանձին զանգահարում են: Ինքը տեսնելով, որ ինչ-որ բան է կատարվել՝ հարցրել է, թե ինչ է եղել, սակայն ոչ Վաղինակը, ոչ Մոսոն իրեն ոչինչ չեն ասել: Ժամը 12:00-ի սահմաններում որոշել է վերադառնալ Երևան, քանի որ ընկերը՝ Էդգարը, պետք է գնար Երևան և ինքը նրա հետ պետք է գնումներ կատարեր և վերադառնար Գյումրի: Այդ պատճառով ինքը տաքսի ավտոմեքենայով հյուրանոցից գնացել է Դիլիջան քաղաքի ավտոկայան, որտեղից երթուղային տաքսի ավտոմեքենայով մոտ մեկուկես ժամ սպասելուց հետո վերադարձել է Երևան, հանդիպել ընկերոջը, կատարել իրենց գնումները և գնացել են Գյումրի: Չգիտի, թե քանի օր հետո լրատվամիջոցներից տեղեկացել է, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Վաղինակի և Մոսոյի պատմած վիճաբանության ժամանակ մի երիտասարդ տղա է սպանվել: Այլ տեղեկություններ նշված դեպքի մասին չգիտի: Դիլիջանից հետո ինքը Վաղինակին կամ Մոսոյին չի տեսել և չգիտի, թե նրանք որտեղ կարող են լինել: Ինքը նախկինում այս հանգամանքների մասին չի հայտնել, քանի որ իրականում վախեցել է, որ կարող է ընկնել քաշքշուկների մեջ: Սակայն այժմ հայտնում է ողջ ճշմարտությունը, ինչն իրեն հայտնի է: Վաղինակը կամ Մոսոն իրեն չեն ասել, թե նրանցից ով է դանակով հարվածել և սպանել վերը նշված տղային: Դանակի գործադրման մասին իմացել է հետագայում: Մոսոյի ավտոմեքենայի մեջ, Մոսոյի կամ Վաղինակի մոտ որևէ դանակ կամ նմանատիպ առարկա չի տեսել: Վաղինակը մինչ օրս իրեն չի տվել իր գումարը, սակայն ինքը նրա նկատմամբ որևէ բողոք կամ պահանջ չունի: Չի կարող ասել, թե Վաղինակը կամ Մոսոն իր բջջային հեռախոսով ում են զանգահարել և ինչ են խոսել, քանի որ նրանք զանգահարել և խոսել են այնպես, որ ինքը չլսի կամ զանգահարելուց առանձնացել են: Ինքը որևէ կապ չունի տեղի ունեցած վիճաբանության, կռվի կամ սպանության հետ և ինչպես նշել է՝ վիճաբանության և կռվի մասին իմացել է Վաղինակից և Մոսոյից, իսկ սպանության մասին՝ դեպքից մի քանի օր հետո լրատվամիջոցներից: Վաղինակի հորեղբոր որդու անունը, ով վթարի է ենթարկվել, չի հիշում: Այլ տեղեկություններ այլևս իրեն հայտնի չեն:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի փետրվարի 26-ին, Կարեն Բեկչյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ մոտ հինգ տարի օգտագործում է 091-73-93-63 հեռախոսահամարը, իսկ 091-36-22-49 հեռախոսահամարն օգտագործում է կինը՝ Սիրանույշ Հարությունյանը: Վաղինակ Հարությունյանին ճանաչում է մոտ հինգ տարի որպես իր մորեղբոր որդի՝ Խաչատուր Խաչատրյանի ընկեր, նրա հետ գտնվում է մտերիմ հարաբերությունների մեջ: 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ առավոտյան, Վաղինակ Հարությունյանն իր բջջային 099-43-17-11 հեռախոսահամարով զանգահարել է իրեն և ասել, որ ծնունդն է և իրեն հրավիրել է Թբիլիսյան փողոցի վրա գտնվող <<Էրզրում>> ռեստորան՝ ծննդյան արարողությանը մասնակցելու: Միաժամանակ, ասել է, որ հավաքվելու են միայն տղաներով: 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ ժամը մոտավոր 19:30-ի սահմաններում, միայնակ իր <<Վազ 21 010>> մակնիշի 24 LL 024 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով գնացել է <<Էրզրում>> ռեստորան, որտեղ տեսել է միմյանց զուգահեռ դրված երեք սեղան, որոնց շուրջ նստած են եղել հիմնականում երիտասարդ տղաներ: Ծննդյան մասնակիցներից ճանաչել է Վաղինակ Հարությունյանի եղբայրներին՝ Կարենին և Արմենին, հորեղբոր որդի Սերգեյին, Անուշավան Հովհաննիսյանին, իր հարազատ եղբայր Վարդան Բեկչյանին, մորեղբոր որդիներ Խաչատուր Խաչատրյանին և Մհեր Խաչատրյանին, իր հարսանիքի քավոր Վաչոյին և մի շարք այլ անձանց՝ մոտ 20-25 հոգու: Մինչև ժամը մոտ 23:00-ի սահմանները մնացել է նշված ռեստորանում, որտեղ ամեն ինչ նորմալ է անցել և որևէ միջադեպ տեղի չի ունեցել: Վաղինակ Հարությունյանը ռեստորանում իրեն ասել է, որ ռեստորանից դուրս գալուց հետո գնան նրանց տուն և մի փոքր ժամանակ էլ այնտեղ անցկացնեն: Չնայած այն հանգամանքին, որ ինքը <<Շաքար>> հիվանդություն ունի և չի օգտագործում ոգելից խմիչք՝ համաձայնել է և Վաղինակենցից մի փոքր շուտ է դուրս եկել ռեստորանից և շատ դանդաղ արագությամբ շարժվել է դեպի Ռայկոմի ուղղությամբ, որպեսզի Վաղինակենք ևս հասնեն իրեն և միասին գնան նրանց տուն: Այդ ժամանակ զանգահարել է Վաղինակին, որպեսզի պարզի, թե նրանք ինչու են ուշանում ու այդ ժամանակ վերջինն իրեն ասել է, որ իր հորեղբոր տղա Սերգեյը զանգահարել է և ասել, որ ծնունդից դուրս գալուց ավտոմեքենան խփել է, որի պատճառով նրանք ուշանում են: Այդ ժամանակ ինքն արդեն անցել էր Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող Վարչական վերաքննիչ դատարանի խաչմերուկը: Մի փոքր սպասել է և հետադարձ կատարելով՝ դանդաղ արագությամբ բարձրացել է դեպի <<Էրզրում>> ռեստորան: Երբ հասել է Թբիլիսյան խճուղու փողոցի վրա գտնվող <<Էթնա>> ռեստորանի մոտակայքը, տեսել է, որ գրեթե <<Էթնա>> ռեստորանի դիմացի մայթում կանգնած է Վաղինակ Հարությունյանը: Ավտոմեքենան կանգնեցրել է <<Էթնա>> ռեստորանի մայթեզրին և տեսել է, որ դիմացի մայթում կանգնած են երեք ավտոմեքենա՝ առաջինը մուգ գույնի <<Մերսեդես>> մակնիշի, դրա ետևը՝ մուգ գույնի <<Նիսան Տիդա>> մակնիշի, այնուհետև՝ սպիտակ ջիպ ավտոմեքենա, որի ետևի ձախ անվադողի մոտ ընկած էր մի տղա: Վաղինակը կանգնած է եղել իր ծնունդին ներկա գտնված մի տղայի հետ, իսկ Վաղինակի հորեղբոր որդի Սերգեյն այդ ժամանակ նստած է եղել իր <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենայում: Ինքն իր ավտոմեքենայի մոտից բարձրաձայն Վաղինակին ասել է՝ <<էս ինչ է եղել, նստեք ավտոները և գնացեք>>: Որից հետո նրանք նստել են <<Նիսան Տիդա>>-ն կամ <<Մերսեդես>>-ը, հստակ չի կարող ասել, թե ով որտեղ է նստել և գնացել են դեպի Ռայկոմի ուղղությամբ, իսկ ինքն իր ավտոմեքենայով բարձրացել է դեպի Ռադիոմաշտի կողմերը, որից հետո գնացել է իրենց տուն: Մի քանի օր հետո իմացել է, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին <<Էթնա>> ռեստորանի առջև վիճաբանություն է եղել, որի ընթացքում երիտասարդ տղա է մահացել: Այդ մասին իրեն ասել է եղբայրը՝ Վարդան Բեկչյանը: Երբ ինքը դուրս է եկել <<Էրզրում>> ռեստորանից, եղել է միայնակ և նստելով ավտոմեքենան՝ դանդաղ գնացել է դեպի Ռայկոմի կողմը: Չի կարող ասել, թե ռեստորանում ովքեր են մնացել կամ քանի անձ է մնացել, սակայն հստակ հիշում է, որ Վաղինակ Հարությունյանը ռեստորանում է եղել: Ճանապարհին որևէ վիճաբանություն կամ կռիվ չի նկատել: Երբ ինքը զանգել է Վաղինակ Հարությունյանին, որպեսզի իմանա, թե ինչու են ուշանում, վերջինն իրեն ասել է, որ Սերգեյը մեքենան խփել է, որի պատճառով էլ ինքը շրջադարձ է կատարել և դանդաղ բարձրացել դեպի <<Էթնա>> ռեստորանի կողմը: Երբ հասել է <<Էթնա>> ռեստորանի մոտակայքը, այդ ժամանակ արդեն վիճաբանություն կամ կռիվ տեղի չէր ունենում: Մեկ անձի է տեսել ընկած ջիպ ավտոմեքենայի ձախ կողմը՝ փողոցի վրա: Փողոցում ընկած անձի հագին չի կարող ասել, թե ինչպիսի հագուստներ են եղել և չի հիշում, թե վերջինն ինչ դիրքով է գետնին ընկած եղել: Վաղինակ Հարությունյանի հետ եղած անձին, ում տեսել է նաև <<Էրզրում>> ռեստորանում, չի կարող նկարագրել: Չի կարող ասել նշված անձին տեսնելով կարող է ճանաչել, թե ոչ: Որևէ մեկի ձեռքին դանակ կամ այլ առարկա չի տեսել: Երբ հասել էր նշված վայր, Անուշավանին, Կարենին և Արմենին այնտեղ չի տեսել: 093-36-01-00 հեռախոսահամարն օգտագործում է իր մորեղբոր որդի Խաչատուր Խաչատրյանը, սակայն չի հիշում, թե այդ ժամանակ ինչ հեռախոսազրույց է ունեցել վերջինի հետ: Ինքը որևէ կռվի ականատես չի եղել և չի կարող ասել, թե նշված անձն ինչու էր ընկած գետնին: Մինչև օրս ինքը չգիտի, թե ով և ինչպես է հարվածել այդ տղային, որի պատճառով հետագայում իմացել է, որ վերջինը մահացել է: Քանի որ տեսել է, որ մի անձ փողոցում ընկած է, այդ պատճառով բարձրաձայն Վաղինակին ասել է նստեք և գնացեք: Չի իմացել, որ այդտեղ վիճաբանություն և կռիվ է եղել, մտածել է, որ ինչ-որ մեկին ավտոյի տակ են գցել, որի պատճառով էլ Վաղինակին այդպես է ասել: Տեղի ունեցած վիճաբանությանը չի մասնակցել և ականատես չի եղել, գնացել է այնտեղ, երբ մի տղա ընկած է եղել ջիպ մակնիշի սպիտակ ավտոմեքենայի ձախ ետևի անվադողի կողքը՝ փողոցի վրա, Վաղինակը մեկի հետ կանգնած է եղել փողոցում, իսկ Սերգեյը նստած է եղել իր ավտոմեքենայում: Երբ ինքն ավտոմեքենայով կանգնել և իջել է <<Էթնա>> ռեստորանի մոտ և մի քանի քայլ գնացել է դեպի փողոցի մյուս կողմ, այդ ժամանակ Վաղինակենց ասել է՝ <<նստեք ավտոները և գնացեք>>, այդ ժամանակ իրեն է մոտեցել մի տղա և ասել՝ <<ես Քոչարի ԱԿՍ Կարենի տղեն եմ>>: Ինքը պատասխանել է՝ <<ես ինչ անեմ, նստեք ավտոները, թողեք և գնացեք>> ու նստելով իր ավտոմեքենան՝ գնացել է Ռադիոմաշտ, այնուհետև՝ իրենց տուն: Չի հիշում այդ տղան, որ կողմից է իրեն մոտեցել և հետո ուր է գնացել: Չի հիշում այդ տղայի արտաքին որևէ տվյալ կամ դիմագիծ և չի կարող որևէ կերպ նկարագրել: Որևէ մեկի ձեռքին, այդ թվում՝ իրեն մոտեցած տղայի, որևէ առարկա, դանակ, զենք կամ այլ իր չի տեսել: Նույնիսկ չի մտածել կամ պատկերացրել, որ փողոցում ընկած տղան դանակահարված է: Այլ տեղեկություններ իրեն հայտնի չեն նշված դեպքի կամ Վաղինակի գտնվելու վայրի մասին:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի մարտի 20-ին, Կարեն Բեկչյանը որպես վկա նախկին ցուցմունքին նույնաբովանդակ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել և ավելացրել, որ Վաղինակն ասել է, որ Սերգեյը վթարի է ենթարկվել, սակայն չի ասել, որ վիճաբանություն կամ կռիվ է եղել: Այժմ մանրամասն չի հիշում, քանի որ ունի դիաբետ հիվանդություն: Խաչատուր Խաչատրյանին դեպքի վայրում չի տեսել, որքանով հիշում է՝ վերջինը տուն է գնացել: Հիվանդության հետ կապված չի կարող հիշել մեկուկես տարի առաջ տեղի ունեցած իր և Խաչատուրի խոսակցությունը: Ծննդյան վայրից դուրս գալուց հետո Խաչատուրին չի տեսել: Քանի որ չի իմացել, թե դեպքի վայրում ինչ է կատարվել, այդ իսկ պատճառով նստել է իր մեքենան և գնացել տուն: Երբ Վաղինակեց ասել է <<գնացեք>>, վստահ է, որ չեն լսել, հնարավոր է նաև, որ նրանք իրեն չեն էլ տեսել: Միայն մի քանի օր հետո է իմացել, որ այդտեղ կռիվ է եղել և մարդ է մահացել: Մինչ օրս չի հանդիպել ոչ Վաղինակին, ոչ էլ որևէ մեկին, նշված դեպքի մասին խոսակցություն չի ունեցել որևէ մեկի հետ: Ինքը որևէ տեղեկություն չունի դեպքի վերաբերյալ, ինչ-որ իմացել է՝ հայտնել է նախկին ցուցմունքում:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի նոյեմբերի 28-ին, տուժողի իրավահաջորդ Գրիշա Շահբազյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ հանգուցյալ Արսեն Շահբազյանը հանդիսանում է իր որդին: Արսենն Էդգարի միջոցով ծանոթացել է Սերգեյ Աբովյանի հետ: Չի կարող հստակ ասել, թե երբ, սակայն Ս.Աբովյանն ու իր որդին սկսել են մտերմություն անել: Նրանք ընկերներ չեն եղել, սակայն ընդհանուր ծանոթներ ունենալու պատճառով, միմյանց հետ մտերմություն են արել: 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Արսենը պետք է մասնակցեր Աբովյան քաղաքում կատարվող հարսանյաց հանդեսին, որպես քավորի կողմից հրավիրված անձ, քանի որ նա մեքենա չի ունեցել, Սերգեյի հետ՝ ժամը 18:00-ի սահմաններում, գնացել էր ռեստորան: Գիշերը՝ ժամը 23:40-ի սահմաններում, որդու՝ Արտյոմի 094-43-43-60 համարին զանգահարել է կնոջ քրոջ տղան՝ Կարենը, ասել, որ Արսենին դանակահարել են և նրան տարել են հիվանդանոց: Դրանից հետո ինքը և Արտյոմը տնից դուրս են եկել և գնացել Միքայելյան հիվանդանոց, սակայն այդտեղ իրենց ասել են, որ նման մարդ իրենց մոտ չկա և իրենք միանգամից ուղևորվել են Մասիվի հիվանդանոց: Այնտեղ ինքը տեսել է Կարենին և Էդգարին, որոնցից տեղեկացել է, որ Արսենին դանակով խփել են և նրան բերել են հիվանդանոց: Այնուհետև՝ բժիշկներից տեղեկացել է, որ Արսենը մահացել է: Հիվանդանոցում հավաքված են եղել շատ մարդիկ, որոնց վրա ինքն ընդհանրապես ուշադրություն չի դարձրել: Ինքը շատ է հուզվել և իրեն այլևս ոչինչ չի հետաքրքրել: Հիվանդանոցում լսել է, որ հարսանիքից Արսենը և Սերգեյը միասին են վերադարձել, հենց հասել են <<Էրզրում>> ռեստորանի մոտ, այդտեղ <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենայի հետ թեթև քսել են իրար, իջել են <<Էթնա>> ռեստորանային համալիրի մոտ, որտեղ էլ կանգնեցրել են մեքենաները: Քանի որ Սերգեյը խմած է եղել, այդ տղային առաջարկել է, որ նրա վնասը հատուցի, սակայն այդ տղան պատասխանել է, որ արհեստավոր չէ և նույնիսկ ասել է, որ <<հեսա կզանգի, կգան և հարցերը կլուծեն>>: Արսենը նույնիսկ նրան ասել է, որ խանութ ունի և եթե կարիք լինի, ապա կարող է գալ, դիմել իրենց և հայելին կսարքեն: Այդ ժամանակ հանկարծ սև <<Մերսեդես 600>> մեքենայով եկել են տղաներ, ովքեր եղել են վեց հոգով, իջել են մեքենայից ու անմիջապես հարձակվել են Սերգեյի և Արսենի վրա ու սկսել նրանց ծեծել: Յոթ հոգով ծեծել են երկու տղաների, այնուհետև նաև եկել են այլ երկու մեքենաներ, որոնցից մեկը եղել է <<Նիվա>>, որի վարորդը նույնիսկ ասել է՝ <<հո դուք գիժ չեք, ինչ եք անում, հո թուրք չեք>>, որից հետո դադարել են ծեծել երեխաներին և հեռացել են, հեռանալիս մեկը մոտեցել է Սերգեյին, որն ընկած է եղել գետնին, ոտքով հարվածել է և ասել՝ <<գնա ընկերոջդ տիրություն արա>>: Դրանից հետո Սերգեյը զանգահարել է Կարենին կամ Էդգարին և ասել, որ գան, որից հետո Արսենին տեղափոխել են հիվանդանոց: Քանի որ այդ ժամանակ ինքը շատ ճնշված է եղել, ուստի չի հիշում, թե ով է այդ ամենը պատմել: Դեպքից հետո տարբեր ասեկոսեների ձևով ինքը լսել է, որ դեպքին մասնակից է եղել նաև Վաղոն, նրա երկու եղբայրները կամ ինչ-որ դիլիջանցի և զեյթունցի: Լսել է, որ մեկ ասել են, թե դանակով հարվածել է եղբայրներից մեկը, հետո ասել են, որ դիլիջանցին է խփել, սակայն հստակություն ոչ մի ձևով չի եղել: Բացի դրանից, ինքը լսել է, որ բենզալցակայանի աշխատակիցներն ամբողջությամբ ականատես են եղել դեպքին, ջուր են բերել և լցրել իր տղայի վրա, որ նրան ուշքի բերեն, հավաքվել են նաև այլ մարդիկ: Սակայն ասեկոսեների ձևով լսել է, որ բենզալցակայանի աշխատակիցները նույնպես ճիշտը չեն ասել, նաև այն, որ <<Տիդայի>> մեջ եղած աղջկան ոստիկանները գիտեն, նրան նույնիսկ բերել են ոստիկանության բաժին, սակայն հստակություն չկա: Լսել է նաև, որ հենց այդ աղջիկն է զանգահարել և կանչել մնացած տղաներին: Իր լսածով այդ աղջիկը մասնակցել է ծննդյան արարողությանը և եղել է ինչ-որ մեկի ընկերուհին, սակայն ում՝ ինքը չգիտի և չի կարող հայտնել: Իր նշած բոլոր հանգամանքները լսել է դեպքից հետո և քանի որ շատ ճնշված էր, չի հիշում, թե իրեն ով է պատմել այդ մասին, ինքը լսել է նաև, որ դեպքի հաջորդ օրը Վաղոյի մեքենան տարել են ավտոլվացման կետ և այնտեղ հայտնաբերել արյունոտ դանակ: Պահանջում է, որ կատարվի օբյեկտիվ քննություն, բոլոր մեղավորները ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության օրենքի սահմաններում:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2017 թվականի նոյեմբերի 25-ին, տուժողի իրավահաջորդ Գրիշա Շահբազյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ որևէ գույքային պահանջ չունի, քաղաքացիական հայց չի ներկայացնում: Իր ցուցմունքներին ավելացնելու ոչինչ չունի, պնդում է նախկինում տված ցուցմունքները և ինչպես նախկինում, այնպես էլ հիմա՝ պահանջում է, որ բոլոր մեղավորները պատժվեն օրենքի սահմաններում:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 19-ին, Կարեն Հովհաննիսյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ Արսեն Գրիշայի Շահբազյանը հանդիսանում է իր մորաքրոջ տղան, Էդգար Գառնիկի Հովհաննիսյանն իր եղբայրն է, իսկ Սերգեյ Կարենի Աբովյանն իրենց ընկերն է: 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին եղբայրը՝ Էդգար Հովհաննիսյանը, ընկերոջ Տիգրանի հարսանիքի քավորն է եղել և իրեն, Արսենին ու Սերգեյին հրավիրել է հարսանիք, որը տեղի է ունեցել Կոտայքի մարզում գտնվող <<Ֆլորիդա>> ռեստորանային համալիրում: Հարսանիքի վերջում՝ ժամը մոտ 23:30-ի սահմաններում, ինքը գտնվել է հարսանյաց սրահում, իր բջջային հեռախոսին զանգահարել է Սերգեյ Աբովյանը և հայտնել, որ ինքը և Արսենը կռիվ են արել ու ասել, որ շուտ գնա իրենց մոտ: Սկզբում մտածել է, որ Սերգեյը կատակ է անում և անջատել է հեռախոսը, սակայն Սերգեյը կրկին զանգահարել և ասել է, որ կատակ չի անում և հայտնել է, որ գտնվում է Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղում՝ <<Էթնա>> ռեստորանային համալիրի դիմաց: Ինքն Էդգարին ասել է, որ Արսենի և Սերգեյի հետ ինչ-որ բան է պատահել ու Էդգարի հետ դուրս են եկել հարսանյաց սրահից: Նստել են մորեղբոր՝ Հովհաննես Խաչատրյանին պատկանող սև <<Լեքսուս>> մակնիշի 900 DD 09 պետհամարանիշի ավտոմեքենան և շարժվել Սերգեյի նշած ուղղությամբ: Տեղ հասնելով՝ կանգնեցրել է ավտոմեքենան, մոտեցել Սերգեյին և տեսել, որ <<Էթնա>> ռեստորանային համալիրի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող բենզալցակայանի դիմացի մայթին պառկած է Արսենը, իսկ Սերգեյը փորձում է Արսենին ուշքի բերել: Արագ մոտեցել և Սերգեյին հարցրել է, թե դանակով են հարվածել, Սերգեյը պատասխանել է, որ իր կարծիքով՝ ոչ, միայն ձեռքերով ու ոտքերով են հարվածել: Հայտնել է նաև, որ արդեն շտապօգնություն է կանչել: Դրանից հետո բարձրացրել է Արսենի հագին եղած սվիտերը և զննել վերջինի մարմինը ու ձախ կողմի թևատակին տեսել է, որ առկա է բարակ կտրած վերք, որից արյուն է հոսել, հասկացել է, որ Արսենին դանակահարել են: Անմիջապես գրկել է Արսենին և հիվանդանոց տեղափոխելու նպատակով նստացրել իր կողմից վարվող <<Լեքսուս>> ավտոմեքենայի ետևի նստատեղին և ցանկացել է տեղափոխել թիվ 8-րդ հիվանդանոց, սակայն մոտ 100 մետր անցնելուց հետո տեսել են իրենց հանդիպակաց եկող շտապօգնության ավտոմեքենան և ձայն տալով՝ կանգնեցրել են ու Արսենին տեղափոխել շտապօգնության ավտոմեքենան: Դրանից հետո շտապօգնության ավտոմեքենայով Արսենին տարել են Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ հիվանդանոց: Հասնելով հիվանդանոց՝ ինքը ներս է մտել և հիվանդանոցի աշխատակիցներից տեղեկացել, որ Արսենը մահացել է: Բացի վերը նշվածից, կատարվածի վերաբերյալ որևէ այլ տեղեկություն չունի, չգիտի՝ ովքեր են եղել Արսեն Շահբազյանի և Սերգեյ Աբովյանի հետ վիճաբանող անձինք և չգիտի, թե ինչի համար են վիճաբանել: Սերգեյ Աբովյանն էլ իրեն ոչինչ չի հայտնել, քանի որ նրան դեպքից հետո չի հանդիպել: Սերգեյից ու Արսենից քիչ հեռու՝ նույն մայթին, կանգնած են եղել իրեն անծանոթ ևս երկու անձ, որոնց չի հիշում և չի կարող նկարագրել, քանի որ իր ուշադրությունը սևեռված է եղել Արսենի վրա: Արսենի մահվան լուրն իմանալուց հետո հիվանդանոցից դուրս է եկել և վերադարձել տուն: Արսեն Շահբազյանը շրջապատում բոլորի հետ գտնվել է լավ հարաբերությունների մեջ: Վերջինը որևէ մեկի հետ խնդիրներ չի ունեցել: Դեպքի մանրամասնություններով իրենից հետաքրքրվել են միայն Արսենի տան անդամները, որևէ այլ անձ չի հետաքրքրվել: Իր ունեցած տեղեկություններով Արսեն Շահբազյանն ամիսը մեկ կամ երկու անգամ օգտագործել է <<Մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոց, սակայն, թե որտեղից է ձեռք բերել, չգիտի: Ինքն օգտագործում է 093-95-75-42, 099-95-75-42 և 055-43-43-60, Արսեն Շահբազյանը՝ 096-66-66-06, Էդգար Հովհաննիսյանը՝ 093-88-11-07 բջջային հեռախոսահամարները, իսկ Սերգեյ Աբովյանի կողմից օգտագործվող հեռախոսահամարը չի հիշում: Արսեն Շահբազյանն ունեցել է սև, կաշվե, ուղղանկյունաձև, վրան բացելու համար նախատեսված երկու շղթայով բանալիների պահոց:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի մարտի 19-ին, Կարեն Հովհաննիսյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին եղբայրը՝ Էդգար Հովհաննիսյանը, իր ընկեր Տիգրանի պսակադրության կնքահայրն է եղել և որպես կնքահայր իր կողմից հարսանիքին հրավիրել է իրեն, մորաքրոջ որդիներին՝ Արսեն ու Արտյոմ Շահբազյաններին և իր ընկեր Սերգեյ Աբովյանին: Հարսանիքը տեղի է ունեցել <<Ֆլորիդա>> ռեստորանում, որը գտնվում է Պտղնի գյուղ մտնող ճանապարհի աջ հատվածում: Չի նկատել, որ Արտյոմ Շահբազյանը հարսանիքից շուտ է գնացել: Այդ մասին տեղեկացել է հետագայում: Չի նկատել նաև, որ Արսենն ու Սերոժը դուրս են եկել ռեստորանից: Երեկոյան՝ ժամը մոտ 23:30-ի սահմաններում, Սերգեյ Աբովյանը զանգահարել է իր 055-43-43-60 հեռախոսահամարին և ասել, որ կռիվ է եղել, շուտ հասնի, ինքը գտնվում է <<Շամպանսկու>> ճանապարհին: Հարսանիքի դահլիճում գտել է եղբորը՝ Էդգարին և ասել, որ դուրս գա իր ետևից: Ինքն ու Էդգարը նստել են մորեղբոր <<Լեքսուս>> մակնիշի ավտոմեքենան, որն ինքն է վարել և գնացել են <<Շամպանսկու>> փողոց: Ճանապարհին Էդգարին ասել է, որ Սերոժը զանգել և ասել է, որ կռիվ է եղել: <<Էթնա>> ռեստորանից հետո գտնվող բենզալցակայանի դիմացի մայթին տեսել է, որ կայանված է Սերոժի <<Պրադո>> մակնիշի ավտոմեքենան: Ավտոմեքենայի ետևի մասում՝ մայթին, կիսապառկած վիճակում տեսել է մորաքրոջ որդուն՝ Արսենին: Այդ ժամանակ Սերոժը ջուր է շփելիս եղել Արսենի երեսին: Մոտենալով նրանց՝ տեսել է, որ Արսենը գիտակցությունը կորցրած է: Սերոժին հարցրել է հնարավոր է Արսենին դանակահարել են, իսկ Սերոժն ասել է՝ ոչ, կռիվ են արել: Այդ ժամանակ բարձրացրել է Արսենի սվիտերը և ձախ թևատակին նկատել է ծակած վերք: Անմիջապես Արսենին գրկել և դրել է <<Լեքսուս>> մեքենայի ետևի նստատեղին և այդ ժամանակ Սերոժն ասել է, որ շտապօգնություն է կանչել: Ավտոմեքենան վարել է Էդգարը, մոտ 100 մետր անց շտապօգնության մեքենան դուրս է եկել իրենց առջև, որից հետո էլ Արսենին տեղավորել են շտապօգնության ավտոմեքենա և գնացել են Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ հիվանդանոց: Քիչ անց իմացել են, որ Արսենը մահացել է: Սերգեյ Աբովյանը հիվանդանոց չի եկել: Սերոժին ոչինչ չի հարցրել և Սերոժն էլ իրեն ոչինչ չի ասել, թե կռվի պատճառի, թե ում հետ են վիճել կամ ով է դանակահարել: Դրանից հետո Սերգեյ Աբովյանին մինչ օրս չի տեսել և ոչինչ չի հարցրել: Եղբորից՝ Էդգարից, իմացել է, որ Սերոժը եկել է Արսենի հոգեհանգստին, չնայած, որ ինքը նշված օրն էլ նրան չի տեսել: Ինքը, Էդգարը, Արտյոմը և Արսենը մշտապես աշխատել են մորեղբորը պատկանող Նաիրի Զարյան փողոցում գտնվող ավտոպահեստամասերի խանութում և իրենք բոլորն իրենց մորեղբոր ասածը լսել են, թե որպես ծնող, թե որպես ավագ եղբայր: Երբ Արսենի հետ տեղի է ունեցել վերոգրյալ դեպքը, իրենք եղբայրներով նախաձեռնել են, որ Սերոժին տեսնեն և իմանան նշված դեպքի իրական հանգամանքները, սակայն մորեղբայրը՝ Հովիկը, իմանալով այդ մասին իրենց բոլորին արգելել է ոչ միայն Սերոժին տեսնել, այլ՝ ընդհանրապես Արսենի հետ կատարվածի հետ կապված որևէ մեկին տեսնել, խոսել, ինչ-որ բան իմանալ, ճշտել: Այդ իսկ պատճառով ինքը, Էդգարը, Արտյոմը ոչ Սերոժին են տեսել, ոչ էլ որևէ մեկին: Միաժամանակ, Սերոժն էլ իրենց մոտ չի եկել և ոչ մի բան չի ասել: Մինչ օրս ինքը չգիտի նշված դեպքի իրական հանգամանքները և չգիտի, թե ով կամ ովքեր են Արսենին ծեծի ենթարկել և դանակահարել: Միայն լսել է, որ ամբողջ կռիվն առաջացել է ավտոմեքենաների իրար քսվելու հետևանքով: Ավտոմեքենաներն էլ եղել են Սերոժի <<Պրադոն>> և <<Նիսան Տիդա>>: Այլ տեղեկություններ մինչ օրս չգիտի:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի մարտի 6-ին, Էդգար Հովհաննիսյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ Արսեն Շահբազյանը հանդիսանում է մորաքրոջ որդին, իսկ Սերգեյ Աբովյանն իր ընկերն է: 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին եղել է իր ընկերոջ՝ Տիգրան Հովհաննիսյանի հարսանիքի քավորը, հարսանիքը տեղի է ունեցել <<Ֆլորիդա>> ռեստորանային համալիրում: Որպես քավոր իր կողմից հարսանիքին հրավիրել է իր ընկեր Սերգեյ Աբովյանին, եղբորը՝ Կարեն Հովհաննիսյանին և մորաքրոջ տղաներ Արսեն և Արտյոմ Շահբազյաններին: Կարենն օգտագործում է 055-43-43-60, Արտյոմը՝ 094-43-43-60, Արսենը՝ 094-43-43-06 և 096-66-66-06, Սերգեյը՝ 093-77-78-00, իսկ ինքը՝ 093-88-11-07 բջջային հեռախոսահամարները: Սերգեյի, Արսենի և Արտյոմի հետ միասին ժամը 19:00-ի սահմաններում գնացել են <<Ֆլորիդա>> ռեստորան: Ժամը մոտ 21:00-ի սահմաններում Արտյոմը գնացել է տուն և իրեն ասել է, որ գլուխը ցավում է: Այնուհետև՝ ժամը 23:30-ի սահմաններում, եղբայրը՝ Կարենը, իրեն է մոտեցել, կանչել դահլիճից և դրսում ասել, որ Արսենենք կռիվ են արել: Ինքը և Կարենը մորեղբոր <<Լեքսուս>> մակնիշի մեքենայով գնացել են դեպի Ռայկոմի ուղղությամբ՝ Թբիլիսյան խճուղով ու երբ հասել են <<Էթնա>> ռեստորանի դիմացի մայթը, տեսել են, որ մայթի մոտ կանգնած է Սերգեյ Աբովյանի սպիտակ <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի մեքենան, որի ետևը գտնվող էլեկտրական սյանը հենված է Սերգեյը և ձեռքի շշով ջուր է լցնում Արսենի դեմքին: Տեսնելով, որ Արսենը չի շարժվում՝ նրան գրկել և դրել են մեքենայի ետևի նստատեղին, որպեսզի տանեն հիվանդանոց, սակայն մոտ 20 մետր շարժվելուց հետո տեսել են շտապօգնության մեքենան և կանգնեցրել են, Արսենին տեղափոխել շտապօգնության մեքենան: Շտապօգնության ետևից գնացել են Մասիվի հիվանդանոց, որտեղ տեղեկացել են, որ Արսենը մահացել է: Հիվանդանոցում հավաքվել են հարազատները, անծանոթ անձանց չի նկատել: Սերգեյ Աբովյանն իրենց հետ հիվանդանոց չի եկել և չի կարող ասել, թե նա ուր է գնացել: Հիվանդանոցից զանգահարել է Սերգեյ Աբովյանին և ասել, որ Արսենը մահացել է, միաժամանակ հարցրել է, թե ինչ է պատահել և ինչպես է եղել, իսկ Սերգեյն իրեն պատասխանել է, որ ոչինչ չի հիշում, որից հետո Սերգեյին տեսել է Արսենի հոգեհանգստի արարողության ժամանակ: Դրանից հետո այլևս Սերգեյին չի տեսել և ոչինչ չի հարցրել: Հետագայում ժողովրդի խոսակցություններից լսել է, որ Սերգեյը և Արսենը <<Ֆլորիդա>>-ից տուն գնալիս վթարի են ենթարկվել, որի պատճառով վիճաբանություն ու կռիվ է առաջացել և այդ ժամանակ ինչ-որ մեկը դանակով հարվածել է Արսենին, որի հետևանքով Արսենը մահացել է: Չգիտի, թե Սերգեյի ու Արսենի հետ ովքեր են վիճաբանել ու կռվել, քանիսն են եղել և ով է դանակով հարվածել Արսենին կամ ծեծի ենթարկել նրանց: Դեպքի մասին այլ տեղեկություններ հայտնի չեն: Երբևիցե Արսենին թմրամիջոց օգտագործելուց չի տեսել, երբևէ չի իմացել՝ թմրամիջոց է օգտագործել: Չի կարող ասել Արսենը զենք, դանակ կամ առարկա ունեցել է, թե ոչ, քանի որ երբևէ ինքը նրա մոտ նման բան չի տեսել: Չի տեսել, որ Սերգեյ Աբովյանն իր մոտ կամ իր ավտոմեքենայում որևէ զենք կամ նման առարկա պահի կամ թմրամիջոց օգտագործի:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2014 թվականի մարտի 18-ին, վկա Էդգար Հովհաննիսյանն իր նախկին ցուցմունքին նույնաբովանդակ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել և ավելացրել, որ Արսենի հուղարկավորությունից 1-2 օր հետո կամ ինքն էր զանգել Սերոժին կամ նա իրեն, որից հետո ինքը գնացել է Սերոժենց տուն, որը գտնվում է Կոմիտասում և այդ օրն իր հարցին, թե ինչ է պատահել, Սերոժն ասել է, որ ռեստորանից իջնելու ժամանակ ինքն իր մեքենայով քսվել է մի <<Նիսան Տիդայի>>, որից հետո կանգնել և խոսել են վարորդի հետ և քիչ անց իրենց են մոտեցել մոտ 7-8 անձինք և ծեծի են ենթարկել իրեն ու Արսենին: Ինքն այդ ժամանակ Սերոժին ասել է ավելի մանրամասն պատմի տեղի ունեցածը, սակայն վերջինն իրեն ասել է, որ այլ տեղեկություններ չի հիշում: Քանի որ ինքը և Սերոժը մինչ այդ ընկերներ են եղել, իսկ նրա կողմից պատմածը, որ չի հիշում մանրամասնությունները, ինքն ասել է, որ գնում է: Նրանց տանից դուրս գալուց հետո մինչ օրս Սերոժին չի տեսել և հեռախոսով էլ չի խոսել, քանի որ կարծում է, որ վերջինն իրեն ճիշտը չի ասել, ավելին՝ չի ասել, թե Արսենին ով է խփել, ինչով և ինչու: Երբ գնացել է Սերոժենց տուն, իրենք զրուցել են առանձին սենյակում և չի կարող ասել նրանց տանն այդ ժամանակ այլ անձինք եղել են, թե ոչ: Որքանով ինքը գիտի ոչ Արսեն Շահբազյանը, ոչ էլ Սերգեյ Աբովյանը որևէ զենք՝ ատրճանակ, հրացան կամ դանակ չեն ունեցել, իսկ Սերոժի մեքենայի մեջ, որքանով գիտի, նման առարկաներ չեն եղել: Բացի իրենից, եղբայրը կամ Արսենի եղբայր Արտյոմը ևս Սերոժին չեն տեսել և ոչինչ չեն հարցրել: Մինչ օրս ինչպես ինքը, այնպես էլ իրենց և Արսենի ընտանիքի անդամներն իրականում չեն իմանում վիճաբանության իրական պատճառը, վիճաբանության մասնակիցների ով լինելը, կամ ովքեր են ծեծել կամ սպանել Արսենին: Այլ տեղեկություններ իրեն հայտնի չեն:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի մարտի 11-ին, Հակոբ Բաբինյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ Դիլիջան քաղաքի բնակիչ Մեսրոպ Խառատյանին ճանաչում է մանկուց, քանի որ իրենք բնակվում են միևնույն թաղամասում և եղել են մանկական ընկերներ, սակայն վերջին երկու-երեք տարիներին միմյանց հետ մտերիմ չեն: Մի քանի ամիս առաջ Մեսրոպի հայր Արմենից իմացել է, որ Մեսրոպը Երևան քաղաքում վիճաբանություն և կռիվ է արել, որի պատճառով մարդ է մահացել և նա գտնվում է հետախուզման մեջ: Վերջին անգամ ինքը Մեսրոպ Խառատյանին տեսել է 2012 թվականի սեպտեմբեր կամ հոկտեմբեր ամսին, այդ ժամանակ Մեսրոպն օգտագործելիս է եղել 099-04-50-00 հեռախոսահամարը: Ինքն օգտագործում է 077-79-33-30 և 091-76-76-53 հեռախոսահամարները: Բացի վերոնշված հեռախոսահամարից չգիտի Մեսրոպ Խառատյանն այլ հեռախոսահամարներ ունի, թե ոչ: Իր վերը նշված համարներից մեկով վերջին անգամ Մեսրոպի հետ խոսել է 2012 թվականի սեպտեմբեր կամ հոկտեմբեր ամսին, կոնկրետ օրը չի հիշում: Մեսրոպը հեռախոսով ասել է, որ գնում է Երևան ընկերներից մեկի ծնունդին, որից հետո ինքը Մեսրոպին չի տեսել, միմյանց չեն զանգահարել, Մեսրոպն իրենց տանը չի թաքնվել: Մեսրոպ Խառատյանը վարում է սև <<Մերսեդես 600>> մակնիշի 10 444 հաշվառման համարանիշի և <<Նիվա>> մակնիշի 10 444 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաներ: <<Մերսեդես 600>> մակնիշի մեքենան հիմնականում վարում է Մեսրոպի հայրը՝ Արմենը: Թե Երևան քաղաքում Մեսրոպ Խառատյանն ինչ վիճաբանություն և կռիվ է արել, երբ է տեղի ունեցել միջադեպը և ում հետ է եղել, չգիտի, տեղեկություն չունի նաև Մեսրոպ Խառատյանի գտնվելու վայրի մասին:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի հուլիսի 11-ին, Սամվել Մարտիրոսյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ Մեսրոպ Խառատյանին և վերջինի հորը՝ Արմեն խառատյանին, ճանաչում է որպես Դիլիջան քաղաքի բնակիչներ: Արմեն Խառատյանի հետ առնչվել է միայն որպես դիլիջանցի կամ գործնական հարցերով, իսկ Մեսրոպ Խառատյանի հետ առնչություն երբեք չի ունեցել: Դեռևս անցած տարվանից Դիլիջան քաղաքի տարբեր բնակիչներից լսել է, որ Մեսրոպ Խառատյանը չգիտի, թե երբ վիճաբանություն և կռիվ է արել Երևան քաղաքում, դանակով հարվածել է մի տղայի, ով մահացել է: Այլ տեղեկություններ իրեն հայտնի չեն Մեսրոպ Խառատյանից, այդ թվում՝ վերջինի գտնվելու վայրից: Ոստիկանության աշխատակիցները խուզարկել են իր տունը և Մեսրոպ Խառատյանին, նրա ավտոմեքենան և դանակ չեն գտել, քանի որ ինքը ոչ Արմենի և ոչ էլ Մեսրոպ Խառատյանի հետ մտերիմ չի եղել, իսկ Մեսրոպը չի կարող թաքնվել իր տանը:
Նախաքննության ընթացքում՝ 2013 թվականի հուլիսի 11-ին, Գևորգ Տեր-Կարապետյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ Մեսրոպ Խառատյանին ճանաչում է որպես Դիլիջան քաղաքի բնակիչ, սակայն նրա հետ մտերիմ հարաբերություններ չի ունեցել: Դեռևս անցած տարի, թե կոնկրետ որ ամսին՝ չի հիշում, Դիլիջան քաղաքի բնակիչների խոսակցություններից լսել է, որ Մեսրոպը, չգիտի կոնկրետ երբ, Երևան քաղաքում, չգիտի թե ում հետ, վիճաբանություն և կռիվ է արել, որի ժամանակ դանակով հարվածել է մի տղայի, որի հետևանքով վերջինը մահացել է: Լսել է նաև, որ այդ ժամանակահատվածից Մեսրոպ Խառատյանը փախած է, սակայն, թե որտեղ կարող է գտնվել՝ չգիտի և որևէ մեկից նման տեղեկություն չի լսել: Անսպասելի ձևով իրենց տուն են եկել ոստիկանության աշխատակիցներ և խուզարկություն կատարել տանը և կից շինություններում: Մեսրոպին, նրա ավտոմեքենան կամ ինչ-որ դանակ չեն գտել, քանի որ Մեսրոպը կամ նրա հետ կապված իրեր չի կարող իրենց տանը լինել: Այլ տեղեկություններ Մեսրոպ Խառատյանի կողմից կատարած արարքի կամ նրա գտնվելու վայրի մասին հայտնի չէ:
2012 թվականի հոկտեմբերի 19-ի Երևան քաղաքի Գրիգոր Լուսավորիչ հիվանդանոցի ընդունարանի դեպքերի մատյանի զննելու վերաբերյալ կազմված արձանագրության համաձայն՝ Ա.Շահբազյանը հիվանդանոց է բերվել 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ ժամը 23:50-ին, բիոլոգիական մահ ախտորոշմամբ, դիակ: Շտապօգնությունը վերջինին հիվանդանոց է տեղափոխել Թբիլիսյան խճուղու <<Էթնա>> ռեստորանի մոտակայքից:
2012 թվականի հոկտեմբերի 19-ի դեպքի վայրի զննության արձանագրության համաձայն՝ զննությունը կատարվել է արհեստական լուսավորության պայմաններում, դեպքի վայր է հանդիսանում Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու աջակողմյան հատվածում գտնվող <<CPS>> բենզալցակայանի դիմացի մայթը, որտեղ մայթեզրից մոտ 1 մետր հեռավորության վրա հայտնաբերվել է կարմիր կրակայրիչ: Դրանից մոտ 7.5 մետր հեռավորության վրա հայտնաբերվել է հագուստի հետքեր՝ գրպան հիշեցնող հատված: Դրանից մոտ 5 մետր դեպի մայթեզրը հայտնաբերվել է արնանման հետքեր:
2012 թվականի հոկտեմբերի 23-ի Սերգեյ Հարությունյանի լուսանկարը տուժող Սերգեյ Աբովյանին ճանաչման ներկայացնելու մասին կազմված արձանագրության համաձայն՝ Սերգեյ Աբովյանը ճանաչելով Ս.Հարությունյանին՝ հայտարարել է, որ նա է վարել <<Նիսան Տիդա>> մակնիշի ավտոմեքենան, որի հետ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին՝ ժամը 23:30-ի սահմաններում, ինքը և իր ընկեր Արսեն Շահբազյանը վթարի հարցի շուրջ ընդհարվել են, որի ժամանակ լուսանկարում պատկերված անձը զանգահարել և <<Էթնա>> ռեստորանի մոտ է կանչել ընկերներին, որոնք խմբով ծեծի են ենթարկել իրեն և Արսենին:
2012 թվականի հոկտեմբերի 30-ի Մեսրոպ Խառատյանի լուսանկարը կասկածյալ Սերգեյ Հարությունյանին ճանաչման ներկայացնելու մասին կազմված արձանագրության համաձայն՝ Սերգեյ Հարությունյանը, ճանաչելով Մեսրոպ Խառատյանին, հայտարարել է, որ նա 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին, երբ ինքը զանգահարել է հորեղբոր որդուն՝ Վաղինակ Հարությունյանին, նա վերջինի հետ <<Մերսեդես>> մակնիշի 10 444 համարանիշի ավտոմեքենայով եկել է Թբիլիսյան խճուղի, որտեղ վիճաբանություն է եղել և ինքը տեսել է, թե վիճաբանության ժամանակ ինչպես է Մոսոն թիակային հատվածից հարվածել <<Պրադո>> մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի հետ եղած ուղևորին:
2012 թվականի հոկտեմբերի 30-ի Սերգեյ Հարությունյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության և կազմված սխեմայի համաձայն՝ Ս.Հարությունյանը մատնացույց է արել <<Էթնա>> ռեստորանի դիմացի մայթը և հայտնել, որ նշված վայրում ավտովթարի հետ կապված ինքը <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի վարորդի հետ միմյանց քաշքշել են հենց իր ավտոմեքենայի մոտ, որից հետո Ս.Հարությունյանը մատնացույց է արել դեպքի վայր եկած <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենայի կայանման վայրը, որից իջել են իր հորեղբոր որդին՝ Վաղինակ Հարությունյանը և նրա ընկերը՝ Մեսրոպ Խառատյանը: Ինքը նկատել է, թե ինչպես է Մեսրոպ Խառատյանը հարվածել դեպի <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի ավտոմեքենան գնացող Ա.Շահբազյանի կրծքավանդակի հետին ձախ հատվածին, որից հետո վերջինը վայր է ընկել:
2012 թվականի նոյեմբերի 12-ի դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 343 եզրակացության համաձայն՝ հանգուցյալ Արսեն Շահբազյանի արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոճշաբանական համակարգի պատկանում է A խմբին: Փորձաքննությանը ներկայացված հանգուցյալ Ա.Շահբազյանի բաճկոնի, Ջեմպրի, անթև մայկայի, անդրավարտիքի, վերնավարտիքի, պայմանականորեն նշանակված ձախ գուլպայի և աջ ոտքի համար նախատեսված կոշիկի վրա առկա կասկածելի արնանման հետքերում հաստատվեց մարդկային ծագման արյան առկայությունը, որն ըստ արյան ABO իզոճշաբանական համակարգի առաջացել է ուղեկցող H հակածինով արյան A խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում՝ նաև կարող էր առաջանալ տուժող Արսեն Շահբազյանից:
2012 թվականի դեկտեմբերի 10-ի դատահետքաբանական և դատաապրանքագիտական համալիր փորձաքննության թիվ 1886 եզրակացության համաձայն՝ փորձաքննության ներկայացված <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի 07 ՊՍ 070 համարանիշի և <<Նիսան Տիդա>> մակնիշի 25 ՕՍ 923 համարանիշի ավտոմեքենաների վրա առկա են մեխանիկական բնույթի հետքեր /տեղակայությունները, բնույթը, ուղղվածությունները և չափսերը նշված են հետքաբանական մասում/, որոնք կարող էին առաջանալ վերջիններն իրենց համապատասխան վնասված տեղամասերով միմյանց հետ բախվելու հետևանքով: Փորձաքննության տրամադրված <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի 07 ՊՍ 070 համարանիշի ավտոմեքենային պատճառված նյութական վնասի չափի ընդհանուր շուկայական արժեքը՝ դեպքի օրվա դրությամբ, գնահատվել է 15.000 ՀՀ դրամ, իսկ <<Նիսան Տիդա>> մակնիշի 25 ՕՍ 923 համարանիշի ավտոմեքենայինը՝ 4000 ՀՀ դրամ:
2012 թվականի դեկտեմբերի 14-ի դատաբժշկական փորձագետի թիվ 921 եզրակացության համաձայն՝ Արսեն Շահբազյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել են հետևյալ մարմնական վնասվածքները՝ կրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վնասվածք, թոքի սրտապարկի, սրտի միջանցիկ վնասումով, ներքին և արտաքին սուր արյունահոսություն, որոնք պատճառվել են կենդանության օրոք, մահվանից մի քանի րոպե առաջ, նրա մահվան հետ գտնվում են անմիջական պատճառական կապի մեջ և նման վնասվածքները, սովորաբար կենդանի մարդկանց մոտ, առաջացնում են առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող: Միաժամանակ, հայտնաբերվել են նաև փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածք աջ ակնակապիճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների, ուղեղանյութի արյունազեղումներ, ճակատի շրջանի քերծվածքներ, քթոսկրի կոտրվածք, որոնք նույնպես առաջացել են կենդանության օրոք բութ առարկաների ազդեցությամբ, մահը վրա հասնելուց մինչև մոտ մեկ ժամ առաջ, տվյալ դեպքում մահվան հետ պատճառական կապի մեջ չեն գտնվում և նման վնասվածքները, սովորաբար կենդանի անձանց մոտ, թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում: Ելնելով Ա.Շահբազյանի դիակի դիակային փոփոխությունների զարգացվածության աստիճանից՝ նրա մահը վրա է հասել դիահերձումից 24-48 ժամ առաջ: Ա.Շահբազյանի մահը վրա է հասել արյան սուր կորստից, որն էլ պայմանավորված է եղել կրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վնասվածքով, թոքի, սրտապարկի, սրտի միջանցիկ վնասումով, ներքին և արտաքին սուր արյունահոսությունով: Ա.Շահբազյանը կենդանության օրոք եղել է պրակտիկ առողջ: Դատաքիմիական ուսումնասիրությամբ Ա.Շահբազյանի դիակից վերցված արյան նմուշում հայտնաբերվել է 1.9, մեզում՝ 2.1 պրոմիլե սպիրտ, որը համապատասխանում է միջնաստիճանի ալկոհոլային խմածությանը: Ելնելով արյան և մեզի նմուշում հայտնաբերված էթիլ սպիրտի քանակական փոխհարաբերությունից՝ այն գտնվում է էլիմինացիայի /արտաթորման/ փուլում և հանգուցյալն այն ընդունել է մահը վրա հասնելուց մոտ 2-4 ժամ առաջ: Դատաքիմիական ուսումնասիրությամբ Ա.Շահբազյանի դիակից վերցված արյան և մեզի նմուշներում, ներքին օրգանների կտորներում հայտնաբերվել է հաշիշ: Դատաքիմիական օրգանների կտորներում հոգեներգործող նյութեր չեն հայտնաբերվել: Ա.Շահբազյանի արյունը պատկանում է երկրորդ /2-րդ/ խմբին: Եզրակացությանը կցվել են 16 լուսանկար և 1 թերթի վրա սխեմա:
2013 թվականի մարտի 29-ի դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության թիվ 05931302 եզրակացության համաձայն՝ փորձաքննությանը ներկայացված Ա.Շահբազյանին պատկանող հագուստներից՝ կուրտկայի, սվիտերի և մայկայի ձախ կողակարերի շրջաններում առկա են մեխանիկական վնասվածքներ, որոնք իրենց բնույթով ծակած-կտրած են, առաջացել են միաժամանակ, միակողմանի սուր սայր ունեցող շեղբով ծակած-կտրած գործիքի՝ դանակի մեկ ներգործության հետևանքով: Ա.Շահբազյանի պատկանող հագուստներից՝ կուրտկայի վրա առկա է պատռվածք, իսկ վերջինի անդրավարտիքի և մեկ զույգ կոշիկների վրա առկա են նաև համեմատաբար հարթ մակերեսներ ունեցող կոշտ առարկաների հետ փոխազդեցության մեջ մտնելուն բնորոշ մակերեսային վնասվածքներ և հետքեր, որոնցից յուրաքանչյուրի տեղակայությունը, բնույթը և առաջացման մեխանիզմը տրված է <<Հետքաբանական մաս>> բաժնում: Ներկայացված վարտիքի և գոտու վրա մեխանիկական բնույթի վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել: Դեպքի վայրից հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված կաշվետիպ հատվածը նախկինում հանդիսացել է Ա.Շահբազյանին պատկանող կուրտկայի առաջամասի ձախ կիսահատվածի գրպանը, որը վնասվել-պատռվել է մեխանիկական ձգվածության հետևանքով: Փորձաքննության ներկայացված Ս.Աբովյանին պատկանող վերնաշապիկի վրա մեխանիկական բնույթի վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել: Փորձաքննությանը ներկայացված Ա.Շահբազյանի վերնահագուստների վրա առկա ծակած-կտրած վնասվածքն իր բնույթով, տեղակայությամբ և չափով համընկնում է նրա դիակի վրա հայտնաբերված ու դատաբժշկական թիվ 921 եզրակացության մեջ նկարագրված ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքներին և այդպիսիք պատճառվել են միակողմանի սուր սայր ունեցող ծակող-կտրող գործիքով՝ դանակով: Ինչ վերաբերում է մարմնի՝ հագուստով ծածկված մակերեսների վրա հայտնաբերված մյուս վնասվածքներին /քերծվածքներ, արյունազեղումներ/, ապա դրանց համապատասխանող տեղամասերում հագուստների վրա բնորոշ վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել /բացառությամբ աջ նախաբազկի/: Ծակած-կտրած վնասվածքը ստանալու պահին Ա.Շահբազյանը և վնասվածք պատճառողը կարող էին գտնվել հնարավոր ցանկացած դիրքերում, որոնք չէին խոչընդոտի տվյալ վնասվածքի առաջացմանը: Իսկ այդ վնասվածքի վերքային խողովակի ուղղության վերաբերյալ հարցը պարզաբանված է նրա դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ: Ս.Աբովյանի աջ բազկի վրա հայտնաբերված վնասվածքին համապատասխանող վնասվածք՝ փորձաքննությանը ներկայացված նրան պատկանող վերնաշապիկի վրա չկա:
2014 թվականի մայիսի 19-ի լրացուցիչ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 83/լ եզրակացության համաձայն՝ Արսեն Շահբազյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերված աջ ակնակապիճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների, ուղեղանյութի արյունազեղումները, ճակատի շրջանի քերծվածքները և քթոսկրի կոտրվածքը, ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ միասին վերցված կենդանի անձանց մոտ ունեն առողջությանը ծանր վնասի պատճառման հատկանիշներ՝ կյանքին վտանգ սպառնացող, քանի որ դրանցից յուրաքանչյուրն իր հերթին կարող էր պատճառ հանդիսանալ ծանր գանգուղեղային վնասվածքի, մասնավորապես՝ գլխուղեղի փափուկ թաղանթների և ուղեղանյութի արյունազեղումների առաջացմանը: Հաշվի առնելով Ա.Շահբազյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերված մարմնական վնասվածքների բնույթը և նրանց անատոմիական տեղակայությունները (աջ ակնակապիճի, գլխի մազածածկ շրջանի քերծվածքները և քթոսկրի կոտրվածքը)՝ բացառվում է դրանց առաջանալն իր հասակի բարձրությունից վայր ընկնելու արդյունքում:
Դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ պաշտպանական կողմի առարկությանը՝ կապված քրեական գործով կատարված քննչական գործողությունների և դրա արդյունքում ձեռք բերված ապացույցների թույլատրելիության վերաբերյալ.
Պաշտպան Ա.Թամրազյանը դատական նիստի ընթացքում միջնորդություն է ներկայացրել քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները ճանաչել անթույլատրելի, քանի որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 19-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ռ.Համբարձումյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 14132812 քրեական գործը: 2012 թվականի հոկտեմբերի 19-ին քննչական բաժնի պետի կողմից որոշում է կայացվել քննչական խումբ ստեղծելու մասին և քննչական խմբի ղեկավար է նշանակվել քննիչ Ռ.Համբարձումյանը: Վերջինը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջները, քննչական խումբ կազմելու մասին որոշման կայացումից հետո քրեական գործը որպես քննչական խմբի ղեկավար վարույթ ընդունելու մասին որոշում չի կայացրել: Հետևաբար, վերջինի կողմից կատարված նախաքննությունը կրել է ապօրինի բնույթ և ձեռք բերված ապացույցներն անթույլատրելի են:
Դատարանը գտնում է, որ պաշտպանի ներկայացրած միջնորդությունը ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 6-րդ հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն՝ գործով վարույթ նշանակում է քրեական դատավարական ընթացակարգ, որն սկսվում է քրեական գործի հարուցման հարցը լուծելիս և իր մեջ ներառում է գործով իրականացվող և ընդունվող դատավարական որոշումները և գործողությունները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ քննիչը լիազորված է հանցագործության դեպքով նախապատրաստել նյութեր և հարուցել քրեական գործ և սույն օրենսգրքով սահմանված ենթակայության կանոններին համապատասխան գործն ընդունել իր վարույթ (…)
Նույն օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասի կարգավորմամբ՝ քննչական խմբի ղեկավարը քրեական գործն ընդունում է իր վարույթ, կազմակերպում է քննչական խմբի աշխատանքը, ղեկավարում է մյուս քննիչների գործողությունները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետի համաձայն՝ քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել՝ քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են քննչական կամ դատավարական գործողությունների կատարման կարգի այն խախտումները, որոնք դրսևորվել են քրեական դատավարության մասնակիցների հիմնական իրավունքների և ազատությունների կամ քրեական դատավարության սկզբունքների խախտմամբ:
Սույն քրեական գործը հարուցվել է հենց քննիչ Ռ.Համբարձումյանի կողմից, ով ընդունել է վարույթ, իսկ հետագայում ստեղծվել է քննչական խումբ և նա նշանակվել է խմբի ղեկավար, ինչից հետո քրեական գործը վարույթ չի ընդունվել:
Տվյալ դեպքում ընդունելի է, որ քննիչ Ռ.Համբարձումյանի կողմից չի պահպանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 195-րդ հոդվածի 1-ին մասի ուղղակի պահանջը և որպես քննչական խմբի ղեկավար գործը վարույթ չի ընդունել, սակայն Դատարանի գնահատմամբ դա չի կարող համարվել որպես էական խախտում: Այսինքն՝ սույն դեպքում զուտ որպես քննչական խմբի ղեկավար քրեական գործը վարույթ չընդունելը չի կարող ազդել գործով ձեռք բերված ապացույցների հավաստիության, արժանահավատության և թույլատրելիության վրա, քանի որ թիվ 14132812 քրեական գործն ի սկզբանե եղել է այդ նույն քննիչի վարույթում: Այլ կերպ ասած՝ այստեղ, ըստ էության, չունենք դատավարական ոչ պատշաճ սուբյեկտի առկայություն կամ քրեական գործը որևէ մեկի վարույթում չլինելու փաստ, այլ տվյալ իրավիճակում կարող է խոսք գնալ զուտ դատավարական փաստաթուղթ չկազմելու մասին այն նույն անձի կողմից, ով արդեն մեկ անգամ վարույթ ընդունելու որոշում կայացրել է:
Հետևապես, Դատարանը գտնում է, որ վերը նշվածը շատ ավելի մեխանիկական, տեխնիկական բացթողում է, քան՝ դատավարական էական խախտում:
Ինչ վերաբերում է պաշտպանի վկայակոչած ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ՎԲ-01/09 որոշմամբ հայտնած դիրքորոշմանը, որ քննչական խմբի ղեկավարի կողմից առանց քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին որոշում կայացնելու գործով քննչական գործողություններ կատարելը քրեադատավարական օրենքի էական խախտում է, և քննիչի կողմից թույլ տրված օրինականության սկզբունքի խախտմամբ ստացված ապացույցներն անթույլատրելի են, ապա Դատարանը գտնում է, որ սույն դեպքով փաստական հանգամանքները չեն նույնանում հիշյալ որոշման հետ:
Այսպես՝ թիվ ՎԲ-01/09 քրեական գործով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների դատախազի կողմից 2002 թվականի մարտի 18-ին հարուցվել է քրեական գործ, իսկ քննիչ Ա.Հակոբյանը կատարել է նախաքննություն, առանց այն վարույթ ընդունելու, ինչը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից համարվել է էական խախտում:
Քննարկվող քրեական գործի հիմնական տարբերությունը կայանում է նրանում, որ մեկ դեպքում քրեական գործ հարուցվել է դատախազի կողմից և երբևէ որևէ դատավարական սուբյեկտի, մասնավորապես՝ քննիչի վարույթում չի եղել, որևէ անձ նախաքննություն իրականացնելու լիազորություն չի ունեցել, իսկ այս դեպքում՝ քրեական գործն ի սկզբանե եղել է քննիչի վարույթում, սակայն վերջինը, դառնալով քննչական խմբի ղեկավար, այն կրկին վարույթ չի ընդունել: Հետևապես, դատավարական առումով առկա են էական տարբերություններ, քանի որ ապացույցների ձեռք բերման պատշաճ սուբյեկտի տեսանկյունից վերը նշված իրավիճակները չեն կարող նույնանալ և միևնույն հարթության մեջ դիտարկվել:
Այսպիսով՝ Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ պաշտպանի կողմից նշված հիմնավորմամբ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները չեն կարող ճանաչվել անթույլատրելի:
Դատարանը, անդրադառնալով 2012 թվականի հոկտեմբերի 30-ի Մեսրոպ Խառատյանի լուսանկարը կասկածյալ Սերգեյ Հարությունյանին ճանաչման ներկայացնելու մասին կազմված արձանագրությանը, գտնում է, որ այն չի կարող թույլատրելի համարվել և դրվել ապացույցների հիմքում: Բանն այն է, որ 2015 թվականի ապրիլի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0085/01/14 դատավճռով լուսանկարով ճանաչում կատարելու արձանագրությունը ճանաչվել է անթույլատրելի ապացույց, քանի որ արձանագրությունում նշված չեն եղել ճանաչման ներկայացված անձանց տվյալները, ինչի հետևանքով ապացույցը ձեռք է բերվել քննչական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի հուլիսի 24-ի որոշմամբ նշված հանգամանքը հաստատվել է, իսկ որոշումը 2015 թվականի հոկտեմբերի 6-ին մտել է օրինական ուժի մեջ:
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Դատարանն անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ այն հարցին, թե ամբաստանյալ Մեսրոպ Խառատյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավոր է, թե ոչ:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարությունը որոշելու հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ: Մասնավորապես` իրացնելով օրենքի միատեսակ կիրառությունն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը հիշատակված դատական ակտում նախադեպային նշանակության իրավական դիրքորոշումներ է արտահայտել առ այն, որ գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում: Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքն անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում (...):
Արդյունքում՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում` <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (...):
Տվյալ դեպքում քրեական գործի ողջ նյութերի մանրամասը հետազոտությունից օբյեկտիվորեն ձևավորվում է այն դիրքորոշումը, որ Մեսրոպ Խառատյանին առաջադրված մեղադրանքը չի համապատասխանում անձի մեղավորությունը հաստատված համարելու շուրջ ձևավորված չափանիշներին.
Դատարանը ցանկանում է մեղադրական եզրակացության մեջ նշված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված յուրաքանչյուր ապացույցին անդրադառնալ առանձին-առանձին և վերլուծել դրանց ապացուցողական նշանակությունը: Ընդ որում, ստորև ներկայացվելու է ցուցմունքների միայն այն հատվածները, որոնք ըստ Դատարանի գնահատմամբ՝ առանցքային են:
Դատաքննության ընթացքում վկա Սերգեյ Աբովյանը ցուցմունք է տվել, որ դեպքը տեղի է ունեցել ժամը 22:00-ից 23:00-ի սահմաններում, մութ է եղել և հնարավոր էր ինչ-որ բաներ, օրինակ՝ ավտոմեքենա նկատել, սակայն պարզ տեսանելի չէր: Իր կամ Արսենի մոտ զենք չի եղել, չի տեսել, որ Արսենին դանակով հարվածեն: Չի հիշում Մեսրոպ Խառատյանին տեսել է դեպքի օրը, թե ոչ: Նիստերի դահլիճում ներկաներին չի ճանաչում, այդ թվում՝ Մեսրոպ Խառատյանին: Չի կարող հիշել դեպքի մասնակիցների դեմքերը:
Նախաքննության ընթացքում Սերգեյ Աբովյանը մի շարք ցուցմունքներ է տվել, համաձայն որոնց՝ որքան հիշում է, սև կամ մուգ կապույտ <<Մերսեդես 600>> մակնիշի ավտոմեքենա է արգելակել, որի միջից դուրս են եկել 4 կամ 5 տղամարդ և նշված ավտոմեքենայի ետևի նստատեղից իջած մի տղամարդ դիմելով իրեն՝ ասել է՝ <<ինչ ես մուննաթ գալի արա>>, իսկ ինքը նրան պատասխանել է, որ <<մուննաթ>> չի գալիս, այլ ցանկանում է հարթել տեղի ունեցածը, սակայն այդ տղամարդը երկու ձեռքով ուժգին հրել է իրեն ու բռունցքով հարվածել Արսեն Շահբազյանի դեմքի շրջանին: Նրա այդ հարվածից Արսենը հետ-հետ է գնացել և <<Նիսան Տիդայի>> վարորդը մեկ անձի հետ հարձակվել է իր վրա, իսկ մյուս երեք հոգին հարձակվել են Արսեն Շահբազյանի վրա՝ սկսել ոտքերով ու ձեռքերով հարվածներ հասցնել իրեն և Արսենին: Ինքը մի պահ պաշտպանվել է և բռնել է <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենայի վարորդի ձեռքերը, սակայն նրա հետ իրեն հարվածներ հասցնող մյուս տղամարդն իր ետևից քաշել և վայր է գցել: Այդ ընթացքում տեսել է, որ մյուս երեք հոգին նույնպես վայր են գցել Արսենին և ոտքերով խառը հարվածներ են հասցնում նրա մարմնի տարբեր հատվածներին՝ հիմնականում գլխին:
Հաջորդիվ ցուցմունքում նշել է, որ ինքը վիճել է <<Տիդայի>> վարորդի և <<Մերսեդեսից>> իջածներից մեկի հետ: Իսկ Արսենի հետ վիճել են <<Մերսեդեսից>> իջած մնացած 2-3 հոգին: Որքանով հիշում է մյուս անձը, ով իրեն է ծեծել, նույնպես մասնակցել է Արսենին ծեծելուն և նա մեկ եկել է Սերգեյ Հարությունյանին օգնության, մեկ՝ գնացել Արսենի կողմ: Տեսել է, որ ինչպես Արսենին ծեծողները դարձել են 4 հոգի:
Իր մեքենան կանգնած է եղել <<Տիդայի>> ետևը և մեքենաների միջև եղած տարածությունը մոտ 5 մետր էր: Վիճաբանությունը տեղի է ունեցել իր մեքենայի և <<Տիդայի>> միջև եղած հատվածում: Ինքը <<Տիդայի>> վարորդի և <<Մերսեդեսից>> իջած մեկի հետ վիճել է <<Տիդայի>> ետևը, իսկ Արսենը և <<Մերսեդեսից>> իջած մնացածները՝ իր մեքենայի դիմացը:
Ցուցմունքներով պնդել է, որ վիճաբանությանը մասնակցել են 4-6 հոգի: Ինքը վիճել է <<Նիսանի>> վարորդի հետ և ինչ-որ մեկն ընթացքում մյուս կողմից եկել ու գնացել է: Արսենի հետ վիճել են 3-4 հոգի: Մեքենայից իջել են 4 կամ 5 հոգի: Վիճաբանության վայրում եղել են 4-6 հոգի: Տեսել է, որ Արսենն ընկած է գետնին՝ իր ավտոմեքենայի առջև, իսկ 3 կամ 4 անձինք ոտքերով ու ձեռքերով հարվածում են Արսենի մարմնի տարբեր մասերին՝ հիմնականում գլխին: Ինքը կամ Արսենը որևէ զենք, այդ թվում՝ դանակ կամ որևէ առարկա չեն ունեցել: Դեպքի ժամանակ իր ավտոմեքենայի մեջ որևէ զենք, դանակ կամ այլ առարկա չի եղել:
Մեկ այլ դեպքում հայտնել է, որ վթարի ժամանակ մութ էր, որքան հիշում է փողոցը լուսավորված է եղել, սակայն չի կարող հիշել, թե կոնկրետ ավտոմեքենան վարելիս կամ վիճաբանության ժամանակ ինչպիսին էր նշված փողոցում կամ դեպքի վայրում տեսանելիությունը: Միաժամանակ, հստակ չի կարող հիշել և հայտնել, թե իրենց ավտոմեքենաները կամ իրենք կանգնած են եղել փողոցում լապտերի տակ, թե ոչ:
Սերգեյ Աբովյանի ցուցմունքներից կարող ենք արձանագրել, որ նախ վիճաբանությանը մասնակցել են 4-ից 6 հոգի: Տեսել է, որ Արսենն ընկած է գետնին՝ իր ավտոմեքենայի առջև, իսկ 3 կամ 4 անձինք ոտքերով ու ձեռքերով հարվածում են Արսենի մարմնի տարբեր մասերին՝ հիմնականում գլխին: Մեսրոպ Խառատյանին չի ճանաչում, չի հիշում, որ վերջինը մասնակցած լինի վիճաբանությանը, առավել ևս՝ սուր, կտրող-ծակող գործիքով հարվածած լինի Արսեն Շահբազյանին, քանի որ հստակ պնդում է, որ չի տեսել որևէ մեկն Արսեն Շահբազյանին դանակով հարվածի: Բացի այդ, դեպքի ժամանակ մութ է եղել, տեսանելիությունը՝ թույլ (մեքենաներ էին նշմարվում), իսկ Արսեն Շահբազյանին ծեծել են 3-ից 4 հոգի: Ընդ որում, վիճաբանությունը տեղի է ունեցել <<Տոյոտա Պրադո>>-ի և <<Նիսան Տիդա>>-ի միջև եղած հատվածում, իսկ տարածությունը մոտ 5 մետր էր: Սերգեյ Աբովյանը վիճել է <<Տիդայի>> ետևը, իսկ Արսենը և <<Մերսեդեսից>> իջած մնացածները՝ իր մեքենայի դիմացը:
Նշվածից պարզ է դառնում, որ մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված Սերգեյ Աբովյանի ցուցմունքներով հնարավորին մանրամասը նկարագրվում է վիճաբանության պատճառը, դրա ընթացքը և հետագա զարգացումները, մասնավորապես՝ խոսվում է վիճաբանությանը եկած անձանց թվաքանակի, նրանց գործողությունների, միմյանց գտնվելու դիրքերի, ինչպես նաև՝ դեպքի վայրի տեսանելիության մասին: Սակայն որևէ տվյալ չեն պարունակում Մեսրոպ Խառատյանի հնարավոր գործողությունների, այդ թվում՝ Արսեն Շահբազյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու վերաբերյալ, քանի որ միայն կարելի է փաստել, որ Մեսրոպ Խառատյանի մեքենան դեպքի վայրում եղել է, իսկ թե վերջինն ինչ գործողություններ է կատարել, անմիջական մասնակցություն ունեցել է, թե ոչ, չի հաստատվում: Ավելին՝ դատական քննության ժամանակ տված ցուցմունքով այդ հանգամանքը ոչ միայն չհաստատվեց, դեռ մի բան էլ հերքվեց դեպքին Մեսրոպ Խառատյանի հնարավոր մասնակցությունը:
Գրիշա Շահբազյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ հիվանդանոցում լսել է, որ հարսանիքից Արսենը և Սերգեյը վերադարձել են միասին, <<Էրզրում>> ռեստորանի մոտ թեթև հպվել են <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենային, իջել են <<Էթնա>> ռեստորանային համալիրի մոտ, որտեղ էլ կանգնեցրել են մեքենաները: Այդ ժամանակ հանկարծ սև <<Մերսեդես 600>> մեքենայով եկել են տղաներ, ովքեր եղել են 6 հոգով (ցուցմունքով նշում է նաև, որ 7 հոգով են ծեծել), իջել են մեքենայից ու անմիջապես հարձակվել են Սերգեյի և Արսենի վրա ու սկսել նրանց ծեծել: Դեպքից հետո տարբեր ասեկոսեների ձևով ինքը լսել է, որ առաջին օրն ասել են, որ դեպքին մասնակից է եղել նաև Վաղոն, նրա երկու եղբայրները կամ ինչ-որ դիլիջանցի և զեյթունցի: Լսել է, որ մեկ ասել են, թե դանակով հարվածել է եղբայրներից մեկը, հետո ասել են, որ դիլիջանցին է խփել, սակայն հստակություն ոչ մի ձևով չի եղել:
Գրիշա Շահբազյանի ցուցմունքը նույնպես դրված է Մեսրոպ Խառատյանի մեղավորությունը հիմնավորող ապացույցների շարքում, սակայն դրանով որևէ կերպ չի հաստատվում Մեսրոպ Խառատյանի մասնակցությունը, ավելին՝ նույնիսկ Գրիշա Շահբազյանն է ընդունում, որ իր ունեցած տեղեկություններն ասեկոսեներ են և չի բացահայտում դրանց տիրապետելու աղբյուրը: Բացի այդ, պետք է նկատել, որ Գրիշա Շահբազյանի տեղեկություններով ևս հակառակ կողմից եղել են մոտ 7 հոգի:
Կարեն Հովհաննիսյանը ցուցմունքներ է տվել, որ ժամը մոտ 23:30-ի սահմաններում, երբ ինքը գտնվել է հարսանյաց սրահում, իր բջջային հեռախոսին զանգահարել է Սերգեյ Աբովյանը և հայտնել, որ ինքը և Արսենը կռիվ են արել, որ շուտ գնա իրենց մոտ: Ինքն ու Էդգարը շարժվել են Սերգեյի նշած ուղղությամբ: Տեղ հասնելով՝ կանգնեցրել է ավտոմեքենան, մոտեցել Սերգեյին և տեսել, որ Արսենը պառկած է գետնին: Բարձրացրել է Արսենի սվիտերը և զննել է վերջինի մարմինն ու ձախ կողմի թևատակին տեսել է, որ առկա է բարակ կտրած վերք, որից արյուն է հոսել, հասկացել է, որ Արսենին դանակահարել են: Հասնելով հիվանդանոց՝ ինքը ներս է մտել և հիվանդանոցի աշխատակիցներից տեղեկացել, որ Արսենը մահացել է: Կատարվածի վերաբերյալ որևէ այլ տեղեկություն չունի, չգիտի՝ ովքեր են եղել Արսեն Շահբազյանի և Սերգեյ Աբովյանի հետ վիճաբանող անձինք և ինչի համար են վիճաբանել:
Էդգար Հովհաննիսյանը ցուցմունքներ է տվել, որ ժամը 23:30-ի սահմաններում, եղբայրը՝ Կարենը, իրեն է մոտեցել և ասել, որ Արսենենք կռիվ են արել: Ինքը և Կարենը գնացել են Ռայկոմի ուղղությամբ և տեսել են, որ մայթի մոտ կանգնած է Սերգեյ Աբովյանի սպիտակ <<Տոյոտա Պրադո>> մակնիշի մեքենան, որի ետևը գտնվող էլեկտրական սյանը հենված է Սերգեյը և ձեռքի շշով ջուր է լցնում Արսենի դեմքին: Տեսնելով, որ Արսենը չի շարժվում՝ նրան գրկել և դրել են մեքենայի ետևի նստատեղին, որպեսզի տանեն հիվանդանոց, սակայն մոտ 20 մետր շարժվելուց հետո տեսել են շտապօգնության մեքենան և կանգնեցրել են, Արսենին տեղափոխել շտապօգնության մեքենան: Գնացել են Մասիվի հիվանդանոց, որտեղ տեղեկացել են, որ Արսենը մահացել է: Հիվանդանոցում հավաքվել են հարազատները, անծանոթ անձանց չի նկատել: Հիվանդանոցից զանգել է Սերգեյ Աբովյանին և ասել, որ Արսենը մահացել է, միաժամանակ հարցրել է, թե ինչ է պատահել և ինչպես է եղել, իսկ Սերգեյն իրեն պատասխանել է, որ ոչինչ չի հիշում, որից հետո Սերգեյին տեսել է Արսենի հոգեհանգստի արարողության ժամանակ: Դրանից հետո այլևս Սերգեյին չի տեսել և ոչինչ չի հարցրել: Հետագայում, ժողովրդի խոսակցություններից լսել է, որ Սերգեյը և Արսենը <<Ֆլորիդա>>-ից տուն գնալիս վթարի են ենթարկվել, որի պատճառով վիճաբանություն ու կռիվ է առաջացել և այդ ժամանակ ինչ-որ մեկը դանակով հարվածել է Արսենին, ինչի հետևանքով Արսենը մահացել է: Չգիտի, թե Սերգեյի ու Արսենի հետ ովքեր են վիճաբանել ու կռվել, քանիսն են եղել և ով է դանակով հարվածել Արսենին կամ ծեծի ենթարկել նրանց: Դեպքի մասին այլ տեղեկություններ հայտնի չեն: Արսենի հուղարկավորությունից 1-2 օր հետո գնացել է Սերոժենց տուն և իր հարցին, թե ինչ է պատահել, պատասխանել է, որ իրենց են մոտեցել մոտ 7-8 անձինք և ծեծի են ենթարկել: Սերոժին ասել է ավելի մանրամասն պատմի տեղի ունեցածը, սակայն պատասխանել է, որ այլ տեղեկություններ չի հիշում: Վիճաբանության իրական պատճառը, վիճաբանության մասնակիցների ով լինելը, կամ ովքեր են ծեծել կամ սպանել Արսենին՝ չգիտի: Այլ տեղեկություններ իրեն հայտնի չեն:
Կարեն և Էդգար Հովհաննիսյանի ցուցմունքներն ընդհանրապես որևէ տվյալ չեն պարունակում Մեսրոպ Խառատյանի դեպքին մասնակցելու, հարվածներ հասցնելու կամ սպանություն կատարելու մասին: Միայն ընդհանրական կերպով պատկերում են և հիմնականում պատմում դեպքից հետո տեղի ունեցած հանգամանքները, ինչը տրամաբանական է, քանի որ վերջինները կռվի մասին տեղեկացել և դեպքի վայր են հասել այն ավարտվելուց հետո: Դատարանը ցանկանում է միայն ընդգծել, որ Սերգեյ Աբովյանն Էդգար Հովհաննիսյանին ևս ասել է, որ հակառակ կողմից կռվին մասնակցել են ոչ թե 3 հոգի, այլ՝ 7-8:
Վաղինակ Հարությունյանը նախաքննության ընթացքում մի շարք ցուցմունքներ է տվել, որ երբ Սերգեյը զանգահարել է, ինքն ու Մոսոն գնացել են դեպքի վայր և տեսնելով Սերգեյի ավտոմեքենան՝ Մոսոն շրջվել է դեպի նրանց կողմը և Սերգեյի ավտոմեքենայից մոտ յոթ-ութ մետր հեռավորության վրա կանգնել: Մոսոյին ասել է՝ <<մեքենայից չիջնես>> ու ինքն իջել և մոտեցել է Սերգեյին, ում հետ վիճելիս են եղել երկու տղա, որոնց ինքը չի ճանաչել: Նրանցից մեկը, որը հետո իմացել է, որ Արսեն Շահբազյանն է, շատ ագրեսիվ է իրեն պահել: Հարձակվել և սպառնացել է Սերգեյին, ձեռքով հարվածել է վերջինի դոշին և անսպասելի ձևով հարվածել իր դեմքին: Դրանից հետո ինքն ու Արսենը սկսել են քաշքշել միմյանց: Արսեն Շահբազյանի կողմից հերթական անգամ հարված ստանալով գլխին՝ կորցրել է հավասարակշռությունը, ընկել գետնին և կորցրել գիտակցությունը: Հիշում է, որ Արսենը գոռացել է՝ <<ուր է զենքս, ուր է զենքս, որ գյուլեմ սրան>>: Ինքն Արսենին դանակով չի հարվածել, իր ներկայությամբ ոչ ոք այդ գործողությունը չի արել: Վստահ է, որ եղբայրը՝ Սերգեյ Հարությունյանը, ևս չի դանակահարել Արսենին: Ուշքի է եկել Մոսոյի մեքենայի մեջ: Մինչև ուշագնաց լինելը Մեսրոպը գտնվել է ավտոմեքենայում, իր ներկայությամբ որևէ գործողություն չի կատարել, Արսենին ձեռքով և ոտքով չի հարվածել, այդ իսկ պատճառով էլ պնդում է, որ Արսենի հետ միայն կռվել է ինքը, որի ընթացքում միմյանց հարվածել են, քաշքշել, հրմշտել, որը հիմք է տալիս պնդելու, որ Արսեն Շահբազյանին պատճառված վնասվածքները հասցվել են իր կողմից՝ բացառությամբ դանակի հարվածից, քանի որ իր մոտ դանակ կամ այլ կտրող-ծակող գործիք չի եղել, նրան նման գործիքով ինքը չի հարվածել: Ուշագնացությունից հետո չի կարող ասել ինչ է տեղի ունեցել, ով է Արսենին դանակահարել կամ Մեսրոպը մեքենայից իջել է, թե ոչ: Որևէ մեկի մոտ, ձեռքին առարկա, դանակ, հրացան կամ ատրճանակ չի տեսել, միայն ուշագնաց լինելուց առաջ լսել է, որ Արսենը գոռացել է՝ <<ուր է զենքս>>, բայց նրա ձեռքին ևս չի տեսել: Մոսոն կռվին չի մասնակցել, ինքը նրան չի տեսել դեպքի վայրում:
Դեպքին անմիջականորեն մասնակցություն ունեցած Վաղինակ Հարությունյանի ցուցմունքից հետևում է, որ Մեսրոպ Խառատյանը եղել է դեպքի վայրում, սակայն մնացել է ավտոմեքենայում և մասնակցություն չի ունեցել վիճաբանությանը, իսկ Արսեն Շահբազյանի հետ կռվի բռնվել է ինքը: Որևէ մեկի մոտ կամ ձեռքին դանակ, զենք և այլ առարկա չի եղել: Ավելին՝ վկան ընդունում է, որ Արսեն Շահբազյանին մարմնական վնասվածքներ, բացի դանակահարությունից, պատճառել է ինքը:
Ռազմիկ Հարությունյանը ցուցմունքով հայտնել է, որ դեպքից մի քանի օր անց իրենց տուն են եկել ոստիկանության ծառայողները, խուզարկություն կատարել և այդ ժամանակ նրանցից տեղեկացել է, որ հոկտեմբերի 18-ին՝ ծննդյան արարողությունից հետո, Թբիլիսյան խճուղու վրա ծեծկռտուք է եղել Վաղինակի, եղբոր որդու՝ Սերգեյի, Վաղինակի դիլիջանցի ընկերոջ և ինչ-որ երկու հոգու միջև, որի ընթացքում այդ երկուսից մեկը դանակահարվել և մահացել է: Համոզված է և գիտի, որ ոչ որդին, ոչ էլ եղբոր որդին դանակահարություն չեն կատարել, կարող են ծեծել, բայց ոչ դանակահարել: Ըստ իր ունեցած տեղեկությունների՝ կռվի վայրում բացի իր նշած անծանոթ երիտասարդներից, եղել են միայն իր տղան, եղբոր որդին և տղայի ընկերը: Իր տեղեկությամբ ընկերոջ անունը Մոսո է, Դիլիջանից է, այլ կենսագրական տվյալներ իրեն հայտնի չեն, նրան երբևէ չի տեսել, չի ճանաչում: Գիտի միայն, որ վարում է <<Մերսեդես>> մակնիշի ավտոմեքենա, որով այդ օրը գնացել են վիճաբանության վայր, սակայն ոչ մոդելը, ոչ համարանիշը և գույնն իրեն հայտնի չեն: Եթե Վաղինակը և Սերգեյը չեն դանակահարել, ստացվում է այնպես, որ Մոսոն է դանակահարել, բայց թող նախաքննությունը պարզի:
Դատարանը գտնում է, որ Ռազմիկ Հարությունյանի ցուցմունքը որոշակի ձևով պարունակում է տվյալներ Մեսրոպ Խառատյանի մասնակցությունը դեպքին: Բանն այն է, որ Ռազմիկ Հարությունյանը դեպքին անմիջապես ականատես չի եղել, այլ հայտնել է այն, ինչը լսել է ուրիշներից, սակայն որևէ կերպ չի հստակեցրել, թե ումից է ստացել այդ ամբողջ տեղեկատվությունը: Բացի այդ, ուշադրության է արժանի, որ Ռազմիկ, Սերգեյ և Վաղինակ Հարությունյաններն ունեն ազգակցական հարաբերություններ և ինչով հնարավոր պայմանավորված է Ռազմիկ Հարությունյանի այն պնդումը, որ ոչ որդին, ոչ էլ եղբոր որդին դանակահարություն չեն կատարել, նրանք դանակահարողներ չեն, այլ կարող են մարդ ծեծել, իսկ այդ դատողության շարունակությունը հանգեցրել է նրան, որ եթե Վաղինակը և Սերգեյը չեն դանակահարել, ստացվում է, որ Մոսոն է դանակահարել: Հարկ է նկատել, որ այս դատողություններն ընդամենը սուբյեկտիվ ենթադրություններ են և որևէ հիմնավոր փաստարկ իրենցից չեն ներկայացնում, քանի որ քրեական գործում առկա են ապացույցներ, որ այդ նույն կողմից, բացի վերը նշված անձանցից, այլ անձինք ևս եղել են: Ավելին՝ Դատարանի համար անհասկանալի է վկայի այն գնահատականը, որ Վաղինակը և Սերգեյը դանակահարողներ չեն, այլ կարող են մարդ ծեծել:
Վկա Կարեն Բեկչյանը ցուցմունքներ է տվել, որ երբ հասել է Թբիլիսյան խճուղու փողոցի վրա գտնվող <<Էթնա>> ռեստորանի մոտակայքը, տեսել է Վաղինակ Հարությունյանին: Ավտոմեքենան կանգնեցրել է <<Էթնա>> ռեստորանի մայթեզրին և նկատել, որ դիմացի մայթում կանգնած են երեք ավտոմեքենա՝ առաջինը մուգ գույնի <<Մերսեդես>> մակնիշի, դրա ետևը՝ մուգ գույնի <<Նիսան Տիդա>> մակնիշի, այնուհետև՝ սպիտակ ջիպ ավտոմեքենա, որի ետևի ձախ անվադողի մոտ տեսել է ընկած է մի տղա: Վաղինակը կանգնած է եղել իր ծնունդին ներկա գտնված մի տղայի հետ, իսկ Սերգեյն այդ ժամանակ նստած է եղել իր <<Նիսան Տիդա>> ավտոմեքենայում: Ինքն իր ավտոմեքենայի մոտից բարձրաձայն Վաղինակին ասել է՝ <<էս ինչ է եղել, նստեք ավտոները և գնացեք>>: Որից հետո նրանք նստել են <<Նիսան Տիդա>>-ն կամ <<Մերսեդես>>-ը, հստակ չի կարող ասել, թե ով որտեղ է նստել և գնացել են դեպի Ռայկոմի ուղղությամբ, իսկ ինքն իր ավտոմեքենայով բարձրացել է դեպի Ռադիոմաշտի կողմերը, որից հետո գնացել է իրենց տուն: Մի քանի օր հետո իմացել է, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին <<Էթնա>> ռեստորանի առջև վիճաբանություն է եղել, որի ընթացքում երիտասարդ տղա է մահացել: Այդ մասին իրեն ասել է եղբայրը՝ Վարդան Բեկչյանը: Ճանապարհին որևէ վիճաբանություն կամ կռիվ չի նկատել: Երբ հասել է <<Էթնա>> ռեստորանի մոտակայքը, այդ ժամանակ արդեն վիճաբանություն կամ կռիվ տեղի չէր ունենում: Որևէ մեկի ձեռքին դանակ կամ այլ առարկա չի տեսել: Մինչև օրս ինքը չգիտի, թե ով և ինչպես է հարվածել այդ տղային, որի պատճառով մահացել է:
Այս ցուցմունքը ևս ընդհանուր բնույթի է և դրանցում Մեսրոպ Խառատյանի մասին տեղեկություն չի հայտնվում, դեռ ավելին՝ դեպքի վայր հասնելու ժամանակ կռիվ կամ վիճաբանություն տեղի չի ունեցել և վկան որևէ անձի մոտ դանակ չի տեսել: Ընդ որում, ըստ ցուցմունքի՝ վկայի առաջարկով են Վաղինակ Հարությունյանը և մյուսները հեռացել դեպքի վայրից:
Արմեն Հարությունյանը ցուցմունքներ է տվել, որ Վաղինակ Հարությունյանի ծննդյան հաջորդ օրը՝ կեսօրին, մայրը պատմել է, որ նախորդ օրը՝ Վաղինակի ծննդյան ժամանակ, եղբայրը՝ Վաղինակ Հարությունյանը և Սերգեյ Հարությունյանը, կռիվ են արել, ինչի պատճառով մարդ է մահացել: Մորը հարցրել է, թե ինչպես մարդ է մահացել, մայրը պատասխանել է, որ ծեծել են՝ մահացել է: Հանդիպել է Վաղինակի կնոջը՝ Սեդա Հովսեփյանին, ով հայտնել է, որ Սերգեյ Հարությունյանն ավտոմեքենայի վթարվելու պատճառով վիճաբանության մեջ է ընկել և զանգահարել, օգնության է կանչել Վաղինակ Հարությունյանին, ով ընկերոջ՝ դիլիջանցի Մոսոյի հետ, վերջինին պատկանող սև <<Մերսեդես 600>> մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղի և վիճաբանել ինչ-որ անձանց հետ, որի ընթացքում հակառակորդ կողմից ինչ-որ մեկը մահացել է: Ռեստորանում եղել է ևս մեկ <<Մերսեդես 600>> մակնիշի ավտոմեքենա, սակայն ինքը չի կարող ասել, թե կոնկրետ ումն է: Սեդայի ասածից ենթադրել է, որ հնարավոր է պատկանի դիլիջանցի Մոսոյին: Ինքը նշված միջադեպին որևէ մասնակցություն չի ունեցել, չգիտի, թե ով է դանակահարել և ովքեր են մասնակցել ծեծկռտուքին:
Մեկ այլ ցուցմունքով Արմեն Հարությունյանը նշել է, որ դեպքի մասին իմացել է հոկտեմբերի 25-ին՝ ձերբակալումից հետո ոստիկանությունում: Մինչ ոստիկանական բաժանմունք բերվելը դեպքի մասին որևէ տեղեկություն չի իմացել: Մեսրոպ Խառատյանին չի ճանաչում:
Այս ցուցմունքներց երևում է, որ վկա Արմեն Հարությունյանը դեպքի վայրում չի եղել և Մեսրոպ Խառատյանի կողմից կատարված որևէ արարքի մասին չի հայտնել, այլ տեղեկություն ունի, որ դիլիջանցի Մոսոն նույնպես դեպքի վայրում եղել է, սակայն պնդել է, որ Մեսրոպ Խառատյանին չի ճանաչում:
Ռաֆայել Հովհաննիսյանը ցուցմունքներ է տվել, որ չի հիշում, թե ումից և մի քանի ամիս հետո տեղեկացել է, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին, ռեստորանից գնալուց հետո, չգիտի, թե ում հետ և ինչ պատճառով Վաղինակը վիճաբանության մեջ է ընկել, որի ընթացքում մի տղա է մահացել: Ծննդյան մասնակիցներից, բացի Վաղինակից որևէ մեկին չի ճանաչում: (…) Ինքը և Վաղինակն իջել են հյուրանոցի բակ, նստել սև <<Մերսեդես 600>> մակնիշի ավտոմեքենա, որի վարորդի անունը հետագայում իմացել է, որ Մոսո է, ով եղել է Դիլիջան քաղաքից: Այդ ավտոմեքենայով ինքը, Վաղինակը և Մոսոն գնացել են Դիլիջան, որի ճանապարհին Վաղինակը և Մոսոն խոսել են, որ իր ռեստորանից դուրս գալուց հետո Վաղինակի հորեղբոր տղան վթարի է ենթարկվել, որի պատճառով Վաղինակը և Մոսոն գնացել են վթարի վայր, որտեղ երկու տղաների հետ վիճաբանություն է առաջացել, կռվել են և միմյանց հարվածել: Վաղինակը և Մոսոն իրեն ասել են նաև, որ չգիտեն, թե իրենցից ով, ձեռքով հարվածել է երկու տղաներից մեկին, որի պատճառով այդ տղան ուշագնաց է եղել և ընկել գետնին, իսկ իրենք փախել են: Այլ տեղեկություններ Վաղինակը և Մոսոն իրեն չեն ասել: Չգիտի, թե քանի օր հետո լրատվամիջոցներից տեղեկացել է, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Վաղինակի և Մոսոյի պատմած վիճաբանության ժամանակ մի երիտասարդ տղա է սպանվել: Վաղինակը կամ Մոսոն իրեն չեն ասել, թե նրանցից ով է դանակով հարվածել և սպանել վերը նշված տղային: Դանակի գործադրման մասին իմացել է հետագայում: Մոսոյի ավտոմեքենայում, Մոսոյի կամ Վաղինակի մոտ որևէ դանակ կամ նմանատիպ առարկա չի տեսել:
Սույն ցուցմունքը ևս էական նշանակություն չի կարող ունենալ Մեսրոպ Խառատյանի կողմից ենթադրյալ սպանություն կատարելու հիմնավորվածության հարցում, քանի որ նախ Ռաֆայել Հովհաննիսյանը դեպքին ականատես չի եղել, այլ նշել է, որ Վաղինակի և Մեսրոպի հետ ունեցած խոսակցության ժամանակ իրեն ասել են, որ հարվածը եղել է ձեռքով և այն էլ՝ հստակ տեղեկություն չի ունեցել, թե ում կողմից, իսկ դանակի և սպանելու մասին ընդհանրապես խոսք չի եղել: Այսինքն՝ եթե նույնիսկ սույն ցուցմունքով հնարավոր լինի որոշակի ձևով եզրակացնել, որ Մեսրոպ Խառատյանը մասնակցություն է ունեցել կռվին և չի բացառվում, որ ձեռքով հարվածել է, այնուամենայնիվ, դա որևէ իրավական և տրամաբանական հիմք չունի պնդելու, որ սպանությունը կատարվել է վերջինի կողմից: Քանի որ վկան կոնկրետ պնդել է, որ դանակի մասին խոսք չի գնացել, սպանության և դանակի գործադրման մասին իմացել է հետագայում: Մոսոյի ավտոմեքենայում, Մոսոյի կամ Վաղինակի մոտ որևէ դանակ կամ նմանատիպ առարկա չի տեսել:
Հակոբ Բաբինյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել, որ մի քանի ամիս առաջ Մեսրոպի հայր Արմենից իմացել է, որ Մեսրոպը Երևան քաղաքում վիճաբանություն և կռիվ է արել, որի պատճառով մարդ է մահացել և նա գտնվում է հետախուզման մեջ: Իսկ թե ինչ վիճաբանություն, երբ է տեղի ունեցել միջադեպը և ում հետ, չգիտի, ինչպես նաև՝ տեղեկություն չունի Մեսրոպ Խառատյանի գտնվելու վայրի մասին:
Սամվել Մարտիրոսյանը ցուցմունք է տվել, որ Դիլիջան քաղաքի տարբեր բնակիչներից լսել է, որ Մեսրոպ Խառատյանը չգիտի, թե երբ, վիճաբանություն և կռիվ է արել Երևան քաղաքում և դանակով հարվածել է մի տղայի, ով մահացել է: Այլ տեղեկություններ իրեն հայտնի չեն Մեսրոպ Խառատյանից, այդ թվում՝ վերջինի գտնվելու վայրից:
Գևորգ Տեր-Կարապետյանը ցուցմունք է տվել, որ դեռևս անցած տարի, թե կոնկրետ որ ամսին՝ չի հիշում, Դիլիջան քաղաքի բնակիչների խոսակցություններից լսել է, որ Մեսրոպը չգիտի՝ երբ և ում հետ, Երևան քաղաքում վիճաբանություն և կռիվ է արել, որի ժամանակ դանակով հարվածել է մի տղայի, ինչի հետևանքով վերջինը մահացել է: Այլ տեղեկություններ Մեսրոպ Խառատյանի կողմից կատարած արարքի կամ նրա գտնվելու վայրի մասին իրեն հայտնի չէ:
Նշված 3 անձանց ցուցմունքներով, որոնք ի դեպ դրված են մեղադրանքի հիմքում, նույնիսկ չի հաստատվում Մեսրոպ Խառատյանի մասնակցությունը դեպքին, քանի որ դրանք հանդիսանում են վերացական, անորոշ և/կամ անաղբյուր տեղեկություններ, որոնք չեն կարող դրվել անձի դատապարտման հիմքում: Հարկ է նկատել, որ Հակոբ Բաբինյանը միայն նշել է, որ Մեսրոպ Խառատյանի հորից իմացել է, որ կռիվ է եղել, մարդ է մահացել և Մեսրոպ Խառատյանը գտնվում է հետախուզման մեջ: Իսկ Սամվել Մարտիրոսյանը և Գևորգ Տեր-Կարապետյանը նշել են, որ լսել են տարբեր բնակիչներից: Այլ խոսքով՝ նշվածը բավարար չէ ապացույցի վերաբերելիությունը և արժանահավատությունը հավաստելու համար, քանի որ միայն այն բանի համար, որ հանրության լայն շրջանակներ որոշակի տեղեկատվություն և ընկալում ունեն գործի վերաբերյալ, ինքնին (այդքանով հանդերձ) խոսուն ապացույց չի կարող համարվել:
Հակառակ դեպքում, եթե շարժվենք այդ տրամաբանությամբ, կարող է ստացվել այնպես, որ քրեական գործով իրավապահ մարմինների կողմից հրապարակվի հաղորդագրություն, որ ինչ-որ անձ հանցագործություն կատարելու կասկածանքով գտնվում է հետախուզման մեջ, այն տարածվի զանգվածային լրատվության միջոցներով, հանրայնացվի և լայն շրջանակներ դառնան այդ տեղեկատվության կրողը, որից հետո պետք է այդ անձինք ճանաչվեն վկա, հարցաքննվեն և դա հետագայում դրվի մեղադրանքի հիմքում:
Այսպիսով՝ Դատարանն արձանագրում է, որ վերը շարադրված ցուցմունքներում որևէ մեկն ուղղակի կերպով չի հայտնել, որ Մեսրոպ Խառատյանն ակտիվ մասնակցություն է ունեցել կռվին, մարմնական վնասվածքներ է պատճառել կամ դանակահարել: Այլ կերպ ասած՝ նշված ցուցմունքները կարող են վկայել, որ Մեսրոպ Խառատյանը եղել է դեպքի վայրում և հնարավոր է մասնակցել է վիճաբանությանը, սակայն դրանից ավել որևէ փաստ, ըստ էության, չեն պարունակում:
Դատարանը, նախքան Սերգեյ Հարությունյանի ցուցմունքների մանրամասը քննարկումը, ցանկանում է անդրադառնալ հակընդդեմ հարցման իրավունքի ապահովված լինելու հարցին.
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի <դ> կետի` արդար դատաքննության իրավունքի համաձայն՝ քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք իրավունք ունի հարցաքննելու իր դեմ ցուցմունք տվող վկաներին (…):
ՀՀ Սահմանադրության 67-րդ հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի՝ իր դեմ ցուցմունք տվող անձանց հարցման ենթարկելու իրավունք:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի կարգավորմամբ՝ մեղադրյալն իրավունք ունի տալ ցուցմունքներ կամ հրաժարվել ցուցմունքներ տալուց, առերես հարցաքննվել իր դեմ վկայած անձանց հետ:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2014 թվականի մայիսի 31-ի թիվ ԵԱՔԴ/0189/01/11 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ քրեական դատավարությունում արդար դատաքննության հիմնարար իրավական արժեքի բաղադրատարրերից է պաշտպանության կողմի իրավունքը հակընդդեմ հարցման (կոնֆրոնտացիայի) ենթարկել մեղադրական բովանդակությամբ ցուցմունք տված վկաներին: Ընդ որում, նշված իրավունքի իրացման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի պաշտպանության կողմին տրվի մեղադրյալի դեմ հանդես եկած անձանց ցուցմունքները վարույթի որևէ փուլում վիճարկելու, նրան հարցաքննելու համարժեք և պատշաճ հնարավորություն:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ՝ 2015 թվականի փետրվարի 27-ի թիվ ՇԴ/0172/01/12 որոշմամբ նշել է, որ հակընդդեմ հարցման իրավունքով չապահովված ապացույցը չի կարող դրվել անձի մեղադրական դատավճռի հիմքում: Միևնույն ժամանակ այս արգելքը բացարձակ բնույթ չի կրում, մասնավորապես՝ հակընդդեմ հարցման իրավունքով չապահովված վկայի ցուցմունքը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելն արդար դատաքննության իրավունքի խախտման չի հանգեցնի, եթե վկայի բացակայությունը եղել է արդարացված, և եթե այդ ապացույցը վճռական կշիռ չի ունեցել անձի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում:
Հակընդդեմ հարցման իրավունքին բազմաթիվ անգամ անդրադարձել է նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական դատարանը, մասնավորապես՝ իր նախադեպային որոշումներով (Ավետիսյանն ընդդեմ Հայաստանի, Մանուչարյանն ընդդեմ Հայաստանի, Մամիկոնյանն ընդդեմ Հայաստանի գործերով) հաստատել է, որ բոլոր ապացույցները, սովորաբար, պետք է ներկայացվեն հրապարակային լսումների ժամանակ՝ մեղադրյալի ներկայությամբ՝ մրցակցության սկզբունքով փաստարկներ ներկայացնելու համար: Այս սկզբունքից առկա են բացառություններ, սակայն դրանք չպետք է խախտեն պաշտպանության կողմի իրավունքները: Որպես ընդհանուր կանոն 6-րդ հոդվածի 1-ին կետով և 3-րդ կետի <<դ>> ենթակետով պահանջվում է, որ ամբաստանյալին տրվի վիճարկելու և իր դեմ ցուցմունք տվող վկային հարցաքննելու համարժեք և պատշաճ հնարավորություն, կամ նրա կողմից ցուցմունք տալու ժամանակ, կամ հետագա փուլերում:
Եվրոպական դատարանի մեծ պալատը ներկայացրել է այն սկզբունքները, որոնցով պետք է առաջնորդվել վկայի կողմից դատարան չներկայանալու դեպքերում: Այս սկզբունքները հանգեցնում են հետևյալին.
1. Դատարանը նախ և առաջ պետք է ուսումնասիրի այն նախնական հարցը, թե արդյոք առկա է հիմնավոր պատճառ՝ քննությունից բացակայող վկայի տված ցուցմունքը որպես ապացույց ճանաչելու համար՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վկաները, որպես ընդհանուր կանոն, պետք է ցուցմունք տան դատաքննության ժամանակ և որ ողջամիտ ջանքեր պետք է ներդրվեն՝ նրանց ներկայությունը երաշխավորելու համար:
2. Չներկայանալու պատճառներից հատկանշական են, օրինակ՝ վկայի բացակայությունը քննությունից մահացած կամ վրեժխնդրության երկյուղի հիմքով:
3. Եթե վկան չի հարցաքննվել վարույթի որևէ նախնական փուլում, ապա վկայի ցուցմունքը դատաքննության ժամանակ կենդանի վկայության փոխարեն թույլատրելը պետք է ծառայի որպես ծայրահեղ միջոց:
4. Քննությունից բացակայող վկաների՝ արդեն իսկ տված ցուցմունքը որպես ապացույց ճանաչելը հնարավոր անբարենպաստ հետևանքներ է առաջացնում ամբաստանյալի համար, որը, ըստ էության, քրեական դատավարության ընթացքում պետք է արդյունավետ հնարավորություն ունեն վիճարկելու իր դեմ ուղղված ապացույցները: Մասնավորապես՝ նա պետք է հնարավորություն ունենա ստուգելու վկաների ցուցմունքների ճշմարտացիությունը և հավաստիությունը՝ վկաներն իր ներկայությամբ բանավոր հարցաքննելու միջոցով վկայի կողմից ցուցմունք տալու ժամանակ կամ վարույթի հետագա փուլերում:
5. <<Միակ կամ որոշիչ>> կանոնի համաձայն՝ այն դեպքում, երբ ամբաստանյալի դատապարտումը բացառապես կամ հիմնականում հիմված է այն վկաների ցուցմունքների վրա, որոնց մեղադրյալը չի կարող հարցաքննել վարույթի որևէ փուլում, նրա պաշտպանության իրավունքներն անհիմն կերպ սահմանափակվում են: Այսպիսով՝ Եվրոպական դատարանի հակընդդեմ հարցման վերաբերյալ ձևավորած նախադեպային իրավունքից կարելի է եզրակացնել հետևյալ մոտեցումը.
Նշվածից կարելի եզրահանգել, որ ապացույցները, որպես կանոն, պետք է ձևավորվեն դատաքննության ընթացքում՝ ամբաստանյալի ներկայությամբ՝ հակադիր դիրքորոշում ներկայացնելու լույսի ներքո, ուստի այս կանոնը պետք է դիտել որպես <<ոսկե կանոն>> և դատարանները պետք է հնարավորին պահպանեն այն: Հնարավոր են դեպքեր, երբ նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տվող անձն այս կամ այն պատճառով չի կարողանում ներկայանալ դատարան, սակայն այդ դեպքում նրա չներկայանալը պետք է օբյեկտիվ և ծայրահեղ պատճառներ ունենա, այլ ոչ թե դա լինի ցուցմունք տվող անձի զուտ խուսափողականության, կամաարտահայտության, կամակորության, քմահաճույքի արդյունք: Որպես օբյեկտիվ պատճառներ Եվրոպական դատարանը նշել է ցուցմունք տված անձի մահը կամ իրենից վրեժխնդիր լինելու հանգամանքը: Այսինքն՝ յուրաքանչյուր դեպքում դատարանների խնդիրն է պարզել, թե ցուցմունք տվող անձի բացակայությունը հիմնավոր և օբյեկտիվ պատճառ ունի, թե ոչ, իսկ եթե չունի՝ ձեռնարկի հնարավոր ողջամիտ բոլոր միջոցները վերջինի ներկայությունը դատաքննության ընթացքում ապահովելու համար:
Եվրոպական դատարանը վերը նշված ընդհանուր կանոնից նախատեսել է բացառություն, որոնք, այնուամենայնիվ, չեն կարող հանգեցնել պաշտպանության իրավունքի խախտման: Եվ դատարանը նշված բացառությունը պայմանավորել է ապացույցի միակ և վճռորոշ չլինելու հանգամանքով: Այսինքն՝ բոլոր այն դեպքերում, երբ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցը միակ և որոշիչն է, ապա այդ ապացույցը, առանց հրապարակային դատաքննության ընթացքում հետազոտվելու, չի կարող դիտվել որպես թույլատրելի ապացույց:
Հարկ է նկատել, որ ըստ Եվրոպական դատարանի՝ միակ ապացույցը պետք է ընկալվի որպես մեղադրյալի դեմ ուղղված միակ ապացույց, իսկ որոշիչ ապացույցը պետք է մեկնաբանվի նեղ իմաստով՝ որպես այնպիսի նշանակության կամ կարևորության ապացույց, որը կարող է որոշիչ լինել գործի համար:
Ինչպես արդեն նշվեց Եվրոպական դատարանի դիրքորոշումը կայանում է նրանում, որ մեղադրյալը դատավարության գոնե մեկ փուլում՝ նախաքննական կամ դատաքննական, պետք է հնարավորություն ունենա հարցաքննելու իր դեմ վկայություն տված անձանց, այսինքն՝ կոնֆրոնտացիայի իրավունք պետք է ունենա: Հետևաբար, հնարավոր են իրավիճակներ, երբ նախաքննության ընթացքում իրականացված լինի մեղադրյալի և վկայի միջև առերես հարցաքննություն, որի ընթացքում մեղադրյալը նույնիսկ իր պաշտպանի ներկայությամբ հնարավորություն ունենա մանրամասը հարցադրումներ անել իր դեմ վկայություն տվող անձին, իսկ վերջինը դատարան չներկայանա: Այդ դեպքում առերես հարցաքննությունը կարող է փոխարինել, հավասարեցվել հակընդդեմ հարցմանը և այդ փաստը դիտարկվի, որ անձին հնարավորություն տրվել է հակընդդեմ հարցաքննելու: Այնուամենայնիվ, նշված հանգամանքը պետք է ծայրահեղ միջոց լինի և դա չի կարող որևէ ձևով հիմք հանդիսանալ, որպեսզի դատարանը դատաքննության փուլում չձեռնարկի բոլոր ողջամիտ միջոցները պարզելու, թե վկայի դատարան չներկայանալը հիմնավոր է, թե ոչ և արդյունքում՝ չիրականացնի հնարավոր գործողություններ հակընդդեմ հարցման իրավունքը դատաքննության ժամանակ նույնպես ապահովելու համար: Սակայն այն դեպքում, երբ վկայի ցուցմունքը միակ և որոշիչ ապացույցն է, այլ օժանդակ ապացույցներ կամ հակակշռող գործոններ չկան, ապա միայն առերես հարցաքննության փաստը չի կարող բավարար երաշխիք հանդիսանալ անձի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար: Այսինքն՝ եթե նույնիսկ դա հակընդդեմ հարցման տեսանկյունից չդիտվի որպես արդար դատաքննության իրավունքի խախտում, այնուամենայնիվ, միակ այդ ապացույցը չի կարող դիտարկվել որպես հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշ, որը կբացառի հակառակի ողջամիտ հավանականությունը:
Ամփոփելով վերը նշված օրենսդրական և նախադեպային կարգավորումների շուրջ իրականացված քննարկումը՝ կարելի է արձանագրել, որ հակընդդեմ հարցման իրավունքը հանդիսանում է անձի հիմնարար իրավունքներից մեկը և արդար դատաքննության բաղադրատարր, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինը պետք է ապահովի դրա իրականացումը: Հակընդդեմ հարցման իրավունքով չապահովված վկայի ցուցմունքը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելն արդար դատաքննության իրավունքի խախտման չի հանգեցնի, եթե վկայի բացակայությունը եղել է արդարացված, և եթե այդ ապացույցը վճռական կշիռ չի ունեցել անձի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում: Այլ կերպ ասած՝ բոլոր այն դեպքերում, երբ վկայի տված ցուցմունքը անձի մեղավորության հարցում վճռական նշանակություն ունի, ապա դատարանում պետք է ապահովվի հակընդդեմ հարցման իրավունքը:
Սույն քրեական գործով Մեսրոպ Խառատյանը վարույթի որևէ փուլում հնարավորություն չի ունեցել հարցեր տալու իր դեմ ցուցմունք տված Սերգեյ Հարությունյանին.
Այսպես՝ նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ին, Մեսրոպ Խառատյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում, վերջինը ձերբակալվել է 2017 թվականի սեպտեմբերի 16-ին, ինչից հետո՝ մինչև գործը դատարան ուղարկելը, քրեական գործում առկա է միայն օպերատիվ գրություն, համաձայն որի՝ ձեռնարկված համապատասխան գործողությունների արդյունքում պարզվել է, որ Սերգեյ Հարությունյանը մշտական բնակության է մեկնել արտերկիր: Հնարավոր չի եղել պարզել արտերկրում վերջինի բնակության կոնկրետ հասցեն, հեռախոսահամարը կամ ՀՀ վերադառնալու հնարավոր հանգամանքները:
Սակայն Դատարանի գնահատմամբ զուտ մեկ օպերատիվ գրությամբ պատասխանը բավարար չէ արձանագրելու, որ վարույթն իրականացնող մարմինն անհրաժեշտ ջանասիրություն է գործադրել վկայի հայտնաբերման ուղղությամբ, քանի որ քրեական գործում բացակայում է Սերգեյ Հարությունյանի բնակության հասցե ուղարկված ծանուցումները, ոստիկանության կամ վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից բնակարան այցելություն կատարած լինելու արձանագրությունը, ՍԷԿՏ համակարգից ստացված տեղեկատվությունը և այլն: Նաև պարզ չէ, թե ինչպես է երևում, որ վկան այլ երկիր է բնակություն հաստատել, առավել ևս այն պայմաններում, երբ Դատարանի հետագա հարցումներից ակնհայտ է, որ վկան ժամանակ առ ժամանակ ՀՀ-ից դուրս է եկել և վերադարձել: Ընդ որում, Դատարան ստացված տեղեկություններից կարելի է եզրահանգել (հակառակ տվյալը բացակայում է), որ Հայաստանում գտնված ժամանակահատվածում Սերգեյ Հարությունյանը բնակվում է այն նույն հասցեում, որը քրեական գործում նշված է:
Իսկ Դատաքննության փուլում ձեռնարկած միջոցառումները՝ Սերգեյ Հարությունյանի ներկայությունը դատական նիստերին ապահովելու ուղղությամբ արդյունք չեն տվել: 2018 թվականի հուլիսի 27-ի և սեպտեմբերի 11-ի դատական նիստերի ծանուցումները վերադարձել են չպահանջված նշումով, ինչից հետո ՀՀ ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչության պետից խնդրվել է տրամադրել Սերգեյ Հարությունյանի հաշվառման հասցեի վերաբերյալ տեղեկատվություն: 2018 թվականի սեպտեմբերի 12-ին ստացված գրության համաձայն՝ Սերգեյ Հարությունյանի գրանցման հասցեն հանդիսացել է այն նույն հասցեն, որտեղ ծանուցումներն ուղարկվել են:
Դրանից հետո Դատարանը դիմել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին, որպեսզի հնարավորության դեպքում (հարազատների միջոցով) պարզվի, թե որտեղ է գտնվում Սերգեյ Հարությունյանը և Հայաստանի Հանրապետություն վերադառնալու վերաբերյալ տեղեկատվություն առկա է, թե ոչ: Ստացված պատասխանի համաձայն՝ Սերգեյ Հարությունյանի հայրը՝ Հմայակ Հարությունյանը, հայտնել է, որ որդին շուրջ 3 ամիս գտնվում է Ռումինիայում և տեղեկություն չունի, թե երբ կվերադառնա:
Բացի այդ, դատաքննության տարբեր ժամանակահատվածներում՝ շուրջ 6 անգամ, այդ թվում ցուցմունքը հրապարակելուց հետո, հարցում է կատարվել ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչություն՝ պարզելու Սերգեյ Հարությունյանի ՀՀ-ում լինելու հանգամանքը: Ստացված պատասխան գրությունների համաձայն՝ Սերգեյ Հարությունյանը որոշակի հատվածում անընդմեջ մուտք և ելք է կատարել ՀՀ: Այսպես՝ Սերգեյ Հարությունյանը 2018 թվականի մայիսի 22-ին լքել է ՀՀ-ն, իսկ նույն թվականի մայիսի 27-ին մուտք է գործել ՀՀ, հունիսի 5-ին կրկին դուրս է եկել և վերադարձել հունիսի 8-ին: Այնուհետև՝ նույն թվականի հուլիսի 3-ին լքել է ՀՀ-ն և վերադարձել է հուլիսի 17-ին, հուլիսի 27-ին դուրս է եկել, վերադարձել` օգոստոսի 4-ին և օգոստոսի 30-ին կրկին հեռացել: 2018 թվականի հոկտեմբերի 12-ին Սերգեյ Հարությունյանը վերադարձել է ՀՀ, իսկ հոկտեմբերի 19-ին կրկին մեկնել է ՀՀ-ից: Դրանից հետո վերադարձել է միայն 2019 թվականի մարտի 2-ին, իսկ մարտի 23-ին կրկին հեռացել:
Այսինքն՝ ստացվում է այնպես, որ Սերգեյ Հարությունյանը մուտք և ելք է կատարել ՀՀ և դա այն ժամանակ, երբ ծանուցագրերն ուղարկվել են իր բնակարան, դեռ ավելին՝ 2018 թվականի սեպտեմբեր ամիսն ոստիկանության միջոցով փորձ է արվել որոշակի տեղեկություններ ստանալ, սակայն վկան որևէ անգամ իր Հայաստան գալու մասին Դատարանին կամ այլ մարմնի տեղյակ չի պահել: Եվ 2018 թվականի հոկտեմբերի 19-ին (Դատարանի կողմից ոստիկանական օգնության դիմելուց հետո) կրկին մեկնել է ՀՀ-ից, վերադարձել է միայն 2019 թվականի մարտին և կարճ ժամանակ հետո՝ հեռացել:
Արդյունքում՝ Դատարանի ձեռնարկած միջոցառումներն արդյունք չեն տվել և դատաքննության ընթացքում հրապարակվել են Սերգեյ Հարությունյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները: Ավելին՝ ցուցմունքների հրապարակմանը չեն առարկել մեղադրանքի և պաշտպանական կողմերը:
Դատարանը գտնում է, որ Սերգեյ Հարությունյանի դատական նիստերին չներկայանալը չի կարող համարվել հարգելի, քանի որ բացակայում է Եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքով սահմանված վերը թվարկված հիմքերը: Այլ կերպ ասած՝ Սերգեյ Հարությունյանի ցուցաբերած վարքագիծը ողջամտորեն խոսում է այն բանի մասին, որ վերջինն ուղղակիորեն խուսափել է Դատարան ներկայանալուց, քանի որ ձեռնարկած գործողություններից վկան հաստատապես կարող էր տեղեկանալ քրեական գործի շրջանակներում ցուցմունք տալու անհրաժեշտության մասին, առավել ևս այն պայմաններում, երբ վերջինը սույն քրեական գործից առանձնացված թիվ ԵԱՔԴ/0085/01/14 քրեական գործի շրջանակներում ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ՝ դատարանում գրեթե նույն փաստական հանգամանքների շուրջ հարցաքննվել է: Ընդ որում, վկան մշտական բնակության այլ վայր չի տեղափոխվել և դատաքննության ընթացքում հաճախակի ՀՀ մուտք ու ելք է կատարել: Համենայն դեպս, Դատարան չներկայանալու վերաբերյալ առկա չէ որևէ հարգելի պատճառ: Ավելին՝ Դատարանի համար հատկանշական է նաև այն, որ Սերգեյ Հարությունյանի հետ փոխկապակցված մյուս անձինք, ովքեր սույն քրեական գործով կրկին հարցաքննվել են, նույնպես Դատարան չեն ներկայացել:
Բացի այդ, եթե պայմանականորեն ընդունենք, որ Սերգեյ Հարությունյանի Դատարանում չհարցաքննվելն ինչ-ինչ պատճառներով հարգելի է և նրա ցուցմունքը կարող է դրվել ապացույցների շարքում, ապա մյուս փաստական տվյալների հետ համեմատության մեջ, կարող է խոսք գնալ անձի հնարավոր մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում Սերգեյ Հարությունյանի ցուցմունքների վճռական կշիռ ունենալու մասին: Ուստի այդ վճռական լինելու փաստով այդ ցուցմունքները, առանց կոնֆրոնտացիայի իրավունքն ապահովված լինելու, միևնույնն է, չեն կարող դրվել անձի մեղավորությունն ապացուցելու հիմքում, քանի որ նշվածի մասին ուղղակի վկայում է Եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումները:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ՏԴ2/0037/01/15 որոշմամբ հայտնել է, որ հակընդդեմ հարցման իրավունքի կենսագործման իրավաչափությունը և քրեական վարույթի արդարացիությունը գնահատելիս ևս կարևոր նշանակություն ունի հանցագործության կատարման մեջ մեղադրվող անձի վարքագիծը: Գործնականում կարող են լինել իրավիճակներ, երբ հանցագործության կատարման մեջ մեղադրվող անձն իր ոչ իրավաչափ վարքագծով նվազեցնի կամ նույնիսկ անհնարին դարձնի հակընդդեմ հարցման իրավունքի կենսագործման հնարավորությունը։ Այն դեպքերում, երբ հանցագործության մեջ մեղադրվող անձն իմացել է կամ օբյեկտիվորեն պետք է իմանար իր նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդման մասին, սակայն տևական ժամանակ թաքնվել է վարույթն իրականացնող մարմնից և գտնվել հետախուզման մեջ, ապա այդ ժամանակահատվածում վկաները ողջամտորեն կարող են մահանալ կամ հեռանալ երկրից այնպիսի անհայտ հասցեով, որը հնարավոր չլինի պարզել և միջազգային իրավական օգնության շրջանակներում ապահովել հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի հակընդդեմ հարցման իրավունքի իրացումը։ Թեև նշված հանգամանքները չեն կարող վկայել այն մասին, որ հանցագործության կատարման մեջ մեղադրվող անձի թաքնվելու և հետախուզման մեջ գտնվելու հանգամանքներն ինքնին բավարար են անվերապահ եզրահանգում անելու համար, որ անձը զրկվել է հակընդդեմ հարցման իր իրավունքից, սակայն գործի փաստական հանգամանքների համատեքստում դրանք կարող են ունենալ ծանրակշիռ նշանակություն վկայի նախաքննական ցուցմունքի օգտագործման նպատակով հակակշռող գործոնների առկայությունը, ինչպես նաև ընդհանուր առմամբ վարույթի արդարացիությունը գնահատելիս։ Այդ համատեքստում էական կարող են լինել այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են օրինակ՝ անձի՝ իր նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդման մասին տեղեկացված լինելու, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու և հետախուզման մեջ գտնվելու ժամանակահատվածի տևողության, վարույթին պաշտպանի ներգրավվածության, անձի հայտնաբերման և վարույթն իրականացնող մարմնի տրամադրության տակ հայտնվելու հանգամանքների և գործի այլ փաստական տվյալների գնահատումը, որոնք կարող են վկայել այն մասին, որ հանցագործության կատարման մեջ մեղադրվող անձը ողջամտորեն կանխատեսելով վրա հասնող հետևանքների բնույթը՝ իր ոչ իրավաչափ վարքագծով իրեն ենթադրաբար զրկել է իր դեմ ցուցմունք տված անձանց հակընդդեմ հարցման ենթարկելու հնարավորությունից:
Դատարանը գտնում է, որ մեջբերված ՀՀ վճռաբեկ դատարանի և սույն գործի փաստական հանգամանքները չեն համընկնում, իսկ հակընդդեմ հարցումը չապահովելու իրավաչափության պայմանները սույն գործում բացակայում են, քանի որ արդեն իսկ նշվել է, որ Մեսրոպ Խառատյանի հայտնաբերումից հետո նախաքննական մարմինը գործողություններ չի ձեռնարկել առերես հարցաքննությունն ապահովելու հարցում, իսկ դատաքննության ընթացքում հենց վկայի վարքագծի հետևանքով հնարավոր չի եղել դա իրականացնել: Այսինքն՝ թեև դատավարական որոշակի փուլում ամբաստանյալի հետախուզման մեջ գտնվելու պատճառով կարող էր հնարավոր չլինել հակընդդեմ հարցումն ապահովվել, սակայն վերջինի հայտնաբերումից հետո բավարար ժամանակ և հնարավորություն եղել է, որպեսզի այդ իրավունքն իրացվեր, քանի որ դրա չիրականացնելն այլևս պայմանավորված չի եղել ամբաստանյալի վարքագծով: Այլ խոսքով՝ բացակայել է այնպիսի հիմնավոր պատճառներ, որ վկայի ներկայությունն օբյեկտիվորեն (մահ, վրեժխնդիր լինելու վախ, բնակության մշտական վայրի փոփոխություն, հիվանդություն, անհաղթահարելի ուժ և այլն) հնարավոր չէր ապահովվել: Հետևաբար, այս դեպքում ամբաստանյալի խնդիրը չէ, թե իր հայտնաբերումից հետո ինչ պատճառներ են եղել, որ հակընդդեմ հարցումը չի իրականացվել:
Այնուամենայնիվ, Դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ այն հարցին, եթե նույնիսկ հակընդդեմ հարցման իրականացված չլինելը հաղթահարված համարվի և չդրվի ապացույցի անթույլատրելիության հիմքում, ապա Սերգեյ Հարությունյանի ցուցմունքներն ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցության մեջ բավարար են Մեսրոպ Խառատյանի մեղավորությունը հաստատված համարելու, թե ոչ.
Այս դեպքում ևս հրապարակվում է վերը նշված ցուցմունքների այն հատվածները, որոնք առանցքային են:
Նախաքննության ընթացքում Սերգեյ Հարությունյանը ցուցմունքներ է տվել, որ դեպքը տեղի է ունեցել ժամը 23:00-ի սահմաններում, երբ ինքը վթարի է ենթարկվել: Դեպքի վայր եկել են Մոսոն և Վաղինակը, իսկ վերջինը, տեսնելով, որ նշված երկու տղաներն իրեն քաշքշում են, մոտեցել է և այդ տղաներին հարցրել՝ ինչ են անում, ի պատասխան որի՝ վարորդի ետևի ուղևորը ձեռքով հարվածել է Վաղինակի դեմքի շրջանին, ինչի հետևանքով Վաղինակը վայր է ընկել: Դրանից հետո ինքը շարունակել է վարորդի հետ վիճաբանությունը և քաշքշուկը, իսկ երկրորդը մնացել է Վաղինակի և Մոսոյի հետ, որի ընթացքում քաշքշել են միմյանց, քանի որ ինքն, ըստ էության, զբաղված է եղել վարորդի հետ քաշքշուկով: Իրենից մոտ 5-6 մետր հեռավորության վրա Վաղինակը և Մոսոն քաշքշել և կռվել են ուղևորի հետ, ինչը տևել է մոտ 1-2 րոպե և լսել է, որ ուղևորը սկսել է գոռալ՝ <<զենքս, զենքս բերեք>>: Այդ ձայնը լսելուց հետո՝ ինքը թեքվել է նրանց կողմ, նկատել, որ ուղևորը վազքով գնացել է դեպի ավտոմեքենան, վերջինի ետևից վազել է Մոսոն, վերջինի ետևից էլ՝ Վաղինակը: Մինչև Վաղինակի հասնելը, տեսել է, որ ուղևորն արդեն հասել է <<Պրադոյի>> դիմացի հատվածը, իսկ Մոսոն, ետևից հասնելով ուղևորին, ձախ կողմից, ձախ ձեռքով հարվածել է նրա կրծքավանդակի ետնամասին և ուղևորն անմիջապես ընկել է գետնին, թե ինչ դիրքով՝ չի կարող մտաբերել: Դրանից անմիջապես հետո Մոսոն գոռացել է՝ <<գնացինք>>: Երբ լսել է, որ ուղևորը գոռացել է՝ <<արա ուր է զենքը>> և վազել է ավտոմեքենայի մոտ, նրա ետևից վազել է Մոսոն և թիկունքից ձեռքով ձախ կրծքավանդակին է հարվածել՝ ետևի թիակի մասին, ինչի արդյունքում վերջինը վայր է ընկել, որից հետո բղավել են՝ գնացինք:
Մեկ այլ ցուցմունքում հայտնել է, որ Մոսոյի ձեռքին ինքը ոչինչ չի նկատել, քանի որ գտնվում էր 4-5 մետր հեռավորության վրա և մութ էր: Կռվի ժամանակ զենք և դանակ, այլ առարկա չի նկատել Վաղինակի, ինչպես նաև իր հետ կռվող երկու տղաների ձեռքին: Զենք, հրազեն, դանակ կամ այլ առարկաներ չի տեսել Սերգեյ Աբովյանի, Արսեն Շահբազյանի, Վաղինակի և Մոսոյի մոտ: Արսենին հարվածելու պահին Մոսոյի ձեռքին եղել է առարկա, թե ոչ, չի կարող ասել, բայց որ այդ հարվածից է Արսենն ընկել և հետագայում պարզվել է, որ ստացել է սուր կտրող-ծակող գործիքի վնասվածք, հնարավոր է, որ Մոսոյի ձեռքին ինչ-որ կտրող-ծակող առարկա եղած լինի, իսկ Վաղինակը վազքով հասել է նրանց, երբ Արսենն արդեն ընկած էր: Արսենը, երբ գոռացել է՝ <<զենքը, զենքը>> ու վազել դեպի ավտոմեքենան, գտնվել է նորմալ վիճակում և եթե նա մինչ Մոսոյի ձեռքով հարվածելը ստացած լիներ նման վնասվածք, ապա չէր կարող վազել: Չի պնդում, որ ձեռքի հարվածից է մահացել և ստացել այդ մահացու վնասվածքը, հնարավոր է նրա ձեռքին եղել է սուր կտրող-ծակող գործիք, որով հնարավոր է եղել է հարվածը, ինչից էլ Շահբազյանը մահացել է, քանի որ այլ անձ Արսենի մարմնի նշված մասին չի հարվածել:
Հաջորդիվ ցուցմունքով վկան հայտնել է, որ կռվի ժամանակ գտնվել է 4-5 մետր հեռավորության վրա, մանրամասներ չի հիշում, հիշում է, որ հորեղբոր որդուն հարվածել է Ա.Շահբազյանը: Քանի որ վիճաբանության ժամանակ հիմնականում Սերգեյի հետ գտնվել է մեջքով դեպի մյուսները, մանրամասները լավ չի տեսել և չի հիշում:
Մոսոն ու Վաղինակը ձեռքերով և ոտքերով, որը հստակ ևս չի հիշում, հարվածել են Արսեն Շահբազյանին: Սակայն ինքը չի տեսել, թե նրանցից ով ում մարմնի որ մասերին կամ քանի անգամ է հարվածել, քանի որ նախ գտնվել է 4-5 մետր հեռավորության վրա, մութ է եղել և միաժամանակ քաշքշել ու վիճաբանել է Սերգեյի հետ:
Հաջորդիվ՝ Սերգեյ Հարությունյանը նշում է, որ Մոսոյի ձեռքին դանակ կամ այլ գործիք չի տեսել: Եվ եթե ենթադրաբար նշել է, որ Մոսոյի մոտ հնարավոր է եղած լիներ սուր կտրող գործիք, ապա դա իր ենթադրությունն է, քանի որ Արսենին հասցվել են նման գործիքով վնասվածներ և վերջինին մինչև ընկնելը ոչ ոք չի հարվածել: Ինչպես նշել է իր ցուցմունքներում, այժմ էլ պնդում է և հայտնում, որ Մոսոն՝ նույն Մեսրոպ Խառատյանը, ինքը տեսել է, որ վազել և հարվածել է Արսեն Շահբազյանի թիկունքի ձախ հատվածին, որից անմիջապես հետո չի հիշում, թե ինչպես և ինչ դիրքով Արսեն Շահբազյանն ընկել է գետնին:
Անձամբ չի տեսել, որ Արսենին Մոսոն է դանակով կամ այլ գործիքով հարվածել, քանի որ նրա ձեռքին գործիքներ չի տեսել հեռու գտնվելու և մութ լինելու պատճառով, սակայն պնդում է, որ Մոսոն է ձեռքով հարվածել Արսենի թիկունքի ձախ մասին, որից հետո նա վայր է ընկել:
Սերգեյ Աբովյանի հետ միմյանց քաշքշել կամ վիճաբանել են իր ավտոմեքենայի անմիջապես հետնամասում, իսկ Վաղինակը և Մեսրոպն իրենցից մոտ 7-8 մետր հեռավորության վրա՝ Սերգեյ Աբովյանի <<Տոյոտա Պրադոյի>> առջև վիճաբանել են Արսեն Շահբազյանի հետ: Ինչպես նշել է նախկին ցուցմունքներում, երբ ինքը լսել է, որ ասել են՝ <<ուր է զենքս>>, այդ ժամանակ նայել է նրանց կողմ և տեսել, որ Արսեն Շահբազյանը վազել է դեպի Սերգեյի ավտոմեքենայի աջ դռան կողմը, վերջինի ետևից վազել էր Մեսրոպը, և Արսեն Շահբազյանը դեռ չհասած նշված ավտոմեքենայի դռան մոտ՝ Մեսրոպը, որքան հիշում է, ձախ ձեռքով հարվածել է Արսենի ձախ թիկունքի հատվածին, որից Արսենն ընկել է գետին և իրենք այդտեղից գնացել են:
Երբ Մեսրոպը վազել է Արսեն Շահբազյանի ետևից և հարվածել Արսենի թիկունքի ձախ հատվածին, այդ ժամանակ, որքանով հիշում է, Արսեն Շահբազյանը մի փոքր դեպի ձախ թեքված է եղել դեպի <<Տոյոտա>> ավտոմեքենան, այսինքն լրիվ թիկունքով չի եղել Մեսրոպին, այլ դեմքով կիսաշրջված դեպի նշված ավտոմեքենան: Մեսրոպ Խառատյանի կողմից Արսեն Շահբազյանին հարվածելուց հետո, ինքը չի տեսել, թե Արսենն ինչպես և ինչ դիրքով է ընկել գետնին, քանի որ Մեսրոպը փակել է իր տեսադաշտը և նշված հատվածում մութ է եղել, որի պատճառով էլ չի տեսել Մեսրոպի ձեռքին եղած առարկան:
Սերգեյ Հարությունյանի ցուցմունքների մեջբերված հատվածներում առկա են մի շարք հակասություններ, որոնք ունեն կարևոր նշանակություն անձի մեղավորության հարցը քննարկելիս:
Այսպես՝
ցուցմունքների սկզբնական հատվածից պետք է փաստել, որ դեպքը տեղի է ունեցել ժամը 23:00-ի սահմաններում: Դեպքի վայր եկել են միայն Վաղինակը և Մոսոն: Սերգեյ Հարությունյանը քաշքշուկի մեջ է գտնվել Սերգեյ Աբովյանի հետ, իսկ Վաղինակը և Մոսոն 5-6 մետր հեռավորության վրա վիճաբանել են Արսենի հետ: Զենքի վերաբերյալ ուղևորի ձայնը լսելուց հետո՝ Սերգեյը թեքվել է նրանց կողմ, նկատել, որ ուղևորը վազքով գնացել է դեպի ավտոմեքենան, վերջինի ետևից վազել է Մոսոն, իսկ նրա ետևից՝ Վաղինակը: Մինչև Վաղինակի հասնելը, տեսել է, որ ուղևորն արդեն հասել է <<Պրադոյի>> դիմացի մասին, իսկ Մոսոն, ետևից հասնելով ուղևորին, ձախ կողմից, ձախ ձեռքով հարվածել է նրա կրծքավանդակի ետնամասին և ուղևորն անմիջապես ընկել է գետնին, թե ինչ դիրքով՝ չի կարող մտաբերել: Արսենին հարվածելու պահին Մոսոյի ձեռքին եղել է առարկա, թե ոչ, չի կարող ասել, բայց որ այդ հարվածից է Արսենն ընկել և հետագայում պարզվել է, որ ստացել է սուր կտրող-ծակող գործիքի վնասվածք, հնարավոր է, որ Մոսոյի ձեռքին ինչ-որ առարկա եղած լինի, իսկ Վաղինակը վազքով հասել է նրանց, երբ Արսենն արդեն ընկած էր:
Վկայի ցուցմունքից հստակ երևում է, որ դեպքը եղել է ուշ ժամի, ինքը գտնվել է մինչև 5-6 մետր հեռավորության վրա և Մոսոյի ձեռքին որևէ առարկա չի տեսել, սակայն հնարավոր է համարում, որ սուր կտրող-ծակող առարկա եղած լինի, քանի որ Արսենը նման վնասվածք է ստացել: Այսինքն՝ վկայի ենթադրության միակ փաստարկն այն է, որ Մեսրոպի ձեռքի հարվածից հետո տուժողը վայր է ընկել և վերջինի մոտ առկա է վնասվածք:
Այնինչ՝ վկայի ցուցմունքից երևում է, որ թիկունքից Մոսոյի ձեռքով հարվածն ընդհանրապես սկզբնական հարված չի կարող համարվել, քանի որ մինչ այդ եղել է քաշքշուկ և կռիվ: Բացի այդ, վկան նշում է, որ Վաղինակը և Մոսոն իրենից 5-ից 6 մետր հեռավորությամբ վիճաբանել և կռվել են Արսեն Շահբազյանի հետ, որից հետո նոր միայն տեղի է ունեցել Արսենի՝ <<Պրադո>> ավտոմեքենայի կողմ վազելը և Մոսոյի ու Վաղինակի վերջինին հետապնդելը: Հետևաբար, ավտոմեքենայի կողմ վազելու արդյունքում՝ Սերգեյ Հարությունյանի նշած 5-ից 6 մետր հեռավորությունն էլ ավելի պետք է հեռվացած լինի:
Ցուցմունքների հաջորդիվ հատվածից կարելի է եզրակացնել, որ Սերգեյ Հարությունյանը վերստին հաստատում է, որ գտնվել է 4-ից 5 մետր հեռավորության վրա և հիմնականում Սերգեյ Աբովյանի հետ գտնվել է մեջքով դեպի մյուսները, մանրամասները լավ չի տեսել և չի հիշում, ինչպես նաև՝ ինքը չի տեսել, թե Արսենն ինչպես և ինչ դիրքով է ընկել գետնին, քանի որ Մեսրոպը փակել է իր տեսադաշտը և նշված հատվածում մութ է եղել:
Այնուհետև՝ վկան նշում է, որ Վաղինակը և Մոսոն իրենից գտնվել են 7-8 մետր (վերևում նշել է 5-6) հեռավորության վրա և ամրապնդել է, որ դա իր ենթադրություն է, որ Մոսոյի մոտ հնարավոր է սուր կտրող-ծակող առարկա եղած լինի, քանի որ Արսենին հասցվել են նման գործիքով վնասվածներ և վերջինին մինչև ընկնելը ոչ ոք չի հարվածել: Պետք է նկատել, որ մյուս ցուցմունքներում վկան հստակ պնդել է, որ մինչ Մոսոյի կողմից Արսենի ետևից վազելը, բազմաթիվ հարվածներ արդեն իսկ վերջինին հասցվել են: Ավելին՝ ըստ վկայի պատմածի՝ ենթադրում է, որ հենց այդ հարվածներից հետո է Արսեն Շահբազյանը գոռացել, թե զենքն ուր է և վազել մեքենայի կողմ (այդ մասին է վկայում նաև գործով անցնող մյուս անձանց ցուցմունքները): Ընդ որում, մեջբերված ցուցմունքներից երևում է, որ վկան անձամբ չի տեսել, որ Արսենին Մոսոն է դանակով կամ այլ գործիքով հարվածել, քանի որ նրա ձեռքին ոչինչ չի տեսել՝ հեռու գտնվելու և մութ լինելու պատճառով, սակայն պնդում է, որ Մոսոն է ձեռքով հարվածել Արսենի թիկունքի ձախ մասին: Ավելին՝ վկան հայտնել է, որ Մեսրոպը փակել է իր տեսադաշտը և նշված հատվածում մութ է եղել, որի պատճառով չի տեսել Մեսրոպի ձեռքին եղած առարկան:
Հետագայում Սերգեյ Հարությունյանը փոխում է իր ցուցմունքը և նշում, որ Վաղինակն է հիմնականում հարվածել Արսենին, իսկ երբ Արսենը գոռացել է՝ ուր է զենքս և վազել է դեպի <<Պրադո>> մակնիշի ավտոմեքենան, դիլիջանցի Մոսոն վազել է նրա ետևից և հասնելով Արսենին, որքան հիշում է, ձախ ձեռքով հարվածել է տուժողի թիկունքին՝ ձախ կողմին կամ ձախ կողմից, որից անմիջապես հետո Արսենն ընկել է: Այսինքն՝ վկան նախորդ իր բոլոր ցուցմունքներում չի խոսել այն մասին, որ Վաղինակն է հիմնականում հարվածել, այլ հայտնել է, որ Վաղինակը և Մոսոն են կռվել Արսենի հետ:
Վերը նշված ցուցմունքների շուրջ կատարված վերլուծությունից Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Սերգեյ Հարությունյանի հայտնած տվյալները որոշ դեպքերում իրարամերժ են և կասկած են առաջացնում: Նախ պարզ չէ, թե ինչու Սերգեյ Հարությունյանը նշում է, որ դեպքի վայր եկել են միայն Վաղինակը և Մոսոն, այն դեպքում, երբ քրեական գործում կան մի շարք տվյալներ, որ այդ կողմից մասնակցել են մոտ 6 կամ ավել անձինք: Եվ երկրորդ՝ անհասկանալի է, թե ինչու է Սերգեյ Հարությունյանը ցուցմունքների սկզբնական մասում նշել է, որ Վաղինակը և Մոսոն են հարվածել Արսեն Շահբազյանին, իսկ հետո ասում է, որ հիմնականում, մինչև մեքենայի կողմ վազելը, Վաղինակն է հարվածներ հասցրել:
Բացի այդ, թիվ ԵԱՔԴ/0085/01/14 քրեական գործի շրջանակներում Սերգեյ Հարությունյանը ցուցմունք է տվել, որ լսել է, թե ինչպես է Արսենը բղավում, թե որտեղ է զենքը: Ինքն անմիջապես պտտվել ու տեսել է, որ Վաղինակը բարձրանում է գետնից, իսկ Արսենը վազել է դեպի մեքենան, նրա ետևից վազել է մեկը ու հարվածել, որից հետո Արսենն ընկել է: Վաղինակը մոտեցել է իրենց, հրել է Սերգեյին ու պահանջել է իրեն հեռանալ:
Այս ցուցմունքով Սերգեյ Հարությունյանը նույնիսկ չի նշել, որ հարվածողը եղել է Մեսրոպ Խառատյանը:
Դատարանի մոտ ողջամտորեն ձևավորվում է այն մտահոգությունը, որ Սերգեյ Հարությունյանն իր նախաքննական ցուցմունքներով դեպքի հանգամանքները ողջ ճշմարտությամբ չի ներկայացրել, այլ անձանց մասին տեղեկություններ չի հայտնել, փոխարենը ենթադրություններ է արել, որ հնարավոր է կտրող-ծակող առարկայով հարվածած լինի Մեսրոպ Խառատյանը, չնայած այն բանին, որ վկան երբևէ չի խոսել, որ ամբաստանյալի մոտ դանակ կամ այլ առարկա տեսել է, իսկ եղբոր՝ Վաղինակ Հարությունյանի մասով, կտրականապես բացառել է դանակով հարվածած լինելու հավանականությունը: Ընդ որում, կտրականապես բացառելը պայմանավորված է միայն այն տրամաբանությամբ, որ Վաղինակը վազել է Մեսրոպ Խառատյանի ետևից, իսկ վերջինը թիկունքից ձեռքով հարվածել է տուժողին: Սակայն ուշադրության է արժանի, որ քրեական գործում կան բավարար տվյալներ, որ Վաղինակի և Մեսրոպի կողմից կռվին մասնակցել են մոտ 6 կամ ավելի անձինք, իսկ Արսեն Շահբազյանին մինչև մեքենայի կողմ վազելն արդեն իսկ բազմաթիվ անձանցով հարվածներ հասցված եղել են: Ավելին՝ դրա մասի է վկայում նաև փորձագետի թիվ 83/լ եզրակացությունը, համաձայն որի՝ Արսեն Շահբազյանի մոտ, բացի սուր կտրող-ծակող առարկայով պատճառված վնասվածքից, առկա են եղել մի շարք այլ վնասվածքներ: Հետևապես, Դատարանի համար անհասկանալի է վկայի այն ենթադրությունը, որ Մեսրոպ Խառատյանը ձեռքով (երբևէ չի նշել առարկայով) մեկ հարված է հասցրել տուժողի թիկունքից և դա հենց այն հարվածն է, որը մահ է պատճառել:
Մեկ այլ 2013 թվականի ապրիլի 10-ի ցուցմունքով Սերգեյ Հարությունյանն ուղղակիորեն նշում է, որ Արսենին դանակով կամ այլ գործիքով մահացու վնասվածքը չէր կարող հասցնել իր հորեղբորորդի Վաղինակ Հարությունյանը, քանի որ նա ընդհանրապես իր մոտ նման առարկաներ չի պահում և իր էությամբ չէր կարող Արսենին սպանել: Ուստի իր ցուցմունքից հետևում է, որ տուժողին հնարավոր է հարվածած լինի Մոսոն և մահացու վնասվածք պատճառած լինի:
Այսինքն՝ Դատարանի մոտ որոշակիորեն առաջանում է այն համոզմունքը, որ Սերգեյ Հարությունյանի հիմնական նպատակը՝ փորձ անել ամեն կերպ համոզել, ներկայացնել այնպես, որ Վաղինակ Հարությունյանը դանակով չէր կարող հարվածել, իսկ եթե ոչ վերջինը, ապա դա՝ Մեսրոպ Խառատյանն է:
Ինչ վերաբերում է Սերգեյ Հարությունյանի այն հայտնածին, որ Արսենը, երբ վազել է դեպի ավտոմեքենան, գտնվել է նորմալ վիճակում և եթե նա մինչ այդ ստացած լիներ նման վնասվածք, ապա չէր կարող վազել, իսկ այլ անձ վերջինի մարմնի նշված հատվածին չի հարվածել, ապա Դատարանի գնահատմամբ դա միայն վկայի սուբյեկտիվ ընկալումն է և չի բխում փաստարկված տրամաբանությունից, քանի որ արդեն ներկայացվել է, որ Արսեն Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին բազմաթիվ լուրջ հարվածներ հասցված եղել են, այն էլ՝ հիմնական հարվածները գետնին ընկած վիճակում, իսկ այդ դեպքում ընդունել, որ փոխադարձ կռվի ընթացքում, մի քանի անձանց կողմից հարվածներ հասցնելու պայմաններում, այնուամենայնիվ, վկան հստակ տեսել և մտաբերել է թիկունքի կողմից հարված չստանալը, իրատեսական չէ, այն դեպքում, երբ վերջինը կռվի ընթացքում մի շարք ավելի ակնհայտ գործողություններ չի կարողացել նկատել, տեսնել: Իսկ մյուս դատողությունը, որ եթե մինչ այդ կտրող-ծակող առարկայով հարվածած լինեին, Արսեն Շահբազյանը չէր կարող վազել, ապա դա ոչ թե ենթադրություններով որոշվող հարց է, այլ՝ շատ ավելի մասնագիտական կոնկրետ ոլորտին առնչվող խնդիր, ինչն էլ քրեական գործում առկա փորձագետի եզրակացություններում բացակայում է:
Վերը նշվածից զատ, խիստ կասկած է առաջացնում, թե Սերգեյ Հարությունյանն ի վերջո կարող էր տեսնել Մեսրոպ Խառատյանի կողմից ձեռքով Արսեն Շահբազյանի թիկունքին ենթադրյալ հարված հասցնելը, թե ոչ, քանի որ Դատարանի կողմից վկայի պատմածի շուրջ ընդգծվեց մի շարք հանգամանքներ, մասնավորապես՝ դեպքի վայրի մթությունը, հեռավորությունը, կանգնած դիրքերը, փոխադարձ կռիվը (խառնաշփոթը), տեսադաշտի փակ լինելը և այլն, որի արդյունքում շատ հավանական է, որ վկայի ընկալածը, տեսածն իրական կամ հստակ չլինի: Հետևաբար, քրեական գործի նյութերը բավարար չափով չեն փարատում այն կասկածը, թե ինչպես է Սերգեյ Հարությունյանը, կռվի բռնկված և մյուս կողմին մեջքով կանգնած լինելով, մթության մեջ կարողացել է տեսնել կոնկրետ յուրաքանչյուրի գտնվելու հստակ վայրերը, հարվածի տեղը, դիրքը, առավել ևս այն պայմաններում, երբ իր տեսադաշտը փակ է եղել: Ընդ որում, այդ նույն դիրքում կանգնած Սերգեյ Աբովյանը հայտնել է, որ մթության պատճառով հնարավոր է եղել միայն տեսնել որոշակի իրեր, այն էլ՝ ավտոմեքենա: Ավելին՝ դրա մասին է խոսում հենց վկայի ցուցմունքը, որ ավելի մոտ կանգնած դիրքում (մինչև մեքենայի կողմ վազելը) նույնիսկ հստակ չի տեսել Մոսոյի ու Վաղինակի ձեռքերով ու ոտքերով կատարած հարվածները, քանի որ մութ է եղել և միաժամանակ քաշքշել ու վիճաբանել է Սերգեյի հետ: Բացի այդ, վկան իր 2012 թվականի հոկտեմբերի 30-ի ցուցմունքով նշում է, որ Վաղինակը մոտեցել է իրենց, հարցրել է՝ <<էս ինչ են անում>>, ինչին չեն պատասխանել և ուղևորը հարվածել է Վաղինակին, որի արդյունքում վերջինն ընկել է գետնին, սակայն ինքը հստակ չի տեսել, թե ինչ դիրքով է ընկել Վաղինակ Հարությունյանը, քանի որ մութ է եղել և ինքը շարունակել է հետևել վարորդի գործողություններին: Այսինքն՝ վկան մթության և խառնաշփոթի հետևանքով չի կարողացել հստակ տեսնել նույնիսկ իր մոտ կանգնած անձի ընկնելու տեսարանը:
Սույն հարցի հետ կապված հատկանշական է այն հանգամանքը, որ նախաքննության ընթացքում՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 19-ին՝ ժամը 02:10-ի սահմաններում, դեպքի վայրի զննությունը կատարվել է արհեստական լուսավորության տակ, ինչը կարող է վկայել, որ դեպքից ընդամենը 3 ժամ հետո տարածքում եղել է այնպիսի մթություն, որ հնարավոր չի եղել առանց արհեստական լուսավորության կատարել զննություն:
Սերգեյ Հարությունյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարությունն իրականացվել է 2012 թվականի հոկտեմբերի 30-ին՝ ժամը 16:00-ի սահմաններում, ինչն ակնհայտորեն չի համընկնում դեպքի ժամային հատվածի հետ, որպիսի պայմաններում նախաքննական մարմինն իրական հնարավորություն չի ունեցել (ոչ էլ փորձել է) պարզել, թե Սերգեյ Հարությունյանը կռվի ընթացքում իր դիրքով, հեռավորությամբ, տեսադաշտը փակ և մթության պայմաններում Մեսրոպ Խառատյանի գործողությունները տեսնելու հնարավորություն ունեցել է, թե ոչ, փոխարենը՝ վերջինը մատնանշել է յուրաքանչյուրի գտնվելու վայրը: Այսինքն՝ նախաքննական մարմինը վերը նշված ելակետային տվյալների հիման վրա վկայի տեսանելիության ստուգում, դրա հավանականության պարզում չի կատարել, այլ հիմք է ընդունել միայն վերջինի հայտնած տեղեկությունները:
Այսպիսով՝ Դատարանը գտնում է, որ Սերգեյ Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքները խիստ կասկածելի են, հակասական և հիմնված են առանց լուրջ հիմքերի կատարված ենթադրությունների վրա:
Սակայն Դատարանի գնահատմամբ, եթե նույնիսկ Սերգեյ Հարությունյանի ցուցմունքների շուրջ թվարկված կասկածներն անտեսվեն և պայմանականորեն ընդունենք, որ դեպքի վերաբերյալ հայտնած տեղեկությունները ճիշտ են, միևնույնն է, ինչպես քրեական գործի մյուս ապացույցներով, այնպես էլ Սերգեյ Հարությունյանի հայտնածով, չի հաստատվում Մեսրոպ Խառատյանի կողմից կտրող-ծակող առարկայով Արսեն Շահբազյանին հարված հասցնելու և կյանքից զրկելու հանգամանքը, քանի որ չկա գեթ մեկ տվյալ, որ դեպքից առաջ, ընթացքում կամ հետո Մեսրոպ Խառատյանի մոտ, ձեռքում եղել է որևէ նմանատիպ առարկա:
Այսինքն՝ ողջ քրեական գործում Մեսրոպ Խառատյանի ենթադրյալ հանրորեն վտանգավոր գործողությունների, հնարավոր քայլերի տեսանկյունից առկա է (եթե կարելի է հաստատված համարել) զուտ այն փաստը, որ Մեսրոպ Խառատյանը եղել է դեպքի վայրում և հնարավոր է մեկ հարված հասցրել է տուժողի թիկունքային հատվածին, ինչից հետո վերջինն ընկել է: Սակայն այդ մեկ հարվածի փաստը որևէ կերպ չի կարող բավարար համարվել անձին դատապարտելու համար, դեռ ավելին՝ անկողմնակալ դիտորդի մոտ առաջացնել անվիճելի համոզմունք, որ Մեսրոպ Խառատյանը կատարել է սպանություն: Հակառակ մոտեցումը կասկածելի է, և նման հետևությունը հիմնականում հիմնված կլինի ենթադրությունների վրա: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մաuին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաuտատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված, հավաuտի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Իսկ նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կաuկածները, որոնք չեն կարող փարատվել uույն oրենuգրքի դրույթներին համապատաuխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հoգուտ մեղադրյալի կամ կաuկածյալի:
Դատարանը, անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ Մեսրոպ Խառատյանի հնարավոր մեղավորության հարցին, գտնում է, որ ապացուցման շուրջ վերը նշված մեկնաբանությունները հավասարաչափ վերաբերելի են նաև ծանր մարմնական վնասվածք պատճառելու հանգամանքին և արդյունքում՝ դա նույնպես չի հաստատվում: Հարկ է կրկնել, որ քրեական գործի ողջ նյութերը և դրա շուրջ մեկնաբանությունները կարող են հավաստել, որ Մեսրոպ Խառատյանը գտնվել է դեպքի վայրում և չի բացառվում, որ մասնակցություն ունեցել է կռվի պրոցեսին: Սակայն չի հիմնավորվում, որ վերջինն իր ակտիվությամբ, հարվածներով, պատճառված վնասվածքներով և դիտավորության նպատակաուղղվածությամբ ծանր մարմնական վնասվածք է պատճառել Արսեն Շահբազյանին: Իսկ ձեռքով թիկունքին հնարավոր մեկ հարված հասցնելը որևէ կերպ չի կարող ներառվել ծանր մարմնական վնասվածքներ հասցնելու պատճառական կապի մեջ և բավարար չէ ինչպես օբյեկտիվ, այնպես էլ՝ սուբյեկտիվ կողմերը գնահատելիս (հաստատելիս):
Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանը գալիս է հետևության, որ Մեսրոպ Խառատյանին մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով արարքն ապացուցված չէ, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի ուժով՝ ապացույցների անբավարարությամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու հիմք է: Մեսրոպ Արմենի Խառատյանին նշված հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում պետք է ճանաչել անմեղ և արդարացնել:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ պետք է ճանաչել և հռչակել Մեսրոպ Խառատյանի անմեղությունը, գտնում է, որ նրա նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու անհրաժեշտությունը վերացել է, ուստի ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, պետք է վերացնել:
Դատարանը, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ և 169-րդ հոդվածների, ինչպես նաև 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 3-րդ կետի կարգավորումները, գտնում է, որ արդարացման դատավճիռ կայացնելու պայմաններում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված դատական ծախսերը Մեսրոպ Խառատյանից ենթակա չեն բռնագանձման:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ Արսեն Շահբազյանին ենթադրյալ ապօրինաբար, դիտավորությամբ կյանքից զրկած անձը չի բացահայտվել և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 116-րդ և 119-րդ հոդվածներով, գտնում է, որ սույն քրեական գործը և իրեղեն ապացույց ճանաչված Արսեն Շահբազյանի հագուստները պետք է վերադարձնել ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազություն՝ գործի քննությունն իրականացնելու հարցը լուծելու նպատակով:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 151-րդ, 168-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 366-րդ, 369-372-րդ, 374-րդ և 379-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը


ՎՃՌԵՑ

Մեսրոպ Արմենի Խառատյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով ճանաչել անմեղ և արդարացնել՝ մեղավորությունն ապացուցված չլինելու հիմքով:
Մեսրոպ Արմենի Խառատյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, վերացնել և նրան անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճում:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ թիվ ԵԱՔԴ/0209/01/17 քրեական գործը և իրեղեն ապացույց ճանաչված Արսեն Շահբազյանի հագուստները վերադարձնել ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի դատախազություն՝ գործի քննությունն իրականացնելու հարցը լուծելու նպատակով:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ