ԵԱՔԴ/0206/01/17







ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ


«14» օգոստոսի 2018թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան)

Նախագահող դատավոր Ա.Մնացականյան
դատավորներ Կ.Մարդանյան
Մ.Արղամանյան

քարտուղարությամբ Մ.Մահտեսյանի

մասնակցությամբ`
դատախազ Ա.Մարգարյանի
տուժողի իրավահաջորդ Գ.Տոնոյանի
պաշտպան Կ.Քալանթարյանի
ամբաստանյալ Ռ.Գուլգուլյանի

դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննելով թիվ ԵԱՔԴ/0206/01/17 քրեական գործով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2018 թվականի մարտի 26-ի դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Ա.Մարգարյանի և ամբաստանյալ Ռուբեն Կիմի Գուլգուլյանի պաշտպան Կարեն Քալանթարյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքները

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2017 թվականի օգոստոսի 2-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Մ.Մուրադյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 60109717 քրեական գործը:
2017 թվականի օգոստոսի 8-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Մ.Մուրադյանի որոշմամբ թիվ 60109717 քրեական գործով Ռուբեն Կիմի Գուլգուլյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
2017 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Ռուբեն Կիմի Գուլգուլյանի վերաբերյալ թիվ 60109717 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԱՔԴ/0206/01/17 համարը:
2018 թվականի մարտի 26-ին թիվ ԵԱՔԴ/0206/01/17 քրեական գործով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան) կողմից արագացված կարգով դատական քննության արդյունքում կայացված դատավճռով.
-Ռուբեն Կիմի Գուլգուլյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի ժամկետով` տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկելով` 2 (երկու) տարի ժամկետով,
-Վճռվել է չվերացնել Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի նոյեմբերի 10-ի դատավճռով նշանակված 4 (չորս) տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը և սահմանված 3 (երեք) տարի փորձաշրջանը,
-Ռուբեն Կիմի Գուլգուլյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը,
-Լուծվել է իրեղեն ապացույցների ճակատագիրը,
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի պատճենն ամբաստանյալ Ռուբեն Կիմի Գուլգուլյանի պաշտպան Կարեն Քալանթարյանը ստացել է 2018 թվականի ապրիլի 4-ին:
2018 թվականի ապրիլի 26-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Ա.Մարգարյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը:
2018 թվականի մայիսի 5-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Ռուբեն Կիմի Գուլգուլյանի պաշտպան Կարեն Քալանթարյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը, որը փոստային ծառայությանն է հանձնված եղել 2018 թվականի մայիսի 3-ին:
2018 թվականի մայիսի 7-ին Վերաքննիչ դատարանի որոշմամբ ամբաստանյալ Ռուբեն Կիմի Գուլգուլյանի պաշտպան Կարեն Քալանթարյանի կողմից Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը վերաքննության կարգով բողոքարկելու` օրենքով սահմանված դատական ակտի հրապարակման պահից հաշվարկվող մեկամսյա ժամկետի բացթողումը վերականգնվել է, Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Ա.Մարգարյանի և ամբաստանյալ Ռուբեն Կիմի Գուլգուլյանի պաշտպան Կարեն Քալանթարյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և ստացված քրեական գործը նշանակվել է դատական նիստում քննության:

Վերաքննիչ բողոքների քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստերը.
Ռուբեն Կիմի Գուլգուլյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով` այն բանի համար, որ նա «2017 թվականի օգոստոսի 2-ին` ժամը 08:15-ի սահմաններում, «Ջերմուկ Ինթերնեյշնլ Պեպսի-Կոլա Բոթլեր» ՍՊ ընկերությանը պատկանող «Շկոդա-Ֆաբիա» մակնիշի 712LU56 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վարել է Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցի կողմից` Հրաչյա Քոչար փողոցով դեպի Վրացական փողոցի ուղղությամբ, շուրջ 60 կմ/ժ արագությամբ, իր ձախակողմյան հոծ գծանշումների անմիջապես եզրով: Մոտենալով Հրաչյա Քոչար թիվ 41 հասցեի դիմաց` թույլ է տվել ՀՀ կառավարության 2007 թվականի հունիսի 28-ի թիվ 955-Ն որոշմամբ հաստատված «ՀՀ ճանապարհային երթևեկության կանոնների» 129-րդ կետի պահանջին հակասող գործողություններ, այն է` շլացել է արևային ճառագայթներից և դրանով երթևեկության համար վտանգն առաջ գալու սկզբնապահից սկսած երթևեկության անվտանգությունն ապահովելու համար, չի միացրել ավտոմեքենայի վթարային-լուսային ազդանշանը և չփոխելով երթևեկության գոտին, տեխնիկական տեսակետից ժամանակին չի դիմել արգելակման մեքենայի ընթացքը դանդաղեցնելու` մինչև այն լրիվ կանգնեցնելը, որի հետևանքով վրաերթի է ենթարկել իր ընթացքի ուղղությամբ աջից դեպի ձախ փողոցը հատող հետիոտն Լիանա Կարենի Օհանյանին, անզգուշությամբ նրան պատճառել մահ` ինքն իրեն զրկելով վրաերթը կանխելու տեխնիկական հնարավորությունից»:
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արագացված կարգով դատական քննության արդյունքում կայացված դատավճռում, մասնավորապես նշված է.
«Դատարանը գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, հիմք ընդունելով ամբաստանյալ Ռուբեն Գուլգուլյանի կողմից մեղադրանքն ամբողջ ծավալով ընդունելու հանգամանքը, հանգում է հետևության, որ նրա մեղավորությունը` ճանապարհային երթևեկության կանոնները խախտելու մեջ, որն անզգուշությամբ առաջացրել է Լիանա Օհանյանի մահը, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
(...)
(...) [ՈՒ]սումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը և հանգամանքները, դեպքի կոնկրետ հանգամանքները, մեղքի ձևը և տեսակը, հանցանքը կատարելուն նպաստող պայմանները, հանցավորի անձը, հանցանքի կատարումից հետո գործի քննության ընթացքում դրսևորած վարքագիծը, հանցագործության կատարման մեջ նրա մեղավորության աստիճանը:
Ամբաստանյալ Ռուբեն Գուլգուլյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ բնութագրվում է դրական: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ընդունել է մեղքը և զղջացել կատարած արարքի համար, դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ տվել է ճշմարտացի, խոստովանական ցուցմունքներ, աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն, զբաղված է հանրօգուտ աշխատանքով, վրաերթից հետո տուժողին օգնություն է ցուցաբերել, տուժողի իրավահաջորդը բողոք կամ պահանջ չի ներկայացրել, խնդրել է մեղմ պատիժ նշանակել: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
(...)
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Ռուբեն Գուլգուլյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով որպես հիմնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, իսկ որպես լրացուցիչ պատիժ` տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկելը:
Դատարանն արձանագրում է, որ Ռուբեն Գուլգուլյանը Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի նոյեմբերի 10-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է 4 (չորս) տարի ժամկետով ազատազրկման, կիրառվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան 3 (երեք) տարի ժամկետով, դատվածությունը մարված չէ:
(...)
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 7-րդ մասով նախատեսված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնելուն, դատարանը գտնում է, որ այն չպետք է վերացնել, հաշվի առնելով Ռուբեն Գուլգուլյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, ինչպես նաև ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը: Բացի այդ, դատարանն արձանագրում է, որ համաձայն ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության Երևանի երրորդ բաժնի պետ Կ.Գրիգորյանի կողմից տրված տեղեկանքի` Ռուբեն Գուլգուլյանը փաստացի կրել է փորձաշրջանի կեսից ավելին` շուրջ 1 (մեկ) տարի 7 (յոթ) ամիսը, փորձաշրջանի ընթացքում ցուցաբերել է դրական վարքագիծ, բարեխղճորեն կատարել է իր վրա փորձաշրջանի ընթացքում դրված պարտականությունները, պահպանել է փորձաշրջանի կրման կարգն ու պայմանները, նախազգուշացումներ չի ունեցել, զբաղված է եղել հանրօգուտ աշխատանքով, բնութագրվում է դրական: Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Ռուբեն Գուլգուլյանի կատարած արարքը միջին ծանրության անզգույշ հանցագործություն է:
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ վերոհիշյալ պատճառաբանություններով Ռուբեն Գուլգուլյանի պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնելու հիմքերը բացակայում են»:
Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Ա.Մարգարյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Ա.Մարգարյանը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել, այն է` վերացնել Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի նոյեմբերի 10-ի դատավճռով Ռուբեն Կիմի Գուլգուլյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածով նախատեսված կանոններով նշանակել համաչափ պատիժ:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում, մասնավորապես նշված է.
Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նախորդ դատավճռով Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չվերացնելը չի կարող նպաստել պատժի նպատակների իրականացմանը:
Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ գնահատման չի ենթարկել ամբաստանյալ Ռուբեն Գուլգուլյանի կողմից կատարված հանցագործությունների և նրա անձի հանրային վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես այն, որ նա, ծանր հանցագործություն կատարելու համար դատապարտված լինելով և գտնվելով փորձաշրջանի մեջ, կատարել է միջին ծանրության հանցագործություն, ինչի հետևանքով, թեկուզ անզգուշությամբ, տուժողին պատճառել է անդառնալի հետևանք` մահ, ինչը խոսում է ամբաստանյալի անձի հանրային բարձր վտանգավորության մասին:
Նշվածի մասին է վկայում նաև այն հանգամանքը, որ Առաջին ատյանի դատարանը, Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սանկցիայի սահմաններում նշանակելով ազատազրկման ձևով ռեալ պատիժ, ինքնըստինքյան ընդգծել է այն հանգամանքը, որ նախորդ դատավճռով նշանակված քրեաիրավական ներգործության միջոցը բավարար և անհրաժեշտ չի եղել Ռուբեն Գուլգուլյանին ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար: Նման պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից սույն գործի փաստերը պատշաճ գնահատման չեն ենթարկվել` կատարած արարքի և վրա հասնող հետևանքների համաչափության պահանջի, համանման բնույթի հանցագործությունների կանխման անհրաժեշտության, նշանակված պատժի նկատմամբ հասարակության` սպասվելիք վերաբերմունքի շրջանակներում:
Ռուբեն Գուլգուլյանի անձի հանրային բարձր վտանգավորության մասին է վկայում նաև այն հանգամանքը, որ նա, հանդիսանալով առավել վտանգի աղբյուր հանդիսացող տրանսպորտային միջոցի տիրապետող և որպես վարորդ, լինելով հատուկ սուբյեկտ, քաջատեղյակ լինելով առջևում առկա չկարգավորվող հետիոտնային անցումների առկայության մասին, կարող էր և պետք է նախատեսեր առջևում հնարավոր վտանգի` հետիոտնի առկայության մասին, ուստի նշված հետիոտնային անցումներին մոտենալիս արևի ճառագայթներից շլանալու պայմաններում պարտավոր էր անվերապահորեն և առանց հապաղման կատարել ՀՀ կառավարության 2007 թվականի հունիսի 28-ի թիվ 955-Ն որոշմամբ հաստատված «ՀՀ ճանապարհային երթևեկության կանոնների» 129-րդ կետի պահանջները, ինչը չկատարելու պայմաններում նրա համար կանխատեսելի է եղել նման հետևանքների առաջացումը, որը բավական իրատեսական է վթարի կամ վրաերթի առաջացման պայմաններում: Մինչդեռ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արձանագրված` Ռուբեն Գուլգուլյանի անձը բնութագրող, նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները ողջամտորեն չեն նվազեցնում ամբաստանյալի կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն այնքան, որպեսզի Առաջին ատյանի դատարանին բավարար հնարավորություն տային եզրահանգելու, որ տվյալ դեպքում նախորդ դատավճռով Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չվերացնելու պայմաններում կարող են իրացվել պատժի նպատակները:
Ամբաստանյալ Ռուբեն Կիմի Գուլգուլյանի պաշտպան Կարեն Քալանթարյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Ամբաստանյալ Ռուբեն Կիմի Գուլգուլյանի պաշտպան Կարեն Քալանթարյանը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը` Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով բեկանել և փոփոխել, այն է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակված պատիժը մեղմացնել կամ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում, մասնավորապես նշված է.
Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ` նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ, որոնք ազդել են պատժի մասով գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ինչի արդյունքում ամբաստանյալ Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ նշանակվել է անարդարացի` ակնհայտ խիստ պատիժ:
Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի ուժով, որպես ամբաստանյալ Ռուբեն Գուլգուլյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող չի գնահատել հետևյալ հանգամանքները.
-Ռուբեն Գուլգուլյանը երիտասարդ է` մեղսագրվող հանցանքը կատարելու պահին եղել է 25 տարեկան, իսկ պատիժը նշանակելու պահին` 26 տարեկան,
-Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ տուժողի իրավահաջորդ Գագիկ Տոնոյանը որևէ բողոք կամ պահանջ չի ներկայացրել, ընդհակառակը` Առաջին ատյանի դատարանից խնդրել է ներել Ռուբեն Գուլգուլյանին և նրա նկատմամբ նշանակել մեղմ պատիժ,
-Ռուբեն Գուլգուլյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, ունենալով ցուցմունք չտալու, անգամ սուտ ցուցմունք տալու իրավունք, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ:
Պատիժ նշանակելիս պետք է հաշվի առնվեր նաև, որ Ռուբեն Գուլգուլյանի կողմից կատարված արարքն անզգույշ հանցագործություն է և դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, իսկ հանցագործությունը տեղի է ունեցել հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ:
Ամբաստանյալ Ռուբեն Գուլգուլյանի պատժաչափը որոշելիս Առաջին ատյանի դատարանը թեև վկայակոչել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները, սակայն չի պահպանել դրանց պահանջները և փաստացի հաշվի չի առել դատավճռում շարադրված` ամբաստանյալի անձը բնութագրող, նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները: Բացի այդ, Առաջին ատյանի դատարանը չի պատճառաբանել, թե մինչև 5 տարի ժամկետով ազատազրկում սահմանված լինելու պայմաններում ինչու պետք է Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ պատիժ նշանակվի 2 տարի ժամկետով ազատազրկում` 2 տարի ժամկետով զրկելով տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից:
Վերաքննիչ դատարանում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
Դատական նիստի ժամանակ դատախազ Ա.Մարգարյանը պնդեց իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել: Միաժամանակ դատախազն առարկեց պաշտպանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեց այն մերժել:
Ամբաստանյալ Ռ.Գուլգուլյանը և նրա պաշտպան Կ.Քալանթարյանը պնդեցին պաշտպանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրեցին այն բավարարել: Միաժամանակ ամբաստանյալը և պաշտպանն առարկեցին դատախազի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեցին այն մերժել:
Տուժողի իրավահաջորդ Գ.Տոնոյանը հայտնեց, որ ամբաստանյալ Ռուբեն Գուլգուլյանի դեմ որևէ բողոք կամ պահանջ չունի և խնդրեց նրա նկատմամբ մեղմ վերաբերվել:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով բողոքների վերաբերյալ ստացված քրեական գործը` Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
Պաշտպանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում Վերաքննիչ դատարանը նախ հարկ է համարում անդրադառնալ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը փոփոխելու (մեղմացնելու), ինչպես նաև նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելու հարցին:
Ռուբեն Գուլգուլյանին վերագրվող` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիան որպես պատիժ նախատեսում է ազատազրկում` առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով` որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
(…)»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, թիվ ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ԵՇԴ/0143/01/13, ԵԿԴ/0252/01/13, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում անդրադառնալով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին, կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ հանցավորի անձին և հանցագործության վտանգավորության բնույթին ու աստիճանին համաչափ քրեաիրավական ներգործության միջոց ընտրելու, ինչպես նաև դրա շրջանակներում համաչափ պատժաչափ սահմանելու պահանջն ուղղակիորեն բխում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների, մասնավորապես` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման հիմնարար սկզբունքների բովանդակությունից։ Արդարացի է այն պատիժը, որի ընտրությունը գործի բոլոր հանգամանքների` հանցագործության վտանգավորության բնույթի և աստիճանի (հանցագործության մեղքի ձև, շարժառիթ, նպատակ, պատճառված վնասի չափ, եղանակ, գործիքներ ու միջոցներ և այլն), հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ամբողջական ու բազմակողմանի վերլուծության արդյունք է և բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծության է ենթարկել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-139/07, ՎԲ-195/07, ՎԲ-01/08, ԵԿԴ/0034/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09, ԼԴ2/0019/01/09, ՍԴ/0226/01/09, ԳԴ1/0003/01/10, ՍԴ/0085/01/10, ԵԿԴ/0126/01/10, ԵԷԴ/0201/01/11, ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում։
Վերոնշյալ որոշումներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն` պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը, որ ամբաստանյալի ուղղումը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու։ Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։ Այս կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքն ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը, կոնկրետ գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ գնահատման հիման վրա, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ինչպես նաև նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը, անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս պարտավոր է հաշվի առնել`
ա) հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները,
բ) պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները,
գ) հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը,
դ) հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները,
ե) հանցանք կատարած անձի մեղքի ձևը,
զ) հանցանք կատարած անձի կողմից հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը և այլն։
Հաշվի առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության բնույթն ու առանձնահատկությունները` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մի շարք որոշումներում (թիվ ԳԴ1/0003/01/10, ԵԷԴ/0201/01/11, ԵԱՆԴ/0122/01/12, ԳԴ/0014/01/14, ՇԴ3/0014/01/15, ԵԱՔԴ/0075/01/16) իրավական դիրքորոշումներ է ձևավորել նշված հանցանքը կատարած անձանց նկատմամբ պատժի տեսակ և չափ ընտրելիս, ինչպես նաև նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցը լուծելիս հաշվի առնվող հանգամանքների վերաբերյալ։ Մասնավորապես, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի վերաբերյալ գործերով վերոնշյալ հարցերը լուծելիս դատարանները, ի թիվս այլոց, պետք է հատկապես հաշվի առնեն՝
ա) հանցագործության կատարման եղանակը և հանգամանքները, հանցագործության կատարման մեջ ամբաստանյալի մեղավորության աստիճանը, հանցանքը կատարելուն նպաստող պայմանները,
բ) ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտման բնույթը: Այս կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, մասնավորապես նշել է, որ ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտման բնույթը բացահայտելու համար դատարանները պետք է գնահատման ենթարկեն, թե ճանապարհային երթևեկության կանոնների տվյալ խախտման արդյունքում, ինչպես ընդհանուր առմամբ, այնպես էլ կոնկրետ իրադրությունում որքանով էր հավանական ճանապարհային երթևեկության մասնակիցների կյանքին կամ առողջությանը վնաս պատճառելու հնարավորությունը և որքանով էր ակնհայտ տրանսպորտային միջոցը վարողի համար իր կողմից թույլ տված խախտման և հանրորեն վտանգավոր հետևանքների առաջացման միջև պատճառական կապի զարգացման հավանականությունը (տե´ս Էդմոն Ասատրյանի գործով 2012 թվականի օգոստոսի 24-ի թիվ ԵԷԴ/0201/01/11 որոշման 18-րդ կետը): Միևնույն ժամանակ, ի թիվս այլոց, լուսացույցի կամ կարգավորողի արգելող ազդանշանին չենթարկվելը, սահմանված արագությունը գերազանցելը, տրանսպորտային միջոցը ոչ սթափ վիճակում վարելը, տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկված անձանց կողմից տրանսպորտային միջոցներ վարելը վտանգ են առաջացնում ճանապարհային երթևեկության մասնակիցների համար և առավել հավանական դարձնում հանրության համար վտանգավոր հետևանքների առաջացման հնարավորությունը: Տրասնպորտային միջոցը վարողի կողմից թույլ տրված ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտման բնույթը կարևոր նշանակություն ունի նաև հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին ճիշտ պատկերացում կազմելու համար (տե´ս Արամ Սահակյանի գործով 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ԳԴ1/0003/01/10 որոշման 20-րդ կետը): Բացի այդ, վերը թվարկված խախտումների մատնանշումը չի բացառում, որ ճանապարհային երթևեկության այլ, վերը չմատնանշված կանոնների խախտումները չեն կարող վտանգ ստեղծել ճանապարհային երթևեկության մասնակիցների համար, առավել հավանական դարձնել վերջինների կյանքին և առողջությանը վնաս պատճառելու հնարավորությունը։ Այդ հարցը յուրաքանչյուր դեպքում անհրաժեշտ է ինքնուրույն գնահատման ենթարկել՝ ելնելով կոնկրետ գործի փաստական հանգամանքների բազմակողմանի վերլուծությունից (տե´ս Գագիկ Ղուկասյանի գործով 2017 թվականի ապրիլի 12-ի թիվ ԵԱՔԴ/0075/01/16 որոշման 13-րդ կետը),
գ) ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտման նկատմամբ հանցավորի դրսևորած հոգեբանական վերաբերմունքը։ Այս կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, մասնավորապես նշել է, որ դատարանները հատուկ ուշադրություն պետք է դարձնեն այն հանգամանքին, թե տրանսպորտային միջոցի վարորդը ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտումն արդյոք գիտակցաբար է թույլ տվել (տե´ս Էդմոն Ասատրյանի գործով 2012 թվականի օգոստոսի 24-ի թիվ ԵԷԴ/0201/01/11 որոշման 18-րդ կետը): Բացի այդ, կարևոր նշանակություն ունի այն հարցի պարզումը, թե ճանապարհային երթևեկության կանոնները Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքի 10-11-րդ հոդվածների իմաստով դիտավորությամբ, թե անզգուշությամբ են խախտվել։ Ճանապարհային երթևեկության կանոնները դիտավորությամբ խախտելը վկայում է հանցավորի անձնավորության և կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության առավել բարձր աստիճանի մասին (տե´ս Գագիկ Ղուկասյանի գործով 2017 թվականի ապրիլի 12-ի թիվ ԵԱՔԴ/0075/01/16 որոշման 13-րդ կետը),
դ) հանրորեն վտանգավոր հետևանքների նկատմամբ հանցավորի դրսևորած հոգեբանական վերաբերմունքը: Այս կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, մասնավորապես նշել է, որ հանրորեն վտանգավոր հետևանքների նկատմամբ դրսևորված անզգույշ մեղքի տարատեսակները, ելնելով գործի փաստական հանգամանքների առանձնահատկություններից, տարբեր կերպ են բնորոշում հանցավորի անձնավորության և կատարված հանցագործության վտանգավորության աստիճանը: Այսպես` հանցավոր անփութության դեպքում անձը չի նախատեսում իր արարքի արդյունքում ծանր հետևանքների առաջացման հնարավորությունը, հետևաբար չի գիտակցում նաև իր կողմից տվյալ իրադրությունում թույլ տրված խախտման վտանգավորությունը: Մինչդեռ հանցավոր ինքնավստահության դեպքում անձը գիտակցում է, որ իր կողմից թույլ տրված խախտման արդյունքում կարող են վտանգավոր հետևանքներ առաջանալ, այսինքն` նա գիտակցում է իր արարքի վտանգավորությունը և, չնայած դրան, թույլ է տալիս նշված խախտումը, ինչը վկայում է հանցավորի անձնավորության և կատարված հանցագործության վտանգավորության առավել բարձր աստիճանի մասին (տե´ս Էդմոն Ասատրյանի գործով 2012 թվականի օգոստոսի 24-ի թիվ ԵԷԴ/0201/01/11 որոշման 17-րդ կետը),
ե) հանցագործության կատարումից անմիջապես հետո, ինչպես նաև հետագայում հարուցված քրեական գործի քննության ընթացքում հանցավորի դրսևորած վարքագիծը: Այս կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, մասնավորապես նշել է, որ դատարանը պետք է գնահատի այն հանգամանքը, թե հանցագործության կատարումից անմիջապես հետո ամբաստանյալն արդյոք անհրաժեշտ օգնություն է ցուցաբերել տուժողին, թե, թողնելով դեպքի վայրը, դիմել է փախուստի: Հետագա վարքագծի գնահատման համար դատարանը պետք է ուշադրության արժանացնի նաև այն, թե քրեական գործի քննության ընթացքում ամբաստանյալն արդյոք ինքնակամ ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմնին, դեպքի վերաբերյալ տվել ճշմարտացի, ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, արդյոք որոշակի քայլեր է ձեռնարկել տուժողի կամ նրա հարազատների հետ հաշտվելու ուղղությամբ կամ ինքնակամ հատուցել է հանցագործության արդյունքում տուժողի բուժման կամ հուղարկավորության ծախսերը (տե´ս Արամ Սահակյանի գործով 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ԳԴ1/0003/01/10 որոշման 22-րդ կետը),
զ) հանցագործությամբ պատճառված վնասը: Այս կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, մասնավորապես նշել է, որ կախված օրենքով պահպանվող հարաբերության (հանցակազմի ինչպես հիմնական, այնպես էլ լրացուցիչ օբյեկտ) իրավական արժեքից, դրան պատճառված վնասը պայմանավորում է տվյալ հանցագործության հանրային վտանգավորության, հետևաբար նաև պատժելիության աստիճանը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերով նախատեսված հանցակազմերի դեպքում պաշտպանվող հարաբերությունը մարդու կյանքն է (լրացուցիչ օբյեկտ), որը հիմնարար սոցիալական արժեք է և այդպիսով օժտված է քրեաիրավական պաշտպանության բարձր աստիճանով: Ակնհայտ է՝ որքան ծանր է վրա հասած հետևանքը, մեծ՝ վնասի չափը, այնքան բարձր է հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը: Վերջինս հակադարձ համեմատական է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառելիության հնարավորությանը: Այլ խոսքով՝ որքան բարձր է հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը, այնքան ցածր է դրա համար նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հավանականությունը (տե´ս Արամայիս Հովհաննեսյանի գործով 2015 թվական փետրվարի 27-ի թիվ ԳԴ/0014/01/14 որոշման 15-րդ կետը)։
Վերը նշված իրավական նորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո անդրադառնալով ամբաստանյալ Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու և այն կրելու անհրաժեշտության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հիմնավորումներին` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը, ինչպես նաև նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտությունը որոշելիս Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ամբաստանյալի կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների դեպքում գնահատման ենթակա հանգամանքները, որպիսի պայմաններում ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է համաչափ ռեալ (իրական) հիմնական և լրացուցիչ պատիժներ, որոնք բխում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից (համապատասխանում են կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար են նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար), ինչպես նաև կարող են ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նկատել, որ պաշտպանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքում նշված հանգամանքներն իրենց համաչափ արտացոլումն են գտել Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ նշանակված հիմնական և լրացուցիչ պատիժների, ինչպես նաև նրա կողմից ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու անհրաժեշտության վերաբերյալ հետևություններում:
Վերը նշված եզրահանգումների պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ առկա չեն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող այնպիսի տվյալներ, որոնք թույլ կտան մեղմացնել ամբաստանյալ Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը կամ նրա նկատմամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը:
Դատախազի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում Վերաքննիչ դատարանը պետք է անդրադառնա նաև Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի նոյեմբերի 10-ի դատավճռով Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնելու հարցին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…)
6. Եթե դատապարտյալը փորձաշրջանի ընթացքում չարամտորեն խուսափում է պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանի կողմից նրա վրա դրված պարտականությունները կատարելուց՝ դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող մարմնի միջնորդությամբ, ինչպես նաև անզգույշ կամ ոչ մեծ ծանրության դիտավորյալ հանցանք կատարելու դեպքում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերացման հարցը լուծում է դատարանը:
7. Փորձաշրջանի ընթացքում անձի կողմից միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր դիտավորյալ հանցանք կատարելու դեպքում դատարանը վերացնում է պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը և պատիժ նշանակում սույն օրենսգրքի 67-րդ հոդվածով նախատեսված կանոններով: Նույն կանոններով պատիժ է նշանակվում նաև նոր անզգույշ կամ ոչ մեծ ծանրության դիտավորյալ հանցանք կատարելու դեպքում, եթե դատարանը վերացնում է պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը»:
Անդրադառնալով նախորդ դատավճռով Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չվերացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հիմնավորումներին` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը գործի նյութերից բխող` օբյեկտիվ գոյություն ունեցող փաստական հանգամանքների վկայակոչմամբ իրավացիորեն գտել է, որ նախորդ դատավճռով Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնելու անհրաժեշտությունը բացակայում է:
Ինչ վերաբերում է դատախազի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկներին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում վկայակոչված փաստական հանգամանքների պայմաններում դրանք չեն կարող հիմք հանդիսանալ նախորդ դատավճռով Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնելու համար:
Ինչ վերաբերում է պատժի նպատակների իրացվելիությանը, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նոր կատարած անզգույշ հանցանքի համար Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ նշանակված ռեալ (իրական) հիմնական և լրացուցիչ պատիժները բավարար են սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, պատժի ենթարկված անձին ուղղելու և հանցագործությունները կանխելու համար:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Ռուբեն Գուլգուլյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու, ինչպես նաև ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի երաշխավորման տեսանկյունից բավարար չափով հիմնավորված են, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդեցություն է ունեցել կամ կարող էր ազդեցություն ունենալ գործի ելքի վրա: Նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու իրավաչափ հիմք չկա, ուստի այն պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դատախազի և պաշտպանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ, 361.1, 377-րդ, 385-րդ, 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի դատախազության ավագ դատախազ Ա.Մարգարյանի և ամբաստանյալ Ռուբեն Կիմի Գուլգուլյանի պաշտպան Կարեն Քալանթարյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքները մերժել` թիվ ԵԱՔԴ/0206/01/17 քրեական գործով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2018 թվականի մարտի 26-ի դատավճիռը թողնելով անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ

Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ