Գործ No ԵԱՔԴ/202/01/17

ԴԱՏԱՎՃԻՌ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՙ30՚ մայիսի 2018 թվական քաղաք Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը,


նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Միլենա Սարգսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Լևոն Պետրոսյանի
պաշտպաններ Լուսինե Զեյնալյանի
Մերի Ալավերդյանի
Գարիկ Գալիկյանի
Լիլիթ Ներսեսյանի


Ավան նստավայրում, դռնբաց դատական նիստում, դատական քննության արագացված կարգով քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի

Հարություն Գագիկի Մկրտչյանի /ծնված` 1994 թվականի մայիսի 23-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, թերի բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, չդատված, հաշվառված` քաղաք Երևան, Նոր Խարբերդ, 2-րդ փողոց, 139ա տուն, ներկայումս` ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ քրեակատարողական հիմնարկի կալանավոր, կալանքի տակ է` 2017 թվականի հուլիսի 03-ից/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով,

Հովսեփ Ներսեսի Հովհաննիսյանի /ծնված` 1996 թվականի մայիսի 01-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, չդատված, աշխատում է ՙՀ.Մաթևոսյան՚ Ա/Ձ-ում` որպես առաքիչ, բնակվող` քաղաք Երևան, Նոր Նորքի 9-րդ զանգված, Վիլնյուսի փողոց 26-րդ շենք, 8-րդ բնակարան/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով,

Մհեր Սերյոժայի Հարությունյանի /ծնված` 1968 թվականի սեպտեմբերի 28-ին` Կոտայքի մարզի Կամարիս գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, չդատված, հաշվառված և բնակվող` Կոտայքի մարզ, գյուղ Կամարիս, 7-րդ փողոց, 17-րդ տուն/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:

Գործի դատավարական նախապատմությունը

2017 թվականի հուլիսի 03-ին ՀՀ ՊՆ ռազմական ոստիկանությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է թիվ 90050117 քրեական գործը:
2017 թվականի հուլիսի 03-ին Հարություն Գագիկի Մկրտչյանը ձերբակալվել է:
2017 թվականի հուլիսի 06-ին Հարություն Մկրտչյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը:
2017 թվականի օգոստոսի 04-ին Հովսեփ Հովհաննիսյանը ձերբակալվել է:
2017 թվականի օգոստոսի 07-ին Հովսեփ Հովհաննիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն` չհեռանալու մասին:
2017 թվականի նոյեմբերի 10-ին Մհեր Հարությունյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն` չհեռանալու մասին:
2017 թվականի նոյեմբերի 21-ին Հարություն Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2017 թվականի նոյեմբերի 23-ին Հովսեփ Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2017 թվականի դեկտեմբերի 15-ին թիվ 90050117 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:

Գործի փաստական հանգամանքները

Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙնա, հանդիսանալով պարտադիր ժամկետային զինծառայող, ՀՀ պաշտպանության նախարարության Երևանի կայազորային զինվորական հոսպիտալի հոգեբուժական բաժանմունքում գտնվելով բուժման մեջ, ուրիշի գույքի խոշոր չափերով հափշտակության ուղղակի դիտավորությամբ, նախնական համաձայնության գալով ընկերոջ` Հովսեփ Ներսեսի Հովհաննիսյանի հետ և գիտակցելով, որ իրականում չի կարողանալու կատարել տրված խոստումը, այսինքն` ի սկզբանե, մինչև գույքը վերցնելը նպատակ հետապնդելով չկատարել խոստումը, 2017 թվականի հունիսին չարաշահել է նույն բաժանմունքում բուժվող` ՀՀ պաշտպանության նախարարության 54122 զորամասի պարտադիր ժամկետային զինծառայող Սերյոժա Մհերի Հարությունյանի վստահությունը, հավաստիացնելով, թե իբր կարող է կազմակերպել նրա վաղաժամ զորացրումը` ՀՀ զինված ուժերից:
Նախապես պլանավորված հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով, Հովսեփ Հովհաննիսյանը նախ հեռախոսազրույց ունեցել, ապա` 2017 թվականի հունիսի 11-ին` ժամը 16-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Նոր-Նորք վարչական շրջանում գործող <<Տաշիր-Պիցցա>> սրճարանում հանդիպել է զինծառայող Սերյոժա Մհերի Հարությունյանի հորը` Մհեր Սերյոժայի Հարությունյանին, որի ընթացքում չարաշահելով վերջինիս վստահությունը, դիմելով խաբեության, հայտնել է, թե իբր առաջին անգամը չէ, որ իրենք զբաղվում են այդպիսի գործերով, միաժամանակ վստահեցրել, որ համապատասխան պաշտոնատար անձանց միջոցով կարող են կազմակերպել նրա որդու վաղաժամ զորացրման հարցը:
Դրանից 2 օր անց, ՀՀ պաշտպանության նախարարության Երևանի կայազորային զինվորական հոսպիտալի տարածքում Մհեր Հարությունյանը հանդիպել է Հարություն Մկրտչյանին, որի ընթացքում վերջինս նույնպես դիմել էխաբեության` Մհեր Հարությունյանի մոտ ներկայանալով որպես ՀՀ պաշտպանության նախարարության կենտրոնական ռազմաբժշկական հանձնաժողովի նախագահի եղբորորդի, վստահեցրել է, որ վերջինիս միջոցով բազմաթիվ զինվորների է ազատել հետագա զինվորական ծառայությունից, որից հետո չարաշահելով Մհեր Հարությունյանի վստահությունը, հավաստիացրել է, թե իբր հորեղբոր միջոցով կարողէ նաև նրա որդուն` Սերյոժա Հարությանյանին հիվանդության հիմքով ազատել հետագա զինվորական ծառայությունից, ինչի համար պահանջել և 2017 թվականի հունիսի 20-ին` ժամը 18-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում, Մհեր Հարությունյանից խաբեությամբ հափշտակել է խոշոր չափերով` 1.100.000 ՀՀ դրամ գումար:
Այսինքն` Հարություն Գագիկի Մկրտչյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
Բացի այդ, Հարություն Մկրտչյանը ՀՀ պաշտպանության նախարարության Երևանի կայազորային զինվորական հոսպիտալի հոգեբուժական բաժանմունքից դուրս գրվելուց և ՀՀ զինված ուժերից զորացրվելուց հետո, ուրիշի խոշոր չափերով գույքի հափշտակության ուղղակի դիտավորությամբ, գիտակցելով, որ իրականում չի կարողանալու կատարել տրված խոստումը, այսինքն` ի սկզբանե, մինչև գույքը վերցնելը նպատակ հետապնդելով չկատարել խոստումը, հեռախոսազրույցի ընթացքում պայմանավորվել և 2017 թվականի հունիսի 27-ին`ժամը 19:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Էրեբունի վարչական շրջանում գործող <<Գրանդ-Քենդի>> սրճարանում հանդիպել է ՀՀ պաշտպանության նախարարության 54122 զորամասի պարտադիր ժամկետային զինծառայող, ՀՀ պաշտպանության նախարարության Երևանի կայազորային զինվորական հոսպիտալի հոգեբուժական բաժանմունքում բուժման մեջ գտնվող Գառնիկ Հովհաննեսի Գևորգյանի մայր Արփիկ Գառնիկի Անանյանին, որի ընթացքում դիմել է խաբեության` ներկայանալով որպես ՀՀ պաշտպանության նախարարության վերահսկիչ վարչության աշխատակից, ինչպես նաև ՀՀ պաշտպանության նախարարության կենտրոնական ռազմաբժշկական հանձնաժողովի նախագահի եղբորորդի, հավաստիացրել է, թե իբր իր զբաղեցրած պաշտոնի և հորեղբոր միջոցով կարող է կազմակերպել Արփիկ Անանյանի որդուն` Գառնիկ Գևորգյանին հետագա զինվորական ծառայությունից ազատելու հարցը, ինչի համար պահանջել և 2017 թվականի հուլիսի 3-ին, ժամը 14:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան-Մեծի պողոտայում, ընկերոջ` Հովսեփ Հովհաննիսյանի կողմից վարձակալված` <<Նիսսան Մարչ>> մակնիշի 35 AP 841 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի մեջ, Արփիկ Անանյանից ստացել և հափշտակել է խոշոր չափերով` 1.201.425 ՀՀ դրամին համարժեք 2.500 ԱՄՆ դոլար, սակայն հանցագործությունը Հարություն Մկրտչյանի կամքից անկախ հանգամանքներով ավարտին չի հասցվել, քանի որ գումարը ստանալուց հետո վերջինս ՀՀ պաշտպանության նախարարության ռազմական ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բերման է ենթարկվել ՀՀ պաշտպանության նախարարության ռազմական ոստիկանություն:՚:

Ամբաստանյալ Հովսեփ Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել, որ <<նա, խմբի կազմում, խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով կատարել է ուրիշի գույքի խոշոր չափերով հափշտակություն:
Այսպես.
Հովսեփ Ներսեսի Հովհաննիսյանն ուրիշի գույքի խոշոր չափերով հափշտակության ուղղակի դիտավորությամբ, նախնական համաձայնության գալով ընկերոջ` Հարություն Գագիկի Մկրտչյանի հետ, 2017 թվականի հունիսի 11-ին` ժամը 16-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի <<Նոր-Նորք>> վարչական շրջանում գործող <<Տաշիր Պիցցա>> սրճարանում հանդիպել է ՀՀ պաշտպանության նախարարության 54122 զորամասի պարտադիր ժամկետային զինծառայող, տվյալ ժամանակահատվածում ՀՀ պաշտպանության նախարարության Երևանի կայազորային զինվորական հոսպիտալի հոգեբուժական բաժանմունքում ստացիոնար բուժման մեջ գտնվող Սերյոժա Մհերի Հարությունյանի հայր` Մհեր Սերյոժայի Հարությունյանին և գիտակցելով, որ իրականում չեն կարողանալու կատարել տրված խոստումը, այսինքն` իսկ զբանե, մինչև գույքը վերցնելը նպատակ հետապնդելով չկատարել խոստումը, դիմել է խաբեության, Մհեր Հարությունյանին վստահեցնելով, որ համապատասխան պաշտոնատար անձանց միջոցով կարող են կազմակերպել նրա որդուն զինվորական ծառայությունից վաղաժամկետ զորացրելու գործընթացը, միաժամանակ վստահեցրել, որ զորացրումից հետո որդին զինվորական կենսաթոշակ կստանա:
Հարություն Մկրտչյանի հետ նախապես համաձայնեցնելով, նշված գործընթացն իբր կազմակերպելու համար, Հովսեփ Հովհաննիսյանը Մհեր Հարությունյանից պահանջել է 3000 ԱՄՆ դոլար, սակայն գումարն անձամբ չի ստացել:
Հանդիպման արդյունքների մասին Հովսեփ Հովհաննիսյանը հեռախոսով տեղեկացրել է Հարություն Մկրտչյանին, որից երկու օր անց Մհեր Հարությունյանը Երևանի կայազորային զինվորական հոսպիտալում հանդիպել է Հարություն Մկրտչյանին:
Վերջինս շարունակելով և զարգացնելով ընկերոջ հետ նախապես ձեռք բերված հանցավոր համաձայնության իրականացումը, իր հերթին դիմելով խաբեության և չարաշահելով Մհեր Հարությունյանի վստահությունը, ներկայացել է որպես ՀՀ պաշտպանության նախարարության աշխատակից, ՀՀ պաշտպանության նախարարության կենտրոնական ռազմաբժշկական հանձնաժողովի նախագահի եղբորորդի, վստահեցրել է, թե իբր հորեղբոր միջոցով շատերին է ազատել զինվորական ծառայությունից և նրա որդուն` Սերյոժա Հարությանյանին նույնպես կարող է հիվանդության հիմքով ազատել հետագա զինվորական ծառայությունից:
Մհեր Հարությունյանը հայտնել է, որ չի կարող Հովսեփ Հովհաննիսյանի կողմից պահանջված գումարի չափն ապահովել, ինչի կապակցությամբ հետագայում Հարություն Մկրտչյանի հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել գործընթացի իրականացման համար վճարել 1.100.000 ՀՀ դրամ:
2017 թվականի հունիսի 20-ին` ժամը 18-ի սահմաններում, Հարություն Մկրտչյանը Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում հանդիպել է Մհեր Հարությունյանին, նրանից ստացել է խոշոր չափերով` 1.100.000 ՀՀ դրամ գումար և խաբեությամբ հափշտակել:>>:

Ամբաստանյալ Մհեր Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել, որ <<նա, որդու` ՀՀ ՊՆ 54122 զորամասի պարտադիր ժամկետային զինծառայող Սերյոժա Մհերի Հարությունյանի օգտին պաշտոնատար անձի կողմից իր լիազորությունների շրջանակում գործողություն կատարելու, այն է` հիվանդության հիմքով վաղաժամկետ պարտադիր զինվորական ծառայությունից զորացրելու համար համապատասխան պաշտոնատար անձին փոխանցելու նպատակով անձամբ կարծեցյալ միջնորդ Հարություն Գագիկի Մկրտչյանին է տվել առանձնապես խոշոր չափերով կաշառք, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներով հանցավոր մտադրությունն ավարտին չի հասցրել, քանի որ վերջինս խարդախությամբ հափշտակել է պահանջված գումարը և այն որևէ պաշտոնատար անձի չի փոխանցվել:
Այսպես.
2016 թվականի հունիսի 6-ին Սերյոժա Մհերի Հարությունյանն Աբովյանի զինվորական կոմիսարիատից զորակոչվել և ծառայության է նշանակվել ՀՀ ՊՆ 54122 զորամասում: Ծառայության ընթացքում առողջական խնդիրների պատճառով 2017 թվականի հունիսի 6-ին տեղափոխվել է Երևանի կայազորի զինվորական հոսպիտալի հոգեբուժական բաժանմունք, որտեղ ծանոթացել է Հարություն Մկրտչյանի հետ, ով հայտնել է, որ իր հորեղբայրն իբր ՀՀ ՊՆ կենտրոնական ռազմաբժշկական հանձնաժողովի նախագահն է և նրա միջոցով կարող է կազմակերպել զինծառայողներին վաղաժամ զորացրելու գործընթացը: Մհեր Հարությունյանն որդուց այդ մասին տեղեկանալով, 2017 թվականի հունիսի կեսերին, նախ հանդիպել է Հարություն Մկրտչյանի ընկերոջը` Հովսեփ Հովհաննիսյանին, ով հավաստիացրել է, որ այդ հարցով զբաղվողը` Հարություն Մկրտչյանը, լուրջ անձնավորություն է և իրականում կարող է կազմակերպել որդուն զորացրելու գործընթացը, դրանից 2 օր անց, նույն հոսպիտալի հոգեբուժական բաժանմունքում, հանդիպել է Հարություն Մկրտչյանի հետ և համաձայնություն է ձեռք բերել որդուն զինվորական ծառայությունից վաղաժամկետ զորացրելու համար նրա միջոցով ՀՀ ՊՆ կենտրոնական ռազմաբժշկական հանձնաժողովի նախագահին առանձնապես խոշոր չափերով` 1.100.000 ՀՀ դրամ կաշառք տալու շուրջ:
Ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն Մհեր Հարությունյանը 2017 թվականի հունիսի 20-ին` ժամը 18-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում հանդիպել է Հարություն Մկրտչյանին և անձամբ նրան է փոխանցել նախապես խոստացված կաշառքի առարկան` առանձնապես խոշոր չափերով` 1.100.000 ՀՀդրամգումարը, որը Հարություն Մկրտչյանը ստացել և խարդախությամբ հափշտակել է:>>:

Արագացված դատական քննություն

Մինչև դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալներ Հարություն Մկրտչյանը, Մհեր Հարությունյանը և Հովսեփ Հովհաննիսյանը միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով, հայտարարելով, որ մեղադրանքը պարզ է, համաձայն են առաջադրված մեղադրանքին, գիտակցում են արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր` պաշտպանների հետ խորհրդակցելուց հետո:
Միջնորդությունը հաստատել են նաև ամբաստանյալների պաշտպաններ Լուսինե Զեյնալյանը, Գարիկ Գալիկյանը և Մերի Ալավերդյանը:
Մեղադրող Լևոն Պետրոսյանը դատական քննության արագացված կարգ կիրառելուն չի առարկել:
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751-րդ և 3752-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Դատարանը գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, հիմք ընդունելով ամբաստանյալներ Հարություն Մկրտչյանի, Մհեր Հարությունյանի և Հովսեփ Հովհաննիսյանի կողմից մեղադրանքն ամբողջ ծավալով ընդունելու հանգամանքը, հանգում է հետևության, որ Հարություն Մկրտչյանի մեղավորությունը` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ խոշոր չափերով խարդախություն կատարելու մեջ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, և խոշոր չափերով խարդախության փորձ կատարելու մեջ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, Հովսեփ Հովհաննիսյանի մեղավորությունը` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ խոշոր չափերով խարդախություն կատարելու մեջ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, Մհեր Հարությունյանի մեղավորությունը` առանձնապես խոշոր չափերով կաշառք տալու մեջ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա են քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե’ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել Ա.Ավետիսյանի գործով որոշման մեջ` արձանագրելով, որ ՙ(...) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը: Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ցանկի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ քննարկվող հանգամանքները վերաբերում են ինչպես հանցագործությանը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությանը կամ միաժամանակ բնութագրում են հանցագործությունն ու հանցավորի անձնավորությունը: Այդ պատճառով էլ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները պետք է դիտարկել որպես հանցակազմի սահմաններից դուրս հանգամանքներ, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի վերաբերում են հանցագործությանը կամ հանցավորի անձնավորությանը, բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում պատժի վրա: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս (...)՚ (տե’ս Անդրանիկ Մեսրոպի Ավետիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ԵԱՆԴ/0091/01/09 որոշման 20-րդ կետը):

Ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված չէ: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ նա ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար, դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ տվել է խոստովանական ցուցմունքներ: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:

Ամբաստանյալ Հովսեփ Հովհաննիսյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական, ամուսնացած է, նախկինում դատված չէ: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ նա ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար, դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, խնամքի տակ է գտնվում 2017 թվականին ծնված մանկահասակ երեխան, ընտանիքի միակ կերակրողն է: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:

Ամբաստանյալ Մհեր Հարությունյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական, ամուսնացած է, նախկինում դատված չէ: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ նա ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար, դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ տվել է խոստովանական ցուցմունքներ: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:

ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել, որ. ՙ(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորել է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, և գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը՚ (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
Վերը շարադրված իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո, գնահատելով ամբաստանյալներ Հարություն Մկրտչյանի, Հովսեփ Հովհաննիսյանի և Մհեր Հարությունյանի կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, ինչպես նաև հանցանքը կատարելուց հետո ամբաստանյալների դրսևորած վարքագիծը, դրանք համադրելով նրանց անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանքի բացակայության փաստի հետ` դատարանը գտնում է, որ Հարություն Մկրտչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման, 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` տուգանքի ձևով, որը նա պետք է կրի, Հովսեփ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով պատիժ պետք է նշանակել տուգանքի ձևով, որը նա պետք է կրի, Մհեր Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Մհեր Հարությունյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի կրման հարցին` դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պետք է պայմանականորեն չկիրառել: Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Մհեր Հարությունյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելը և այն պայմանականորեն չկիրառելը համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին, և բավարար է պատժի նպատակների իրականացման տեսանկյունից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանն ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 12.06.2007թ. ՎԲ-124/07 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ ՙվկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել՚: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ ՙՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` 2008 թվականի փետրվարի 1-ի թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ նշել է, որ ՙպատիժը պայմանականորեն չկիարառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածում սահմանված իրադրություններն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը՚: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ ՙսոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` տուժողին պատճառած վնասը հարթելը կամ այն հարթելուն ուղղված ողջամիտ միջոցներ ձեռնարկելը՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառման կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել նաև մի շարք այլ որոշումներում: Մասնավորապես, Հ.Բաղդասարյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ արձանագրել է, որ ՙ/.../ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց իրական պատիժ նշանակելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին /…/՚: Նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը՚ /Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԱՎԴ2/0059/01/08, թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, թիվ ՎԲ-192/07, թիվ ՎԲ-50/07, թիվ ՎԲ-55/07 , թիվ ՎԲ-201/07, թիվ ՎԲ-124/07, թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, թիվ ԵԱՔԴ/0120/01/09 և մի շարք այլ որոշումներ/:
Վերը նշված օրենսդրական կարգավորումներից և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար անհրաժեշտ է դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատժատեսակն իրական կրելու: Ընդ որում, այդ համոզվածությունը պետք է հիմնված լինի գործի օբյեկտիվ տվյալների վրա, և պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Այսպիսով, դատարանը, քննության առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցը, վերուծելով և գնահատելով գործի վերոհիշյալ փաստական հանգամանքները, հաշվի առնելով Մհեր Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով վերագրվող արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, ինչպես նաև` պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, որոնք էականորեն ազդում են հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա, հանգում է հետևության, որ Մհեր Հարությունյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու, և նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով սույն գործով հնարավոր է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներն իրագործելու հնարավորությունը: Տվյալ դեպքում` դրանով կապահովվեն նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ սույն քրեական գործի հանգամանքների, հանցանքը կատարելուց հետո ամբաստանյալ Մհեր Հարությունյանի դրսևորած վարքագծի, ինչպես նաև սույն քրեական գործով հաստատված մեղմացնող հանգամանքների պայմաններում, ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելը ռեալ կրելու պայմանով, նույնիսկ նվազագույն չափով, չի կարող արդարացի լինել` մարդասիրական տեսանկյունից: Այլ կերպ ասած` դատարանը գտնում է, որ ազատազրկում պատժատեսակը ռեալ կրելու պարագայում սույն գործի հանգամանքների պայմաններում արդարացի և մարդասիրական պատիժ չի կարող համարվել Մհեր Հարությունյաքնի նկատմամբ:
Անդրադառնալով խափանման միջոցներին, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հարություն Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, Հովսեփ Հովհաննիսյանի և Մհեր Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ ՀՀ ՊՆ Ռազմական ոստիկանության կողմից իրականացված <<կաշառք տալու նմանակում>> և <<արտաքին դիտում>> օպերատիվ հետախուզական միջոցառումների արդյունքում Արփիկ Անանյանի կողմից Հարություն Մկրտչյանին հանձնված` իրեղեն ապացույց ճանաչված 25 /քսանհինգ/ հատ 100 /հարյուր/ ԱՄՆ դոլար անվանական արժեքով թղթադրամները, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, պետք է վերադարձնել իրավասու պետական մարմնին, այն է` ՀՀ պաշտպանության նախարարության ռազմական ոստիկանությանը:
ՀՀ քրեական դատավարության 375.3 հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն` ՙՍույն օրենսգրքի 168 հոդվածի առաջին մասի 2-8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման:՚: Հետևաբար, դատարանը դատական ծախսերին չի անդրադառնում:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 134-րդ, 238-րդ, 357-360-րդ, 3753-րդ, 3754-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`

ՎՃՌԵՑ

Հարություն Գագիկի Մկրտչյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ և 68-րդ հոդվածների կանոններով, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու եղանակով Հարություն Գագիկի Մկրտչյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 /երկու/ տարի ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2017 թվականի հուլիսի 03-ից:
Հարություն Գագիկի Մկրտչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:

Հովսեփ Ներսեսի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Հովսեփ Ներսեսի Հոհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:

Մհեր Սերյոժայի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով:
Կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և Մհեր Հարությունյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Մհեր Սերյոժայի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված 25 /քսանհինգ/ հատ 100 /հարյուր/ ԱՄՆ դոլար անվանական արժեքով թղթադրամները, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, վերադարձնել իրավասու պետական մարմնին:
Դատավճիռը, բացի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքից, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:



ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ