Գործ No ԵԱՔԴ/0199/01/17

ԴԱՏԱՎՃԻՌ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՙ31՚ հոկտեմբերի 2018 թվական քաղաք Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը,

նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Միլենա Սարգսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Կարեն Բարսեղյանի
պաշտպան Վաչագան Քոսյանի

Ավան նստավայրում, դռնբաց դատական նիստում, դատական քննության արագացված կարգով քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Դերենիկ Սամվելի Նահապետյանի /ծնված` 1992 թվականի հունիսի 20-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած, չի աշխատում, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, հաշվառված և փաստացի բնակվող` քաղաք Երևան, 16-րդ /Նորաշեն/ թաղամաս, 23-րդ շենք, 83-րդ բնակարան/ մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով:

Գործի դատավարական նախապատմությունը

2017 թվականի նոյեմբերի 06-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 09106317 քրեական գործը:
2017 թվականի նոյեմբերի 09-ին Դերենիկ Սամվելի Նահապետյանն ինքնակամ ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին:
2017 թվականի նոյեմբերի 09-ին Դերենիկ Նահապետյանը ձերբակալվել է:
2017 թվականի նոյեմբերի 11-ին Դերենիկ Նահապետյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2017 թվականի նոյեմբերի 11-ին Դերենիկ Նահապետյանն ազատվել է ձերբակալումից և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն` չհեռանալու մասին:
2017 թվականի նոյեմբերի 30-ին Դերենիկ Նահապետյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է, նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2017 թվականի դեկտեմբերի 13-ին թիվ 09106317 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:

Գործի փաստական հանգամանքները

Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Դերենիկ Նահապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙնա մեկ ուրիշի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու դիտավորությամբ իր մոտ մոտ գտնվող դանակի վերածած սուր ծակող-կտրող գործիքով երկու անգամ հարվածներ է հասցրել Կամո Նապոլեոնի Գևորգյանի մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով մարմնական վնաս:
Այսպես.
Դերենիկ Սամվելի Նահապետյանը, 2017 թվականի նոյեմբերի 06-ին` ժամը 18:00-ի սահմաններում, իր փեսա` Մհեր Բենիկի Իսրայելյանի հետ գտնվել է Երևան քաղաքի Յան Ռայնիսի փողոցի 11 և 11ա շենքերի միջև միջանցիկ անցնող ասֆալտապատ ճանապարհի վրա, որտեղ Մհեր Իսրայելյանի հետ զբաղված են եղել շինարարական գործիքներով մետաղյա ամրանների ուղղման աշխատանքով: Այդ ընթացքում Երևան քաղաքի Յան Ռայնիսի 50/1 հասցեի տան բնակիչ Կարեն Ֆրունզիկի Ասատրյանն իրենց հողատարածքների պարիսպների հետ կապված զրույցի է բռնվել Մհեր Իսրայելյանի հետ, որն էլ հանդարտեցվել է խոսակցությանը միջամտած Դերենիկ Նահապետյանի և Բենիկ Վահանի Իսրայելյանի կողմից: Այնուհետև, նշված խոսակցությունից կարճ ժամանակ անց Մհեր Իսրայելյանին և Դերենիկ Նահապետյանին է մոտեցել Կամո Նապոլեոնի Գևորգյանը և դիմելով Մհեր Իսրայելյանին` հարցրել է, թե ինչու է հայհոյանք տվել իր ընկերոջը, պետք է այլ վայրում հանդիպեն և այդ առիթով զրուցեն, որից հետո Մ.Իսրայելյանի և Կ.Գևորգյանի միջև վիճաբանություն է առաջացել: Այդ ընթացքում Մ.Իսրայելյանի այն խոսքին, թե ինքը կասի հանդիպման վայրը, Կ.Գևորգյանը պատասխանել է, թե <<այսքան ժամանակ մեզ ոչ մեկ չի կանչել, մենք ենք բոլորին կանչում>> և իրեն զրույցի կանչողի մոր հասցեին տվել է սեռական բնույթի հայհոյանք: Կամո Գևորգյանի կողմից հնչեցրած մայր հայհոյանքից հետո Մհեր Իսրայելյանը բռունցքով մեկ անգամ հարվածել է Կ.Գևորգյանին, իսկ այդ պահին նրանցից մի քանի քայլ այլ կողմ կանգնած Դերենիկ Նահապետյանն իր ոտքերի մոտ գտնվող շինարարակն գործիքների արկղի միջից վերցրել է դանակի վերածած սուր ծակող-կտրող գործիքը և Կամո Գևորգյանի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու դիտավորությամբ երկու անգամ հարվածներ է հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով մարմնական վնասվածքներ` ձախ հետույքային շրջանի, մկանների վնասումով, կրծքավանդատի ձախ կեսի` թափանցող, կրծքաօդաարյունահավաքով ուղեկցված, ձախ թոքի, ստոծանու մասնակի վնասմամբ` ծակված-կտրված վերքերի ձևով, որից հետո հեռացել է դեպքի վայրից` քայլելով դեպի մոտակա դպրոցի կողմը, որտեղ էլ իր մոտ եղած դանակի վերածած սուր կտրող-ծակող գործիքը նետել է դպրոցին հարակից աղբարկղի մեջ:՚:

Արագացված դատական քննություն

Մինչև դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Դերենիկ Նահապետյանը միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով, հայտարարելով, որ մեղադրանքը պարզ է, համաձայն է առաջադրված մեղադրանքին, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր` պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո:
Միջնորդությունը հաստատել է նաև ամբաստանյալի պաշտպան Վաչագան Քոսյանը:
Մեղադրող Կարեն Բարսեղյանը չի առարկել դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու դեմ:
Տուժող Կամո Գևորգյանը դատական նիստերին չի ներկայացել և դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու դեմ առարկություններ չի ներկայացրել, միաժամանակ գրավոր դիմում է ներկայացրել` նշելով, որ ամբաստանյալից որևէ պահանջ չունի:
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751-րդ և 3752-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Դատարանը, գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, հիմք ընդունելով ամբաստանյալ Դերենիկ Նահապետյանի կողմից մեղադրանքն ամբողջ ծավալով ընդունելու հանգամանքը, հանգում է հետևության, որ Դերենիկ Նահապետյանի մեղավորությունը` դիտավորությամբ Կարո Գևորգյանին մարմնական վնասվածք պատճառելու մեջ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված է:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե’ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել Ա.Ավետիսյանի գործով որոշման մեջ` արձանագրելով, որ ՙ(...) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը: Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ցանկի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ քննարկվող հանգամանքները վերաբերում են ինչպես հանցագործությանը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությանը կամ միաժամանակ բնութագրում են հանցագործությունն ու հանցավորի անձնավորությունը: Այդ պատճառով էլ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները պետք է դիտարկել որպես հանցակազմի սահմաններից դուրս հանգամանքներ, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի վերաբերում են հանցագործությանը կամ հանցավորի անձնավորությանը, բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում պատժի վրա: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս (...)՚ (տե’ս Անդրանիկ Մեսրոպի Ավետիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ԵԱՆԴ/0091/01/09 որոշման 20-րդ կետը):
Ամբաստանյալ Դերենիկ Նահապետյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված չէ, ամուսնացած է: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ նա ընդունել է մեղքը և զղջացել կատարած արարքի համար, դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, խնամքի տակ է գտնվում 2017 թվականին ծնված մեկ մանկահասակ երեխան, ֆիզիկապես վատառողջ է: Դատարանը որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում նաև այն, որ հանցագործությունը պայմանավորված է եղել տուժողի հակաօրինական և հակաիրավական վարքագծով: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել, որ. ՙ(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորել է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, և գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը՚ (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
Վերը շարադրված իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո, գնահատելով ամբաստանյալ Դերենիկ Նահապետյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, ինչպես նաև հանցանքը կատարելուց հետո ամբաստանյալի դրսևորած վարքագիծը, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանքի բացակայության փաստի հետ` դատարանը գտնում է, որ Դերենիկ Նահապետյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսվծ հանցաքի կատարման համար ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով` նշված հոդվածի սանկցիայով սահմանված նվազագույն չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙՄինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով նշանակված պատժին` մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում` մեկ օրը երեք ժամի դիմաց:՚:
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Դերենիկ Նահապետյանը 2017 թվականի նոյեմբերի 09-ից 11-ը եղել է ձերբակալված, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոններով, նրա նկատմամբ նշանակված պատժին պետք է հաշվակցել ձերբակալման մեջ գտնվելու ժամկետը:
Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով քաղաքացիական հայց չի ներկայացվել, ուստի քաղաքացիական հայցի հարցը պետք է համարել լուծված:
Անդրադառնալով Դերենիկ Նահապետյանի գույքի վրա 2017 թվականի նոյեմբերի 30-ի որոշմամբ դրված կալանքին, դատարանը փաստում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 232-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
ՙԳույքի վրա կալանք դնելը կիրառվում է քաղաքացիական հայցը, գույքի հնարավոր բռնագրավումը, բռնագանձումը և դատական ծախսերն ապահովելու համար՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 238-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ, ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը հետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը:
2. Քաղաքացիական հայցվորի կամ այլ շահագրգիռ անձանց միջնորդությամբ դատարանն իրավունք ունի գույքի վրա դրված կալանքը պահպանել նաև քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո` մեկ ամսվա ընթացքում՚:
Դատարանը փաստում է, որ քրեական գործով առկա չէ քաղաքացիական հայց և դատական ծախսեր, ինչպես նաև` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես լրացուցիչ պատիժ գույքի բռնագրավում նախատեսված չէ, հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը:
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ Դերենիկ Սամվելի Նահապետյանի անվամբ գրանցված և սեփականության իրավունքով նրան պատանող անշարժ գույքերի և ՀՀ տարածքում գործող բոլոր բանկերում անձնական հաշիվների, ՀՀ գործող գրավատներում, ունիվերսալ վարկային կազմակերպություննրում կամ առևտրային բանկերում գրավադրված գույքերի վրա 24.000 /քսանչորս հազար/ ՀՀ դրամի չափով 30.11.2018թ. որոշմամբ դրված կալանքը պետք է վերացնել:
Դատարանն արձանագրում է, որ 2017 թվականի նոյեմբերի 29-ի որոշմամբ քրեական գործին կցված թվով 9 կտոր բինտե խծուծներով արնանման հետքերի նմուշները, ինչպես նաև` ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչությունում գտնվող սև գույնի սինթետիկ բաճկոնը, Կամո Գևորգյանի հագուստը` <<Ripley M>> գրառմամբ սև գույնի վերնաշապիկը, սպիտակ գույնի անթև շապիկը, մոխրագույն երկարաթև շապիկը, սև գույնի սպորտային տաբատը, <<ZIRVE>> ֆիրմայի սև գույնի տաբատը` գոտիով, մուգ կապույտ գույնի վարտիքը և գուլպաները ճանաչվել են իրեղեն ապացույց:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված քրեական գործին կցված թվով 9 կտոր բինտե խծուծներով արնանման հետքերի նմուշները պետք է ոչնչացնել, իսկ ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչությունում գտնվող սև գույնի սինթետիկ բաճկոնը, Կամո Գևորգյանի հագուստը` <<Ripley M>> գրառմամբ սև գույնի վերնաշապիկը, սպիտակ գույնի անթև շապիկը, մոխրագույն երկարաթև շապիկը, սև գույնի սպորտային տաբատը, <<ZIRVE>> ֆիրմայի սև գույնի տաբատը` գոտիով, մուգ կապույտ գույնի վարտիքը և գուլպաները` վերադարձնել ըստ պատկանելության:
Անդրադառնալով խափանման միջոցին, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Դերենիկ Նահապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
ՀՀ քրեական դատավարության 375.3 հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն` ՙՍույն օրենսգրքի 168 հոդվածի առաջին մասի 2-8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման:՚: Հետևաբար, դատարանը դատական ծախսերին չի անդրադառնում:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 134-րդ, 238-րդ, 357-360-րդ, 3753-րդ, 3754-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`

ՎՃՌԵՑ

Դերենիկ Սամվելի Նահապետյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոններով, նշանակված պատժին հաշվակցել ձերբակալման մեջ գտնվելու 2 /երկու/ օրը և Դերենիկ Սամվելի Նահապետյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 28 /քսանութ/ օր ժամկետով:
Դերենիկ Սամվելի Նահապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
2017 թվականի նոյեմբերի 30-ի որոշմամբ Դերենիկ Սամվելի Նահապետյանի անվամբ գրանցված և սեփականության իրավունքով նրան պատանող անշարժ գույքի և ՀՀ տարածքում գործող բոլոր բանկերում անձնական հաշիվների, ՀՀ գործող գրավատներում, ունիվերսալ վարկային կազմակերպություննրում կամ առևտրային բանկերում գրավադրված գույքի վրա 24.000 /քսանչորս հազար/ ՀՀ դրամի չափով դրված կալանքը վերացնել:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված թվով 9 կտոր բինտե խծուծներով արնանման հետքերի նմուշները, դատավաճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, ոչնչացնել, իսկ ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչությունում գտնվող սև գույնի սինթետիկ բաճկոնը, Կամո Գևորգյանի հագուստը` <<Ripley M>> գրառմամբ սև գույնի վերնաշապիկը, սպիտակ գույնի անթև շապիկը, մոխրագույն երկարաթև շապիկը, սև գույնի սպորտային տաբատը, <<ZIRVE>> ֆիրմայի սև գույնի տաբատը` գոտիով, մուգ կապույտ գույնի վարտիքը և գուլպաները` վերադարձնել ըստ պատկանելության:
Դատավճիռը, բացի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքից, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:



ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ