Գործ No ԵԱՔԴ/0166/01/17

ԴԱՏԱՎՃԻՌ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՙ16՚ նոյեմբերի 2018 թվական քաղաք Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը,

նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Միլենա Սարգսյանի
Շուշան Վանոյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ Հայկ Պետրոսյանի
Վարդգես Սարգսյանի
պաշտպան Էդգար Արամյանի

Ավան նստավայրում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Վահե Միքաելի Ախոյանի /ծնված 1976 թվականի սեպտեմբերի 06-ին` Երևան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվել է` Երևան քաղաքի Արաբկիրի 27-րդ փողոց, 1/6-րդ շենք, 26-րդ բնակարան, ՀՀ ԱՆ «Վարդաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի կալանավոր, կալանքի տակ է` 2017 թվականի մայիսի 30-ից/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:

Գործի դատավարական նախապատմությունը

2017 թվականի ապրիլի 05-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 62207617 քրեական գործը:
2017 թվականի մայիսի 30-ին Վահե Ախոյանը ձերբակալվել է:
2017 թվականի հունիսի 02-ին Վահե Ախոյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել երկու դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, մեկ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը:
2017 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Վահե Ախոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի մասը վերացվել է, առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2017 թվականի հոկտեմբերի 16-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում թիվ 62207617 քրեական գործից անջատվել է Վահե Միքաելի Ախոյանի նկատմամբ գործը և շնորհվել թիվ 62235117 համարը:
2017 թվականի հոկտեմբերի 27-ին թիվ 62235117 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:

Գործի փաստական հանգամանքները

Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Վահե Ախոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙնա, 2015 թվականի հուլիսի 2-ից մինչև նոյեմբերի 17-ն ընկած ժամանակահատվածում զբաղեցնելով ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության՝ «Հրազդան» ՔԿ հիմնարկի օպերատիվ խմբի ղեկավարի պաշտոնը, հանդիսանալով մշտապես իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներով օժտված պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող պաշտոնատար անձ, 2015 թվականին կաշառք տվողի ներկայացրած անձի օգտին այլ պաշտոնատար անձի կողմից գործողություն կատարելուն իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով նպաստելու դիմաց իր համար պահանջել և դրամի տեսքով անձամբ ստացել է խոշոր չափերով՝ 727.600 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար կաշառք: Բացի այդ, ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերով գույքը խարդախությամբ հափշտակելու ուղղակի դիտավորությամբ իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով՝ դրդել է իր միջոցով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 24.280.500 ՀՀ դրամին համարժեք 50.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք տալ իբր իրավասու պաշտոնատար անձին, սակայն հանցագործություններն ավարտին չեն հասցվել իր կամքից անկախ հանգամանքներում:
Այսպես.
2015 թվականին Հրազդան քաղաքի Միկրոշրջան 45 հասցեում գտնվող «Հրազդան» ՔԿ հիմնարկի օպերատիվ խմբի ղեկավարի պաշտոնը զբաղեցրած Վահե Ախոյանը խոշոր չափերով խարդախություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հանցանքների համակցությամբ 9 տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված և 2013 թվականի դեկտեմբերի 28-ից «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկում պատիժ կրող Ալեն Վարդանի Մանուկյանին 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ին տեսակցության այցելած՝ նրա մոր և կնոջ, համապատասխանաբար՝ Ժենիկ և Լոլիտա Մանուկյանների, ինչպես նաև՝ Ալեն Մանուկյանի հետ զրույցի ժամանակ վերջինիս օգտին գործողություն կատարելուն՝ նրան պատիժը կրելուց պայմանական վաղաժամկետ ազատելու համար հիմքեր ստեղծելուն, մասնավորապես՝ Ալեն Մանուկյանին քրեակատարողական հիմնարկի պետի կողմից՝ նրա լիազորությունների շրջանակում, հիմնարկի չվարձատրվող աշխատանքներում ներգրավելուն նպաստելու համար պահանջել է խոշոր չափերով՝ 727.600 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար կաշառք, ինչին Ալեն և Ժենիկ Մանուկյանները համաձայնվել են: Դրանից հետո, նախօրոք ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն՝ 2015 թվականի սեպտեմբերի 12-ին, Վահե Ախոյանը «Երևան Սիթի» սուպերմարկետների ցանցի՝ Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 5-րդ հասցեում գտնվող «Փակ շուկա» սուպերմարկետի դիմաց հանդիպել է Ալեն Մանուկյանի կնոջը՝ Լոլիտա Մանուկյանին, նրանից անձամբ ստացել է խոշոր չափերով՝ 727.600 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար կաշառք: Կաշառքի առարկան ստանալուց հետո Վահե Ախոյանի միջնորդությամբ «Հրազդան» ՔԿ հիմնարկի պետ Վահան Մարգարյանի՝ «Դատապարտյալին չվարձատրվող աշխատանքներում ներգրավելու վերաբերյալ» 2015 թվականի սեպտեմբերի 15-ի թիվ 72 հրամանով Ալեն Մանուկյանը ներգրավվել է նույն քրեակատարողական հիմնարկի չվարձատրվող աշխատանքներում:
Դրանից բացի, Վահե Ախոյանը դեռևս 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Ալեն Մանուկյանին տեսակցության այցելած՝ նրա մոր և կնոջ, համապատասխանաբար՝ Ժենիկ, Լոլիտա Մանուկյանների և Ալեն Մանուկյանի հետ զրույցի ժամանակ իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, խաբեության եղանակով, Ժենիկ Մանուկյանի առանձնապես խոշոր չափերով գույքը հափշտակելու ուղղակի դիտավորությամբ Ալեն Մանուկյանի օգտին գործողություններ կատարելու կեղծ խոստումներ տալով, այն է՝ իբրև 2015 թվականին պատիժը կրելուց պայմանական վաղաժամկետ ազատելու համար համոզելու եղանակով դրդել է նրան իր միջոցով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 24.280.500 ՀՀ դրամին համարժեք 50.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք տալ իր հետ անհրաժեշտ կապեր ունեցող իրավասու պաշտոնատար անձին, ինչին Ալեն և Ժենիկ Մանուկյանները համաձայնվել են:
Այդ նպատակով Վահե Ախոյանի պահանջած գումարի մի մասը վճարելու համար Ժենիկ Մանուկյանը 2015 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի 85 հասցեում գտնվող «ՍԱՍ» սուպերմարկետի դիմաց հանդիպման եկած Վահե Ախոյանին՝ նրա պահանջած 50.000 ԱՄՆ դոլար գումարից Գևորգ Շախնազարովի միջոցով տվել է 339.927 ՀՀ դրամին համարժեք 700 ԱՄՆ դոլար, որը Վահե Ախոյանը խաբեության եղանակով հափշտակել է:
Ժենիկ Մանուկյանից խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելն ավարտին չի հասցվել Վահե Ախոյանի կամքից անկախ հանգամանքներում, քանի որ նրա պահանջած գումարի մնացած մասը Ժենիկ Մանուկյանը հրաժարվել է տալ:՚:

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Վահե Ախոյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատաքննության փուլում, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, միաժամանակ պնդել է նախաքննության փուլում տված ցուցմունքը:
Նախաքննության փուլում ամբաստանյալ Վահե Ախոյանը ցուցմունք է տվել, որ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին բաց տիպի քրեակատարողական հիմնարկ տեղափոխելու և նրան պատժի կրումից պայմանական վաղաժամկետ ազատելու որևէ խոստում նրան չի տվել, քանի որ դա իր լիազորությունների մեջ չի մտել: 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Ալեն Մանուկյանին այցելության եկած՝ նրա կնոջ ու մոր՝ Լոլիտա և Ժենիկ Մանուկյանների, հետ այդ կապակցությամբ որևէ խոսակցություն չի ունեցել, տեսակցությունների սենյակ չի մտել, իսկ Ժենիկ Մանուկյանին առաջին անգամ տեսել է վերջինիս հետ առերեսման ժամանակ՝ քննիչի աշխատասենյակում: Ալեն Մանուկյանին քրեակատարողական հիմնարկի տնտեսական աշխատանքներում ներգրավելու և խրախուսելու համար նրա հարազատներից երբևէ գումար չի վերցրել, «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի պետ Վահան Մարգարյանին չի առաջարկել Ալեն Մանուկյանին ընդգրկել հիմնարկի տնտեսական աշխատանքներում: Այդ կապակցությամբ Ալեն Մանուկյանն է դիմում գրել քրեակատարողական հիմնարկի պետին՝ իրեն տեխնիկատնտեսական աշխատանքներում ներգրավելու խնդրանքով, որից հետո հիմնարկի օպերատիվ, սոցիալ-հոգեբանական, տնտեսական մասերը և անվտանգության ապահովման բաժինները՝ յուրաքանչյուրն իր մասով, դրա դեմ չեն առարկել: Ինքը նույնպես չի առարկել դրա դեմ: Դրանից հետո քրեակատարողական հիմնարկի պետը, գոհ լինելով Ալենի կատարած աշխատանքներից, խրախուսել է նրան:
Ինքն Ալեն Մանուկյանի մոր, կնոջ և վերջինիս եղբոր հետ Երևան քաղաքում երբևէ չի հանդիպել:
2015 թվականին՝ դեռևս «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկում աշխատելու ընթացքում, գործածել է 098-55-50-01 և 091-40-76-47 հեռախոսահամարները: Այդ ընթացքում դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի կինը՝ Լոլիտան, ամուսնուն տեսակցելու նպատակով բազմիցս այցելել է քրեակատարողական հիմնարկ: Ամիսը ստույգ չի հիշել, Լոլիտան զանգահարել է իրեն, հայտնել, որ ամուսնուն տեսակցությունների ընթացքում տեսել է իրեն, հավանել և ցանկություն է հայտնել մտերմանալ և հանդիպել: Ինքը մերժել է Լոլիտայի առաջարկը, և դրանով իրենց առաջին հեռախոսազրույցն ավարտվել է: Սակայն Լոլիտան շարունակել է բազմիցս զանգահարել իրեն. գնալով՝ այդ զանգերն ավելի հաճախակի են դարձել, որոնց ընթացքում Լոլիտան սպառնացել է իր առաջարկը մերժելու դեպքում պատմել ամուսնուն և, որ նրանք ինչ-որ բան կձեռնարկեն՝ իրեն վատություն անելու համար: Այդ խոսակցությունից հետո մեկ անգամ իրեն է զագահարել Լոլիտայի եղբայրը, ում ինքը չի ճանաչել: Վերջինս ցանկություն է հայտնել քրոջ հետ կապված հարցով խոսել իր հետ: Հեռախոսազրույցի ժամանակ Լոլիտայի եղբայրն ասել է, որ ըստ Լոլիտայի հայտնածի՝ վերջինիս ինքն է զանգահարել, առաջարկել է հանդիպել և հարաբերություններ հաստատել: Ինքը հերքել է դա՝ ասելով, որ նման բան չի եղել և, որ առաջինը Լոլիտան է զանգահարել իրեն ու նման առաջարկ արել, ինչին ինքը չի համաձայնվել: Լոլիտայի եղբոր հետ խոսակցությունից հետո Լոլիտան շարունակել է զանգահարել իրեն: Մի պահ մտածել է Լոլիտայի հետ հեռախոսազրույցների միջոցով իրավիճակը հանդարտեցնել, սակայն Լոլիտան մնացել է անդրդվելի և վերջին խոսակցություններից մեկի ժամանակ, նույնիսկ, սպառնացել է, որ «փոշմանելու է», տես, թե հիմա ինչ է կատարվելու»: Դրանից որոշ ժամանակ անց «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկում Ալենն իրեն ասել է, որ տեղյակ է Լոլիտային զանգահարելու մասին և, որ ամեն ինչ անելու է՝ վրեժխնդիր լինելու համար: Այդ մասին իր և Ալենի միջև մի քանի խոսակցություն է եղել, այդ թվում՝ հեռախոսով: Ինքը փորձել է համոզել Ալենին, որ նման բան չկա, սակայն դա արդյունք չի տվել: Ալեն Մանուկյանը շուրջ երկու տարի նախապատրաստվել է և սովորեցրել իր բարեկամներին, թե ինչ ցուցմունքներ պետք է տան իր դեմ: Հայտնել է նաև, որ Ալեն Մանուկյանի կողմից կնոջ հետ կապված հարցով իրենից վրեժ լուծելուց բացի, իրեն զրպարտելու այլ պատճառներ չկան:
Հատոր 4, գ.թ. 202-208, հատոր 5, գ.թ. 13-14

Ալեն Վարդանի Մանուկյանը դատաքննության փուլում, որպես մեկ այլ դատարանում քննվող նույն քրեական գործով ամբաստանյալ, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
Նախաքննության փուլում Նախաքննության փուլում վկա Ալեն Մանուկյանը հակասական և իրարամերժ ցուցմունքներ է տվել գործի համար էական նշականություն ունեցող հանգամանքների` մասնավորապես` Վ.Ախոյանին որպես կաշառք տրված գումարի չափերի վերաբերյալ, ինչպես նաև` թե ում նախաձեռնությամբ է արվել կաշառքի առաջարկը:
Մասնավորապես` վկա Ալեն Մանուկյանը ցուցմունք է տվել, որ 2015 թվականի ամռանը Վահե Ախոյանի՝ «Հրազդան» ՔԿՀ-ի օպերատիվ խմբի ղեկավարի պաշտոնին նշանակվելուց հետո վերջինս իրեն պատժից ազատելու առաջարկ է արել: Այդ հարցով «Skype»-ով կապվել է ԱՄՆ-ում բնակվող մոր՝ Ժենիկ Մանուկյանի, հետ, հայտնել Վահե Ախոյանի առաջարկի մասին: Մայրը տեղեկացրել է, որ մեկ ամսից վերադառնալու է Հայաստան և, որ այդ հարցով տեղում կխոսեն: Հայաստան այցելելուց հետո՝ 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ին, մայրն ու կինն իր հետ տեսակցության նպատակով այցելել են «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկ: Տեսակցության ժամանակ Վահե Ախոյանը նույնպես եկել է երկարատև տեսակցության սենյակ, որտեղ վերջինս պարզաբանել է, որ իրեն պատժի կրումից պետք է ազատեն պայմանական վաղաժամկետ, որ մինչ այդ անհրաժեշտ է իրեն տեղափոխել «բաց կալանքի»: Դրա դիմաց Վահե Ախոյանը պահանջել է 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Մոր հարցին, թե պատժից ազատելու համար ի՞նչ երաշխիքներ կան, որ դեռ գումարն էլ միանգամից է պահանջում, Վահե Ախոյանը պատասխանել է, որ գաղութների վարչության պետն իր քենակալն է և նա է այդ հարցերը լուծելու՝ հավաստիացնելով, որ կասկածելու տեղ չկա: Դրա դիմաց Վահե Ախոյանը պահանջել է 50.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Պահանջված գումարի չափի պատճառով, թեև մայրը զայրացել է այնուամենայնիվ, առաջարկել է պահանջված գումարը տալ մաս-մաս: Դրանից հետո Վահե Ախոյանն առաջարկել է սպասել, մինչև ինքը զանգահարի վարչություն: Դուրս գալով սեյակից՝ Վ.Ախոյանը 10-15 րոպե անց վերադարձել է և հայտնել, որ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել նախ՝ վճարել 20.000 դոլարը, իսկ մնացածը՝ իրեն բաց տիպի քրեակատաողական հիմնարկ տեղափոխելուց հետո: Այդ առաջարկին ինքն ու մայրը համաձայնվել են: Պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել նաև, որ քսան հազար դոլարը տալուց հետո՝ երեք ամսվա ընթացքում, իրեն տեղափոխելու են բաց տիպի քրեակատարողական հիմնարկ, որից հետո միայն լուծվելու է պատժից պայմանական վաղաժամկետ ազատման հարցը: Մայրը խոստացել է 20.000 դոլարի մի մասը վճարել մինչև ԱՄՆ մեկնելը: Խոսակցության ընթացքում Վահե Ախոյանը տեղեկացրել է նաև, որ բաց տիպի քրեակատարողական հիմնարկ տեղափոխելու համար նախ՝ անհրաժեշտ է իրեն ընդգրկել հիմնարկի տնտեսական աշխատանքներում: Քանի որ ինքը խոհարար է, պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել, որ զբաղվելու է խոհարարությամբ: Միայն դրա դիմաց Վահե Ախոյանը պահանջել է 1.500 ԱՄՆ դոլար՝ պատճառաբանելով, որ այդ գումարով պետք է լուծի քրեակատարողական հիմնարկի պետ Վահան Մարգարյանի և տեխնիկատնտեսական մասի հարցերը: Վահե Ախոյանը զգուշացրել է, որ այդ գումարը տրվելու է առանձին և, որ 50.000 դոլարի հետ որևէ կապ չունի: Դրանից հետո կինը մնացել է իր մոտ՝ երկարատև տեսակցության, իսկ մայրը հեռացել է: Երկարատև տեսակցության ավարտից հետո կինը, իրենց հարևան Հրանտ Ամիրյանից պարտքով վերցնելով 500 դոլար, նրա հետ գնացել և Երևանի Մաշտոցի պողոտայում Վահե Ախոյանին է փոխանցել 1.500 դոլարը: Այդ մասին հեռախոսազանգով իրեն տեղեկացրել է Լոլիտան՝ 098-97-85-86 հեռախոսահամարից զանգահարելով իր կողմից գործածվող 093-10-11-15 հեռախոսահամարին: Դրանից հետո Վահե Ախոյանն իրեն հաղորդել է, որ արդեն ներգրավված է քրեակատարողական հիմնարկի տնտեսական մասում՝ որպես ճաշարանի խոհարար: Այդ ընթացքում՝ մինչև ԱՄՆ մեկնելը, մայրը Վահե Ախոյանին հանդիպել է Երևան քաղաքում՝ ինչ-որ սուպերմարկետի մոտ և նրան տվել 700 ԱՄՆ դոլար, որից հետո մեկնել է ԱՄՆ:
Իրեն բաց տիպի քրեակատարողական հիմնարկ տեղափոխելու հարցը ձգձգվել է, որի պատճառով սկսել է անհանգստանալ ու այդ հարցով մի քանի անգամ դիմել է Վահե Ախոյանին: Վերջինս խոստացել է լուծել այդ հարցը, հավաստիացրել, որ անհանգստանալու կարիք չկա: 2015 թվականի նոյեմբերին, երբ Վահե Ախոյանը աշխատանքի է նշանակվել «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ում, ինքը սկսել է զանգահարել նրան ու անհանգստացրել այդ հարցով: Վահե Ախոյանը, հավաստիացնելով, թե մոտ ժամանակներս իր տեղափոխման հարցը լուծվելու է, հանգստացրել է իրեն: Դրանից հետո՝ 2016 թվականին, «Հրազդան» ՔԿՀ-ի օպերատիվ խմբի ղեկավարի պաշտոնին նշանակվել է Հովհաննես Ախոյանը, որի պատճառով ինքն այլևս Վահե Ախոյանին չի անհանգստացրել՝ վախենալով եղբորից: Վահե Ախոյանին գումարներ տալու վերաբերյալ 2017 թվականի մարտին ինքը դիմումներ է գրել ՀՀ Նախագահին և ԱԱԾ, դրանից հետո քրակատարողական հիմնարկի պետի առաջարկով եղել է վերջինիս աշխատասենյակում, որտեղ խոսակցության ընթացքում ինքը պետին պատմել է Վահե Ախոյանին գումարներ տալու մասին: Իր համաձայնությամբ իրենց խոսակցությունը ձայնագրվել է: Դրանից հետո՝ 2017 թվականի մարտի 18-ին, քրեակատարողական վարչության նախաձեռնությամբ իրեն փորձել են տեղափոխել այլ քրեակատարողական հիմնարկ: Ինքը հասկացել է, որ դրա նպատակն իրեն լռեցնելն է, և քրեակատարողական հիմնարկի պատասխանատու հերթապահ Հրանտ Ղուկասյանից ու անձնակազմի անվտանգության բաժնի պետ Կարեն Սահակյանից տեղափոխման մասին լուրը ստանալուց հետո ոտքերը գամել է խցի հատակին: Դրա պատճառով իրեն այլ քրեակատարողական հիմնարկ չեն կարողացել տեղափոխել:
2017 թվականի ապրիլի 19-ին Ա.Մանուկյանը ցուցմունք է տվել, որ 2015 թվականի օգոստոս ամսին Վահե Ախոյանն իրեն առաջարկել է ազատվել պատժի կրումից, ինչի կապակցությամբ իր բջջային հեռախոսով զանգահարել է մորը՝ Ժենիկ Մանուկյանին հայտնել Վ.Ախոյանի առաջարկի մասին, իսկ մայրը պատասխանել է, որ կգա ՀՀ և կխոսեն հիշյալ թեմայի մասին: 2015 թվականի սեպտեմբերի 3-ին, երբ մայրը եկել է ՀՀ իրեն այցելել է ՙՙՀրազդան՚՚ Քկ հիմնարկ և Վ.Ախոյանի հետ խոսակցության ընթացքում վերջինս հայտնել է, որ կարող են ազատել 50.000 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց, որից առաջ իրեն պետք է տանեն բաց կալանքի: Պատժի ռեժիմը փոխելու հետ կապված ինքը պետք է աշխատանքի անցներ տնտեսական մասում, որից հետո պատժի ռեժիմը փոխվեր: Դրա դիմաց Վ.Ախոյանը պահանջել է 1.500 ԱՄՆ դոլար, հայտնելով, որ այդ գումարը նախատեսված է ՔԿ հիմնարկի պետ Վ.Մարգարյանին և տեխնիկական մասի պետ Կարապետյանին: 2015 թվականի սեպտեմբերի 06-ին կամ 07-ին կինը իրենց հարևան Հրանտ Ամիրյանից պարտքով վերցնելով 500 ԱՄՆ դոլար նույն օրը 1500 ԱՄՆ դոլար Երևան քաղաքում փոխանցել է Վ.Ախոյանին, որի ժամանակ ներկա է եղել նաև Հ.Ամիրյանը: Մի քանի օր անց Վ.Ախոյանը իրեն հայտնել է, որ ինքը ներգրավված է տնտեսական աշխատանքների խմբում: Մայրը՝ սեպտեմբեր ամսին, մինչև մեկնելը Վ.Ախոյանին է փոխանցել նաև 7.000 և 5.000 ԱՄՆ դոլար, որը և տեսանկարահանվել է և լուսանկարահանվել: Վերադառնալուց հետո մայրը հարազատների միջոցով Վ.Ախոյանին է ուղարկել 6.000 ԱՄՆ դոլար Վ.Ախոյանի կողմից ուղարկված բանկային հաշվին՝ Կարեն անունով անձնավորության բանկային հաշվին: Հիշյալ գումարի փոխանցման բանկային անդորրագրերը գտնվում են մոր մոտ: Դրանից մի քանի օր հետո Վ.Ախոյանը իրենից 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար է ուզել, ասելով, որ Վ.Մարգարյանին պետք է հյուրասիրի: Այդ գումարից 700 ԱՄՆ դոլարը եղբայրը Ախոյանին տվել է ՙՀրազդան՚ ՔԿ հիմնարկի դիմաց, իսկ 300 ԱՄՆ դոլարը աներձագը՝ Գևորգ Շահնազարովը փոխանցել է Ախոյանին ինչ որ սուպերմարկետի մոտ:Մի քանի օր հետո Վ.Ախոյանը իրենից պահանջել է 400ԱՄՆ դոլար՝ հայտնելով, որ այդ գումարը նախատեսված է խրախուսանք տալու համար, որը կնպաստի իր բաց ռեժիմ տեղափոխմանը: Նշված գումարը աներձագը տվել է Վ.Ախոյանին Երևան քաղաքում:
2015 թվականի հունիսի 07-ին Ա.Մանուկյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ 7.000 ԱՄՆ դոլարը մայրը ուղարկել է ՙՙԱլբերտսոն՚՚ դրամական համակարգի միջոցով Կարեն Թորոսյանի անունով, որից հետո Վ.Ախոյանը զանգահարել է իր մոր հեռախոսահամարին ԱՄՆ, սակայն մայրը հեռախոսազանգերին չի պատասխանել: Իր ցուցմունքում Ա.Մանուկյանը նշել է դրամական փոխանցման կոդը և անդորրագրի համարը:
2015 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Ա.Մանուկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մայրն է ասել իրեն Վ.Ախոյանին լուսանկարահանելու և տեսանկարահանելու և քեռու անունով գումարներ ուղարկելու մասին, իսկ ինչ վերաբերում է դրամական համակարգի մասին, ինքը սխալ է հասկացել դրա անունը: Կարեն անունով անձնավորության կողմից իրեն զանգելու և գումարը ստանալու վերաբերյալ ցուցմունքը շփոթության արդյունք է: Անդորրագրերի և գումարի փոխանցման կոդը իրեն փոխանցել է քեռորդին:

Վկա Լոլիտա Էդուարդի Մանուկյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Վահե Ախոյանին առաջին անգամ տեսել է 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ին՝ սկեսուրի՝ Ժենիկ Մանուկյանի, հետ «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկում ամուսնուն այցելելու ժամանակ: Այդ օրը Վահե Ախոյանը մտել է դատապարտյալների տեսակցության սենյակ և իր ամուսնուն պատժի կրումից պայմանական վաղաժամկետ ազատելու հարցի շուրջ զրուցել սկեսուրի և Ալենի հետ: Վահե Ախոյանի կողմից 50.000 ԱՄՆ դոլարի դիմաց Ալենին պատժի կրումից պայմանական վաղաժամկետ ազատելու խոսակցությանը ներկա չի գտնվել: Ամուսինը կաշառք տալու վերաբերյալ կոնկրետ գումարի չափ իրեն չի ասել, այլ նշել է, որ այն մաս-մաս պետք է տրվի: Տրվելիք կաշառքի ընդհանուր գումարի մասին տեղյակ չի եղել: Վկան միաժամանակ նշել է, որ իրենք 50.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք տալու նյութական հնարավորութուն չեն ունեցել:
2011 թվականի սեպտեմբերի 11-ին երկարատև տեսակցության ժամկետն ավարտվելուց հետո Ալենի մոտից դուրս գալու ժամանակ վերջինս իրեն հայտնել է Վահե Ախոյանի բջջային հեռախոսահամարը, որպեսզի հիմնարկից դուրս գալուց հետո կապվի նրա հետ ու պայմանավորվի՝ պահանջված 1500 դոլարը փոխանցելու ժամանակի ու վայրի վերաբերյալ: Քրեակատարողական հիմնարկից դուրս գալուց անմիջապես հետո իր բջջային 098-97-85-86 հեռախոսահամարից զանգահարել է Վահե Ախոյանին, վերջինս առաջարկել է այդ մասին խոսել դրսում և ոչ թե հեռախոսով: Դրանից կարճ ժամանակ անց Վահե Ախոյանը դուրս է եկել քրեակատարողական հիմնարկից, իրենց միջև պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել հաջորդ օրվա հանդիպման վայրի ու ժամանակի վերաբերյալ: Հրազդանից վերադառնալուց հետո իր հարևան Հրանտ Ամիրյանից պարտքով 500 դոլար է վերցրել, քանի որ տանը միայն 1.000 դոլար է ունեցել: 2015 թվականի սեպտեմբերի 12-ին՝ ժամը ստույգ չի հիշել, Հրանտ Ամիրյանի վարած տաքսի ավտոմեքենայով մեկնել է Երևան քաղաք՝ Վահե Ախոյանին հանդիպելու: Ճանապարհին իր բջջային 098-97-85-86 հեռախոսահամարից զանգահարել է Վահե Ախոյանին ու պայմանավորվել՝ հանդիպելու Մաշտոցի պողոտայում գտնվող նախկին «Փակ շուկայի», ներկայիս՝ «Երևան Սիթի» սուպերմարկետի դիմաց: Հասնելով պայմանավորված վայր՝ ինքն իջել է Հրանտի մեքենայից ու «Երևան Սիթի» սուպերմարկետի դիմաց հանդիպել է Ախոյանին, ով քաղաքացիական հագուստով նստած է եղել սև գույնի սեդան թափքով «Մերսեդես Բենց» կամ «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայի ղեկի մոտ: Մոտենալով ավտոմեքենային՝ ծրարի մեջ դրված՝ 100 ԱՄՆ դոլարանոց 15 հատ թղթադրամը, ընդհանուր՝ 1.500 դոլար, հանձնել է նրան, անմիջապես մոտեցել Հրանտի ավտոմեքենային ու նրա հետ վերադարձել Էջմիածին: Ճանապարհին զանգահարել է ամուսնուն և հայտնել, որ գումարը փոխանցել է Վահե Ախոյանին: Դրանից հետո, երբ սկսեուրը դեռևս գտնվել է Հայաստանում, իր տագրի՝ Գոռ Մանուկյանի, վարած ավտոմեքենայով՝ վերջինիս ընտանիքի, սկեսուրի, իր եղբոր և երեխաների հետ միասին գտնվել են Երևան քաղաքում: Այդ օրն Ալենը զանգահարել է իր բջջային 098-97-85-86 հեռախոսահամարին, որպեսզի սկեսուրի կողմից Վահե Ախոյանին գումար տալու նպատակով հանդիպեն վերջինիս: Երևանում սկեսուրը կամ Գևորգը վերջինիս բջջային հեռախոսով հեռախոսազրույց են ունեցել Վահե Ախոյանի հետ՝ պայմանավորվելով հանդիպել Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայում գտնվող «ՍԱՍ» սուպերմարկետի մոտ: Պայմանավորված ժամին իրենք եղել են այնտեղ: Ինքը մեքենայից չի իջել, սակայն ճանաչել է Վահե Ախոյանի ավտոմեքենան: Գոռի ավտոմեքենայի սրահում սկեսուրը գումար է տվել իր եղբորը՝ Գևորգին, ով իջնելով ավտոմեքենայից՝ գումարը փոխանցել է Վահե Ախոյանին: Գումարը տալու մասին հեռախոսազանգով տեղեկացրել են Ալենին:
Իր և Վահե Ախոյանի հեռախոսազանգերի կապակցությամբ վկան ցուցմունք է տվել, որ դրանք կապված են եղել իր սկեսուրից և ամուսնուց պահանջած գումարները հնարավոր արագ կերպով Վահե Ախոյանին փոխանցելու հետ: Վահե Ախոյանը բազմիցս զանգահարել է իր 098-94-85-86 հեռախոսահամարին և հետաքրքրվել Ալենի ու իր սկեսուրի խոստացած գումարներից:
Վկան հայտնել է նաև, որ ինքը Վահե Ախոյանին մտերմանալու նպատակով հանդիպելու որևէ առաջարկ չի արել, վերջինս իրեն չի մերժել, իսկ ինքը չի սպառնացել նրան: Ինքը եղբորը կամ ամուսնուն երբևէ նման տեղեկություն չի հայտնել: Եղբայրը՝ Գևորգ Շախնազարովը, Վահե Ախոյանին զանգահարել է՝ նրա հետ պայմանավորվելու և գումար տալու նպատակով: Հայտնել է նաև, որ ավելի շատ Վահե Ախոյանն է իրեն զանգահարել: Այդ զանգերի ժամանակ Վահե Ախոյանը հետաքրքրվել է, թե երբ է սկեսուրը գումարները փոխանցելու ԱՄՆ-ից, քանի որ Վահե Ախոյանի խոսքերով՝ Ալենը կոնկրետ ոչինչ չի կարողացել ասել: Ինքն էլ կապվել է սկեսուրիս հետ, հետաքրքրվել այդ հարցով, ով ասել է, որ գումարը պետք է պարտքով վերցնի, քանի որ այդքան մեծ գումար չունի, որից հետո այդ մասին հեռախոսազանգով տեղեկացրել է Վահե Ախոյանին:
Հատոր 1, գ.թ. 80-86, 118-123,
հատոր 2, գ.թ. 191-192,
հատոր 4, գ.թ. 28-30, 119-122
հատոր 3, գ.թ. 199-200

Վկա Հրանտ Մնացականի Ամիրյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ շուրջ 4-5 տարի գործածում է 094-94-15-16 բջջային հեռախոսահամարը: 2015 թվականին ամիսը ստույգ չի հիշում, իր հարևան Ալեն Մանուկյանի կինը՝ Լոլիտա Մանուկյանը, իրենից 500 ԱՄՆ դոլար պարտքով գումար է խնդրել՝ պատճառաբանելով, թե այն անհրաժեշտ է Ալենի գործերի համար: Իր հիշելով՝ գումարը տալուն հաջորդող օրերին Լոլիտայի խնդրանքով իր «Ֆոլկսվագեն Վենտո» մակնիշի 32 ԼԼ 698 հ/հ ավտոմեքենայով Լոլիտայի հետ մեկնել է Երևան՝ Մաշտոցի պողոտայում գտվող՝ նախկին «Փակ շուկա»-ի՝ ներկայիս «Երևան Սիթի» սուպերմարկետի մոտ: Հասնելով այնտեղ՝ Լոլիտան ավտոմեքենայից իջել է սուպերմարկետի հանդիպակաց մայթի մոտ, որից հետո մոտակա՝ Մաշտոցի և Սարյան փողոցների խաչմերուկում հետադարձ է կատարել ու մոտենալով սուպերմարկետին՝ կանգնել է դիմացի կայանատեղիում: Լոլիտան սուպերմարկետի մոտ մնացել է շուրջ 10 րոպե, վերադառնալուց հետո նրա ձեռքին «տոպրակ» չի եղել, ինչից ենթադրել է, որ նա սուպերմարկետ չի մտել: Նստելով մեքենան՝ իրենք վերադարձել են Էջմիածին:

Վկա Գոռ Վարդանի Մանուկյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Ալեն Մանուկյանն իր եղբայրն է: 2015 թվականի սեպտեմբերին կամ հոկտեմբերին՝ մոր Հայաստանում եղած ժամանակ, իր վարած «Տոյոտա» մակնիշի 34 OZ 614 h/h ավտոմեքենայով զբոսնելու նպատակով մոր, իր և Ալենի երեխաների ու կնոջ՝ Լոլիտայի, վերջինիս եղբոր՝ Գևորգի, հետ գնացել են Երևան քաղաքի «Հաղթանակ» զբոսայգի՝ զբոսնելու: Մինչ այդ պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել, որ Ալենի գործերի համար գումար տալու նպատակով մայրը հանդիպի Վահե Ախոյանին: Զբոսայգուց վերադառնալիս՝ մեքենան կանգնեցրել է Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի «ՍԱՍ» սուպերմարկետի մոտ: Այդ ընթացքում Լոլիտան կամ Գևորգը հեռախոսակապի մեջ են եղել Վահե Ախոյանի հետ՝ հանդիպման վայրի մասին պայմանավորվածություն ձեռք բերելու կապակցությամբ: Սուպերմարկետի դիմաց՝ ավտոմեքենայի սրահում, մայրը գումար է տվել Գևորգին, ով իջնելով մեքենայից՝ մոտեցել է նրան: Վերադառնալով՝ Գևորգը հայտնել է, որ գումարը փոխանցել է Վահե Ախոյանին:
Վկան միաժամանակնշել է, որ Վ.Ախոյանի կողմից 50.000 ՄԱՆ դոլարին համարժեք կաշառք ստանալու վերաբերյալ խոսակցությունը որպես կատակ է ընկալել, քանի որ իրենց ընտանիքն այդպիսի գումարներ չուներ:

Վկա Ժենիկ Մկրտչի Մանուկյանը նախաքննության փուլում հակասական ցուցմունքներ է տվել Վ.Ախոյանին տրված և տրվելիք կաշառքի գումարի չափերի վերաբերյալ, և նշել, որ «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանն իր ավագ որդին է: 2015 թվականին ԱՄՆ-ից Հայաստան է վերադարձել սեպտեմբերին: «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկում պատիժ կրող որդուն՝ Ալենին, նրա կնոջ՝ Լոլիտա Մանուկյանի, հետ այցելության է գնացել Հայասատան գալուց մի քանի օր անց: Այցելության ժամանակ տեսակցության սենյակ է մուտք գործել քրեակատարողական հիմնարկի պաշտոնյա Վահե Ախոյանը: Զրույցի ընթացքում Վահե Ախոյանն ասել է, որ եթե հիսուն հազարը լինի, հենց վաղը Ալենին կազատի: Դրանից շուրջ երկու տարի անցնելու պատճառով Վահե Ախոյանի զրույցի բոլոր մանրամասները չի հիշել: Նրա գնալուց հետո Ալենը պատմել է, որ Ախոյանը հիսուն հազար ԱՄՆ դոլար գումար է պահանջել՝ օրինական ճանապարհով իրեն փակ տիպի քրեակատարողական հիմնարկից բաց տիպի քրեակատարողական հիմնարկ տեղափոխելու, այնուհետև պատժի կրումից պայմանական վաղաժամկետ ազատելու համար: Ախոյանը համաձայնել է գումարը մաս-մաս վերցնել, որպեսզի նախ՝ Ալենին «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկից տեղափոխի բաց տիպի քրեակատարողական հիմնարկ, իսկ գումարն ամբողջությամբ վճարելուց հետո օրինական ճանապարհով լուծի նաև Ալենին պատժի կրումից պայմանական վաղաժամկետ ազատելու հարցը: Ալենը հայտնել է նաև նախապես վճարվելիք գումարի չափը, որը ստույգ չի հիշել: Քրեակատարողական հիմնարկից դուրս գալու ժամանակ Ալենը տեղեկացրել է, որ Ախոյանը հետաքրքրվում է, թե երբ է գումարը լինելու, որի պատճառով ինը զայրացել է՝ հայտարարելով, որ «այդքան գումար գրպանում չունի», որպեսզի միանգամից տա: Նույն օրն ինքը վերադարձել է Էջմիածին՝ Ալենի բնակարան: Դրանից մի քանի օր անց Լոլիտան իրենց հարևան տաքսու վարորդ Հրանտ Ամիրյանի հետ գնացել է Երևան ու «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի պաշտոնյա Ախոյանին գումար է տվել, որպեսզի նա սկսի Ալենի հետ կապված՝ պատժի կրումից ազատելու գործընթացը՝ Ալենին ներգրավի հիմնարկի տնտեսական աշխատանքներում: Դրանից հետո, երբ Լոլիտայի, նրա երեխաների, իր կրտսեր որդու՝ Գոռի ու նրա ընտանիքի, Լոլիտայի եղբոր՝ Գևորգի, հետ զբոսնելու նպատակով եղել են Երևանում, Բաղրամյան պողոտայի «ՍԱՍ» սուպերմարկետի մոտ հանդիպել են նույն Ախոյանին՝ վերջինիս կրկին գումար տալու համար: Հանդիպման վայրի շուրջ պայմանավորվածությունը ձեռք է բերվել Ախոյանի ու Ալենի միջև, որի մասին Ալենը հեռախոսազանգով տեղեկացրել է Լոլիտային: Վահե Ախոյանն այնտեղ է եկել սև ավտոմեքենայով, որի մակնիշին և համարանիշին ուշադրություն չի դարձրել: Գումարը տալու ժամանակ ավտոմեքենայից չի իջել, սակայն իր հիշելով՝ 700 ԱՄՆ դոլար գումարը տվել է Լոլիտայի եղբայր Գևորգին՝ Ախոյանին փոխանցելու համար: ԱՄՆ վերադառնալուց հետո Ալենն անձամբ կամ Լոլիտայի միջոցով իրեն տեղեկացրել է, որ Վահե Ախոյանը շտապեցրել է, հետաքրքրվել է, թե երբ է պահանջած գումարի մնացած մասը լինելու, որից իր մոտ կասկած է առաջացել: Բացի այդ, ինքը բավականաչափ գումար չի ունեցել՝ Վահե Ախոյանի պահանջված ողջ գումարը տալու համար և այդ նպատակով գումարը հարազատներից պարտքով պետք է վերցներ: Հետագայում տեղեկանալով, որ Վահե Ախոյանը «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկից տեղափոխվել է այլ աշխատանքի, իր կասկածները հաստատվել են, որ Վահե Ախոյանը խաբել ու ավելի շատ գումար է ցանկացել այդ կերպ վերցնել: Տեղեկացել է նաև, որ Ալենի և Վահեի հարաբերությունները սրվել են, նույնիսկ, դրա պատճառով Ալենին փորձել են «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկից տեղափոխել այլ քրեակատարողական հիմնարկ, սակայն չեն կարողացել, քանի որ Ալենը ոտքերը «մեխել» է խցի հատակին:
Հատոր 3, գ.թ. 74-81, 94-98, 140-143

Վկա Գևորգ Վանուշի Շախնազարովը նախաքննության փուլում ց ուցմունք է տվել, որ 2015 թվականին՝ Ժենիկ Մանուկյանի կողմից իր միջոցով Վահե Ախոյանին գումար փոխանցելու օրը, Լոլիտայի ու նրա երեխաների, Ալենի մոր՝ Ժենիկի, եղբոր՝ Գոռի, հետ նրա վարած ավտոմեքենայով գտնվել է Երևանում՝ Լոլիտայի երեխաներին զբոսանքի տանելու նպատակով: Այդ օրը նախապես որոշված է եղել, որ Ժենիկը գումար պիտի տա Ախոյանին: Գումարը փոխանցելու համար իր կողմից այդ ժամանակ գործածված 77-11-08-82 բջջային հեռախոսահամարից զանգահարել է Ախոյանին: Նրա հետ հանդիպել է Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայում գտնվող «ՍԱՍ» սուպերմարկետի մոտ: Գոռի վարած ավտոմեքենայի սրահում, պատճառաբանելով, որ ոտքերը ցավում են՝ Ժենիկը վեց կամ յոթ հարյուր դոլար գումար է տվել իրեն՝ խնդրելով փոխանցել Ախոյանին: Գոռի մեքենայից իջնելով՝ այդ գումարը փոխանցել է Ախոյանին, ով հանդիպման վայրում եղել է սև «BMW» մակնիշի ավտոմեքենայով: Ժենիկն իրեն չի հայտնել, թե ինչ նպատակով է տրվում գումարը, սակայն ինքը տեղեկացված է եղել, որ դա Ալենի համար է: Հետագայում Լոլիտայից տեղեկացել է, որ այդ գումարները Ախոյանին տրվել են՝ Ալենին պատժի կրումից պայմանական վաղաժամկետ ազատելու համար, սակայն Ախոյանը խաբել է ու գումարները չի վերադարձրել:
Հատոր 2, գ.թ. 94-96, հատոր 4, գ.թ. 123-127

Վկա Աշոտ Մարկոսի Ակողլյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ որ 2013 թվականից պատիժ է կրում «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկում: 2014 թվականի հոկտեմբերից ներգրավված է եղել նույն քրեակատարողական հիմնարկի չվարձատրվող տնտեսական աշխատանքներում: 2016 թվականին, երբ Հովհաննես Ախոյանը նշանակվել է «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի օպերատիվ մասի պետի պաշտոնին, դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանը պատմել է իրեն, որ գումար է տվել Վահե Ախոյանին, ով դրա դիմաց խոստացել է իրեն պայմանական վաղաժամկետ ազատել պատժի կրումից: Ալենը հայտնել է նաև, որ Վահե Ախոյանն իրեն խաբել է և գումարը չի վերադարձրել:
Հատոր 1-ին, գ.թ. 245-248

Վկա Լևոն Հարությունի Ներկարարյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ դեռևս 2015 թվականի հոկտեմբերին կամ նոյեմբերին՝ «Հրազդան» ՔԿՀ-ում պատիժ կրելու ընթացքում, Ալենն իրեն հայտնել է, որ Վահե Ախոյանն իրենից գումար է պահանջել՝ բաց տիպի քրեակատարողական հիմնարկ տեղափոխելու և պատժի կրումից պայմանական վաղաժամկետ ազատելու համար: Ալենից է տեղեկացել, որ նախապես Վահե Ախոյանը պահանջել է քսան հազար ամերիկյան դոլար, որպեսզի զբաղվի այդ գործով, իսկ վերջում Ալենը պետք է վճարեր ևս երեսուն հազար ամերիկյան դոլար, այսինքն՝ ընդհանուր՝ հիսուն հազար ամերիկյան դոլար: Իր հիշելով՝ մոտ 4-5 անգամ, իր ներկայությամբ Ալենը բջջային հեռախոսով զրուցել է եղբոր, կնոջ և մոր հետ, որպեսզի իրեն բաց տիպի քրեակատարողական հիմնարկ տեղափոխելու համար Վահե Ախոյանի պահանջած գումարը արագ վճարեն: Ինքն էլ խորհուրդ է տվել Ալենին, որպեսզի գումարը տա միայն այն բանից հետո, երբ Վահե Ախոյանն իր գործը կանի, կվերջացնի, զգուշացրել է, նույնիսկ, որ չխաբվի, որովհետև շատ է լսել նման խոսակցություններ այն մասին, որ կալանավորներից այդ նպատակով գումարներ են վերցնում, սակայն գործը չեն անում և, ի վերջո, խաբում են: Սակայն Ալենը վստահ ասել է, որ Վահե Ախոյանն իր գործն անելու է, որ Վահեն բարեկամներ ունի «վերևներում», քրեակատարողական վարչության պետ Արթուր Օսիկյանը նրա քենակալն է: Նույնիսկ, ականատես է եղել, թե ինչպես է Վահե Ախոյանը մոտ 15 անգամ Ալեն Մանուկյանի հետ առանձնացել Ալենի խցում ու զրուցել նրա հետ: Ինքը չի լսել, թե նրանք ինչի մասին են զրուցել, սակայն Ալենը տեղեկացրել է, որ Վահե Ախոյանի հետ զրուցել է, թե ինչպես և որտեղ իր հարազատները պետք է փողը փոխանցեն նրան:
Հատոր 4, գ.թ. 33-40

Վկա Վահան Ազատի Մարգարյանը դատաքննության փուլում պնդել է նախաքննության փուլում տված ցուցմունքը, որ 2015 թվականի սեպտեմբերին դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին քրեակատարողական հիմնարկի տնտեսական աշխատանքներում ընդգրկելու հարցով իրեն դիմել է այդ ժամանակ «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի օպերատիվ խմբի ղեկավարի պաշտոնը զբաղեցրած Վահե Ախոյանը: Այդ նպատակով հանձնարարել է Վահե Ախոյանին դիմում վերցնել Ալեն Մանուկյանից: Ալեն Մանուկյանի դիմումն իրեն հանձնվել է քարտուղարության միջոցով: Դրանից հետո իր 2015 թվականի սեպտեմբերի 15-ի որոշմամբ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանը ներգրավվել է չվարձատրվող աշխատաքներում: Ալեն Մանուկյանի՝ տնտեսական մասում աշխատելուց հետո նրա վերաբերյալ որևէ գանգատ կամ բացասական գնահատական չի եղել: Դրանից որոշ ժամանակ անց Վահե Ախոյանը կրկին դիմել է իրեն՝ Ալեն Մանուկյանին՝ որպես բարեխիղճ դատապարտյալի, խրախուսանքի ներկայացնելու համար: Այդ պատճառով հանձնարարել է Վահե Ախոյանին, որպեսզի համապատասխան զեկուցագիր ներկայացվի: Զեկուցագիրը ներկայացվելուց հետո՝ 2015թ. սեպտեմբերի 30-ին, կայացրել է դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին խրախուսելու մասին թիվ 77 որոշումը, որի հիման վրա վերջինիս խրախուսանքի կարգով տրամադրվել է լրացուցիչ երկարատև տեսակցություն: Ալեն Մանուկյանի վերաբերյալ Վահե Ախոյանի խնդրանքներին ընդառաջելու շարժառիթը եղել է միայն այն, որ Վահե Ախոյանը ներկայացրել է դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին՝ որպես հիմնարկի համապատասխան ծառայության աշխատանքներին օժանդակող անձի:
2017 թվականի հունվարին՝ ամանորյա տոներից անմիջապես հետո իր 93-48-20-89 հեռախոսահամարին բջջային 93-42-29-97 կամ աշխատասենյակի 010-44-27-08 հեռախոսահամարից զանգահարել է քրեակատարողական վարչության պետի առաջին տեղակալ Ռաֆիկ Հովհաննիսյանը: Հեռախոսազրույցի ժամանակ վերջինս տեղեկացրել է վարչության պետի հանձնարարության՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին այլ քրեակատարողական հիմնարկ տեղափոխելու մասին, ապա հանձնարարել է Ալենից ճշտել, թե նա որ քրեակատարողական հիմնարկ է ցանկանում տեղափոխվել: Նույն օրը, երբ այդ մասին հայտնել է Ալենին, վերջինս իրեն տեղեկացրել է, որ իրեն ցանկանում են տեղափոխել այլ հիմնարկ, որպեսզի «իր բերանը փակեն»: Իր հարցին, թե ինչն է դրա պատճառը, վերջինս պատասխանել է, որ «կգրի, նոր միայն կիմանան»: Ալենը հայտարարել է նաև, որ եթե իրեն փորձեն տեղափոխել, ինքնավնասում կկատարի, «կկախվի»: Ռ.Հովհաննիսյանի հետ հեռախոսազրույցի ժամանակ Ալենի խոսքերը փոխանցել է նրան: 2017 թվականի փետրվարին Ալեն Մանուկյանը դիմում է գրել ՀՀ արդարադատության նախարարին, որ իրեն առանց հիմքի ցանկանում են տեղափոխել այլ քրակատարողական հիմնարկ: Դրանից մի քանի օր անց Ալենը փակ ծրար է բերել՝ խնդրելով այն ուղարկել ԱԱԾ տնօրենին: Այնուհետև կրկին փակ ծրարներ է բերել՝ խնդրելով դրանք ուղարկել ՀՀ Նախագահի աշխատակազմ և ՀՀ գլխավոր դատախազին: Սահմանված կարգով ծրարներն իր ուղեկցական գրությամբ ուղարկվել են հասցեատերերին: Այդ ժամանակ միայն Ալենը տեղեկացրել է, որ դեռևս 2015 թվականին հիմնարկի օպերատիվ խմբի ղեկավարի պաշտոնը զբաղեցրած Վահե Ախոյանն իրենից հիսուն հազար ամերիկյան դոլար կաշառք է ուզել, որպեսզի իրեն տեղափոխի բաց տիպի հիմնարկ, այնուհետև պայմանական վաղաժամկետ ազատի պատժի կրումից: Ալենի հայտնածի համաձայն՝ պահանջված գումարի մի մասն իր հարազատները տվել են Վահե Ախոյանին, սակայն վերջինս խաբել է իրեն, գումարն էլ չի վերադարձրել: Հարցին, թե ինչու մինչ այդ իրեն չի տեղեկացրել, Ալենը պատասխանել է, որ Վահե Ախոյանն զգուշացրել է, թե Վահան Մարգարյանը չպետք է տեղյակ լինի դրանից, այլապես գործը չի ստացվի: Ալենի խոսքերով՝ Վահե Ախոյանն ասել է, որ իր հետ կապված հարցը լուծելու է քրեակատարողական վարչության պետ Օսիկյանը: Դրա համար է ինքը հավատացել է Վահե Ախոյանին, աղմուկ չի բարձրացրել, սակայն զգալով, որ իրեն խաբել են ու այլ քրեակատարողական հիմնարկ տեղափոխելով՝ փորձում են լռեցնել, նոր միայն որոշել է այդ մասին հայտնել իրեն:
Դրանից հետո իր աշխատասենյակում քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակիցների ներկայությամբ իր և Ալեն Մանուկյանի զրույցը տեսաձայնագրվել է, որի մասին Ալենը նախազգուշացվել է: Այդ ընթացքում Ալեն Մանուկյանը պատմել է Վահե Ախոյանի կողմից իրենից գումարներ վերցնելու մասին: Զրույցի տեսաձայնագրությունը 2017 թվականի մարտի 17-ին իր ուղեկցական գրությամբ ուղարկվել է Կոտայքի մարզի դատախազին: Հաջորդ օրը՝ մարտի 18-ին, իր բջջային հեռախոսահամարին է զանգահարել Ռաֆիկ Հովհաննիսյանը և տեղեկացրել, որ վարչության պետը հանձնարարել է Ալեն Մանուկյանին տեղափոխել այլ քրեակատարողական հիմնարկ: Դրանից մոտ 5 րոպե անց իրեն է զանգահարել «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի պատասխանատու հերթապահ Հրանտ Ղուկասյանը և հայտնել, որ քրեակատարողական վարչության անվտանգության ապահովման բաժնի պետ Եղիազարյանը հեռախոսզանգով հայտնել է, որ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանը նույն օրը պետք է տեղափոխվի այլ քրեակատարողական հիմնարկ, և որ այդ նպատակով նախապատրաստեն վերջինիս: Որոշ ժամանակ անց Հրանտ Ղուկասյանը զանգահարել է իրեն և հաղորդել, որ Ալեն Մանուկյանը, լսելով այդ մասին, ինքնավնասում է կատարել՝ ոտքերի թաթերը գամելով խցի հատակին:
Վկա Վ.Մարգարյանը միաժամանակ ավելացրել է, որ Ալեն Մանուկյանին տնտեսական աշխատանքների մեջ ներգրավելու համար իրեն դիմել է միայն Վահե Ախոյանը, ինչ վերաբերում է 50.000 դոլար կաշառք տալուն կամ պահանջելուն, ապա դրան չի հավատում և իրատեսական չի համարում:

Վկա Հրանտ Վալերիի Ղուկասյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2017 թվականի մարտի 18-ին՝ ժամը 11-ից 12-ի սահմաններում, հիմնարկի հերթապահ մասի 0223-2-36-01 հեռախոսահամարին է զանգահարել ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության անվտանգության ապահովման բաժնի պետ Վարուժան Եղիազարյանը և հանձնարարել՝ տեղեկացնելու դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին, որպեսզի հավաքի իրերն ու նախապատրաստվի էտապավորման: Այդ մասին տեղեկացրել է օրվա պատասխանատու՝ քրեակատարողական հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժի պետ Կարեն Սահակյանին, իսկ հեռախոսազանգով՝ հիմնարկի պետ Վահան Մարգարյանին: Այնուհետև ինքն ու Կարեն Սահակյանը վերջինիս աշխատասենյակ են հրավիրել Ալեն Մանուկյանին ու տեղեկացրել այդ մասին, որից վերջինս վրդովվել է, հայտարարել, որ Ախոյան եղբայրները ցանկանում են իրեն լռեցնել և, որ ամեն քայլի դիմելու է ու ոչ մի տեղ չի գնալու: Դատապարտյալի պահվածքի մասին հեռախոսազանգով տեղեկացրել է Վարուժան Եղիազարյանին և Վահան Մարգարյանին: Վ.Եղիազարյանը հանձնարարել է հանգստացնել դատապարտյալին՝ մինչև հետագա ցուցումը: Դրանից հետո բարձրացել է Ալեն Մանուկյանի խուց և տեսել, որ վերջինս ոտնաթաթերը գամել է խցի հատակին:
Դատապարտյալի կողմից ինքնավնասում կատարելու մասին իր 094-34-00-06 բջջային հեռախոսահամարից զանգահարել և տեղեկացրել է հիմնարկի պետ Վահան Մարգարյանին: Դեպքի մասին զեկուցել է նաև քրեակատարողական վարչություն:
Հատոր 1-ին, գ.թ. 138-140

Վկա Կարեն Արմանդի Սահակյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2017 թվականի մարտի 18-ին առավոտյան՝ ժամը ստույգ չի հիշում, իր աշխատասենյակ է այցելել քրեակատարողական հիմնարկի օրվա պատասխանատու հերթապահ Հրանտ Ղուկասյանը և հայտնել, որ զանգահարել է քրեակատարողական վարչության անվտանգության ապահովման բաժնի պետ Վարուժան Եղիազարյանը և հանձնարարել, որ տեղեկացնեն դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին, որպեսզի վերջինս պատրաստվի տեղափոխման, թե ուր՝ Եղիազարյանը չի մանրամասնել: Դրանից հետո իր աշխատասենյակ են հրավիրել դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին ու հայտնել այդ մասին: Լսելով այդ մասին՝ Ալենը վրդովվել է, հայտարարել, որ չի ցանկանում տեղափոխվել և, որ դա կազմակերպել են Ախոյանները: Իր հարցին, թե ինչ կապ ունեն դրա հետ Ախոյանները, Ալենը պատասխանել է, որ նրանց մեծ գումարներ է տվել՝ իրեն քրեակատարողական հիմնարկից ազատելու համար, սակայն նրանք խաբել են ու գումարն էլ չեն վերադարձնել: Ալենն ասել է նաև, որ քրեակատարողական վարչության պետը Ախոյանների բարեկամն է և իրեն տեղափոխելով՝ նրանք ցանկանում են լռեցնել իրեն. սպառնացել է նաև իրեն տեղափոխելու դեպքում ինքնավնասում կատարել: Ալենին խուց վերադարձնելուց հետո պատասխանատու հերթապահ Ղուկասյանը բջջային հեռախոսով զանգահարել է քրեակատարողական վարչության անվտանգության ապահովման բաժնի պետ Վարուժան Եղիազարյանին, հայտնել, որ դատապարտյալը հրաժարվում է տեղափոխվել՝ սպառնալով ինքնավնասում կատարել: Թե Եղիազարյանն ինչ է հաղորդել Ղուկասյանին, տեղյակ չէ: Այդ ժամանակ իր բջջային 094-83-50-60 հեռախոսահամարին է զանգահարել նաև հիմնարկի պետ Վահան Մարգարյանը և հանձնարարել, որպեսզի Ալենը պատրաստվի տեղափոխման: Մարգարյանին հաղորդել է, որ Ալենին այդ մասին արդեն տեղեկացրել են և, որ նա սպառնացել է ինքնավնասում կատարել: Դրանից հետո Ղուկասյանի հետ այցելել են Ալենի բնակության խուց: Այդ ժամանակ վերջինս ոտնաթաթերը գամել է խցի հատակին:
Հատոր 1, գ.թ 132-136

Վկա Վարուժան Լեգդարի Եղիազարյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկից էտապավորելու կապակցությամբ 2017 թվականի մարտի 18-ին իր աշխատասենյակի 011-44-79-44 հեռախոսահամարին է զանգահարել ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության պետի տեղակալ Ռաֆայել Հովհաննիսյանը: Դրանից հետո կա՛մ իր ծառայողական 011-44-79-44, կա՛մ բջջային 093-45-60-65 հեռախոսահամարից զանգահարել է «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի հերթապահ մասի 0223-2-36-01 հեռախոսահամարին ու պատասխանատու հերթապահ Ղուկասյանից տեղեկանալով, որ հիմնարկի պետը բացակայում է, հանձնարարել է դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին տեղեկացնել՝ պատրաստվել, այլ քրեակատարողական հիմնարկ հնարավոր էտապավորման համար: Որոշ ժամանակ անց իրեն զանգահարել է «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի պատասխանատու հերթապահ Ղուկասյանը և հայտնել, որ դատապարտյալին հայտնել են այդ մասին, սակայն վերջինս սպառնացել է ինքնավնասում կատարել: Այդ մասին որևէ մեկին չի հասցրել զեկուցել, երբ կրկին զանգահարել է Ղուկասյանն ու հայտնել, որ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանն ինքնավնասում է կատարել՝ ոտքերը խցի հատակին գամելով:
Հատոր 1-ին, գ.թ. 195-197

Վկա Սամվել Ռաֆիկի Բաբայանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Վահե Ախոյանի ու դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի միջև տեղի ունեցած գումարային հարցերի մասին տեղեկացել է 2017 թվականի մարտին, երբ նա բողոքներ է գրել, որ Վահե Ախոյանը «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկում աշխատած ժամանակ իր հարազատներից գումար է վերցրել՝ իրեն պատժի կրումից պայմանական վաղաժամկետ ազատելու կամ բաց տիպի ռեժիմի քրեակատարողական հիմնարկ տեղափոխելու համար, սակայն խաբել է, իսկ գումարները չի վերադարձրել: Դեպքի մասին որոշ մանրամասներ է իմացել նաև այն ժամանակ, երբ քրեակատարողական հիմնարկի պետ Վահան Մարգարյանի աշխատասենյակում վերջինս կազմակերպել է դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի հետ հարցազրույցը, որը Վ.Մարգարյանի նախաձեռնությամբ տեսաձայնագրառվել է իր կողմից: Հարցազրույցին ներկա է գտնվել նաև հիմնարկի անվտանգության ապահովման բաժնի առաջատար մասնագետ Մկրտիչ Բադալյանը: Վահան Մարգարյանի ու դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի հարցազրույցն ինքը տեսանկարահանել է ամբողջությամբ, որի մասին Ալեն Մանուկյանը նախազգուշացված է եղել: Այդ ընթացքում Ալենը հայտնել է, որ իրեն ցանկանում են էտապավորել «Հրազդան» ՔԿՀ-ից, որպեսզի լռեցնեն, բայց ինքը չի ցանկանում գնալ, քանի որ վախենում է, որ Ախոյան եղբայրներն իրենից վրեժ կլուծեն:
Հատոր 1-ին, գ.թ. 202-206

Վկա Մկրտիչ Համլետի Բադալյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2016 թվականի վերջերին դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանն տեղեկացրել է, որ իրեն ազատելու համար մայրը Վահե Ախոյանին գումարներ է տվել: Գումարների չափն Ալենը չի նշել: Այդ դեպքի մասին ավելի մանրամասն տեղեկացել է միայն 2017 թվականի մարտին, երբ քրեակատարողական հիմնարկի պետ Վահան Մարգարյանի աշխատասենյակում վերջինս կազմակերպել է դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի հետ հարցազրույցը, որը Վ.Մարգարյանի նախաձեռնությամբ տեսաձայնագրառվել է: Այդ հարցազրույցին ներկա է գտնվել քրեակատարողական հիմնարկի պատասխանատու հերթապահ Սամվել Բաբայանը, որը Վահան Մարգարյանի բջջային հեռախոսով տեսաձայնագրել է զրույցի ողջ ընթացքը: Զրույցի սկզբում Վահան Մարգարյանը նախազգուշացրել է Ալեն Մանուկյանին, որ իրենց զրույցը տեսաձայնագրվելու է, ինչին վերջինս համաձայնվել է: Հարցազրույցի ժամանակ Վահան Մարգարյանն անընդհատ հարցեր է տվել Ալեն Մանուկյանին, որոնք, սակայն ամբողջությամբ չի մտապահել, որի պատճառով էլ հարցազրույցի բովանդակության մանրամասները չի հիշում:
Հատոր 1-ին, գ.թ. 198-201

Վկա Ռաֆայել Նիկոլայի Հովհաննիսյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2017 թվականի մարտի 18-ին, իսկ մինչ այդ՝ ևս մեկ անգամ, ՀՀ արդարադատության նախարարության քրեակատարողական վարչության պետ Ա.Օսիկյանը բանավոր հանձնարարել է՝ նախազգուշացնել «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի վարչակազմին, որպեսզի նախապատրաստեն դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին՝ այլ քրեակատարողական հիմնարկ հնարավոր տեղափոխոխման կապակցությամբ: Ա.Օսիկյանը չի մանրամասնել, թե ինչով է պայմանավորված եղել դատապարտյալի տեղափոխման անհրաժեշտությունը: Առաջին դեպքում իր և Վահան Մարգարյանի խոսակցության մանրամասները չի հիշել: Դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին առաջարկ է արվել՝ ինքնուրույն որոշելու, թե որ քրեակատարողական հիմնարկ է ցանկանում տեղափոխվել՝ բացառապես նրա անվտանգության, մասնավորապես՝ այլ քրեակատարողական հիմնարկում հնարավոր թշնամիներ ունենալու նկատառումով: Դրանից հետո Վահան Մարգարյանն իրեն տեղեկացրել է, որ դատապարտյալը չի ցանկանում տեղափոխվել և, որ այդ հարցով նա դիմելու է քրեակատարողական վարչության պետին: Առաջին դեպքում դատապարտյալը չի տեղափոխվել, քանի որ Ա.Օսիկյանն իրեն տեղեկացրել է, որ Վահան Մարգարյանը խնդրել է Ալեն Մանուկյանին չտեղափոխել՝ քրեակատարողական հիմնարկի տնտեսական մասում ներգրավված դատապարտյալների նվազ քանակի պատճառով: Երկրորդ դեպքում դատապարտյալը չի տեղափոխվել, քանի որ ինքնախեղում է կատարել՝ ոտքերը խցի հատակին գամելու եղանակով:
Վկան հայտնել է նաև, որ ՀՀ արդարադատության նախարարի՝ «ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական ծառայության կենտրոնական մարմնում գործող տեղաբաշխման հանձնաժողովի կազմը և գործունեության կարգը հաստատելու մասին» 14.03.2012 թվականի N 34-Ն հրամանով սահմանված կարգով քրեակատարողական հիմնարկի պետն իրավասու է դատապարտյալին այլ քրեակատարողական հիմնարկ տեղափոխելու վերաբերյալ ցուցում տալ:
Հատոր 3, գ.թ. 43-47, 184-187

Կասկածյալի կարգավիճակում Վահե Ախոյանին վկա Գևորգ Շախնազարովին ճանաչման ներկայացնելու մասին՝ 31.05.2017 թվականի արձանագրության համաձայն` Գևորգ Շախնազարովը ճանաչել է Վահե Ախոյանին, ում Ալեն Մանուկյանի հեռախոսազանգով հանդիպել է Երևան քաղաքում և գումար տվել:
Հատոր 2, գ.թ. 101-103

«Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի անձնական գործն առգրավելու մասին՝ 25.04.2017 թվականի արձանագրության համաձայն` քրեակատարողական հիմնարկի կալանավորված անձանց և դատապարտյալների հաշվառման խմբի ղեկավար Գ.Պետրոսյանից առգրավվել է դատապարտյալ Ա.Մանուկյանի երկհատորանի անձնական գործը:
Հատոր 1, գ.թ. 115-117

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 10.05.2017 թվականի ԵԱՔԴ/0415/10/17 որոշման հիման վրա «ՄՏՍ Հայաստան» ՓԲ ընկերության 11.05.2017 թվականի և «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերության 11.05.2017 թվականի գրություններով քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին տրամադրված՝ լազերային երկու սկավառակում պարունակվող՝
- գործով վկա Ալեն Մանուկյանի կողմից գործածված բջջային 093-10-11-15 հեռախոսահամարի 2015 թվականի օգոստոսի 1-ից մինչև 2015թ. դեկտեմբերի 31-ը ներառյալ ժամանակահատվածում,
- Ալեն Մանուկյանի կնոջ՝ գործով վկա Լոլիտա Մանուկյանի, բջջային 098-97-85-86 հեռախոսահամարի,
- վկա Հրանտ Ամիրյանի բջջային 094-94-15-16 հեռախոսահամարի,
- Ալեն Մանուկյանի եղբոր՝ գործով վկա Գոռ Մանուկյանի, բջջային 093-11-85-50 հեռախոսահամարի 2015 թվականի սեպտեմբերի 1-ից մինչև դեկտեմբերի 31-ն ընկած ժամանակահատվածում,
- Ալեն Մանուկյանի կնոջ եղբոր՝ Գևորգ Շախնազարովի, 077-31-31-48 հեռախոսահամարի 2015 թվականի սեպտեմբերի 1-ից մինչև դեկտեմբերի 31-ն ընկած ժամանակահատվածում,
- «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի հերթապահ մասի 0223-2-36-01 հեռախոսահամարի 2017 թվականի մարտի 18-ի,
- «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի պատասխանատու հերթապահ Հրանտ Վալերիի Ղուկասյանի 094-34-00-06 բջջային հեռախոսահամարի 2017 թվականի մարտի 18-ի,
- վկա, ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության անվտանգության ապահովման բաժնի պետ Վարուժան Եղիազարյանի աշխատանքային՝ 011-44-79-44 և բջջային 093-45-60-65 հեռախոսահամարի 2017 թվականի մարտի 18-ի,
- Վահե Ախոյանի բջջային 098-555-001 հեռախոսահամարի 2015 թվականի օգոստոսի 1-ից մինչև դեկտեմբերի 31-ը կատարված մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումների զննության մասին՝ 14.05.2017 թվականի, ինչպես նաև՝ 24.08.2017 թվականի արձանագրություններով այն մասին, որ.
- 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Վահե Ախոյանի 98-55-50-01 հեռախոսահամարի ելքային և մուտքային զանգերը Հրազդան քաղաքում տեղակայված ալեհավաք կայանների կողմից սպասարկվել են ժամը 09:48-ից մինչև ժամը 12:08-ն ընկած ժամանակահատվածում, որից հետո՝ սկսած ժամը 12:22-ից մինչև ժամը 13:29-ն ընկած ժամանակահատվածում եղած զանգերը սպասարկվել են Կոտայքի մարզի Ֆանտան, Բալահովիտ և Երևան քաղաքում տեղակայված ալեհավաք կայանների կողմից: Ժամը 13:54-ից մինչև ժամը 18:28-ն ընկած ժամանակահատվածում ելքային և մուտքային զանգերը կրկին սպասարկվել են Հրազդան քաղաքում տեղակայված ալեհավաք կայանների կողմից:
- Ալեն Մանուկյանի կողմից գործածված 093-10-11-15 և նրա կնոջ՝ վկա Լոլիտա Մանուկյանի, 098-97-85-86 բջջային հեռախոսահամարների միջև 2015 թվականի սեպտեմբերի 1-ից մինչև դեկտեմբերի 23-ն ընկած ժամանակահատվածում ամեն օր կայացել են բազմաթիվ ելքային ու մուտքային զանգեր:
Այդ ընթացքում դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի 093-10-11-15 բջջային հեռախոսահամարի զանգերը սպասարկվել են «Hrazdan, Hrazdan micro 134» և «Hrazdan, Hrazdan, micro 69 building» հասցեներում տեղակայված ալեհավաք կայանների կողմից:
- Լոլիտա Մանուկյանի 098-97-85-86 և Վահե Ախոյանի գործածած 098-55-50-01 հեռախոսահամարների միջև հեռախոսակապ հաստատվել է 2015 թվականի սեպտեմբեր, հոկտեմբեր և նոյեմբեր ամիսներին: Վկա Լոլիտա Մանուկյանի 098-97-85-86 բջջային հեռախոսահամարից Վահե Ախոյանի 098-55-50-01 հեռախոսահամարին առաջին ելքային զանգ կատարվել է 2015 թվականի սեպտեմբերի 11-ին՝ ժամը 11:08-ին: Վահե Ախոյանի հեռախոսահամարից նույն օրը՝ ժամը 11:10-ին, զանգահարվել է Լոլիտա Մանուկյանի 098-97-85-86 բջջային հեռախոսահամարին: Մինչև 2015 թվականի դեկտեմբերի 31-ն ընկած ժամանակահատվածում Լոլիտա Մանուկյանի հեռախոսահարից Վահե Ախոյանի հեռախոսահամարին վերջին ելքային զանգը կատարվել է 2015 թվականի նոյեմբերի 12-ին՝ ժամը 14:55-ին, իսկ Վահե Ախոյանի հեռախոսահամարից Լոլիտա Մանուկյանի հեռախոսահամարին վերջին մուտքային զանգը կատարվել է 2015 թվականի նոյեմբերի 18-ին՝ ժամը 20:42-ին:
Ընդ որում, 2015 թվականի սեպտեմբերի 12-ի հեռախոսազանգերի ժամանակ Վահե Ախոյանի 098-55-50-01 հեռախոսահամարի զանգերը սպասարկվել են «Hrazdan, Hrazdan micro 134», «Yerevan, Farnarjyan 78», «Yerevan, Tumanian str. 54», «Yerevan, Movses Khorenatsu str., 13a Building» և «Yerevan, Terian str. 72» հասցեների ալեհավաք կայանների կողմից: Այդ տվյալները համադրելով Լոլիտա Մանուկյանի 98-97-85-86 բջջային հեռախոսահամարից Վահե Ախոյանի հեռախոսահամարին կատարված զանգերի ժամանակ Լոլիտա Մանուկյանի հեռախոսազանգերը սպասարկած ալեհավաք կայանների տվյալների հետ՝ պարզվել է, որ Լոլիտա Մանուկյանի հեռախոսահամարից 2015 թվականի սեպտեմբերի 12-ին՝ ժամը 11:46-ին, կատարված ելքային զանգը սպասարկվել է «Yerevan, Paronyan 4 » հասցեի ալեհավաք կայանի կողմից: Նույն օրը՝ ժամը 10:43-ին, 11:32-ին, 11:50-ին և 11 :52-ին, Վահե Ախոյանի 098-55-50-01 հեռախոսահամարից մուտքային զանգեր ընդունելու պահին Լոլիտա Մանուկյանի 098-97-85-86 բջջային հեռախոսահամարի զանգերից ժամը 10:43-ի զանգը սպասարկվել է «v. Baghramyan», ժամը 11:32-ի զանգը սպասարկվել է «Yerevan, Admiral Isakov 50», իսկ ժամը 11:50-ին և 11:52-ին կատարված մուտքային զանգերը՝ «Yerevan, Paronyan 4 » հասցեի ալեհավաք կայանների կողմից:
-2015 թվականի սեպտեմբերի 12-ին՝ ժամը 10 :50-ին, 11 :43-ին և 11 :56-ին, Ալեն Մանուկյանի գործածած 093-10-11-15 հեռախոսահամարից վկա Հրանտ Ամիրյանի 94-94-15-16 բջջային հեռախոսահամարին կատարվել է 3 ելքային զանգ, կայացել են համապատասխանաբար՝ 1:32, 0:17 և 0:16 րոպե տևողությամբ հեռախոսզրույցներ:
Ընդ որում, վկա Հրանտ Ամիրյանի 094-94-15-16 հեռախոսահամարի 2015թ. սեպտեմբերի 12-ին՝ ժամը 11 :43-ից մինչև 11 :53-ն ընկած ժամանակահատվածի ելքային և մուտքային զանգերը սպասարկվել են Երևան քաղաքի «Yerevan, Paronyan 4» ալեհավաք կայանի կողմից:
- 2015 թվականի հոկտեմբերի 1-ին՝ ժամը 20:14-ին, Լ.Մանուկյանի 098-97-85-86 կողմից ամուսնու՝ Ա.Մանուկյանի գործածած 093-10-11-15 հեռախոսահամարին կատարված՝ 1 րոպե 32 վայրկյան տևողությամբ ելքային զանգը սպասարկվել է «Yerevan, Baghramyan 76» հասցեի ալեհավաք կայանի կողմից:
Նույն օրը՝ ժամը 20:16-ին, Ա.Մանուկյանի գործածած 093-10-11-15 հեռախոսահամարից ընդունված՝ 18 վայրկյան տևողությամբ մուտքային զանգը սպասարկվել է «Yerevan, Baghramyan 40» հասցեի ալեհավք կայանի կողմից:
-Ալեն Մանուկյանի 093-10-11-15 հեռախոսահամարից Վահե Ախոյանի 098-55-50-01 հեռախոսահամարին առաջին մուքային զանգը կատարվել է 2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին՝ ժամը 17:32-ին: Նույն օրը՝ ժամը 17:42-ին, Վահե Ախոյանի հեռախոսահամարից է ելքային զանգ կատարվել Ալեն Մանուկյանի նույն հեռախոսահամարին: Վերջին հեռախոսազանգն այդ երկու հեռախոսահամարների միջև կատարվել է 2015 թվականի դեկտեմբերի 22-ին՝ ժամը 12:24-ին, երբ Ալեն Մանուկյանի հեռախոսահամարից մուտքային զանգ է կատարվել Վահե Ախոյանի 098-55-50-01 հեռախոսահամարին: Ընդ որում, առավել հաճախ Ալեն Մանուկյանի հեռախոսահամարից է զանգահարվել Վահե Ախոյանի հեռախոսահամարին:
-2017 թվականի մարտի 18-ին ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության անվտանգության ապահովման բաժնի պետ Վարուժան Եղիզարյանի 093-45-60-65 հեռախոսահամարից ՀՀ ԱՆ «Հրազդան» ՔԿՀ հերթապահ մասի 0223-2-36-01 հեռախոսահամարին կատարվել է մեկ ելքային զանգ՝ ժամը 11:46-ին: Հեռախոսային խոսակցության տևողությունը կազմել է 0:50 րոպե: Երկու դեպքում էլ Վարուժան Եղիազարյանի 093-45-60-65 հեռախոսահամարի զանգը սպասարկվել է «Yerevan, Eghishe Tadevosyan 4» հասցեի ալեհավաք կայանի կողմից:
2017 թվականի մարտի 18-ին Վարուժան Եղիզարյանի 093-45-60-65 հեռախոսահամարից գործով վկա՝ «Հրազդան» ՔԿՀ պատասխանատու հերթապահ Հրանտ Ղուկասյանի 094-34-00-06 բջջային հեռախոսահամարին կատարվել է երկու ելքային զանգ՝ ժամը 12:52-ին և 16:52-ին, համապատասխանաբար՝ 0:22 և 0:39 րոպե տևողությամբ: Երկու դեպքում էլ Վարուժան Եղիազարյանի 093-45-60-65 հեռախոսահամարի զանգերը սպասարկվել են համապատասխանաբար՝ «Yerevan, Arshakunyats 67» և «Yerevan, Arshakunyats 15» հասցեների ալեհավաք կայանների կողմից:
Վարուժան Եղիզարյանի 093-45-60-65 հեռախոսահամարին գործով վկա՝ «Հրազդան» ՔԿՀ պատասխանատու հերթապահ Հրանտ Ղուկասյանի 094-34-00-06 բջջային հեռախոսահամարից ընդունվել է մեկ մուտքային զանգ՝ ժամը 12:38-ին: Հեռախոսային խոսակցության տևողությունը կազմել է 0:57 րոպե: Վարուժան Եղիազարյանի 093-45-60-65 հեռախոսահամարի զանգը սպասարկվել է «Yerevan, Arshakunyats 67» հասցեի ալեհավաք կայանի կողմից: Հրանտ Ղուկասյանի 094-34-00-06 հեռախոսահամարի 2017թ. մարտի 18-ի զանգերը սպասարկվել են «Hrazdan, Hrazdan micro 134» և «Hrazdan, Hrazdan, micro 69 building» ալեհավաք կայանների կողմից:
Հատոր 1, 254-311,
հատոր 3, գ.թ. 222-227

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 07.06.2017 թվականի ԵԱՔԴ/0535/10/17 որոշման հիման վրա «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերության 09.06.2017 թվականի գրությամբ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին տրամադրված՝ Վահե Ախոյանի բջջային 091-40-76-47 հեռախոսահամարի 2015 թվականի օգոստոսի 1-ից մինչև միջնորդության ներկայացման օրը մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումները պարունակող լազերային սկավառակի զննության մասին 24.08.2017 թվականի արձանագրության համաձայն` Վահե Ախոյանի 091-40-76-47 բջջային հեռախոսահամարի 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ին՝ ժամը 09:49-ից մինչև ժամը 11:36-ի և ժամը 15:11-ից մինչև ժամը 18:13-ի մուտքային և ելքային զանգերը սպասարկվել են Կոտայքի մարզի Հրազդան քաղաքում տեղակայված 35237 նույնականացման համարով «HR3» անվանումով, 35235 նույնականացման համարով «HR3» անվանումով ալեհավաք կայանների կողմից
Հատոր 3, գ.թ. 222-227

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 05.06.2017 թվականի ԵԱՔԴ/0521/10/17 որոշման հիման վրա «ՄՏՍ Հայաստան» ՓԲ ընկերության 06.06.2017 թվականի REF.No ՏՍ/136/060617 գրությամբ տրամադրված՝ Գևորգ Վանուշի Շախնազարովի 077-11-08-82 բջջային հեռախոսահամարի 2015 թվականի սեպտեմբերի 1-ից մինչև դեկտեմբերի 31-ն ընկած ժամանակահատվածի մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումները պարունակող լազերային սկավառակի զննության մասին 25.08.2017 թվականի արձանագրության համաձայն` 2015 թվականի հոկտեմբերի 1-ին՝ ժամը 19:25-ին, Գևորգ Շախնազարովի կողմից գործածված 077-11-08-82 բջջային հեռախոսահամարից ելքային զանգ է կատարվել Վահե Ախոյանի 098-55-50-01 հեռախոսահամարին, կայացել 1 րոպե 27 վայրկյան տևողությամբ հեռախոսազրույց: Գևորգ Շախնազարովի 077-11-08-82 բջջային հեռախոսահամարի զանգը սպասարկվել է Արմավիրի մարզի «Echmiadzin, t. Etcmiadzin, Zvartnots 12» հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի կողմից: Դրանից հետո՝ ժամը 20:08-ին, Վ.Ախոյանի նույն հեռախոսահամարից է մուտքային զանգ կատարվել Գ.Շախնազարովի 077-11-08-82 բջջային հեռախոսահամարին, կայացել է 32 վայրկյան տևողությամբ հեռախոսազանգ, որը սպասարկվել է Երևան քաղաքի «Yerevan, Kievian 16» հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի կողմից: Այնուհետև կրկին Գ.Շախնազարովի հեռախոսահամարից ժամը 20:12-ին ելքային զանգ է կատարվել 98-55-50-01 հեռախոսահամարին, կայացել 16 վայրկյան տևողությամբ հեռախոսազանգ, որը սպասարկվել է «Yerevan, Baghramyan 76» հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի կողմից:
2015 թվականի սեպտեմբերի 1-ից մինչև դեկտեմբերի 19-ն ընկած ժամանակահատվածում Ալեն Մանուկյանի գործածած 093-10-11-15 և Գևորգ Շախնազարովի 077-11-08-82 բջջային հեռախոսահամարների միջև կատարվել են բազմաթիվ ելքային և մուտքային զանգեր, այդ թվում՝ 2015 թվականի հոկտեմբերի 1-ին:
Հատոր 3, գ.թ. 242-252

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 10.05.2017 թվականի ԵԱՔԴ/0415/10/17 որոշման հիման վրա «ՄՏՍ Հայաստան» ՓԲ ընկերության 11.05.2017 թվականի գրությամբ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին տրամադրված՝ Վահե Ախոյանի բջջային 098-555-001 հեռախոսահամարի 2015 թվականի օգոստոսի 1-ից մինչև դեկտեմբերի 31-ը կատարված մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումները պարունակող լազերային սկավառակի զննության մասին՝ 31.05.2017 թվականի արձանագրության համաձայն` Վահե Ախոյանի 098-55-50-01 և Գևորգ Շախնազարովի գործածած 077-11-08-82 հեռախոսահամարների միջև 2015 թվականի հոկտեմբերի 1-ին կայացել են 3 հեռախոսազանգ: Ընդ որում, առաջին անգամ Գևորգ Շախնազարովի հեռախոսահամարից է զանգահարվել Վահե Ախոյանի հեռախոսահամարին՝ ժամը 19:25-ին, կայացել 1 րոպե 27 վայրկյան տևողությամբ հեռախոսազրույց, որի ժամանակ Վահե Ախոյանի հեռախոսազանգը սպասարկվել է «Yerevan, Vratsakan 16» հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի կողմից : Նույն օրը՝ ժամը 20:08-ին Վահե Ախոյանի հեռախոսահամարից Գևորգ Շախնազարովի հեռախոսահամարին կատարված՝ 32 վայրկյան տևողությամբ ելքային զանգը սպասարկվել է «Yerevan, Arabkir 19, b.6» հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի կողմից: Դրանից հետո՝ ժամը 20:12-ին, Գևորգ Շախնազարովի հեռախոսահամարից Վահե Ախոյանի հեռախոսահամարին ընդունված՝ 16 վայրկյան տևողությամբ մուտքային զանգը սպասարկվել է «Yerevan, Baghramyan 76» հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի կողմից:
Հատոր 2, գ.թ. 97-99

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.08.2017 թվականի ԵԱՔԴ/0763/10/17 որոշման հիման վրա «ՄՏՍ Հայաստան» ՓԲ ընկերության 10.08.2017 թվականի Ref.No ՏՍ/203/100817 գրությամբ և «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերության 11.08.2017 թվականի գրությամբ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին տրամադրված՝ ՀՀ ԱՆ «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի պետ Վահան Ազատի Մարգարյանի կողմից գործածված 093-48-20-89 բջջային հեռախոսահամարի, ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության պետի առաջին տեղակալ Ռաֆայել Նիկոլայի Հովհաննիսյանի բջջային 093-42-29-97 և ծառայողական 010-44-27-08 հեռախոսահամարների զանգերի 2017 թվականի հունվարի 1-ից մարտի 18-ը ներառյալ ժամանակահատվածի վերծանումները պարունակող լազերային երկու սկավառակի զննության մասին 16.08.2017 թվականի արձանագրությամբ այն մասին, որ Ռաֆայել Հովհաննիսյանի 093-42-29-97 բջջային հեռախոսահամարից Վահան Մարգարյանի 093-48-20-89 հեռախոսահամարին ելքային զանգեր են կատարվել 2017 թվականի հունվարի 21-ին, 22-ին և մարտի 18-ին. բոլոր դեպքերում տեղի են ունեցել հեռախոսային խոսակցություններ:
Հիշյալ հեռախոսազանգերի ընթացքում Վահան Մարգարյանի 093-48-20-89 հեռախոսահամարի զանգերն, ըստ վերծանումներում առկա տեղեկությունների, սպասարկվել են.
ա) 21.01.2017 թվականին՝ ժամը 21:51-ի զանգը՝ «Hrazdan, Hrazdan micro 134» հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի,
բ) 22.01.2017 թվականին՝ ժամը 08:24-ի զանգը՝ «Yerevan, Frunze 6/6» հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի,
բ) 18.03.2017 թվականին՝ ժամը 11:29-ի զանգը՝ «Yerevan, Hrachya Kochar 21» հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի կողմից:
Ռ.Հովհաննիսյանի 093-42-29-97 բջջային հեռախոսահամարին Վ.Մարգարյանի 093-48-20-89 հեռախոսահամարից մուտքային զանգեր կատարվել են 2017թ. հունվարի 1-ից մինչև մարտի 3-ն ընկած ժամանակահատվածում, ընդհանուր՝ 21 մուտքային զանգ:
Պարզվել է նաև, որ 2017 թվականի հունվարի 9-ից մինչև մարտի 18-ն ընկած ժամանակահատվածում Վահան Մարգարյանի 093-48-20-89 և Ռաֆայել Հովհաննիսյանի ծառայողական 10-44-27-08 հեռախոսահամարների միջև կայացել են բազմաթիվ մուտքային և ելքային զանգեր:
Հատոր 3, գ.թ. 169-182

2017 թվականի մարտի 30-ին ՀՀ գլխավոր դատախազությունից ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ստացված՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի և «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի պետ Վահան Մարգարյանի միջև վերջինիս աշխատասենյակում 2017թ. մարտի 14-ին տեղի ունեցած զրույցի տեսաձայնագրությունը պարունակող լազերային սկավառակի զննության մասին 06.04.2017 թվականի արձանագրության համաձայն` մինչև Կոտայքի մարզի ավագ դատախազին հաղորդում ներկայացնելը՝ 2017 թվականի մարտի 14-ին, «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի պետ Վահան Մարգարյանի կողմից իր աշխատասենյակ է հրավիրվել դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանը, ում Վ.Մարգարյանը նախազգուշացրել է, որ իրենց զրույցը տեսաձայնագրառվելու է, ինչին Ալեն Մանուկյանը համաձայնել է:
Զրույցի ընթացքում պատասխանելով Վահան Մարգարյանի հարցերին՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանը հաղորդել է, որ դեռևս 2015 թվականին «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի օպերատիվ խմբի ղեկավարի պաշտոնը զբաղեցրած Վահե Ախոյանն իրենից «հազարավոր դոլարներ» է վերցրել՝ պատժի կրումից ազատելու համար: Նույն զրույցի ընթացքում Ալեն Մանուկյանը հաղորդել է նաև, որ այդ գումարները վերցնելով՝ Վահե Ախոյանը հայտարարել է, որ վարչության պետն, իբրև թե, տեղյակ է և, որ վարչության պետն էլ պետք է իրեն ազատեր, մինչդեռ իրեն չեն ազատել և իր տված գումարները հետ չեն վերադարձրել:
Հատոր 1, գ.թ. 56-61

«Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի անձնական գործի զննության մասին 03.05.2017 թվականի արձանագրության համաձայն` անձնական գործի 1-ին հատորի նյութերում՝ 236-րդ թերթում, առկա է «Հրազդան» ՔԿՀ-ի պետ Վ.Մարգարյանին հասցեագրված՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի 07.08.2015 թվականի դիմումը՝ ԱՄՆ-ից ժամանած իր մոր հետ 07.09.2015 թվականին երկարատև տեսակցություն տրամադրելու մասին: Դիմումի ստորին ձախ անկյունում առկա է ձեռագիր գրառում՝ «Գ.Վարդանյանին: Ընդգրկել երկարատև տեսակցությունների գրաֆիկում 1 օրով» բովանդակությամբ: Հիշյալ գրառման ներքո առկա է ստորագրություն, իսկ դրա աջ կողմում՝ «10.08.15թ.» թվական գրառումը: Դիմումի երկրորդ էջում առկա է ձեռագիր գրառում հետևյալ բովանդակությամբ. «Տեղեկանք. Դատ-ին սահմանված կարգով երկարատև տեսակցություն կտրամադրվի 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ին. ՍՀԽԱԲ-ի գ/մ արդ. կապիտան Գ.Վարդանյան 31.08.2015թ.» բովանդակությամբ:
-237-րդ թերթում առկա է Լոլիտա Մանուկյանի դիմումը՝ Ալեն Մանուկյանի հետ երկարատև՝ մեկ օրով, տեսակցություն տրամադրելու մասին: Ըստ դիմումում կատարված գրառումների՝ 10.09.2015 թվականին տեսակցության են այցելել Ժենիկ Մանուկյանը (անձ. USA 505191015) և Լոլիտա Մանուկյանը (անձ. AM 0816311): Դիմումի հակառակ էջում դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին 1 օր երկարատև տեսակցություն տրամադրելու մասին՝ պետի ժ/պ Վ.Մարգարյանի 10.09.2015 թվականի որոշումն է:
-238-րդ էջում դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի 11.09.2015 թվականով թվագրված ձեռագիր դիմումն է՝ իրեն հիմնարկի տեխնիկատնտեսական սպասարկման չվարձատրվող աշխատանքներում ընդգրկելու մասին՝ հասցեագրված «Հրազդան» քրեակատորաղական հիմնարկի պետ Վ.Մարգարյանին: Դիմումի վերին ձախ անկյունում առկա է Ա.Մկրտչյանին, Մ.Սանամյանին, Վ.Սարգսյանին և Վ.Ախոյանին կատարված՝ 11.09.2015 թվականով թվագրված մակագրություն՝ «Հայտնել Ձեր կարծիքը» բովանդակությամբ: Դիմումի ստորին հատվածում առկա են Մ.Սանամյանի, Մ.Սարգսյանի, Ս.Արթենյանի և Վ.Ախոյանի 11.09.2015 թվականով թվագրված՝ «Չեմ առարկում» բովանդակությամբ գրառումները և ստորագրությունները:
-239-րդ թերթում առկա է «Հրազդան» ՔԿՀ պետի ժամանակավոր պաշտոնակատար Վ.Մարգարյանի 15.09.2015 թվականի որոշումը՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին չվարձատրվող աշխատանքներում ներգրավելու մասին:
- 2-րդ հատորի 12-րդ թերթում առկա է «Հրազդան» ՔԿՀ պետի 28.02.2017 թվականի՝ ՀՀ արդարադատության նախարարին հասցեագրված գրությունը՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի՝ նախարարին հասցեագրված փակ ծրարն ուղարկելու մասին:
16-րդ թերթում առկա է «Հրազդան» ՔԿՀ պետի 02.03.2017 թվականի՝ ՀՀ ԱԱԾ տնօրենին հասցեագրված գրությունը՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի՝ ԱԱԾ պետին հասցեագրված փակ ծրարն ուղարկելու մասին:
20-րդ թերթում առկա է «Հրազդան» ՔԿՀ պետի 13.03.2017 թվականի՝ ՀՀ Նախագահի աշխատակազմի ղեկավարին հասցեագրված գրությունը՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի փակ ծրարն ուղարկելու մասին:
21-րդ թերթում առկա է «Հրազդան» ՔԿՀ պետի 15.03.2017 թվականի՝ ՀՀ գլխավոր դատախազությանը հասցեագրված գրությունը՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի փակ ծրարն ուղարկելու մասին:
23-րդ թերթում առկա է «Հրազդան» ՔԿՀ պետի 20.03.2017 թվականի՝ ՀՀ ՔԿ վարչության պետին, ՀՀ Կոտայքի մարզի դատախազին և ՀՀ գլխավոր դատախազության պատիժների և հարկադրանքի այլ միջոցների կիրառման օրինականության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող վարչության պետին հասցեագրված հատուկ հաղորդագրությունը՝ 2017 թվականի մարտի 18-ին դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի կողմից ինքնավնասում կատարելու մասին:
28-րդ թերթում առկա է «Հրազդան» ՔԿՀ պետ Վ.Մարգարյանի 20.03.2015 թվականի՝ ՀՀ ԱՆ ՔԿ վարչության պետի առաջին տեղակալ, տեղաբաշխման հանձնաժողովի նախագահ Ռ.Հովհաննիսյանին հասցեագված գրությունը՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի դիմումն ուղարկելու մասին:
29-րդ թերթում առկա է դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի 20.03.2017 թվականի՝ ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության պետի առաջին տեղակալ, տեղաբաշխման հանձնաժողովի նախագահ Ռ.Հովհաննիսյանին հասցեագված դիմումի լուսապատճենը՝ իրեն «Հրազդան» ՔԿՀ-ից այլ ՔԿՀ չտեղափոխելու խնդրանքով:
30-րդ թերթում առկա է ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության պետի առաջին տեղակալ Ռ.Հովհաննիսյանի՝ «Հրազդան» ՔԿՀ պետին և դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին հասցեագրված՝ 16.03.2017 թվականի գրությունը՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի հետագա պատիժն այլ ՔԿ հիմնարկում կրելու վերաբերյալ ՀՀ ԱՆ ՔԿ վարչության կողմից տեղափոխելու կարգագիր հատկացված չլինելու կապակցությամբ:
34-րդ թերթում առկա է ՀՀ ԱՆ ՔԿ վարչության պետի առաջին տեղակալ Ռ.Հովհաննիսյանի՝ «Հրազդան» ՔԿՀ պետին և դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին հասցեագրված՝ 24.03.2017 թվականի գրությունը՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին այլ քրեակատարողական հիմնարկ տեղափոխելու վերաբերյալ նյութեր և հիմքեր առկա չլինելու մասին:
Հատոր 1, գ.թ. 142-148

«Հրազդան» քրեակաարողական հիմնարկի պետ Վ.Մարգարյանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 27-ի գրությամբ տրամադրված՝ 2017 թվականի մարտի 18-ին դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի ինքնախեղում կատարելու դեպքի առթիվ նախապատրաստված նյութերի պատճենների զննության մասին 28.09.2017 թվականի արձանագրության համաձայն` Ալեն Մանուկյանից բացատրություն վերցնելու մասին 21.03.2017 թվականով թվագրված արձանագրությունում Ա.Մանուկյանը նշել է, որ հանցագործության մասին հաղորդումներ է գրել ԱԱԾ-ին, որոնցում նշել է, որ «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի օպեր բաժնի պետ Հ.Ախոյանը և նրա եղբայրը տարբեր ժամանակներում իրենից գումարներ են վերցրել՝ այս կամ այն ծառայությունները «անելու» համար, ուստի մտածում է, որ իրեն էտապավորելու մտադրության պատճառը դա է, քանի որ նրանք հանդիսանում են ՔԿՎ պետի՝ Ա.Օսիկյանի ազգականները:
Հատոր 4, գ.թ. 176-177

Մեղադրանքի հիմքում են դրվել նաև ապացույց ճանաչված այլ փաստաթղթերը, մասնավորապես՝
ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության պետի առաջին տեղակալ Ռ.Հովհաննիսյանի 11.04.2017 թվականի Ե-40/10-1722 փաստաթղթային գրությումը և գրությանը կից տրամադրված՝ Վահե Ախոյանին 2015 թվականի հուլիսի 2-ից «Կոշ» ՔԿՀ-ում զբաղեցրած պաշտոնից ազատելու և փոխադրման կարգով ՀՀ ԱՆ «Հրազդան» ՔԿՀ-ի օպերատիվ խմբի ղեկավարի պաշտոնում նշանակելու մասին՝ ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության պետի 02.07.2015 թվականի թիվ 579-Ա հրամանի, Վահե Ախոյանին 2015 թվականի նոյեմբերի 17-ից «Հրազդան» ՔԿՀ-ի օպերատիվ խմբի ղեկավարի պաշտոնից ազատելու և փոխադրման կարգով ՀՀ ԱՆ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ի օպերատիվ բաժնի պետի պաշտոնին նշանակելու մասին՝ ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության պետի 16.11.2015 թվականի թիվ 1052-Ա հրամանի քաղվածքները:
Հատոր 1, գ.թ. 63-64, 65-73

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 10.05.2017 թվականի ԵԱՔԴ/0415/10/17 որոշման հիման վրա «ՄՏՍ Հայաստան» ՓԲ ընկերության 11.05.2017 թվականի գրությամբ, «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերության 11.05.2017 թվականի գրությամբ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին տրամադրված՝ լազերային երկու սկավառակում առկա՝
- գործով վկա Ալեն Մանուկյանի կողմից գործածված բջջային 093-10-11-15 հեռախոսահամարի 2015 թվականի օգոստոսի 1-ից մինչև 2015թ. դեկտեմբերի 31-ը ներառյալ ժամանակահատվածի,
- Ալեն Մանուկյանի կնոջ՝ գործով վկա Լոլիտա Մանուկյանի, բջջային 098-97-85-86 հեռախոսահամարի,
- վկա Հրանտ Ամիրյանի բջջային 094-94-15-16 հեռախոսահամարի,
- Ալեն Մանուկյանի եղբոր՝ գործով վկա Գոռ Մանուկյանի, բջջային 093-11-85-50 հեռախոսահամարի 2015 թվականի սեպտեմբերի 1-ից մինչև դեկտեմբերի 31-ն ընկած ժամանակահատվածի,
- Ալեն Մանուկյանի կնոջ եղբոր՝ Գևորգ Շախնազարովի, 077-31-31-48 հեռախոսահամարի 2015 թվականի սեպտեմբերի 1-ից մինչև դեկտեմբերի 31-ն ընկած ժամանակահատվածի,
- «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի հերթապահ մասի 0223-2-36-01 հեռախոսահամարի 2017թ. մարտի 18-ի,
- «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի պատասխանատու հերթապահ Հրանտ Վալերիի Ղուկասյանի 094-34-00-06 բջջային հեռախոսահամարի 2017 թվականի մարտի 18-ի,
- վկա, ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության անվտանգության ապահովման բաժնի պետ Վարուժան Եղիազարյանի աշխատանքային՝ 011-44-79-44 և բջջային 093-45-60-65 հեռախոսահամարի 2017 թվականի մարտի 18-ի,
- Վահե Ախոյանի բջջային 098-555-001 հեռախոսահամարի 2015թ. օգոստոսի 1-ից մինչև 2015 թվականի դեկտեմբերի 31-ի մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումները:
Հատոր 1, գ.թ. 241, 244,

«ՄՏՍ Հայաստան» ՓԲ ընկերության 29.08.2017 թվականի Ref.No ՏՍ/219/290817/ գրությունն այն մասին, որ.
-Հրազդան քաղաքի Միկրոշրջան 45 հասցեում կատարված մուտքային և ելքային զանգերը կարող են սպասարկվել «Hrazdan, Hrazdan, micro 69 building» և «Hrazdan, Hrazdan micro 134», «Hrazdan, Hrazdan TV Tower», «Hrazdan, Hrazdan, micro district building 123» հասցեներում տեղակայված ալեհավաք կայանների կողմից:
- Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 5-րդ հասցեում կատարված զանգերը կարող են սպասարկվել «Yerevan, Paronyan 4» հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի կողմից:
- «Khorenatsu 51a» հասցեում ՎիվաՍել ՄՏՍ ընկերությունը ալեհավաք չունի:
- Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 5-րդ հասցեում կատարված զանգերը չեն կարող սպասարկվել «Yerevan, Terian str. 72» հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի կողմից:
- Երևան քաղաքի Մարշալ Բաղրամյան 85 հասցեում կատարված զանգերը կարող են սպասարկվել «Baghramyan 76» և «Kievian 16» հասցեներում տեղակայված ալեհավաք կայանների կողմից:
Հատոր 4, գ.թ. 18

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 07.06.2017 թվականի ԵԱՔԴ/0535/10/17 որոշման հիման վրա «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերության 09.06.2017 թվականի գրությամբ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին տրամադրված՝ Վահե Ախոյանի բջջային 091-40-76-47 հեռախոսահամարի 2015 թվականի օգոստոսի 1-ից մինչև միջնորդության ներկայացման օրը մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումները պարունակող լազերային սկավառակը:
Հատոր 2, գ.թ. 218

«ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերության անվտանգության ծառայության ղեկավարի ժամանակավոր պաշտոնակատար Տ.Սեկոյանի 29.08.2017 թվականի գրությունն այն մասին, որ «HR3» անվանումով բազային կայանի 35235 և 35237 նույնականացման համարները (cell id) սպասարկում են Կոտայքի մարզի Հրազդան քաղաքի Միկրոշրջան 45 հասցեն:
Հատոր 4, գ.թ. 16

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 05.06.2017 թվականի ԵԱՔԴ/0521/10/17 որոշման հիման վրա «ՄՏՍ Հայաստան» ՓԲ ընկերության 06.06.2017 թվականի REF.No ՏՍ/136/060617 գրությամբ տրամադրված՝ վկա Գևորգ Վանուշի Շախնազարովի 077-11-08-82 բջջային հեռախոսահամարի 2015 թվականի սեպտեմբերի 1-ից մինչև 2015 թվականի դեկտեմբերի 31-ն ընկած ժամանակահատվածի մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումները պարունակող լազերային սկավառակը:
Հատոր 2, գ.թ. 184

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.08.2017 թվականի ԵԱՔԴ/0763/10/17 որոշման հիման վրա «ՄՏՍ Հայաստան» ՓԲ ընկերության 10.08.2017 թվականի Ref.No ՏՍ/203/100817 գրությամբ և «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերության 11.08.2017 թվականի գրությամբ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին տրամադրված՝ ՀՀ ԱՆ «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի պետ Վահան Ազատի Մարգարյանի կողմից գործածված 093-48-20-89 բջջային հեռախոսահամարի, ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության պետի առաջին տեղակալ Ռաֆայել Նիկոլայի Հովհաննիսյանի բջջային 093-42-29-97 և ծառայողական 010-44-27-08 հեռախոսահամարների զանգերի 2017 թվականի հունվարի 1-ից մարտի 18-ը ներառյալ ժամանակահատվածի վերծանումները պարունակող լազերային երկու սկավառակը:
Հատոր 3, գ.թ. 151, 154

«Հրազդան» ՔԿՀ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի անձնական գործի 1-ին հատորի 236-րդ թերթում առկա՝ ԱՄՆ-ից ժամանած իր մոր հետ 07.09.2015 թվականին երկարատև տեսակցություն տրամադրելու մասին՝ «Հրազդան» ՔԿՀ-ի պետ Վ.Մարգարյանին հասցեագրված՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի 07.08.2015 թվականի դիմումը:
Հատոր 1, գ.թ. 156

237-րդ թերթում առկա՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի հետ երկարատև՝ մեկ օրով, տեսակցություն տրամադրելու մասին Լոլիտա Մանուկյանի 10.09.2017 թվականի դիմումը:
Հատոր 1, գ.թ. 157

238-րդ էջում առկա՝ «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի պետ Վ.Մարգարյանին հասցեագրված՝ իրեն հիմնարկի տեխնիկատնտեսական սպասարկման չվարձատրվող աշխատանքներում ընդգրկելու մասին՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի 11.09.2015 թվականով թվագրված ձեռագիր դիմումը:
Հատոր 1, գ.թ. 158

239-րդ թերթում առկա՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին չվարձատրվող աշխատանքներում ներգրավելու մասին՝ «Հրազդան» ՔԿՀ պետի ժամանակավոր պաշտոնակատար Վ.Մարգարյանի 15.09.2015 թվականի որոշումը:
Հատոր 1, գ.թ. 159

2-րդ հատորի՝ 12-րդ թերթում առկա՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի՝ ՀՀ արդարադատության նախարարին հասցեագրված փակ ծրարն ուղարկելու մասին «Հրազդան» ՔԿՀ պետի 28.02.2017 թվականի՝ ՀՀ արդարադատության նախարարին հասցեագրված գրությունը:
Հատոր 1, գ.թ. 181

16-րդ թերթում առկա` դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի՝ ԱԱԾ պետին հասցեագրված փակ ծրարն ուղարկելու վերաբերյալ «Հրազդան» ՔԿՀ պետի 02.03.2017 թվականի՝ ՀՀ ԱԱԾ տնօրենին հասցեագրված գրությունը:
Հատոր 1, գ.թ. 182

20-րդ թերթում առկա՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի փակ ծրարն ուղարկելու վերաբերյալ «Հրազդան» ՔԿՀ պետի 13.03.2017 թվականի՝ ՀՀ Նախագահի աշխատակազմի ղեկավարին հասցեագրված գրությունը:
Հատոր 1, գ.թ. 183

21-րդ թերթում առկա՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի փակ ծրարն ուղարկելու վերաբերյալ «Հրազդան» ՔԿՀ պետի 15.03.2017 թվականի՝ ՀՀ գլխավոր դատախազությանը հասցեագրված գրությունը:
Հատոր 1, գ.թ. 184

23-րդ թերթում առկա՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի կողմից 2017 թվականի մարտի 18-ին ինքնավնասում կատարելու վերաբերյալ «Հրազդան» ՔԿՀ պետի 20.03.2017 թվականի՝ ՀՀ ՔԿ վարչության պետին, ՀՀ Կոտայքի մարզի դատախազին և ՀՀ գլխավոր դատախազության պատիժների և հարկադրանքի այլ միջոցների կիրառման օրինականության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող վարչության պետին հասցեագրված հատուկ հաղորդագրությունը:
Հատոր 1, գ.թ. 185

28-րդ թերթում առկա՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի դիմումն ուղարկելու վերաբերյալ «Հրազդան» ՔԿՀ պետ Վ.Մարգարյանի 20.03.2015 թվականի՝ ՀՀ ԱՆ ՔԿ վարչության պետի առաջին տեղակալ, տեղաբաշխման հանձնաժողովի նախագահ Ռ.Հովհաննիսյանին հասցեագված գրությունը:
Հատոր 1, գ.թ. 186

29-րդ թերթում առկա՝ իրեն «Հրազդան» ՔԿՀ-ից այլ ՔԿՀ չտեղափոխելու խնդրանքով դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի 20.03.2017 թվականի՝ ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության պետի առաջին տեղակալ, տեղաբաշխման հանձնաժողովի նախագահ Ռ.Հովհաննիսյանին հասցեագված դիմումի լուսապատճենը:
Հատոր 1, գ.թ. 187

30-րդ թերթում առկա՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի հետագա պատիժն այլ ՔԿ հիմնարկում կրելու վերաբերյալ ՀՀ ԱՆ ՔԿ վարչության կողմից տեղափոխման կարգագիր հատկացված չլինելու վերաբերյալ ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության պետի առաջին տեղակալ Ռ.Հովհաննիսյանի՝ «Հրազդան» ՔԿՀ պետին և դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին հասցեագրված՝ 16.03.2017 թվականի գրությունը:
Հատոր 1, գ.թ. 188

34-րդ թերթում առկա՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին այլ քրեակատարողական հիմնարկ տեղափոխման վերաբերյալ նյութեր և հիմքեր առկա չլինելու վերաբերյալ ՀՀ ԱՆ ՔԿ վարչության պետի առաջին տեղակալ Ռ.Հովհաննիսյանի՝ «Հրազդան» ՔԿՀ պետին և դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանին հասցեագրված՝ 24.03.2017 թվականի գրությունը:
Հատոր 1, գ.թ. 192

ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչության պետի տեղակալի 15.05.2017 թվականի թիվ 3/4421 գրությամբ տրամադրված՝ Ժենիկ Մանուկյանի 2015-2016 թվականների սահմանահատումների պատմության համաձայն` վերջինս Հայաստան է ժամանել 2015 թվականի սեպտեմբերի 4-ին, մեկնել 2015 թվականի հոկտեմբերի 3-ին:
Հատոր 2, գ.թ. 17

2017 թվականի մարտի 30-ին ՀՀ գլխավոր դատախազությունից ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ստացված՝ դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի և «Հրազդան» քրեակատարողական հիմնարկի պետ Վահան Մարգարյանի միջև վերջինիս աշխատասենյակում 2017 թվականի մարտի 14-ին տեղի ունեցած զրույցի տեսաձայնագրությունը պարունակող լազերային սկավառակը:
Հատոր 1, գ.թ. 35, 56-61

«Հրազդան» քրեակաարողական հիմնարկի պետ Վ.Մարգարյանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 27-ի գրությամբ տրամադրված՝ 2017 թվականի մարտի 18-ին դատապարտյալ Ալեն Մանուկյանի ինքնախեղում կատարելու դեպքի առթիվ նախապատրաստված նյութերի պատճենները:
Հատոր 4, գ.թ. 146-174

Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Դատարանը, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Վահե Ախոյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՙհիմնավոր կասկածից վեր՚ ապացուցողական չափանիշներով ապացուցված չէ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 312-րդ հոդվածը սահմանում է.
<<1. Պաշտոնատար անձին կաշառք տալը, այսինքն՝ պաշտոնատար անձին անձամբ կամ միջնորդի միջոցով նրա կամ այլ անձի համար դրամ, գույք, գույքի նկատմամբ իրավունք, արժեթղթեր կամ որևէ այլ առավելություն խոստանալը կամ առաջարկելը կամ տրամադրելը՝ իր կամ իր ներկայացրած անձանց օգտին պաշտոնատար անձի կողմից իր լիազորությունների շրջանակում որևէ գործողություն կատարելու կամ չկատարելու կամ պաշտոնատար անձի կողմից իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով այդպիսի գործողություն կատարելուն կամ չկատարելուն նպաստելու կամ ծառայության գծով հովանավորչության կամ թողտվության համար՝
/.../
3. Կաշառք տալը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով,
2) կազմակերպված խմբի կողմից՝
/.../:>>:
Նախաքննության մարմնի կողմից Վահե Ախոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մասնավորապես մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ Վահե Ախոյանը դեռևս 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Ալեն Մանուկյանին տեսակցության այցելած՝ նրա մոր և կնոջ, համապատասխանաբար՝ Ժենիկ, Լոլիտա Մանուկյանների և Ալեն Մանուկյանի հետ զրույցի ժամանակ իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, խաբեության եղանակով, Ժենիկ Մանուկյանի առանձնապես խոշոր չափերով գույքը հափշտակելու ուղղակի դիտավորությամբ Ալեն Մանուկյանի օգտին գործողություններ կատարելու կեղծ խոստումներ տալով, այն է՝ իբրև 2015 թվականին պատիժը կրելուց պայմանական վաղաժամկետ ազատելու համար համոզելու եղանակով դրդել է նրան իր միջոցով առանձնապես խոշոր չափերով՝ 24.280.500 ՀՀ դրամին համարժեք 50.000 ԱՄՆ դոլար կաշառք տալ իր հետ անհրաժեշտ կապեր ունեցող իրավասու պաշտոնատար անձին, ինչին Ալեն և Ժենիկ Մանուկյանները համաձայնվել են:
Այդ նպատակով Վահե Ախոյանի պահանջած գումարի մի մասը վճարելու համար Ժենիկ Մանուկյանը 2015 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի 85 հասցեում գտնվող «ՍԱՍ» սուպերմարկետի դիմաց հանդիպման եկած Վահե Ախոյանին՝ նրա պահանջած 50.000 ԱՄՆ դոլար գումարից Գևորգ Շախնազարովի միջոցով տվել է 339.927 ՀՀ դրամին համարժեք 700 ԱՄՆ դոլար, որը Վահե Ախոյանը խաբեության եղանակով հափշտակել է:
Ժենիկ Մանուկյանից խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելն ավարտին չի հասցվել Վահե Ախոյանի կամքից անկախ հանգամանքներում, քանի որ նրա պահանջած գումարի մնացած մասը Ժենիկ Մանուկյանը հրաժարվել է տալ:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ռադիկ Պապյանի վերաբերյալ 2013 թվականի ապրիլի 18-ի թիվ ՏԴ/0053/01/12 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
<<ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցակցություն է համարվում երկու կամ ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործությանը»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Կատարողի հետ մեկտեղ հանցակիցներ են համարվում կազմակերպիչը, դրդիչը և օժանդակողը»։
Հանցակցության հատկանիշների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել Ա.Մաթևոսյանի և Ռ.Հարությունյանի գործով որոշման մեջ։ Համաձայն այդ որոշման`
«(…) հանցակցությանը բնորոշ են 3 հատկանիշ.
1. հանցագործության կատարումը երկու կամ ավելի անձանց կողմից
2. գործողությունների համատեղությունը
3. հանցակցության դիտավորյալ բնույթը։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ հանցակցության սուբյեկտիվ կողմին բնորոշ է այն, որ յուրաքանչյուր հանցակից պետք է`
1) գիտակցի, որ համատեղ գործում է կատարողի կամ այլ հանցակցի հետ.
2) գիտակցի, որ իր արարքն անհրաժեշտ պայման է մյուս հանցակցի կողմից արարք կատարելու համար և ցանկանա համատեղ մասնակցել հանցագործությանը.
3) նյութական հանցակազմի դեպքում նախատեսի հանրորեն վտանգավոր հետևանքը և ցանկանա կամ գիտակցաբար թույլ տա դրա առաջացումը» (տե՛ս Արամ Արշավիրի Միքայելյանի և Արայիկ Ժորժիկի Վաղարշակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի դեկտեմբերի 5-ի թիվ ԵԱՔԴ/0174/01/11 որոշման 17-րդ կետը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ «Դրդիչ է համարվում այն անձը, ով մեկ ուրիշ անձի դրդել է հանցանք կատարելու՝ համոզելու, նյութապես շահագրգռելու, սպառնալիքի միջոցով կամ այլ եղանակով»։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ դրդիչը, ազդելով կատարողի գիտակցության և կամքի վրա, տարբեր եղանակներով (համոզելով, նյութապես շահագրգռելով, սպառնալով և այլն) վերջինիս մոտ առաջացնում է հանցանք կատարելու դիտավորություն և վճռականություն։ Դրդչության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, հանցավորը գիտակցում է, որ իր գործողություններով մեկ ուրիշին դրդում է հանցանքի կատարմանը, նախատեսում և ցանկանում է այդ հանցանքի կատարումը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցափորձ է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ կատարված այն գործողությունը (անգործությունը), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով»։
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթը Վճռաբեկ դատարանը վերլուծության է ենթարկել Ա.Բաղդասարյանի գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «Օբյեկտիվ կողմից հանցափորձը բնութագրվում է`
1. գործողությամբ (անգործությամբ), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանքի կատարմանը,
2. հանցագործությունն անձի կամքից անկախ հանգամանքներով ավարտին չհասցնելով։
Հանցափորձն առկա է այն ժամանակ, երբ հանցագործությունը մինչև վերջ չի հասցվում, այլ կերպ` հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի կատարումն սկսվում է, սակայն չի ավարտվում։ Նյութական հանցագործության դեպքում չի առաջանում օրենքով նախատեսված հետևանքը կամ հետևանքն առաջանում է, սակայն ոչ հանցավորի դիտավորությամբ նախատեսվածը (…)։
Հանցափորձը բնութագրող (…) հատկանիշն այն է, որ հանցագործությունը մինչև վերջ չի հասցվում հանցավորի կամքից անկախ հանգամանքներում։ Սուբյեկտիվ կողմից հանցափորձը հնարավոր է միայն ուղղակի դիտավորությամբ» (տե՛ս Արարատ Վազգենի Բաղդասարյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0168/01/10 որոշման 16-րդ կետը)։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ
ա) դրդչի արարքը ենթակա է որակման կատարողի արարքի համար պատասխանատվություն նախատեսող ՀՀ քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածով՝ հղում կատարելով նույն օրենսգրքի 38-րդ հոդվածին։ Այն դեպքում, երբ հանցագործությունն ավարտին չի հասցվում կատարողի կամքից անկախ պատճառներով, դրդչի արարքը ենթակա է որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածով՝ հղում կատարելով նույն օրենսգրքի 38-րդ և 34-րդ հոդվածներին,
բ) այն դեպքում, երբ դրդչությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքում նախատեսված է որպես հանցագործության օբյեկտիվ կողմի հատկանիշ (օրինակ՝ անչափահասին հանցանքի կատարմանը ներգրավելը (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 165-րդ հոդվածի 1-ին մաս), որը կատարվում է խոստումներ տալու, խաբեության կամ այլ եղանակով, ինքնասպանության հակելը (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 111-րդ հոդված)), արարքը որակելիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի 4-րդ մասի վրա հղում չի կատարվում,
գ) դրդչությունը կարող է առանձին հանցագործությունների կատարման միջոց հանդիսանալ (օրինակ՝ խարդախությունը, որը կատարվում է խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով)։
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթների համադրված վերլուծությունից երևում է, որ կաշառք տալը կարող է կատարվել ինչպես անձամբ, այնպես էլ միջնորդի միջոցով։ Այլ խոսքով՝ կաշառքի միջնորդությունը կաշառք տալուն աջակցելու ձևերից մեկն է, որը տարբերվում է կաշառք տալու հանցակցության ձևերից՝ կազմակերպումից, դրդչությունից և օժանդակությունից։ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ կաշառքի միջնորդության հանցակազմն իր մեջ չի ներառում այսպես կոչված «կարծեցյալ միջնորդության» դեպքերը։ «Կարծեցյալ միջնորդությունն» այն իրադրությունն է, երբ անձը կաշառք տվողից վերցնում է կաշառքի առարկան` իբրև թե պաշտոնատար անձին հանձնելու համար, սակայն մտադրություն չունի փոխանցել այն։
Ընդ որում, հնարավոր են «կարծեցյալ միջնորդության» մի քանի իրավիճակներ, այն է՝
1) կաշառք տալու նախաձեռնություն ցուցաբերում է «կարծեցյալ միջնորդը», ով համոզում է կաշառք տվողին, որ ինքն անհրաժեշտ կապեր ունի համապատասխան պաշտոնատար անձի հետ և դրդում է իրեն տալ կաշառքի առարկան՝ համապատասխան պաշտոնատար անձին փոխանցելու համար, սակայն չի կատարում իր խոստումը և չի փոխանցում կաշառքի առարկան,
2) կաշառք տալու նախաձեռնություն ցուցաբերում է կաշառք տվողը, ով «կարծեցյալ միջնորդին» համոզում է կաշառքը տալ պաշտոնատար անձին, իսկ «կարծեցյալ միջնորդը» համաձայնվում է` նպատակ չունենալով կաշառքի առարկան փոխանցել պաշտոնատար անձին։
Ինչ վերաբերում է «կարծեցյալ միջնորդի» արարքի որակմանը, ապա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ նման դեպքերում արարքը ճիշտ որակելու համար նախ և առաջ անհրաժեշտ է պարզել և գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորել, թե ով է նախաձեռնել կաշառք տալը՝ «կարծեցյալ միջնորդը», թե կաշառք տվողը։ Ուստի, այն դեպքում, երբ «կարծեցյալ միջնորդը» որևէ անձի օգտին գործողություններ (անգործություն) կատարելու նպատակով դրդում է անձին իրեն փոխանցել կաշառքի առարկան, որպեսզի ինքը փոխանցի պաշտոնատար անձին, սակայն ի սկզբանե նման մտադրություն չի ունենում, այլ ցանկանում է հափշտակել այն, ապա արարքը պետք է որակվի համակցության կանոններով՝ որպես խարդախություն և կաշառք տալու փորձի դրդչություն։ Ընդ որում, որևէ իրավական նշանակություն չունի` դրդիչը կոնկրետ նշել է, թե որ պաշտոնատար անձին է ենթադրվում փոխանցել կաշառքի առարկան, թե ոչ։
Հետևաբար «կարծեցյալ միջնորդի» արարքը հանցագործությունների համակցության կանոններով որակելու համար անհրաժեշտ է պարզել, թե գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներով հիմնավորվե՞լ է արդյոք, որ կաշառք տալը նախաձեռնել է «կարծեցյալ միջնորդը» և անձի մեղադրանքի ծավալում ընդգրկվե՞լ է արդյոք, որ դրդիչը համոզելու, հորդորելու կամ այլ եղանակով ազդել է կաշառք տվողի գիտակցության և կամքի վրա։
/.../ «Կարծեցյալ միջնորդի» արարքը որպես կաշառք տալու դրդչություն և խարդախություն որակվում է այն դեպքում, երբ ինչպես «կարծեցյալ միջնորդը», այնպես էլ կաշառք տվողը գիտակցում են, որ հանցանք են կատարում և ցանկանում են դա։ Բացի այդ, ինչպես «կարծեցյալ միջնորդը», այնպես էլ կաշառք տվողը գիտակցում են, որ գործում են համատեղ, թեև նրանց նպատակներն ու շարժառիթները տարբեր են։
«Կարծեցյալ միջնորդի» արարքը որպես կաշառք տալու դրդչություն և խարդախություն որակելը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ կաշառք տալու դրդչությունն ինքնուրույն հանցագործություն է և թեև պարունակում է խարդախության հատկանիշներ, այնուամենայնիվ չի հանդիսանում խարդախության միջոց։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ «կարծեցյալ միջնորդի» արարքը խարդախությունից բացի, կարող է պարունակել նաև այլ հանցագործության հատկանիշներ (օրինակ` անձի գույքին խարդախությամբ տիրանալու նպատակով հանցավորը դրդում է փաստաթղթեր կեղծել։ Նման դեպքերում արարքը պետք է որակվի հանցագործությունների համակցությամբ որպես խարդախություն և կեղծ փաստաթղթեր պատրաստելու կամ իրացնելու դրդչություն)։

Դատարանը, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, հանգում է հետևության, որ գործով բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել Վ.Ախոյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով կաշառք ստանալուն դրդելու փորձ կատարելու առաջադրված մեղադրանքը հիմնավոր համարելու վերաբերյալ: Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով, բացի գործի ելքով շահագրգռված Ալեն Մանուկյանի, ինչպես նաև Ժենիկ և Ալեն Մանուկյանների` միմյանց հակասող և իրարամերժ ցուցմունքներից, հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով որևէ փաստական տվյալ ձեռք չի բերվել այն մասին, թե ով է նախաձեռնել կաշառք տալը` <<կարծեցյալ միջնորդը>>, թե կաշառք տվողը, իրականում որքան է կազմել կաշառքի գումարի չափը: Քրեական գործով հետազոտված և գնահատված ապացույցներով չի հիմնավորվել, որ ամբաստանյալ Վահե Ախոյանը հորդորելու համ համոզելու միջոցով դրդել է Ալեն Մանուկյանին կաշառք տալուն: Միաժամանակ, այդ դրվագով դատարանը հաստատված է համարում միայն Վահե Ախոյանի կողմից խարդախության եղանակով` կաշառք ստանալու պատրվակով 339.927 ՀՀ դրամին համարժեք 700 ԱՄՆ դոլար գումար հափշտակելու հանգամանքը, որի համար նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով:
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը փաստում է, որ Վահե Ախոյանի արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-38-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն`
ՙ1. Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե`
/.../
2) արարքի մեջ հանցակազմ չկա.՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն
1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետեւյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության հիմքը այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի համաձայն.
1. Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2. Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
3. Եթե արդարացման դատավճիռ կայացնելիս անհայտ է մնում այդ հանցանքը կատարած անձը, դատարանը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, գործն ուղարկում է դատախազին` լուծելու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման եւ կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետեւությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:>>:
Այսպիսով, դատարանը փաստում է, որ ինչպես նախաքննությամբ ձեռք բերված, այնպես էլ դատաքննությամբ հետազոտված և գնահատված քրեական գործի փաստական հանգամանքներով հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չի ապացուցվել ամբաստանյալ Վահե Ախոյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող հանցանքի կատարման մեջ և նրա արարքում բացակայում է հանցակազմը:
Ինչ վերաբերում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքին, ապա վերոհիշյալ հիմնավորումներով, դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է վերաորակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով` խարդախության եղանակով կաշառք ստանալու պատրվակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակություն կատարելու համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
ՙ3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող եւ ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաեւ քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման եւ կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետեւությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի համաձայն.
ՙ1. Քրեական դատավարությունն իրականացվում է մրցակցության սկզբունքի հիման վրա:
(…)
3. Դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը:
4. Քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ: Դատարանը կաշկանդված չէ կողմերի կարծիքներով և իրավունք ունի սեփական նախաձեռնությամբ անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկել քրեական գործով ճշմարտությունը բացահայտելու համար:
5. Քրեական դատավարությանը մասնակցող կողմերը քրեական դատավարական օրենսդրությամբ օժտված են իրենց դիրքորոշումը պաշտպանելու հավասար հնարավորություններով: Դատարանը դատավճիռը հիմնավորում է միայն այն ապացույցներով, որոնց հետազոտման ընթացքում կողմերից յուրաքանչյուրի համար ապահովվել են հավասար պայմաններ:
6. Քրեական դատավարության ընթացքում կողմերն իրենց դիրքորոշումը, այն պաշտպանելու եղանակները և միջոցներն օրենքի շրջանակներում ընտրում են ինքնուրույն` անկախ դատարանից, այլ մարմիններից և անձանցից: Դատարանը, կողմի միջնորդությամբ, սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով, աջակցում է նրան ձեռք բերելու անհրաժեշտ նյութեր: (…)՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
ՙՔրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչեւ դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում՚:
ՀՀ քրեական դատավարության 126-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի եւ օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով՚:
ՀՀ քրեական դատավարության 127-րդ հոդվածի համաձայն.
ՙ1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ եւ օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն.
ՙ Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը եւ այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաuտանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի uահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել:
2. Դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխություն թույլատրվում է, եթե դրանով չի վատթարանում ամբաստանյալի վիճակը և չի խախտվում ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը: Մեղադրանքը խստացման առումով փոխելը թույլատրվում է միայն սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով և դեպքերում՚:

ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Սիրակ Սաքանյանի գործով իրավական դիրքորոշում է արտահայտել, որ ՙհանցագործության մեջ անձի մեղավորության հարցը լուծվում է դրա մասին վկայող բավարար ապացույցների ամբողջությամբ: ՙԱպացույցների բավարարություն՚ հասկացությունը գնահատողական է և իրենից ներկայացնում է ապացույցների համակցության գնահատման վերջնական արդյունք (ապացույցների բավարարության չափանիշների` վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 15-19-րդ կետերը):
Վճռաբեկ դատարանն ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշների վերաբերյալ ձևավորած իրավական դիրքորոշումներն ամբողջացրել և զարգացրել է Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ անձի դատապարտման համար անհրաժեշտ է ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար կլինի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու, անձի մեղավորության առնչությամբ ցանկացած ողջամիտ կասկած բացառելու և ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի մոտ համապատասխան ներքին համոզմունք ձևավորելու համար: Ներքին համոզմունքը` որպես սուբյեկտիվ կատեգորիա, պետք է օբյեկտիվ հիմքեր ունենա, այն է` բխի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունից, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ կձևավորեն անձի մեղավորության վերաբերյալ համոզվածություն: Ընդ որում, ներքին համոզմունքն օբյեկտիվանում և իրավական նշանակություն է ձեռք բերում դատական ակտերի հիմնավորման և պատճառաբանման միջոցով (մանրամասն տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 29-32-րդ կետերը):
Վճռաբեկ դատարանը քննարկվող որոշմամբ արձանագրել է, որ ՙ[Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի ՙհիմնավոր կասկածից վեր՚ ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, ՙհիմնավոր կասկածից վեր՚ ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած՚ (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 33-րդ կետը):
Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ՙապացույցների բավարարությունը՚ որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ):
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին` ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ ՙ(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: (…)՚ (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Ներքին համոզմունքի` որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման:
Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից: Միաժամանակ դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում: (տե՛ս Նելլի Ափոյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0009/01/13 որոշումը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ա.Մադոյանի գործով որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙԱպացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը: Ինչ վերաբերում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշներին, ապա Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ դրանք են` 1) անմեղության կանխավարկածը, 2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը, 3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 15-րդ կետը):
Անդրադառնալով ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշներից անմեղության կանխավարկածին` Վճռաբեկ դատարանը փաստել է. ՙ[Ք]րեական դատավարությունում կանխավարկածն օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն` որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է (…): Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով` քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
(…) [Ա]նմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
(…) ՙհիմնավոր կասկածից վեր՚ ապացուցողական չափանիշ ասելով` պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած՚ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշումը), (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը), (տե՛ս Արթուր Մադոյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2016 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ԵԿԴ/0303/01/15 որոշումը):
Նշված իրավադրույթների վերլուծությունից բխում է, որ դատական քննության ընթացքում դատարանի նախաձեռնությամբ մեղադրանքի փոփոխություն հնարավոր է միայն մեղմացման առումով և պայմանով, որ դրանով չխախտվի ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը:
Դատարանը Վահե Ախոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով փոփոխելը հնարավոր է համարում, քանի որ մեղադրանքի նման փոփոխությամբ ամբաստանյալի վիճակը չի վատթարանում, ավելին` դրանով ամբաստանյալի վիճակը բարելավվում է: Նման փոփոխությամբ չի խախտվում նաև նրա պաշտպանության իրավունքը, քանի որ արարքի փաստական հանգամանքներն ինքնին ընդգրկված են եղել առաջադրված մեղադրանքի ծավալում, որի դեմ թե գործի նախաքննության փուլում, թե դատական քննության փուլում, ամբաստանյալը պաշտպանվելու իրական հնարավորություն ունեցել է:
Այսպիսով, դատարանն ապացուցված է համարում Վահե Ախոյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ:
Անդրադառնալով Վահե Ախոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքին, ապա, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ապացուցված է ամբաստանյալ Վահե Ախոյանի մեղավորությունը խոշոր չափերով կաշառք ստանալու մեջ:

Անդրադառնալով Վահե Ախոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով պատիժ նշանակելուն, դատարանը փաստում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե’ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:

Ամբաստանյալ Վահե Ախոյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված չէ,ամուսնացած է, ունի բարձրագույն կրթություն: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ֆիզիկապես վատառողջ է, խնամքի տակ է գտնվում վատառողջ մայրը, որդին գտնվում է պարտադիր զինվորական ծառայության մեջ:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորել է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, և գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունըե (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Վահե Ախոյանի կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրանց կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունները կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դատարանը գտնում է, որ Վահե Ախոյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով` նշված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն չափով: Դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ Վահե Ախոյանի նկատմամբ լրացուցիչ պատիժ` գույքի բռնագրավում, չպետք է նշանակել, քանի որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 1-ին մասի` գույքի բռնագրավումը դատապարտյալի սեփականությունը համարվող գույքը կամ դրա մի մասը հարկադրաբար և անհատույց վերցնելն է` ի սեփականություն պետության, իսկ տվյալ դեպքում հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պետությանը պատճառված գույքային վնաս առկա չէ: Ինչ վերաբերում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով կատարած արարքին, ապա դատարանը գտնում է, որ Վահե Ախոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով պատիժ պետք է նշանակել տուգանքի ձևով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետի համաձայն`
ՙՔրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե ընդունվել է համաներման ակտ:՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն`
<<Սույն հոդվածի առաջին մասի 6-րդ և 13-րդ կետերում նշված հիմքերով գործի վարույթի կարճում և քրեական հետապնդման դադարեցում չի թույլատրվում, եթե դրա դեմ առարկում է մեղադրյալը: Այս դեպքում գործի վարույթը շարունակվում է սովորական կարգով:
Սույն հոդվածի առաջին մասի 13-րդ կետում նշված հիմքով գործի հարուցման մերժում, վարույթի կարճում և քրեական հետապնդման դադարեցում չի թույլատրվում, եթե չի հատուցվել կամ այլ կերպ չի հարթվել պատճառված վնասը, կամ առկա է վեճ հատուցման ենթակա վնասի կապակցությամբ: Այս դեպքում ևս գործի վարույթը շարունակվում է սովորական կարգով:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձն օրենսդիր մարմնի կողմից ընդունվող համաներման ակտով կարող է ազատվել քրեական պատասխանատվությունից, իսկ դատապարտյալը կարող է լրիվ կամ մասնակիորեն ազատվել ինչպես հիմնական, այնպես էլ լրացուցիչ պատժից, կամ պատժի չկրած մասը կարող է փոխարինվել ավելի մեղմ պատժատեսակով, կամ կարող է վերացվել դատվածությունը:>>:
ՀՀ Ազգային ժողովի 2018 թվականի նոյեմբերի 1-ի` <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է.
<<1. Համաներում հայտարարելով՝ պատժից ազատել`
1) առավելագույնը չորս տարի ժամկետով ազատությունից զրկելու հետ կապված պատժի դատապարտված անձանց.
2) /.../
Նույն օրենքի 4-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` <<Հանցագործությունների և դատավճիռների համակցության դեպքերում համաներումը կիրառվում է վերջնական պատժի նկատմամբ՝ հանցագործությունների կամ դատավճիռների համակցության կանոններով այն սահմանելուց հետո։ Սույն օրենքի 2-րդ հոդվածի 5-րդ մասով նախատեսված կանոնները հանցագործությունների համակցության նկատմամբ կիրառվում են, եթե սույն օրենքի 2-րդ հոդվածի 5-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված դեպքերում մեղսագրվող արարքների համար նախատեսված առավելագույն պատիժների հանրագումարը չի գերազանցում չորս տարի ժամկետով ազատազրկումը, սույն օրենքի 2-րդ հոդվածի 5-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված դեպքերում՝ վեց տարի ժամկետով ազատազրկումը, իսկ սույն օրենքի 2-րդ հոդվածի 5-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված դեպքերում՝ վեց տարի ժամկետով ազատազրկումը:>>:
Դատարանը գտնում է, որ Վահե Ախոյանի նկատմամբ պետք է կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի 2018 թվականի նոյեմբերի 1-ի` <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետը և նրան ազատել պատժից:
Դատարանը միաժամանակ փաստում է, որ օրենքով նախատեսված` համաներումը չկիրառելու սահմանափակումներ առկա չեն:
Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին, դատարանը գտնում է, որ Վահե Միքաելի Ախոյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է վերացնել և նրան ազատել դատարանի դահլիճում:
Դատարանը քաղաքացիական հայցի և դատական ծախսերի հարցը համարում է լուծված` դրանց բացակայության հիմքով:
Միաժամանակ դատարանն արձանագրում է, որ 2018 թվականի մարտի 02-ի որոշմամբ սույն քրեական գործով վերացվել է` քննիչի` 09.06.2017թ. որոշմամբ Վահե Միքաելի Ախոյանի անշարժ գույքի և բանկային հաշիվների վրա դրված կալանքը` որպես երաշխիք դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված 1.437.000 /մեկ միլիոն չորս հարյուր երեսունյոթ հազար/ ՀՀ դրամ գումարի դիմաց:
Հաշվի առնելով, որ քրեական գործով առկա չեն դատական ծախսեր և քաղաքացիական հայց, ինչպես նաև որպես լրացուցիչ պատիժ Վահե Ախոյանի նկատմամբ չի նշանակվել գուքի բռնագրավում, ուստի դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 900033096018 դեպոզիտ հաշվին մուծված 1.437.000 /մեկ միլիոն չորս հարյուր երեսունյոթ հազար/ ՀՀ դրամ գումարը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, պետք է վերադարձնել վճարող` Միքայել Հարությունի Սողոմոնյանին:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետով, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-367-րդ, 369-374-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`

ՎՃՌԵՑ

Ճանաչել և հռչակել Վահե Միքաելի Ախոյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում և նրան արդարացնել` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Վահե Միքաելի Ախոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի ութհարյուրապատիկի` 800.000 /ութ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ և 68-րդ հոդվածների կանոններով, հանցանքների համակցությամբ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով Վահե Միքաելի Ախոյանի կատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի ութհարյուրապատիկի` 800.000 /ութ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի 2018 թվականի նոյեմբերի 1-ի` <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետը և Վահե Միքաելի Ախոյանին ազատել պատժից:
Վահե Միքաելի Ախոյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, վերացնել և նրա ազատել դատարանի դահլիճում:
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 900033096018 դեպոզիտ հաշվին մուծված 1.437.000 /մեկ միլիոն չորս հարյուր երեսունյոթ հազար/ ՀՀ դրամ գումարը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, վերադարձնել վճարող` Միքայել Հարությունի Սողոմոնյանին:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:



ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ