Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն Ա Ն Ո Ւ Ն Ի Ց

12․04.2023թ. քաղաք Երևան
ԳՈՐԾ. Հ.-ԵԱՔԴ/0164/01/17

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Լ.ԱԲԳԱՐՅԱՆ
Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ

ՔԱՐՏՈւՂԱՐՈւԹՅԱՄԲ` Ռ.ԴԱՎՈՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՊԱՇՏՊԱՆ՝ Հ.ԱՆԱՆՅԱՆԻ
ՄԵՂԱԴՐՅԱԼ՝ Հ.ԱՍԼԱՆՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ՝ Ի.ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազ Ս․Խաչատրյանի և պաշտպան Հ․Անանյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հակոբ Անդրեյի Ասլանյանի՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ՝ նաև ՀՀ քրեական օրենսգիրք) 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը
2017թ-ի մայիսի 10-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14106617 քրեական գործը:
2017թ-ի մայիսի 10-ին Իզաբելլա Թումանյանը ճանաչվել է տուժող։
2017թ-ի մայիսի 10-ին Հակոբ Անդրեյի Ասլանյանի նկատմամբ ընտրվել է խափանման միջոց՝ ստորագրություն չհեռանալու մասին։
2017թ-ի մայիսի 17-ին Հակոբ Ասլանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
2017թ-ի հոկտեմբերի 13-ին Հակոբ Ասլանյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա «(…)2016 թվականի մարտի սկզբին, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, երկաթյա ձողի գործադրմամբ բացել է Երևան քաղաքի Վ.Այգեկցի 84 տան հարակից գտնվող ավտոտնակում տեղադրված, պահեստարան հանդիսացող չհրկիզվող պահարանի դուռը, ապօրինի մուտք գործել ներս և այնտեղից գաղտնի հափշտակել Իզաբելլա Թումանյանին պատկանող, առանձնապես խոշոր չափերի հասնող շուրջ 11.744.000 ՀՀ դրամի ոսկյա զարդեր և թանկարժեք իրեր(…)»։
2017թ-ի հոկտեմբերի 30-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան՝ ըստ էության քննության։
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022թ-ի հուլիսի 14-ի դատավճռով Հակոբ Ասլանյանը մեղավոր է ճանաչվել 2021թ-ի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով՝ առանց պատիժ նշանակելու։
Հակոբ Ասլանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերավել է։
Տուժող Իզաբելլա Թումանյանի քաղաքացիկան հայցն ընդդեմ Հակոբ Ասլանյանի 9.340.000 ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասին, մերժվել է:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը վճռել է նաև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված 2 թևնոցը, 3 շղթաները, 5 կուլոնները, 4 խաչերը, 5 մետաղադրամները, երկու զույգ ականջօղերը, մեկ զույգ ճարմանդները, շագանակագույն քարը և թվով 9 մատանիները, թվով 4 մետաղադրամները հանձնել տուժող Իզաբելլա Թումանյանի տնօրինությանը, իսկ իրեղեն ապացույց ճանաչված երկաթյա ձողը ոչնչացնել, ինչպես նաև որպես դատական ծախս Հակոբ Անդրեյի Ասլանյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 504.000 ՀՀ դրամ։
Նախաքննության մարմնի 2017թ-ի հունիսի 16-ի որոշմամբ Հակոբ Ասլանյանի անվամբ հաշվառված «PORSCHE CAYENNE Turbo 4.5» մակնիշի 34 NF 173 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրա դրված կալանքը թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատական ծախսերի հարցի լուծումը:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանն իր հետևությունները մասնավորապես հիմնավորել է դատաքննությամբ հետազոտված ներքոշարադրյալ ապացույցներով և դրանց հիման վրա կատարված հետևյալ վերլուծություններով.
«(…)Ամբաստանյալ Հակոբ Անդրեյի Ասլանյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել առաջադրված մեղադրանքում:
Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ընդունում է, որ վատ բան է արել և զղջում է տեղի ունեցածի համար: Հայտնեց, որ մասնագիտությամբ խոհարար է, մշտապես աշխատել է հանրային սննդի ոլորտում: 2000 թվականին վաճառել է Երևան քաղաքի Դավթաշեն համայնքում գտնվող բնակարանը, մեկնել է արտերկիր արտագնա աշխատանքների, մերթ ընդ մերթ վերադարձել է Հայաստան: 2012 թվականին ամուսնացել է Գոհար Ոսկանյանի հետ, իսկ 2014 թվականին կնոջ և մանկահասակ երեխայի հետ մեկնել են ՌԴ Կրասնոդարի շրջանի Ջուպկա քաղաք, որտեղ նույնպես աշխատել է որպես խոհարար: Շուրջ 2 տարի աշխատելուց հետո որոշել են վերադառնալ Հայաստան, որպեսզի երեխան կրթություն ստանա հայերեն լեզվով, իսկ ինքը Հայաստանում նոր գործունեություն սկսի: 2015 թվականի դեկտեմբեր ամսին վերադարձել են Հայաստան և ժամանակավորապես բնակվել են կնոջ ծնողների բնակարանում` Երևան քաղաքի Արամ Խաչատրյան փողոցի 27/1 շենքի 20-րդ բնակարանում: Այդ ընթացքում բնակարան են փնտրել վարձով ապրելու համար: Իզաբելլա Թումանյանին չի ճանաչել, սակայն իմացել է, որ կինն օգտվել է նրա կանացի կոսմետոլոգիական ծառայություններից: Կինն ասել է, որ Իզաբելլան խնդրել է իր հանգուցյալ հոր առանձնատունը վերցնել վարձով, ինչը շատ հարմար է եղել: Առանձնատունն ունեցել է կոմունիկացիների խնդիր, անջատված է եղել լույսը, ջուրը, գազը, առկա են եղել ներքին կոմունիկացիոն այլ խնդիրներ ևս, տունն ամբուղջությամբ եղել է կեղտոտ և թափթփված վիճակում: Տունը տեսնելուց հետո համաձայնել է այն վերցնել զուտ այն պատճառով, որ մոտակայքում վարձակալությամբ տրվող այլ ազատ բնակարան չի եղել, այն մոտ է եղել Գոհարի ծնողների տանը, իսկ Գոհարի աշխատանքի գնալու հարցով պայմանավորված այդ պահին 3 տարեկան երեխային պահելու անհրաժեշտություն հաճախ է առաջացել, ինչպես նաև երեխային արդեն հերթագրած են եղել մոտակա մանկապարտեզում: 2016 թվականի հունվար ամսից սկսել է իր միջոցների հաշվին վերանորոգել առանձանատունը, ինչին պետք է հաշվակցվեր երկու ամսվա գումարը, սակայն այդ երկու ամսիներին նշված տանը չի բնակվել: 2016 թվականի փետրվարի վերջին` օրն ստույգ չի հիշում, մտել է նշված տուն` բնակվելու նպատակով: Մի քանի օր չանցած առանձնատան կոյուղին վթարվել է և սարսափելի վիճակ է առաջացել առանձնատան տարածքում: Գոհարը զանգահարել է Իզաբելլային և տեղեկացրել է խնդրի մասին` խնդրելով ինչ-որ լուծում տալ հարցին, սակայն վերջինս առաջարկել է ինքնուրույն մի բան անել: Կարծելով, որ առանձնատանը կից փակ ավտոտնակում հավանաբար կարող են լինել գործիքներ, բանալի չլինելու պատճառով ավտոտնակի կողպեքը կոտրել է, գտել է անհրաժեշտ գործիք և վերանորոգել է կոյուղին: Նույն օրը Գոհարը զանգահարել է Իզաբելլային և տեղեկացրել այդ մասին: Իզաբելլան կնոջը` Գոհարին, հայտնել է, որ ավտոտնակում առկա է մեղաղյա պահարան, որը պատկանել է հանգուցյալ հորը, ազգականներով չգիտեն, թե դրանում ինչ կա, սակայն ժամանակին հայրը դրանում պահել է ոսկյա զարդեր` խնդրել է ուշադիր լինել: Կինն այդ մասին հայտնել է իրեն, ինքը կողպեք է ճարել, տեղադրել է ավտոտնակի դարպասներին` միաժամանակ խնդրելով կնոջը զանգահարել Իզաբելլային, որպեսզի վերջինս գա և վերցնի նշված երկաթյա պահարանը` հնարավոր խոսակցություններից խուսափելու համար: Մի քանի օր անց Իզաբելլան առաջարկել է իր բնակարանից հեռուստացույցը տեղափոխել վարձակալած առանձնատուն: Նրա բնակարանում հանդիպման ժամանակ Իզաբելլան իրեն ասել է, որ հոր հոգապահուստը եղել է նշված երկաթյա պահարանում, մահից հետո հոր դարակից վերցրել է բանալին, փորձել է բացել` տեսնելու համար, թե ինչ կա մեջը, ինչ է մնացել, սակայն չի ստացվել, քանի որ բանալին լռվել է պահարանի փականի մեջ, մասնագետ այդպես էլ չեն կանչել: Կրկին նրան առաջարկել է պահարանը տեղափոխել այդտեղից, սակայն նա մերժել է` ասելով, որ թող այդտեղ մնա: 2016 թվականի մարտ ամսին` կոնկրետ օրը չի հիշում, հետաքրքրությունից դրդված բացել է երկաթյա պահարանը և հայտնաբերել ոսկյա զարդեր ու մետաղադրամներ: Շատ է զարմացել, քանի որ չի հավատացել, որ թանկարժեք իրեր կարող են այդ պահարանում լինել: Հայտնաբերելուց հետո որևէ իրի ձեռք չի տվել, պարզապես տեղում վերցրել է ձեռքը, նայել է, հետ է դրել և այդպես թողել է պահարանում: 2016 թվականի փետրվարի սկզբից աշխատացրել է Երևան քաղաքի Տերյան 1 հասցեում գտնվող, Նունե Մովսիսյանին պատկանող, «Ոսկե ցլիկ» անունը կրող մսամթերքի խանութ-սրահը, որտեղ, ինչպես վաճառել է թարմ մսամթերք, այնպես էլ ծառայություններ է մատուցել` մանղալի վրա մսամթերք պատրաստելով: Շրջանառությունը բավականին մեծ է եղել օրվա և շաբաթվա կտրվածքով: Միջինում 3-4 օրը մեկ գնել է մոտ 1.8-2 մլն. ՀՀ դրամի միս, գնել է տարբեր մատակարարներից` հիմնականում եզդի Սուրիկից: Մի անգամ, առավոտյան գալով խանութ պարզել է, որ սառնարանը փչացել է նախորդ օրվանից, իսկ դրանում առկա ողջ մսամթերքը` մոտ 1.750.000 ինքնարժեքի, նեխել է: Մի քանի օր շարունակ շրջանառությունը խաթարվել է, կրել է մեծ վնասներ: Հրավիրել է սառնարան վերանորոգող, պարզվել է, որ շարժիչն է վնասվել, որը վերանորոգել է: Նեխած մսամթերքն ամբողջությամբ թափել է, ինչի պատճառով մեծ վնասներ է կրել և դրանով պայմանավորված պարտքեր է կուտակել: Նոր շրջանառություն սկսելու և ոտքի կանգնելու համար ժամանակավորապես հարկավոր է եղել գումար, որը չի ունեցել: Հուսահատված է եղել, մտածել է, որ ոչ մեկ իրեն չի կարող օգնել: Մի քանի օր մտածելուց հետո մտքով անցել է, որ հայտնաբերած ոսկյա զարդերի մի մասը գրավադնի գրավատանը, շրջանառու միջոց ձեռք բերի, գումար աշխատի, ոսկին հետ դնի տեղը` այդ կերպ որևէ մեկին նեղություն չտալով: Մտածելով, որ ոսկյա զարդերը հետ դնելու դեպքում որևէ խնդիր չի առաջանա` գնացել է այդ քայլին: Սկզբից` 2016 թվականի մարտի 10-ին, պահարանից վերցրել և գրավադրել է 300.000 ՀՀ դրամի ոսկյա իրեր, այնուհետև 2016 թվականի մարտի 11-ին` 130.000: Նշված գումարը չի բավականացրել, քանի որ լրացուցիչ պարտքով գումար գտնել չի հաջողվել շուրջ 12 օրերի ընթացքում: 12 օր անց որոշել է կրկին ժամանակավորապես օգտագործել ոսկյա իրերը գրավադրելու եղանակով` 2016 թվականի մարտի 23-ին` 752.000 ՀՀ դրամի, 2016 թվականի մարտի 25-ին` 530.000-ի, 2016 թվականի մարտի 30-ին` 430.000-ի չափով: Ընդհանուր առմամբ գրավադրումների արդյունքում ստացել է 2.140.000 ՀՀ դրամ գումար: Այդ ժամանակահատվածում բիզնեսի հետ կապված պարտքեր է ունեցել, որոնք չի կարողացել վճարել, այն է` պարտք է եղել միս մատակարարողին, ում անունը Սուրիկ է եղել: Մսամթերքն իրեն առավելապես մատակարարել է Սուրիկը: Նրա նկատմամբ ունեցած պարտքը կազմել է մոտ 2.800.000 ՀՀ դրամ: Պարտք է ունեցել նաև «Նյու մայնդ» գովազդային գործակալության նկատմամբ` 135.000 ՀՀ դրամի չափով: Մոտ 200.000 ՀՀ դրամի չափով պարտք է եղել նաև «Գումի» շուկայում մսի առուվաճառքով զբաղվող Լևոն և Արամ անուններով մսավաճառներին: Լևոնին և Արամին ընդհանուր պարտք է եղել 600.000 ՀՀ դրամ, որոնք մարել է Սուրիկի կողմից մատակարարված մսամթերքի վաճառքի արդյունքում գոյացած գումարից: Նախկինում նշել է, որ 700.000 ՀՀ դրամ է պարտք նրանց, բայց մոտավոր է նշել և չի պատկերացրել, որ գումարի չափը կարող է էական նշանակություն ունենալ: Այդ ժամանակահատվածում Սուրիկն անընդհատ ուզել է իր պարտքը և չվերադարձնելու դեպքում սպառնացել է իրեն մսամթերք այլևս չմատակարարել: Իսկ դա նշանակել է, որ իր գործունեությունը կվտանգվի, քանի որ հիմնական մատակարարը Սուրիկն է եղել: Բացի այդ, խանութի էլեկտրականության համար պարտք է ունեցել 95.000 ՀՀ դրամի չափով, ինչը չվճարելու դեպքում կհոսանքազրկվեր խանութը, և մսամթերքը կփչանար: Այդ ժամանակ որոշել է ժամանակավորապես վերցնել մի քանի ոսկյա իր և գրավադրել: Այդ ժամանակ նպատակ չի ունեցել բոլոր թանկարժեք իրերը վերցնելու, այլ ընդամենն առաջին պայմանագրում նշված իրերն է վերցրել, որ դրանց միջոցով մարի պարտքերը, իսկ մնացած իրերին որոշել է ձեռք չտալ: Եվ միայն դրանից հետո, երբ հասկացել է, որ պետք է այլ պարտքեր նույնպես մարվեն, կրկին հիշել է թանկարժեք իրերի մասին, և այդ պահին կրկին որոշել է գնալ և վերցնել այդ թանկարժեք իրերից ևս մեկ մաս` վստահ լինելով, որ այդքանը կբավականացնի պարտքերը մարելու համար: Այսինքն` այդ պահին վստահ է եղել, որ չհրկիզվող պահարանում գտնվող մնացած թանկարժեք իրերը չի վերցնելու: Եվ այդպես` յուրաքանչյուր անգամ իրերը վերցրել է գրավադրման օրը և նույն օրը գրավադրել: Ի սկզբանե դիտավորություն չի ունեցել այդ չհրկիզվող պահարանի բոլոր իրերը վերցնելու, դրանք մաս-մաս վերցրել է միայն գրավադրումից առաջ: Որևէ խոչընդոտ չի եղել այդ թանկարժեք իրերը միանգամից վերցնելու և գրավադրելու համար, պարզապես մտածել է, որ փոքր մաս վերցնի, գրավադնի, պարտքը մարի, ոտքի կանգնի, ինչից հետո գրավադրումից կհանի և տեղը կդնի, ինչն իրեն մի անգամ հաջողվել է: Բոլոր իրերը, բացի կոպեկներից, գրավադրել է մեկ անգամ: Պահարանից որևէ այլ իր չի վերցրել: 300.000-400.000 ՀՀ դրամ պատրաստ է վճարել որպես բարոյական վնաս, երկաթյա պահարանը վնասելու համար, բայց երբևէ չի ընդունել, որ այլ իրեր է վերցրել, բոլոր վերցրած իրերը դրել է տեղը: Որոշել է այդ իրերը գրավադրել և ոչ թե վաճառել, քանի որ այդ ոսկիները վերցրել է ժամանակավոր և ի սկզբանե նպատակ է ունեցել դրանք վերադարձնել: Վաճառելու դեպքում ավելի շատ գումար ձեռք կբերեր, քան գրավադրման դեպքում, բացի այդ, գրավադրելիս ամսական տոկոս է վճարվում, ինչը նույնպես իր համար ոչ շահեկան է եղել: Սակայն, քանի որ ի սկզբանե մտադրություն չի ունեցել այդ ոսկյա իրերն անհատույց վերցնել, իիենը կամ այլ անձինը դարձնել, այդ իսկ պատճառով դրանք գրավադրել է: Ոսկյա զարդելի մի մասը` մոտ 300.000 ՀՀ դրամի չափով, գրավադրել է «Գուդավի» գրավատանը և մարել է Սուրիկի պարտքի մի մասը: Դրանից հետո մաս-մաա գրավադրել է մյուս ոսկյա զարդերը և մետաղադրամները, ինչի արդյունքում գրավատանից վերցրել է 2.140.000 ՀՀ դրամ, որն ուղղվել է Սուրիկի 2.800.000 ՀՀ դրամ պարտքից 2.000.000 ՀՀ դրամի չափով պարտքը մարելուն, հոսանքի 95.000 ՀՀ դրամ պարտքից մարվել է 80.000 ՀՀ դրամը, «Նյու մայնդ» գովազդային գործակալության նկատմամբ 135.000 ՀՀ դրամ պարտքից մարվել է 45.000 ՀՀ դրամ գումարը: Այսինքն, իր կողմից մարվել է 2.125.000 ՀՀ դրամի չափով պարտք: Սուրիկին մնացած 800.000 ՀՀ դրամ գումարից 1.5 տարվա ընթացքում վերադարձրել է ընդամենը 500.000 ՀՀ դրամ, իսկ մնացած 300.000 ՀՀ դրամը դեռևս շարունակում է պարտք մնալ: «Նյու մայնդ» գովազդային գործակալության հետ ունեցել է 3 ամսվա պայմանագիր և 135.000 ՀՀ դրամ պարտքից մնացել է պարտք 45.000 ՀՀ դրամ: Իր կողմից վերցված ոսկյա զարդերի արդյունքում ձևավորված 2.125.000 ՀՀ դրամն ուղղվել է միմիայն պարտքերի մարմանը, ընդ որում այդ պարտքերն ամբողջությամբ չեն մարվել: Ուշադրության է արժանի այն հանգամանքը, որ եթե ինքը, ինչպես տուժողն է պնդում, վերցրել է պահարանից 10 մլն ՀՀ դրամի չափով ոսկյա զարդեր և իրեր, ապա այդ դեպքում իր կողմից ինչու չեն մարվել բոլոր պարտքերը, ինչը հակասում է ցանկացած տրամաբանության: Որևէ կերպ հավատալի չէ, որ ինքն իբր հափշտակել է 10 մլն ՀՀ դրամի թանկարժիք իրեր, սակայն պարտքատերերին շարունակում է պարտք մնալ 15.000 ՀՀ դրամ, 400.000 ՀՀ դրամ, 45.000 ՀՀ դրամ: Այդ ամենը վկայում է, որ երբևէ նման անհավանական արժեքի գույքի չի տիրապետել: Բացի այդ, եթե կատարել է գողություն, որը ենթադրում է ուրիշի գույքի ապօրինի, շահադիտական, անհատույց հափշտակություն` անվերադարձ վերցնելու մտադրությամբ, ապա այդ դեպքում, ինչու այդ ոսկյա իրերը և զարդերը չի վաճառել, ինչի դիմաց կստանար մոտ 1 մլն դրամ ավելի գումար և իր պարտքերը գրեթե ամբողջությամբ կմարեր: Ի վերջո, բոլորին հայտնի է, որ վաճառքի դեպքում ավելի շատ գումար են առաջարկում, քան գրավադրման դեպքում, քանի որ գրավադրումն իրականացվում է գրավադրողի համար ոչ շահեկան պայմաններով:
Մարտ ամսին կնքել է 5 գրավի պայմանագիր և պարտաճանաչ կերպով յուրաքանչյուր ամիս վճարել է այդ պայմանագրերով նախատեսված տոկոսները, որպեսզի ոսկեղենը չկորցնի, իսկ դրա միակ նպատակը եղել է ոսկեղենը հետ վերադարձնելը: Բացառություն է կազմել միայն մեկ պայմանագիր, որով իրեն տրված վարկի չափը 430.000 ՀՀ դրամ գումար է, սակայն տեղյակ է եղել, որ շուրջ 6 ամիս գրավատունը ոսկեղենը չի իրացնելու: Ընդ որում` այդ ամբողջ ժամանակահատվածում` 3-4 ամիս, անընդմեջ զանգահարել, այցելել է գրավատուն, վստահեցրել, խնդրել է, որ ոսկեղենը չիրացնեն, քանի որ թե մայր գումարը, և թե տոկոսները վճարելու է և ոսեկեղենը վերցնի: Օգոստոս ամսին` մինչ այդ պատմության բացահայտումը, իր ընկեր Արայից վերցրել ` 1.500.000 ՀՀ դրամ, իսկ կնոջ` Գոհարի ծնողներից` 3.200 ԱՄՆ դոլար: Այդ գումարներով գրավատնից հանել է բոլոր ոսկիները և հետ է դրել իրենց տեղը` երկաթյա պահարանում, քանի որ ի սկզբանե այդ մտադրությունն է ունեցել: Արային վերադարձրել է 250.000 ՀՀ դրամը: 2017 թվականի հունվար-փետրվար ամիսներին տան գազի պարտքը կազմել է շուրջ 70.000 ՀՀ դրամ, վախեցել է, որ գազը կանջատեն, բացի այդ` Սուրիկը կրկին իր գումարներն է պահանջել, և ինքը որոշել է ոսկյա զարդերից միայն ոսկյա մետաղադրամները` թվով 4 հատ, կրկին գրավադնել` հետ վերադարձնելու նպատակով: Քանի որ աշխատանքով ծանրաբեռնված է եղել, Գոհարի անվամբ գրավադրել է շուրջ 390.000 ՀՀ դրամի չափով գնահատված թվով 4 մետաղադրամ` Կասյանի փողոցի գրավատանը: Այդ գումարից վճարել է գազի գումարը` 70.000 ՀՀ դրամ, վճարել է Սուրիկին ևս 120.000 ՀՀ դրամ, իսկ մնացած 200.000 ՀՀ դրամը պահել է իր մոտ` որպես ձեռքի գումար: Մի քանի ամիս շարունակ վճարել են, սակայն խնդիրներ են առաջացել, Գոհարի վարկային պատմությունը վատացել է, և, որպեսզի այդ ոսկեղենը չկորի, այն անվանափոխել են Գոհարի ընկերուհու` Գայանե Կիրակոսյանի անվամբ: Դրանից հետո վճարել են ամսական տոկոսներն անգամ քրեական գործի քննության ընթացքում, պարտքն ամբողջությամբ մարել է: Երբևէ մտադրություն չի ունեցել ուրիշի գույքը հափշտակելու և չի հափշտակել, իրեն մեղավոր է զգում և չի պարծենում, որ առանց թույլտվության ուրիշի ոսկյա իրերը տարել և գրավադրել է, սակայն ինչ ոսկի որ եղել է նշված երկաթյա պահարանում, այդ ամենը հետ է դրել երկաթյա պահարանի մեջ, և Ի.Թումանյանը դրանք ամբողջությամբ վերցրել է` բացի 4 մետաղադրամներից, որոնք քննիչն է առգրավել գրավատնից, իսկ դրանց տոկոսները մշտապես վճարել է և ամբողջությամբ մարել վարկը: Իր համոզմամբ և պնդմամբ Ի.Թումանյանի պնդումները, թե իբր նշված պահարանում կամ ընդհանրապես այդ տանը եղել է աստղաբաշխական չափերի ցարական «ազգային» հարստություն, իրականությանը չի համապատասխանում: Իր համոզմամբ, եթե նա իմանար, որ նման գույք կա այդ պահարանում, 2000-3000 ՀՀ դրամ չէր խնայի, մասնագետ կհրավիրեր, կբացեր պահարանը և այդ իրերը կտեղափոխեր այլ ապահով վայր: Ավելին` երբ Գոհարն Ի.Թումանյանին տեղեկացրել է, որ ավտոտնակի դուռն իր կողմից բացվել է գործիք վերցնելու նպատակով, նույնիսկ այդ ժամանակ Ի.Թումանյանը ռեալ անհանգստություն կամ մտահոգություն չի ունեցել` «ազգային» հարստությունը փրկելու համար, ինչն արդեն իսկ հերքում է նրա ասածները: Իր սկզբնական ցուցմունքում չի նշել «Նյու մայնդ» գովազդային գործակալությանը ունեցած պարտքի մասին, քանի որ չի հիշել: Ինչ վերաբերում է Սուրիկին, ապա նրա մասին չի նշել, քանի որ չի ցանկացել, որ նա ընկնի ավելորդ քաշքշուկի մեջ: Նա եզդիական շեյխի որդի է, և ամաչել է նրանից: Սակայն, իր փաստաբանի հետ խորհրդակցելուց հետո հասկացել է դրա կարևորությունը, այդ իսկ պատճառով քննիչին հետագայում հայտնել է այդ մասին: Ինչ վերաբերում է իր ունեցած պարտքերի թվերի անհամապատասխանությանը և ոչ ճշգրտությանը, ապա չի կարևորել ունեցած պարտքի չափը, այլ կարևորել է այն հանգամանքը, որ այդ գումարներն ամբողջությամբ ուղղվել են պարտքի մարմանը:
Նշեց, որ վարձակալությամբ տրվել է տունն ամբողջությամբ, և որևէ հատվածի նկատմամբ մուտք գործելու արգելք չի եղել: Ավտոտնակի վրա կողպեք է եղել, դրա բանալիները եղել են դարակի մեջ դրված, սկզբում տեղյակ չեն եղել դրա բանալիների տեղի վերաբերյալ: Այդ հարցում երբևէ սեփականատիրոջը չեն դիմել: Երբ կոյուղու հետ կապված խնդիրներ են առաջացել, դիմել է Իզաբելլա Թումանյանին, վերջինս ասել է, որ իրենք վերանորոգեն, ինքն էլ մտածել է, որ ավտոտնակում հնարավոր է լինեն գործիքներ: Քանի որ ամբողջ կոյուղաջրերը լցվել է բակ և այդ րոպեին անհրաժեշտ է եղել այդ խնդիրը վերացնել առանց ճշտելու բանալիի առկայության հարցը, կոտրել է կողպեքը: Երբ որ հետաքրքրությունից դրդված բացել է չհրկիզվող պահարանը, որպեսզի տեսնի, թե ինչ է առկա դրանում, այդ ժամանակ ֆինանսական խնդիրներ չի ունեցել: Չի կարող ասել, թե պահարանը բացելուց հետո ինչի այդ մասին չի հայտնել Իզաբելլա Թումանյանին: Իզաբելլա Թումանյանին ճանաչել է մոտ մեկ տարի:
Ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանը հրաժարվեց պատասխանել մեղադրանքի կողմի հնչեցրած որևէ հարցի:
Տուժող Իզաբելլա Թումանյանը դատական նիստի ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2016 թվականի հունվարի 01-ին Հակոբ Ասլանյանի կինը` Գոհար Ոսկանյանը, ում հետ մտերիմ է եղել շատ երկար տարիներ, ով եղել է նաև իր հարևանուհին և ում հետ կապ չի ունեցել շուրջ 8-9 տարի, անպատեհ գնացել է իր տուն, պատմել իր և ընտանիքի մասին, որ ամուսնացել է իրավաբանի հետ, երեխա է ունեցել: Խնդրել է, որ իր հայրական տունը, որը գտնվում է նրա հայրական տան մոտ, վարձակալությամբ տրամադրի իրենց: Ինքը սկզբից չի համաձայնել, քանի որ երեք տարի չի բնակվել այնտեղ, անջատված է եղել հոսանքը, գազը, ջուրը: Սակայն համաձայնության են եկել, նրա իսկ առաջարկած գումարի` 60.000 ՀՀ դրամի դիմաց տունը վարձակալությամբ տրամադրել է նրանց: Սակայն նա պարտավորություն է ունեցել վերանորոգում իրականացնել, ջրամատակարարում իրականացնել: Նրան զգուշացրել է, որ չեն կարող օգտվել երկու սենյակներից, որտեղ եղել են ճամպրուկներ: Նույն օրը վերցրել է տան բանալին և հեռացել: 20 օր անց նրանք սկսել են իրականացնել ջրամատակարարման աշխատանքները և իրեն, որպես հյուր, հրավիրել են իրենց տուն: Ամեն ինչ լավ է եղել: Որոշ ժամանակ անց` մոտ 20 օր հետո, Գոհարը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ տան կոյուղին վնասվել է, իրենք կոտրել են ավտոտնակի փականը և իբրև գործիքներ են վերցրել, այն պարագայում, երբ տանը գործիքներ առկա եղել են, իսկ բակում` մետաղյա լարեր: Ինքը զայրացել է, որ նրանք առանց իրեն տեղյակ պահելու կոտրել են ավտոտնակի փականը: Գոհարին զգուշացրել է, որ ավտոտնակում առկա չհրկիզվող պահարանում պահվում է իր և եղբոր ունեցվածքը, հանկարծ չհամարձակվեն կպնել դրան: Մեկ օր անց Գոհարը կրկին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ փականը փոխել են, սակայն այն փչացել է, ինչից ինքն սկսել է իրեն հանգիստ զգալ: Չհրկիզվող պահարանի փականը փչացած է եղել, բանալին կոտրված է եղել փականի մեջ, ցանկացել է նորոգել, սակայն չի ցանկացել օտար մարդ բերել, ով կարող էր իմանալ դրա պարունակության մասին, այդ պատճառով անընդհատ հետաձգվել է նորոգման գործընթացը: Որոշ ժամանակ անց պայմանավորվել է փականը վերանորոգող վարպետի հետ, ցանկացել է ցերեկով գնալ և վերանորոգել, սակայն Գոհարն անընդհատ ասել է, որ Հակոբը պարտադիր պետք է տանը լինի, քանի որ անհրաժեշտ է մետաղ կտրելու գործիքով կտրել փականը: Գտնում է, որ լայնածավալ գողությունը նախորոք կազմակերպված է եղել Գոհար Ոսկանյանի կողմից, կատարվել է Գոհարի և Հակոբի ձեռքերով, ամբողջ տունը թալանվել է: Քրեական գործը մասնատված է, քննիչը քննություն է կատարել միայն չհրկիզվող պահարանի մասով և անտեսել է տանից կատարված գողությունը: Չհրկիզվող պահարանը եղել է լեփ լեցուն: 2017 թվականի ապրիլի 02-ին, տեսնելով, որ Գոհարենք շատ են խոչընդոտում, ճարահատյալ շեշտադրությունը դրել է ընտրություների օրվա վրա, նկատի ունենալով, որ նրանք չէին կարող ասել, որ այդ օրը տանը չեն լինելու: Զգուշացրել է նրանց, որ այդ օրը գնալու է իրենց տուն: Գնացել է նրանց տուն, տեսել է, որ դռան բռնակը կոտրված է: Մտնելով ներս նկատել է, որ պահոցից հանել են սփռոցը և գցել են բազմոցի վրա, ինչից զայրացել է և նրանց ասել է, որ իրենց համար այլ բնակարան գտնեն: Դրանից հետո նրանցից վերցնելով վարձավճարի կեսը` 30.000 ՀՀ դրամը, հեռացել է: 2017 թվականի ապրիլի 21-ին գնացել է նրանց տուն, Հակոբին հարցրել է, թե նա արդյոք ձեռք տվել է չհրկիզվող պահարանին, վերջինս տվել է բացասական պատասխան: Նրան ասել է, որ բացի պահարանը, սակայն ասել է, որ դրա համար գործիք է անհրաժեշտ: Ասել է, որ գործիք հայթայթի, իսկ ինքը գնացել է իր տուն: Այնուհետև զանգահարել է Հակոբին, սակայն նրա հեռախոսահամարը եղել է անջատված: Զանգահարել է Գոհարին, վերջինս հայտնել է, որ տանն է: Գնացել է նրանց տուն, տեսել է, որ Հակոբը տանը չէ, իսկ գործիքն էլ չի բերել: Զանգահարել է իր հարևան Գեղամին, խնդրել է, որպեսզի գործիք վերցնի և գնա իրենց մոտ: Երբ հարևանը գնացել է իրենց մոտ` բացել են ավտոտնակի դուռը, որից հետո Գոհարն ասել է, որ 4 կտոր է մնացել, աղմուկ չհանի, սակայն ինքը չի հասկացել, թե ինչի մասին է խոսքը: Այնուհետև հասկացել է, որ չհրկիզվող պահարանին ձեռք են տվել: Ներս մտնելով իր պահարանը չի ճանաչել, այն մածիկապատված է եղել, գույնը փոխված: Բացելով չհրկիզվող պահարանը` նկատել է, որ այնտեղ զարդատուփից բացի ոչինչ չի եղել: Պահարանը բացելու ընթացքում Գոհարից պահանջել է, որ կանչի իր հայրիկին: Պահարանը բացելու ժամանակ ներկա են եղել Գոհարը և նրա հայրիկը, իսկ Հակոբը ներկա չի եղել: Երբ եկել է նրա հայրիկը վերջինս բերել է 5 հատ գրավադրման պայմանագիր և սկսել է ապացուցել, որ պայմանագրի հետ համընկել են բոլոր զարդերը, որոնք եղել են զարդատուփի մեջ: Բացելով զարդատուփը` նկատել է, որ այնտեղից բացակայել է իր պապենական կոլյեն` մատանիներով, ականջօղներով: Դրանից հետո նրան ասել է, որ երեխայի հագուստ վերցնի և դուրս գան տանից: Ինքը նույնպես հեռացել է այնտեղից և գնացել տուն: Ճանապարհին հանդիպել է եղբոր ընկերջը` Հայկին, ով տեսնելով իր վիճակը, հարցրել է, թե ինչ է պատահել, ինչին պատասխանել է, որ իր տունը կողոպտել են: Այնուհետև, զանգահարել է եղբորը, հայտնել դեպքի մասին, վերջինս էլ ասել է, որ Հայկը կխոսի նրանց հետ, որպեսզի կարողանան հետ բերել կորցրածը: Դրանից հետո Հայկը 3-4 անգամ հանդիպել է Հակոբ Ասլանյանին: Հակոբ Ասլանյանը խոստովանել է, որ պահարանը եղել է լեցուն, առաջարկել է 3.000.000-4.000.000 ՀՀ դրամ փոխհատուցում: Ապրիլի 21-ին նրանք գրավադրված 10-անոց ոսկեդրամները Գոհարի անունից անվանափոխել են նրա ընկերուհու անվամբ: Երեկոյան նրանք զանգահարել են իրեն և գնացել են իր տուն: Իր տուն գնացել են Գոհարը, նրա մայրը, քույրը և մորաքույրը: Այդ ժամանակ խոհանոցում նստած է եղել նաև իր ընկերուհին: Նրանք չեն իմացել, որ տանն իրենից բացի այլ անձ կա: Այնուհետև, եկել է որդին: Ինքն սկսել է մանրամասնել, թե ինչեր են եղել չհրկիզվող պահարանում, սակայն նրանք ժխտել են: Երբևէ ոչ մեկին չի թույլատրել առանց իր ներկայության ներխուժել ավտոտնակ: Ժամանակին Գոհար Ոսկանյանը հաճախ է իրենց տանը եղել, իրնց տունն է մաքրել, իրենց մասին ամեն ինչ իմացել է, իմացել է ամեն ինչի գտնվելու վայրը: Իմացել է, թե եղբայրն ինչ նվերներ է բերել, ինքն ինչ է կրել: Մայրիկի մահից հետո տրամադրություն չի ունեցել զարդեր կրելու և բոլորը տեղափոխել է չհրկիզվող պահարան: Գոհար Ոսկանյանն իմացել է արծաթե գդալների և շերեփների մասին, քանի որ ինքն է դրանք մաքրել: Գահարն ասել է, որ գողությունն ամուսինն է կատարել, չի դիմացել գայթակղությանը, իսկ ինքը գտնվել է աշխատավայրում, սակայն իրականում նա գտնվել է տանը: Պահարանում եղել են նաև դանակների հավաքածուներ, որոնցից երկուսը` արծաթե, հովազի գլխով բացակայել են: 2017 թվականի մայիսի 10-ին դիմել է ոստիկանություն, քանի որ ընդհանուր հայտարարի չեն եկել Հակոբ Ասլանյանի հետ: Իր կարծիքով քննիչը և փորձագետը լավ չեն ուսումնասիրել պահարանը, քանի որ տվյալներ ունի, որ նրանք անգամ տակից են փորձել բացել պահարանը, այդ կապակցությամբ ունեն նկարներ: Ինքը չի ցանկացել ոստիկանություն դիմել, նրանց ասել է, որ հետ վերադարձնեն իրեն պատկանող իրերը: Եթե կասկած ունենար, որ հնարավոր է իրենցից բացի ինչ որ մեկը գողություն կատարած լիներ, ոստիկանություն չէր դիմի: Պնդում է, որ գողությունը կատարվել է Հակոբ Ասլանյանի ընտանիքի կողմից: Գոհարն իր որդուն ասել է, որ 3.000.000-4.000.000 միլիոն ՀՀ դրամի չափով կփոխհատուցեն, սակայն եթե ինքը Հակոբից ավելին պահանջի ապա ավելի լավ է Հակոբը մի քանի տարի լինի անազատության մեջ և ոչ մի բան չեն ստանա: Պահարանից գողացել են կոլյե, բազմաթիվ 10-անոց հուշադրամներ, 8 հատ 5-անոց հուշադրամներ, պապական կոլյե՝ բարձրակարգ ոսկուց, ադամանդներով և զմրուխտե քարերով, որը փոխանցվել է հայրիկի տատիկի սկեսուրից, եղբոր կողմից մայրիկի 60 ամյակին նվիրած ադամանդներով և կապույտ սապֆիրներով մատանին, իր նշանադրության մատանին, սապֆիրներով ևս մեկ մատանի սիմետրիկ շարվածքով քարերով, երկար մարգարտյա շարաններ` մոտ 300 գրամ քաշով, 18-րդ դարի երկու մեծ շերեփներ` ցարական գերբով, յուրաքանչյուրը կես կիլոգրամ քաշով, 12 ճաշի գդալներ, 6 թեյի գդալներ, կարմիր օսբիդյանե դանակների, պատառաքաղների և գդալների 2 հավաքածու` յուրաքանչյուրը 150.000 ՀՀ դրամ արժեքով, իսկ այդ ամբողջ հավաքածուն արժեցել է 6000-7000 ԱՄՆ դոլար, արծաթյա մետաղադրամներ` մոտ 2000 ԱՄՆ դոլար արժեքով, հայկական գերբով 3 հատ ժամացույցներ, 10-15 լիտրի չափով պակասել է նաև պահարանում պահվող կոնյակը: Հայրական կոլյեն 1986 թվականին Սայաթ-Նովա փողոցում գտնվող խանութում գնահատել են 40.000 ռուբլի: Մայրիկի 60 ամյակին նվիրած մատանու վրա եղել է պիտակ, որում որպես արժեք նշված է եղել 2.500 ԱՄՆ դոլար: Նշանադրության մատանին թանկարժեք չի եղել: Գոհարը նախկինում օգնել է իրենց, մաքրություն է արել իրենց տանը, երբ ինքը գտնվել է աշխատավայրում, օգնել է իր մայրիկին պահածոներ փակելու գործում, դրանք տեղափոխել է ավտոտնակ, միշտ ելումուտ ունեցել է ավտոտնակ: Գոհարն իմացել է, որ ավտոտնակում գտնվող պահարանnւմ իր հայրիկի չհրկիզվող պահարանն է: Երբ Գոհարը խնդրել է բնակարանը վարձակալությամբ տրամադրել, ինքը տրամադրելու միտք չի ունեցել, չնայած որ մեկ անգամ իր ծանոթներին թողել է բնակվել այդ տանը: Իրեն պատճառված վնասի նվազագույն չափը կազմում է 10.000.000-11.000.000 ՀՀ դրամ: Գրավադրման 5 պայմանագրերից բացի հետագայում հայտնվել են ևս երկուսը: Վերջին անգամ չհրկիզվող պահարանը տեսել է 2015 թվականի դեկտեմբերի 30-ին, բանալին Գոհարին հանձնելուց մի քանի օր առաջ, պահարանը գտնվել է նույն վիճակում: Չհրկիզվող պահարանը վերջին անգամ բացվել է հայրիկի մահից մեկ ու կես ամիս առաջ, եղբոր կնոջ 50 ամյակի կապակցությամբ այնտեղից զարդ է վերցրել և կրել, այնուհետև 2010 թվականի մայիսի 03-ին կրկին կրել է այդ զարդը, անձամբ բացել է պահարանը, զարդը դրել է պահարանում, սակայն բանալին, որը եղել է միակը, կոտրվել է: Դա եղել է հայրիկի մահվանից հետո յոթերորդ օրը: Իր հետ միասին եղել է նաև հարսը: Գոհարի ընտանիքին ավտոտնակի բանալի չի տրամադրել: Գոհարենց պարտքերի մասին չի իմացել, եթե այդ մասին իմանար, նրանց վարձակալությամբ բնակարան չէր տրամադրի: Հակոբ Ասլանյանից պահանջել է հետ վերադարձնել գողացված իրերը, նա ասել է, որ շատ դժվար կլինի հետ վերադարձնել, սակայն չի իմացել, թե դրանք որտեղ են: Եղել է, որ պահարանը բացել է հարսի ներկայությամբ, եղել է եղբոր կամ հայրիկի հետ է բացել է պահարանը, քանի որ նրանք հանդիսացել են ընտանիքի անդամներ: 5 տարուց ավելի բանալին այդպես կոտրված մնացել է պահարանում և միջոցներ չի ձեռնարկել այն հանելու ուղղությամբ, քանի որ ապահով է եղել և ամեն անգամ այդ գործընթացն հետաձգվել է, ինչ-որ բան խանգարել է: Ամեն անգամ փորձել է բացել պահարանը, անգամ որդին է փորձել բացել, սակայն չի ստացվել և մնացել է միայն գործիքով բացելու հնարավորությունը: Գոհարենց կողմից տանից հափշտակվել են դասագրքեր, հագուստներ, սրբիչներ, բարձեր և այլ տարբեր իրեր, որոնց արժեքը կազմում է նվազագույնը 2.000 ԱՄՆ դոլար: Գոհար Ոսկանյանը տեղյակ է եղել չհրկիզվող պահարանի պարունակությանը։ Գոհար Ոսկանյանն օգնել է իրեն պահածոներն ավտոտնակ իջեցնելու և բարձրացնելու հարցում։ Չհրկիզվող պահարանի պարունակությունը Գոհար Ոսկանյանը չէր կարող տեսնել, քանի որ չհրկիզվող պահարանը փակ է եղել, բայց այն ինչ ինքն ունեցել է և եղել է չհրկիզվող պահարանում, դա փաստ է, որ Գոհար Ոսկանյանն իմացել է այդ մասին։
Տուժող Իզաբելլա Թումանյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջները` դատական նիստի ընթացքում հրապարակվեցին տուժողի նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում տուժող Իզաբելլա Թումանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն է պատկանում Երևան քաղաքի Վ.Այգեկցու 84 տունը և տանը հարակից ավտոտնակը: 2006 թվականին ընտանիքի ողջ ոսկյա զարդերը և թանկարժեք իրերը տեղադրել է վերը նշված ավտոտնակում առկա չհրկիզվող պահարանում: Այդ չհրկիզվող պահարանն ունեցել է մեկ բանալի, որը մշտապես եղել է իր մոտ: Մինչև 2013 թվականը որդու հետ միասին բնակվել է Վ.Այգեկցու 84 հասցեում, որից հետո տեղափոխվել և մինչ օրս բնակվում է ք.Երևան, Կոմիտաս 7/2 շենք, բնակարան 54 հասցեում: Չհրկիզվող պահարանի, ինչպես նաև ավտոտնակի բանալիները եղել են մեկ օրինակից: Մինչև հոր` Ռոբերտ Թումանյանի մահը մշտապես բացել և ստուգել է չհրկիզվող պահարանը: Այդ ժամանակ այդտեղ առկա են եղել արծաթե երկու շերեփ` ցարական գերբով, ոսկեջրած, նույնատիպ թվով 12 հատ ճաշի գդալ և թվով 6 հատ թեյի գդալ, որոնք իրենց հնության համար, բոլորը միասին արժեցել են շուրջ 2.880.000 ՀՀ դրամ: Առկա է եղել կամ 3 հատ 1 կամ 1.5 մետր երկարության, յուրաքանչյուրը 100 հատից ավել բնական մարգարիտներով շարան, որոնցից ամեն մեկը կարժենա մոտ 150.000 ՀՀ դրամ գումար: Առկա է եղել նաև արծաթե մետաղադրամներ` հոբելյանական, 25 հատից ավելի, որոնց մեջ առկա են եղել 50 և 100 ԱՄՆ դոլարանոց մետաղադրամներ, որոնց ընդհանուր արժեքը կազմել է շուրջ 500.000 ՀՀ դրամ գումար: Առկա է եղել նաև արծաթյա կոմպլեկտ, որի մեջ մտել են մեկ զույգ օղեր, մատանի և կոլյե, որոնց ընդհանուր արժեքը շուրջ 150.000 ՀՀ դրամ է եղել: Առկա է եղել նաև թվով 2 կոմպլեկտ օբսիդիանից դանակ և պատառաքաղներ, յուրաքանչյուր կոմպլեկտն արժեցել է շուրջ 150.000 ՀՀ դրամ: Առկա են եղել նաև թվով 15 հատ ռուսական ցարական 10 կոպեկանոց մետաղադրամներ և թվով 8 հատ ռուսական ցարական 5 կոպեկանոց մետաղադրամներ: Դրանցից 10 կոպեկանոցի հատը արժեցել է շուրջ 480.000 ՀՀ դրամ, իսկ 5 կոպեկանոցը` 280.000 ՀՀ դրամ: Առկա է եղել նաև ոսկյա կոլյե, իր 4 կարատանոց և 0.5 կարատանոց զմրուխտներով, որն արժեցել է շուրջ 1.500.000 ՀՀ դրամ: Առկա են եղել նաև թվով 3 հատ ոսկյա մատանիներ, որոնցից երկուսը կապույտ գույնի սափֆիրներով են եղել, իսկ մյուսն առանց դրանց` նշանի մատանի, դրանցից մեկը` սափֆիրովը, արժեցել է շուրջ 250.000 ՀՀ դրամ, երկրորդ սափֆիրովը` շուրջ 200.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ առանց սափֆիրինը` շուրջ 150.000 ՀՀ դրամ գումար: Բացի նկարագրվածից, առկա են եղել նաև տարբեր տեսակի ոսկե զարդեր: Ողջ ոսկյա իրերը տեղադրված են եղել մեկ զարդատուփի մեջ, որտեղ մետաղադրամները դրված են եղել առանձին` փաթեթավորված թղթի մեջ: Վերջին անգամ չհրկիզվող պահարանը բացել է հոր մահից շուրջ 2 ամիս առաջ, սակայն դրա բանալին մշտապես գտնվել է իր մոտ և որևէ մեկը հնարավորություն չի ունեցել այն բացելու: Հայրը մահացել է 2010 թվականին: Հոր մահից մոտ մեկ շաբաթ անց փորձել է բացել չհրկիզվող պահարանը, սակայն, երբ բանալին մտցրել է փականի մեջ` այն չի բացվել, թեքված դիրքով մնացել է մեջը: Դրանից հետո այլևս չհրկիզվող պահարանը չի բացել: Մինչև 2016 թվականի հունվարի 1-ն ընկած ժամանակահատածը մշտապես այցելել է Վ.Այգեկցու 84 հասցեում գտնվող տուն և ստուգել ավտոտնակը, որի ժամանակ ամեն ինչ նորմալ է եղել` չիրկիզվող պահարանը բացված չի եղել, ինքն էլ փականի վրա տեղադրված բանալիով չի կարողացել այն բացել: Մինչև 2016 թվականի հունվարի 1-ն այդ տանը ոչ ոք չի բնակվել: 2016 թվականի հունվար ամսից տունը վարձակալության հիմունքներով հանձնել է հարևանությամբ բնակվող Գոհար Ոսկանյանին և նրա ամուսնուն` Հակոբ Ասլանյանին, ովքեր այդտեղ են բնակվել իրենց 4 տարեկան դստեր հետ: Հակոբ Ասլանյանը և նրա ընտանիքն այդտեղ են բնակվել մինչև 2017 թվականի ապրիլի 21-ը: Նրանք բնակվել են տանը, ուստի ավտոտնակ մտնելու իրավունք չեն ունեցել, բացի այդ, ավտոտնակի բանալին գտնվել է իր մոտ: 2016 թվականի մարտ ամսին իրեն է զանգահարել Գոհար Ոսկանյանը և հայտնել, որ կոյուղու հետ կապված խնդիր է առաջացել, որի լուծման համար գործիքներ վերցնելու նպատակով կոտրել են ավտոտնակի փականը, մուտք գործել ներս և վերցրել անհրաժեշտ գործիքները: Այդ ժամանակ Գոհար Ոսկանյանին հայտնել է, որ ավտոտնակում առկա է չհրկիզվող պահարան, որի մեջ դրված են թանկարժեք իրեր և ոսկյա զարդեր: Դրանից հետո, արդեն 2017 թվականի ապրիլի 21-ին, գնացել է ք.Երևան, Վ.Այգեկցու 84 տուն, որի ժամանակ չկարողանալով բացել ավտոտնակի դռան փականը, խնդրել է հարևանությամբ բնակվող Գեղամ Ասատրյանին, որպեսզի վերջինս գործիքների միջոցով բացի ավտոտնակի փականը: Այդ ժամանակ այդտեղ է գտնվել նաև Գոհար Ոսկանյանը: Բացելով ավտոտնակի դուռը` մոտեցել են չհրկիզվող պահարանին և հայտնաբերել, որ դրա դիմացի հատվածի դռան կողքի մասը վնասված է: Մինչև ավտոտնակի փականը բացելը Գոհար Ոսկանյանը հայտարարել է, որ ամուսինը կոտրել է այդ չհրկիզվող պահարանը և վերցրել է դրա մեջ առկա թանկարժեք իրերը, որոնք գրավադրել է, սակայն մի մասը հանել է գրավատնից և հետ դրել չհրկիզվող պահարանի մեջ: Երբ բացել են այդ պահարանը, տեսել է, որ այդտեղ առկա է միայն զարդատուփը, որի մեջ այդ պահին առկա են եղել որոշակի զարդեր, որոնց ցանկը առկա է գրավատան պայմանագրում, բացի թվով 4 հատ մետաղադրամներից: Դրանից հետո Գոհար Ոսկանյանն իրեն է տվել թվով 5 հատ գրավատան պայմանագրերը և ասել, թե իբր ամուսինը` Հակոբը, չհրկիզվող պահարանից վերցրել է այն իրերը, որոնք նշված են այդ պայմանագրերում: Ինքն այդ պահին Գոհարին հարցրել է, թե որտեղ են մնացած զարդերը և ասել, որ ոչ բոլորի մասին է գրված պայմանագրերում: Զննելով ոսկյա տուփը և համեմատելով այն գրավատան պայմանագրերի հետ` հասկացել է, որ գրավատան պայմանագրերում նշված չեն իր կողմից նշված բոլոր զարդերը, ոսկյա և թանկարժեք իրերը: Այսինքն, ընդհանոր առմամբ իրենից հափշտակվել են վերը նշված բոլոր իրերը, ընդհանուր շուրջ 9.340.000 ՀՀ դրամ արժողության և գրավադրված իրերը, որոնք գրավատանը գնահատվել են շուրջ 2.214.000 ՀՀ դրամ, որից պետք է հանվի մետաղադրամների գումարը, այսինքն 801.000 ՀՀ դրամ գումար, քանի որ ինքն այն արդեն իսկ ներառել է 9.340.000 ՀՀ դրամի մեջ: Դրանից հետո ինքն այդ դեպքի մասին հայտնել է եղբորը` Բարսեղ Թումանյանին, ով իր հերթին խնդրել է իր ծանոթ Հայկ Մարտիրոսյանին հանդիպել և խոսել Հակոբ Ասլանյանի հետ: Հայկ Մարտիրոսյանը մի քանի անգամ հանդիպել է Հակոբ Ասլանյանի հետ, ով այդ հանդիպումների ընթացքում ընդունել է իր կողմից, բացի գրավադրված թանկարժեք իրերից և ոսկյա զարդերից նաև չհրկիզվող պահարանում առկա մյուս թանկարժեք իրերը և ոսկյա զարդերը հափշտակելու հանգամանքը, սակայն նշել է, որ դրանք եղել են շուրջ 3.000.000-ից 4.000.000 ՀՀ դրամի չափով: Հակոբ Ասլանյանը պարտավորվել է այդ գումարը մաս-մաս վերադարձնել, սակայն, քանի որ իրականում այդ իրերն ավելի թանկ են արժեցել, ուստի Հակոբ Ասլանյանի հետ չեն համաձայնվել: Մինչև 10.05.2017 թվականը փորձել են այդ հարցը լուծել Հակոբ Ասլանյանի հետ, սակայն, երբ հասկացել են, որ չի ստացվում, դիմել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին, որից հետո քննությանն է ներկայացրել 21.04.2016 թվականին չհրկիզվող պահարանում հայտնաբերած, գրավադրված և հետ վերադարձված թանկարժեք իրերը և ոսկյա զարդերը:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների մասով տուժող Ի.Թումանյանը հայտնեց, որ եթե չհրկիզվող պահարան կա, ապա պետք է պարզ լինի, որ դրա մեջ իրեր կան, բացի այդ ինքը չի ցանկացել որևէ մեկի ներքաշել այս գործընթացի մեջ, անհանգստություն պատճառել մարդկանց, չի հիշել, որ իր ընկերուհին, ով Գոհար Ոսկանյանին ճանաչել է երկուսով մաքրություն արել և դասավորել, ամենին տեղյակ են եղել երկուսով: Ընկերուհին, ով փորձագետ է հանդիսանում, կարող է գալ և վկայություն տալ, առհասարակ իր նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում հակասություն չի տեսնում: Ընկերուհին պատմել է, որ Գոհար Ոսկանյանին իր մայրը ցույց է տվել զարդերը: Ընկերուհին այլ անձից է իմացել է, որ Գոհար Ոսկանյանը կողոպտել է իր տունը և հայտնել է, որ կարող է վկայություն տալ: Այդ մասին իրեն հայտնի է դարձել նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալուց հետո: Մասնագետի մասնակցությամբ ցանկացել է բացել, սակայն դարպասը փակ է եղել: Ինչ վերաբերում է գրավադրման պայմանագրերին, ապա դրանք վեցն են, մինչդեռ նախաքննության ընթացում արձանագրվել է հինգը, իսկ ինքը նախաքննական ցուցմունքը չի կարդացել ստորագրելուց առաջ:
Դատաքննության ընթացքում վկա Արմինե Ոսկանյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանի կնոջ` Գոհար Ոսկանյանի քույրը: Ճանաչում է տուժող Իզաբելլա Թումանյանին: Քույրը հեռախոսազանգի միջոցով իրեն հայտնել է, որ Հակոբ Ասլանյանը վերցրել է Իզաբելլա Թումանյանի ոսկեղենը և գրավադրել, սակայն դրա քանակի վերաբերյալ ոչինչ չի հայտնել: Դեպքից հետո որոշել են գնալ Իզաբելլայի բնակարան, որպեսզի հասկանան, թե ինչ է կատարվում: Իզաբելլան եղել է լարված վիճակում, իրենց խոսակցությունը չի ստացվել, որովհետև իրենք հասկացել են, որ նա անընդհատ ցանկացել է իրերի քանակն ավելացնել: Հասկանալով, որ անիմաստ է իրենց խոսակցությունը` դուրս են եկել բնակարանից: Այնուհետև, քույրը զանգահարել է Իզաբելլայի որդուն` Սամվելին, վերջինս ասել է, որ իրենք մտածում են, որ հնարավոր է Հակոբ Ասլանյանը Հայաստանից փախչի, իրենք էլ առաջարկել և նրան են տվել Հակոբ Ասլանյանի անձնագիրը: Սամվելն ասել է, որ իրենք չեն իմացել, թե չհրկիզվող պահարանում ինչ իրեր են եղել, սակայն իր մայրն ինչ ասի, իրենք պետք է բերեն և տեղը դնեն: Այնուհետև, Իզաբելլան խոսել է հայրիկի շքանշանների և 16-17-րդ դարի ոսկյա վզնոցի մասին:
Հակոբի հետ զրուցելու ընթացքում վերջինս ասել է, որ առևտրային գործունեության հետ կապված խնդիրներ է ունեցել, ոսկեղենը գրավադրել է հետ վերադարձնելու նպատակով, այլապես, գողություն կատարելու նպատակի դեպքում այն կվաճառեր: Հակոբի հետ խոսելուց իր մոտ տպավորություն է ստեղծվել, որ նա, իր հոգեվիճակից ելնելով, երբ վաճառքի ենթակա մսամթերքը փչացել է, ֆինանսական խնդիրներ է ունեցել և ոսկեղենը գրավադրել է հետ վերադարձնելու նպատակով, գողության նպատակ չի ունեցել: Հակոբի հետ զրուցելու նպատակը եղել է այն, որպեսզի հասկանա, թե ինչից ելնելով է նա այդ քայլին գնացել: Նրանք բնակվել են Իզաբելլայի բնակարանում: Այդ ընթացքում այցելել է նրանց: Դեպքից հետո տեղեկացել է, որ ավտոտնակում պահեստարան է եղել, որտեղ էլ գտնվել է ոսկեղենը: Դեպքից հետո քրոջից տեղեկացել է, որ Իզաբելլան հայտնել է, որ այնտեղ զարդեր ունի: Իզաբելլայի տուն գնացել է մորաքրոջ, մայրիկի և քրոջ հետ: Ցանկացել են հասկանալ, թե ինչ է կատարվել, սակայն Իզաբելլան գոռգոռալով հայտնել է, որ գողացել են հայրիկի շքանշանները, այնուհետև տեսնելով, որ նա անընդհատ նոր իրեր է ավելացնում գողացված իրերի շարքին, հասկացել են, որ իրենց խոսակցությունն անիմաստ է լինելու և հեռացել են: Իզաբելլայի հայտնած ոսկեղենի քանակը համեմատելով գրավատան փաստաթղթերում առկա ոսկեղենի քանակի հետ՝ պարզվել է, որ Իզաբելլան ավելի շատ ոսկեղեն է նշել: Երբ որ այցելել է քրոջ բնակության վայր, ավտոտնակի դուռը մշտապես եղել է փակ վիճակում: Տեղյակ է եղել նաև, որ այդ տանը կոյուղու հետ կապված խնդիրներ են առաջացել, որոնք վերանորոգվել են, սակայն չգիտի, թե ում կողմից: Ավտոտնակը բացելու հետ կապված տեղեկություններ չունի: Իր քույրն ու Հակոբը պնդել են, որ չհրկիզվող պահարանում առկա ոսկյա զարդերն ամբողջությամբ հետ են վերադարձվել: Հակոբ Ասլանյանի ծավալած գործունեությունից մանրամասն տեղյակ չի եղել, տեղյակ է եղել, որ մսամթերքի խանութ է վարձակալել: Իզաբելլան ասել է նաև, որ պահարանում նաև եվրոյի տեսքով գումար է եղել, սակայն չափը չի հիշում: Պահարանը պատկանել է Իզաբելլայի հայրիկին և Իզաբելլան ասել է, որ այնտեղ պետք է որ լինեին թվարկած իրեր: Գրավի անվանափոխության հետ կապված հստակ չի հիշում, հիշում է, որ ժամկետը լրանալու հետ կապված ինչ-որ բան եղել է: Իր կարծիքով եթե Հակոբն ու Գոհարը մտադրություն ունենային զարդեր վաճառելու, ապա բոլորը կվաճառեին, չէին գրավադնի և ավելորդ տոկոսներ չէին վճարի: Իր կարծիքով չհրկիզվող պահարանում գրավատան փաստաթղթերում նշված իրերից բացի այլ ավել իր չի եղել և Իզաբելլա Թումանյանի հայտնածն իրականությանը չի համապատասխանում:
Դատաքննության ընթացքում վկա Բուրաստան Մնացականյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ճանաչում է տուժող Իզաբելլա Թումանյանին և ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանի կնոջը` Գոհար Ոսկանյանին, նրանց հետ գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ: Իզաբելլա Թումանյանից տեղեկացել է, որ խղճահարությունից ելնելով տունը վարձակալությամբ, չնչին գումարի դիմաց, տրամադրել է Գոհարին, որպեսզի նա երեխայի հետ դրսում չմնա: Հիշում է, որ Իզաբելլան հայտնել է, որ Գոհար Ոսկանյանն անպատասխանատու կերպով է վճարել վարձակալության գումարը: Գողության դեպքի մասին տեղեկացել է դեպքի հաջորդ օրը, երբ գնացել է Իզաբելլա Թումանյանի բնակարան` սուրճ խմելու նպատակով: Նա գտնվել է շատ վատ վիճակում, պատմել է, որ գողություն է տեղի ունեցել, Գոհար Ոսկանյանը և նրա ամուսինը կոտրել են չհրկիզվող պահարանը և վերցրել են ոսկեղենը: Անձամբ չհրկիզվող պահարանը չի տեսել, սակայն տեղյակ է եղել, որ գոյություն ունի այդպիսի պահարան, որի մեջ պահվում է ոսկեղեն: Բազմաթիվ անգամներ հորդորել է Իզաբելլա Թումանյանին, որ չհրկիզվող պահարանում առկա ոսկեղենը տեղափոխի և պահի բանկում, որպեսզի ավելի ապահով լինի: Սակայն, քանի որ չհրկիզվող պահարանի բանալին կոտրված է եղել և Իզաբելլա Թումանյանն էլ առողջական խնդիրներ է ունեցել, այդ պատճառով ոսկեղենը հանելու գործընթացն անընդհատ ձգձգվել է, մինչ որ տեղի է ունեցել գողության դեպքը: Բազմաթիվ անգամներ Իզաբելլա Թումանյանին տարբեր առիթներով տեսել է, որ նա կրել է վզնոց, թևնոց, մատանիները, որոնք գտնվել են չհրկիզվող պահարանում: Երբ նրան հարցրել է, թե ինչի օրինակ վզնոցը չի կրել մինչ այդ տեղի ունեցած ինչ-որ առիթով, նա պատասխանել է, որ չի կարող հանել պահարանից, քանի որ բանալին կոտրվել է փականի մեջ: Իզաբելլա Թումանյանը նաև վերհիշել է, որ պահարանում առկա է եղել նաև որդու մատանին, որը գրավադրման փաստաթղթերում չի երևում: Իզաբելլա Թումանյանի պարանոցին նկատել է զմրուխտե քարով վզնոցը, որը երևում է նաև նկարներով, թևնոցը, զմրուխտե քարերով մատանիները, ինչպես նաև շարաններով մարգարիտներ: Տվյալ օրը տեսել է նաև այն անդորրագրերը, որոնցով հիմնավորվում է, որ Գոհար Ոսկանյանը ոսկեղենի որոշ մասը գրավադրել է: Երեկոյան, երբ կրկին այցելել է Իզաբելլա Թումանյանի բնակարան և գտնվել է խոհանոցում, նրանց բնակարան են այցելել Գոհար Ոսկանյանը, նրա մայրը, քույրը և մորաքույրը, ովքեր իրեն չեն նկատել: Նրանք վատ վերաբերմունք են ցուցաբերել Իզաբելլա Թումանյանի նկատմամբ, Իզաբելլան էլ ասել է, որ գողոնը վերադարձնեն: Նրանք էլ պատասխանել են, որ նրանից չեն վախենում, իրենք ինչ-որ վերցրել են դրել են տեղը: Իր կարծիքով Գոհար Ոսկանյանը պետք է տեղյակ լիներ ոսկեղենի առկայության մասին, սակայն տեղյակ չէ Իզաբելլա Թումանյանն այդ մասին նրան ասել է, թե` ոչ: Ընդունել են, որ պետք է եղել, վերցրել են, դրել են տեղը: Գոհար Ոսկանյանն ասել է, որ լավ են արել վերցրել են: Հասկացել է , որ նրանք շեշտել են միայն գրավատան փաստաթղթերում առկա ոսկեղենը և ժխտել են պահարանի մնացած պարունակության մասին, արդյունքում ընդհանուր հայտարարի չեն եկել միմյանց հետ: Ամբաստանյալն ասել է, որ իրենք են կատարել, երբեք չեն ժխտել: Իզաբելլա Թումանյանն իրեն ասել է պատճառված վնասի չափը, սակայն ինքը դա չի ֆիքսել: Իզաբելլա Թումանյանը նրանց ասել է, որ առանձնատան որոշակի սենյակներ չօգտագործեն, սակայն նրանք մտել են նաև այնպիսի սենյակներ, որտեղ նույնիսկ չէր կարելի մտնել: Այդ սենյակների դռները կողպված չեն եղել: Իզաբելլա Թումանյանը ոսկեղենը կրել է հայրիկի մահվանից առաջ, սակայն մահվանից հետո կրել է, թե` ոչ, չի հիշում և չի բացառում կրելու հանգամանքը:
Դատաքննության ընթացքում վկա Սուրիկ Հաջոյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ զբաղվում է անասնապահությամբ, ունի մանր և խոշոր եղջերավոր անասուններ: Ճանաչում է ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանին, միմյանց հետ եղել են ծանոթներ: Նրան մսամթերք է իրացրել: Միմյանց հետ պայմանավորվածություն են ձեռք բերել, որ մսամթերքը տրամադրի Հակոբին, վերջինս մսամթերքը վերավաճառելուց հետո նոր միայն պետք է վճարեր գումարը: Մսամթերքը տրամադրելուց հետո դրա գումարը Հակոբը կուտակել է և նոր միայն տվել իրեն: Կուտակվել է մոտավորապես 3.000.000 ՀՀ դրամ, որը մաս-մաս մարել է` պարտք մնալով 80.000 ՀՀ դրամ: Երբ գումարի չափը մեծացել է, հասել է 3.000.000 ՀՀ դրամի սահամաչափին, նրան ասել է, որ մինչև գումարը չվճարի` մսամթերք չի տրամադրի: Դա եղել է 2016 թվականի մարտ ամիսը: Հետագայում, ամսական մեկ կամ երկու անգամ վճարելու եղանակով Հակոբը գումարը մաս-մաս մարել է: Հակոբն իրենից ժամանակ է խնդրել աշխատելու եղանակով գումարը վճարելու համար: Գումարը կուտակվել է մեկ ամսվա ընթացքում: Որքանով տեղյակ է եղել Հակոբ Ասլանյանն է աշխատացրել մսամթերքի խանութը: Նա մսամթերքի առաջին խմբաքանակը վերցրել է 2016 թվականի հունվար ամսին: Որքանով հիշում է 2016 թվականի մարտ ամսվա դրությամբ իրեն վճարած է եղել 300.000 ՀՀ դրամ: Երբևէ չի եղել այն տանը, որտեղ Հակոբը բնակվել է: 2016 թվականի մարտ ամսից հետո Հակոբ Ասլանյանն իրեն ամսական կտրվածքով գումարներ տվել է, տարբեր չափերի, սակայն դրանց չափը չի հիշում: Հնարավոր չի համարում, որ մարտ ամսին Հակոբ Ասլանյանն իրեն 2.000.000 դրամ գումար վերադարձրած լիներ: Հակոբ Ասլանյանին 2016 թվականի ապրիլ և հետագա ամիսներին մսամթերք չի իրացրել: Չի հիշում, որ Հակոբ Ասլանյանն իրեն պատմած լինի իր ֆինանսական վիճակի մասին: Նա իրեն ոսկյա իրեր չի առաջարկել և չի նվիրել, պարտքի դիմաց ևս չի առաջարկել ոսկյա իրեր: Մսամթերքի հանձնման հետ կապված տետր է պահել, որտեղ մանրամասն նշված է մսամթերքի իրացման վերաբերյալ տվյալները: Իրացնելու ժամանակ նշումներ է կատարել թղթի վրա, այնուհետև, երկար ժամանակ չանցած, դրանք գրանցել է տետրում: Նախաքննության ընթացքում քննիչին հայտնել է այն ամենն ինչ հիշել է, իր հայտնածը համապատասխանել է իրականությանը: Տետրի համաձայն 2016 թվականի մարտի 07-ի դրությամբ Հակոբն իրեն պարտք է եղել 2.790.000 ՀՀ դրամ գումար: 2016 թվականի մարտի 10-ին ընդհանուր գումարից ստացել է 300.000 ՀՀ դրամ, մնացել է պարտք 2.490.000 ՀՀ դրամ: 2016 թվականի մարտի 12-ին Հակոբից ստացել է 100.000 ՀՀ դրամ, մարտի 23-ին` 700.000 ՀՀ դրամ, մարտի 26-ին` 500.000 ՀՀ դրամ, մարտի 31-ին` 400.000 ՀՀ դրամ, ապրիլ ամսին գումար չի ստացել: Այնուհետև մայիսի 01-ին Հակոբ Ասլանյանից ստացել է 20.000 ՀՀ դրամ, հունիսի 04-ին` 20.000, հուլիսի 08-ին` կրկին 20.000 ՀՀ դրամ, օգոստոսի 16-ին` 20.000 ՀՀ դրամ, սեպտեմբերի 06-ին` 20.000 ՀՀ դրամ, հոկտեմբերի 21-ին` 20.000 դրամ, նոյեմբերի 14-ին` 20.000 ՀՀ դրամ, 2017 թվականի փետրվարի 20-ին` 120.000 ՀՀ դրամ, մայիսի 05-ին` 20.000 ՀՀ դրամ, հունիսի 21-ին` 30.000 դրամ, նոյեմբերի 21-ին` 25.000 ՀՀ դրամ, դեկտեմբերի 13-ին` 20.000 ՀՀ դրամ, 2018 թվականի հունվարի 28-ին` 30.000 ՀՀ դրամ, փետրվարի 21-ին` 25.000 ՀՀ դրամ, ապրիլի 10-ին` 20.000 ՀՀ դրամ, մայիսի 16-ին` 30.000 ՀՀ դրամ, հունիսի 18-ին` 30.000 ՀՀ դրամ, օգոստոսի 05-ին` 30.000 ՀՀ դրամ, սեպտեմբերի 03-ին` 40.000 ՀՀ դրամ, հոկտեմբերի 10-ին` 35.000 ՀՀ դրամ, նոյեմբերի 12-ին` 15.000 ՀՀ դրամ, որից հետո պարտք է մնացել 80.000 դրամ, որը մարված չէ: 2016 թվականի մարտի 07-ից հետո Հակոբ Ասլանյանին մսամթերք չի իրացրել, ասել է, որ պարտքը մարի, հետո նոր կորոշի մսամթերք նրան կիրացնի, թե՝ ոչ: 2.790.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով պարտքը կուտակվել է 2016 թվականի հունվարի 30-ից մարտի 07-ն ընկած ժամանակահատվածում:
Դատաքննության ընթացքում վկա Գայանե Ավետյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ շուրջ 30 տարի ճանաչում է տուժող Իզաբելլա Թումանյանին, ինչպես նաև նրա եղբորը` Բարսեղ Թումանյանին: Ճանաչել է նաև Իզաբելլայի մայրիկին` Զինաիդային և հայրիկին` Ռոբերտին: Ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանին չի ճանաչում: 2017 թվականի ապրիլի 28-ին Իզաբելլա Թումանյանն իրեն հայտնել է, որ իր տանը վարձակալությամբ բնակվող անձինք գողություն են կատարել, չհրկիզվող պահարանից գողացել են իր թանկարժեք իրերը: Ըստ Իզաբելլայի` չհրկիզվող պահարանում առկա է եղել 10.000.000 ՀՀ դրամի չափով թանկարժեք իրեր, որոնց մի մասը վերադարձվել է: Իզաբելլան նաև հայտնել է, որ պահարանում եղել են նաև թանկարժեք մետաղադրամներ, սպասքի արծաթյա պարագաներ: Իզաբելլայի հետ ամեն օր շփում է ունեցել: Հաճախ հանդիպել են Բարսեղ Թումանյանի ծննդյան օրը, նրա համերգներին: Ոսկեղեն կրել է ինչպես Իզաբելլա Թումանյանը, այնպես էլ նրա մայրը, նրանք միշտ ունեցել են թանկարժեք զարդեր: Իզաբելլան ունեցել է ոսկե, արծաթե, ինչպես նաև ադամանդներով վզնոցներ, ականջօղներ: Այդ ամենը տեսել է մոտ 10 տարի առաջ: Չի կարող գնահատել նրանց կրած ոսկեղենի արժեքը, սակայն այդ ոսկեղենը եղել է հնաոճ, արժեքավոր: Ինքը տեսել է չհրկիզվող պահարանը, ճիշտ է չի իմացել, թե ինչ է դրանում պարունակվում, սակայն Իզաբելլա Թումանյանի խոսքերից հասկացել է, թե ինչ կա դրանում: Երբ գտնվել է Իզաբելլայի տանը, մտել են ավտոտնակ, որտեղ էլ նկատել է չհրկիզվող պահարանը: Տեղյակ է եղել, որ Իզաբելլան փորձել է բացել չհրկիզվող պահարանը, սակայն այն չի բացվել, քանի որ բանալին կոտրվել է և մնացել է կողպեքի մեջ: Իզաբելլայից նույնիսկ հարցրել է, թե ինչպես է նա համարձակվում տունը վարձակալությամբ հանձնել, եթե այնտեղ առկա է ոսկեղենի պարունակությամբ չհրկիզվող պահարան, նա պատասխանել է, որ վարձակալներին վստահում է: Ամբաստանյալն Իզաբելլային ասել է, որ կհատուցի որոշակի չափով գումար, սակայն Իզաբելլան հայտնել է, որ այդ չափը չի համապատասխանում գողացված իրերի արժեքին: Չհրկիզվող պահարանի պարունակությունն անձամբ չի տեսել, տուժող Իզաբելլայի բառերից է հասկացել, որ դրանում թանկարժեք իրեր են առկա:
Դատաքննության ընթացքում վկա Հայկ Մարտիրոսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2017 թվականին, եթե չի սխալվում` աշնանը, Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայում պատահական հանդիպել է Իզաբելլա Թումանյանին: Վերջինս իրեն պատմել է, որ իր տունը վարձակալությամբ տրամադրել է Հակոբ Ասլանյանին և նրա կնոջը: Տանը կից եղել է ավտոտնակ, որը կողպեքով փակ է եղել, իսկ ավտոտնակում եղել է չհրկիզվող պահարան, որտեղ զարդեր են պահվել, իսկ պահարանի բանալին կոտրված է եղել փականում: Իզաբելլան տեղեկացրել է, որ կողպեքը կոտրել են, մտել են ավտոտնակ և բացել են չհրկիզվող պահարանը: Ասել է, որ զարդեր և մետաղադրամներ են գողացել: Ինքը ծանոթ է եղել այդ զարդերին, դրանցից որոշները եղել են հնաոճ: Իզաբելլան հուզված իրեն մանրամասն պատմել է, որ իր տունը կողոպտել են: Նրան ասել է, որ եթե կողոպտողն իրենց բակի տղաներից է, թող դեռևս բողոք չներկայացնի, կհանդիպեն, կզրուցեն նրա հետ և հնարավոր է այդ մարդը հետ վերադարձնի գողոնը: Դրանից հետո, իրենց բակում 3-4 անգամ հանդիպել է Հակոբ Ասլանյանին, ում ներկայացել է որպես Իզաբելլայի եղբոր` Բարսեղ Թումանյանի ընկեր: Սկզբում նա ընդունել է մեղքը, ասել է, որ շատ վատ բան է արել, խնդրել է Իզաբելլային ասել, որ բողոք չներկայացնի, իսկ ինքն ամեն ինչը կվերադարձնի: Նրա պատմածով ապրանքի մի մասը եղել է գրավադրված, իսկ մյուս մասն արդեն չի եղել: Նա ասել է, որ գրավադրվածը կհանի և կվերադարձնի: Նրանից հարցրել է, թե ինչքան ժամանակ է հարկավոր գրավադրվածը վերադարձնելու, իսկ մյուս մասը փոխհատուցելու համար, սկզբում խոսք է գնացել երկու ամիս ժամկետի մասին, սակայն նա ասել է, որ չի կարող տեղավորվել այդ ժամկետում, 1 տարի ժամկետ է խնդրել: Այդ ամենի մասին տեղյակ է պահել Իզաբելլային: Իրենց խոսակցության բնույթը եղել է այն, թե ինչքան գումար և ինչ գրաֆիկով է Հակոբը վճարելու: Այնուհետև, երկու անգամ, յուրաքանչյուր անգամ 40.000 ռուբլի գումարի չափով, Հակոբը տվել է վարձակալության գումարը: Սկզբում, երբ արժեքավոր մետաղադրամները ներառյալ հաշվել են պատճառված վնասի չափը, այն կազմել է մոտավաորապես 10.000.000 ՀՀ դրամ, սակայն Հակոբն ասել է, որ այդքան չի կարող վճարել, կարող է փոխհատուցել 3.000.000-4.000.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով: Անհամապատասխանություն է եղել նաև մետաղադրամների քանակի հետ կապված, Իզաբելլան հայտնել է, որ եղել է 20 կամ 40 հատ, իսկ Հակոբն ասել է, որ եղել է 10 հատ: Այնուհետև, նրանց միջև տարաձայնություններ են եղել, որից հետո էլ Իզաբելլա Թումանյանը դիմել է ոստիկանություն: Հակոբն ասել է, որ խնդիրներ է ունեցել աշխատանքի հետ կապված, այդ իրերն անհրաժեշտ են եղել, որպեսզի գրավադնի և դրա դիմաց տրվող գումարն օգտագործի աշխատանքում: Սակայն նա այն մտքով է դա կատարել, որ հետագայում հետ վերադարձնի: Իզաբելլայից դեպքի վերաբերյալ տեղեկանալուց հետո հեռախոսազրույց է ունեցել Իզաբելլայի եղբոր` Բարսեղ Թումանայնի հետ, ով խնդրել է օգնել քրոջը: Իր իմանալով պատճառված վնասի մինիմալ չափը 10.000.000 ՀՀ դրամ է: Հակոբն իրեն ասել է, որ պահարանում առկա իրերի մի մասը գրավադրված է, ինքն էլ այնպես է հասկացել, որ գրավադրված եղել են մետաղադրամները: Հակոբն ասել է, որ մնացածը շատ դժվար կլինի հետ բերել, ինքն էլ չի հասկացել` միգուցե նա դրանք վաճառած է եղել արդեն, այդ իսկ պատճառով է դժվար հետ վերադարձնելը: Սկզբանական շրջանում Հակոբն ասել է, որ միայն չբողոքեն, ինչ-որ տարվել է, բոլորը հետ կբերվի, ինչն էլ որ հետ չբերվի գումարային առումով ընդհանուր հայտարարի կգան: Այնուհետև, ասել է, որ 3.000.000-4.000.000 միլիոն կարող է հատուցել, դրանից ավել չի կարող: Իր հասկանալով Հակոբն սկզբից պատրաստ է եղել 10.000.000 և նույնիսկ ավելի գումար փոխահատուցել, սակայն ընթացքում, երբ որ զգացել է, որ վտանգ չի սպառնում, չեն բողոքում իր դեմ, աստիճանաբար մտափոխվել է, ինչի վրա ազդեցություն է ունեցել նրա կինը: Երկրորդ հանդիպման ժամանակ շեշտվել է 10.000.000 ՀՀ դրամ, նա համաձայնել է, իսկ մնացած հանդիպումների ժամանակ ասել է, որ կկարողանա հատուցել 3.000.000-4.000.000 ՀՀ դրամ, դրանից ավել չի կարող: Հակոբն ընդունել է, որ 10.000.000 ՀՀ դրամի վնաս է պատճառել տուժողին: Իզաբելլան ասել է, որ չհրկիզվող պահարանում եղել են ոսկե հուշադրամներ և զարդեր: Ասել է, որ նախկինում առկա են եղել ոսկե, ադամանադներով վզնոց, կուլոն, մատանիներ, ոսկե ժամացույց, արծաթե իրեր, որոնք այժմ առկա չեն: Խոսակցության ընթացքում ամբաստանյալն ընդունել է, որ բացի հուշադրամներից եղել են նաև այլ զարդեր: Իզաբելլան պատճառված վնասի հստակ չափ չէր կարող ասել, սակայն նրա ասելով պատճառված վնասը եղել է 10.000.000 ՀՀ դրամից ավել:
Վկա Հայկ Մարտիրոսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջները` դատական նիստի ընթացքում հրապարակվեցին վկայի նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում վկա Հայկ Մարտիրոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մանկուց ճանաչել է Իզաբելլա Թումանյանին: Ճանաչում է նաև նրա եղբորը` Բարսեղ Թումանյանին, ով հանդիսացել է իր մանկության ընկերը: Դեպքի հետ կապված հայտնել է, որ 2017 թվականի ապրիլի վերջերին Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայում պատահական տեսել է Իզաբելլա Թումանյանին: Այդ ժամանակ նա չափից դուրս հուզված է եղել, այն հարցին, թե ինչ է պատահել, Իզաբելլան պատմել է, որ իր տանը վարձակալությամբ բնակվել են հարևաններ Գոհարը և նրա ամուսին Հակոբը: Ինքը նրանց նախկինում չի ճանաչել: Իզաբելլան ավելացրել է, որ տանը բնակվելու ժամանակ տեղեկանալով, որ տան հարակից ավտոտնակում առկա չհրկիզվող պահարանում թանկարժեք իրեր կան` այդ անձիք կոտրել են հիշյալ պահարանը և այդտեղից վերցրել են բոլոր թանկարժեք իրերը, ըստ Իզաբելլա Թումանյանի` մոտ 10.000.000 ՀՀ դրամի չափով: Այդ հանգամանքը նա հայտնաբերել է 2016 թվականի ապրիլ ամսվա ընթացքում, երբ մտել է ավտոտնակ և բացել չհրկիզվող պահարանը: Այդ ժամանակ պահարանում գտնվել են իրերի մի մասը, որոնք Հակոբի և Գոհարի կողմից գրավադրված են եղել, որից հետո վերադարձվել են չիրկիզվող պահարան: Հայտնաբերելու ժամանակ թանկարժեք իրերի մեծ մասն այդտեղ չի եղել և նրանք այդ իրերը չեն վերադարձրել: Նույն խոսակցության ժամանակ Ի.Թումանյանն ասել է, որ չհրկիզվող պահարանի դուռը փակ է եղել, իսկ բանալին փականի մեջ կոտրված է եղել և այդ պատճառով բավականին երկար ժամանակ չեն կարողացել բացել այն ու այդպես էլ թողել են ավտոտնակում, որից հետո բնակարանը վարձակալությամբ հանձնել են Հակոբին և Գոհարին: Հաջորդ օրն իրեն պատկանող 096-26-98-98 բջջային հեռախոսահամարին զանգահարել է Բարսեղը և խնդրել է, որ օգնի Իզաբելլա Թումանյանին վերադարձնել վերցված թանկարժեք իրերը: Այդ նպատակով Իզաբելլա Թումանյանից վերցրել է Հակոբի բջջային հեռախոսահամարը և նույն ամսվա ընթացքում զանգահարել և հանդիպել է Հակոբին: Ընդհանուր առմամբ Հակոբին հանդիպել եմ 3-4 անգամ, որից առաջին անգամ հանդիպել է իրենց տան բակում և, քանի որ բնակարանի բանալին իր մոտ չի եղել և չի կարողացել տանից դուրս գալ, ուստի Հակոբի հետ խոսել է առաջին հարկում գտնվող իրենց տան պատուհանից: Այդ խոսակցության ընթացքում Հակոբը խնդրել է, որ չդիմեն ոստիկանություն, ասելով, որ վերցված ապրանքների մի մասը` մի քանի մետաղադրամ, դեռևս գրավատանն է, և պարտավորվել է մի քանի ամսվա ընթասքում վերադարձնել: Այդ ժամանակ Հակոբին ասել է, որ այդտեղ եղել են բացի գրավադրված իրերից նաև ադամանդներով և զմրուխտներով այլ զարդեր: Այդ խոսակցության ժամանակ Հակոբից իմացել է նաև, որ կան դեռևս չվերցված գրավադրված իրեր` մի քանի մետաղադրամներ: Դրանից հետո Հակոբին ասել է, որ վերցված, գրավադրված և վերադարձված, ինչպես նաև դեռևս գրավադրված մի քանի մետաղադրամներից բացի պահարանում առկա են եղել նաև այլ թանկարժեք իրեր, այդ թվում` մետաղադրամներ և զարդեր` ադամանդներով և զմրուխտներով, սակայն նա դրան որևէ պատասխան չի տվել և իրենք պայմանավորվել են հանդիպել և դրա մասին խոսել հաջորդ օրը: Երկրոդ անգամ զրուցելու ընթացքում Հակոբին կրկին ասել է, որ պահարանում ավել շատ իրեր են եղել, քան գրավադրված իրերը, որոնք պետք է վերադարձվի: Հակոբն այդ խոսակցության ժամանակ ասել է, որ մնացած իրերը դժվար կլինի վերադարձնել և խնդրել է, որ Ի.Թումանյանը գումարի չափ ասի, որպեսզի նա այդ իրերը վերադարձնելու փոխարեն գումար տա: Այդ ժամանակ նրան ասել է, որ պահարանում մոտ 10.000.000 ՀՀ դրամի թանկարժեք իրեր են եղել, ինչին Հակոբը պատասխանել է, որ մեծ գումար է ասում, պահարանում բացի գրավադրված իրերից եղել է մոտ 3.000.000 ՀՀ դրամից 4.000.000 ՀՀ դրամի չափով իրեր, որոնք չի կարող հետ վերադարձնել` չպարզաբանելով, թե որտեղ են դրանք և ինչ է արել դրանց հետ: Հակոբը նաև ասել է, որ պարտք է ունեցել, բիզնեսի մեջ տակ է տվել և այդ գումարները հատկացրել է գումարները մարելուն: Հակոբն այդ խոսակցության ժամանակ պարտավորվել է ժամանակի ընթացքում, ամիս-ամիս փոխհատուցել այդ իրերի գումարները` մոտ 4.000.000 ՀՀ դրամի չափով, սակայն ինքը չի համաձայնվել, քանի որ ըստ Ի.Թումանյանի` պահարանում 10.000.000 ՀՀ դրամի իրեր են եղել: Դրանից հետո կրկին հանդիպել է Հակոբին, այդ ժամանակ փորձել է նրան համոզել, որ սկզբնական վերադարձնի դեռևս գրավադրված մետաղադրամները, սակայն նա ասել է, որ դրանք կարող է վերադարձնել մեկ ամսից ոչ շուտ, որից հետո նոր կսկսի մարել մնացած իրերի գումարները, որն ըստ իրեն` մոտ 4.000.000 ՀՀ դրամի չափ է եղել: Այդ խոսակցության մասին հայտնել է Ի.Թումանյանին, սակայն նա չի համաձայնվել և ասել է, որ նրանց միջև տհաճ խոսակցություն է տեղի ունեցել և նա ցանկանում է դիմել ոստիկանություն, որից հետո այլևս Հակոբին չի տեսել և նրա հետ չի խոսել: Մինչ այդ չի ցանկացել Հակոբին շատ ճնշել, քանի որ գիտակցել է, որ այդ պարագայում նա որևէ բան չի վերադարձնի: Հակոբը միայն ասել է, որ գումարներն ուղղել է պարքերը մարելուն, նաև նշել է, որ այն իրերը, որոնք նշված չէն գրավադրման պայմանագրերում, դժվար կլինի վերադարձնել, ըստ նրա` անհնարին, ուստի ասել է, որ ավելի ճիշտ կլինի Ի.Թումանյանը գումարի չափ ասի, որպեսզի նա այդ իրերի փոխարեն գումարով հատուցի, սակայն չի համաձայնվել իրենց կողմից ասած գումարի չափի հետ, ասելով, որ պահարանում բացի գրավադրված իրերից եղել է մոտ 3.000.000 ՀՀ դրամից 4.000.000 ՀՀ դրամի չափով իրեր և նա այդ գումարները կարող է վերադարձնել մաս-մաս, ամիսների ընթացքում: Հակոբի հետ երկրորդ և երրորդ անգամ հանդիպել են իրենց շենքի բակի տաղավարում: Բացի այդ երեք հանդիպումներից հանդիպել են նաև 4-րդ անգամ, այդ ժամանակ ներկա է եղել նաև նրա կինը, սակայն այդ պահին Հակոբ Ասլանյանն ուղղակի իրեն փոխանցել է մոտ 80.000 ՀՀ դրամ գումար, որպես վարձակալության դիմաց վճար, իսկ թանկարժեք իրերի մասին խոսակցություն չի գնացել: Ի.Թումանյանը դեպքից հետո իրեն պատմել է, որ չհրկիզվող պահարանում եղել են մատանիներ, կուլոններ, մետաղադրամներ, արծաթե և ոսկեջրած սպասքի հավաքածուներ և այլ թանկարժեք իրեր` մոտ 10.000.000 ՀՀ դրամի չափով, ինչպես նաև ցույց է տվել ձեռքով նկարած նկար, որտեղ պատկերված են եղել այդ իրերը: Այդ մասին խոսել է նաև Բարսեղի հետ, ով հաստատել է Ի.Թումանյանի ասածը: Մոտ 7-8 տարի առաջ Ի.Թումանյանի հագին տեսել է այդ զարդերից մի քանիսը, այդ թվում իր կողմից նշված վզնոցը և մատանիները, սակայն դրանք ստույգ չի կարող նկարագրել: Հակոբի հետ խոսակցության ընթացքում վերջինս մշտապես ասել է, որ վերցրել է այդ իրերը, ավելացնելով, որ դրանք եղել են ոչ թե 10.000.000 ՀՀ դրամի չափով, այլ 3.000.000 ՀՀ դրամից 4.000.000 ՀՀ դրամի չափով, որոնք նաև պարտավորվել է վերադարձնել մաս-մաս, ամիսների ընթացքում:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա էական հակասությունների առումով վկա Հ.Մարտիրոսյանը հայտնեց, որ Հակոբ Ասլանյանն առաջին կամ երկրորդ հանդիպման ժամանակ ընդունել է իր կողմից 10.000.000 ՀՀ դրամի վնասի պատճառումը: Հետագայում խոսել է 3.000.000-4.000.000-ի մասին, իսկ ինքը չի ցանկացել նրան ճնշել, որպեսզի նա գումարը տա: Մեկնաբանում է, որ եթե նա առաջին հանդիպման ժամանակ չի առարկել գումարի չափի վերաբերյալ, նշանակում է, որ համաձայնել է: Նախաքննության ընթացքում նշել է, որ պահարանում եղել են 10.000.000 ՀՀ դրամի չափով իրեր, սակայն չի բացառում, որ քննիչն այլ ձև գրի առած լինի: Ցուցմունքն իր ձեռքով չի գրել, այլ թելադրել է, քննիչն է գրի առել համակարգչով: Ամբաստանյալն ի սկզբանե համաձայնել է 10.000.000 ՀՀ դրամի հետ, սակայն ասել է, որ հաստատապես կարող է հատուցել 3.000.000-4.000.000:
Դատաքննության ընթացքում վկա Էմմա Կիրակոսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատել է «Արմենիա» բժշկական կենտրոնում, որպես մայրապետ: Ճանաչում է ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանի կնոջը` Գոհարին, ով աշխատել է նույն բժշկական կենտրոնում` որպես բժիշկ-լոգոպետ: 2017 թվականին, աշխատանքի մեջ գտնվելու ընթացքում, իրեն զանգահարել է Գոհարը և հայտնել, որ իր ոսկեղենը գրավադրված է, դրա տոկոսը մարելու ժամկետն անցել է և անհրաժեշտ է այն վերագրավադրել` անվանափոխել: Խնդրել է, որ անվանափոխեն իր անվամբ: Քանի որ նրա հետ ունեցել է լավ հարաբերություններ` համաձայնել է: Դրանից հետո գնացել են Կասյան փողոցում գտնվող գրավատուն և ոսկեղենն անվանափոխել են իր անվամբ: Ոսկեղենի բնույթից և քանակից տեղյակ չէ, անձամբ ոսկեղենը չի տեսել, ընդամենն ստորագրել է փաստաթուղթը: Գրավատանը եղել են ինքը, Գոհարը, նրա ամուսինը և գրավատան աշխատակիցը: Ոսկեղենի ծագման, պատկանելիության վերաբերյալ իրեն ոչինչ հայտնի չէ, իր համար միևնույն է եղել, թե ինչ ոսկեղեն է եղել: Նրանց ընտանիքի ֆինանսական խնդիրների մասին տեղյակ չի եղել, այդ մասին Գոհարն իրեն ոչինչ չի ասել: Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում քննիչի մոտ ցուցմունք է տվել, որ ոչնչից տեղյակ չի եղել: Տեղյակ չէ, թե ինչի համար է Գոհարի ամուսինը գտնվում ամբաստանյալի կարգավիճակում: Իրեն զանգահարել են գրավատնից և ասել, որ Գոհարը չի վճարել գրավադրված իրերի տոկոսագումարը և, քանի որ ոսկեղենն իր անվամբ է, ինքն է պարտավոր վճարել: Զանգահարել է Գոհարին, հայտնել, որ իրեն զանգահարել են գրավատնից և ասել, որ ոսկեղենի տոկոսագումարները վճարված չեն, վերջինս ասել է, որ գումար չունեն, մոտակա օրերին աշխատավարձ կստանա և գումարը կվճարի: Քննիչից բացի որևէ մեկը գողացված ոսկե իրերի մասին իրեն ոչինչ չի հայտնել: Հետագայում, երբ քննիչն իրեն հարցրել է, թե տեղյակ է արդյոք որ ոսկեղենը գողացված է, տվել է բացասական պատասխան: Այնուհետև, Գոհարին հարցրել է, թե ինչի համար են իրեն քննչական մարմին հրավիրել, Գոհարն իրեն ասել է, որ ոսկեղենն իրենն է, ուղղակի թյուրիմացություն է տեղի ունեցել: Իմացել է, որ նա պարտքեր չի ունեցել, սակայն մեկ անգամ, 2017 թվականին, երբ միասին ընդմիջում անելիս են եղել, Գոհարան ասել է, որ նեղված է, իրեն մի քիչ գումար է անհրաժեշտ: Խոսքը խոշոր չափի գումարի մասին չի եղել: Դա եղել է մինչ գրավադրված ոսկեղենի անվանափոխումը:
Վկա Էմմա Կիրակոսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջները` դատական նիստի ընթացքում հրապարակվեցին վկայի նախաքննական ցուցմունքի հակասության հատվածը:
Նախաքննության ընթացքում վկա Էմմա Կիրակոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2017 թվականի ապրիլի 20-ի երեկոյան իրեն զանգահարել է Գ.Ոսկանյանը և հայտնել, որ իր ոսկեղենը գրավադրված է, դրա տոկոսը մարելու ժամկետն անցել է և անհրաժեշտ է այն վերագրավադնել` անվանափոխել, և խնդրել է, որ ոսկեղենն անվանափոխեն իր անվամբ: Սկզբից Գոհարին հարցրել է, թե ինչն է պատճառը, որ ամուսնու` Հ.Ասլանյանի անվամբ չեն ցանկանում գրավադնել, որին նա պատասխանել է, որ ամուսնու անվամբ նախկինում այդ ոսկին արդեն իսկ գրավադրված եղել է, ուստի չեն կարող կրկին նրա անվամբ գրավադնել: Հաջորդ օրը Հ.Ասլանյանի և Գ.Ոսկանյանի հետ միասին գնացել են Երևան քաղաքի Կասյան փողոցում գտնվող գրավատուն, որտեղ ոսկեղենն անվանափոխել և գրավադրել են իր անվամբ:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա էական հակասությունների առումով վկա Է.Կիրակոսյանը հայտնեց, որ նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո հիշեց, որ Գոհարին հարցրել է, թե ինչի համար Գոհարի մայրիկի անվամբ չի գրավադնում, վերջինս պատասխանել է, որ չի ցանկանում, որպեսզի մայրիկի անվամբ լինի: Այնուհետև, հարցրել է, թե ինչի ամուսնու` Հակոբի անվամբ չեն գրավադնում, վերջինս պատասխանել է, որ նրա անվամբ է եղել, այնուհետև փոխել է իր անվամբ, և այլևս հնարավոր չէ կրկին Հակոբի անվամբ գրավադնել:
Դատաքննության ընթացքում վկա Սամվել Թումանյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ հանդիսանում է տուժող Իզաբելլա Թումանյանի որդին: Ճանաչում է ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանին: 2017 թվականի ապրիլ ամսին մայրը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ Վ.Այգեկցու 84 հասցեում գտնվող իրենց բնակարանը թալանվել է, բացվել է ավտոտնակը, ապա դրանում գտնվող չհրկիզվող պահարանը: Սակայն այդ ժամանակ հստակ չի իմացել, թե ինչ են գողացել: Երեկոյան, երբ գնացել է Կոմիտասի պողոտայում գտնվող իրենց տուն, նկատել է Հակոբ Ասլանյանի կնոջը` նրա քրոջ և մորաքրոջ հետ: Պարզվել է, որ անհետացել են ավտոտնակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում առկա ոսկեղենը: Քանի որ մայրը զայրացած է եղել, նրանց խնդրել են հեռանալ` նպատակ ունենալով նաև հանդիպել Գոհարի հայրիկին: Այդ նպատակով երբ զանգահարել է նրա հեռախոսհամարին, հեռախոսազանգին պատասխանել է Գոհարը և հայտնել, որ հայրը վատառողջ է և չի կարող հանդիպել իր հետ: Դրանից հետո հանդիպել է Գոհարին: Վերջինս ասել է, որ ամուսինը քաղաքում չէ, վերադառնալուն պես կհանդիպեն, որպեսզի պարզեն, թե ինչպես է լինելու` կամ ոսկեղենն է վերադարձվելու կամ գումարը: Այդ ժամանակ Գոհարն իրեն հանձնել է Հակոբի անձնագիրը: Այնուհետև, դեպքի մասին տեղեկացել է քեռու ընկերը և ինքն այլևս չի զբաղվել այդ հարցով: Տեղյակ եղել է չհրկիզվող պահարանի մասին: Դրա պարունակության մասին հստակ չգիտի, բայց մայրը տարբեր առիթների կրել է ոսկե և արծաթե մատանիներ, ականջօղներ, վզնոցներ: Այդ տանից տեղափոխվելուց հետո մայրն այդ զարդերը չի կրել, ասել է, որ մյուս տանն է: Կրել է այն ամենը, ինչ ձեռքի տակ ունեցել է: Պահարանի պարունակությունն իրեն չի հետաքրքրել: Վերջին անգամ նկատել է, որ պապիկն է բացել չհրկիզվող պահարանը: Նրա մահից հետո չի տեսել, որ պահարանը բացեն: Մայրիկից իրեն հայտնի է դարձել, որ չհրկիզվող պահարանից հափշտակվել են արծաթե գդալներ, մայրիկի ոսկեղենը, ոսկե հուշադրամներ: Գոհարը և նրա հետի անձինք ընդունել են ոսկեղենը վերցնելու փաստը: Քեռու ընկերոջից տեղեկացել է, որ իրենց պատճառված վնասը գերազանցել է 3.000.000 ՀՀ դրամը: Տեղյակ է, որ քեռու ընկերը` Հայկ Մարտիրոսյանը, մի քանի անգամ հանդիպել է Հակոբ Ասլանյանին` պատճառված վնասի չափի հետ կապված հարցով, որքանով հիշում է խոսքը գնացել է 10.000 դոլարը գերազանցող գումարի մասին, իսկ Հակոբն ասել է, որ այդքան հնարավորություն չունի:
2016 թվականին Գոհարը գնացել է իրենց տուն և խնդրել է իրենց մյուս բնակարանը վարձակալությամբ տրամադրել իրեն: Նրան վարձակալությամբ տրվել է միայն տունը, որի մեջ ավտոտնակը չի մտել: Չհրկիզվող պահարանը պատկանել է մայրիկին, որի մեջ պահվել է ոսկեղեն: Վերջին անգամ պահարանը բացվել է մինչև 2010 թվականը, դրանից հետո հնարավոր չի եղել բացել, քանի որ բանալին կոտրված է եղել փականում: Այդ տանը բնակվել են մինչև 2010 թվականը, որից հետո տեղափոխվել են: Տեղափոխվելուց հետո այդ բնակարանը վարձակալությամբ այլ անձի չեն տրամադրել: Եղել են զարդեր, որոնք 2010 թվականից հետո չի տեսել, որ մայրը կրի: Երբևէ չի տեսել, որ մայրը պահարանը բացի և այնտեղից ինչ-որ իր վերցնի, անձամբ տեսել է, որ պապիկն է բացել պահարանը:
Վկա Սամվել Թումանյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջները` դատական նիստի ընթացքում հրապարակվեցին վկայի նախաքննական ցուցմումնքների հակասության հատվածը:
Նախաքննության ընթացքում վկա Սամվել Թումանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականից հետո մինչև 2016 թվականն ընկած ժամանակահատվածում մայրը մեկ անգամ վարձով է տվել Երևան քաղաքի Այգեկցու 84 հասցեում գտնվող տունը, սակայն, թե ում է տվել, տեղյակ չէ, չի հիշում, թե ինչքան ժամանակ են այնտեղ վարձակալությամբ բնակվել, տան հարցերով հետաքրքրված չի եղել, գտնվել է աշխատանքի վայրում կամ սովորել է, ուստի ժամանակ չի ունեցել դրանով զբաղվել, դրանով զբաղվել է մայրը: 2017 թվականի ապրիլի 21-ին, ժամը 18:10-ի սահմաններում մայրը զանգահարել է իրեն և ասել, որ իրենց տունը Գոհարենք թալանել են: Դրանից անմիջապես հետո գնացել է իրենց` Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի 7/2 շենքի 54-րդ բնակարան, որտեղ տեսել է մայրիկին, Գոհարին, նրա քրոջը, մորը և մորաքրոջը: Այդ ժամանակ Գոհարն ասել է, որ ավտոտնակի չհրկիզվող պահարանից ամուսինը վերցրել է մորը պատկանող թանկարժեք իրերը, սակայն դրանք հետ է դրել տեղը, բացի մի քանի կտորից, որոնք դեռևս գրավատանն են եղել: Գոհարը մորն է տվել նաև գրավատան պայմանագրեր, որոնց մեջ, ըստ նրա ասածի, ներառված են եղել այն բոլոր իրերը, որոնք ամուսինը վերցրել է: Մայրն այդ ժամանակ ասել է, որ դրանում ոչ բոլոր իրերն են ներառված, իրականում եղել են շատ ավելի թանկարժեք իրեր: Խոսակցության ընթացքում Գոհարը նաև ասել է, որ սկզբից չի իմացել ամուսնու կատարած արարքի մասին, իսկ երբ իմացել է` ամաչել է այդ արարքի համար և ամեն ինչ արել է, որպեսզի ամուսինն այդ թանկարժեք իրերը հետ վերադարձնի:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների առումով վկա Ս.Թումանյանը հայտնեց, որ հնարավոր հակասությունները պայմանավորված են դեպքից երկար տարիներ անցած լինելու հանգամանքով: Ինքը մի քանի տարի բնակվել է Զովունիում` քեռու տանը, իսկ տները վարձակալությամբ տալու վերաբերյալ ստույգ կարող է ասել մայրը: Գրավադրման փաստաթղթերը Գոհարը տվել է մայրիկին, քանի որ դրանք գտնվում են իր մայրիկի մոտ: Փաստ է, որ Գոհարն ընդունել է, որ այդ ամենը կատարել է Հակոբը: Խոսակցության ընթացքում մայրն ասել է, որ պահարանում ավել ոսկեղեն է եղել, որի համար կամ պետք է վճարեն կամ հետ վերադարձնեն, որից հետո Գոհարն ասել է, որ երբ Հակոբը վերադառնա բոլորը կվերադարձնի, կաշխատի կհատուցի: Անտրամաբանական է իրեն Գոհարի կողմից Հակոբի անձնագիրը տրամադրելը, եթե նա վերցրած բոլոր զարդերը հետ է դրել տեղը, իսկ մյուս մասը գտնվել է գրավատանը:
Դատաքննության ընթացքում վկա Նաիրա Թումանյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ տուժողը հանդիսանում է իր բարեկամուհին, ամբաստանյալին ևս ճանաչում է: Ամուսնանալուց հետո ամեն օր Գոհար Ոսկանյանին տեսել է և տանը և աշխատանքի վայրում: Դեպքի հետ կապված վկան հայտնեց, որ թալանվել է չհրկիզվող պահարանի ամբողջ պարունակությունը, ինքը դրա պարունակությանը ծանոթ է, քանի որ երբ ամուսնու մայրիկի` Զինաիդայի հետ պետք է գնային Բարսեղ Թումանյանի համերգին, ամուսնու մայրիկը բացել և ցույց է տվել պահարանի պարունակությունը՝ ոսկեղենը, որոնք Բարսեղը նվիրել է մայրիկին` 60 ամյակի կապակցությամբ, ինչպես նաև եղել է Իզաբելլա Թումանյանի նշանադրության մատանին, բոլորը եղել են բրենդային և թանկարժեք: Ինքը ապշել է, երբ այդ ամենը գնահատվել է շուկայական արժեքից շատ ցածր, որովհետև ինքը որպես արվեստաբան, գիտի, որ կոպեկներն անտիկ են, սակայն դրանք գնահատվել են չնչին գներով: Ամենագլխավոր զարդը կոլյեն էր՝ զմրուխտ քարերով: Սկեսուրը իրեն նվիրել էր կոլյեն արծաթե, Շաքարովի գործը, որը եղել է 3 հատ, մեկը կրել է իր տալը՝ Բելլան, մեկը նվիրել է իրեն ծննդյան առթիվ և մյուսն էլ չկա իր բրասլետներով օղերով: Եղել են նաև արծաթե դանակներ, սկեսրոջ շքանշանները 8 հատ, որից միայն 7-ն են առկա, Բարսեղի արծաթե փողերի հավաքածուն, որը վերջինս բերել է արտասահմանից, ինչպես նաև 3 հատ արծաթե շերեփներ: Տանը միշտ լիություն է տեսել, սակայն վերջին ներքնաշորից սկսած թալանել են: Երեխայի տարիներով հավաքած թանկարժեք օժիտից ոչ մի բան չի մնացել: Պահարանները դատարկվել էին, կաթսաները, որոնք Հարավսլավիայից էին բերել, ոչ մի բան իր տեղում չէր: Տան թալանը ավելի շատ է, քան սեյֆի պարունակությունը: Այդ տան մեջ մեծացել է, ամենինչից օգտվել է, վայելել է ընտանիքի սերը և հարգանքը ու բարբարոսոաբար կոտրել ավիրել: Սկեսրայրը եղել է շատ հզոր մարդ: Պահարանում ոսկիների քանակը շատ է եղել, ինքը ցուցմունք է տվել, որի մեջ նշել է և մատանիների նկարագրությունը և ոսկիների քանակը և ծագումը, թե որտեղից է բերվել: Գոհարը վայելել է ընտանիքի սերը և օգտվելով դրանից` ներխուժել է ընտանիք և խաբելով Բելլա Թումանյանին և նրա ընտանիքին` գողություն կատարել: Դատարանից խնդրում է արձագանք տալ, որ հասանելիք պատիժ կրեն և Գոհար Ոսկանյանը և նրա ամուսինը: Առաջինը Գոհար Ոսկանյանը, քանի որ նա ամեն ինչ գիտեր և տեղերը տան մեջ, օգնել է, հավաքել է: Իր սկեսուրը մոտ է ընդունել նրան՝ ցույց է տվել իր զարդերը ու այդ ամեն ինչը իմանալով պլանավորել է գողությունը: Շատ վատ քննչական գործընթաց է տեղի ունեցել, իր տված ինֆորմացիան այնտեղ չի գրվել: Երբ կարդացել է իր ցուցմունքը, շոկի մեջ է ընկել արդարադատության ոչ մի նշույլ չկար, ոչ մի բողոք չէր լսվում: Քննչական պրոցեսը շատ վատ է եղել: Իր տալը բողոքել է, որ քննիչին փոխեն, բայց ձայնը ոչ մի տեղ չի լսվել: Քննչական ոչ մի մարմին իր գործը կատարյալ չի կատարել և գործը կիսատ ուղարկել է դատարան: Եվ տանից են գողություն կատարել և չհրկիզվող պարահարանից: Միտումնավոր գողություն է եղել, Գոհար Ոսկանյանը և պահարանի տեղն է իմացել, և տան, և օժիտի: Այդ տունը եղել է Բարսեղ Թումանյանի պապական տունը: Չհրկիզվող պահարանը եղել է ավտոտնակում: Պահարանի բանալին եղել է սկեսուրի մոտ, պահարանին տիրապետել են սկեսուրն ու սկեսրայրը: Իր ամուսինն է Բրազիլիայից բերել զմրուխտի քարեր: Բռով քարեր և ոսկեղեն: Պահարանը երբեք չի փչացել: Պահարանի բանալին իր մոտ է եղել և ոչ ոք, բացի տան անդամներից` իր ամուսնուց, Բելլայից և իրենից, այնտեղ ոչ ոք չի մտել: Պահարանը երբեք չի փչացել, միայն սկեսրոջ մահվանից հետո, երբ Իզաբելլայի հետ գնացել են ձայներիզները պահարանի մեջ դնելու, փականը բացել է, դրել են պահարանի մեջ և բանալին փակելու ժամանակ փչացել է: Չարչարվել են, որ բացեն, դա առաջին անգամն է եղել, սկեսրոջ մահվանից հետո: Բանալին մնացել է, բացել չի ստացվել և մնացել է մեջը: Չի եղել դեպք որ իմանա բացվել է կամ սարքվել, ոնց փչացած մնացել է այդպես էլ մեջն է եղել: Բելլայից է իմացել, որ կողոպտել են, գողությունն արդեն կատարված, այդ անձիք գնացել-եկել են Բելլայի տուն: Ջարդել են դուռը, կոտրել են պահարանը, լույս են հատուկ քաշել, որ լույս լինի, շատ տանջվել են, տակից բետոն են քանդել, կողքից «բալգառկով» են կտրել, դե իրանք պիտի ասեն ոնց են արել: Ավիրված, կոտրտված, ջարդված ու շատ են տանջվել դրա համար, երևի շաբաթներ է տևել մինչև կոտրել են և գողոնը հանել են: Բանալին եղել է սկեսուրի և սկեսրայրի մոտ, նրա մահից հետո բանալին փոխանցվել է Բելլային: Դեպքի հետ կապված իր ամուսինը ոչ մեկի չի դիմել, Հայկ Մարտիրոսյանն ամուսնու ընկերն է, ով իմանալով որ գողություն է կատարվել իր օգնությունն է առաջարկել, շատ սրտացավ է եղել, վատ է զգացել, ցանկացել է իր ընկերոջ քրոջը մի բանով օգնի, քանի որ Բարսեղը հեռվում էր:
Գոհար Ոսկանյանը շատ լավ տեղյակ լինելով ամենին, պահարանի պարունակությանը և տան պարունակությանը, ներկայանալով որպես հարազատ մարդ, տան անդամ, ներխուժել է ընտանիք, խաբել է Իզաբելլային, վստահություն ձեռք բերելով մտել է տուն և կազմակերպված գողություն է կատարել, իսկ քննչական պրոցեսը չի բացահայտել, որ գողությունը եղել է և ավտոտնակում, և տանը: Հայկ Մարտիրոսյանը խոսել է ամբաստանյալի հետ, որքանով տեղյակ է, գումար են առաջարկել, որ գործը փակվի, իսկ իր ամուսնու ընկերն ամենինչին դեմ է եղել, ասել է, որ Բարսեղ Թումանյանի տունն է, դուք իր քրոջ, հոր տունն եք թալանել և այդ գումարով չի կարող թեման փակվել: Նրանք միշտ վախեցնելով են խոսել իրենց հետ, թե իբր կտեսնեն, թե ինչ կանեն, ասել են, որ իրենցից չեն վախենում, շատ մեծ ծանոթություն ունեն: Պահարանի ոսկեղենի համար ասել են 2 միլիոն, որը գրավադրված է եղել: Չհրկիզվող պահարանի բանալին եղել է մեկ օրինակից: Վերջին անգամ չհիրկիզվող պահարանը տեսել է Ռոբերտի մահվանից մի քանի օր անց: Այդ ժամանակ ամենինչ տեղում է եղել և վզնոցը, և մատանիները, Զինաիդայի 60 ամյակին Բարսեղի կողմից նվիրած բրենդային մատանին, նշանդրության մատանին, կոլյեն է եղել, կոլյեի օղերը, մատանին, իր կոլեն էր արծաթից շատ շքեղ 3 հատ էր, մեկը Բելլային էր, մեկը իրեն էր նվիրել, մեկն էլ չկա՝ գողացել են, արծաթե գդալներ, շերեփներ, փողեր, քարեր, բռով ոսկիներ, անտիկվառ կոպեկները, շատ հին կոպեկներ էին, որոնք գնահատվել են չնչին գնով: Զինաիդայի մատանին ադամանդե մատանի էր, մեկը կապույտ քարերով՝ կողքը սպիտակ ադամանդներով, մյուսը սպիտակ քարով՝ մեջտեղը քառակուսի քարերով, վզնոցը կար նշանդրեքի, կնունքի խաչը, ոսկի վզնոցը, շատ թանկարժեք իրեր էին, տեղական արտադրության չէր, բրենդային էին, դրսից էր բերել իր ամուսինը: Իրենք ինչ զարդ կրել են, բոլորն արտասահմանից էր բերված, իսկ եթե այստեղից էր, ապա հատուկ դիայներների մոտ պատվիրված, իրենք հասարակ ապրանք չունեն, այս ընտանիքը շուկայից գնված ապրանք չունի, որ շուկայական գներով էլ գնահատում են: Գրավադրված ոսկյա զարդերից բացի եղել է նաև կոլյե, որը չկա, շատ թանկարժեք զմրուխտե քարերով, վերջին անգամ դա Բելլան կրել է իր ծննդյան առթիվ, օղերով և մատանիներով, ցեպերը, խաչերը, մատանիները, որ Բարսեղը նվիրել էր, ոսկե կոպեկները, արծաթե շերեփներ, դանակներ պատասաքաղներ, Բարսեղի արծաթե փողերը՝ հուշանվերներ, Ռոբերտի մեդալները, քարերը, ընտանիքի ամբողջ ստեղծածն այդ պահարանի մեջ էր, իր գնահատականով միայն ոսկե կոպեկները կարժենան մոտ 20 միլիոն, քանի որ դրանք անտիկ ոսկեղեն էր, մատանիները բրենդային ամենամինիմումը պետք է սկսվի 8 միլիոնից: Երբեք չի հաշվել, թե քանի հատ է եղել, Իզաբելլան նույնպես հաստատ չի հաշվել: Ոսկեղենն ընտանիքի ոսկեղենն է եղել: Ոսկեղենը պապական ոսկեղեն է, հարուստ ընտանիք են եղել, գաղթած մարդիկ են եղել:
Դատաքննության ընթացքում վկա Բարսեղ Թումանյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ հանդիսանում է տուժող Իզաբելլա Թումանյանի եղբայրը: Իմացել է, որ իրենց տանը գողություն է կատարվել, քույրը, լինելով շատ մոտ հարաբերությունների մեջ Գոհար Ոսկանյանի և Հակոբ Ասլանյանի հետ, բնակարանը տրամադրել է նրանց, որպեսզի բնակվեին: Քույրն ասել է, թե ինչ են գողացել, ինքը տեսել է, որ այդ ամենը պահարնում եղել է, ինչ-որ նա ասել է, դա իրոք այդպես է, և մոր ոսկեղենն է եղել պահարանում: Ոսկեղենի մի մասը մոր ոսկեղենն է եղել, եղել են զարդեղեն, որ ինքն է գնել, նվիրել, եղել են զարդեր, որոնք թողնվել են հոր հորաքրոջ կողմից, ունեցել է իր մետաղադրամների հավաքածուները, եղել են տարբեր իրեր՝ քարեր` գնված և բերված իր կողմից, մետաղադրամների հավաքածու, քանակը հստակ չի կարող ասել` 15-20: Բրազիլիայից գնել է կիսաթանկարժեք և թանկարժեք քարեր` տոպազ, զմրուխտ, եղել են տարբեր չափերի` 10-15 կառատանոց: Արժեքները տարբեր են եղել, դոլարի գնողունակությունն այն ժամանակ ուրիշ է եղել: Այն ժամանակ 2000 ԱՄՆ դոլարով հնարավոր է եղել բնակարան գնել, իսկ այժմ 2000 ԱՄՆ դոլարով հնարավոր է բնակարանի մեկ քառակուսիմետր գնել: Զարդերը եղել են ոսկյա, արծաթյա, հեղինակային աշխատանքներ՝ Շաքարովի աշխատանքները, ինքը գնել է օրիգինալը` անձամբ նրանից: Եղել են մատանիներ, ականջօղեր, «Կարտիեր» ֆիրմայի հավաքածուներ, ոսկյա մատանիներ և ականջօղեր, որոնք ձեռք է բերել տարբեր տեղերից՝ Իսպանիայից, Լոս Անջելեսից, Փարիզից: Սպասքի պարագաներն ինքը չի ձեռք բերել: Դրանք` դանակներ, պատառաքաղներ, շերեփներ, առկա են եղել մինչ իր ծնվելը:
Գողության մասին իմացել է հեռախոսազանգով, ինքը քաղաքում չի գտնվել: Քույրը զանգել ասել է, որ տանը գողություն է տեղի ունեցել, այն մարդկանց կողմից, ում տունը տրվել է վարձակալությամբ: Տանը ֆինանսների կառավարումը հայրն է իրականացրել, հայրը շատ ապահով պահել է: Վերջին անգամ շատ շուտ է տեսել պահարանի պարունակությունը, որովհետև ինչ-որ բան հանելու անհրաժեշտություն չեն ունեցել: Չգիտի, թե պահարանի բանալու քանի օրինակ է եղել, սակայն այն եղել է հոր մոտ, իսկ հոր մահվանից հետո ձեռք չեն տվել, չեն մոտեցել, քանի որ որևէ բան վերցնելու կարիք չի եղել: Քրոջից լսել է, որ բանալին կոտրված է և այլ բանալի չկա, բայց, քանի որ կարիք չի եղել բացելու, չեն բացել, եթե կարիք լիներ, ապա բանալին կփոխվեր, կբացվեր: Իրեն հայտնի է եղել, որ չհրկիզվող պահարանը չի բացվել, քանի որ բանալին է կոտրված եղել: Չի կարող ասել, թե ինչ արժեքի զարդեր են հափշտակվել: Ամբաստանյալն առաջարկել է որոշակի չափով գումար, որը շատ անգամ քիչ է եղել, քան այն ինչ պարունակությունն է եղել: Այդ գումարը ոչ միայն գրավադրված զարդերի համար է եղել, այլ ամբողջ կորածի համար: 3-4 կարատի չափ զմրուխտն էր փոքր ադամանդե քարերով միշտ էլ մայրը կրել է: 10-ից ավելի մետաղադրամ է եղել, կարող է սխալվել այնքանով, որ հայրը երբեմն կարող էր 1-2 հատ վաճառել: Արծաթե մետաղադրամների քանակը ևս 10-ից ավելի է եղել, մոտ 20: Պահարանում եղել են նաև մարգարիտներ, եղել են արծաթե շերեփներ և գդալներ: Չհրկիզվող պահարանի պարունակությունը տեսել է մոտ 7-8 տարի առաջ, հոր մահվանից 3-4 տարի առաջ է եղել: Հայրն է բացել, ինքը դանակներ է դրել պահարանում, կարող էր նաև ինքն անձամբ բացել և վերցնել իր իրերը: Չի տեսել, որ քույրը բացի պահարանը, բայց նույն իրավունքով նա էլ կարող էր վերցնել և բացել: Իր տեղեկություններով հայրը 2 անգամ մեկական 10-անոց ոսկեդրամ է վաճառել: Հայրը ֆինանսական խնդիրներ չի ունեցել: Մետաղադրամնեը գողության պահին եղել են մոտ 10-15 հատ: Այդ ոսկիները հորն են պատկանել, իրեն չի հետաքրքրել, ինքը երբեք չի հաշվել, հնարավոր է քույրը հաշվել է: Հայրը դա դիտարկել է որպես կապիտալ: Հոր մահից հետո չի փորձել բացել պահարանը:
Դատաքննության ընթացքում վկա Գոհար Ոսկանյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանի կինը, աշխատում է «Արմենիա» բժշկական կենտրոնում, որպես լոգոպետ: 1990-ական թվականների սկզբին, երբ իրեն հարկավոր է եղել կոսմետոլոգիական ծառայություններ, մայրիկն իրեն ծանոթացրել է Իզաբելլա Թումանյանի հետ, նրանք ապրել են միևնույն բակում: Իզաբելլայի ընտանիքի հետ ունեցել է լավ հարաբերություններ: Երբ 2016 թվականին վերադարձել են ՌԴ-ից, հունվարի 2-ին կամ 3-ին զանգահարել է Իզաբելլա Թումանյանին, շնորհավորել Նոր տարվա կապակցությամբ, ինչից հետո պայմանավորվել են հանդիպել: Հունվարի 6-ից հետո դստեր հետ միասին այցելել է Իզաբելլա Թումանյանի բնակարան, որտեղ զրուցել են, նրան պատմել է իր խնդիրների, ծրագրերի մասին: Իզաբելլան էլ պատմել է, որ 4 տարի հայրը եղել է անկողնային հիվանդ, նրա և հոր միջը խնդիրներ են եղել, ինչի պատճառով 4 տարի հայրական տուն չի գնացել, նրան չի տեսել և այնտեղ գնացել է հոր մահվանից հետո: Երբ նրան հայտնել է, որ պետք է բնակարան վարձակալեն, նա հարցրել է, թե արդյոք կցանկանան իր տանը վարձակալությամբ բնակվեն: Ինքն անակնկալի է եկել, սակայն մինչ այդ հարևաններից լսել է, որ նա ցանկացել է վարձակալությամբ տրամադրել բնակարանը: Նա այդ պահին տվել է բանալիները, ասել է, որ տունը դժվար է պահելը, ջեռուցելը դժվար է, առաջարկել է, որ գնան տունը նայեն, եթե կհավանեն, համաձայնություն կտան, ապա կարող են այնտեղ ապրել: Երեկոյան գնացել և նայել են այդ տունը, ինչից հետո որոշել են բնակվել այդ տանը: Որևէ տարածք օգտագործելու արգելք չեն ունեցել, Իզաբելլան որևէ արգելք չի դրել տան որևէ հատվածն օգտագործելու առումով: Քանի որ ջուրը, հոսանքը, գազն անջատված են եղել, դրանք վերականգնելու համար իրենցից մեկուկես ամիս ժամանակ է պահանջվել: Այդ ընթացքում զանգահարել է Իզաբելլա Թումանյանի և խնդրել է, որպեսզի նա գնա և միասին ազատեն դարակները, քանի որ ազատ դարակ չի եղել: Տանը գտնվելու ընթացքում, Իզաբելլա Թումանյանը նայելով պատին` նկատել է, որ պապիկի նկարը բացակայում է, ասել է, որ այն հաստատ եղբայրը` Բարսեղն է վերցրել և իրեն տեղյակ չի պահել: Անհանգստացել է, որ այդ տանը մարդիկ են ապրել, մի կին է եղել, ով խնամել է նրա հայրիկին, Իզաբելլայի եղբոր որդին է ինչ-որ պարուհու հետ այդտեղ բնակվել, ուստի կենտրոնացել է այն փաստի վրա, որ Իզաբելա Թումանյանը տեղյակ չէ, թե այդ տանից ինչ են վերցրել, ինչ են տարել: Երբ տեղափոխվել են այդ տուն, մարտ կամ ապրիլ ամսին փչացել է կոյուղին, այդ նպատակով զանգահարել է Իզաբելլային, ով ասել է, որ եթե իրենք չեն կարողանում ինչ-որ բան անեն, ապա արհեստավոր կկանչեն: Խնդիրը լուծելու համար Հակոբը հարևաններից գործիք է խնդրել, սակայն նրանք չեն ունեցել: Հակոբը մտածելով, որ ավտոտնակում հնարավոր է հայտնաբերել գործիք, բանալի չունենալու պատճառով կոտրել է ավտոտնակի կողպեքը, գտել է գործիքը և վերացրել է խնդիրը: Ավտոտնակը բացելու համար չեն զգուշացրել Իզաբելլային, քանի որ այն չբացելու պայմանավորվածություն չեն ունեցել և բացի այդ` դուռը բացել են իրավիճակից ելնելով: Հակոբն ասել է քանի ուշ չէ, գնա կողպեք գնի, որ փակեն ավտոտնակը: Հակոբը բերել է նոր կողպեք և տեղադրել ավտոտնակի դռանը: Այդ ժամանակ ցանկացել են լվացարանը դնել ավտոտնակում և Հակոբն այլ բանալի տեղադրելով կողպեքի մեջ, փորձել է պտտացնել, ինչի արդյունքում այդ փականը արգելափակվել է և հնարավոր չի եղել կրկին բացել: Այդ ժամանակ զանգահարել է Իզաբելլա Թումանյանին և տեղեկացրել է, որ բացել են ավտոտնակը, որպեսզի տեսնեն այնտեղ գործիք կա, թե` ոչ: Նա ասել է, որ ավտոտնակին ուշադիր լինեն, հեռախոսով չի կարող ասել, սակայն հետո իրեն բան կասի: Մի քանի օր անց, երբ Հակոբը գնացել է Իզաբելլայի բնակարան, որպեսզի հեռուստացույց վերցնի, Իզաբելլան Հակոբին ասել է, որ ավտոտնակում գտնվող չհրկիզվող պահարանում ոսկեղեն է առկա: Այդ մասին Հակոբը հայտնել է իրեն, ինչից զարմացել է: Մի քանի օր անց Իզաբելլան իրեն հայտնել է, որ այդ պահարանում գտնվում է իր ոսկեղենը, Բարսեղի մեդալները, ասել է, որ չգիտի, թե հայրն ինչ է թողել այդ պահարանում, նրա մահվան օրը ցանկացել են բացել չհրկիզվող պահարանը, սակայն չեն կարողացել բացել, քանի որ փականը փչացել է: Հորդորել է ուշադիր լինել չհրկիզվող պահարանի նկատմամբ: Ինքը զարմացել է և Իզաբելլային խնդրել է, որպեսզի նա գնա և այդ նույն վայրկյանին տանի այդ ոսկեղենը: Նա համաձայնվել է, ասել է, որ տեղափոխման մասին կմտածի, սակայն մինչ այդ ուշադիր լինեն այդ հարցում: Ամիսներ շարունակ Իզաբելլային խնդրել է, որպեսզի տեղափոխի պահարանում գտնվող ոսկեղենը, սակայն նա ամեն անգամ պատճառաբանություններ է ներկայացրել, որ ձմեռ է, ցուրտ է, չի կարող տանից դուրս գալ, ոսկեղենը թող մնա այդ պահարանում: Մայիս ամսին Հակոբն իրեն հայտնել է, որ համոզվելու համար բացել է այդ պահարանը, որպեսզի տեսնի այնտեղ ոսկեղեն առկա է, թե` ոչ, այնուհետև, մի քանի օր անց, երբ հոսանքի անջատման պատճառով փչացել է սառնարանում առկա մսամթերքը և խնդիրներ են առաջացել, գրավադրել է այդ ոսկեղենը: Իրենք ժամանակի ընթացքում այդ ոսկեղենը հանել են գրավադրումից, տարել են տուն: Հակոբին հարցրել է, թե գրավադրումից հանված ոսկեղենն ամբողջական է, ինչ-որ առկա է եղել պահարանում, ինչին վերջինս տվել է դրական պատասխան: Այնուհետև, մի օր Իզաբելլա Թումանյանը գնացել է իրենց տուն, իսկ Հակոբն այդ ընթացքում գտնվել է Արցախում: Իզաբելլան կանչել է Գեղամին, վերջինիս հետ բացել է ավտոտնակի դուռը, այնուհետև պահարանից հանել է ոսկեղենը: Այդ պահին ոչ մի արձագանք, բացի նրանից, թե որտեղ են իր արծաթյա գդալները, չի եղել: Նա սկսել է բղավել, նրա հետ հնարավոր չի եղել խոսել, ինչով պայմանավորված զանգահարել է հայրիկին, ով նույնպես եկել է իրենց տուն: Եթե անկեղծ չլիներ և գրավատան փաստաթղթերը ցույց չտար` նա ոչինչ չէր ասի ոսկեղենի վերաբերյալ, քանի որ միայն ասել է, որ բացակայում են իր արծաթյա գդալները և շերեփները: Այնուհետև, երբ Իզաբելլան և իր հայրիկը համեմատել են գրավադրված ոսկեղենը, Իզաբելլան ասել է, որ պահարանում ունեցել է 18-19-րդ դարերի արծաթյա վզնոց: Դրանից հետո Իզաբելլան ասել է, որ իրենց իրերը հավաքեն, երեխային վերցնեն և հեռանան իր տանից: Վերցնելով իրենց իրերը` դուրս են եկել այդ բնակարանից: Երեկոյան, ինքը, քույրը և մայրը որոշել են գնալ և զրուցել Իզաբելլայի հետ, հասկանալու համար, թե ինչ են անելու, որովհետև մինչ այդ հնարավոր չի եղել զրուցել նրա հետ: Այնուհետև, երբ գնացել են Իզաբելլայի տուն, վերջինս ոսկեղենի ցանկում ավելացրել է նաև տատիկի ոսկե վզնոցները: Նա կրկին զայրացած է եղել, չի լսել անգամ, թե իրենք ինչ են ասում, ինչից հետո հեռացել են նրա տնից: Այնուհետև, դրսում ինքն ու քույրը հանդիպել են Սամվելին, վերջինս ասել է, որ պետք է իր մայրիկին հասկանան, քանի որ նա վստահել է իրենց: Սամվելը նաև ասել է, որ վզնոցներն իր համար են դրել այդ պահարանում: Ինքն էլ հարցրել է, թե ինչպես են այդ վզնոցները դրել պահարանում, եթե նրա մայրն ասել է, որ չի կարողացել բացել պահարանը, քանի որ փականը փչացած է եղել: Վերջինս ասել է, որ պապիկի մահանալուց հետո իրենք են այդ վզնոցները դրել պահարանում: Նաև ասել է, որ չգիտեն, թե այդ պահարանում ինչ է առկա եղել, սակայն անկախ այդ հանգամանքից, քանի որ Հակոբը ձեռք է տվել այդ ոսկեղենին, ապա իր մայրն ինչ ասի, պետք է բերեն դնեն տեղը: Այնուհետև, հայտնվել է Հայկը, ով զրուցել է Հակոբի հետ:
Վկա Գոհար Ոսկանյանը հարցերին ի պատասխան հայտնեց, որ չի հիշում, թե վերցրած ոսկյա զարդերն ինչ գումարի դիմաց են գրավադրել, դա նշված է եղել փաստաթղթերում, բայց դրանք իր ձեռքի տակ շատ կարճ ժամանակահատված են եղել, հետո փոխանցել է Իզաբելլա Թումանյանին: Իրենք վճարումները կատարել են և ոսկեղենը բերել են տուն: Երբ Իզաբելլա Թումանյանը հայտնաբերել է, որ սեյֆը բացվել է, իրենց ասել է, որ դուրս գան տանից և իրենք նույն օրը դուրս են եկել: Իզաբելլա Թումանյանը զանգահարել և ասել է, որ գալիս է, այդ ժամանակ էլ նրան ասել է, որ նման բան է տեղի ունեցել և թղթերը տվել է նրան, իսկ մինչ այդ դեպքի մասին չի կարող ասել թե ինչ պատճառով նրան չեն հայտնել, բայց արդեն ոսկեղենը պետք է բերեին տուն: Զարդերը երկրորդ անգամ գրավադրվել են իր անվամբ: Իրեն առաջին անգամ պահարանում գտնվող իրերի պարունակության մասին հայտնի է դարձել, երբ բացել են պահարանը: Կոնկրետ ամսաթիվ չի կարող հիշել, թե երբ է կոյուղու խցանումը եղել: Անմիջապես նույն օրը երեկոյան զանգահարել է Իզաբելլա Թումանյանին, նա ասել է, որ դուռը փակ պահեն, ինքն էլ ասել է, որ դուռը փակել են և փակվել է: Այդ մասին հայտնել է ամուսնուն, ասել է, որ այնտեղ զարդեր կան, դրանից հետո էլ Իզաբելլան է ասել ամուսնուն: Իրեն ասել է, որ մորից իրեն և Բարսեղին մնացած ոսկյա զարդերն են և Բարսեղի անվանական մեդալները: Երկրորդ անգամ խոսելու ժամանակ ասել է, որ չգիտի, թե ինչ է հայրը թողել պահարանի մեջ, բայց այնտեղ ոսկեղեն կա, ուշադիր լինեն: Այդ ժամանակ էլ պատմել է, որ ցանկացել են բացել, որպեսզի թաղման արարողությունը կազմակերպեն, սակայն չեն կարողացել: Գրավատան փաստաթղթերը հանձնել է Իզաբելլային ոսկեղենի հետ միասին, նա նայել է թղթերը, հատ-հատ անուններով հաշվել և ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, դուրս գան տանից: Հետո, երբ իր մոր և քրոջ հետ գնացել են նրանց տուն, Իզաբելլան ասել է, որ 17-րդ դարի վզնոցներ, շերեփներ ու նմանատիպ բաներ են եղել պահարանում:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Գևորգ Ասլանյանը հայտարարեց, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանի եղբայրը և օգտվելով իր իրավունքից` հրաժարվեց ցուցմունք տալ իր եղբոր դեմ:
Դատարանում հրապարակվեց և հետազոտվեց վկա Գ.Ասլանյանի նախաքննական ցուցմունքը:
Դատարանն արձանագրում է, որ նախաքննության ընթացքում վկա Գևորգ Ասլանյանին պարզաբանված է եղել, որ իրավունք ունի ցուցմունք չտալ իր, ամուսնու և մերձավոր ազգականի դեմ: Վկա Գ.Ասլանյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տեղյակ է եղել, որ Հակոբ Ասլանյանը 2016 թվականի գարնանը Երևան քաղաքի Տերյան 1 հասցեում զբաղվել է մսամթերքի առք ու վաճառքով: Հակոբ Ասլանյանի կնոջից` Գոհար Ոսկանյանից, նույն ժամանակահատվածում իմացել է, որ Հակոբ Ասլանյանը գործի մեջ անհաջողություններ է ունեցել և պարտքեր է կուտակել միս մատակարարողների նկատմամբ: Բացի այդ, Գոհար Ոսկանյանից իմացել է, որ վերջինս չի կարողանում գտնել Հակոբ Ասլանյանին:
Դատաքննության ընթացքում վկա Գեղամ Ասատրյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանին և տուժող Իզաբելլա Թումանյանին, ովքեր հանդիսանում են իր հարևանները: Դեպքի հետ կապված վկան հայտնեց, որ իր ավտոտնակում գործ անելիս է եղել, երբ իրեն է մոտեցել Իզաբելլա Թումանյանը և հարցրել, թե հնարավոր է արդյոք ունենա երկաթ կտրելու գործիք, ինչին տվել է դրական պատասխան: Ի.Թումանյանն իրեն ասել է, որ ավտոտնակի դուռը չի կարողանում բացել: Միասին գնացել են նրա տուն, գործիքով կտրել է կախովի փականը և բացել է դուռը: Ներս մտնելով Իզաբելլա Թումանյանը մոտեցել է չհրկիզվող պահարանին, ասել է, որ բանալին կոտրված է փականում և չի կարողացել այն բացել: Իրեն խնդրել է անձամբ ևս փորձել բացել պահարանը: Մոտենալով պահարանին նկատել է, որ դրա ամբողջ երկայնքը ծեփամածիկով պատված է, որպեսզի այն չբացվի: Ձեռքով մաքրել է մածիկը, ինչից հետո պահարանի դուռը բացվել է: Իզաբելլան ասել է, որ պահարանում իրեր են եղել, ինչից հետո ինքն ասել է, որ այլևս գործ չունի այդտեղ և հեռացել է: Թե դրանից հետո ինչ է կատարվել, ոչնչից տեղյակ չէ: Պահարանը բացելիս Իզաբելլայից բացի այնտեղ գտնվել է Գոհար Ոսկանյանը կամ Հակոբ Ասլանյանը, լավ չի հիշում, թե նրանցից ով է ներկա եղել:
Քրեական գործով վկա Նունե Մովսիսյանին դատական նիստերի վերաբերյալ ծանուցելու, նրան հայտնաբերելու և դատարանում նրա ներկայությունն ապահովելու քրեադատավարական բոլոր միջոցներն սպառելու արդյունքում հնարավոր չի եղել ապահովել վերջիններիս ներկայությունը քրեական գործի քննությանը, որպիսի պայմաններում, դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջներով, որոշել է հրապարակել վկա Նունե Մովսիսյանի նախաքննական ցուցմունքը։
Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում վկա Նունե Մովսիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մինչև 2016 թվականի հունիս կամ հուլիս ամիսները սեփականության իրավունքով մորն է պատկանել Երևան քաղաքի Տերյան 1 հասցեում գործող տարածքը, որի վերաբերյալ բոլոր հարցերով զբաղվել է ինքը: ժամանակին այդտեղ գործել է իրենց ընտանիքին պատկանող «Ոսկե ցլիկ» խանութը, որը գործել է իրեն պատկանող, վերը նշված արտադրական կոպերատիվով կամ Զարուհի Ռազմիկի Եֆրեմյան ԱՁ-ով: Մոտ 5 տարի առաջ հիշյալ տարածքը տրամադրել է վարձակալությամբ: Վարձակալները տարածքն աշխատացրել են որպես մսամթերքի վաճառքի կետ, որի ընթացքում Հակոբ Ասլանյանն աշխատել է որպես խոհարար, մսավաճառ: Այդ ժամանակվանից ճանաչել է Հակոբ Ասլանյանին և նրա մասին դրական կարծիք է ունցել: Դրանից հետո, արդեն 2016 թվականի սկզբներին, փորձել է անձամբ աշխատացնել այդ խանութը և այդ նպատակով Հակոբին հրավիրել է իր մոտ աշխատելու, ավելի ճիշտ` փորձաշրջան անցնելու: Որոշ ժամանակ անց Հակոբն իրեն առաջարկել է, որ ինքն այդ տարածքն աշխատացնի և խնրել է 3 ամսով անհատույց այն տրամադրել իրեն: Մինչև Հակոբին տրամադրելը խանութն աշխատացրել է Զարուհի Եֆրեմյան ԱԶ-ով, իսկ թե ինչ ԱՁ-ով է աշխատել Հակոբ Ասլանյանը` տեղյակ չէ: Հակոբ Ասլանյանին տարածքը տրամադրելուց 2-3 ամիս անց իրեն զանգահարել է նրա կինը` Գոհար Ոսկանյանը, և հայտնել, որ ամուսինը կորել է: Այդ ժամանակ չի հասկացել, թե ինչ է կատարվում, սակայն Գոհարը տարել և իրեն է տվել տարածքի բանալիները, որից հետո նրա կողմից այդտեղից հանվել է նրանց պատկանող բոլոր իրերը: Դրանից հետո Գոհարին և Հակոբին չի տեսել, սակայն խոսել է Գոհարի հետ, ով իրեն ասել է, որ ամուսինը գտնվել է` վերջինս ավտոմեքենայով մեկնած է եղել Վրաստանի Հանրապետություն: Դրանից հետո նրանցից տեղեկություն չի ունեցել: Տեղեկություն չի ունեցել, թե արդյոք Հակոբ Ասլանյանը որևէ մեկին գումար պարտք եղել է, թե` ոչ, սակայն նրա հետ խոսելիս հասկացել է, որ նրա գործերն այդքան էլ լավ չեն:
Դատաքննության ընթացքում ցուցմունք տվեց նաև մեղադրանքի կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված վկա Լիլիթ Մխիթարյանը, ով հայտնեց որ զբաղվում է հաշվապահական գործունեությամբ: Ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանին և տուժող Իզաբելլա Թումանյանին չի ճանաչում, նրանց հետ որևէ առնչություն չի ունեցել: 2008 թվականից ճանաչում է Հայկ Մարտիրոսյանին, ում հաճախ օգնել է հաշվապահական հարցերում: Հաշվապահական փաստաթղթեր փոխանցելու նպատակով զանգահարել է Հայկ Մարտիրոսյանին, սակայն վերջինս չի պատասխանել իր հեռախոսազանգերին: Քանի որ ճանաչել է նրա կնոջը` Կարինեին, որոշել է փաստաթղթերը փոխանցել նրան, ուստի այդ նպատակով գնացել է նրանց բնակության հասցե` Քոչարի 10: Հասնելով այդ հասցե` բակի տաղավարում նկատել է Հայկ Մարտիրոսյանին ինչ-որ անձի հետ զրուցելիս: Սպասել է, որ նրանք ավարտեն խոսակցությունը, որպեսզի փաստաթղթերը փոխանցի Հայկ Մարտիրոսյանին: Ակամա ներկա է գտնվել նրանց խոսակցությանը, որը տևել է 15-20 րոպե: Հնարավոր է, որ այդ խոսակցության ընթացքում նրանք իրեն նույնիսկ նկատած չեն էլ եղել: Խոսակցությունը եղել է Հայկ Մարտիրոսյանի և մի տղամարդու միջև, ում դեմքը չի հիշում, սակայն խոսելաձևից նույնականացնում է ամբաստանյալի հետ: Հայկ Մարտիրոսյանը դրական է տրամադրված եղել իր հետ զրուցող անձի հանդեպ, նրան ասել է, որ 10.000.000 ՀՀ դրամից ավել արժեք ունեցող զարդերը, որոնք հափշտակել է, կամավոր վերադարձնի, որպեսզի հարցը չհասնի իրավապահ մարմիններին: Զրուցակիցն էլ ասել է, որ զարդերը չկան, չի կարող վերադարձնել, դրանց փոխարեն 10.000.000 ՀՀ դրամ գումար չի կարող վճարել, այդքան չի «ձգի» գումարային տեսանկյունից, դրանց փոխարեն ամենաշատը կարող է վճարել 4.000.000 ՀՀ դրամ գումար՝ այն էլ մաս-մաս: Այդ տղամարդը չի առարկել 10.000.000 ՀՀ դրամի վերաբերյալ, այլ ընդամենն ասել է, որ կարող է վճարել 4.000.000 ՀՀ դրամ գումար: Հայկ Մարտիրոսյանն էլ ասել է, որ խոսքը 4.000.000 ՀՀ դրամից ավել ընդհանուր արժեք ունեցող զարդերի մասին է: Ակամա գտնվելով այդ նույն վայրում` չէր լսի նրանց խոսակցությունը և դա իրեն չէր հետաքրքրի, եթե խոսակցության ընթացքում չմատնանշվեր Բարսեղ Թումանյանի անունը: Քանի որ ունի երաժշտական կրթություն` լսել է Բարսեղ Թումանյան անուն ազգանունը: Նրան ծանոթ չէ, սակայն ճանաչում է որպես երգիչ, հայտնի անձ: Խոսակցության ավարտից հետո Հայկ Մարտիրոսյանը մոտեցել է իրեն, ում փոխանցել է հաշվապահական փաստաթղթերը: Եթե Հայկ Մարտիրոսյանին բակում նկատած չլիներ, ապա փաստաթղթերը կհանձներ նրա կնոջը: Խոսակցության ավարտից հետո Հայկ Մարտիրոսյանից պարզել է, որ հափշտակված իրերը հանդիսացել են Բարսեղ Թումանյանի ժառանգությունը: Հ.Մարտիրոսյանն իրեն հայտնել է, որ այդ տղամարդու հետ հանդիպել է, որպեսզի այդ հարցը միմյանց միջև լուծեն առանց իրավապահ մարմիններին դիմելու: Հետագայում Հայկ Մարտիրոսյանից հետաքրքրվել է դեպքի վերաբերյալ, վերջինս էլ հայտնել է, որ այդ կապակցությամբ քրեական գործ է հարուցվել, որը քննվում է քննչական մարմնում: Դատական նիստի մասին իրեն տեղեկացրել է Հայկ Մարտիրոսյանը` նիստից մեկ օր առաջ:
Սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են նաև մեղադրանքի հիմքում դրված հետևյալ ապացույցները.
- ոստիկանության բաժին ինքնակամ ներկայանալու մասին 2017 թվականի մայիսի 10-ի արձանագրությունը, որի համաձայն` Հակոբ Անդրեյի Ասլանյանն ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին և հայտարարել, որ 2016 թվականի մարտ ամսին Երևան քաղաքի Վ.Այգեկցու 84 տան կից ավտոտնակում տեղադրված չհրկիզվող պահարանի դուտը կոտրելու եղանակով գաղտնի հափշտակել է ոսկյա զարդեր,
- դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին 2017 թվականի մայիսի 11-ի արձանագրությունը, որի համաձայն` դեպքի վայր է հանդիսանում Երևան քաղաքի Վ. Այգեկցու 84 տան կից ավտոտնակը: Դեպքի վայրի զննության մասնակից Հակոբ Ասլանյանը դեպքի վայրի զննության ընթացքում մատնացույց է արել ավտոտնակում առկա չհրկիզվող պահարանը ու այդտեղ տեղադրված երկայթա ձողը` հայտարարելով, որ հիշյալ երկաթյա ձողի միջոցով բացել և այդ չհրկիզվող պահարանից հափշտակել է ողջ ոսկյա զարդերը և թանկարժեք իրերը: Դեպքի վայրի զննության ընթացքում Հ.Ասլանյանի կողմից մատնանշած երկաթյա ձողը վերցվել է: Բացի այդ, դեպքի վայրի զննության ընթացքում չհրկիզվող պահարանի փականի վրա տեղադրված է եղել բանալի, որը, սակայն արգելափակված է եղել փականի մեջ և չի բացել այն,
- առգրավում կատարելու մասին 2017 թվականի մայիսի 11-ի արձանագրությունը, որի համաձայն`նույն օրն Ի.Թումանյանից առգրավվել է Հ. Ասլանյանի կողմից չհրկիզվող պահարանից հափշտակված և կրկին այդտեղ տեղադրված թանկարժեք իրերը` թվով 2 թևնոց, թվով 3 շղթա, թվով 5 կուլոն, թվով 4 խաչ, թվով 5 մետաղադրամ, թվով 2 զույգ ականջօղ, թվով 1 զույգ ճարմանդ, թվով 1 շագանակագույն քար և թվով 9 մատանի,
- առգրավում կատարելու մասին 2017 թվականի հունիսի 07-ի արձանագրությունը, որի համաձայն` նույն օրը «Յանա-Գոռ» ՍՊԸ-ից առգրավվել է Հակոբ Ասլանյանի կողմից հափշտակված, Էմմա Կիրակոսյանի անվամբ գրավադրված թվով 4 մետաղադրամները,
- դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 1207-17 եզրակացությունը, որի համաձայն` փորձաքննության տրամադրված Երևան քաղաքի Վ.Այգեկցի 84 տան հարակից ավտոտնակում տեղադրված չհրկիզվող պահարանի բացվող փեղկի, վերջինիս շրջանակի և վրադիր փականի եռամաս սողնակների արտաքին մակերեսների վրա առկա վնասվածքները և հետքերը մեխանիկական բնույթի են և կարող էին առաջանալ ինչպես փորձաքննության ներկայացված երկաթյա ձողի, այնպես էլ նմանատիպ պինդ, համեմատաբար հարթ, տափակ եզրամաս ունեցող առարկայի կամ գործիքի հետ ներգործության` չհրկիզվող պահարանի բացվող փեղկի և դրա շրջանակի արանքը մտցնելու, սեղմել, քաշելու արդյունքում, ինչի հետևանքով բացվող փեղկը կարող է հեռանալ շրջանակից և բացվել: Փորձաքննության տրամադրված վրադիր փականի մեջ առկա սուվալդների բանալու ատամնավոր հատվածների հետ փոխներգործող հատվածների վրա բացի տևական շահագործման ընթացքում առաջացած հետքերից, որոնք պատված են աղտոտվածության շերտանստվածքներով, այլ թարմ բնույթի հետքեր և վնասվածքներ չհայտնաբերվեցին: Փորձաքննության տրամադրված բանալին մտնում է վրադիր փականի բանալու համար նախատեսված անցքի մեջ և փոխներգործվում վերջինիս մեջ առկա սուվալդների աշխատարար հատվածների հետ, աշխատեցնում, բացում, փակում են այն, ինչը թույլ է տալիս եզրակացնել, որ փորձաքննության տրամադրված բանալին պատկանում է վրադիր փականին: Փորձաքննությանը տրամադրված բանալիի արտաքին մակերեսների մանրադիտակային հետազոտության արդյունքում վերջինիս վրա պատճենահանման նյութի մասնիկներ, ինչպես նաև խարտվածքների տեսքով հետքեր չհայտնաբերվեցին: Բանալին գտնվում է վնասված-ծռված վիճակում,
- դատանյութագիտական և դատաապրանքագիտական համալիր փորձաքննության եզրակացությունը, որի համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացրած զարդերի ընդհանուր շուկայական արժեքը, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, կարող է կազմել շուրջ 3.205.000 ՀՀ դրամ գումար,
- «Գուդավի» ՍՊԸ գրավատան թիվ 17424 վարկային պայմանագրի պատճենն այն մասին, որ Հակոբ Ասլանյանը 10.03.2016 թվականին «Գուդավի» ՍՊԸ-ում 300.000 ՀՀ դրամի դիմաց գրավադրել է ոսկյա զարդեր: «Գուդավի» ՍՊԸ գրավատան թիվ 17429 վարկային պայմանագրի պատճենն այն մասին, որ Հակոբ Ասլանյանը 11.03.2016 թվականին «Գուդավի» ՍՊԸ-ում 130.000 ՀՀ դրամի դիմաց գրավադրել է ոսկյա զարդեր: «Գուդավի» ՍՊԸ գրավատան թիվ 17473 վարկային պայմանագրի պատճենն այն մասին, որ Հակոբ Ասլանյանը 23.03.2016 թվականին «Գուդավի» ՍՊԸ-ում 752.000 ՀՀ դրամի դիմաց գրավադրել է ոսկյա զարդեր: «Գուդավի» ՍՊԸ գրավատան թիվ 17489 վարկային պայմանագրի պատճենն այն մասին, որ Հակոբ Ասլանյանը 25.03.2016 թվականին «Գուդավի» ՍՊԸ-ում 530.000 ՀՀ դրամի դիմաց գրավադրել է ոսկյա զարդեր: «Գուդավի» ՍՊԸ գրավատան թիվ 17907 վարկային պայմանագրի պատճենն այն մասին, որ Հակոբ Ասլանյանը 08.07.2016 թվականին «Գուդավի» ՍՊԸ-ում 430.000 ՀՀ դրամի դիմաց գրավադրել է ոսկյա զարդեր: «Գուդավի» ՍՊԸ գրավատան թիվ 18400 վարկային պայմանագրի պատճենն այն մասին, որ Հակոբ Ասլանյանը 24.11.2016 թվականին «Գուդավի» ՍՊԸ-ում 70.000 ՀՀ դրամի դիմաց գրավադրել է ոսկյա զարդեր: «Գուդավի» ՍՊԸ գրավատան թիվ 17508 վարկային պայմանագրի պատճենն այն մասին, որ Հակոբ Ասլանյանը 30.03.2016 թականին «Գուդավի» ՍՊԸ-ում 430.000 ՀՀ դրամի դիմաց գրավադրել է ոսկյա զարդեր: «Յանա-Գոռ» ՍՊԸ կրեդիտավորման թիվ 0373 պայմանագրի պատճենն, այն մասին, որ Էմմա Կիրակոսյանը 21.04.2017 թվականին «Յանա-Գոռ» ՍՊԸ-ում 395.000 ՀՀ դրամի դիմաց գրավադրել է թվով 4 մետաղադրամներ: «Յանա-Գոռ» ՍՊԸ-ի կրեդիտավորման թիվ 0055 պայմանագրի պատճենն այն մասին, որ Գոհար Ոսկանյանը 21.01.2017 թվականին «Յանա-Գոռ» ՍՊԸ-ում 135.000 ՀՀ դրամի դիմաց գրավադրել է թվով 2 մետաղադրամներ: «Յանա-Գոռ» ՍՊԸ-ի կրեդիտավորման թիվ 0132 պայմանագրի պատճենն այն մասին, որ Գոհար Ոսկանյանը 13.02.2017 թվականին «Յանա-Գոռ» ՍՊԸ-ում 130.000 ՀՀ դրամի դիամց գրավադրել է թվով 1 մետաղադրամ: «Յանա-Գոռ» ՍՊԸ-ի կրեդիտավորման թիվ 0086 պայմանագրի պատճենն այն մասին, որ Գոհար Ոսկանյանը 27.01.2017 թվականին «Յանա-Գոռ» ՍՊԸ-ում 130.000 ՀՀ դրամի դիմաց գրավադրել է թվով 1 մետաղադրամ:
Դատարանում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտվել են նաև իրեղեն ապացույց ճանաչված զարդերը:
(…)
2016 թվականի հունվար ամսին տոիժող Իզաբելլա Թումանյանն իր Երևան քաղաքի Վ.Այգեկցու 84 տունը վարձակալությամբ հանձնել է ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանին և նրա կնոջը Գոհար Ոսկանյանին:
Տուժող Ի.Թումանյանը նշված տանը հարակից ունեցել է ավտոտնակ, որտեղ գտնվող մետաղյա պահարանում պահել է իր թանկարժեք իրերը: Ավտոտնակն ամբաստանյալին վարձակալությամբ հանձնված չի եղել և տուժողը, ավտոտնակի փականը կողպելով, դրա բանալին պահել է իր մոտ:
Մետաղյա պահարանի փականը գտվել է անսարք վիճակում՝ բանալին մնացած է եղել փականում և դուրս չի եկել: 2016 թվականի մարտ ամսին Երևան քաղաքի Վ.Այգեկցու 84 տան կոյուղու հետ խնդիրներ են առաջացել և ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանը, առաջացած խնդիրները կարգավորելու նպատակով կոտրել է ավտոտնակի կախովի փականը և այդտեղից վերցրել շինարարական գործիքներ: Այդ մասին ամբաստանյալ Հ.Ասլանյանի կինը՝ Գ․Ոսկանյանը զանգահարել և հայտնել է տուժող Ի.Թումանյանին: Իզաբելլա Թումանյանը Գոհար Ոսկանյանին հայտնել է, որ ավտոտնակում առկա չհրկիզվող պահարանում դրված են իրեն պատկանող թանկարժեք իրերը, միաժամանակ զգուշացրել է չհրկիզվող պահարանին ձեռք չտալ, մինչև մասնագետ հրավիրելը և չհրկիզվող պահարանի դռան փականը սարքելը: Գոհար Ոսկանյանն այդ խոսակցության մասին նույն օրը հայտնել է ամուսնուն՝ Հակոբ Ասլանյանին:
2016 թվականի սկզբին Հակոբ Ասլանյանը Երևան քաղաքի Տերյան 1 հասցեում զբաղվել է մսամթերքի առ ու վաճառքով, սակայն շուտով բիզնեսում անհաջողություններ է ունեցել և բավականին մեծ պարտքեր կուտակել իրեն մսամթերք մատակարարած անձանց: Չկարողանալով մարել իր կողմից կուտակած պարտքերը՝ ամբաստանյալ Հ.Ասլանյանը որոշել է գաղտնի հափշտակել չհրկիզվող պահարանում առկա թանկարժեք իրերը:
Այդ նպատուով 2016 թվականի մարտի սկզբին, չպարզված օրը, Հակոբ Ասլանյանը, տեխնիկական միջոց հանդիսացող մետաղյա ձողի միջոցով բացել է Երևան քաղաքի Վ.Այգեկցու 84 տանը կից գտնվող ավտոտնակում առկա, պահեստարան հանդիսացող չհրկիզվող պահարանի դուռը, և այնտեղից գաղտնի հափշտակել է Իզաբելլա Թումանյանին պատկանող 3.205.000 ՀՀ դրամի արժողության հետևյալ թանկարժեք իրերը՝
- մատանի՝ 7,916 գր, առկա 9 անգույն քարերը՝ ադամանդներ, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 130.000 ՀՀ դրամ,
- մատանի՝ 7,629գր, առկա 7 կանաչ գույնի քարերը՝ խրիզոպրազ, բազմաթիվ կոտրվածքներով և խրիզոպրազի բեկորներով, 875 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 154.500 ՀՀ դրամ,
- մատանի՝ 6,379 գր, առկա բազմաթիվ անգույն քարերը՝ ապակի, թվով 15 կապույտ քարերը՝ սինթետիկ կորունդ, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 86.000 ՀՀ դրամ,
- մատանի՝ 7,320 գր, առկա բազմաթիվ անգույն քարերը՝ ֆիանիտներ, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 99.000 ՀՀ դրամ,
- մատանի՝ 4, 886 գր, առկա բազմաթիվ անգույն և կանաչ քարերը՝ ֆիանիտներ, 1 կանաչ գույնի քարը՝ ապակի, 583 հարգի ոսկի, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 66.000 ՀՀ դրամ,
- մատանի՝ 4,119 գր, առկա 1 հատ անգույն քարը՝ սինթետիկ լեյկոսապֆիր, 583 հարգի ոսկի, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 55.500 ՀՀ դրամ,
- մատանի՝ 4,333 գր, առկա 8 անգույն քարը՝ ադամանդներ, 1 կանաչ գույնի քարը՝ սինթետիկ զմրուխտ, 583 հարգի ոսկի, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 91.000 ՀՀ դրամ,
- մատանի՝ 2.592 գր, առկա 1 հատ կաթիլաձև սպիտակավուն քարը՝ արհեստական օպալ, 583 հարգի ոսկի, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 36.000 ՀՀ դրամ,
- մատանի՝ 6,701 գր, առանց քարերի, 958 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 147.500 ՀՀ դրամ,
- մետաղադրամ՝ 5 հատ, 21,370 գր, առանց քարերի, 900 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 369.000 ՀՀ դրամ,
- 2 կախազարդ, կլորաձև, 3,368 գր, առանց քարերի, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 45.500 ՀՀ դրամ,
- 2 կախազարդ, խաչ, 2,724 գր, առանց քարերի, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 37.000 ՀՀ դրամ,
- կախազարդ, խաչ, 1,554 գր, առանց քարերի, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 21.000 ՀՀ դրամ,
- կախազարդ, խաչ, 2,372 գր, առկա 11 հատ կարմիր գույնի քարերը՝ շպինել, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 35.000 ՀՀ դրամ,
- զույգ ականջօղեր, 13,007գր, առկա 2 հատ կանաչաերկնագույն քարերը՝ արհեստական օպալ, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 43.000 ՀՀ դրամ,
- զույգ ականջօղեր, 3,019գր, առկա 22 անգույն քարերը՝ ադամանդներ, 2 հատ կաթիլաձև կանաչ գույնի քարերը զմրուխտներ, ցածր որակի, 750 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 272.000 ՀՀ դրամ,
- զույգ ճարմանդ, 11,868 գր, առանց քարերի, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 160.000 ՀՀ դրամ,
- 1 հատ քար, 3,616 գր, առկա 1 հատ դարչնագույն քարը՝ ծխագույն քվարց, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 1.000 ՀՀ դրամ,
- ապարանջան, 21, 531 գր, առանց քարերի, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 291.000 ՀՀ դրամ,
- 2 հատ ապարանջան, 22, 512 գր, առանց քարերի, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 304.000 ՀՀ դրամ,
- կախազարդով շղթա, 6,662 գր, առանց քարերի, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 115.000 ՀՀ դրամ,
- կախազարդ, 3,773 գր, առանց քարերի, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 76.000 ՀՀ դրամ,
- շղթա, 3,823 գր, առանց քարերի, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 52.000 ՀՀ դրամ,
- շղթա, 3,731 գր, առանց քարերի, 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 50.000 ՀՀ դրամ,
- 2 հատ վզնոց, յուրաքանչյուրի երկարությունը ~40 սմ, առկա սպիտակ գույնի քարերը՝ աճեցրած մարգարիտ, յուրաքանչյուրը 2.000 ՀՀ դրամ, ընդհանուր 4.000 ՀՀ դրամ,
- 2 հատ վզնոց, յուրաքանչյուրի երկարությունը ~40 սմ, առկա սպիտակ գույնի քարերը՝ աճեցրած մարգարիտ, յուրաքանչյուրը 1.000 ՀՀ դրամ, ընդհանուր 2.000 ՀՀ դրամ,
- 7 հատ վզնոց, յուրաքանչյուրի երկարությունը ~40 սմ, առկա վարդագույն քարերը՝ աճեցրած մարգարիտ, յուրաքանչյուրը 1.000 ՀՀ դրամ, ընդհանուր 7.000 ՀՀ դրամ,
- 2 հատ վզնոց, յուրաքանչյուրի երկարությունը ~91 սմ, առկա մանուշակագույն քարերը՝ աճեցրած մարգարիտ, յուրաքանչյուրը 2.000 ՀՀ դրամ, ընդհանուր 4.000 ՀՀ դրամ,
- թևնոց, առկա սպիտակ գույնի քարերը՝ աճեցրած մարգարիտ, փականը և թևնոցի 3 հատ գնդաձև մասերը՝ 583 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 7.500 ՀՀ դրամ,
- մետաղադրամ՝ 2 հատ, 17,191 գր, 900 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 296.000 ՀՀ դրամ,
- մետաղադրամ՝ 2 հատ, 8,542 գր, 900 հարգի ոսկու, 2016 թվականի ապրիլի դրությամբ 147.400 ՀՀ դրամ։
(…)
Այսպիսով վերլուծելով ամբաստանյալ Հակոբ Անդրեյի Ասլանյանին առաջադրված մեղադրանքը, նրա, տուժողի, վկաների ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված մնացած ապացույցները`դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հակոբ Անդրեյի Ասլանյանը կատարել տեխնիկական միջոցի, այն է՝ երկաթյա ձողի գործադրմամբ հատուկ պահպանման համար նախատեսված սարքավորումից՝ չհրկիզվող պահարանից ուրիշի գույքի խոշոր չափերով գաղտնի հափշտակություն, նրա արարքը 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով սխալ է որակված, ամբաստանյալ Հ.Ասլանյանի հարկավոր է մեղավոր ճանաչել 2021 թվականի մայիսի 05-ին ընդունված և սույն դատավճռի կայացման պահին ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով:
Դատարանը նման հետևության է հանգում հաշվի առնելով հետևյալը.
Նախ և առաջ դատարանը հարկ է համարում վկայակոչել 2022 թվականի հուլիսի 01-ին ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 483-րդ հոդվածի 7-րդ մասը, որի համաձայն՝ այն քրեական գործերը, որոնցով մինչև սույն օրենսգիրքն ուժի մեջ մտնելը դատական քննություն նշանակելու մասին որոշում է կայացվել, քննվում և լուծվում են մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող կարգով:
Սույն քրեական գործը դատական քննություն նշանակվել 2017 թվականի նոյեմբերի 13-ին, ուստի այն քննվում և լուծվում է մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող կարգով:
1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (այսուհետ՝ նախորդ քրեական դատավարության օրենսգիրք) 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…) Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: (…)»:
Նախորդ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»:
Նույն օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚:
Նախորդ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
Նույն օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
(…)
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
«Սույն գլխում զգալի չափ է համարվում հանցագործության պահին Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը), իսկ գողության միջոցով հափշտակություն կատարելու պահին` Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը):
Սույն գլխում և սույն օրենսգրքի 216-րդ հոդվածում խոշոր չափ է համարվում հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից երեքհազարապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը):
Սույն գլխում և սույն օրենսգրքի 216-րդ հոդվածում առանձնապես խոշոր չափ է համարվում հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեքհազարապատիկը գերազանցող գումարը (արժեքը):»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակությունը`
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
2. Գողությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
(…)
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով:
3. Գողությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով,
1.1) բնակարան ապօրինի մուտք գործելով,
(…)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:»:
2022 թվականի հուլիսի 01-ին ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի
1. Գողությունը՝ գաղտնի հափշտակությունը`
պատժվում է տուգանքով՝ առավելագույնը քսանապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝
ութսունից հարյուր հիսուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
2. Գողությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) տուժողի մարմնի վրայից, հագուստից, պայուսակից, այլ պահոցից կամ օբյեկտից,
3) տեխնիկական միջոցի, հատուկ հարմարեցված սարքավորման կամ այլ առարկայի կամ միջոցի գործադրմամբ կամ այլ եղանակով գույքի պաշտպանության կամ պահպանման համար նախատեսված սարքավորումը,
համակարգը, կառույցը կամ այլ միջոցը ոչնչացնելով, վնասելով կամ շրջանցելով կամ
4) խոշոր չափերով՝
պատժվում է տուգանքով` քսանապատիկից հիսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝
հարյուր հիսունից երկու հարյուր յոթանասուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝
մեկից երեք տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով:
Նույն օրենսգրքում օգտագործվող հիմնական հասկացությունները սահմանող 3-րդ հոդվածի 17-րդ կետի համաձայն՝ սույն օրենսգրքում հափշտակված գույքի, պատճառված գույքային վնասի, հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված կամ ստացված գույքի կամ օգուտի մանր չափ է համարվում 500.000 Հայաստանի Հանրապետության դրամը չգերազանցող գումարը (արժեքը), իսկ խոշոր չափ է համարվում 5 միլիոն Հայաստանի Հանրապետության դրամը չգերազանցող գումարը (արժեքը):
Քրեական իրավունքում համընդհանուր ճանաչում ստացած հիմնարար սկզբունք է և իրավունքի գերակայության կարևորագույն տարր է հանդիսանում քրեական օրենքի հետադարձ ուժի հարցը, այն է՝ «(...) «չկա հանցագործություն և պատիժ, եթե այն սահմանված չէ օրենքով» (nullum crimen, nulla poena sine lege) կանոնը: Այն բացառիկ նշանակություն ունի մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգում, հետևաբար նշված սկզբունքից շեղումը բացարձակապես անթույլատրելի է: Սա նշանակում է, որ անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե արարքը կատարելու ժամանակ գործող օրենքով այն հանցագործություն չի համարվել, ինչպես նաև հանցանք կատարած անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն այն օրենքով, որը գործել է նրա կողմից արարքը կատարելու ժամանակ:
Ժամանակի ընթացքում քրեական օրենքի գործողության ընդհանուր կանոնն ունի նաև բացառություն:
Քրեական օրենքը հետադարձ ուժ է ստանում, այսինքն` դրա գործողությունը տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց վրա հետևյալ դեպքերում.
1. նոր օրենքը վերացնում է արարքի հանցավորությունը (ապաքրեականացում),
2. նոր օրենքը մեղմացնում է պատիժը,
3. նոր օրենքն այլ կերպ բարելավում է հանցանք կատարած անձի վիճակը:
Ինչպես երևում է վերոգրյալից, քրեական օրենքին հետադարձ ուժ տալու պայմանները սպառիչ են և ունեն իմպերատիվ բնույթ, այսինքն` եթե նոր ընդունված օրենքը պարունակում է վերը նշված պայմաններից առնվազն մեկը, ապա իրավակիրառող մարմինը պարտավոր է դրա գործողությունը տարածել մինչև օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են այն, սակայն ունեն դատվածություն:
Նոր քրեական օրենքը համարվում է արարքի հանցավորությունը բացառող, եթե՝
ա) այդ օրենքով հանցագործություն չի համարվում այն արարքը, որը նախկին օրենքով հանցագործություն էր (լրիվ ապաքրեականացում),
բ) արարքը չի դադարում հանցագործություն լինելուց, սակայն հանցակազմն այնպիսի փոփոխությունների է ենթարկվում, որ հանցավոր համարվող արարքների շրջանակը նեղանում է (մասնակի ապաքրեականացում):
Մասնակի ապաքրեականացման դեպքերը կարող են վերաբերել հանցակազմի առանձին տարրերին կամ հատկանիշներին, ծանրացնող հանգամանքներին և այլն:
Այսպիսով, ի տարբերություն 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 2022 թվականի հուլիսի 01-ին ուժի մեջ մտած քրեական օրենսգրքի համաձայն՝ հափշտակված գույքի խոշոր չափ է հանդիսանում 500.000-5.000.000 ՀՀ դրամ գումարը, իսկ առանձնապես խոշոր չափն արդեն 5.000.000 ՀՀ դրամը գերազանցող գումարն է: Հետևաբար, դատարանը հաստատված համարելով, որ ամբաստանյալ Հակոբ Անդրեյի Ասլանյանը տեխնիկական միջոցի, այն է՝ երկաթյա ձողի գործադրմամբ հատուկ պահպանման համար նախատեսված սարքավորումից՝ չհրկիզվող պահարանից կատարել է ուրիշի գույքի 3.205.000 ՀՀ դրամի հափշտակություն, արձանագրում է, որ արարքի քրեաիրավական որակման իմաստով Հ.Ասլանյանի վիճակը բարելավվել է, նրա արարքը համապատասխանում է 2022 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերին։
Արարքի՝ մեղադրանքի կողմի տրված քրեաիրավական գնահատականի հետ չհամաձայնվելիս դատարանը հիմք է ընդունում հետևյալը.
Մեղադրանքի կողմը հիմնավորված է համարել, որ ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանը 2016 թվականի մարտի սկզբին, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, երկաթյա ձողի գործադրմամբ բացել է Երևան քաղաքի Վ.Այգեկցի 84 տան հարակից գտնվող ավտոտնակում տեղադրված, պահեստարան հանդիսացող չհրկիզվող պահարանի դուռը, ապօրինի մուտք գործել ներս և այնտեղից գաղտնի հափշտակել Իզաբելլա Թումանյանին պատկանող, առանձնապես խոշոր չափերի հասնող շուրջ 11.744.000 ՀՀ դրամի ոսկյա զարդեր և թանկարժեք իրեր: Ընդ որում հատկանշական է, որ մեղադրանքի որոշակիության տեսանկյունից անհասկանալի է, թե հատկապես ինչ է հափշտակել ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանը և հափշտակված իրերից յուրաքանչյուրն ինչ արժեքի է:
Որպես տուժող Իզաբելլա Թումանյանին պատկանող և հափշտակված թանկարժեք իրերի ընդհանուր արժեքը 11.744.000 ՀՀ դրամ լինելու փաստը և ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանին այդ գումարի չափով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց, նախաքննության մարմինը նշել է տուժող Իզաբելլա Թումանյանի և նրա հարազատների ցուցմունքները:
Տուժողն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում չհրկիզվող պահարանից հափշտակված իրերի և դրանց արժեքների վերաբերյալ իր ցուցմունքով հայտնել է հետևյալը.
- արծաթե երկու շերեփ` «ցարական» գերբով, ոսկեջրած և նույնատիպ 12 հատ ճաշի գդալ և 6 հատ թեյի գդալ, որոնք իրենց հնության համար, բոլորը միասին տուժողը գնահատել է շուրջ 2.880.000 ՀՀ դրամ,
- 3 հատ մեկ կամ մեկ ու կես մետր երկարության, յուրաքանչյուրը 100 հատից ավել բնական մարգարիտներով շարան, որոնցից յուրաքանչյուրը տուժողը գնահատել է 150.000 ՀՀ դրամ,
- 25 հատից ավելի արծաթե մետաղադրամներ` հոբելյանական, որոնց մեջ առկա են եղել 50 և 100 ԱՄՆ դոլարանոց մետաղադրամներ, ընդհանուր արժեքը տուժող Ի.Թումանյանը գնահատել է շուրջ 500.000 ՀՀ դրամ,
- արծաթյա կոմպլեկտ, որի մեջ մտել են մեկ զույգ օղեր, մատանի և կոլյե, որոնց ընդհանուր արժեքն ըստ տուժողի՝ շուրջ 150.000 ՀՀ դրամ է,
- երկու կոմպլեկտ օբսիդիանից դանակ և պատառաքաղներ, յուրաքանչյուր կոմպլեկտի արժեքը շուրջ 150.000 ՀՀ դրամ,
- 15 հատ ռուսական «ցարական» 10 կոպեկանոց մետաղադրամներ և 8 հատ ռուսական «ցարական» 5 կոպեկանոց մետաղադրամներ, որոնցից 10 կոպեկանոց մետաղադրամի արժեքն ըստ տուժողի՝ շուրջ 480.000 ՀՀ դրամ է, իսկ 5 կոպեկանոցի արժեքը` 280.000 ՀՀ դրամ,
- ոսկյա կոլյե, իր 4 կարատանոց և 0.5 կարատանոց զմրուխտներով, որը տուժող Իզաբելլա Թումանյանը գնահատել է շուրջ 1.500.000 ՀՀ դրամ,
- 3 հատ ոսկյա մատանիներ, որոնցից երկուսը կապույտ գույնի սապֆիրներով են եղել, իսկ մյուսն առանց դրանց` նշանի մատանի, դրանցից մեկը` սապֆիրովը տուժողի կողմից գնահատվել է շուրջ 250.000 ՀՀ դրամ,
երկրորդ սափֆիրովը` շուրջ 200.000 ՀՀ դրամ, իսկ առանց սափֆիրինը` շուրջ 150.000 ՀՀ դրամ գումար,
- տարբեր տեսակի ոսկե զարդեր:
Սույն քրեական գործի քննության ընթացքում հայտնաբերվել և դատանյութագիտական և դատաապրանքագիտական համալիր փորձաքննության են ներկայացվել ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանի կողմից հափշտակված թանկարժեք իրերը, որոնց ընդհանուր շուկայական արժեքը, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, 2016 թվականի ապրիլ ամսվա դրությամբ կազմել է 3.205.000 ՀՀ դրամ. Մինչդեռ, տուժողի ցուցմունքի համաձայն իրենից հափշտակված թանկարժեք իրերի ընդհանուր արժեքը կազմել է շուրջ 11.744.000 ՀՀ դրամ: Վերոգրյալից բխում է, որ տուժողի պնդմամբ չհրկիզվող պահարանից հափշտակված և չհայտնաբերված մնացած թանկարժեք իրերի արժեքը կազմում է շուրջ 8.539.000 ՀՀ դրամ, ինչի վերաբերյալ հավաստի որևէ ապացույց սույն քրեական գործի քննությամբ ձեռք չբերվեց:
Վերոգրյալ փաստական հանգամանքների լույսի ներքո դատարանը բացառապես տուժող Իզաբելլա Թումանյանի ցուցմունքների հիման վրա չի կարող հաստատված համարել, որ, օրինակ, արծաթե «ցարական» գերբով, ոսկեջրած երկու շերեփի և նույնատիպ 12 հատ ճաշի գդալներ և 6 հատ թեյի գդալների արժեքը կազմել է շուրջ 2.880.000 ՀՀ դրամ, իսկ ոսկյա կոլյեի արժեքը՝ շուրջ 1.500.000 ՀՀ դրամ: Ընդորում հատկանշական է, որ, օրինակ, հափշտակված մարգարտե վզնոցներից յուրաքանչյուրը տուժող Իզաբելլա Թումանյանը գնահատել է շուրջ 150.000 ՀՀ դրամ, մինդեռ փորձաքննությամբ դրանք գնահատվել են 1.000-2.000 ՀՀ դրամ: Ինչ վերաբերում է տուժողի բարեկամներ՝ վկաներ Բարսեղ Թումանյանի և Նարինե Թումանյանի ցուցմունքների, ապա դրանք թերևս վկայում են թանկարժեք իրերի հափշտակության փաստի մասին, սակայն թույլ չեն հաստատված համարելու դրանց կոնկրետ արժեքները: Վկա Լիլիթ Մխիթարյանի ցուցմունքը, դատարանի գնահատմամբ, ևս բավարար չէ հաստատված համարելու ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանի կողմից 11.744.000 ՀՀ դրամի հափշտակություն կատարելու մեղադրանքը:
Դատարանը, անդրադառնալով ամբաստանյալ Հակոբ Անդրեյի Ասլանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցին, գտնում է հետևյալը.
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
Նույն օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Ըստ բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի՝ հանցագործությունները դասակարգվում են՝ ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների:
(…)
3. Միջին ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում հինգ տարի ժամկետով ազատազրկումը, ինչպես նաև անզգուշությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում տասը տարի ժամկետով ազատազրկումը:»:
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
1) երկու տարի՝ ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
2) հինգ տարի՝ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
(…)
2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը: Տևող հանցագործության դեպքում վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է արարքը դադարելու, իսկ շարունակվող հանցագործության դեպքում` վերջին արարքը կատարելու պահից:
(…)»:
1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե անցել են վաղեմության ժամկետները:
Նույն հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն` վերը նշված հիմքով գործի վարույթի կարճում և քրեական հետապնդման դադարեցում չի թույլատրվում, եթե դրա դեմ առարկում է մեղադրյալը: Տվյալ դեպքում գործի վարույթը շարունակվում է սովորական կարգով:
Վերոհիշյալ իրավանորմերի համալիր վերլուծությունից հետևում է, որ քրեական օրենսդրությամբ, կապված արարքի բնույթից և հանրության համար վտանգավորության աստիճանից, նախատեսված են քրեական պատասխանատվության ենթարկելու տարբեր ժամկետներ, որոնց անցնելու դեպքում կատարված արարքը կորցնում է իր վտանգավորությունը, և անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից: Վերոգրյալի հիման վրա քրեադատավարական օրենքը վաղեմության ժամկետն անցնելը դիտում է որպես քրեական գործի վարույթը և քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանք` սահմանելով, որ քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե անցել են վաղեմության ժամկետները:
Միևնույն ժամանակ քրեադատավարական օրենքը վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու պարտադիր նախապայման է դիտում մեղադրյալի համաձայնությունը, որի բացակայությունը ենթադրում է վարույթի շարունակում ընդհանուր կարգով (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի և 6-րդ մասի մանրամասն վերլուծությունը mutatis mutandis Անահիտ Հայկի Սաղաթելյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԳԴ5/0022/01/10 որոշումը, Սիրաժ Ղամբարյանի և այլոց գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2014 թվականի մարտի 28-ի թիվ ԵՇԴ/0055/01/11 որոշումը, Հրանտ Մազմանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2015 թվականի մարտի 27-ի թիվ ԵԿԴ/0121/11/14 որոշումը):
Այսպես՝ 1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը,
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին,
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը,
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն,
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը,
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար,
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ,
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը
(…)»:
Նույն օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ մեղադրական դատավճիռը բովանդակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալին մեղավոր ճանաչելու և նրա նկատմամբ քրեական պատիժ կիրառելու, իսկ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` քրեական պատիժ չկիրառելու կամ պատժից ազատելու մասին դատարանի որոշումը:
Նշվածից բխում է, որ այն դեպքերում երբ դատարանը ժխտողական պատասխան կտա 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ ենթակետով նախատեսված հարցին, դրանով իսկ կհաստատի, որ ամբաստանյալը ենթակա չէ պատժի իր կատարած հանցանքի համար, և պետք է կայացնի մեղադրական դատավճիռ՝ առանց պատժի նշանակման:
Հիմք ընդունելով նշվածը դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր առմամբ, այն անձը, որը կատարել է քրեական օրենսգրքի որևէ հոդվածով նախատեսված արարք (հանցագործություն), անվերապահորեն ենթակա է տվյալ նորմի սանկցիայի սահմաններում նախատեսված պատժի (բացառությամբ 64-րդ հոդվածով նախատեսված ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու դեպքերի), սակայն թե 1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի, և թե 365-րդ հոդվածի կարգավորումների համակարգային վերլուծության արդյունքում կարելի է եզրահանգել, որ օրենսդիրն ըստ դատավճռում պատժի հարցերի հետ կապված ընդունվող որոշումների դրանք դասակարգել է երեք տեսակի.
ա) մեղադրական դատավճիռ՝ առանց պատժի նշանակման,
բ) մեղադրական դատավճիռ՝ պատիժ նշանակելով,
գ) մեղադրական դատավճիռ՝ պատժից (կրումից) ազատելով:
Հետևաբար, դատարանն իրավասու է կայացնելու մեղադրական դատավճիռ առանց պատժի նշանակման՝ առնվազն այն դեպքում, երբ դատաքննության ընթացքում հայտնաբերվում է, որ անցել են ամբաստանյալին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետները:
Այսպիսով, անդրադառնալով սույն քրեական գործի փաստերին դատարանը հաստատված է համարում, որ որ Հակոբ Անդրեյի Ասլանյանը կատարել է 2021 թվականի մայիսի 05-ին ընդունված և 2022 թվականի հուլիսի 01-ի ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով արգելված արարք, որը միջին ծանրության հանցանք է: Դատարանն արձանագրում է, որ Հ.Ասլանյանի կատարած արարքն ավարտված համարվելու օրվանից անցել է ավելի քան երկու տարի, վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատված չի եղել նոր հանցագործությամբ (համաձայն՝ «Դատալեքս» դատական տեղեկատվական համակարգի տվյալների): Հետևաբար ելնելով վերոգրյալ մեկնաբանություններից՝ դատարանը գտնում է, ամբաստանյալ Հակոբ Անդրեյի Ասլանյանի նկատմամբ պատիժ չպետք է նշանակվի։
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցին՝ դատարանը գտնում է, որ սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2 թևնոցը, 3 շղթաները, 5 կուլոնները, 4 խաչերը, 5 մետաղադրամները, երկու զույգ ականջօղերը, մեկ զույգ ճարմանդները, շագանակագույն քարը և 9 մատանիները, 4 մետաղադրամները պետք է հանձնել տուժող Իզաբելլա Թումանյանի տնօրինությանը, իսկ իրեղեն ապացույց ճանաչված երկաթյա ձողը՝ ոչնչացնել:
Անդրադառնալով տուժող Ի.Թումանյանի կողմից ներկայացրած քաղաքացիական հայցին՝ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
1998 թվականի հուլիսի 01-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն ՙՔրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով:»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության:»:
Քաղաքացիական հայցի հիմքին և առարկային վերաբերող վերոշարադրյալ քրեադատավարական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Ա.Մկրտչյանի և Ա.Ստեփանյանի գործերով կայացված որոշումներում։
Մասնավորապես, Ա.Մկրտչյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։
Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի: (…)»: (Ավետիս Մկրտչյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը:
Ա.Ստեփանյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում: Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս (…):
(…) դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը» (Ալվարդ Չուբարի Ստեփանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԼԴ/0327/01/10 որոշման 21-րդ կետը):
Հաշվի առնելով, որ քրեական գործի նախաքննության ընթացքում հայտնաբերված և իրեղեն ապացույց ճանաչված թանկարժեք իրերը, քրեական գործի վարույթի ավարտից հետո ենթակա է վերադարձման տուժող Իզաբելլա Թումանյանին, իսկ հափշտակված մյուս գույքի արժեքի վերաբերյալ ապացույցներ քրեական գործում առկա չեն՝ դատարանը գտնում է, որ քաղաքացիական հայցը՝ ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանից հօգուտ տուժող Իզաբելլա Թումանյանի՝ որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում, 9.340.000 (ինը միլիոն երեք հարյուր քառասուն հազար) ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու պահանջի մասին, ենթակա է մերժման:
Անդրադառնալով դատական ծախսերի հարցին՝ դատարանը գտնում է, որ դատանյութագիտական և դատապրանքագիտական համալիր փորձաքննության արժեքը՝ 504.000 (հինգ հարյուր չորս հազար) ՀՀ դրամը որպես դատական ծախս պետք է բռնագանձել Հակոբ Անդրեյի Ասլանյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջե։(…)»։

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջները
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022թ-ի հուլիսի 14-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազ Ս․Խաչատրյանը՝ միջնորդելով այն բեկանել, մեղադրյալ Հակոբ Ասլանյանին մեղավոր ճանաչել 2003թ-ի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել 6 տարի ժամկետով ազատազրկումը։
Իր վերաքննիչ բողոքը դատախազ Ս․Խաչատրյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով.
«(…)Գտնում եմ, որ Դատարանը ԵԱՔԴ/0164/01/17 դատավճռով ճիշտ չի կիրառել նյութական օրենքը՝ մեղադրյալի արարքին տվել է մեղմ իրավական գնահատական, ինչպես նաև թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում՝ քրեական գործում առկա ապացույցները չի ենթարկել գնահատման վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցները իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ինչը որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։
Դատարանը պատշաճ չի գնահատել գործում առկա, նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված առանցքային ապացույցները, առանց հիմնավոր պատճառաբանության դրանք արժանահավատ չհամարելով, հանգել է սխալ եզրահանգման։
(…)
Վերոգրյալի համատեքստում և մեջբերված իրավադրույթների լույսի ներքո հարկ է արձանագրել, որ Դատարանն առանց պատճառաբանության հաստատված է համարել, որ Հակոբ Ասլանյանը հափշտակել է միայն 5 պայմանագրերով գրավադրված, ինչպես նաև պահարանում հայտնաբերված զարդերը, սակայն որևէ կերպ չի անդրադարձել մյուս երկու պայմանագրերով գրավադրված զարդերին, որոնք դատաքննության ընթացքում ներկայացվել են դատարանին: Նշված 2 պայմանագրերի առկայությունն ինքնին արդեն վկայում է այն հանգամանքի մասին, որ Հակոբ Ասլանյանի կողմից հափշտակվել է ավել գույք, քան հաստատված է համարել դատարանը։
Բացի նշված պայմանագրերից, Հակոբ Ասլանյանի կողմից դատարանի կողմից հաստատված համարվածից ավել գույք հափշտակելու մասին են վկայում նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հաստատված հետևյալ ապացույցները։
Տուժող Իզաբելլա Ռոբերտի Թումանյանի ցուցմունքներով, որոնցով վերջինս հստակ նշել է չհրկիզվող պահարանի պարունակությունը և դրանց արժեքները։
2006 թվականից ընտանիքի ողջ ոսկյա զարդերը և թանկարժեք իրերը տեղադրել է Վ.Այգեկցու 84 հասցեում գտնվող ավտոտնակում առկա չհրկիզվող պահարանում, մասնավորապես, արծաթե երկու շերեփ՝ ցարական գերբով, ոսկեջրած, նույնատիպ թվով 12 հատ ճաշի գդալ և թվով 6 հատ թեյի գդալ, որոնք իրենց հնության համար, բոլորը միասին արժեցել են շուրջ 2.880.000 ՀՀ դրամ: Առկա է եղել նաև թվով 3 հատ 1 կամ 1.5 մետր երկարության, յուրաքանչյուրը թվով 100 հատից ավել բնական մարգարիտներով շարան, որոնցից ամեն մեկը կարժենար մոտ 150.000 ՀՀ դրամ գումար: Առկա է եղել նաև արծաթե մետաղադրամներ՝ հոբելյանական, թվով 25 հատից ավելի, որոնց մեջ առկա են եղել 50 և 100 ԱՄՆ դոլարանոց մետաղադրամներ, որոնց ընդհանուր արժեքը կազմել է շուրջ 500.000 ՀՀ դրամ գումար: Առկա է եղել նաև արծաթյա կոմպլեկտ, որի մեջ մտել են մեկ զույգ օղեր, մատանի և կոլյե, որոնց ընդհանուր արժեքը շուրջ 150.000 ՀՀ դրամ է եղել: Առկա է եղել նաև թվով 2 կոմպլեկտ օբսիդիանից դանակ և պատառաքաղներ, յուրաքանչյուր կոմպլեկտը արժեցել է շուրջ 150.000 ՀՀ դրամ: Առկա են եղել նաև թվով 15 հատ ռուսական ցարական 10 կոպեկանոց մետաղադրամներ և թվով 8 հատ ռուսական ցարական 5 կոպեկանոց մետաղադրամներ: Դրանցից 10 կոպեկանոցի հատը արժեցել է շուրջ 480.000 ՀՀ դրամ, իսկ 5 կոպեկանոցը՝ 280.000 ՀՀ դրամ: Առկա է եղել նաև ոսկյա կոլյե, իր 4 կարատանոց և 0.5 կարատանոց զմրուխտներով, որը արժեցել է շուրջ 1.500.000 ՀՀ դրամ: Առկա են եղել նաև թվով 3 հատ ոսկյա մատանիներ, որոնցից երկուսը կապույտ գույնի սափֆիրներով են եղել, իսկ մյուսը առանց դրանց՝ նշանի մատանի, դրանցից մեկը՝ սափֆիրովը, արժեցել է շուրջ 250.000 ՀՀ դրամ, երկրորդ սափֆիրովը՝ շուրջ 200.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ առանց սափֆիրինը՝ շուրջ 150.000 ՀՀ դրամ գումար: Բացի նկարագրվածից, առկա են եղել նաև տարբեր տեսակի ոսկե զարդեր, որոնց ցուցակը ցուցմունքին կից՝ գրավատան պայմանագրի ձևով ներկայացրել է: Ողջ ոսկյա իրերը տեղադրված են եղել մեկ զարդատուփի մեջ, որտեղ մետաղադրամները դրված են եղել առանձին՝ փաթեթավորված թղթի մեջ։
Վկա Հայկ Լևոնի Մարտիրոսյանի ցուցմունքերով, համաձայն որոնց վերջինս հանդիպում է ունեցել Հակոբ Ասլանյանի հետ, քննարկել տեղի ունեցածը, որի ժամանակ Հակոբ Ասլանյանը ասել է, որ չհրկիզվող պահարանում բացի գրավադրված իրերից եղել է մոտ 3.000.000 ՀՀ դրամից 4.000.000 ՀՀ դրամի չափով իրեր, որոնք սակայն չի կարող հետ վերադարձնել՝ չպարզաբանելով, թե որտեղ են դրանք և ինչ է արել դրանց հետ: Այդ խոսակցության ժամանակ Հակոբ Ասլանյանը առաջարկել է ժամանակի ընթացքում, ամիս-ամիս փոխհատուցել այդ իրերի գումարները շուրջ 4.000.000 ՀՀ դրամի չափով, սակայն ինքը չի համաձայնվել, քանի որ ըստ Իզաբելլա Թումանյանի այդտեղ 10.000.000 ՀՀ դրամի իրեր են եղել։
Մեղադրյալ Հակոբ Ասլանյանի հետ կատարված առերես հարցաքննության ժամանակ վկա Հայկ Մարտիրոսյանը պնդել է իր վերը նշված ցուցմունքները։
Վկա Նաիրա Համբարձումի Թումանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ Իզաբելլա Թումանյանի հետ գտնվում է մոտ հարաբերությունների մեջ և տեղյակ է, որ ամուսնու ծնողները և Իզաբելլա Թումանյանը իրենց թանկարժեք իրերը և ոսկյա զարդերը պահել են Վ.Այգեկցի 84 տանը կից գտնվող ավտոտնակում տեղադրված չհրկիզվող պահարանում: Այդ չհրկիզվող պահարանի պարունակությունը տեսել է անձամբ, ինչպես 2005 թվականից մինչև 2006 թվականը այդ տանը բնակվելու ժամանակ, այդպես էլ տարբեր առիթների ժամանակ այդ տանը գտնվելու ընթացքում։
Դատաքննության ընթացքում մեղադրանքի կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված վկա Լիլիթ Մխիթարյանի ցուցմունքը, համաձայն որի՝ զբաղվում է հաշվապահական գործունեությամբ: Ամբաստանյալ Հակոբ Ասլանյանին և տուժող Իզաբելլա Թումանյանին չի ճանաչում, նրանց հետ որևէ առնչություն չի ունեցել: 2008 թվականից ճանաչում է Հայկ Մարտիրոսյանին, ում հաճախ օգնել է հաշվապահական հարցերում: Հաշվապահական փաստաթղթեր փոխանցելու նպատակով զանգահարել է Հայկ Մարտիրոսյանին, սակայն վերջինս չի պատասխանել իր հեռախոսազանգերին: Քանի որ ճանաչել է նրա կնոջը՝ Կարինեին, որոշել է փաստաթղթերը փոխանցել նրան, ուստի այդ նպատակով գնացել է նրանց բնակության հասցե՝ Քոչարի 10: Հասնելով այդ հասցե՝ բակի տաղավարում նկատել է Հայկ Մարտիրոսյանին ինչ-որ անձի հետ զրուցելիս: Սպասել է, որ նրանք ավարտեն խոսակցությունը, որպեսզի փաստաթղթերը փոխանցի Հայկ Մարտիրոսյանին: Ակամա ներկա է գտնվել նրանց խոսակցությանը, որը տևել է 15-20 րոպե։
Հնարավոր է, որ այդ խոսակցության ընթացքում նրանք իրեն նույնիսկ նկատած չեն էլ եղել։
Խոսակցությունը եղել է Հայկ Մարտիրոսյանի և մի տղամարդու միջև, ում դեմքը չի հիշում, սակայն խոսելաձևից նույնականացնում է ամբաստանյալի հետ: Հայկ Մարտիրոսյանը դրական է տրամադրված եղել իր հետ զրուցող անձի հանդեպ, նրան ասել է, որ 10.000.000 ՀՀ դրամից ավել արժեք ունեցող զարդերը, որոնք հափշտակել է, կամավոր վերադարձնի, որպեսզի հարցը չհասնի իրավապահ մարմիններին: Զրուցակիցն էլ ասել է, որ զարդերը չկան, չի կարող վերադարձնել, դրանց փոխարեն 10.000.000 ՀՀ դրամ գումար չի կարող վճարել, այդքան չի «ձգի» գումարային տեսանկյունից, դրանց փոխարեն ամենաշատը կարող է վճարել 4.000.000 ՀՀ դրամ գումար՝ այն էլ մաս-մաս: Այդ տղամարդը չի առարկել 10.000.000 ՀՀ դրամի վերաբերյալ, այլ ընդամենն ասել է, որ կարող է վճարել 4.000.000 ՀՀ դրամ գումար: Հայկ Մարտիրոսյանն էլ ասել է, որ խոսքը 4.000.000 ՀՀ դրամից ավել ընդհանուր արժեք ունեցող զարդերի մասին է: Ակամա գտնվելով այդ նույն վայրում՝ չէր լսի նրանց խոսակցությունը և դա իրեն չէր հետաքրքրի, եթե խոսակցության ընթացքում չմատնանշվեր Բարսեղ Թումանյանի անունը: Քանի որ ունի երաժշտական կրթություն՝ լսել է Բարսեղ Թումանյան անուն ազգանունը: Նրան ծանոթ չէ, սակայն ճանաչում է որպես երգիչ, հայտնի անձ։
Վերը նշված ապացույցները դատարանի կողմից պատճաշ գնահատման և վերլուծության չեն ենթարկվել, դատարանն առանց որևէ պատճառաբանության դրանք արժանահավատ չի համարել այն դեպքում, երբ տուժողի այն ցուցմունքը, որ պահարանում առկա են եղել այլ զարդեր ևս ամբողջությամբ հիմնավորվել է վերը նշված վկաների ցուցմունքներով։
Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ձեռք չեն բերվել հափշտակված ապրանքների քանակի վերաբերյալ տուժողի և վկաների ցուցմունքներն անարժանահավատության մասին վկայող որևէ փաստական տվյալ, այլ ընդհակառակը, ձեռք են բերվել մեղադրյալի ցուցմունքների անարժանահավատության մասին վկայող փաստական տվյալներ, ինչպես նախաքննության, այնպես էլ հետագայում դատաքննության ընթացքում Հակոբ Ասլանյանը պնդել է, որ բացի պահարանում հայտնաբերված և թվով 5 պայմանագրերով գրավադրված զարդերից այլ զարդեր չի հափշտակել, սակայն դատաքննության ընթացքում պարզվել է, որ առկա է ևս թվով 2 պայմանագիր, որոնցով ևս Հակոբ Ասլանյանը գրավադրել է հափշտակված զարդեր, սակայն դրա մասին չի հայտնել ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում։
Այսինքն, դատարանն առանց որևէ հիմնավոր պատճառաբանության մեղադրյալի ցուցմունքներին տվել է ավելի մեծ ապացուցողական նշանակություն։
Անդրադառնալով դատարանի կողմից հափշտակված զարդերի արժեքների վերաբերյալ կատարված հետևություններին հարկ է փաստել, որ դատարանը հիմք ընդունելով մարգարտե վզնոցների՝ փորձաքննության հաստատված արժեքը և հիմք ընդունելով այն հանգամանքը, որ այն զգալի ցածր է տուժողի կողմից հայտած արժեքից, եկել է չհիմնավորված հետևության, որ նման իրավիճակ է առկա նաև տուժողի կողմից նշված, չհայտնաբերված զարդերի արժեքների մասով, ինչը, որևէ պարագայում չի կարող հիմնավորված համարվել։
Եթե նույնիսկ նշված մարգարտե վզնոցների վերաբերյալ տուժողի կողմից նշված արժեքը ավելի բարձր է փորձաքննությամբ նշված արժեքից, ինչից ելնելով է դատարանը հիմնավորված համարել, որ մյուս զարդերի վերաբերյալ ևս տուժողի կողմից նշվել է բարձր արժեք, ապա բացի չպատճառաբանված հետևությունների, դատական ակտում նշված հետևությունը հիմնավորող որևէ փաստական տվյալ առկա չէ, ուստի դատարանի հետևությունն այդ մասով չի կարող հիմնավոր և պատճառաբանված համարվել։
Բացի այդ, եթե նույնիսկ ընդունենք, որ տուժողի կողմից նշվել է ավելի բարձ արժեք, ապա այդ դեպքում վերջիվերջո ինչքան է կազմում հափշտակված մյուս ապրանքների ընդհանուր արժեքը և արդյոք այդ հանգամանքը հաշվի առնելու դեպքում ևս հանցագործությամբ պատճառված վնասը հանդիսանում է խոշոր չափի։ Դատարանն այս առումով ևս որևէ վերլուծություն չի կատարել, դատական ակտով առկա չէ այդ մասին որևէ նշում, ինչի արդյունքում Հակոբ Ասլանյանի արարքին այս մասով չի տրվել քրեաիրավական գնահատական(…)»։
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022թ-ի հուլիսի 14-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել նաև պաշտպան Հ.Անանյանը՝ միջնորդելով արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով ճանաչել և հռչակել մեղադրյալ Հակոբ Ասլանյանի անմեղությունը 2003թ-ի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ կամ կայացնել նրա նկատմամբ 2021թ-ի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին որոշում՝ Հակոբ Ասլանյանին ազատելով դատական ծախսերի վճարման պարտավորությունից։
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Հ․Անանյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով.
«(…)Հանգում եմ հետևության՝ դատարանի դատավճիռն ամբաստանյալ Հ․Ասլանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով ինչպես մեղավոր ճանաչելու, այնպես էլ այդ պարագայում քրեական հետապնդման վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և վարույթը կարճելու միջնորդության առկայության պարագայում անձի մեղավորության հարցին անդրադառնալու, ինչպես նաև դատական ծախսեր դնելու մասերով հիմնավորված և պատճառաբանված չէ: Դատական ակտով պատշաճ պատճառաբանություն առկա չէ Հ.Ասլանյանի կողմից հափշտակություն կատարելու (հատկապես սուբյեկտիվ կողմի) համար մեղավոր ճանաչելու, փաստական տվյալները և ապացույցները սխալ գնահատելու, դատավարական նորմերը կամայական մեկնաբանելու, պաշտպանության կողմի փաստարկները պատշաճ չվերլուծելու արդյունքում թույլ է տվել դատավարական և նյութական իրավունքի էական խախտումներ, ինչը հանգեցրել է դատական սխալի։
(…)
Հարգելի դատարան, եթե Հակոբ Ասլանյանը կատարել է գողություն, ինչը ենթադրում է ուրիշի գույքի ապօրինի, շահադիտական, անհատույց հափշտակություն՝ անվերադարձ վերցնելու մտադրությամբ, ապա այդ դեպքում, ինչու այդ ոսկյա իրերը և զարդերը չի վաճառել, ինչի դիմաց կստանար մոտ 1 մլն ավելի դրամ, և իր պարտքերը գրեթե ամբողջությամբ կմարեր: Ի վերջո, բոլորին հայտնի է, որ վաճառքի դեպքում ավելի շատ գումար են առաջարկում, քան գրավադրման դեպքում, քանի որ գրավադրումն իրականացվում է գրավադրողի համար ոչ շահեկան պայմաններով: Որպես հիշեցում նշենք, որ մետաղագիտական, հեմոլոգիական և ապրանքագիտական փորձաքննության եզրակացության համաձայն՝ Հակոբ Ասլանյանի կողմից վերցված ոսկյա իրերի արժեքը կազմում է 3.118.500 ՀՀ դրամ։
Հակոբ Ասլանյանը մարտ ամսին կնքել է 5 գրավի պայմանագիր, և պարտաճանաչ կերպով յուրաքանչյուր ամիս վճարել է այդ պայմանագրերով նախատեսված տոկոսները, որպեսզի ոսկիները չկորցնի, իսկ դրա միակ նպատակը եղել է ոսկիները հետ վերադարձնելը: Բացառություն է կազմել միայն մեկ պայմանագիր, որով Հակոբ Ասլանյանի տված վարկի չափը կազմել է 430.000 ՀՀ դրամ գումար, սակայն ինքը տեղեկացված է եղել, որ շուրջ 6 ամիս գրավատունը ոսկեղենը չի իրացնելու: Ընդ որում՝ այդ ամբողջ ժամանակահատվածում՝ 3-4 ամիս, ինքն անընդմեջ զանգահարել է գրավատուն, այցելել, վստահեցրել, խնդրել, որ ոսկեղենը չիրացնեն, քանի որ Հակոբ Ասլանյանը մտադրություն է ունեցել թե մայր գումարը և թե տոկոսները վճարելու և ոսկեղենը վերցնելու, ինչը և արել է։
(…)
Դատարանն առանց որևէ հիմնավորման և պատճառաբանության Հ.Ասլանյանին մեղսագրվող արարքում մեղավոր ճանաչելուց հետո մեղսագրվող արարքը համապատասխանեցրել է 01.07.2022 թվականին ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական օրենսգրքի հանցակազմին, որի պարագայում հափշտակության գումարի չափի փոփոխությամբ պայմանավորված՝ արարքի քրեաիրավական որակումը ծանր հանցագործությունից փոխվել է միջին ծանրության, ինչի պայմաններում դատավճիռ կայացնելու պահին լրացած են եղել Հ.Ասլանյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար վաղեմության ժամկետները: Առաջին ատյանի դատարանը թեև արձանագրել է վաղեմության ժամկետները լրացած լինելու հանգամանքը, սակայն այդ և մեղադրյալի կողմից այդ հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատվելու կամահայտնության պայմաններում քրեական հետապնդումը դադարեցնելու փոխարեն կայացրել է մեղադրական դատավճիռ՝ դատական ծախսերի հաշվարկմամբ։
(…)
Առաջին ատյանի դատարանի գնահատմամբ 1998 թվականին ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-5-րդ կետերով նախատեսված հարցերին տվել է սպառիչ և հիմնավորված պատասխաններ, որից հետո պատասխանել նույն հոդվածի նույն մասի 6-րդ կետով նախատեսված հարցին, գտել է, որ անձի նկատմամբ հնարավոր չէ պատիժ նշանակել՝ քրեական պատասխանատվության ժամկետներն անցած լինելու պատճառաբանությամբ՝ Դատարանը մոռացության մատնել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի կարգավորումները, համաձայն որ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, ի թիվս այլնի, եթե լրացել է քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար նախատեսված վաղեմության ժամկետները և անձը համաձայնվում է այդ հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելուն, այլ կերպ ասած՝ վաղեմության ժամկետները լրացած լինելու և անձի կողմից ոչ ռեաբիլիտացնող հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելուն համաձայն լինելու դեպքում վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է դադարեցնել քրեական հետապնդումը և կարճել գործով վարույթը, ինչը տվյալ դեպքում դատարանի կողմից չի կատարվել: Դատարանն ընդհանրապես չի անդրադարձել նաև պաշտպանության կողմի միջնորդությանը՝ քրեական հետապնդումը վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով դադարեցնելու վերաբերյալ, մինչդեռ հարուցված միջնորդության վերաբերյալ պարտավոր էր կայացնել պատճառաբանված որոշում։
Դատարանի կողմից թույլ տրված վերոնշյալ սխալը, ի թիվս այլ իրավական հետևանքների, առաջացրել է Հ․Ասլանյանի համար նաև դատական ծախսեր վճարելու անհիմն պարտավորություն, քանի որ 1998 թկականին ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական դատավարության համաձայն՝ դատական ծախսերը դատավճռով կարող են դրվել դատապարտյալի վրա, իսկ քրեական պատասխանատվության ժամկետների լրացած լինելու պայմաններում, անթույլատրելի է անձին՝ արհեստականորեն դատապարտյալի քրեադատավարական կարգավիճակով օժտելու հետևանքով, «ստիպել» վճարել դատական ծախսերը
Այսպիսով, փաստում ենք, որ տվյալ դեպքում առաջին ատյանի դատարանը ոչ միայն առանց որևէ հիմնավորման և պատճառաբանության հանգել է սխալ հետևության Հ.Ասլանյանին մեղագրվող արարքի քրեաիրավական որակման համատեքստում, այլ նաև մոռացության տվել է քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետների անցած լինելու (դրա կիրառումը բացառող հանգամանքների բացակայության դեպքում) պայմաններում մեղադրական դատավճիռ կայացնելու անհնարինության մասին, ինչով ոչ միայն խախտել է Հ․Ասլանյանի անմեղության կանխավարկածը, այլև վերջինիս նկատմամբ անհիմն և ապօրինի կերպով սահմանել է դատական ծախսերի վճարման պարտավորություն (…)»։
Վերաքննիչ դատարանում դատաքննության ընթացքում պաշտպան Հ.Անանյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացրեց վերաքննիչ բողոը և պնդեց այն, մեղադրյալ Հ.Ասլանյանը միացավ պաշտպանի բողոքին։
Տուժող Ի.Թումանյանն առարկեց պաշտպան Հ.Անանյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ՝ միանալով դատախազ Ս.Խաչատրյանի վերաքննիչ բողոքին։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները
Ստուգելով գործի փաստական և իրավական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով պաշտպանի և մեղադրյալի հիմնավորումները պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, նրանց առարկությունները դատախազի վերաքննիչ բողոքի դեմ, ինչպես նաև տուժողի դիրքորոշումը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022թ-ի հուլիսի 14-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազ Ս.Խաչատրյանի և մեղադրյալ Հակոբ Ասլանյանի պաշտպան Հ.Անանյանի վերաքննիչ բողոքները՝ մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ։
Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած 2021թ-ի հունիսի 30-ի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (այսուհետ՝ նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրք) 22-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ։ Նույն օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն փարատվել օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի։
Անդրադառնալով ապացույցների արժանահավատության հատկանիշներին՝ Վճռաբեկ դատարանն Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«(…)Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը (…) վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը։ Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում։ Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից։
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը։ Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում։ Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները։
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա (…)»։
Անդրադառնալով ապացույցների բավարարության հարցին՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է նաև, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշում):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ Դավիթ Ղամբարյանի և այլոց վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0087/01/12 քրեական գործով 2013թ-ի սեպտեմբերի 13-ի, Գրիգոր Ղլիջյանի վերաբերյալ թիվ ԳԴ5/0005/01/14 քրեական գործով 2015թ-ի փետրվարի 27-ի, Վիկտոր Հայրապետյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0036/01/16 քրեական գործով 2019թ-ի նոյեմբերի 7-ի և այլ որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է նախատեսում գողության՝ ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակության համար։ Հափշտակություն քրեաիրավական եզրույթը ենթադրում է ուրիշի գույքն ապօրինի անհատույց շահադիտական նպատակով վերցնելը կամ այն հանցավորինը կամ այլ անձինը դարձնելը, եթե հանցավորն այդ գույքը տնօրինելու կամ օգտագործելու իրական հնարավորություն է ունեցել։ Վերոգրյալից հետևում է, որ գողության օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշը` գործողությունը, դրսևորվում է նրանում, որ ուրիշի գույքը հանցավորի կողմից վերցվում և հանցավորինը կամ այլ անձինն է դարձվում։ Միաժամանակ, հարկ է նշել, որ տվյալ գործողությունները կարող են կատարվել բազմաթիվ եղանակներով, սակայն արարքն ավարտված կհամարվի այն պահից, երբ հանցավորը գույքը վերցնելուց, իրենը կամ մեկ ուրիշինը դարձնելուց հետո այն տնօրինելու կամ օգտագործելու իրական հնարավորություն ունենա։
Վերոգրյալի համատեքստում վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ գողության հանցակազմն առկա է յուրաքանչյուր դեպքում, երբ հանցավորը, առաջնորդվելով շահադիտական դրդումներով, առանց օրինական հիմքի և անհատույց վերցնում կամ իրենը (մեկ ուրիշինն) է դարձնում ուրիշի գույքը, իսկ հանցանքն ավարտված է համարվում ցանկացած եղանակով այն տնօրինելու կամ օգտագործելու իրական հնարավորություն ունենալու պահից։
Վերոշարադրյալ իրավական վերլուծությունների համատեքստում գնահատելով գործի փաստական հանգամանքները, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը, մեղադրյալ Հակոբ Ասլանյանի նկատմամաբ կայացնելով մեղադրական դատավճիռ, հանգել է իրավաչափ և փաստարկված հետևության։
Այպես, մեղադրյալ Հակոբ Ասլանյանի կողմից գողության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողությունների կատարման փաստը հաստատվում է ինչպես անմիջապես մեղադրյալի, այնպես էլ նրա կնոջ՝ Գոհար Ոսկանյանի, տուժող Իզաբելլա Թումանյանի, վկա Հայկ Մարտիրոսյանի և այլոց ցուցմունքներով։ Մասնավորապես, վկայակոչված վերոշարադրյալ ապացույցներից բխում է, որ Հայկ Ասլանյանը, 2016թ-ի հունվարից վարձակալելով Իզաբելլա Թումանյանին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Վ.Այգեկցու 84 տունը և տեղեկացված լինելով դրան կից ավտոտնակում չհկիզվող պահարանի առկայության, ինչպես նաև ավտոտնակը վարձակալությամբ հանձնված չլինելու մասին, 2016թ-ի մարտի սկզբներին տեխնիկական միջոցի՝ մետաղյա ձողի գործադրմամբ բացել է պահեստարան հանդիսացող չհրկիզվող պարահանը և այնտեղից գաղտնի հափշտակել է Իզաբելլա Թումանյանին պատկանող թանկարժեք իրերը։ Այսինքն՝ Հայկ Ասլանյանը, առաջնորդվելով շահադիտական դրդումներով, այն է՝ իրեն մսամթերք առաքած անձանց հանդեպ կուտակած պարտքերը մարելու նպատակով, Իզաբելլա Թումանյանի կողմից նախօրոք զգուշացված լինելով ավտոտնակում գտնվող չհրկիզվող պահարանի պարունակության և այն ձեռք տալու արգելքի մասին, տուժողին պատկանող գույքի պահպանման համար նախատեսված միջոցը վնասելով և մետաղյա ձողի գործադրմամբ բացելով չհկիզվող պահարանը, ապօրինի, անհատույց վերցրել և իրենն է դարձրել՝ գրավադրման եղանակով փաստացի տնօրինել է դրանում առկա թանկարժեք իրերը։
Վերաքննիչ դատարանը շեշտում է հատկապես այն հանգամանքը, որ վերոնշյալ հանցավոր գործողությունների կատարումն ընդունում է նաև մեղադրյալ Հակոբ Ասլանյանը՝ չհամաձայնելով արարքի իրավական որակմանը։ Այս առումով անդրադառնալով Հակոբ Ասլանյանի արարքում գողության հանցակազմի բացակայության վերաբերյալ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում ներկայացված պատճառաբանություններին, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ գողացված գույքը տնօրինելու կամ օգտագործելու եղանակը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ չի հանդիսանում, դեռ ավելին՝ հանցանքն ավարտված համարելու համար չի պահանջվում նաև հանցավորի կողմից հափշտակված գույքը փաստացի տնօրինել կամ օգտագործել, այլ բավարար է նման վարքագիծ դրսևորելու իրական հնարավորության առկայությունը։

Վերոշարադրյալի համատեքստում վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում պաշտպանի դիրքորոշումն առ այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմը բացակայում է, քանի որ Հակոբ Ասլանյանը տուժողին պատկանող հափշտակված գույքը չի վաճառել, այլ գրավադրել է՝ հետագայում վերադարձնելու նպատակով, քանի որ հանցանքն ավարտվել է Իզաբելլա Թումանյանին պատկանող գույքն ապօրինի և անհատույց վերցնելու և այն տնօրինելու իրական հնարավորության առկայության պահից, իսկ տնօրինման փաստացի եղանակն արարքի որակման տեսանկյունից էական նշանակություն չունի և կարող է գնահատվել միայն մեղադրյալի նկատմամբ պատժատեսակ ու պատժաչափ ընտրելիս։
Անդրադառնալով դատախազ Ս.Խաչատրյանի վերաքննիչ բողոքում մեղադրյալ Հակոբ Ասլանյանին վերագրվող արարքը վերաորակելու մասին Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի հետևության իրավաչափության վիճարկման հիմքում դրվող պատճառաբանություններին, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում իր ամրագրումը գտած ՀՀ Սահմանադրության 67-րդ հոդվածով ու Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով յուրաքանչյուրի համար երաշխավորված մեղադրանքից պաշտպանվելու իրավունքի կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ ինչպես առաջին ատյանի և վերաքննիչ դատարանները, այնպես էլ վճռաբեկ դատարանը մեղադրյալի նկատմամբ գործը քննելիս և լուծելիս չեն կարող դուրս գալ նրան առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից, որը, ի թիվ, արարքի քրեաիրավական որակման, ներառում է նաև արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում դրված փաստական հանգամանքները։ Ընդ որում, եթե դատարանը, առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված փաստական հանգամանքների շրջանակից դուրս չգալու պայմանով իրավասու է փոխել մեղադրյալին վերագրվող արարքին տված իրավական գնահատականը, ապա ինչպես քրեական գործի քննության ընթացքում, այնպես էլ դրա արդյունքում դատական ակտ կայացնելիս դատարանը չի կարող քննարկման առարկա դարձնել այնպիսի փաստական հանգամանքներ, որոնք արտացոլված չեն եղել անձին առաջադրված մեղադրանքում։ Հակառակ մեկնաբանության պարագայում մեղադրանքից պաշտպանության իրավունքը կլինի վերացական ու պատրանքային, քանի որ պաշտպանության կողմը բավարար ժամանակ և հնարավորություն չի ունենա պաշտպանվելու դատական ակտով անձին մեղսագրված, սակայն ի սկզբանե մեղադրանքի ծավալում չընդգրկված փաստական տվյալներից (մանրամասն տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ Արթուր Սերոբյանի վերաբերյալ 2007թ-ի մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-46/07, Արկադի Պապյանի վերաբերյալ 2010թ-ի նոյեմբերի 10-ի թիվ ՏԴ/0115/01/09, Սմբատ Գրիգորյանի վերաբերյալ 2017թ-ի օգոստոսի 30-ի ԿԴ2/0054/01/15, Կարեն Կունգուրցևի վերաբերյալ 2018թ-ի հուլիսի 20-ի թիվ ԼԴ/0141/01/14 գործերով որոշումները)։
Վերոշարադրյալի համատեքստում արձանագրելով հանդերձ, որ թեև Հակոբ Ասլանյանին մեղադրանք է առաջադրվել Իզաբելլա Թումանյանին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի հասնող՝ շուրջ 11.744.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա զարդեր և թանկարժեք իրեր գողանալու համար, սակայն մեղադրանքի բովանդակությունից պարզ չէ, թե մեղադրյալը կոնկրետ ինչ է հափշտակել և ինչ արժեք


է ունեցել հափշտակված գույքերից յուրաքանչյուրը։ Ընդ որում, մեղադրանքում վկայակոչված չափի հափշտակված գույքի տեսակի և արժեքի մասին հաստատապես
հետևություն հնարավոր չէ կատարել նաև տուժողի և վկաների ցուցմունքներով՝ պայմանավորված դրանք միջև առկա հակասություններով ու անհստակություններով, ինչպիսի պայմաններում վերաքննիչ դատարանը զրկված է 11.744.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույք հափշատկված լինելու հանգամանքը գնահատելու և այդ կապակցությամբ հիմնավոր հետևության հանգելու, իսկ պաշտպանության կողմը մեղադրանքից արդյունավետ պաշտպանվելու հնարավորությունից։
Միևնույն ժամանակ վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Հակոբ Ասլանյանի կողմից հափշտակված գույքի տեսակի և արժեքի մասին տվյալներ են պարունակում միայն գործի նյութերում առկա թվով հինգ պայմանագրերը, որոնցով հաստատապես ապացուցվում է միայն 3.205.000 ՀՀ դրամի արժողությամբ գույքի հափշակելու փաստը, ինչը 2021թ-ի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի համաձայն՝ համապատասխանում է խոշոր չափի գույքային վնասին, ինչով պայմանավորված Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը Հակոբ Ասլանյանին մեղավոր է ճանաչել 2021թ-ի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով։
Վերաքննիչ դատարանը, ի թիվ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից դատաքննությամբ հետազոտված և վիճարկվող դատավճռի հիմքում դրված ապացույցների, վերլուծելով ու գնահատելով նաև վերոշարադրյալ փաստական տվյալները, գործի նյութերում առկա ապացույցներից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ, մեղադրյալի մեղավորության մասին չփարատվող կասկածները մեկնաբանելով նրա օգտին, Հակոբ Ասլանյանին վերագրվող արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում դրված փաստական հանգամանքների համատեքստում հանգում է հետևության առ այն, որ տվյալ դեպքում առկա չէ նրա կողմից՝ մեղադրանքի ձևակերպմամբ նկարագրված չափի հափշտակություն կատարելու փաստը «հիմնավոր կասկածից» վեր ապացուցողական չափանիշի համապատասխան հաստատող փոխկապակցված ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը հիմք կտար, բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հետևություն անելու առ այն, որ նա մեղավորությամբ կատարել է իրեն վերագրվող արարքը, ուստի վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը գործի նյութերով հաստատված համարելով միայն 3.205.000 ՀՀ դրամի չափով հափշտակություն կատարած լինելու փաստը և ըստ այդմ Հակոբ Ասլանյանին մեղավոր ճանաչելով 2021թ-ի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով, հանգել է իրավաչափ և փաստարկված եզրակացության։
Պաշտպան Հ.Անանյանի վերաքննիչ բողոքի սահմաններում անդրադառնալով մեղադրյալ Հակոբ Ասլանյանի վրա դատական ծախսերը փոխհատուցելու պարտավորություն սահմանելու մասին Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշման իրավաչափության հարցին, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Արմեն Բաղդասարյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0009/11/13 գործով 2013թ-ի սեպտեմբերի 13-ի, Գևորգ Խնուսյանի և մյուսների վերաբերյալ թիվ ԵԷԴ/0030/01/12 գործով 2013թ-ի հոկտեմբերի 18-ի և Լաուրա Զաքարյանի վերաբերյալ ԵԱՔԴ/0086/11/17 գործով 2019թ-ի ապրիլի 11-ի որոշումներով ՀՀ վճռաբեկ դատարանն

իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ քրեական գործով վարույթը և (կամ) քրեական հետապնդումը բացառող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված հիմքերը դասակարգվում են «արդարացնող» («ռեաբիլիտացիոն») և «ոչ
արդարացնող» («ոչ ռեաբիլիտացիոն») հիմքերի, որոնք շահագրգիռ անձանց համար տարբեր իրավական հետևանքներ են առաջանում։ Այսպես, ռեաբիլիտացիոն որևէ հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելիս կամ գործի վարույթը կարճելիս անձը ձեռք է բերում արդարացվածի կարգավիճակ, հետևաբար ստանում է նաև անօրինական կամ չհիմնավորված քրեական հետապնդման արդյունքում իր խախտված իրավունքների և ազատությունների վերականգնման, ինչպես նաև պատճառված վնասի հատուցման իրավունք: Մինչդեռ, քրեադատավարական օրենքով նախատեսված որևէ այլ հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելիս անձն արդարացվածի կարգավիճակ չի ստանում, հետևաբար չի ստանում նաև դատավարական այդ կարգավիճակից բխող այլ իրավունքներից օգտվելու հնարավորություն։
Վերոշարադրյալի համատեքստում վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վաղեմության ժամկետն անցնելու հետևանքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելը հանդիսանում է քրեական հետապնդումը բացառող ոչ արդարացնող հիմք, ուստի տվյալ դեպքում անձը ձեռք չի բերում արդարացվածի դատավարական կարգավիճակ, հետևաբար՝ նաև կարող է կրել դատապարտյալի քրեադատավարական պարտականություններ, այդ թվում՝ նաև դատական ծախսերը հատուցելու պարտավորություն։
Հիմք ընդունելով վերոշարադրյալը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրյալ Հակոբ Ասլանյանին մեղավոր ճանաչելով 2021թ-ի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով և նրա նկատմամբ պատիժ չնշանակելով, սակայն պարտավորեցնելով փոխհատուցել 504.000 ՀՀ դրամի չափով դատական ծախսերը, Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը հանգել է ճիշտ եզրակացության, հետևաբար դատարանի 2022թ-ի հուլիսի 14-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դատախազի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները՝ մերժել:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով 2021թ-ի հունիսի 30-ի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 361-րդ, 370-371-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ դատարանը


Ո Ր Ո Շ Ե Ց


Հակոբ Անդրեյի Ասլանյանի վերաբերյալ 2021 թվականի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի հուլիսի 14-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազ Ա.Խաչատրյանի և մեղադրյալ Հակոբ Ասլանյանի պաշտպան Հ.Անանյանի վերաքննիչ բողոքները՝ մերժել։

Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալուց մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Լ.ԱԲԳԱՐՅԱՆ


Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ