N -ԵԱՔԴ/0162/01/17



Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

<<31>> հունվարի 2019թ. ք.Երևան

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ
ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Լ.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ Կ.ՍՏԵՓԱՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ Լ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ Կ.ՔԱՄԱԼՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂՆԵՐԻ ՆԵՐԿ. Մ.ԱՄԻՐՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանի՝ ծնված 19.09.1971թվականին, քաղաք Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղա-
քացի, չամուսնացած, նախկինում չդատված,չի աշխատում,ֆիզիկապես վատառողջ,
տառապում է »Անձի էմոցիոնալ անկայուն խանգարում բարդացած գլխուղեղի վնասվածքով« ախտորոշմամբ հիվանդությամբ, հաշվառված է քաղաք Երևան, Սևանի փողոց 2-րդ փակուղի 24տուն հասցեում, բնակվում է քաղաք Երևան, Կասյան փողոց 10շենք 18բնակարան հասցեում, 09.02.2017թվականին որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասով, 244հոդվածով:
Դատաքննությամբ և գործի տվյալներով Դատարանը

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործով ամբաստանյալ Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա թույլ տալով »Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին« ՀՀ Օրենքի 24հոդվածի 5-րդ մասի պահանջին հակասող գործողություններ` չունենալով վարորդական իրավունքի վկայական, 2016թվականի հոկտեմբերի 9-ին, ժամը 21.20-ի սահմաններում, »ՎԱԶ-2121« մակնիշի 13 SO 471 հ/հ ավտոմեքենան վարել է Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի կողմից Հր.Քոչար փողոցով դեպի Փափազյան փողոցի ուղղությամբ, շուրջ 60կմ/ժամ արագությամբ, լույսերը միացված վիճակում: Հասնելով Հր.Քոչար փողոցի թիվ 2շենքի դիմաց, որտեղ ճանապարհը դեպի աջ շրջադարձային է, թույլ է տվել ՃԵԿ-ի ձև 2-ի 1-ին` »Հորիզոնական գծանշում« բաժնի ու »Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին« ՀՀ օրենքի 23հոդվածի 3-րդ կետի պահանջներին հակասող գործողություններ, այն է` հատել է ճանապարհի բաժանարար զույգ հոծ գծանշումը, տեխնիկական տեսակետից ստեղծել է վթարային իրադրություն, որի հետևանքով ավտոմեքենայի առջևի ձախ անկյունային մասով վրաերթի է ենթարկել հոծ գծերի վրա, միմյանց կողք-կողքի կանգնած հետիոտներ Արմոնդ Անդրանիկի Բոլբոլյանին և Աննա Հակոբի Վարդանյանին` անզգուշությամբ պատճառել նրանց առողջության տևական քայքայումով միջին ծանրության մարմնական վնասվածքներ` ինքն իրեն զրկելով վրաերթը կանխելու տեխնիկական հնարավորությունից: Այնուհետև Լ.Պողոսյանը, ՃԵԿ-ի և »Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին« ՀՀ Օրենքի պահանջների խախտմամբ վրաերթ կատարելուց հետո, խախտել է նաև »Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին« ՀՀ օրենքի 24հոդվածի 2-րդ կետի պահանջը` թողել է ճանապարհատրանսպորտային պատահարի վայրը և հեռացել:
Վերը նշված հանցավոր արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասով, 244հոդվածով և թիվ 60114816քրեական գործը 23.10.2017թվականին մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, որին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0162/01/17հերթական համարը:
Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում Լևոն Պողոսյանն առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, դատաքննությամբ հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, իսկ նախաքննությամբ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ֆիզիկապես վատառողջ է, նարկոլոգիական կաբինետում հաշվառված չէ, հաշվառված է հոգեբուժական կաբինետում, որևէ անձեռնմխելիությունից չի օգտվում: Ծանոթացել է իր նկատմամբ որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշմանը, պարզաբանվել է նաև ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասով և 244հոդվածով իրեն առաջադրված մեղադրանքի էությունը, որն իր համար պարզ է և հասկանալի, նշված դեպքից տեղյակ չէ և իրեն մեղավոր չի զգում: Ունեցել է վարորդական վկայական, սակայն տարիներ առաջ ՃՈ տեսուչն իրեն ավտոմեքենա վարելուց կանգնեցրել է և վերցրել է իր վարորդական վկայականը, չգիտի, թե իր վարորդական իրավունքի վկայական ինչ կարգի է եղել, մինչ օրս չգիտի, թե որտեղ է իր վարորդական վկայականը: Հայրը՝ Սերյոժա Պողոսյանը, տարիներ առաջ գնել է և ուներ »Վազ-2121« մակնիշի 13ՏՕ471հաշվառման համարանիշի մեքենա և այդ մեքենան հոր մահվանից հետ մեկ-մեկ վարում է, իսկ քույրը վարում է »Ռաֆ-4« մակնիշի մեքենան: 2016թվականի հոկտեմբերի 09-ին, ժամը 21.20-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Հ.Քոչար փողոցում իր կողմից վարած »Վազ-2121« մակնիշի 13ՏՕ471հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով երկու հետիոտների վրաերթի ենթարկելու և նրանց մարմնական վնասվածքներ պատճառելուց հետո դեպքի վայրից իր կողմից հեռանալու դեպքի մասին որևէ բան չի հիշում, հետիոտներին չի տեսել: Հիշում է, որ մեքենան կանգնեցրել է բակում և հաջորդ օրերի ընթացքում՝ կոնկրետ օրը չի հիշում երբ, իրենց տուն են գնացել հետախուզության աշխատակիցները և սկսել են հարցեր տալ իր »Վազ-2121« մակնիշի 13ՏՕ471հ/հ մեքենայից և ասել են, որ նշված մեքենայով վրաերթ է կատարել, այնուհետև մեքենան սկզբում տեղափոխել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին, ապա ՃՈ տուգանային հրապարակ: Դեպքի մեխանիզմի և մանրամասների վերաբերյալ այլ տեղեկություններ չի կարող հայտնել: Տեղեկություններ չունի, թե ինչ պայմաններում է իր ավտոմեքենայից բացակայում ձախակողմյան հետին տեսանելիության հայելին և ինչպես է այն հայտնվել դեպքի վայրում՝ հոծ գծերի վրա ընկած, չի կարող ասել, թե ինչպես է դեֆորմացվել մեքենայի ձախ կողմի դուռը: Վարորդական վկայականը ստանալուց ՃՈ աշխատակիցներին չի հայտնել, որ ունի հոգեական խնդիրներ: »Վազ-2121« մակնիշի 13ՏՕ471հ/հ մեքենան հաշվառված է Էդուարդ Դարբինյանի անվամբ, սակայն փաստացի հանդիսանում է հոր սեփականությունը, ով մինչ մահանալը վարել է մեքենան, իսկ նրա մահից հետո մեկ-մեկ ինքն է վարում: Չի հիշում, թե 2010թվականին նախկինում տրված վարորդական վկայականը փոխելուց ՃՈ ծառայություն ինչ փաստաթղթեր է ներկայացրել: Չի հիշում նաև վարորդական վկայականը փոխելու ժամանակ ինչ բժշկական հաստատությունից և ինչ ճանապարով է վերցրել բժշկական հավաստագրման տեղեկանք/փսիխո/: »Վազ-2121« մակնիշի 13ՏՕ471հ/հ մեքենան վարել է միայն ինքը, 2016թվականի հոկտեմբերի 9-ին նույնպես ինքն է վարել: Չի կարող ասել դեպքի օրը որտեղ է եղել, սակայն հստակ կարող է հայտնել, որ իր հետ այլ քաղաքացի չի եղել /հատոր 1 գ.թ. 139-140, հատոր 2 գ.թ. 67, դատական նիստի արձանագրորթյուն/:
Ամբաստանյալ Լևոն Պողոսյանի պատճառաբանությունները մտացածին են և անհիմն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից ազատվելու նպատակ են հետապնդում, նրա կատարած արարքը հիմնավորվել է քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 342հոդվածի 1-ին մասով, հրապարակել է տուժողներ Աննա Վարդանյանի և Արմոնդ Բոլբոլյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները, քանի որ ՀՀ Ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչության գրությանը կից տրամադրված սահմանահատումների պատմությամբ պարզվել է, որ նրանք գտնվում են Հայաստանի Հանրապետության տարածքից դուրս:
Գործով տուժող Աննա Վարդանյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ բնակվում է Ավստրիայում՝ Բադեն քաղաքում, հանդիսանում է միայն ՀՀ քաղաքացի, իսկ Ավստրիայում ունի բնակվելու և աշխատելու իրավունք: 2016թվականի հոկտեմբերի 1-ին, ամուսնու՝ Արմոնդ Բոլբոլյանի հետ միասին եկել են Երևան քաղաք՝ ծնողներին տեսակցության, ովքեր բնակվում են Ն.Շենգավիթ 11փողոց, 2-րդ նրբանցք 10տուն հասցեում: 2016թվականի հոկտեմբերի 9-ին, երեկոյան ամուսնու հետ միասին, իր անձնական օգտագործման »Նիսսան-Մարչ« մակնիշի 34NF457հաշվառման համարանիշի մեքենայով գնում էին իրենց քավորի տուն, ժամը 21.30-ի սահմաններում մեքենան վարել է Կիևյան փողոցով և հասնելով Կիևյան-Կասյան խաչմերուկին, այն ուղիղ հատել է և Հր.Քոչար փողոցի սկզբնամասում մեքենան կանգնեցրել է աջ մայթեզրի մոտ՝ գրպանիկում, որպեսզի հակառակ մայթից ծաղիկներ գնեն: Իրենք երկուսով դուրս են եկել մեքենայի սրահից և միմյանց կողք-կողքի՝ Արմոնդն իր ձեռքից բռնած, »Հայաստան« հանրախանութի կողմից հատել են Հր.Քոչար փողոցը՝ դեպի հակառակ մայթի ուղղությամբ: Հասնելով փողոցի կենտրոնական մասին, նույն դիրքով՝ կողք-կողքի կանգնել են հոծ գծերի վրա և շուրջ 5-6վայրկյան կանգնած մնալուց հետո, իրենց ձախից վրաերթի են ենթարկել Բաղրամյան պողոտայի կողմից՝ Հր.Քոչար փողոցով, դեպի Փափազյան փողոցի ուղղությամբ ընթացքող »Նիվա« մակնիշի սպիտակ գույնի ավտոմեքենայի առջևի ձախ անկյունային մասով: Նշում է, որ առաջինն Արմոնդն է ստացել հարվածը, հետո էլ ինքը, ինչի հետևանքով շպրտվել են ասֆալտին և ստացել են մարմնական վնասվածքներ, իսկ մեքենան առանց կանգնել, հեռացել է դեպքի վայրից: Հավաքվել են ածանոթ քաղաքացիներ և զանգահարել են »շտապօգնություն«, որից հետո մեքենան գալով իրենց երկուսին տեղափոխել են »Արմենիա« բժշկական կենտրոն, որտեղ իրենք ստացել են ստացիոնար բուժում, որից հետո բուժումը շարունակել են տնային պայմաններում: Դեպքի պահին եղանակը պարզ է եղել, առանց տեղումների, ասֆալտը չոր, իսկ փողոցը արհեստական լույսերով լուսավորված է եղել: Դեպքի ականատես վկաների չգիտի: Բողոքում է վրաերթ կատարող վարորդի դեմ և ցանկանում է, որ նա ենթարկվի քրեական պատասխանատվության օրենքի սահմաններում: Նշում է, որ ամուսինը 2016թվականի նոյեմբերի 03-ին պետք է վերադառնա Ավստրիա, իսկ ինքն էլ վերադառնալու է բուժումն ավարտելուց հետո և ըստ բժիշկների, այն ավարտվելու է 2016թվականի նոյեմբերի վերջերին, ինչից հետո ինքը նույնպես վերադառնալու է Ավստրիա: Չի կարող մասնակցել քննչական գործողությունների, այդ պատճառով իր բացակայության ժամանակ խնդրում է, որ իր ներկայացուցիչ ճանաչվի Մինաս Գուրգենի Ամիրյանը /հատոր 1 գ.թ. 54-56, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով տուժող Արմոնդ Բոլբոլյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Ավստիայի քաղաքացի և կոնջ՝ Աննա Վարդանյանի հետ միասին բնակվում են Ավստրիայի Բադեն քաղաքում: 2016թվականի հոկտեմբերի 1-ին կնոջ հետ միասին եկել են Երևան՝ կնոջ ծնողներին տեսակցության, ովքեր բնակվում են Ն.Շենգավիթ 11փողոց, 2-րդ նրբանցք 10տուն հասցեում և որտեղ էլ իրենք բնակվում են ժամանակավորապես: 2016թվականի հոկտեմբերի 09-ին, ժամը 21.20-ի սահմաններում կնոջ հետ միասին, նրա անձնական օգտագործման »Նիսսան Մարչ« մակնիշի 34 NF457պետահամարանիշի մեքենայով գնում էին իրենց քավորի տուն, կինը մեքենան վարել է Կիևյան փողոցով: Հասնելով Կիևյան-Կասյան փողոցների հատման վայրին, ուղիղ հատելով խաչմերուկը, դեպի Փափազյանի փողոցի ուղղությամբ, Աննան Մեքենան կանգնեցրել է Հր.Քոչար փողոցի սկզբնամասում, աջ մայթեզրի մոտ՝ գրպանիկում: Իրենք երկուսով դուրս են եկել մեքենայից միմյանց կողք-կողքի՝ կինջ աջ կողմից, ձեռք-ձեռքի բռնած հատել են Հր.Քոչար փողոցը՝ »Հայաստան« հանրախանութի կողմից դեպի հակառակ մայթի կողմը՝ ծաղիկներ գնելու նպատակով: Նույն դիրքով հասնելով փողոցի կենտրոնական մասին, կանգնել են հոծ գծերի վրա, որպեսզի ճանապարհը զիջեին իրենց աջից դեպի ձախ կողմը ընթացող մեքենաներին, որ հատեին մյուս ուղեմասը: Մոտ 5-6վայրկյան կանգնած մնալուց հետո, իրենց ձախից վրաերթի են ենթարկվել Բաղրամյան պողոտայի կողմից դեպի իր աջ կողմը շրջադարձ կատարող՝ Հր.Քոչար փողոցով դեպի Փափազյան փողոցի ուղղությամբ ընթացող »Նիվա« մակնիշի, սպիտակ գույնի ավտոմեքենայի առջևի ձախ անկյունային մասով: Հարվածն առաջինն ինքն է ստացել, հետո կինը, քանի որ նա իր աջում էր: Հարվածից իրենք երկուսով շպրտվել են, ընկել են ասֆալտին և ստացել են մարմնական վնասվածքներ, իսկ այդ մեքենան առանց կանգնելու հեռացել է դեպքի վայրից: Հավաքվել են անծանոթ քաղաքացիներ, սկսել են իրենց օգնություն ցույց տալ, զանգահարել են »շտապօգնություն«, եկել է մեքենան և իրենց տեղափոխել են »Արմենիա« ԲԿ, որտեղ ստացել են ստացիոնար բուժում: 2016թվականի նոյեմբերի 03-ին մեկնելու է Ավստրիա, իսկ կինը դեռևս բուժվելու է, տնային պայմաններում գտնվում է անկողնային վիճակում և ըստ բժիշկների՝ ոտքի կկանգնի նոյեմբերի վերջերին, որից մի քանի օր հետո նույնպես կմեկնի Ավստրիա: Դեպքի պահին եղանակը պարզ է եղել, առանց տեղումների, ասֆալտը չոր, իսկ փողոցը արհեսատականորեն լուսավորվում էր: Դեպքին ականատես վկաներ չգիտի: Ինչպես արդեն նշեց, հարվածն առաջինն ինքն է ստացել և դեպքին նախորդող պահին տեսել է Բաղրամյան պողոտայից դեպի իր աջ կողմը շրջադարձ կատարող մեքենայի լույսերը, նայելով այդ կողմը, տեսել է այդ »Նիվա« մեքենան, որի արագությունը եղել է մոտ 60կմ/ժ: Իր կարծիքով չտեղավորվելով շրջադարձի մեջ մեքենայի առջևի ձախ անկյունով վրաերթի է ենթարկել իրենց երկուսին՝ հոծ գծերի վրա, միմյանց կողք-կողքի կանգնած վիճակում: Բողոքում է վրաերթ կատարող վարորդի դեմ և ցանկանում է, որ նա օրենքի սահմաններում ենթարկվի քրեական պատասխանատվության: Քանի որ մեկնելու է Ավստրիա, բացակայության ընթացքում խնդրում է, որպեսզի իր ներկայացուցիչ ճանաչվի փաստաբան Մինաս Ամիրյանը /հատոր 1 գ.թ.60-62, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Հրանուշ Մախաթչյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ Լևոն Պողոսյանը հանդիսանում է իր որդին: Ամուսինը մահացել է 2015թվականի դեկտեմբերի 02-ին, իսկ կենդանության օրոք գնել էր »Վազ-2121« մակնիշի 13ՏՕ471համարանիշի մեքենան և վարկով ձևակերպել էր ընկերոջ՝ Էդուարդ Դարբինյանի անունով: Նշված մեքենան վարել է որդին՝ Լևոն Պողոսյանը, նա ունեցել է վարորդական իրավունքի վկայական, որն ըստ նրա հայտարարության՝ տարիներ առաջ ճանապարհային ոստիկանը կանգնեցրել և վերցրել է վարորդական վկայականն ու ներկայումս չունի վկայական: 09.10.2016թվականին ժամը 21.20-ի սահմաններում Լ.Պողոսյանի կողմից վարած »Վազ-2121-« մակնիշի 13ՏՕ471համարանիշի մեքենայով երկու հետիոտների վրաերթի ենթարկելու և նրան մարմնական վնասվածքներ պատճառելու, պատահարի վայրից հեռանալու դեպքի մասին տեղեկություններ չունի, այդ մասին լսել է կողմնակի խոսակցություններից, միայն լսել է, որ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակիցները գնացել են իրենց տուն, հետաքրքրվել են նշված դեպքով և »Վազ-2121« մակնիշի վերը նշված մեքենան տեղափոխել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի բակ, որտեղ Լևոնը նրանց բացատրություն է տվել, որից հետո մեքենան տեղափոխել են տուգանային հրապարակ: Լևոն Պողոսյանը տառապում է հոգեկան հիվանդությամբ, նա հաշվառված է ՀՀ ԱՆ »Ավան հոգեկան առողջության կենտրոն« ՓԲԸ-ում՝ »Անձի էմոցիոնալ անկայուն խանգարում բարդացած գլխուղեղի վնասվածքով« ախտորոշմամբ, որն առաջացել է շուրջ 16-17տարի առաջ, երբ նա ենթարկվել է վթարի: Նա ադեկվատ չէ, հարցերին չի կարողանում հստակ պատասխանել, ունի ֆիզիկական և առողջական թերություններ, չի կարողանում վարժ գրել: Դեպքի օրը տանից դուրս գալու ժամանակ Լևոնի հետ այլ քաղաքացիներ չեն եղել, նա տանից դուրս գալուց երբևիցե չի հայտնում, թե ուր է գնում, չի կարող հայտնել, թե դեպքի օրը երբ է տանից դուրս եկել: Դեպքի օրը չի կարող հայտնել, թե նա որտեղ է եղել, նրա հետ այլ քաղաքացիներ եղել են, թե ոչ: Իրենց տան /010/27-91-10քաղաքային հեռախոսահամարից դեպքի օրը զանգահարել է Լևոնի /099/90-99-19բջջային հեռախոսահամարին, որպեսզի իմանա, թե նա երբ է տուն վերադառնալու և իր հիշելով այդ օրը Լևոնը տուն է վերադարձել ժամը 21.30-ի սահմաններում, իր հետ կապված դեպքի վերաբերյալ իրեն ոչինչ չի հայտնել, իսկ դեպքի մասին իմացել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատողի կողմից: Բացի որդուց՝ Լևոն Պողոսյանից, »Վազ-2121-« մակնիշի 13ՏՕ471համարանիշի մեքենան այլ անձ չի վարել, այդ թվում նաև դեպքի օրը վարել է միայն նա, նա որևէ մեկին մեքենան չի վստահել: Որդին գրանցված է Հր.Քոչար փողոցում գնվող թիվ »11« պոլիկլինիկայում, սակայն դեղերը ստանում է »Ավան« հոգեբուժական կենտրոնից: Որևէ տեղեկություն չի կարող հայտնել, թե որդու վարորդական վկայականը ներկա պահին որտեղ է և ում մոտ է գտնվում /հատոր 1 գ.թ. 87-88, հատոր 2 գ.թ. 12, 30, 96, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Սամվել Օհանյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատում է Երևան քաղաքի »Շտապօգնություն« ՓԲԸ կենտրոնում որպես վարորդ: 2016թվականի հոկտեմբերի 09-ին, ժամը 21.10-ի սահմաններում ահազանգ են ստացել, որ Հր.Քոչար փողոցում վրաերթ է տեղի ունեցել: Հասնելով Հր.Քոչար փողոցի երկրորդ շենքի դիմացի ճանապարհահատվածին, նկատել են ճանապարհի միջնամասում հավաքված քաղաքացիների, իսկ հոծ գծերի վրա կիսապառկած վիճակում մի կին է եղել: Մեքենան կանգնեցրել է հավաքված քաղաքացիների մոտ, բժիշկը և բուժքույրն իջել են մեքենայից և մոտեցել են հոծ գծերի վրա գտնվող կնոջը, ում վիճակից հասկացել է, որ նա է վրաերթի ենթարկվել: Քիչ անց բժշկից կարգադրություն է ստացել, որ իջեցնի պատգարակը և կնոջը մի տղայի հետ, ով ներկայացել է որպես այդ կնոջ ամուսին, պառկեցրել են պատգարակի վրա և միասին գնացել են հիվանդանոց: Ինչպես այդ տղայից, այնպես էլ նրա կնոջից վրաերթի մանրամասների մասին չի հետաքրքրվել, դեպքի վայրում հավաքված քաղաքացիներից նույնպես որևէ բան չի հետաքրքրվել, այնտեղ որևէ մեկին չի ճանաչել: Դեպքի վայրում վրաերթ կատարած մեքենայի չի նկատել, ինչպես նաև իրեն և իրենց մյուս աշխատակիցներից, հավաքվածներից որևէ մեկը չի ներկայացել որպես վրաերթը կատարած վարորդ: Իր հիշելով հոծ գծերին ընկած է եղել »Լադա« մակնիշի մեքենայի հետին տեսանելիության հայելի, որը ապակու կողմով ընկած է եղել ասֆալտին, իսկ շրջանակը եղել է սև գույն, այլ հետքերի և դետալների վրա ուշադրություն չի դարձրել: Այդ ժամանակ եղանակը պարզ է եղել, առանց տեղումների, չի հիշում փողոց լուսավորված է եղել, թե ոչ: Չի կարող ասել, թե ճանապարհի որ հատվածում է տեղի ունեցել վրաերթը, վրաերթի կատարման մեխանիզմերի մասին իրեն որևէ բան հայտնի չէ: Հետագայում է իմացել, որ այդ կնոջ ամուսինը նույնպես վրաերթի է ենթարկվել /հատոր 2 գ.թ.19-20, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Լիանա Պողոսյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ Լևոն Պողոսյանը հանդիսանում է իր եղբայրը, մի քանի տարի է ունեն »Վազ-2121« մակնիշի 13ՏՕ471համարանիշի մեքենա, որը հաշվառված է Է.Դարբինյանի անվամբ: Նշված մեքենան մեկ-մեկ վարել է եղբայրը, ով ունեցել է վարորդական վկայական և ըստ նրա այն կորել է: 2016թվականի հոկտեմբերի 09-ին ժամը 21.20-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Հր.Քոչար փողոցի թիվ 2հասցեի դիմաց եղբոր կողմից վարած վերը նշված մեքենայով տեղի ունեցած վրաերթի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ նշված օրը գտնվել է տանը՝ մոր հետ միասին: Այդ ընթացքում տուն է եկել եղբայրը, ով տանից դուրս էր եկել երեկոյան ժամը 20.00-ի սահմաններում և իրենց առանց որևէ բան ասելու մտել է իր սենյակ, իսկ նշված օրը եղբոր վարած մեքենան չի տեսել: ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակիցներից է իմացել, որ եղբայրը »Վազ-2121« մակնիշի 13ՏՕ471համարանիշի մեքենայով երկու քաղաքացիների վրաերթի է ենթարկել և դիմել փախուստի: Այլ մանրամասների մասին տեղեկություններ չունի, եղբայրն իրեն որևէ բան չի հայտնել, իսկ ինքն էլ նրանից չի հետաքրքրվել՝ հաշվի առնելով նրա հոգեպես անառողջ վիճակը: Չի կարող ասել, թե դեպքն ինչպես է տեղի ունեցել, ճանապարհի որ հատվածում, վրաերթից հետո կանգնել է, թե ոչ, իսկ եթե չի կանգնել, որն է եղել պատճառը: Չի կարող ասել, թե մինչև դեպքը կամ դեպքից հետո ինչ վնասվածքներ են եղել մեքենայի վրա և ինչի հետևանքով է առաջացել, դեպքի ականատեսներին չի ճանաչում, չի կարող ասել դեպքի պահին ինչպիսի եղանակ է եղել, փողոցը լուսավոր է եղել, թե ոչ /հատոր 1 գ.թ. 171-172, դատական նիստի արձանագրոթյուն/:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 342հոդվածի 1-ին մասով, հրապարակել է վկաներ Սամվել Թադևոսյանի, Բենիամին Աթանեսյանի, Ասբետ Թորոսյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները, քանի որ նրանց մասնակցությունը դատաքննությանն ապահովելու ուղղությամբ ձեռնարկված միջոցներն արդյունք չեն տվել:
Գործով վկա Սամվել Թադևոսյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2016թվականի հոկտեմբերի 09-ին, ժամը 21.20-ի սահմաններում դուրս է եկել Հր.Քոչար փողոցում բնակվող ընկերոջ տանից և միայնակ, ոտքով գնացել է դեպի տուն: Ինքը քայլել է Հր.Քոչար փողոցի ձախակողմյան մայթով, դեպի »Բարեկամություն« մետրոյի ուղղությամբ: Հասնելով Հր.Քոչար փողոցի սկզբնամասին, տեսել է փողոցի կենտրոնում, դեպի Փափազյան փողոցի կողմը տանող ուղեմասի հոծ գծերի մոտ ընկած մի կնոջ, ով ցավերից բղավում էր, իսկ նրա կողքը կանգնած է եղել մի տղամարդ, որոնց շուրջը մի քանի անծանոթներ էին հավաքված և հասկացել է, որ ինչ-որ բան է կատարվել: Հետաքրքրությունից մոտեցել է նրանց և իր հետ միաժամանակ ևս մի քանի անծանոթ քաղաքացիներ են հավաքվել: Այդ տուժող տղամարդուց իմացել է, որ նա և նրա հետի կինը, ով ընկած էր ասֆալտին, վրաերթի են ենթարկվել, սակայն վրաերթ կատարող մեքենան չի եղել և հասկացել է, որ դեպքի վայրից հեռացել է: Անմիջապես իր բջջային՝ /094/92-37-37հեռախոսահամարից զանգահարել է »1-03«, հայտնել է վրաերթի մասին և նկարագրել է վայրը: Տեսնելով, որ այդ կնոջ գիտակցությունը տեղն է, գնացել է այնտեղից և չի սպասել »շտապօգնության« մեքենային: Վրաերթին ականատես չի եղել, հետևաբար վրաերթ կատարող մեքենայի մակնիշը և համարանիշն իրեն հայտնի չէ: Դեպքին ականատես վկաներ չգիտի: Դեպքի վայրում շատ կարճ ժամանակ է մնացել, մոտ 10րոպե և մինչ իր հեռանալը ՃՈ տեսուչներ դեռևս չեն եղել /հատոր 1 գ.թ.99-100, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Բենիամին Աթանեսյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2016թվականի հոկտեմբերի 09-ին իր ծանոթ Ասբետ Թորոսյանի հետ միասին իր մեքենայով Հր.Քոչար փողոցով ընթացել է դեպի Բաղրամյան փողոցի ուղղությամբ, հասնելով Հր.Քոչար և Բաղրամյան փողոցների խաչմերուկին, արգելակել է կանգնելով լուսացույցի տակ »կանգ« գծերի դիմաց, ձախ եզրային գոտում, հոծ գծերից ոչ շատ հեռու: Կանգնելու ընթացքում զրուցելիս է եղել և երթևեկությանը ուշադրություն չի դարձրել, այդ ժամանակ մի ակնթարթ լսել է մեքենայի շարժիչի բարձր ձայն՝ ձախ կողմից և ուշադրությունն ուղղելով այդ կողմ, նկատել է Բաղրամյան փողոցի կողմից արդեն իսկ Հր.Քոչար մուտք գործած բաց գույնի »Վազ 21-21« մակնիշի մեքենա: Այդ մեքենան իր մեքենայի ձախ կողմին շատ մոտիկ տարածությամբ, սակայն հստակ չի կարող ասել մուտք էր գործել իր ուղեգոտի, թե ոչ, անցել է և անսպասելի լսել է հարվածի ձայներ և ուշադրությունն ուղղելով դեպի այդ ձայների կողմը, այսինքն մեքենայի հետնամասի ուղղությամբ և տեսել է հոծ գծերին, ավելի ճիշտ իր ուղեմասում ընկած երկու քաղաքացու, որոնց դիրքը չի կարող նկարագրել: Ինքն ու ընկերն անմիջապես դուրս են եկել մեքենայից և մոտեցել են նրանց: Հստակ չի կարող ասել այդ քաղաքացիները ճանապարհի որ հատվածում էին ընկած՝ հոծ գծերին, թե դրանից մի փոքր հեռու: Նրանցից մեկը կին էր, մյուսը տղամարդ և վերջինս իր հիշելով ոտքի վրա է եղել, իսկ կինը դեռևս ընկած էր ասֆալտին: Երբ փորձել են նրանց օգնել, այդ ընթացքում հավաքվել են անծանոթ քաղաքացիներ, ովքեր նույնպես փորձել են օգնություն ցույց տալ: Նկատել է, որ նրանից մեկն արդեն զանգահարել է »շտապօգնություն«, այդ պատճառով ինքը չի զանգահարել: Այդ ընթացքում նկատել է նաև, որ ընկած կնոջից ոչ շատ հետու թափված էին ապակու կտորներ: Իր հիշելով ընկած էր նաև »Լադա« մակնիշի մեքենաների վրա գտնվող սև գույնի հետին տեսանելիության հայելի, այլ դետալներ, որոնք կարող էին ընկած լինել մեքենայից, չի տեսել, իսկ »Վազ-2121« մակնիշի մեքենան վրաերթից հետո չի կանգնել: Մոտ 2-3րոպե անց, ընկերոջ հետ միասին նստել են իր մեքենան և շարունակել են իրենց ճանապարհը: Իր այնտեղ գտնվելու ընթացքում որևէ մեկը չի ներկայացել որպես վարորդ, չի տեսել այնտեղ մինչ այդ իր կողմից նկատած »Վազ-2121« մակնիշի մեքենան վերադարձած լինի դեպքի վայր: Նշած մեքենայի հաշվառման համարանիշը չի կարող ասել, քանի որ այդ ամենն ակնթարթների ընթացքում է տեղի ունեցել: Դեպքի ականատեսներին չի ճանաչում, եղանակը պարզ է եղել, ասֆալտը չոր, դեպքի մեխանիզմի վերաբերյալ այլ մանրամասներ չգիտի: Վրաերթի պահը չի տեսել, նկատել է միայն դեպքից հետո, չի կարող ասել դեպքին նախորդող պահին հետիոտները որտեղ են գտնվել, եղել են կանգնած, թե քայլել են: Իր պատկերացմամբ դեպքի վայրում առկա հետին տեսանելիության հայելին պատկանում է վրաերթ կատարած »Վազ-2121« մակնիշի մեքենային, քանի որ մինչ այդ դա չէր նկատել այդ հատվածում անցնելու ժամանակ և չի կարող ասել թե ինչ արագությամբ է ընթացել »Վազ-2121« մակնիշի մեքենան /հատոր 1 գ.թ. 180-182, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Ասբետ Թորոսյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2016թվականի հոկտեմբերի 9-ին ընկերոջ հետ՝ Բենիամին Աթանեսյանի կողմից վարած »Մերսեդես Բենց« մակնիշի մեքենայով Ն.Զարյան փողոցի կողմից ընթացել են դեպի Բաղրամյան փողոցի ուղղությամբ, ինքը նստած է եղել առջևի աջ նստատեղին, մեքենան վարում էր Բենյամինը և բացի իրենից այլ ուղևոր չի եղել: Մոտենալով Հր.Քոչար և Բաղրամյան, Կասյան փողոցների խաչմերուկին, Բենյամինը դանդաղեցրել է մեքենայի ընթացքը՝ փորձելով կանգնել, քանի որ լուսացույցին վառվել է կարմիր լույսը: Բենյամինը կանգնել է ձախ եզրային գոտում՝ կանգ գծի դիմաց, չի կարող ասել հոծ գծերից որքան հեռավորության վրա: Մինչ կվառեր կանաչ լույսը և իրենք կընթանային Բաղրամյան փողոցի ուղղությամբ, զրուցել է Բենյամինի հետ, այդ ընթացքում նկատել է, որ Բաղրամյան պողոտայի կողմից աջ շրջադարձով Հր.Քոչար մուտք գործող սպիտակ գույնի »Վազ-2121« մակնիշի մեքենա, որն անցնելով իրենց մեքենային, շատ մոտ ուղղությամբ, շարունակել է ընթանալ Ն.Զարյան փողոցի ուղղությամբ: Իրենց մեքենայի կողքով անցնելուց ակնթարթ անց լսել է հարվածի ձայն և դուրս է եկել մեքենայից, որտեղ տեսել է ասֆալտին ընկած մի կնոջ, սակայն չի կարող նշել, թե ճանապարհի կոնկրետ որ մասում էր՝ հոծ գծերի մոտ, թե հեռու: Ընկած կնոջ կողքին կանգնած է եղել մի տղամարդ, հասկացել է, որ այդ կինը վրաերթի է ենթարկվել, իսկ վրաերթ կատարած մեքենան կանգնած չէր և դիմել էր փախուստի: Ակնթարթների ընթացքում հավաքվել են քաղաքացիներ և այդ ընթացքում իմացել է, որ վրաերթի ենթարկված կնոջ կողքին կանգնած տղամարդը նույնպես վրաերթի է ենթարկվել: Իրենք և այնտեղ հավաքված մարդիկ փորձել են օգնություն ցույց տալ և լսել է, որ հավաքվածներից մեկը զանգել է »շտապօգնություն«: Հասկանալով, որ իրենց այնտեղ մնալն անիմաստ է, մինչ »շտապօգնության« ժամանելն ինքն ու Բենյամինը նստել են իրենց մեքենան և հեռացել են դեպքի վայրից: Դեպքի ականատեսներին չի ճանաչում: Դեպքի պահին եղանակը եղել է պարզ, առանց տեղումների, ասֆալտը չոր: Դեպքի վայրում իրենք մնացել են մի քանի րոպե: Այդ ընթացքում չի հիշում, որ իրենց կամ հավաքվածներից որևէ մեկը ներկայանա որպես մեքենայի վարորդ, դեպքի վայրում չի նկատել իրենց հանդիպակած՝ այսինքն Բաղրամյան պողոտայով Հր.Քոչար մուտք գործած »Վազ-2121« մակնիշի ավտոմեքենան: Ուշադրություն չի դարձրել դեպքի վայրում առկա հետքերի, ինչպես նաև մեքենայից պոկված և դեպքի վայրում ընկած դետալների, իր ուշադրությունը եղել է վրաերթի ենթարկված կնոջ կողմը: Վրաերթի դեպքը չի տեսել, մինչ խաչմերուկում կանգնելը չի նկատել փողոցն անցնող հետիոտներին: Չի կարող ասել, թե որքան միջկողային տարածությամբ է անցել »Վազ-2121« մակնիշի մեքենան և մեքենայի ձախ կողմից այն գտնվել է իրենց գոտում, թե իր: Այդ ամենը շատ արագ է տեղի ունեցել, չի նկատել մեքենայի համարները, չի կարող ասել ով է եղել դրա վարորդը, չի հիշում իրենցից ով է առաջինը դուրս եկել մեքենայից: Չի կարող նաև ասել, թե իրենցից հետո ինչ է տեղի ունեցել դեպքի վայրում, իսկ վրաերթը տեղի է ունեցել իրենց մեքենայից ավելի հետ /հատոր 1 գ.թ.189-190, դատական նիստի արձանագրություն/:
Քրեական գործով 04.11.2016թվականին ստացված Աննա Վարդանյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2284/հ եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Ա.Վարդանյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ կոնքի, ձախ զստոսկրի, ձախ ցայլոսկրի վերին ճյուղի, ձախ բազկոսկրի մեծ թմբիկի, ձախ նրբոլոքի վ/3-ի կոտրվածքների, գոտկատեղի, աջ արմնկային հետին մակերեսի, աջ սրունք-թաթային հոդի դրսային մակերեսի քերծվածքների, կրծքավանդակի աջ կեսի կողմնային մակերեսի, աջ ազդրի մ/վ/3-ի դրսային մակերեսի արյունազեղումների, գլխուղեղի ցնցման ձևերով պատճառվել են բութ առարկայի/ների/ ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք պատճառել են առողջությանը միջին ծանրության վնաս, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը 21օրից ավելի /հատոր 1 գ.թ. 67-68, դատական նիստի արձանագրություն/:
Քրեական գործով 04.11.2016թվականին ստացված Արմոնդ Բոլբոլյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2285/հ եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Ա.Բոլբոլյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ ձախ ազդրի վ/3-ի կողմնային մակերեսի կարած-ծակած վերքի մկանների վնասումով, արտաքին արյունահոսությամբ, ձախ դաստակի 4-րդ մատի հիմային ֆալանգի պրոքսիմալ հատվածի բեկորային անկյունային տեղաշարժով կոտրվածքի, ձախ սրունքի վ/3-ի քերծվածքների ձևերով, որոնցից ձախ ազդրի վ/3-ի լատերալ շրջանի կտրած-ծակած վերքը մկանների վնասումով պատճառվել է սուր ծակող-կտրող գործիքի ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին, իսկ ձախ դաստակի 4-րդ մատի հիմային ֆալանգի պրոքսիմալ հատվածի բեկորային անկյունային տեղաշարժով կոտրվածքը, ձախ սրունքի վ/3-ի քերծվածքները պատճառվել են բութ առարկայի/ների/ ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք պատճառել են առողջությանը միջին ծանրության վնաս առողջության տևական քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը 21օրից ավելի /հատոր 1 գ. թ. 69-70, դատական նիստի արձանագրություն/:
Քրեական գործով 01.02.2017թվականին ստացված դատաավտոտեխնիկական փորձաքննության թիվ 57071608եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը տրմադրված վիճակում »ՎԱԶ 21214« մակնիշի 13 ՏՕ 471հ/հ ավտոմոբիլի բանվորական արգելակային համակարգը գտնվում է աշխատունակ վիճակում և դրա այնպիսի անսարքություններ, որպիսիք գոյություն ունեցած լինեին մինչև տվյալ վրաերթը և առաջ բերեին ավտոմոբիլի անկառավարելիություն՝ ավտոմոբիլի ընթացքի արագությունը կարգավորելու առումով, չեն հայտնաբերվել: Փորձաքննությանը տրամադրված վիճակում »Վազ-21214« մակնիշի 13ՏՕ471հ/հ ավտոմոբիլի ղեկային կառավարման համակարգը գտնվում է աշխատունակ վիճակում և այդ համակարգի այնպիսի վնասվածքներ կամ անսարքություններ, որպիսիք գոյություն ունեցած լինեին մինչև տվյալ վրաերթը և առաջ բերեին ավտոմոբիլի անկառավարելիություն՝ շարժման ուղղությունը փոխելու առումով, չեն հայտնաբերվել: Փորձաքննությանը տրամադրված վիճակում »ՎԱԶ 21214« մակնիշի 13ՏՕ471հ/հ ավտոմոբիլի ընթացային մասը՝ կախոցներն ու անիվները, գտնվում են աշխատունակ վիճակում և դրանց այնպիսի անսարքություններ, որպիսիք գոյություն ունեցած լինեին մինչև տվյալ վրաերթը և առաջ բերեին ավտոմոբիլի ընթացքի անկայունություն կամ անկառավարելիություն, չեն հայտնաբերվել: Առաջադրված պայմաններում »ՎԱԶ21214« մակնիշի 13ՏՕ471հ/հ ավտոմոբիլի վարորդը, ճանապարհի բաժանարար զույգ հոծ գծանշման պայմաններում հատելով այն, որի արդյունքում վրաերթի է ենթարկել այդ գծանշումների վրա կանգնած վիճակում գտնվող հետիոտներին, տեխնիկական տեսակետից ստեղծել է վթարային իրադրություն և թույլ տվել ՃԵԿ-ի Ձև № 2-ի 1-ին՝ »Հորիզոնական գծանշում« բաժնի ու »Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին« ՀՀ օրենքի 23հոդվածի 3-րդ կետի պահանջներին հակասող գործողություններ, դրանցով իսկ պայմանավորել տվյալ վրաերթի առաջացումը՝ ինքն իրեն զրկելով այն կանխելու տեխնիկական հնարավորությունից: Առաջադրված պայմաններում »ՎԱԶ-21214« մակնիշի 13ՏՕ471հ/հ ավտոմոբիլի վարորդը, երթևեկության անվտանգությունն ապահովելու ու տվյալ վրաերթի առաջացումը բացառելու նպատակով, պետք է ձեռնպահ մնար ճանապարհի բաժանարար զույգ հոծ գծանշումը հատելուց: Ինչ վերաբերվում է »ՎԱԶ 21214« մակնիշի 13ՏՕ471հ/հ ավտոմոբիլի վարորդի գործողությանը՝ պատահարի վայրից հեռանալու առումով, ապա դրա գնահատման համար ավտոտեխնիկական փորձագետի հատուկ մասնագիտական գիտելիքներ չեն պահանջվում: Այն ենթակա է իրավական գնահատման՝ ելնելով »Ճանապարհային երթևուկության անվտանգության ապահովման մասին« ՀՀ Օրենքի 24հոդվածի 2-րդ կետի պահանջների տեսանկյունից: Հետիոտների գործողություններին՝ նշենք, որ դրանց գնահատման համար ավտոտեխնիկական փորձագետի հատուկ մասնագիտական գիտելիքներ չեն պահանջվում: Դրանք ենթակա են իրավական գնահատման՝ ելնելով »Ճանապարհային երթևեկության անվտանգության ապահովման մասին« ՀՀ օրենքի 25հոդվածի դրույթներից /հատոր 1 գ.թ. 121-124, դատական նիստի արձանագրություն/:
Քրեական գործով 17.02.2017թվականին ստացված դատահետքաբանական և դատաքիմիական համալիր փորձաքննության թիվ 48451602եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ փորձաքննությանը ներկայացված Ա.Բոլբոլյանի կոշիկների և Ա.Վարդանյանի աջ ոտքի կոշիկի վրա առանձնահատուկ մեխանիկական բնույթի վնասվածքներ և հետքեր չկան: Ներկայացված Ա.Բոլբոլյանի հագուստների և Ա.Վարդանյանի հագուստների ու ձախ ոտքի կոշիկի վրա առկա են մեխանիկական բնույթի վնասվածքներ ու հետքեր(տեղակայությունները և առաջացման մեխանիզմները տես՝ »Հետքաբանական մաս« բաժնում), որոնք իրենց բնույթով և համակցությամբ բնորոշ են վրաերթի ընթացքում առաջացող վնասվածքներին ու հետքերին: Հայտնաբերված վնասվածքների ու հետքերի առաջացման վաղեմությունը որոշել հնարավոր չէ, բավարար փորձագիտական չափանիշների բացակայության պատճառով: Փորձաքննությանը ներկա յացված Ա.Բոլբոլյանի և Ա.Վարդանյանի հագուստների և կոշիկների վրա ավտոմոբիլի անվադողերի նախշանկարների հետքեր չեն հայտնաբերվել: Փորձաքննությանը ներկայացված և դեպքի վայրից հայտնաբերված հետին տեսանելիության հայելու իրանը և ապակին կարող են հանդիսանալ »ՎԱԶ-2121« մակնիշի 13ՏՕ471հ/հ ավտոմոբիլի հետին տեսանելիության ձախակողմյան հայելու բաղկացուցիչ տարրերը: Հետազոտման պահին փորձաքննությանը տրամադրված »ՎԱԶ-2121« մակնիշի, 13ՏՕ471հ/հ ավտոմոբիլի առջևի ձախ կողմում առկա են մեխանիկական բնույթի վնասվածքներ և հետքեր (տեղակայությունները տես »Հետքաբանական մաս« բաժնում), որոնք իրենց համակցությամբ բնորոշ են վրաերթի հետևանքով առաջացող վնասվածքներին և կարող էին առաջանալ համեմատաբար փափուկ մակերեսներ ունեցող առարկաների հետ, որպիսին հանդիսանում է նաև մարդու մարմինը, փոխազդեցությունների մեջ մտնելու հետևանքով: Փորձաքննությանը ներկայացված Ա.Բոլբոլյանի և Ա.Վարդանյանի հագուստների ու կոշիկների վրա ներկանյութի քսվածքներ չեն հայտնաբերվել: Փորձաքննությանը ներկայացված Ա.Բոլբոլյանի և Ա.Վարդանյանի հագուստներից ու կոշիկներից անջատված ընդհանուր զանգվածում ներկածածկույթի միկրոմասնիկներ չեն հայտնաբերվել /հատոր 1 գ.թ. 159-162, դատական նիստի արձանագրություն/:
Քրեական գործով 12.04.2017թվականին ստացված ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 71/17եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ հանձնաժողովը հանգում է եզրակացության, որ Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանը որևէ հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել, այդ թվում իրեն մերսագրվոր արարքի կատարման պահին, և ներկայումս նույնպես չի տառապում, այլ նրա մոտ հայտնաբերվում է »Անձի օրգանական խանգարում, անամնեզում տարել է փսիխոտիկ էպիզոդ /1997թ-ին/« ախտորոշմամբ փսիխոպաթիա: Սակայն վերը նշված ախտորոշմամբ պայմանավորված անձի փոփոխությունները Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանի մոտ արտահայտված չեն եղել և ներկայումս նույնպես արտահայտված չեն այն աստիճանի, իրեն մեղսագրվող արարքի կատարման պահին չեն ուղեկցվել և ներկայումս նույնպես չեն ուղեկցվում ակտիվ հոգեախտաբանական նշաններով, քննադատական ունակությունների բացակայությամբ, մտածողության, դատողությունների, էմոցիոնալ-կամային ոլորտի այնպիսի փոփոխութաւններով, որպեսզի զրկեր նրան ինչպես իրավախախտումը կատարելու պահին, այնպես էլ ներկայումս իր գործողությունների համար իրեն հաշիվ տալու և դրանք ղեկավարելու ունակությունից: Ուստի Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանին իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ հարկ է ճանաչել մեղսունակ: Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանը ինչպես նախաքննության ընթացքում ցուցմունքներ և բացատրություններ տալիս կարող էր, այնպես էլ ներկայումս կարող է ճիշտ ընկալել դեպքի վերաբերյալ ներկայացված հանգամանքները և դրանք ճիշտ վերարտադրել: Իր ներկա հոգեկան վիճակով Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանը կարող է մասնակցել քննչական, դատավարական գործողություններին: Դատապարտվելու դեպքում կարիք ունի նյարդահոգեբույժի հսկողության կալանավայրի պայմաններում /հատոր 1 գ.թ. 185-188, դատական նիստի արձանագրություն/;
Քրեական գործով 20.12.2016թվականին որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված »ՎԱԶ 212114« մակնիշի 13ՏՕ471 հ/հ ավտոմեքենայով և այն գնելու մասին դեռևս 13.10.2016թվականին կազմված արձանագրությամբ, որով պարզվել է ավտոմեքենայի վրա առկա վնասվածքները /հատոր 1 գ.թ. 20-21, 102, դատական նիստի արձանագրություն/:
Քրեական գործով 18.04.2017թվականին որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժողներ Աննա Վարդանյանի և Արմոնդ Բոլբոլյանի հագին եղած արտաքին հագուստներով և կոշիկներով և զննելու մասին դեռևս 18.10.2016թվականի արձանագրությամբ, որոնց վրա հանցագործության հետքեր են պահպանվել, ինչպես նաև դեպքի վայրից հայտնաբերված հետին տեսանելիության հայելու իրանով և ապակիով /հատոր 1 գ.թ. 3-8, 38-39, 206-207, դատական նիստի արձանագրություն/:
Ճանապարհատրանսպորտային դեպքի վայրի զննության մասին 09.10.2016թվականին կազմված արձանագրությամբ, որով պարզվել է հանցագործության կատարման վայրը /հատոր 1 գ.թ. 3-8, դատական նիստի արձանագրություն/:
12.10.2016թվականին կազմված կամովին ներկայանալու մասին արձանագրությամբ և այն որպես այլ փաստաթուղ ապացույց ճանաչելու մասին 13.10.2017թվականի որոշմամբ որով պարզվել է, որ հանցանքը կատարել է Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանը /հատոր 1 գ.թ. 17, հատոր 2 գ.թ. 1311, դատական նիստի արձանագրություն/:
Քրեական գործով 09.05.2017թվականին որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված դեռևս 10.10.2017թվականի ՀՀ Ոստիկանության ՃՈ ծառայության խախտումների արձանագրման կենտրոնից առանձին արձանագրությամբ ստացված դեպքի վերաբերյալ տեսագրություններով և այն զննելու մասին 21.11.2016թվականի արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ լազերային սկավառակի վրա առկա է »DataRight Plus, CD-R, compact disc recordable, 52x80 min 700 mb« գործարանային գրառումները: Հատուկ համակարգչային տեխնիկայի գործադրմամբ լազերային սկավառակը բացվեց, որում առկա է՝ BAGHR-KOCH0_1610_212410_1610_232000_arch_6, BAGHR-KOCH0_1610_212410_1610_232000_arch_2 և KOCH-KASO_1610_212410_1610_232000_arch_1 տեսաֆայլերը: Վերարտադրելով BAGHR-KOCHO_1610_212410_1610_232000_arch_6 տեսաֆայլը` տևողությունը կազմում է 09.10.2016թ. ժամը 21:24:10-ից մինչև 09.10.2016թ. ժամը 21:25:19, նշված տեսագրությամբ ձայնագրված է Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայում առկա »ՍԱՍ« սուպերմարկետի դիմացի հատվածը, որտեղ երևում է Բաղրամյան պողոտայի մեկ ուղեմասը և ավտոմեքենաներ, որոնք կանգնած են նշված սուպերմարկետի կանգառում, երևում են նաև ընթացքի մեջ գտնվող ավտոմեքենաներ: Իսկ հիշյալ հատվածը վրաերթի դեպքի վայրից բավականին հեռու է և գտնվում է դեպի Մաշտոցի պողոտա տանող ուղեմասում: Նշված ֆայլի զննությամբ քննությանը հետաքրքրող տեսագրություն առկա չէ: BAGHR-KOCH0_1610_212410_1610_232000_arch_2 տեսաֆայլի տևողությունը կազմում է 09.10.2016թ. ժամը 21:24:10-ից մինչև 09.10.2016թ. ժամը 21:25:19, նշված տեսագրությամբ ձայնագրված է Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի, Հր.Քոչարի, Կոմիտասի պողոտայի խաչմերուկը, իսկ տեսախցիկը տեղադրված է Հր.Քոչար փողոցում առկա հասցներից մեկում, նշված տեսագրությամբ երևում է Բաղրամյան պողոտայից Կասյան փողոց միմյանց միացնող կամուրջը /էստակադա/, որի տակով միմյանց է միանում Հր.Քոչար և Կիևյան փողոցները: Տեսախցիկի տեսաձայնագրությամբ երևում է Բաղրամյան պողոտայից մեկ ուղեմաս, որը բաժանված է երկու գոտիների, դրանցից՝ աջը գծանշումով շարքը տանում է դեպի Հր. Քոչար փողոցը, իսկ ձախ շարքը կտրուկ հետադարձ՝ դեպի Բաղրամյան պողոտան: Նշված ֆայլի զննությամբ քննությանը հետաքրքրող տեսագրություն առկա չէ: KOCH-KASO_1610_212410_1610_232000_arcհ_1տեսաֆայլի տևողությունը կազմում է 09.10.2016թ. ժամը 21:24:10-ից մինչև 09.10.2016թ. ժամը 21:25:19, նշված տեսագրությամբ տեսաձայնագրված է Հր. Քոչար փողոցի սկզբնամասը, որը զույգ հոծ նշագծումներով բաժանված է երկու հանդիպակած ուղեմասերի: Նշված աջակողմյան ուղեմասը բաժանված է երեք ուղեգոտիների, առաջին գոտում առկա է միայն աջ երթևեկության համար նշագծում, իսկ 2 և 3 գոտիների համար միայն ուղիղ, իսկ հանդիպակած ուղեմասը երևում է մասամբ: Խաչմերուկում տեղադրված է լուսացույց, որը կանոնավոր գործում է, տվյալ հատվածը արհեստականորեն լուսավորվում է: 21:14:20-ին լուսացույցի կարմիր լույսի առկայության պայմաններում Հր.Քոչար փողոցի դեպի Կիևյան փողոց տանող ուղեմասում երկրորդ և երրորդ ուղեգոտիներում կանգնում են տարբեր տեսակի ավտոմեքենաներ, իսկ հանդիպակաց ուղեմասից դեպի նշված փողոցը տարբեր տեսակի ավտոմեքենաներ են ընթանում, որոնց մակնիշները և հաշվառման համարանիշները չեն երևում, տեսագրության որակի պատճառով: 21:24:25պահին տեսագրությամբ երևում է, որ հանդիպակաց ուղեմասից հայտնվում է ընթացող սպիտակ գույնի »Վազ-2121« մակնիշի ավտոմեքենա, որը դեպի իր աջ կողմը շրջադարձ կատարելով հոծ գծերի եզրով ընթանալով դուրս է գալիս տեսախցիկի տեսադաշտից: 21:24:29-ին լուսացույցի կանաչ լույսերի առկայության պայմաններում լուսացույցի տակ կանգնած ավտոմեքենաներն իրենց ընթացքը վերսկսում են, բացառությամբ »Մերսեդես« մակնիշի 87AA807հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի, որը մնում է կայանված վիճակում և դրա սրահից դուրս են գալիս վարորդը, ապա վայրկյաներ հետո ուղևորը, որոնք արագ տեմպով, թեք անկյան տակ, դեպի իրենց ձախ ուղղությամբ մոտենում են հանդիպակաց ուղեմասի կողմը: Նույն ուղղությամբ են շարժվում նաև փողոցում գտնվող մի քանի քաղաքացիներ և բոլորը դուրս են գալիս տեսախցիկի տեսադաշտից: 21:25:00-ին կանաչ լույսի տակ երթևեկությունը վերսկսող և խաչմերուկ մուտք գործած մեքենաների ուղեմասով տեսախցիկի տեսադաշտում է երևում »Վազ-2121« մակնիշի ավտոմեքենա, որը առաջին և երկրորդ շարքերը բաժանող գծի վրայով և հատելով կանգ գիծը դեպի աջ շրջադարձ է կատարում ու դուրս գալիս տեսախցիկի տեսադաշտից: Նշված ֆայլի մեջ վրաերթի դեպքի պահը և վայրը տեսախցիկի տեսադաշտից դուրս է և չի երևում /հատոր 1 գ.թ. 14, 94-95, հատոր 2 գ.թ. 23-25, դատական նիստի արձանագրություն/:
Ամբաստանյալ Լևոն Պողոսյանի պաշտպան Կ.Քամալյանի միջնորդությամբ Դատարանը 13.11.2017թվականին »Ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննություն նշանակելու մասին« որոշում է կայացրել, որի համաձայն՝ Լ.Պողոսյանի նկատմամբ նշանակվել է ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննություն , որի կատարումը հանձնարարվել է ՀՀ ԱՆ »Նուբարաշեն հոգեբուժական կենտրոն« ՓԲԸ-ին, սակայն փորձաքննվողը նախապես պատշաճ ծանուցված լինելով նշանակված փորձաքննության կատարման օրերի, ժամի և տեղի վերաբերյալ, անհարգելի պատճառներով չի ներկայացել ՀՀ ԱՆ »Հոգեկան առողջության պահպանման ազգային կենտրոն« ՓԲԸ, ինչի պատճառով էլ Դատարանի 13.11.2017թվականի որոշման պահանջները անկատար վիճակում քրեական գործը վերադարձվել է դատարանին:
Դատարանը վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ ապացուցված է համարում, որ ամբաստանյալ Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանը կատարել է արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասի, 244հոդվածի հատկանիշներին:
Վերլուծելով ամբաստանյալ Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանի ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ՝ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի ցուցմունքները` իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և սպասվող պատժից խուսափելու, ինչպես նաև քրեական գործով պարզված փաստական հանգամանքները խեղաթյուրելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոնշյալ ապացույցներով:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, շարժառիթը, հետևանքը, հանցագործության տարածվածությունը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, նկատի ունենալով այն, որ քրեական պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին): Այսինքն` պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում: Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի, այնպես էլ պատժաչափի վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 48հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 62հոդվածի 1-ին մասի 9-րդ կետով, նույն հոդվածի 2-րդ մասով, ամբաստանյալ Լ.Պողոսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի է առնում այն, որ նա ինքնակամ ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմնին, բնութագրվում է դրական Երևան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի »Թիվ 26« տեղամասի լիազոր ներկայացուցիչ Կ.Գևորգյանի կողմից, ֆիզիկապես վատառողջ է, տառապում է »Անձի էմոցիոնալ անկայուն խանգարում բարդացած գլխուղեղի վնասվածքով« ախտորոշմամբ հիվանդությամբ:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասով կատարված հանցագործության համար պատիժ է նախատեսվում տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը երկուհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանք՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով՝ որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով կամ առանց դրա:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 244հոդվածով կատարված հանցագործության համար պատիժ է նախատեսվում տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից երկուհարյուրհիսնապատիկի չափով, կամ կալանք՝ առավելագույնը երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով՝ որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով կամ առանց դրա:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի նշված հոդվածների սանկցիաներն այլընտրանքային են, դրանք հնարավորություն են տալիս դատարանին, ելնելով կոնկրետ հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթից և աստիճանից, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակել արդարացի պատիժ` ընտրելով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժատեսակներից որևէ մեկը` տուգանք, կալանք կամ ազատազրկում:
Վճռաբեկ դատարանն իր 22.12.2011թվականի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11քրեական գործով իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ »(...) որ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործությանը քրեաիրավական միջոցներով արձագանքելու պարտադիրությամբ, ինչպես նաև հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ արդարության՝ որպես պատիժ նշանակելու սկզբունքի բովանդակությունն ընդգրկում է դատապարտյալի, տուժողի և հասարակության վերաբերմունքը նշանակված պատժի նկատմամբ: Ուստի, պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դատարանից պահանջում է ողջամտորեն հաշվի առնել արդարության մասին վերոնշյալ սուբյեկտների կարծիքը, առավել ևս, որ դրանք ձևավորվում են այն նույն հանգամանքների հիման վրա, որոնք դատարանը հաշվի է առնում պատիժ նշանակելիս (հանցագործության հանրորեն վտանգավորությունը, հանցավորի անձը և այլն): Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ պատժի նշանակման արդարության սկզբունքը դատարանը պետք է կիրառի պատժի նշանակման մյուս սկզբունքների, ինչպես նաև պատժի նպատակների համատեքստում: Պատժի անհատականացման սկզբունքի իմաստով դատարանի խնդիրն է հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կոնկրետ հանցակազմի սանկցիայի սահմաններում նշանակել կոնկրետ պատիժ: Կոնկրետ պատժի նշանակումը դատարանի համար խիստ կարևոր և պատասխանատու խնդիր է, որի լուծման համար մեծ նշանակություն ունի պատժի անհատականացման կարգի և չափանիշների հարցը: Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի անհատականացումն անհրաժեշտ է դիտարկել երկու տեսանկյունից: 1) պատժի անհատականացում օրենքում: Վերջինս ենթադրում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի նորմերում արտահայտված ընդհանուր դրույթների առկայությունը, որոնք դատարանը պարտավոր է հաշվի առնել հանցանք կատարած անձի նկատմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի սանկցիայի շրջանակներում պատիժ նշանակելիս: 2) պատժի անհատականացում դատարանում: Վերջինս ենթադրում է կոնկրետ անձի նկատմամբ պատիժ սահմանելիս ՀՀ Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերի դրույթների կիրառում՝ հաշվի առնելով հանցավորի անձի առանձնահատկությունները, հանցագործության կատարման հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: ՀՀ Քրեական օրենսգիրքը չի բովանդակում բոլոր այն հանգամանքների սպառիչ ցանկը, որոնք պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից կոնկրետ հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս: Օրենսգիրքը, սակայն, դատարանին տալիս է պատժի անհատականացման ընդհանուր չափանիշներ, որոնց հիման վրա դատարանը կարող է նշանակել արդարության պահանջներին համապատասխանող պատիժ: Նշված չափանիշներն են` ա) հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ընդհանրապես, կոնկրետ հանցագործության կատարման հանգամանքների տեսանկյունից մասնավորապես, բ) հանցավորի անձը, գ) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Պատժի անհատականացման չափանիշներից առաջինին՝ հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին, Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ (տես Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը, կետ 14): Սույն որոշման նախորդ կետում նշված և, համապատասխանաբար, Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ վերլուծված՝ արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը սերտորեն կապված են պատժի անհատականացման երկրորդ չափանիշի՝ հանցավորի անձի հետ: Հ.Հարությունյանի վերաբերյալ որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ »Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանի, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեա-իրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն)« (տես Հազարապետ Ալբերտի Հարությունյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-50/07 որոշումը): Զարգացնելով մեջբերված դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հանցանք կատարած անձի ուսումնասիրությունը մեծ դեր է խաղում պատիժ նշանակելու համար: ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի ¥»Պատժի նպատակները«) իմաստով պատժի նպատակը, սոցիալական արդարությունը վերականգնելուց բացի, դատապարտյալի ուղղումն է և նոր հանցագործությունների կանխումը, ուստի դատարանը պարտավոր է հանգամանորեն հետազոտել անձի ինչպես կենսաբանական, այնպես էլ սոցիալական առանձնահատկությունները: Այս կապակացությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ շատ դեպքերում պատժի տեսակի և չափի վրա ազդում են հանցավորի սեռը, տարիքը, առողջական վիճակը: Պատժի անհատականացման երրորդ չափանիշը պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներն են: Վերջիններիս Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Հ.Հարությունյանի վերաբերյալ 2007 թվականի մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-50/07, Ռ.Խատոյանի վերաբերյալ 2007 թվականի մայիսի 4-ի թիվ ՎԲ-55/07, Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ 2007 թվականի հունիսի 1-ի թիվ ՎԲ-84/07, Դ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09 և մի շարք այլ որոշումներում: Պատժի նշանակման մարդասիրության սկզբունքն ունի երկու կողմ, այն է՝ 1) մարդասիրություն հասարակության նկատմամբ, որի էությունը տուժողի, հասարակության և պետության շահերի պաշտպանությունն է: 2) մարդասիրություն հանցանք կատարած անձի նկատմամբ. դա նշանակում է մարդկային վերաբերմունք նրա անձի նկատմամբ, պատվի և արժանապատվության հարգում, ֆիզիկական և բարոյական տանջանքների բացառում:Պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի մարդասիրության սկզբունքի վերոնշյալ երկու կողմերը: Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքում ձևավորված, ինչպես նաև սույն որոշման 14-21-րդ կետերում շարադրված և զարգացված իրավական դիրքորոշումների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ Քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ Քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի: Վերոգրյալից Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է: Պատիժ նշանակելիս դատարանի հայեցողության կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել նաև, որ պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 48հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (...)«:
Վերլուծելով և գնահատելով վերը նշված հանգամանքները, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Լևոն Պողոսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանցանքը կատարելուց հետո դրսևորած վարքագիծը` մասնավորապես այն, որ գտնվելով ազատության մեջ գիտակցել է կատարած հանցանքների վտանգավորությունը և մինչ օրս զերծ է մնացել այլ հակաօրինական արարքներ կատարելուց, բնութագրվում է դրական, ինքնակամ ներկայացել է, ֆիզիկապես վատառողջ է, հետևաբար Դատարանը գտնում է, որ թվարկված հանգամանքներն էականորեն նվազեցնում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու իրենց համակցությամբ հնարավորություն են տալիս հանգելու հետևության, որ ամբաստանյալի նկատմամբ տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելու միջոցով տվյալ գործով հնարավոր է հասնել պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը ու հանցագործությունների կանխմանը: Միաժամանակ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի արարքին համապատասխան պատժելիության սահմանումը կնպաստի նաև քրեական օրենքի ընդհանուր կանխարգելիչ ազդեցությանը, դատարանը նման հետևության է հանգել ելնելով քրեական օրենսդրության սկզբունքներից, սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի նպատակների իրականացման անհրաժեշտությունից, հիմնվելով կատարված հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների բազմակողմանի և օբյեկտիվ գնահատման վրա: Վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները կիրառելով՝ Դատարանը հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալին նպատակահարմար է պատժիչ դաստիարակչական ներգործության ենթարկել հասարակությունից չմեկուսացնելու պայմաններում: Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը ելնում է այն իրողությունից, որ օրենքի առաջնային պահանջը պատժի արդարացիությունն է, որը՝ որպես քրեական իրավունքի սկզբունք, ձևակերպված է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10հոդվածում, համաձայն որի հանցանք կատարած անձի նկատմամբ պատիժը պետք է լինի արդարացի, անհրաժեշտ և բավարար նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունը կանխելու համար: ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 48հոդվածի դրույթների համաձայն պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Դատարանը միաժամանակ հավաստում է, որ նշանակվող պատժի արդարացիության հարցը լուծելիս դատարանը ճիշտ է գնահատել գործի բոլոր հանգամանքները, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է տվյալ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Ընդ որում, պատիժ նշանակելիս դատարանն ուղեցույց է ընդունում նաև քրեական օրենքի դրույթն այն մասին, որ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները /ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61հոդվածի 3-րդ մաս/: Միաժամանակ նշված հանգամանքների ամբողջությունը դատարանին հիմք է տալիս հետևության հանգելու, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասով, 244հոդվածով, կատարած հանցանքների համար ամբաստանյալ Լ.Պողոսյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել տուգանք, արձանագրելով, որ տվյալ պատիժը համաչափ է կատարած արարքներին և բավարար պատժի նպատակներին հասնելու համար:
Անդրադառնալով ՀՀ Քրեական օրենսգքրի 242հոդվածի 1-ին մասով և 244հոդվածով նախատեսված լրացուցիչ պատժի կիրառման խնդրին` Դատարանը փաստում է, որ այդ հոդվածների պատժամասի համաձայն` վերոնշյալ արարք կատարելու համար սահմանված է.
գ տուգանք՝ ..., կամ
գ կալանք՝ ..., կամ
գ ազատազրկում՝ ...՝ որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով կամ առանց դրա:
Այսինքն՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասով և 244հոդվածով նախատեսված արարքներ կատարած անձի նկատմամբ որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելը որպես լրացուցիչ պատիժ կարող է նշանակվել միայն այն դեպքում, երբ որպես հիմնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում: Իսկ այն դեպքում, երբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասով և 244հոդվածով նախատեսված արարքներ կատարած անձի նկատմամբ որպես հիմնական պատիժ նշանակվել է տուգանք կամ կալանք, ապա որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելը չի կարող նշանակվել որպես լրացուցիչ պատիժ:
Վերը նշված եզրահանգումը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի որոշ հոդվածների սանկցիաներում »որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով« բառակապակցությունը նշված է ինչպես տուգանք պատժատեսակի, այնպես էլ ազատազրկում պատժատեսակի հետ միասին, մասնավորապես`
- ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 199հոդվածի 2-րդ մասի և 199.1հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիաները ունեն հետևյալ բովանդակությունը՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկից վեցհարյուրապատիկի չափով՝ որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով կամ առանց դրա, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով՝ որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով կամ առանց դրա:
- ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 315.2հոդվածի սանկցիան ունի հետևյալ բովանդակությունը` պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հազարապատիկի չափով, և որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով, առավելագույնը երեք տարի ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ մեկից երկու տարի ժամկետով և որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով, առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:
Վերը նշված սանկցիաների և ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասի, 244հոդվածի սանկցիաների բովանդակությունների տարբերությունը, վկայում է այն մասին, որ դրանցում արտահայտված են տարբեր մտքեր: Այլ կերպ ասած` եթե ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասի և 244հոդվածի սանկցիաներում օրենսդիրը ցանկանար արտահայտել այն միտքը, որպեսզի այդ հանցանքը կատարած անձի նկատմամբ որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելը որպես լրացուցիչ պատիժ հնարավոր լիներ նշանակել բոլոր հիմնական պատիժների (տուգանքի, կալանքի և ազատազրկման) հետ միասին, ապա »որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով կամ առանց դրա« բառակապակցությունը կնշեր ինչպես ազատազրկում պատժատեսակի, այնպես էլ տուգանք և կալանք պատժատեսակների հետ միասին:
Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդված 1-ին մասով նախատեսված պատժամասի տառացի մեկնաբանմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի լրացուցիչ պատիժը՝ որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելը, կարող է նշանակվել բացառապես ազատազրկման ձևով նշանակված հիմնական պատժի հետ, քանի որ մյուս պատժատեսակներից՝ տուգանքից, կալանքից լրացուցիչ այդ պատժատեսակը տարանջատված է ստորակետերով և »կամ« շաղկապով։ Դատարանը տվյալ հետևության հանգում է նաև ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 199հոդվածի 2-րդ մասով, 199.1հոդվածի 2-րդ մասով և 315.2հոդվածով սահմանված պատժամասերի վերլուծության արդյունքներով, որոնցում լրացուցիչ պատժատեսակը սահմանված է առանձին-առանձին նախատեսած բոլոր հիմնական պատիժների հետ։
Ամբաստանյալ Լևոն Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ ստորագրություն չհեռանալոււ մասին, պետք է վերացնել:
Տուժողների ներկայացուցիչ Մ.Ամիրյանի կողմից ներկայացվել է քաղաքացիական հայց, որով խնդրում է ամբաստանյալ Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանից հօգուտ տուժողների որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում բռնագանձել 3.696.500/երեք միլիոն վեց հարյուր իննսունվեց հազար հինգ հարյուր/ ՀՀ դրամ, որից՝ 3.135.000դրամը հանցագործության հետևանքով 15.09.2016թվականին կնքված պայմանագրի լուծումից կրած վնաս, 81.000դրամը որպես ցուցաբերված բուժօգնության ժամանակ օգտագործված դեղորայքի և բժշկական պարագաների գումար, 480.000դրամը որպես ներկայացուցչի՝ փաստաբանի ծառայությունների դիմաց վճար:
Քննության առնելով տուժողի ներկայացուցիչ Մ.Ամիրյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը, դատարանը պարզեց, որ ներկայացված 3.696.500ՀՀ դրամի չափով քաղաքացիական հայցի մեջ ներառված են ինչպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի՝ տուժողների բուժման ծախսերի, այնպես էլ այլ վնասների հատուցման պահանջներ:
Ներկայացված քաղաքացիական հայցի վերաբերյալ ամբաստանյալի պաշտպանը հայտնեց, որ մասնակի ընդունում են քաղաքացիական հայցը և պատրաստ են հատուցել միայն հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված 81.000/ութսունմեկ հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով վնասը:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 154հոդվածի համաձայն՝ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով: Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով: Քաղաքացիական հայցով որոշումն ընդունվում է քաղաքացիական օրենսդրության նորմերին համապատասխան:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 60հոդվածի համաձայն` քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս: Ըստ ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 158հոդվածի 2-րդ մասի՝ քաղաքացիական հայցը հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար:
Հետևաբար քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հարուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին: Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 155հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում հարուցված քաղաքացիական հայց, որը դատարանի կողմից թողնվել է առանց քննության, կարող է հետագայում հարուցվել քաղաքացիական դատավարության կարգով:
Ինչպես պարզվում է հայցադիմումից, տուժողներին ցուցաբերված բուժօգնության ժամանակ օգտագործված դեղորայքի և բժշկական պարագաների գումարը կազմել է 81.000դրամը, ինչի վերաբերյալ ներկայացվել են համապատասխան ապացույցներ: Քննարկելով քաղաքացիական հայցը դատարանը գտնում է, որ հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված՝ տուժողին ցուցաբերված բուժօգնության գումարը՝ 81000ՀՀ դրամ գույքային վնասը ենթակա է ամբաստանյալից բռնագանձման: Իսկ ինչ վերաբերում է 15.09.2016թվականին կնքված պայմանագրի լուծումից կրած վնասի, փաստաբանի ծառայությունների դիմաց վճարի հետ կապված ծախսերի հատուցմանը, ապա դրանք հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասներ չեն և այդպիսի հայցերը ներկայացվում, ապահովվում, ապացուցվում, քննվում և լուծվում են ընդհանուր հիմունքներով՝ քաղաքացիական դատավարության կարգով: Դատարանը գտնում է, որ վերը նշված պատճառաբանությամբ այդ մասով քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության /նմանատիպ դիրքորոշում է հայտնել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2007թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԴ-150/07 որոշման մեջ/:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 155հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում հարուցված քաղաքացիական հայց, որը դատարանի կողմից թողնվել է առանց քննության, կարող է հետագայում հարուցվել քաղաքացիական դատավարության կարգով:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 367հոդվածի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 82հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձն օրենսդիր մարմնի կողմից ընդունվող համաներման ակտով կարող է ազատվել քրեական պատասխանատվությունից, իսկ դատապարտյալը կարող է լրիվ կամ մասնակիորեն ազատվել ինչպես հիմնական, այնպես էլ լրացուցիչ պատժից, կամ պատժի չկրած մասը կարող է փոխարինվել ավելի մեղմ պատժատեսակով, կամ կարող է վերացվել դատվածությունը:
ՀՀ ԱԺ-ի կողմից 01.11.2018թվականին ընդունված և 06.11.2018թվականին օրինական ուժի մեջ մտած »Էրեբունի-Երևանի հիմնադրամ 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին« ՀՀ Օրենքի /այսուհետ նաև` համաներման օրենք/ 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն՝
1. Համաներում հայտարարելով պատժից ազատել ՝
1/ ազատությունի զրկելու հետ չկապված պատիժների դատապարտված անձանց:
Համաներման օրենքի 4-րդ հոդվածի 9-րդ մասի 1-ին կետի »բ« ենթակետի համաձայն` սույն օրենքի կատարումը վերապահել՝
1) Հայաստանի Հանրապետության ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի և վերաքննիչ քրեական դատարաններին`
ա/ այն անձանց նկատմամբ, որոնց վերաբերյալ գործերը Հայաստանի Հանրապետության ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի կամ վերաքննիչ քրեական դատարանում են, սակայն մինչև սույն որոշումն ուժի մեջ մտնելը չեն քննվել, կամ այն անձանց նկատմամբ, որոնց վերաբերյալ գործերը քննվել են, բայց դատավճիռներն օրինական ուժի մեջ չեն մտել:
Համաներման օրենքի 1-ին հոդվածի համաձայն` սույն օրենքը կարգավորում է 2018 թվականի հոկտեմբերի 21-ը ներառյալ հանցագործություն կատարելու մեջ կասկածվող, մեղադրվող կամ հանցագործություն կատարած անձանց նկատմամբ համաներում հայտարարելու հետ կապված հարաբերությունները:
Համաներման օրենքի 2-րդ հոդվածի 10-րդ մասում սահմանված են այն դեպքերը, որոնց առկայության պայմաններում օրենսդիրը բացառել է համաներման կիրառումը: Մասնավորապես` նույն մասի 5-րդ կետում թվարկված են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի այն հոդվածները և հոդվածների մասերը, որոնցով նախատեսված արարքները կատարած անձանց նկատմամբ համաներումը կիրառելի չէ: Սակայն հարկ է նկատել, որ թվարկված հոդվածների և հոդվածների մասերի շարքից բացակայում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասը, 244հոդվածը, այսինքն` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասով, 244հոդվածով նախատեսված արարքներ կատարած անձանց նկատմամբ համաներման կիրառումը սահմանափակված չէ: Սույն քրեական գործի նյութերում բացակայում է նաև Համաներման օրենքի 2-րդ հոդվածի 10-րդ մասի մյուս կետերում նշված այն սահմանափակումները, որոնք կարող են արգելք հանդիսանալ համաներման օրենքի կիրառման համար:
Դատարանն անհրաժեշտ է համարում փաստել, որ քրեական գործով ներկայացված քաղաքացիական հայցի վերաբերյալ ամբաստանյալի պաշտպանը հայտնեց, որ պատրաստ են հատուցել հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված 81.000/ութսունմեկ հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով վնասը:
Վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները կիրառելով՝ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասով, 244հոդվածով նախատեսված հանցագործությունները կատարել է մինչև 2018թվականի հոկտեմբերի 21-ը, նախկինում դատապարտված չի եղել, նաև բացակայում են Համաներման օրենքի 2-րդ հոդվածի 10-րդ մասով նախատեսված` համաներումը չկիրառելու հիմքերը, հետևաբար ամբաստանյալ Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանի նկատմամբ Համաներման օրենքը կիրառելու սահմանափակումներ չկան և Համաներման օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի պահանջով վերջինիս պետք է ազատել սույն դատավճռով տուգանքի ձևով նշանակված պատժից:
Քննության առնելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված »Վազ-2121« մակնիշի 13SO471հ/հ ավտոմեքենան, որն ի պահ է հանձնվել ՀՀ Ոստիկանության ՃՈ ծառայությանը, պետք է վերադարձնել սեփականատիրոջ տնօրինությանը, իրեղեն ապացույց ճանաչված Ա.Բոլբոլյանի և Ա.Վարդանյանի հագուստներն ու կոշիկները պետք է վերադարձնել ըստ պատկանելության տուժողներին, իսկ իրեղեն ապացույց ճանաչված հետին տեսանելիության հայելու իրանը և ապակին պետք է ոչնչացնել:
Քննության առնելով Լևոն Պողոսյանի անվամբ գրանցված շարժական և անշարժ գույքի վրա դրված կալանքի հարցը, դատարանը գտնում է, որ թիվ ԵԱՔԴ/0162/01/17քրեական գործով /քննիչ Ս.Ադամյան կողմից կայացված 04.10.2017թվականի որոշում, նախաքննական համար 60114816/ շարժական և անշարժ գույքի վրա դրված կալանքը պետք է վերացնել, քանի որ վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը:
Քննարկելով դատական ծախսերի հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 168հոդվածի 1-ին մասի 2-8-րդ կետերով թվարկված դատական այլ ծախսերը ամբաստանյալից ենթակա չի բռնագանձման, քանի որ նման պահանջ դատարանին չի ներկայացվել, հետևաբար այդ հարցը դատարանը համարում է լուծված:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-375հոդվածներով՝ Դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց

Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասով, 244հոդվածով:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել տուգանքի Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի՝ 200000/երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 244հոդվածով դատապարտել տուգանքի Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի՝ 200000/երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 66հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 242հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժին՝ 200000/երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ տուգանքին մասնակիորեն գումարել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 244հոդվածով նախատեսված հանցագործության համար նշանակված պատժից 100.000/հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ տուգանքը և Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ սահմանել տուգանք 300000/երեք հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ ԱԺ-ի կողմից 01.11.2018թվականին ընդունված և 06.11.2018թվականին ուժի մեջ մտած »Էրեբունի-Երևանի հիմնադրամի 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին« ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետը և նրան ազատել նշանակված պատժի կրումից:
Խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակի: Ամբաստանյալ Լևոն Սերյոժայի Պողոսյանից հօգուտ տուժողների բռնագանձել 81.000/ութսունմեկ հազար/ ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում: Քաղաքացիական հայցը մնացած մասով թողնել առանց քննության`տուժողներին իրավունք վերապահելով հայց հարուցել քաղաքացիական դատավարության կարգով:
Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժողներ Ա.Բոլբոլյանի և Ա.Վարդանյանի հագուստնեհո և կոշիկները վերադարձնել նրանց տնօրինությանը, իրեղեն ապացույց ճանաչված հետին տեսանելիության հայելու իրանը և ապակին ոչնչացնել, իսկ իրեղեն ապացույց ճանաչված »ՎԱԶ 2121« մակնիշի 13ՏO471հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վերադարձնել սեփականատիրոջ տնօրինությանը:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստացման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ


Դատավճիռը չի բողոքարկվել, մտել է օրինական ուժի մեջ

«--------» ------------------------- 2019թ.


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ