ԵԱՔԴ/0127/01/17







ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


15 մարտի 2018թ. ք. Երևան
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան),

նախագահությամբ դատավոր՝ Ա.Նիկողոսյանի,
քարտուղարությամբ՝ Ե.Կարապետյանի,
մասնակցությամբ՝
մեղադրող՝ Ա.Առաքելյանի,
պաշտպան՝ Ս.Հովհաննիսյանի,
ամբաստանյալ՝ Ա.Ամոյանի,

դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝
Արմեն Մուրադի Ամոյանի (ծնված 25.04.1995թ., Երևան քաղաքում, ազգությամբ՝ եզդի, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, եռամյա կրթությամբ, չի աշխատում, նախկինում՝ չդատված, հաշվառված՝ ք.Երևան, Լեփսիուսի 6 փող., 9շ., 23 բն.) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով,


ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2017 թվականի հունիսի 12-ին ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 09169417 քրեական գործը:
Նույն օրը Արմեն Մուրադի Ամոյանը ձերբակալվել է:
2017 թվականի հունիսի 14-ին Արմեն Մուրադի Ամոյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235–րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի՝ 2017 թվականի հունիսի 15-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը՝ 2 ամիս ժամկետով:
2017 թվականի օգոստոսի 1-ին որոշում է կայացվել 2017 թվականի հունիսի 12-ին Աշոտ Ամոյանի մոտից հայտնաբերված ակոսափող հրազեն հանդիսացող ինքնաշեն ատրճանակը որպես իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի՝ 2017 թվականի օգոստոսի 7-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանի նկատմամբ որպես խափանման կիրառված կալանավորման ժամկետը երկարացվել է 1 ամիս ժամկետով:
2017 թվականի օգոստոսի 6–ին կազմվել է մեղադրական եզրակացությունը, որը 2017 թվականի օգոստոսի 10–ին հաստատվել է Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ա.Առաքելյանի կողմից։
2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում գործը ստացվել է 2017 թվականի օգոստոսի 11–ին։
Դատավորների միջև քրեական գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով, քրեական գործը՝ թիվ ԵԱՔԴ/0127/01/17 համարի ներքո, մակագրվել և 2017 թվականի օգոստոսի 14–ին հանձնվել է ինձ։ Նույն օրը կայացվել է քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին որոշում։
2017 թվականի օգոստոսի 29–ին որոշում է կայացվել քրեական գործը դատական քննության նշանակելու մասին։
3. Մեղադրական եզրակացության եզրափակիչ մասի համաձայն՝ Արմեն Մուրադի Ամոյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն ենթադրյալ հանցանքը կատարելու համար, որ նա, դեռևս չպարզված հանգամանքներում և քննությամբ չպարզված օրը, ապօրինի կերպով ձեռք է բերել և իր ջինսե տաբատի ձախ գոտկատեղում ապօրինի կրել առանց գործարանային համարի, ինքնաշեն պատրաստված, 5.6 մմ տրամաչափի, օղակավոր բոցավառման, որսորդական-սպորտային փամփուշտներով կրակելու համար նախատեսված, կրակոցների համար պիտանի, ակոսափող հրազեն հանդիսացող ատրճանակ, որը 2017 թվականի հունիսի 12-ին՝ ժամը 16:30-ին վերջինիս մոտ հայտնաբերվել է ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի աշխատակիցների կողմից նրան Երևան քաղաքի Զ.Սարկավագի 32 հասցեում «Զեյթուն» գերեզմանատան տարածքից ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին բերման ենթարկելու ժամանակ:

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
4. Սույն քրեական գործով Դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանը՝
ա) ապօրինի կերպով ձեռք է բերել և իր ջինսե տաբատի ձախ գոտկատեղում ապօրինի կրել առանց գործարանային համարի, ինքնաշեն պատրաստված, 5.6 մմ տրամաչափի, օղակավոր բոցավառման, որսորդական-սպորտային փամփուշտներով կրակելու համար նախատեսված, կրակոցների համար պիտանի, ակոսափող հրազեն հանդիսացող ատրճանակ,
բ) արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին։
5. Դատարանի կողմից հաստատված վերոնշյալ հանգամանքների համակցությունը հիմնված է ներքոշարադրյալ փաստական տվյալների վրա.
Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանը հայտնեց, որ չի ընդունում իր մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235–րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում։
6. Դատաքննության ընթացքում ըստ սահմանված ապացույցների հետազոտման կարգի՝ սկզբում Դատարանը լսեց վկաներին այնուհետև հետազոտվեցին քրեական գործի նյութերը, որից հետո Դատարանը լսեց ամբաստանյալին։
Վկա Համբարձում Մաթևոսյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Արմենի հետ տենց մոտիկություն չենք արել, հեռախոսս մնացել էր Արմենի մոտ, գնացել եմ, որ վերցնեմ, ու միանգամից ոստիկանները մոտեցել են մեզ, բարև եմ տվել Արմենին, խոսացել ենք, ոնց ես, ու ոստիկանները մոտեցել են: Բոլորիս խուզարկեցին, հետո Արմենի հետ առանձնացան ու մի հատ ոստիկան չեմ հիշում՝ որ մեկը, Արմենին ասեց, առանձնանանք, խոսենք, հետո մեկ էլ էն եմ հիշում, որ ոստիկաններից մեկը գետնից զենք վերցրեց: Մնացածը սաղ իմացել եմ ոստիկանությունում, որ զենք են գտել»:
Մեղադրողի հարցին, թե 2017 թվականի հուլիսի 11-ին՝ ցերեկը, ինչու՞ եք Դուք Արմեն Ամոյանին հանդիպել, վկան պատասխանեց. «Միամիտ, մի քանի ժամ իրար հետ ենք անցկացրել, տենց կոնկրետ ման ենք եկել»:
Մեղադրողի հարցին, թե ասում եք մտերիմ չեք եղել, վկան պատասխանեց. «Չէ, ունեցել ենք, բայց ասենք տենց հաճախակի իրար հետ չենք շփվել, ես ասել եմ հազարից մեկ իրար հետ շփվել ենք»:
Մեղադրողի հարցին, թե հաջորդ օրն ինչպե՞ս եղավ, որ հանդիպեցիք, վկան պատասխանեց. «Հեռախոսս մոռացել էի տաքսիի մեջ, գնացել ենք իրար հետ, որ վերցնենք»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ տաքսի էր, վկան պատասխանեց. «Անծանոթ տաքսի էր, փողոցի տաքսի էր, հեռախոսը թողել էի տաքսիի մեջ, զանգել եմ, ձենը լսել է, վերցրել է իր մոտ, հաջորդ օրը զանգել եմ, գնացել եմ, որ վերցնենք, գերեզմանոցի մոտ հասցրել եմ երկու բառ խոսեմ, ոստիկանները եկել, բռնել են»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ գիտեիք, որ Արմենը գերեզմանոցի մոտ է, որ գնացել էիք այնտեղ, վկան պատասխանեց. «Ինքն էր ասել»:
Մեղադրողի հարցին, թե առավոտվանից գերեզմանոցու՞մ էր, վկան պատասխանեց. «Էդ օրը՝ առավոտյան, զանգահարել եմ իր հեռախոսին, պայմանավորվել ենք, որ գնամ այնտեղ»:
Մեղադրողի հարցին, թե առավոտյան քանիսի՞ն էր, վկան պատասխանեց. «Դե առավոտյան 1:30-ի կողմերը, զանգեցի, հարցրեցի, որտեղ ես, ասեց գերեզմանոցում եմ, ու գնացել եմ այնտեղ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իր հետ ո՞վ կար, վկան պատասխանեց. «Չգիտեմ՝ ով կար, ոչ իրենից եմ հարցրել, ոչ իր կողքը մարդ եմ տեսել, իրանից մի քիչ հեռավորության վրա մարդ տեսել եմ, բայց իր կողքը չեմ տեսել»:
Մեղադրողի հարցին, թե «իրանից հեռավորության վրան» ի՞նչ է նշանակում, վկան պատասխանեց. «Դե իրանից հեռու, ասենք, որ չէիր տեսնի»:
Մեղադրողի հարցին, թե իրենից քանի՞ մետր հեռու էր, վկան պատասխանեց. «Մոտ 2»:
Մեղադրողի հարցին, թե քանի՞ հոգով էին, վկան պատասխանեց. «Երկու հոգի էին, որովհետև ոստիկանությունում այդպես ասեցին»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինքը գերեզմանոցում ի՞նչ էր անում, վկան պատասխանեց. «Ես իրեն տենց չեմ հարցրել՝ ինչ էր անում այնտեղ, միայն հարցրել եմ ուր ես, ասեց արի գերեզմանոցի մոտ, ճանապարհի վրա էր, եկել էր, որ հեռախոսը տար, հիմա ընդեղ է կանչել, չգնայի»:
Մեղադրողի հարցին, թե զենքը որտե՞ղ տեսաք, վկան պատասխանեց. «Գետնին»:
Մեղադրողի հարցին, թե կարո՞ղ եք նկարագրել զենքը, վկան պատասխանեց. «Չէ, մոտավորապես կարիչնիվի, էդա մենակ տպավորվել»:
Մեղադրողի հարցին, թե զենքը որտեղի՞ց ընկավ գետնին, վկան պատասխանեց. «Չգիտեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե հետո ոստիկաններից ի՞նչ իմացաք, վկան պատասխանեց. «Իմացա, որ զենք են գտել, չգիտեմ, ասում են Արմենիննա, Արմենինը չի, ես ճիշտն ասած չեմ էլ հավատում, որ Արմենիննա, Արմենին զենք որտեղից, ես կոնկրետ բան չեմ իմացել ոստիկանությունում»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեզ չի՞ կանչել ինչ-որ խոսակցության, վկան պատասխանեց. «Չէ, ես տեղյակ չեմ ոչ մի խոսակցությունից»:
Պաշտպանի հարցին, ցուցմունք տալիս ասացիք, երբ որ ոստիկանները մոտեցան, բոլորիդ ստուգեցին, Ձե՞զ էլ են ստուգել, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի հարցին, թե ի՞նչ էին փնտրում, վկան պատասխանեց. «Չգիտեմ»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ պահին Արմենի՞ն էլ ստուգեցին, վկան պատասխանեց. «Հա, բա ոնց, Արմենին էլ ստուգեցին, իրար հետ կանգնած էինք, Արմենին էլ ստուգեցին, ոչ մի բան չգտան, հետո ասեցին Արմեն ջան մի հատ առանձնանանք, հետո տեսել եմ, որ գետնի վրայից զենք են բարձրացրել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Արմենի հետ մե՞կ հոգի առանձնացավ, վկան պատասխանեց. «Չէ, մի քանի հոգի, կամ մի հոգի, ճիշտն ասած, չեմ հիշում»:
Պաշտպանի հարցին, թե ձեզնից քանի՞ մետր հեռավորության վրա էին, վկան պատասխանեց. «Մոտ 7»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչ-որ մեկից վախենու՞մ եք, վկան պատասխանեց. «Ոչ, ընդհանրապես ոչ վախեցած եմ, ոչ՝ ահաբեկված»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչու՞ էիք գնացել գերեզմաններ, վկան պատասխանեց. «Հեռախոսս մոռացել էի տաքսու մեջ, զանգել եմ իմ հեռախոսահամարին, իմացել եմ, որ ինքն այնտեղ է, գնացել եմ բարև եմ տվել, հարցրել եմ ոնց եք, ու էդ պահին ոստիկաններն եկել են»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Արմենի հետ «Դուք»-ո՞վ եք խոսում, վկան պատասխանեց. «Ինչպես մոտիկը մոտիկին, «դու»-ով»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչու՞ ես ասել «ոնց եք», վկան պատասխանեց. «Ես էդ իրավիճակն եմ բնութագրում, ես ասել եմ ոնց ես»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հետո ի՞նչ է եղել, վկան պատասխանեց. «Հետո ոստիկաններն եկել են, նոր բաժնում իմացել եմ, որ զենք են գտել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե վիճաբանություն տեսե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Չէ, ես այդպիսի ոչ մի բան չեմ տեսել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Արմեն ինչու՞ էր գնացել գերեզմանոց, վկան պատասխանեց. «Ես չգիտեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այնտեղ հանգուցյալ ունե՞ր, վկան պատասխանեց. «Հեռախոսով երկար չեմ խոսացել, միայն հարցրել եմ որտեղ ես»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե երբ որ խոսակցություն կամ նման մի բան լինում է, ընդհանրապես որտե՞ղ են հանդիպում, վկան պատասխանեց. «Որտեղ ցանկանում են, ասենք մի տեղ, ցիվիլ միջավայրում նստած, ոչ գերեզմանոցում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ասում եք Արմենի հետ մարդ տեսաք, այո՞, վկան պատասխանեց. «Չէ, Արմենի հետ չէ, մի քիչ այն կողմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչքա՞ն հեռու կանգնած, վկան պատասխանեց. «Դե երևի մի 3-4 մետր հեռու»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ովքեր էին, գիտե՞ք, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե չհարցրի՞ք, թե ովքեր են, վկան պատասխանեց. «Չէ, չհասցրի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ոստիկանների գալուց հետո մանրամասն նկարագրեք, վկան պատասխանեց. «Եկան, մոտիկացան մեզ, ասեցին, կանգնեք, մի շարժվեք, կանգնած վիճակում ստուգեցին, ջեբերս խուզարկեցին, նասկիներիս մեջ էլ նայեցին, էդ երկրորդ անգամ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ առաջի՞ն անգամ, վկան պատասխանեց. «Առաջին անգամ մի քիչ ավելի թեթև, տեսան, որ բան չեն գտնում, սկսեցին, ավելի մանրամասն ստուգել, ում վրա, որ կասկածում էին, բայց զենք հաստատ չէին ման գալիս, ես դաժե զարմացել եմ զենք որտեղից տեղ, ես չեմ կարող պատկերացնել՝ զենք ով կարա ունենա»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այդ պահին, որ եկան ոստիկանները, մակերեսորե՞ն ստուգեցին, վկան պատասխանեց. «Էդ ինձ, ինչ իմ հետա կապված, ես էդ եմ ասում, մյուսներին նենց չի, որ երկրորդ անգամ ստուգել են, ինձի ուրիշ ոստիկան է եկել, ստուգել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե երբ որ զենքը գտան, ա՞յդ ժամանակ եկան երկրորդ անգամ ստուգելու, վկան պատասխանեց. «Չէ, տենց ավելի ուշադիր չեն ստուգել, ուղղակի ասեցին նասկիներդ էլ հանի, ես էլ հանել եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ուրիշ ոչինչ Դուք չե՞ք խոսել այդ ընթացքում, վկան պատասխանեց. «Դե չենք հասցրել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ուրիշ որևէ մեկի անուն չե՞ք լսել, վկան պատասխանեց. «Չէ, ոչ մեկին չեմ հիշում, առերեսման ժամանակ ինչ-որ մեկի հետ առերեսում են արել, ինչ-որ Բագրատ»:
Վկա Գևորգ Սաքեյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Արմենն ինձնից պարտքով փող էր ուզում, ես վերցրեցի ուրիշից, տվեցի Արմենին, որն էդ օրը՝ իրիկունը պիտի բերեր, բերեց 5000 դրամ, հետո զանգում էի, չէր վերցնում, հետո վերցրեց, մի քիչ լեզվակռիվ եղավ, կանչեցին Քանաքեռ, գնացի, տեղը բացատրեցին, երեք հոգով կանգնած էին, իմ մեքենայով վերցրեցի իրանց, գնում էինք դեպի Արմենենց շենքի մոտ, Արմենենց շենքի մոտ Զեյթունի գերեզմաններն են, որպեսզի Արմենենց շենքի մոտ չխոսայինք, ես մտա Զեյթունի գերեզմաններ, խախանդ տեղեր, զրուցեինք, գնայինք: 10-15 րոպե կանգնած զրուցում էինք, մեզ մոտեցան ոստիկանները, մոտեցան երկու մեքենայով, մենք կանգնած էինք իմ մեքենայի կողքը, սկսեցին մեզ խուզարկել, խուզարկեցին մեզ, խուզարկեցին մեքենաս ու ոչինչ չգտան, հետո մի երկու ոստիկան Արմենին առանձին կանչեցին, մի 4-5 մետր հեռու: Խոսացին, հետո լսեցինք, թե «Էս ինչա, էս ինչա», տեսանք ոստիկանը կռացավ ու գետնից բարձրացրեց ատրճանակ: Մեզ այդքանից հետո տարան ոստիկանություն, էլի խուզարկեցին, ցուցմունք վերցրեցին, բաց թողեցին, իմ մեքենան, որ ես ուրիշից վերցրել էի, օրավարձով քշում էի, էդ մեքենան էլ պահեցին իրենց մոտ, որի համար ես փող էի վճարում, իմ պռավան վերցրին, որով ես փող եմ աշխատում, իմ ընտանիքն եմ պահում ու ինձ թողեցին տուն»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ո՞ր տաքսի ծառայությունում եք աշխատում, վկան պատասխանեց. «Տաքսոլայ»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր ավտոմեքենայի համարը հիշու՞մ եք, վկան պատասխանեց. «34 773»:
Մեղադրողի հարցին, թե մոտավորապես օրը չե՞ք հիշում, վկան պատասխանեց. «Ինչքան հիշում եմ ապրիլ ամիսն էր, բայց օրը չեմ հիշում, մոտավորապես եմ ասում, չեմ հիշում ապրիլն էր, թե չէ»:
Մեղադրողի հարցին, թե նախաքննության ժամանակ ցուցմունք եք տվել, ինչպես դեպքը եղել է, Դուք ասե՞լ եք այդպես, վկան պատասխանեց. «Նստել ենք, խոսացել ենք, ինքը գրել է»:
Մեղադրողի հարցին, թե գրել է, ստորագրել եք, ճի՞շտ է եղել ցուցմունքը, վկան պատասխանեց. «Եղել է, որ բաներ կար, որ ես այդպես չեմ ասել, հետո երբ որ գնացել եմ քննիչի մոտ, ոստիկանի խոսքերն է եղել, բայց դա վերագրել են իմ վրա»:
Մեղադրողի հարցին, թե ցուցմունքը կարդացել եք, ստորագրե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարդացել, առանց կարդալ ստորագրել եմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ասացիք 14.000 դրամ գումար եք պարտքով տվել Արմենին, որտե՞ղ եք հանդիպել, վկան պատասխանեց. «Մեր բակում՝ Ավանում, պատահական մոտեցավ, ասեց, կարող ես օգնել, իմ մոտ էլ կար 5000 դրամ, կողքս կանգնած էր ուրիշ մարդ, իրենից էլ վերցրեցի 9000 ու տվեցի 14.000 դրամ, որ պիտի իրիկունը բերեր, տար»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր հեռախոսահամարն ի՞նչ է, վկան պատասխանեց. «055-055-044»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ 044-777-050 հեռախոսահամարը, վկան պատասխանեց. «Էդ էլա իմը, բայց չեմ օգտագործում»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ հիշու՞մ եք Արմեն Ամոյանի համարը, վկան պատասխանեց. «Չէ, ջնջել եմ մոտիցս, չունեմ էլ հիմա»:
Մեղադրողի հարցին, թե զանգե՞լ եք իրեն, ինքը չի պատասխանել, վկան պատասխանեց. «Հա, մի քանի անգամ զանգել եմ, չի պատասխանել»:
Մեղադրողի հարցին, թե դրանից հետո ինքը Ձեզ զանգե՞ց, վկան պատասխանեց. «Հա, ինքը զանգեց, ասեց մի կես ժամից կզանգեմ, կես ժամից էլ չզանգեց, ես նորից սկսեցի իրեն զնագել, մի խոսքով մենք այդ օրն իրար չտեսանք»:
Մեղադրողի հարցին, թե հաջորդ օրը, որ Դուք իրար տեսաք, Ձեզ ո՞վ զանգեց, որ Դուք գնացիք հանդիպման, վկան պատասխանեց. «Չգիտեմ, բայց իրենք երեքով էին, որ տեսա, զանգեցին Արմենի մոտից, ասեցին. «արի, գումարդ տար», գնացի Քանաքեռ, այնտեղ երեք հոգով կանգնած էին, եկեղեցու հետևը, մտա ընդեղ, իրանք երեք հոգով կանգնած էին, տեղ մի քիչ էլի լեզվակռիվ եղավ, որ թե ինչի տենց պիտի լիներ, հայհոյել էի Արմենին, դրա համար խոսակցությունը եղավ, թե ինչու պիտի Արմենին հայհոյեի, տենց, ինչ, ոնց, փողը վերցրել է, չի տվել, ես ամոթով եմ մնացել, հետո 4 հոգով բարձրացանք գերեզմանների մոտ, ասեցի Արմենենց շենքի մոտ չխոսանք, դրա համար մտանք գերեզմաններ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ո՞վ որոշեց, որ պիտի Արմենենց շենքի մոտ գնաք, վկան պատասխանեց. «Մենք ինքնըստինքյան գնում էինք էդ կողմ, Արմենն ասեց. «Մեզ տար շենք», բայց որ մեքենայի մեջ խոսում էինք գնացի էդ կողմ, ասեցի, չգնանք շենքի հայաթ, գնանք գերեզմաններ, կանգնենք, նորմալ խոսանք»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ Դուք ասում եք ոստիկանները եկան, Ձեզ խուզարկեցին, հետո Արմենի հետ կապված ի՞նչ տեսաք, վկան պատասխանեց. «Խուզարկելուց հետո ոստիկանները երեք հոգով Արմենին տարան այն կողմ, մեզնից մի 4-5 մետր այն կողմ, մենք էլ մի երեք ոստիկանի հետ կանգնած խոսում էինք, ոչ մի լարվածություն, ոչ մի բան, երկու-երեք րոպե անցավ, մել էլ ոստիկանը. «Էս ինչա, էս ինչա» ու գետնից բարձրացրեց ատրճանակը»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ատրճանակը որտե՞ղ եք տեսել, վկան պատասխանեց. «Ոստիկանի ձեռքում, գետնից բարձրացնելուց»:
Մեղադրողի հարցին, թե տաբատի վրա, միջից ընկնելիս չե՞ք տեսել, վկան պատասխանեց. «Ինքը շալվարը տպտպացրել է, բայց ես չգիտեմ, էդ ընգելա շալվարի մեջից, թե չէ, ես տեսել եմ, որ էդի գետնիցա բարձրացրել, ես մենակ տեսել եմ գետնից բարձրացնելը, եթե ընկներ էլ ես չէի տեսնի, որովհետև իրանք հեռու էին կանգնած»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ընկնելու ձայնը չե՞ք լսել, վկան պատասխանեց. «Չէ, խոտերի մեջ ձայն չէր լսվի»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք հիմա ինչ որ ասում եք, ճի՞շտն եք ասում, վկան պատասխանեց. «Ես հիմա ինչ որ դատարանում ասում եմ, ճիշտն եմ ասում, կարողա այն ժամանակ մի երկու բան էլ ավել ասել եմ, զուտ իմ մեքենան վերցնելու համար, որ օրը 5000 դրամ չտայի»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք նախաքննության ընթացքում ինչ որ հիմա պատմեցիք, այդպե՞ս եք ասել, վկան պատասխանեց. «Մոտավորապես, հիմա չեմ հիշում՝ նախաքննության ժամանակ ինչ եմ ասել»:
Մեղադրողի հարցին, թե զենքի մասով ի՞նչ կասեք, նախաքննության ընթացքում ինչ եք ասել, վկան պատասխանեց. «Տպտպցրելա ոտքին ոստիկանը, գետնից վերցրելա ատրճանակը, բայց թե ոնցա վերցրել, ես չգիտեմ, որովհետև ես չէի կարա տենայի, որովհետև մենք խոսում էինք, հետո առանձին ձեն տվեց ոստիկանը, բայց արդեն այն ժամանակ, երբ որ զենքը բարձրացնում էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ավտոմեքենայի մեջ Ձեր նկատմամբ սպառնալիք եղե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Չէ, կրակելու խոսք չի եղել, խփել կարողա ասած լինի խփել, երկու տղամարդ, որ խոսալուց լինեն, ինչ պիտի լինի, կխփեմ, կծակեմ, կարողա խփել ասած լինի, բայց ես լուրջ չեմ ընդունել»:
Մեղադրողի հարցին, թե ավտոմեքենայի մեջ Արմենի կողմից զենք ցույց տալ եղե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Չէ, զենք ես ընդհանրապես չեմ տեսել Արմենի մոտ, իմ մոտ տենց տպավորություն էլ անգամ չի եղել, որ կարողա Արմենի մոտ զենք լինի»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ որ Ձեզ և Ձեր մեքենան խուզարկում էին, ի՞նչ նպատակով էին խուզարկում, վկան պատասխանեց. «Զենք, նարկոտիկ»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ դեպքում բաժնում ինչի՞ համար էին խուզարկում, վկան պատասխանեց. «Ինչ իմանամ, երևի իրենց աշխատանքն էր, բան չասեցին»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե քանի՞ անգամ եք հարցաքննվել նախաքննության ընթացքում, վկան պատասխանեց. «Երկու»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե առերեսում եղե՞լ է Ձեր միջև, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այդ ժամանակահատվածում Ձեր կողմից նշվածը իրականությու՞ն է եղել, թե ոչ, թե սխալ եք ասել, ճիշտն են եղել, վկան պատասխանեց. «Ես նույն բանն եմ ասում, ուրիշ բան չեմ ասում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հիշու՞մ եք այդ ցուցմունքները որ Դուք տալիս էիք, վկան պատասխանեց. «Երկրորդ անգամ որ քննիչի մոտ տալիս էի, հա, հիշում եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե որևէ մեկը ճնշում գործադրե՞լ է ցուցմունքները տալու ժամանակ, վկան պատասխանեց. «Ճնշում չի գործադրել, բայց քննիչը չի գրել էն, ինչ որ ես էի ասում, չէր ուզում գրեր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ Դուք ասում էիք մի բան, քննիչը գրում էր մեկ ա՞յլ բան, վկան պատասխանեց. «Քննիչը հիմնվում էր առաջին օրվա ցուցմունքի վրա, բայց ես իրան պարզ ասեցի, որ առաջին օրն ինձ հետաքրքիր չէր ոչ մի բան, ինձ պետք էր, որ մեքենան հասներ իրա տիրոջը, իմ պռավեն էլ հասներ ինձ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ Դուք սու՞տ էիք ասում առաջին օրը, վկան պատասխանեց. «Չէ, սուտ չեմ ասել, ուղղակի երկար ժամանակ է անցել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ որ քննիչի մոտ ցուցմունք էիք տալիս, այդ ժամանակ լա՞վ էիք հիշում, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հիմա ո՞ր ասածն է ճիշտ, դատարանում ասածը, թե քննիչի մոտ ասածը, վկան պատասխանեց. «Դատարանում ուղղակի ես ազատ խոսում եմ, հիմա ընդհանուր պատկերը ես հիմա ներկայացնում եմ, ես քննիչին ասում եմ, սենցա, մենք չենք հասկացել իրար, ես այդ ժամանակ փաստաբան եմ ուզել, որովհետև ինքն ուզում էր սկզբի գրածը լիներ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք ասել եք մի բան, քննիչը արձանագրել է մեկ այլ բան, հետո Դուք ստորագրե՞լ եք այդ արձանագրածի տակ, ճիշտ է, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այդ դեպքում ինչու՞ եք ստորագրել, վկան պատասխանեց. «Ես համաձայն եմ եղել այդ ասածի հետ, ինքը գրել է նենց, ոնց որ ես եմ ասել, հետո ես փաստաբան եմ ուզել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ ինքը գրել է այնպես, ինչպես Դու՞ք եք ասել և Ձեր ասածն իրականությունն էր, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Հրապարակվեց վկա Գևորգ Սաքեյանի՝ նախաքննության ընթացքում տրված բոլոր ցուցմունքները, առերեսումների իր մասը և բացատրությունը:
Այսպես.
ա) 2017 թվականի հունիսի 12-ի բացատրությունը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Արմենը խնդրեց իրեն պարտքով 14.000 ՀՀ դրամ գումար տալ, խոստացավ նույն օրը՝ երեկոյան, վերադարձնել: Ես չմերժեցի և քանի որ ինձ մոտ այդքան գումար չկար, 9.000 ՀՀ դրամ գումար պարտքով վերցրեցի մեր շենքի բնակիչ Տիգրանից, իսկ 5.000 ՀՀ դրամ գումար ինձ մոտ կար և այդ ժամանակ 14.000 ՀՀ դրամը տվեցի Արմենին: Գումարը վերցնելուց հետո Արմենը խոստացավ 3 ժամ անց գումարը վերադարձնել (…) Մոտ 3-4 ժամ անց Տիգրանը ինձանից ետ խնդրեց իր գումարը, քանի որ հավատալով Արմենի խոսքերին ես իմ հերթին Տիգրանին խոստացել էի գումարը վերադարձնել 3 ժամ անց (…) Մոտ 1.5 ժամ պարբերարար զանգահարել եմ, սակայն Արմենը չէր պատասխանում, որից հետո պատասխանեց հեռախոսազանգիս և ասաց, որ 30 րոպե անց ինքը կզանգահարի: Եվս 1.5 ժամ անց տեսնելով, որ Արմենը չի զանգահարում, կրկին զանգահարեցի նրան, սակայն Արմենը նորից հեռախոսազանգերիս չպատասխանեց: Որոշ ժամանակ անց՝ արդեն ժամը 20:00-ի սահմաններում, Արմենը պատասխանեց հեռախոսազանգիս: Ես նրա կողմից հեռախոսազանգերիս չպատասխանելու պատճառով բավականին վրդովված էի և նրա հետ մի փոքր կոպիտ կերպով զուցեցեի, որին նա պատասխանեց իմ հասցեին վիրավորական խոսքեր և սեռական բնույթի հայհոյանքնռր ասելով: Արմենն առաջարկեց նույն պահին հանդիպել և զրուցել: Հասկանալով, որ այդ պահին մեր միջև զրույցը չի ստացվի և այն կարող է վերածվել վիճաբանության, խուսափելով նրա հետ հանդիպել, պատասխանեցի, որ այդ պահին ինձ հարմար չի և հետո ես իրեն կհանդիպեմ, կզրուցենք: Արմենը մինչև ժամը 24:00-ն անընդհատ զանգահարում էր, սակայն ես հեռախոսազանգերի չէի պատասխանում, քանի որ այդ պահին չէի ցանկանում նրա հետ հանդիպել՝ վիճաբանությունից խուսափելու համար: 12.06.2017թ.՝ ժամը 09:00-ի սահմաններում, Արմենը զանգահարեց ինձ, առաջարկեց հանդիպել, ես հարցրեցի, թե ինչու է ցանկանում հանդիպել, նա պատասխանեց, որ ինձ հետ հարց ունի ցանկանում է ինձ տեսնել: Հասկացա, որ նա ցանկանում է ինձ տեսնել նախորդ օրվա՝ մեր միջև տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի շուրջ զրուցելու համար, սակայն քանի որ աշխատանքի մեջ էի, բացի այդ անախորժություններից խուսափելու համար Արմենին պատասխանեցի, որ գտնվում եմ Արարատ քաղաքում և վերադառնալուն պես կզանգահարեմ իրեն: Ժամը 14:00-ի սահմաններում ինձ զանգահարեց մի տղա, ասաց, որ գնամ Քանաքեռ թաղամաս, նախկին «ГАИ»-ի մոտ, հետ վերցնեմ իմ 14.000 ՀՀ դրամ գումարը: Այդ պահին գտնվում էի Ավան թաղամասում և իմ կողմից որպես տաքսի ավտոմեքենա վարվող «Մերսեդես» մակնիշի 34 RO 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով մոտ 10 րոպե անց եղա նշված վայրում: Հասնելով Քանաքեռ թաղամաս՝ Զ.Սարկավագի փողոց՝ զանգահարեցի այն հեռախոսահամարին, որով զանգահարել էին ինձ, նշեմ, որ այղ հեռախոսահամարն այս պահին չեմ հիշում: Հեռախոսազանգին պատասխանողն ասաց, որ գնամ «Ռուսականն» եկեղեցու հետևի շենքի մոտ: «Ռուսական» եկեղեցու հետևի շենքի մոտ հանդիպեցի Արմենին, ում հետ ևս 2 տղաներ կային՝ իրեն հասակակից: Նրանք նստեցին իմ ավտոմեքենան, Արմենն առաջարկեց գնալ Զեյթուն՝ «14-ի կռուգ», իր ասելով՝ «տալդա տեղ»՝ ի նկատի ունենալով ոչ մարդաշատ վայր, որպեսզի զրուցենք: Ավտոմեքենան շարունակել եմ վարել Արմենի ցույց տված ճանապարհով և ժամը 15:00-ի սահմաններում հասնելով Ֆանարջյան փողոցից Զեյթունի գերեզմանների հետնամասով դեպի Լեփսիուսի փողոց տանող ճանապարհի միջնամասին, Արմենն ասաց, որ ավտոմեքենան կանգնեցնեմ: Բոլորս իջանք ավտոմեքենայից: Արմենը հարցրեց ինձ, թե ինչու էի հեռախոսով իր հետ կոպիտ խոսում, ես պատասխանեցի, որ խոսք տված ժամին գումարը չի վերադարձրել, իսկ հեռախոսազանգերիս չի պատասխանել, բացի այդ գումարի Տիգրանն ինձանից իր գումարը հետ է պահանջում: Արմենն ասաց, որ իր հետ նման կերպ ոչ ոք չի կարողացել խոսալ, ասաց, որ կկրակեմ ոտքերիդ: Ես խոսակցությունը տանում էի հաշտության ուղիով, չէի ցանկանում, որ վիճաբանություն տեղի ունենա, Արմենին բացատրում էի, որ նման կերպ վարվել չի կարելի: Արմենի հետ եկած տղաներից մեկն առհասարակ չէր խոսում, իսկ մյուսը, ով սպիտակ վերնաշապիկով էր, նույնպես փորձում էր հաշտեցնել: Մոտ 5-6 րոպե անց մեզ մոտեցան ոստիկանության աշխատակիցները: Ոստիկանության աշխատակիցները, Արմենի տաբատի ձախ ոտքի մեջ ինչ-որ առարկա նկատելով, հարցրեցին, թե դա ինչ է, նույն պահին նրա տաբատի ձախ փոխքից ատրաճանակ ընկավ գետնին: Արմենը բացատրեց, որ դա ատրճանակ է, որը պատկանում է իրեն և այն նոր է գտել: Ոստիկանության աշխատակիցները պարզաբանումներ կատարելու համար մեզ բերման ենթարկեցին ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 29-31):
բ) 2017 թվականի հունիսի 12-ի ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Արմենը խնդրեց իրեն պարտքով 14.000 ՀՀ դրամ գումար տալ, խոստացավ նույն օրը՝ երեկոյան, վերադարձնել: Ես չմերժեցի և քանի որ ինձ մոտ այդքան գումար չկար, 9.000 ՀՀ դրամ գումար պարտքով վերցրեցի մեր շենքի բնակիչ Տիգրանից, իսկ 5.000 ՀՀ դրամ գումար ինձ մոտ կար և այդ 14.000 ՀՀ դրամը տվեցի Արմենին: (…) Մոտ 3-4 ժամ անց Տիգրանը ինձանից ետ խնդրեց իր գումարը, քանի որ հավատալով Արմենի խոսքերին՝ ես իմ հերթին Տիգրանին խոստացել էի գումարը վերադարձնել 3 ժամ անց: (…) Մոտ 1,5 ժամ պարբերաբար զանգահարել եմ, սակայն Արմենը չէր պատասխանում, որից հետո պատասխանեց հեռախոսազանգիս և ասաց, որ 30 րոպե անց ինքը կզանգահարի: Եվս 1,5 ժամ անց տեսնելով, որ Արմենը չի զանգահարում, կրկին զանգահարեցի նրան, սակայն Արմենը նորից հեռախոսազանգերիս չպատասխանեց: Որոշ ժամանակ անց՝ արդեն ժամը 20:00-ի սահմաններում, Արմենը պատասխանեց հեռախոսազանգիս: Ես նրա կողմից հեռախոսազանգերիս չպատասխանելու պատճառով բավականին վրդովված էի և նրա հետ մի փոքր կոպիտ կերպով զրուցեցի, որին նա պատասխանեց իմ հասցեին վիրավորական խոսքեր և սեռական բնույթի հայհոյանքներ ասելով: Արմենն առաջարկեց նույն պահին հանդիպել և զրուցել: Հասկանալով, որ այդ պահին մեր միջև զրույցը չի ստացվի և այն կարող է վերածվել վիճաբանության, խուսափելով նրա հետ հանդիպել՝ պատասխանեցի, որ այդ պահին ինձ հարմար չի և հետո ես իրեն կհանդիպեմ, կզրուցենք: Արմենը մինչև ժամը 24:00-ն անընդհատ զանգահարում էր, սակայն ես հեռախոսազանգերի չէի պատասխանում, քանի որ այդ պահին չէի ցանկանում նրա հետ հանդիպել՝ վիճաբանությունից խուսափելու համար: 12.06.2017թ.՝ ժամը 09:00-ի սահմաններում, Արմենը զանգահարեց ինձ, առաջարկեց հանդիպել, ես հարցրեցի, թե ինչու է ցանկանում հանդիպել, նա պատասխանեց, որ ինձ հետ հարց ունի, ցանկանում է ինձ տեսնել: (…) Ժամը 14:00-ի սահմաններում ինձ զանգահարեց մի տղա, ասաց, որ գնամ Քանաքեռ թաղամաս, նախկին «ГАИ»-ի մոտ, հետ վերցնեմ իմ 14.000 ՀՀ դրամ գումարը: Այդ պահին գտնվում էի Ավան թաղամասում և իմ կողմից որպես տաքսի ավտոմեքենա վարվող «Մերսեդես» մակնիշի 34 RO 773 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով մոտ 10 րոպե անց եղա նշված վայրում: Հասնելով Քանաքեռ թաղամաս՝ Զ.Սարկավագի փողոց՝ զանգահարեցի այն հեռախոսահամարին, որով զանգահարել էին ինձ, նշեմ, որ այդ հեռախոսահամարը այս պահին չեմ հիշում: Հեռախոսազանգին պատասխանողն ասաց, որ գնամ «Ռուսական» եկեղեցու հետևի շենքի մոտ: «Ռուսական» եկեղեցու հետևի շենքի մոտ հանդիպեցի Արմենին, ում հետ ևս 2 տղաներ կային՝ իրեն հասակակից: Նրանք նստեցին իմ ավտոմեքենան, Արմենն առաջարկեց գնալ Զեյթուն՝ «14-ի կռուգ»՝ իր ասելով «տալդա տեղ», ի նկատի ունենալով ոչ մարդաշատ վայր, որպեսզի զրուցենք: Ավտոմեքենան շարունակել եմ վարել Արմենի ցույց տված ճանապարհով և ժամը 15:00-ի սահմաններում հասնելով Ֆանարջյան փողոցից Զեյթունի գերեզմանների հետնամասով դեպի Լեփսիուսի փողոց տանող ճանապարհի միջնամասին, Արմենն ասաց, որ ավտոմեքենան կանգնեցնեմ: Բոլորս իջանք ավտոմեքենայից: Արմենը հարցրեց ինձ, թե ինչու էի հեռախոսով իր հետ կոպիտ խոսում, ես պատասխանեցի, որ խոսք տված ժամին գումարը չի վերադարձրել, իսկ հեռախոսազանգերիս չի պատասխանել, բացի այդ, գումարի Տիգրանն ինձանից իր գումարը հետ է պահանջում: Արմենն ասաց, որ իր հետ նման կերպ ոչ ոք չի կարողացել խոսալ, ասաց, որ կկրակեմ ոտքերիդ: Ես խոսակցությունը տանում էի հաշտության ուղիով, չէի ցանկանում, որ վիճաբանություն տեղի ունենա, Արմենին բացատրում էի, որ նման կերպ վարվել չի կարելի: Արմենի հետ եկած տղաներից մեկն առհասարակ չէր խոսում, իսկ մյուսը, ով սպիտակ վերնաշապիկով էր, նույնպես փորձում էր հաշտեցնել: Մոտ 5-6 րոպե անց մեզ մոտեցան ոստիկանության աշխատակիցները: Ոստիկանության աշխատակիցները մոտեցան մեզ, հետո սկսեցին հարցուփորձ անել, որից հետո Արմենի տաբատի ձախ ոտքի մեջ ինչ-որ առարկա նկատելով հարցրեցին, թե դա ինչ է, ես տեսա, որ նույն պահին Արմենը տաբատի ձախ փողքը խաղացրեց, որի հետևանքով փողքի միջից ատրճանակ ընկավ գետնին: Այդ ժամանակ այնտեղ գտնվողներս՝ ես և Արմենի հետ եկած 2 անձինք, տեսանք, որ դա իսկապես ատրճանակ է: Արմենը մեր ներկայությամբ բացատրեց, որ դա ատրճանակ է, որը պատկանում է իրեն և այն նոր է գտել: Ոստիկանության աշխատակիցները պարզաբանումներ կատարելու համար մեզ բերման ենթարկեցին ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 51-55):
գ) 2017 թվականի հունիսի 26-ի՝ Համբարձում Մաթևոսյանի հետ առերես հարցաքննության արձանագրությունը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) նա ինձանից հետ վերադարձնելու նպատակով նույն օրը՝ երեկոյան, խնդրեց գումար (…) Տալով գումարն Արմենին՝ վերջնական պայմանավորվում ենք, որ 3-4 ժամից կվերադարձնի (…) Արմենը չէր պատասխանում զանգերիս (…) զանգեցի Արմենին, նա պատասխանեց իմ զանգին, խոսելու ընթացքում անպատվեցինք միմյանց (…) նա ինձ հեռախոսով ուղեկցեց մոտակա փողոցներից մեկը (…) ինձ դիմավորեցին (…) Արմենը և ևս 2 հոգի տղաներ (…) ինձ ասում էր, որ կկրակեմ ոտքերիդ, բայց ես լուրջ չընդունեցի նրա սպառնալիքը (…) Մի քանի րոպե զրուցելով գերեզմաններում, մեզ մոտեցան ոստիկանները, մեզ հարցուփորձ արեցին, թե ինչի համար ենք հավաքվել, հետո նրանք Արմենի հետ առանձին զրույցի ընթացքում կասկածեցին, որ նրա ոտքի մեջ բան կա, ձախ ոտքի շալվարի մեջ: Իրար տալով շալվարի փողքը, ինչ-որ բան ընկավ գետնին: Բարձրացնելով ոստիկաններրը գետնից ընկած իրը, պարզվեց, որ ատրճանակ էր: Տվյալ պահին Արմենը հայտարարեց, որ դա իր ատրճանակն է և գտել է նոր (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 175-177):
դ) 2017 թվականի հուլիսի 31-ի՝ Արմեն Ամոյանի հետ առերես հարցաքննության արձանագրությունը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) մոտենալով այդ շենքի մոտ՝ ես նկատեցի Արմենին և երկու տղայի՝ ինձ անծանոթ (…) ուղղորդեցին դեպի Զեյթունի գերեզմաններ (…) Մոտավորապես 15-20 րոպե հետո մոտեցան մեզ ոստիկանության աշխատակիցներրը, խուզարկեցին իմ մեքենան: Դրանից հետո նրանք Արմենի հետ առանձնացան: Մենք 2 ոստիկանի հետ առանձին զրուցում էինք և լսեցին մեզնից մի քանի մետր հեռու ոստիկանների ձայնը, թե այս ինչ է: Գետնից վերցնելով, ցույց տալով ատրճանակ, որոնց հարցին Արմենը պատասխանեց, որ իրենն է, և գտել է նոր (…) մինչև ոստիկանների գալը ես Արմենի մոտ զենք չեմ տեսել (…) մեզ բոլորիս խուզարկելուց հետո Արմենին մի քանի մետր մեզնից հեռու, շալվարի ձախ ոտքը տպտպացնելով հարցրին, որ այս ինչ է բա, որից հետո կռանալով գետնից բարձրացրեցին վերև և ցույց տվեցին ատրճանակ (…) ոստիկանները հարցրել են, թե ում զենքն է (…) Ես Արմենի տաբատի ձախ ոտքում չէի կարող տեսնել զենք, 5-6 մետր հեռավորության վրա, ես զենքը տեսել եմ, երբ որ ոստիկանները գետնից բարձրացրել են (…) Արմենը հայտարարեց, որ զենքն իրենն է, և նոր գտել է (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 218-220):
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր ձեռքով գրված ցուցմունքում լսեցի՞ք ինչ եք ասել, ինչպես եք զենքը տեսել, վկան պատասխանեց. «Ես նույնը պնդում եմ, ինչ որ կարդացիք նոր, որ տաբատը տպտպացրելա, գետնից զենքա վերցրել, ես ամեն ինչը նորից ասում եմ, ես ուրիշ բան չեմ ասում»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք առերեսման ժամանակ ասացիք, որ չէիք կարող տեսնել, վկան պատասխանեց. «Ես էլի պնդում եմ, որ չէի կարող տեսնել»:
Պաշտպանի հարցին, ի վերջո Դուք տեսե՞լ եք զենքն Արմենի մոտ հայտնաբերելու պահը, վկան պատասխանեց. «Ես Արմենի մոտ զենք չեմ տեսել, գետնից է վերցրել ոստիկանը, երբ որ ոստիկանը ձեն է տվել, թե էս ումնա, այդ ժամանակ մենք երեքս շուռ ենք եկել ձայնի վրա, էն պահին, որ գետնից բարձրացրեց, Արմենն էլ ասեց, կատակով, որ իմնա, թե այնտեղ ինչա եղել, ես չեմ տեսել»:
Պաշտպանի հարցին, թե զենքը որ բարձրացրեց ոստիկանը, ի՞նչ արեց, վկան պատասխանեց. «Մատի ծայրով վերցրեց, դրեցին տոպրակի մեջ ու մեզ տարան բաժին»:
Պաշտպանի հարցին, թե արձանագրություն չկազմեցի՞ն, վկան պատասխանեց. «Չէ, ոչ մի բան»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե խունկ վառե՞լ եք գերեզմանոցում, վկան պատասխանեց. «Ես, չէ, Արմենի քեռու գերեզմանն էր, առանձնացելա, բայց վառելա, թե չէ, չգիտեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հիմա Ձեր ասածներից ո՞րն է ճիշտ, վկան պատասխանեց. «Ես, սխալ բան չեմ էլ ասել, ես նույնը գրել եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք Ձեր ձեռքով գրել եք, որ տեսաք, թե ինչպես Արմենի տաբատի ձախ փողկի միջից ընկավ ատրճանակը, տեսե՞լ եք նման բան, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Ես ոնց կարող էի տեսնեմ, տեսել եմ, որ ոտքը, տաբատը տպտպացրել է, տեսել եմ, որ գետնից բարձրացրել է ատրճանակը»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչու՞ չեք գրել այդպես, եթե դա եք տեսել, վկան պատասխանեց. «Իմաստը երևի ուրիշ ձևա եղել այդ ժամանակ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Արմենն ասաց, որ դա ի՞ր ատրճանակն է, վկան պատասխանեց. «Ասեց»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե լսե՞լ եք Դուք, վկան պատասխանեց. «Լսել եմ»:
Վկա Վահե Սահակյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Ծառայում է Քանաքեռ-Զեյթուն ոստիկանությունում որպես քրեական հետախուզության բաժնի պետի տեղակալ: 2017 թվականի հունիս կամ հուլիս ամիսներին, կոնկրետ օրը չեմ հիշում, օպերատիվ տեղեկատվություն եմ ստացել, որ Զեյթունի գերեզմանատան մոտ վիճաբանություն կա և զենքով մարդ կա, մեկնել ենք դեպքի վայր, հայտնաբերել ենք դեպքի վայրում 4 քաղաքացի, որոնցից մեկն Արմեն Ամոյանն էր, նկատելի է եղել իր ձախ գոտեմասում զենք, զենքը ձախ կողքի հատվածից, արանքից գցել է գետնին, անվտանգության նկատառումներից ելնելով վերցրել եմ և զեկուցագրով հանձնել եմ Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ասացիք, որ օպերատիվ տվյալներ եք ունեցել, որ դեպք է տեղի ունեցել գերեզմանոցի մոտ, կարո՞ղ եք ասել, որտեղ է դեպքը եղել, կոնկրետ ուր եք գնացել, վկան պատասխանեց. «Գերեզմանոցի մուտքի մոտ աջ, նեղ ճանապարհ է, մոտ 200 մետր գնում եք, ձախ հատվածում կիսաայգու նման տեղ կա, աջի վրա էլ պոյեզի գծերա, եթե չեմ սխալվում»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ Դուք գնացիք կոնկրետ ի՞նչ էր տեղի ունենում, ինչ էր կատարվում, կարող եք նկարագրել, վկան պատասխանեց. «Վիճաբանություն պետք է լիներ ըստ տվյալների՝ տաքսու վարորդի և երեք քաղաքացիների միջև, փողային հարցի շուրջ պետք է լիներ վիճաբանությունը»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ Դուք գնացիք չորսով կանգնած զրուցու՞մ էին, վկան պատասխանեց. «Ես որ մոտեցել եմ 4 կանգնած էին, երկուսը մի կողմ, երկուսը մյուս կողմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ մոտեցաք Ամոյանին, ինքն ա՞ջ կողմն էր, ձախ կողմն էր, վկան պատասխանեց. «Ձախ կողմում էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ի՞նչ տեսաք, ատրճանակը բացահայտ դրած էր, վկան պատասխանեց. «Չէ, բացահայտ դրած չէր, բայց երևում էր, քանի որ շոր էր հագել վրայից ուռած հատվածը երևում էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ զենքը գցեց, Դուք վերցրիք զեկուցագրով, հարցրիք Ամոյանին «էս ում զենքնա, ինչա», վկան պատասխանեց. «Ասեց, որ իրաննա»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք բացառու՞մ եք, որ կարող է գետնին ընկած լիներ և իրանը չլիներ, վկան պատասխանեց. «Իրա մոտիցա ընկել, չեմ կարող ասել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք վիճաբանության ձայներ լսե՞լ եք, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ որ նրանց տեսաք, իրենք վիճող մարդկանց տպավորություն թողեցի՞ն, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարող ասել»:
Պաշտպանի հարցին, թե զենքը Դուք գետնի՞ց եք բարձրացրել, թե տաբատի փողքի ներսից եք հանել, վկան պատասխանեց. «Դա ոտքի անկյունին էր, ձախ ոտքի տաբատի արանքից»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ի՞նչ պետք է անեիք, երբ զենքը տեսաք, վկան պատասխանեց. «Պետք է զենքը վերցնեի»:
Պաշտպանի հարցին, թե արձանագրություն չպիտի՞ կազմեիք, վկան պատասխանեց. «Պետք է կազմեի, բայց էդ վայրում հնարավոր չէր արձանագրություն կազմել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Ամոյանը զենքը ե՞րբ է գցել, երբ որ բոլորով կանգնած էին, այ՞դ պահին է զենքը գցել, վկան պատասխանեց. «Ես երբ որ մոտիկացել եմ, Ամոյանը մենակ է եղել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք մյուս անձանց խուզարկության ենթարկե՞լ եք, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Ես չեմ ենթարկել անձնական զննության ոչ մեկին, բացի Ամոյանից, ոստիկանության աշխատողները եղել են, բայց ոչ ես»:
Պաշտպանի հարցին, թե եթե Ամոյանի մոտ զենք կար, տեսնելով համազգեստով ոստիկան կարող էր փախուստի դիմել, վկան պատասխանեց. «Եթե ցանկանար, կարող էր, սակայն մեքենաների մեջ կարող էր և չտեսնել ոստիկաններին»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե երբ որ տեղեկատվություն էիք ստացել, տեղեկատվություն էիք ստացել կոնկրե՞տ անձի վերաբերյալ, վկան պատասխանեց. «Չէ, կոնկրետ անձով չէր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե տեղեկատվություն էիք ստացել, որ հնարավոր է կոնֆլիկտ լինի, վկան պատասխանեց. «Ստացել էինք, որ հնարավոր է կոնֆլիկտ լինի, և զենքի գործադրում լինի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե երբ որ գնացիք, առաջին բանը որ տեսաք, ի՞նչ տեսաք, վկան պատասխանեց. «Տեսանք տաքսի մեքենա, 4 հոգի քաղաքացի, 3 հոգին առանձին, Ամոյանը մոտ 3-3.5 մետր հեռու էր կանգնած, ուղղակի կանգնած էր ավելի կողք իրանցից, ոչինչ չէր անում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք ի՞նչ մեքենայով էիք և հնարավոր է, որ նկատած լիներ Ձեզ, վկան պատասխանեց. «Նեղ արանքա տեղ մեքենաները տեսանելի են, հնարավոր չի՝ չտեսներ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ անհնա՞ր էր, որ Ամոյանը Ձեզ տեսած չլիներ, վկան պատասխանեց. «Միանշանակ տեսել էր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ հեռավորության վրա մեքենաները կանգնեցրիք և Դուք մոտեցաք, վկան պատասխանեց. «Մոտ երեք մետր հեռու էին»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ Դուք երեք մետր հեռու էիք այդ երեքից, Ամոյանն էլ հեռու էր երեք մետր այդ երեքից, վկան պատասխանեց. «Ճանապարհն ուղիղ ընթանում է մեքենաների այդ հատվածում Ամոյանն էր կանգնած, իրանից ձախ կողմի վրա ավելի հեռու այդ երեք անձինք էին կանգնած»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ամոյանն ի՞նչ հեռավորության վրա կարող էր Ձեզ տեսնել, վկան պատասխանեց. «Մոտավորապես 10-15 մետր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք ի՞նչ մեքենայով էիք ոստիկանական, ոչ ոստիկանական, վկան պատասխանեց. «Ոչ ոստիկանական մեքենայով, բայց ոստիկանական համազգեստով անձինք էլ կային մեր հետ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք մոտեցաք, հետո ի՞նչ եղավ, վկան պատասխանեց. «Մոտեցանք, ներկայացանք, հարցրինք՝ ինչ եք անում, ասեցին, նստած են, ուղղակի զրուցում ենք»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե որևէ մեկի մոտ խունկ կա՞ր, վկան պատասխանեց. «Եթե լիներ, կտպավորվեր, բայց չեմ տեսել, գերեզմանը հատող հատված է, գերեզմանները չի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք որևէ մեկին անձնական զննության, խուզարկության ենթարկեցի՞ք, չէ որ գնացել էիք զենք փնտրելու, չէ որ չգիտեիք ում մոտ է զենքը, դուք չգիտեիք չէ, որ Ամոյանի մոտ է զենքը, վկան պատասխանեց. «Քանի որ մենք մի քանի հոգի էինք, դեպքի վայր հասնելուց բաժանվել ենք մասերի, ամեն մեկը մեկին մոտենա, որպեսզի փախուստ լինի, զենք կիրառել լինի, կարողանանք կանխել, մենք որոշել էինք արդեն, առաջինը ես եմ մոտեցել Ամոյանին, ես նկատել եմ իրան, ես նստեցրել եմ մեքենան, իրան բերել եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ ինչու՞ Դուք առաջինը մոտեցաք Ամոյանին, վկան պատասխանեց. «Որովհետև ես առաջինն իջա մեքենայից, ինձ ինքն էր մոտ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե որևէ բանով առանձնանու՞մ էր Ամոյանը, վկան պատասխանեց. «Ոչ, բոլորն էլ նույն պահվածքն էին ցուցաբերում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ե՞րբ նկատեցիք Ամոյանի մոտ զենքը, վկան պատասխանեց. «Երբ մոտեցա իրեն, ուռած այդ հատվածը կասկածելի էր արդեն»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ էր հագել Ամոյանը, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում, վրան գցած մայկա էր և շալվար»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք մոտեցաք, տեսաք, հետո ի՞նչ արեցիք, վկան պատասխանեց. «Ես ներկայացա, հետո տեսա, որ այդ փողքից զենքն ընկավ գետնին, դեռ մոտենալու պրոցեսում տեսա, որ զենքն իջնում է, մոտեցա, տեսա փողքից ընկավ գետնին»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե մինչև այդ եղե՞լ է, որ Դուք մոտենաք ասեք «Ամոյան այն կողմ եկեք, խոսելու բան կա», վկան պատասխանեց. «Չէ, չի եղել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հնարավոր համարու՞մ եք, որ Դուք սկզբից անձանց զննության ենթարկեք, հետո Ամոյանին տանեք այն կողմ, նոր զենքը գետնից գտնեք, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե գետնին ամբողջությամբ ընկած էր զենքը, վկան պատասխանեց. «Չէ, համարյա հասել էր գետնին, ամբողջությամբ գետնին չէր, հենված էր ոտքին»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե վերցերք, ի՞նչ արեցիք զենքը, վկան պատասխանեց. «Ինչքան հիշում եմ, մեքենայի միջից ես վերցրեցի ֆայլ, որի մեջ դրեցի զենքը, Ամոյանի հետ քայլել ենք մեքենայի մոտ, զենքը դրել եմ ֆայլի մեջ, ու նստել ենք մեքենան»:
Ընթերակա Գևորգ Ղազարյանը դատաքննության ընթացքում Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ամեն օ՞ր եք աշխատում որպես տաքսու վարորդ, պատասխանեց. «Ամեն օր»:
Պաշտպանի հարցին, թե կարո՞ղ եք ասել ինչով է հիմնավորվել, որ 4-5 ժամ Ձեր աշխատանքի ժամանակի հաշվին գտնվել եք ոստիկանության բաժնում, պատասխանեց. «Էդ արդեն ոստիկանության աշխատողներից պետք է հարցնեք»:
Պաշտպանի հարցին, թե եթե Դուք աշխատում եք տաքսու վարորդ, պլան եք կատարում, տիրոջը գումար եք տալիս, Դուք տեղյակ պահե՞լ էիք, որ այդքան ժամանակ աշխատանքի չեք լինելու, պատասխանեց. «Այո, տեղյակ պահել եմ»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ դեպքում ո՞րն էր Ձեր շահը, որ գործից կտրվել, գնացել եք, նստել եք այնտեղ այդքան ժամանակ, պատասխանեց. «Ես շահ չեմ ունեցել»:
Պաշտպանի հարցին, թե կարո՞ղ եք պատմել՝ ինչ եք տեսել այնտեղ, ինչ էր կատարվում, պատասխանեց. «Ես, որ մարդ եմ իջացրել, քննչականից էին, ովքեր էին՝ չեմ ճանաչում, խնդրեցին, որ բարձրանանք սենյակ՝ խուզարկության համար ընթերակա լինելու, եկել եմ, էդ խուզարկությունը կատարել են, ատրճանակ էր ինչ-որ, ստուգեցին, որ մեջը ոչինչ չկա, դատարկ էր, սեղանին դրած էր, բացեցին, նայեցին»:
Պաշտպանի հարցին, թե ով տվեց այդ ատրճանակը, ինչպես հայտնվեց ատրճանակը սեղանին, կարո՞ղ եք ասել, պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Պաշտպանի հարցին, թե իմ կողքի նստած երիտասարդն այնտեղ եղե՞լ է, թե ոչ, պատասխանեց. «Ես իրեն չեմ ճանաչում»:
Պաշտպանի հարցին, թե եթե ինքն այնտեղ լիներ, կհիշեի՞ք իրեն, պատասխանեց. «Եղել է»:
Պաշտպանի հարցին, թե ի՞նչ էր անում այնտեղ, պատասխանեց. «Ոչ մի բան, նստած էր»:
Պաշտպանի հարցին, թե որ արձանագրություն էին կազմում, ինքն ինչ-որ բան ասե՞լ է, պատասխանեց. «Չեմ հիշում՝ ինչ է խոսացել»:
Պաշտպանի հարցին, թե ովքեր կային այնտեղ բացի Ձեզնից, պատասխանեց. «Երկու հոգի էին, ինքը, ես և մի հատ էլ ընթերակա»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք մյուս ընթեակային չե՞ք ճանաչում, պատասխանեց. «Չէ»:
Պաշտպանի հարցին, Դուք կարդացե՞լ եք արձանագրությունը ստորագրելիս, պատասխանեց. «Թռուցիկ անցել եմ, բայց, որ հարցնեք հիմա՝ ինչ էր այնտեղ գրած, չեմ կարող հիշել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Ձեր ներկայությամբ ատրճանակի հետ որևէ գործողություն կատարվե՞լ է, թե ոչ, պատասխանեց. «Բացել են, ստուգել են, իրա մեջ փամփուշտ կա, թե ոչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե ատրճանակը ցելոֆանի մե՞ջ էր դրված, թե բաց վիճակում էր, պատասխանեց. «Ոնց-որ առանց ցելոֆան էր»:
Պաշտպանի հարցին, թե արձանագրություններն ո՞վ է կազմել, նույն մարդն է եղել, թե տարբեր մարդիկ, պատասխանեց. «Ես չեմ ճանաչում, տարբեր մարդիկ էին կազմում»:
Պաշտպանի հարցին, թե անձնական խուզարկությամբ ի՞նչ էին փնտրում մարդկանց մոտ և նկարագրեք անձանական խուզարկությունը, պատասխանեց. «Գրպանները դատարկում էին»:
Պաշտպանի հարցին, թե ավտոմեքենայի խուզարկության ժամանակ Դուք եղե՞լ եք, պատասխանեց. «Չէ»:
Պաշտպանի հարցին, թե զենքի վրա ժանգոտ տեղեր կայի՞ն, թե ոչ, պատասխանեց. «Ժանգոտ չէր ոնց-որ»:
Պաշտպանի հարցին, թե զենքը սև՞ գույնի էր, պատասխանեց. «Ոնց-որ, չէ, մետաղ էր, ոնց-որ մաշված լիներ»:
Պաշտպանի հարցին, թե իր հետ այդ օրը քանի՞ քննչական գործողության եք ներկա եղել, պատասխանեց. «Էդ մի հատը»:
Պաշտպանի հարցին, թե իրեն անձնական խուզարկության ենթարկել են Ձե՞ր ներկայությամբ, պատասխանեց. «Չէ, ինչքան գիտեմ, որ իրան խուզարկեցին, բայց գրպաններից ոչ մի բան չեն գտել»:
Պաշտպանի հարցին, թե դա զենքը զննելուց առա՞ջ են իրեն խուզարկել, թե հետո, պատասխանեց. «Զենքը զննելուց առաջ»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ որ իրեն խուզարկում էին, այդ ժամանակ իր մոտ զենք կա՞ր, պատասխանեց. «Չէ, դե զենքն այնտեղ էր արդեն»:
Պաշտպանի հարցին, թե այսինքն՝ զենքի ժամանա՞կ իրեն խուզարկեցին, պատասխանեց. «Մինչև արձանագրություն կազմելը խուզարկեցին, որ ոչինչ չկա մոտը»:
Պաշտպանի հարցին, թե խնդրում եմ հստակեցրեք զենքի զննության ժամանա՞կ են Արմենին խուզարկել, թե դրանից առաջ կամ հետո է եղել, պատասխանեց. «Զենքը հետո են զննել»:
Պաշտպանի հարցին, խնդրում եմ հստակեցրեք Արմենն ասա՞ց, որ իր վրայից են զենքը վերցրել, թե գետնից, վկան պատասխանեց. «Ասեց իմ վրայից են հանել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ասացիք, որ զենքը դրեցին սեղանի վրան զննեցին, հետո փակեցին, չասացի՞ն՝ զենքը որտեղից, պատասխանեց. «Իրա մոտից ասեցին, ամբաստանյալի մոտից, ասեցին, որ կողքից հանելա, զենքը գտել են իրա կողքից՝ շալվարի կողքից»:
Մեղադրողի հարցին, թե հետո Դուք ոչ մի գործողության չե՞ք մասնակցել, պատասխանեց. «Չէ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այս գործով ընթերակա եղե՞լ եք, պատասխանեց. «Հա»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե մինչև զենքի վերաբերյալ արձանագրությունը կազմելը Դուք ցույց տվեցիք ձեռքերով Ձեր մարմնի մասերին հպվելով, որ կարծես թե ինչ-որ բան են փնտրել, այդպես եղե՞լ է, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Ոնց որ եղել է, դե ստուգել են իրան»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այդ խուզարկություն կատարելու ժամանակ արձանագրություն կազմվե՞լ է, պատասխանեց. «Չգիտեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք քանի՞ փաստաթղթի տակ եք ստորագրել Արմեն Ամոյանի հետ կապված, պատասխանեց. «Մի հատ փաստաթուղթ եմ ստորագրել ոնց-որ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե արձանագրության տակ Դու՞ք եք ստորագրել, պատասխանեց. «Հա, իմ ստորագրությունն է»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հիմա հիշեցի՞ք, որ Դուք ստարգրել եք արձանագրության տակ, պատասխանեց. «Հա»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե զենքի հետ կապված որևէ բան հարցրի՞ն Արմենին, ինչ-որ մի բան ասվել է, օրինակ՝ ասել է ումն է, ինչ էր բացատրում, Դուք ինչ հասկացաք, պատասխանեց. «Հասկացա, որ իրա զենքն է, իր մոտից են գտել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ ինչի՞ց հասկացաք, Արմենն ասաց, ոստիկանն ասաց, Ձեր կողքի ընթերական ասաց, ով ասաց, պատասխանեց. «Հիշում եմ, ասեց, որ իրա մոտից են հանել, ցույց տվեց իրա ձախ կողմը»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինքը՝ Արմենը՝ անձա՞մբ ասաց այդպես, պատասխանեց. «Արմենն ասեց, որ իրա մոտից գտել են զենքը՝ տաբատից»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այդպես էլ արձանագրե՞լ են, Դուք դրա տակ եք ստորագրել, պատասխանեց. «Ես չեմ հիշում՝ ինչ են կազմել»:
Փորձագետ Վահե Զաքարյանը դատաքննության ընթացքում Պաշտպանի հարցին, թե գործ, թերթ 17-ում ատրճանակը զննելու, ներկայացնելու արձանագրությունում հետաքննիչը փաստել է, որ ատրճանակն ուներ ժանգոտված տեղամասեր, երբ որ Դուք զննել եք ատրճանակը պարտավոր չե՞ք այդ ամեն ինչը նշել եզրակացության մեջ, պատասխանեց. «Ատրճանակը հետազոտելիս մենք փաստում ենք ինչն ակնառու երևում է և ինչը կարող է խոչընդոտել ատրճանակի աշխատելուն: Տվյալ ատրճանակն ինքն արտաքինից արծաթագույն է, ես չգիտեմ՝ ինչ են նկատի ունեցել ժանգ ասելով, կարող է, որ այդ արծաթագույնը գունափոխվում է, կարող է դա գորշ գույն ստանա, ավելի մուգ, նրանց թվա, որ դա ժանգ է, եթե նման դեպք լինում է, մենք արձանագրում ենք եզրակացության մեջ»:
Պաշտպանի հարցին, թե այսինքն՝ հետաքննիչը սխա՞լ է գրել, փորձագետը պատասխանեց. «Չեմ կարող ասել»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ որ Դուք գրել եք 5.4, դա նորմա՞լ է այդ տեսակի ատրճանակի համար, փորձագետը պատասխանեց. «Այո, դա լիովին բավարար է, որ նշած 5.4 միլիմետր տրամաչափի օղակավոր բոցավառման փամփուշտի գնդակը փակվելուց հետո դուրս գա դրա միջից, քանի որ ինքը կապար է, համեմատաբար փափուկ մետաղ է և միանշանակ բավարար է, որպեսզի դուրս գա փողից»:
Փորձագետ Սեդրակ Թադևոսյանը դատաքննության ընթացքում Պաշտպանի հարցին, թե Արմեն Ամոյանի հիվանդությունն ինչումն է, այդ սակավամտությունը, բովանդակությունը ի՞նչն է, պատասխանեց. «Եզրակացության մեջ նկարագրական մասը կա հիվանդության, թերզարգացման խնդիր է, նրա մոտ հայտնաբերվում է թեթև աստիճանի մտավոր հետամնացություն՝ դիրքորոշված շինծու վարքագծով, այդ մասին են վկայում ինչպես փաստաթղթերը, այնպես էլ ներկա հետազոտման արդյունքները, այդ հետամնացությունը հետազոտելով՝ նրան ճանաչել ենք մեղսունակ, որ կարող է ղեկավարել գործողություններ, հաշիվ տալ դրանց: Էությունը հիվանդության, որպես կանոն պրակտիկայում այն հիվանդություն չի համարվում, այլ մտավոր թերզարգացում, գոյություն ունեն թեթև աստիճանի մտավոր թերզարգացում, միջին աստիճանի և արտահայտված թերզարգացում, սա թեթև թերզարգացումն է, այն արտահայտվում է գիտելիքների պակասով, աբստրակտ գործողությունները մտավոր կատարելու, բայց բոլորը թեթևակի մակարդակով, ինչը չի ուղեկցվում հոգեբանական արտահայտված այնպիսի երևույթներով, որը մտավոր խանգարման բերի, և որը զրկի իր գործողությունները կառավարելու և գիտակցելու ունակությունից, այստեղ բացի թեթև մտավոր հետամնացությունը, մենք չենք զլացել նաև նշել դիրքորոշված վարգածի մասին»:
Պաշտպանի հարցին, թե ինչումն է այն, կապվա՞ծ է մտավոր թերզարգացման հետ, թե ոչ, փորձագետը պատասխանեց. «Սովորաբար դատահոգեբուժական պրակտիկայում հանդիպող երևույթ է, երբ անձնավորությունը, իր որոշ նկատառումներից ելնելով, որոշակի նպատակներ հետապնդելով, յուրաքանչյուրն իր ինտելեկտի շրջանակներում, փորձում է մի փոքր ընդգծված ներկայացնել իրենց մտավոր թերզարգացումը, քանի որ նրանք բոոլորովին զրկված չեն իրենց գործողությունները հաշիվ տալու ունակությունից, շատ լավ գիտակցում են, ուղղակի փորձում են իրենց ձեռնտու ձևով ներկայացնել»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ դեպքում կասե՞ք ինչն է պատճառը, որ նրանք շատ լավ գիտակցում են, սակայն չեն զորակոչվում զինվորական ծառայության, փորձագետը պատասխանեց. «Մենք բոլորս շատ լավ գիտենք, որ գոյություն ունի զորակոչային փորձաքննություն, աշխատանքային փորձաքննություն, գոյություն ունի դատահոգեբուժական փորձաքննություն և յուրաքանչյուրի համար նախատեսված են որոշակի չափորոշիչներ»:
Պաշտպանի հարցին, թե եթե նախկին փորձաքննության եզրակացության մեջ աստիճանը գրված չէ, ուղղակի գրված է սակավամտություն, դրա տարբերությունը թեթևամտության, թերզարգացվածության և սակավամտության ո՞րն է, ես ուզում եմ ընկալել, փորձագետը պատասխանեց. «Նույնն է, այստեղ աստիճանների մեջա տարբերությունը»:
Պաշտպանի հարցին, Արմեն Ամոյանն իր թերզարգացվածության աստիճանով կարո՞ղ է այնպիսի արարքներ վերագրել իրեն, որոնք ինքը չի կատարել, այսինքն՝ ինքը չի արել, բայց ցույց տալու համար իրեն, ասի, որ ինքն է արել, փորձագետը պատասխանեց. «Եթե դա իր շահերին չի հակասում, քանի որ ինքը շատ լավ գիտակցում է ինչն է իրեն ձեռնտու, ինչը ոչ, եթե իրեն ձեռ տա այդպիսի տեղեկությունները ներկայացնելը, հնարավոր է, որ, այո, եթե ձեռ չտա, ուրեմն՝ չէ»:
Պաշտպանի հարցին, թե եթե իր մոտ ամեն ինչ նորմալ է, ինչու՞ եք գրել մտավոր հետամնաց, փորձագետը պատասխանեց. «Անգամ իր այդ շինծու վարքի ձևն էլի պրիմիտիվության մասին է խոսվում, որ իրեն թվացել է, որ էդ շինծու վարքի ձևը կարող է իրեն օգնել, եթե նրա մտածողությունը տրամաբանական է, դատողությունները ճիշտ են, հետևողական, բայց պրիմիտիվ, խոսքն այստեղ պրիմիտիվության մասին է, բացառված չէ, որ ուրիշ հանձնաժողով պրիմիտիվ անձնավորություն որակեր, ինտելեկտը ոչ բարձր է, կենցաղային մակարդակով ինտելեկտը բարձր է»:
Պաշտպանի հարցին, նրանք վերցվու՞մ են հաշվառման, փորձագետը պատասխանեց. «Այո, նրանք վերցվում են հաշվառման»:
Պաշտպանի հարցին, թե որպես ի՞նչ են նրանց վերցնում հաշվառման, փորձագետը պատասխանեց. «Էմոցիոնալ, մի փոքր հնարավոր է, որ նրանք դրսևորեն անկայունություն, չարություն, անզպվածություն»:
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվեցին քրեական գործում առկա հետևյալ փաստաթղթերը.
ա) Դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 1374-17 եզրակացությունը՝ համաձայն, որի. «Փորձաքննության ներկայացված ատրճանակն ինքնաշեն է, պատրաստված է 5.6 մմ տրամաչափի, օղակավոր բոցավառման, որսորդական-սպորտային փամփուշտներով կրակելու համար, պիտանի է կրակոցների համար և հանդիսանում է ակոսափող հրազեն: Դրանից կրակված օբյեկտներ /գնդակ, պարկուճ/, չբացահայտված հանցագործությունների դեպքի վայրերից վերցված և Հանրապետական գնդակապարկուճադարանում հաշվառված նմուշներում չհայտնաբերվեցին» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 33-35),
բ) Դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 66 եզրակացությունը՝ համաձայն, որի. «Արմեն Մուրադի Ամոյանի մոտ հայտնաբերվում է «Թեթև աստիճանի մտավոր հետամնացություն՝ դիրքորոշված-շինծու վարքագծով» (…) Ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս, նա կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների բնույթն ու վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք: Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Արմեն Մուրադի Ամոյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 212-215),
գ) ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՔՀԲ-ի պետի տեղակալ Վ.Սահակյանի զեկուցագիրը՝ համաձայն, որի. «(…) Ա.Ամոյանին ոստիկանություն բերման ենթարկելու ժամանակ վերջինս իր շալվարի ձախ փողքով՝ գոտկատեղից գետնին գցեց շագանակագույն բռնակով, առանց գործարանային համարի, պահունակով ատրճանակ (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 1),
դ) «Ատրճանակը ներկայացնելու, զննելու և վերցնելու մասին» արձանագրությունը՝ համաձայն, որի. «(…) Վ.Սահակյանը ներկայացրեց առանց գործարանային համարի ատրճանակ՝ պահունակով: Պահունակի կամ փողի մեջ ստուգմամբ փամփուշտներ չկային: Ատրճանակը փողի հատվածում ուներ ժանգոտված տեղամասեր: Փորձարկմամբ փակաղակը հետ էր շարժվում ու հրահանը բերում էր մարտական վիճակի, ատրճանակն առանց ապահովիչի էր (…) Վ.Սահակյանի հայտարարությամբ (…) Արմեն Ամոյանին բերման ենթարկելու ժամանակ ներկայացված ատրճանակն ընկել է վերջինիս հագին գտնվող ջինստե տաբատի ձախ փողքի միջից (…) Ըստ Ա.Ամոյանի հայտարարության՝ (…) ատրճանակը 2017թ. հունիսի 12-ին Երևան-Արարատ ավտոճանապարհին գտել է և վերցնելով՝ պահել իր գոտկատեղում և նկատելով իրեն բերման ենթարկող ոստիկանության ծառայողներին՝ փորձել է դուրս գցել շալվարի փողքից (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 17-18),
Հրապարակվեցին նաև քրեական գործում առկա այլ նյութերը:
7. Ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Համիկի հետ ման էինք գալիս դրսում, հետո, որ արդեն բաժանվում էինք, նստեցինք տաքսի, ինքը, որ իջներ «Մոնումենտ», ես՝ բարձրանայի Ձեյթուն, ինքն իջավ «Մոնումենտ», ես բարձրանում էի, տեսա Համիկի հեռախոսին զանգ եկավ, վերցրեցի, ասեցի, որ մոռացել ես հեռախոսդ, ասեց հա, ախպերս, ասեց որտեղ ես, ասեցի քայլում եմ դեպի գերեզմաններ, մեր տունն ու գերեզմանները շատ մոտա, բարձրացա, իսկ մինչև էդ Գևորի հետ խոսել էի, ասել էի արի, որ խոսենք մի երկու բառ, Համիկն էլ եկավ, Համիկի հեռախոսը տվեցի, ոստիկաններն եկան, խուզարկեցին սաղից, մի հատ ոստիկան ինձի անունով ասեց առանձնանանք, բան պիտի ասեմ, ասեց բա թե դու ստեղ ես մնում, չէ, ասեցի հա, էդ խուզարկելուց հետո, ասենք դաժե, ես զարմացա, ինքը ոնց ինձ անունով դիմեց, ոտիս կպավ, ես իմ ինչ եղավ, գետնից զենք վերցրեց, ասեց ես ումնա, ես էլ իրա դեմքին նայեցի, ասեցի իմնա, ես ասեցի իմնա, որ մտածեցի, կարողա տա ինձի, բան, ես չէի պատկերացնի, որ կարողա սենց բան լինի, ինձ կալանավորեն, կամ սենց 4 ամիս կանցնի, ես սպորտսմեն եմ եղել, ինձ վապշե զենք, բան, տենց բաներ պետք չի եկել, ես չեմ էլ սիրում զենք, ես 8 տարի սպորտով եմ զբաղվել, ինձ իմ սպորտը լրիվ հերիքա, ասեց, որ էս ում զենքնա, ասեցի իմ, մտածելով, որ կարող տա ինձ էլի, չէի պատկերացնի, որ կարողա սենց 4 ամիս գնամ գամ, կալանքի մնամ, դատարան կգամ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք հաճա՞խ եք գնում գերեզմաններ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ ինչի՞ համար եք հաճախ գնում, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հարազատ մարդիկ ունեմ այնտեղ շատ, իմ հոպարնա, իմ քեռին, գնում էի այցելեի իրենց շիրիմին, մինչև Համիկը կգար, իր հեռախոսը տայի, ես միշտ էլ գնում եմ, ամեն օր, թե առավոտ կլինի, թե երեկո»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք որ գնացիք, ոստիկաններն արդեն այնտե՞ղ էին, թե հետո եկան, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես չեմ նկատել ոստիկանների, կարողա կային, բայց ես չեմ զգացել, ես չեմ էլ պատկերացրել, որ տեղ ոստիկան պիտի գա, տեղ ոստիկան պիտի լինի»:
Պաշտպանի հարցին, թե ոստիկանները հատուկ Ձեր համա՞ր էին եկել, թե օրինակ Ձեզ տեսան, կանգնեցին, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես չգիտեմ, չէ, տենց, որ իմ կարծիքով եկան, ինձ հենց անունով ասեցին, մի հատ առանձնանանք, երևի հենց հատուկ իմ համար էին եկել, բայց ես չեմ պատկերացնում ինչի պիտի գային, ես 23 տարեկան եմ, այսքան ժամանակ ես ոստիկանների հետ որևէ խնդիր չեմ ունեցել, դրա համար ես զարմացա»:
Պաշտպանի հարցին, թե որ ասում եք խուզարկեցին, խուզարկել ասելով ի՞նչ եք հասկանում, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Դե ասեցին, բարև Ձեզ, իրենք ներկայացան, ասեցին, բա թե պիտի խուզարկենք, սենց ոտերով, ջեբերով, կողքերով, սաղ սկսեցին ստուգելը, բոլորիս ստուգելուց հետո, ինձի մի հատ ոստիկան մոտիկացավ, ասեց արի առանձնանանք, առանձնացանք, խոսալով, քայլելով գնում էինք, գնացինք, ոտքը կպավ, եսիմ ինչ եղավ, պպզած գետնից զենք վերցրեց, ասեց եսի ումնա, ես էլ խնդալով ասեցի, իմնա»:
Պաշտպանի հարցին, թե զենքը, որ վերցրեց, ցելոֆանի մեջ դրեց, թե ինչպես էր պահել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ձեռով, նորմալ, կոթից էր բռնել»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ որ զենքը վերցրեց, ստուգե՞ց՝ մեջը փամփուշտ կա, չկա, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, սենց նայեց, եսիմ ինչ արեց, ինքն էլ զգաց, որ ես խնդալով ասեցի իմնա, իսկ ընդեղ՝ հարցաքննության ժամանակ, ասեցին ինչով կբացատրեք, ասեցի, Դուք էլ գիտեք, որ էդ իմ զենքը չի, Դուք այդտեղից գտաք զենքը, ասեցին, ինչ գրեմ, ես էլ ասեցի, ես չեմ հասկանում, ինչ ուզում եք, գրեք, բա հեսա մի երկու ժամից գնում ես տուն, մենք էլ գիտենք, որ զենքը քոնը չի, էս 4 ամիս անցավ, ես հլը տուն չեմ գնացել»:
Պաշտպանի հարցին, թե ոստիկանին որ տեսնեք, թե ով է Ձեզ անունով դիմել, կհիշե՞ք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա, կհիշեմ հաստատ»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք որ տաքսի էիք նստել, Դուք որտե՞ղ էիք նստած, Համբարձումը որտեղ էր նստած, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես դեմն էի նստած, ինքը հետևն էր նստած»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ զանգը ստացաք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ինքը, երբ որ իջավ, դրանից մոտավորապես մի քանի րոպե հետո, մենք արդեն Ռայկոմ էինք հասնում»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչու՞ զանգին պատասխանեցիք, ուրիշի հեռախոսին ինչու էիք պատասխանում, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես զգացի, որ Համիկը հեռախոսը մոռացել է, տեսա, որ զանգում է, ասեցի պատասխանեմ, եթե Համիկն էլ չլիներ, կասեի, որ ստեղա հեռախոսը»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ հիշու՞մ եք ինչ համարից էր զանգում, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չեմ հիշում, ես չգիտեի, որ սենց բան պիտի լինի, որ հիշեի»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ինչի համար տաքսին չկանգնեցրիք Ռայկոմում, որ հետ գար, վերցներ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Դե ինձ սպասում էին Զեյթունում, ասեցի ես Զեյթուն եմ լինելու, կարաս գաս, վերցնես, ասեց հա, բայց մոտն էլ հեռախոս չկա, որ զանգի, ես էլ ասեցի արի գերեզմանների մոտ, համ հարազատներիս շիրիմիս կայցելեմ, համ էլ քեզ կտամ»:
Մեղադրողի հարցին, թե այսինքն՝ այդ օրն է եղել, երբ որ ոստիկանները Ձեզ բռնել են, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա»:
Մեղադրողի հարցին, թե լա՞վ եք հիշում, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա հաստատ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ժամը քանիսի՞ն էիք զբոսնում, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Առավոտն էր, մենք պատահական հանդիպեցինք Զեյթունում, ես էլ գործ չունեի, ինքն էլ, մի քիչ զրուցեցինք, ես ասեցի գործ ունեմ, կգաս գնանք-գանք, որ ես էլ մենակ չլինեմ, գնացինք, հետ գալուց հեռախոսը մոռացանք»:
Մեղադրողի հարցին, թե լսեցիք Համբարձումի ցուցմունքը, ինքն ասաց, որ տարբեր օրեր են եղել, ինչի՞ համար է տարբեր օրեր նշել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ինչ տարբեր օրեր, չէ ինքն ասեց, որ հեռախոսն էր մոռացել, գնացի, հեռախոսը վերցրեցի, դրա ամսի 11-ին հանդիպել ենք, բայց վապշե ուրիշ բանի համար ենք հանդիպել, ես իրեն Զեյթունի խաչմերուկում շուտ-շուտ եմ հանդիպում, հանդիպել ենք, կոֆե ենք խմել, հաջող ենք արել, գնացել ենք»:
Մեղադրողի հարցին, թե Համբարձումն ասում է, որ Դուք այդքան շփում չունեք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Դե, խոսքի, որ ես ժամանակ էի ունենում, ասում էի արի կոֆե խմենք, գնա»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք Գևորգ Սաքեյանի հետ երբվանի՞ց եք ծանոթ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Մի քանի ամիսա, տաքսի էր քշում, ինձ տաքսի էր պետք լինում, Գևորգին էի զանգում»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր մեջ ի՞նչ միջադեպ է եղել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Միջադեպ տենց չի եղել, մի օր զանգել եմ, ասել եմ արի մի քիչ հեռու գնանք, հիմա մոտս այդքան փող չկա, գնանք էդ վախտ կտամ, կամ վաղը կտամ, համաձայնության ենք եկել, եկելա, գնացել եմ, հետո զանգել եմ, ասել եմ արի, վերցրու, էլի գումար է պետք եղել, ասել եմ էդ էլ տուր, միասին կտամ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչքա՞ն գումար եք վերցրել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հեչ, մի 4000 հազար»:
Մեղադրողի հարցին, թե՞ 14.000 դրամ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, 14.000 չի եղել, ես իրա քշածով բան, ես պիտի իրան 14.000 հետ տայի»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ե՞րբ պիտի վերադարձնեիք գումարը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Կամ էդ օրը, կամ հաջորդ օրը, զանգել եմ իր հետ խոսացել եմ, ասել եմ Գևոր ջան, չկա էսօր, որ ասել եմ կա, վաղը կտամ, ինքն էլ ասելա լավ, ախպերս, հետո ինքը մի քանի ժամ հետ է զանգել, ասել է կարողա շուտ տաս, մի քանի հարց ունեմ լուծելու, ինչ-որ ավտոյի փող պիտի տամ, ասել եմ տենամ, եթե կարեցա ճարեմ, կտամ, գնացել եմ տուն, քնել եմ, զանգելա, չեմ պատասխանել մի քանի անգամ, հետո զանգել եմ, ասել եմ քնել էի Գև ջան, չեմ կարա տամ, վաղը կզանգես, կտամ, զգացի, ինձնից նեղացավ, մեր մեջ էդ շփումը չի եղել, որ ինքն ինձնից նեղանար դրա համար, պետք է եղել, ես եմ իրան տվել, ասել եմ, թող մնա մի 5 օրից կտաս»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ եղե՞լ է, որ հեռախոսով խոսելիս միմյանց հայհոյել եք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, այդպես հայհոյանք չի եղել, եղել է՝ կոպիտ ենք խոսել»:
Մեղադրողի հարցին, թե կոպիտ խոսե՞լ եք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա, կոպիտ խոսել ենք, հիմա կարողա ասենք, ինքն ավտոն քշելու ժամանակ, ռեսկի ավտոն ձախ աներ, ասեի. «Արա, Գևոր, էս ինչ ես անում, ռեսկի տենց մի արա, գիտես վախում եմ, բան», ուզում եմ ասեմ, որ մեր մեջ միշտ էլ եղել է էդ կոպիտ խոսալը, թեկուզ ես իրան ասեմ. «Արա», ինքն ինձ ասի. «Արան դու ես» տենց օտդուշի է եղել, ընկերական, բայց հա, վերջում, խոսակցության ժամանակ եղել է, որ ասել եմ. «Գև ջան, ամոթ չի, որ էդ փողի համար ինձնից նեղանում ես», Գևն էլ ասել է. «Պետքա, Արմ ջան դե հիմա»:
Մեղադրողի հարցին, թե հունիսի 11-ին եղե՞լ է Ձեր մեջ հեռախոսային խոսակցություն, որի ժամանակ Դուք միմյանց հետ վիճաբանել եք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա, այդպես թեթև եղել է, ես էդ թեթև բանին ուշադրություն չեմ դարձրել, մտածել եմ, որ կգա, մի հատ ես իրա թուշը կպաչեմ, մի հատ ինքն իմ թուշը կպաչի, բայց այ, որ կգայի դատարան, կամ 4 ամիս կալանավորեին, էդ չէի սպասում»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ եղե՞լ է, որ հեռախոսային խոսակցության ընթացքում ինքն անջատել է, Դուք անընդմեջ զանգել եք, ինքը չի պատասխանել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, ինքը հեռախոսը չի անջատել, ես, որ զգացի ինքն ինձնից նեղացավ, ես ամեն բան արեցի, որ գումարը ճարեմ, տամ իրան»:
Մեղադրողի հարցին, թե դա ո՞ր ժամն էր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Երեկոյան էր, մութոտ էր, ինքն էլ, որ նեղացած խոսաց հետս, ասեցի Գև ջան, ես էլ եմ եղել է քեզ օգնել եմ, բայց որ տենցա, դու իմ հետ նեղացած ես խոսում, հեսա կճարեմ կտամ, այնպես չի, որ ինքն իմ խոսակցությունից նեղվել է, կամ ես եմ իրա խոսակցությունից նեղվել»:
Մեղադրողի հարցին, թե այն օրը, երբ ոստիկանությունը Ձեզ բերման ենթարկեց, այդ օրը Դուք ու՞մ հետ էիք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես էդ ժամանակ մենակ եմ եղել, հետո մի հատ տղա է եկել, բարև, բարի լույս, գնացել է, հետո Գևորն է եկել, Գևորի հետ խոսում էի, հետո արդեն նենց էր, որ Գևորն ասեց. «Արմ ջան, նստի ավտոս, քեզ տանեմ տուն, ես էլ գնամ իմ գործերով, ասեցի լավ, ախպերս, գնացի, Գևորի ավտոյի դուռը բացեցի, ուզում էի նստեի, եկան բոլորը, բա հլը կանգնեք բոլորդ, կանգնանք»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ Գևորգն ինչու՞ եկավ գերեզմանոց, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Գևորը եկավ մեր հայաթ, մի քիչ էն կողմ գերեզմանոցից, 14-ի կռուգի մոտ, սենց մի հատ դիքա, բարձրանում ես, ու սկսում է գերեզմանները, նստել եմ Գևորի ավտոն, ասել եմ. «Գև ջան, քշի մի հատ մեր շիրիմին մի հատ խունկ վառեմ, համ էլ կխոսանք, Գևն էլ ասեց ինչպես միշտ ախպեր, ես էլ ասեցի հա, Գևն ասենք միշտ գալիս էր, որ ինչ-որ մի տեղ պիտի գնայի, միշտ գնում էինք մի հատ խունկ էի վառում, նոր գնում էինք, դրա համար էլ Գևորն ասեց ինչպես միշտ: Գնացինք, խունկը վառեցինք, Համիկը եկավ, հեռախոսը տվեցի Համիկին, ու էդ ժամանակ եկան»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ եղե՞լ է, որ դեպքից մի օր առաջ կամ հենց այդ օրը Ձեր ընկերներից մեկը զանգի Գևորին, ասի արի այսինչ տեղ գումարը տալիս եմ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Որ Գևորն ինձնից տենց նեղացած խոսաց, ասեցի ընկերոջս տամ, ինքը տանի, տա, որ յանի ես էլ եմ Գևորից նեղացած, որ մենք էսքան ժամանակ իրար հետ շփվում ենք, ինչ-որ փողի համար դու ինձանից նեղանում ես, հետո զգացի, որ չէ, գումարը ես եմ վեկալել, սիրուն չի տամ, մեկը տանի, տա, ասեցի ես կտանեմ, կտամ»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր ընկերն ինչպես զանգեց իրեն, համարը որտեղից, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես ճիշտն ասած հիմա չեմ հիշում, բայց որ գումարը տվեցի ընկերոջս, որ տա Գևորին, Հարութին եմ տվել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Հարութը որտե՞ղ է ապրում, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հեռու է ապրում, Զեյթունում չի ապրում, վարձով է ապրում»:
Մեղադրողի հարցին, թե եղե՞լ է դեպք, որ գնաք Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ՝ Գևորին տեսնելու համար, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես ռուսական եկեղեցին չեմ իմանում որտեղա, բայց Քանաքեռը մեր տան մոտա, մի կողմից Քանաքեռնա, մյուս կողմից գերեզմաններն են, բայց կոնկրետ եկեղեցում չեմ տեսել Գևորին, կարողա մի ամիս առաջ եղած լինի, բայց հենց էդ օրը չի եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ եղե՞լ է, որ Գևորին մեքենայի մեջ ասած լինեք «ոտքիցդ կխփեմ», ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, ես ոնց տենց բան կանեմ, եթե ինքն օգնում է ինձ շատ հարցերում, տենց բան չի եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ Գևորին հանդիպեցիք, զենքը Ձեզ մո՞տ էր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, ես զենք չեմ սիրում ընդհանրապես, ես սպորտսմեն եմ, ես զենք չեմ սիրում»:
Մեղադրողի հարցին, թե որտե՞ղ Ձեզ բռնեցին, այդ տարածքն ասֆալտապատ է, թե հող է, թե քարքարոտ է, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, որտեղ մենք կանգնել էինք խոտեր էր ու հողոտ էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե փաստորեն Դուք Գևորին իր վատ խոսալու պատճառով չեք կանչել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, երբ որ ես իրեն զանգել եմ, ասել եմ Գև ջան, պետք է եղել, ես էլ քեզ եմ տվել, հիմա պետք է եղել, էդ փողի համար հետս նենց նեղացած ես խոսում, մեր մեջ էդ հարաբերությունները չի, էսի ունեմ, էսի վերցրու, էն էլ վաղը կտամ»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք դատաքննության ընթացքում հերքեցիք, որ Դուք Գևորին չեք հանդիպել եկեղեցու մոտ, դատաքնությամբ հիմնավորվել է, որ Դուք եկեղեցու մոտ եք եղել, նստել մեքենան և գնացել այնտեղ, ի՞նչ կասեք այդ մասին, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Կասեմ, որ ոչ թե չի եղել տենց բան, այլ Գևորը եկել է մեր շենքից մի քիչ էն կողմ, մոտիկացել եմ, տեղ երկու բառ խոսացել ենք, ասել եմ Գև ջան քշի, մի հատ խունկ վառեմ, քշելա, խունկ եմ վառել, ասել եմ համ էլ կխոսանք մի երկու բառ, խունկը վառել եմ, փողը ինչքան կար, տվել եմ, ասել եմ վերցրու, մնացածն էլ վաղը կտամ, ինքն էլ շատ գոհ ասեց Արմ ջան, վսյո, նստի, քեզ տուն տանեմ, ես էլ գործեր ունեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ի՞նչ պատճառով եք ասել, որ ոստիկանության գտած զենքը Ձերն է, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ինքը, որ անունով ասեց Արմեն ջան, արի բան եմ ասում, ես տենց շատ էդ խոսակցությունը գիտեի, որ կատակի էր, վեկալեց ասեց, թե էս ում զենքնա, համ ինձ էր հարցնում, համ Համիկին, Գևորին, ես էլ խնդալով ասեցի իմնա, մտածեցի կարողա տա ինձ, կամ ինչ-որ մի բան»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ի՞նչ էիթ անում զենքը, Դուք ասում եք զենք չեք սիրում, պետք չի, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա, հիմա էլ եմ ասում, ինձ զենք պետք չի, ես կատակով ասեցի, խնդալով, յանիմ դու գետնից վերցնում ես, չգիտես՝ ում զենքնա, ինձ ես ասում՝ ում զենքնա, կատակով ասեցի»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք արձանագրություն ստորագրե՞լ եք զենքի հետ կապված, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, արձանագրությունը, որ տվեցին, ասեցի ինչ գրեմ, ասեցին դե մեկա հեսա գնում ես տուն, ես էլ ասեցի, դե որ մեկա հեսա գնում եմ տուն, ասեցի ինչ ուզում եք, գրեք, ասեց, չէ, դու պիտի գրես, ես էլ ասեցի ես չեմ հասկանում, որ գրեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե բայց ստորագրե՞լ եք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Դե չէ, նենց ասեց, գնում ես տուն, կստոգարես, ես ասեցի ես խաչին շատ եմ սիրում կլինի խաչ անեմ, ասեց հա, ես ամեն ինչը տենց կատակովա եղել, թե քաղմասում, թե ընդեղ, երկու հատ խաչ եմ արել, ասելա մի հատ էլ սենց գիծ արա, մի հատ էլ գիծ եմ արել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ազգությամբ եզդի՞ եք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ կրոն եք դավանում, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Քրիստոնյա եմ, ես միշտ իմ Աստծուն եմ հավատում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե պատկերացում ունե՞ք, թե ուղղափառ եկեղեցի է, առաքելական եկեղեցի է, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ոչ, կարևորը ես խաչ տեսնեմ, մտնեմ, խաչ անեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե որ ռուսական եկեղեցի լինի, կամ ուրիշ այլ երկրի կտարբերե՞ք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, հայկական, որովհետև ես սիրում եմ հին եկեղեցիներ, ինչը կապված է իմ Աստծու հետ, ես դա ընդունում եմ, հայկական Աստվածը»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե կրթությունը Ձեր ի՞նչ է, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Քիչ եմ գնացել, հիմնականում չեմ գնացել դասի, մի օր գնացել եմ, մի օր չեմ գնացել, վերջում՝ վերջին զանգին, գնացել եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ատեստատ ստացե՞լ եք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ճիշտն ասած չգիտեմ, բայց որ վերջին զանգին կանչեցին, ասեցին դու մեր դպրոցից ես, դու էլ պիտի մասնակցես, որ քեզ ատեստատ տանք, ու ես մասնակցեցի, բայց ճիշտն ասած չգիտեմ ատեստատ տվեցին, թե չէ, բայց չեմ գնացել դպրոց»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե գրել, կարդալ գիտե՞ք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, տենց շատ դժվար եմ կարդում, բայց չեմ կարող գրել, որ 4 հատ նախադասություն ասում էին գրի, լիքը սխալ էի անում, ասում էին դու մի գրի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե փաստորեն Դուք գնացել էիք գերեզմաններ խունկ վառելու համա՞ր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո, ես միշտ գնում եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ Դուք այդ օրը գնացել էիք գերեզմաններ, և այդ տղաները բոլորն եկել էին պատահաբար, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես Գևորին զանգել եմ, եկելա, Համիկին էլ եմ կանչել, եկելա, Գևորը եկավ հայաթ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ Դուք համ գնացել էիք խունկ վառելու, համ հարցեր պարզելու, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես, Գևորգը»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք Ձեր կոնֆլիկտները պարզում եք այնտե՞ղ, որտեղ Ձեզ համար սրբավայր է, որտեղ Դուք խունկ եք վառում, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Բազար չի եղել իմ ու Գևորի մեջ, ինքը եկելա մեր հայաթ սկզբից, մենք խոսացել ենք, ասել եմ, որ էսքաննա մոտս, խոսացել, պրծել ենք, ասել եմ արի, գնանք, մի հատ խունկ վառենք համ էլ կխոսանք, խոսալը ընկերականա, կոնֆլիկտ չի եղել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեր հոգեկան առողջությունը նորմա՞լ է, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ինձ շուտ-շուտ էին տանում, ինձ դեղեր էին տալիս խմելու, հետո ուզում էի բանակ գնայի, ծառաեի, ասեցին, չես կարող գնալ, ասեցի խի, ասեցին, որովհետև հոգեկան ես, դրանից էլ բան եղա, որ ես հոգեկան չեմ, խի են ինձ ասում հոգեկան»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ու՞մ վրա էիք գնացել խունկ վառելու, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Խառը վառելով միշտ գնում եմ, քեռիիս վրա էի վառում՝ Կամո, Ճակո, տենց եմ վառում, հերթով վառելով՝ գնում եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հանգուցյալի վրա խունկ վառելու ընթացքում կարող ես նաև գնալ կոնֆլիկտի մասնակցել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Կոնֆլիկտ չի եղել, Գևորին էլ հարցնեք, կասի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե, որ փաստաթղթեր էին տալիս ստորագրելու, ասու՞մ էին ինչի մասին է, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ասում էին զենքի մասին է»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե էլի այդպես կատակո՞վ ասում էին, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, էդ ժամանակ ասեց՝ ինչ գրեմ, ասեցի ինչ ուզում ես, ասեց մեկա գնում ես տուն, մի հատ թուղթ եկավ, ասեց մի հատ ստեղ ստորագրի, ասեցի բա չեմ գնում տուն, արդեն ժամը եսիմ քանիսնա, ասեց հեսա գնում ես»:
8. Դատական վիճաբանությունների փուլում Մեղադրողը միջնորդեց Արմեն Մուրադի Ամոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրան դատապարտել ազատազրկման՝ 1 տարի 6 ամիս ժամկետով:
Պաշտպանն իր կողմից ներկայացված ճառում ի թիվս այլնի, հայտնեց, որ գործում չկա որևէ ապացույց, որը կհիմնավորի իր պաշտպանյալի կողմից ատրճանակ պահելը և կրելը, ուստի խնդրեց Դատարանին արդարացնել Արմեն Մուրադի Ամոյանին:
Ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանը հայտնեց, որ ընդունում եմ իմ սխալն այնքանով, որ ասել եմ իմ զենքն է ու կխնդրեմ բաց թողնել ինձ:
Անդրադառնալով Պաշտպանի կողմից ներկայացված՝ «Ատրճանակը ներկայացնելու, զննելու և վերցնելու մասին» արձանագրությունն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու մասին միջնորդությանը՝ Դատարանը նշում է, որ այդ արձանագրությունը կազմվել է առանց քրեադատավարական օրենքի էական խախտումների, որոնք էլ իրենց հերթին՝ համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի, կարող են հիմք հանդիսանալ ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու համար: Մասնավորապես ոստիկանությանը աշխատակիցները, զենքը վերցնելով և ոստիկանության բաժին ներկայացնելով, գործել են ի կատարումն «Ոստիկանության մասին» ՀՀ օրենքով իրենց վերապահված խնդիրների, իրավունքների և պարտականությունների, մասնավորապես՝ 15-րդ հոդվածով նախատեսված՝ գտանքը համապատասխան պետական մարմիններ հանձնելու պարտականության: Միևնույն ժամանակ էլ ամբաստանյալը հենց դեպքի վայրում էլ հայտարարել է, որ այն պատկանում է իրեն և տվյալ փուլում բավարար հիմք է եղել առանց համապատասխան թույլտվության պահվող զենքը վերցնելու համար, իսկ նշված դատավարական գործողությունները և քրեական գործ հարուցելու մասին որոշում կայացնելը կատարվել են նույն օրը, և դրանց միջև ժամանակային խզումն աննշան է, որպիսի հանգամանքն էլ հենց բացառում է քրեադատավարական օրենքի էական խախտումների վերաբերյալ կասկածների առկայությունը:
Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքեր առկա չեն, ուստի Պաշտպանի այդ միջնորդությունը ենթակա է մերժման:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
9. Ուսումնասիրելով և հետազոտելով քրեական գործի նյութերն ըստ մեղադրանքի՝ Արմեն Մուրադի Ամոյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, վերլուծելով գործով նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, համադրելով դրանք այլ ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից՝ դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ՝ Դատարանն անդրադառնում է ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանին մեղսագրվող արարքի որակման իրավաչափության հետ կապված իրավական հարցերի հետևյալ խմբին.
ա) ապացուցված է արդյո՞ք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է Արմեն Մուրադի Ամոյանը,
բ) այդ արարքը համապատասխանում է արդյո՞ք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին,
գ) ապացուցված է արդյո՞ք Արմեն Մուրադի Ամոյանի կողմից իրեն մեղսագրվող այդ արարքը կատարելը.
դ) ապացուցված է արդյո՞ք Արմեն Մուրադի Ամոյանի մեղավորությունն իրեն մեղսագրվող հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված դա.
10. Անդրադառնալով սույն որոշման 9–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում՝
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ՝ դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում» երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
11. «Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 գործով կայացվաղ որոշման 14-15-րդ, 16–19–րդ կետերում։
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը՝ վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից՝ այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն՝ օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած»։
12. Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագյանի և Վահրամ Սահակյանի վերաբերյալ 2014 թվականի հոկտեմբերի 31–ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով կայացված որոշման 30-32–րդ կետերում արձանագրել է.
«(…) Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։
(…) «Ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր՝ անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից։ Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ (…)
32. Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն։
(…)
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»։
13. Պատասխանելով սույն դատավճռի 9–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներն, անհրաժեշտ է համարում նշել, որ դրանք prime facie (առերևույթ) հաստատում են ապօրինի կերպով, առանց գործարանային համարի, ինքնաշեն պատրաստված, 5.6 մմ տրամաչափի, օղակավոր բոցավառման, որսորդական-սպորտային փամփուշտներով կրակելու համար նախատեսված, կրակոցների համար պիտանի, ակոսափող հրազեն հանդիսացող ատրճանակը ձեռք է բերելու և ապօրինի կրելու հանգամանքը:
Մասնավորապես.
• Վկա Համբարձում Մաթևոսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Իմացա, որ զենք են գտել, չգիտեմ, ասում են Արմենիննա (…)»:
• Վկա Գևորգ Սաքեյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Խոսացին, հետո լսեցինք, թե «Էս ինչա, էս ինչա», տեսանք ոստիկանը կռացավ ու գետնից բարձրացրեց ատրճանակ (…)»,
• Վկա Գևորգ Սաքեյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Արմենն ասաց, որ իր հետ նման կերպ ոչ ոք չի կարողացել խոսալ, ասաց, որ կկրակեմ ոտքերիդ (…) Ոստիկանության աշխատակիցները, Արմենի տաբատի ձախ ոտքի մեջ ինչ-որ առարկա նկատելով, հարցրեցին, թե դա ինչ է, նույն պահին նրա տաբատի ձախ փոխքից ատրաճանակ ընկավ գետնին: Արմենը բացատրեց, որ դա ատրճանակ է, որը պատկանում է իրեն և այն նոր է գտել: (…) կասկածեցին, որ նրա ոտքի մեջ բան կա, ձախ ոտքի շալվարի մեջ: Իրար տալով շալվարի փողքը, ինչ-որ բան ընկավ գետնին: Բարձրացնելով ոստիկաններրը գետնից ընկած իրը, պարզվեց, որ ատրճանակ էր: Տվյալ պահին Արմենը հայտարարեց, որ դա իր ատրճանակն է և գտել է նոր (…) շալվարի ձախ ոտքը տպտպացնելով հարցրին, որ այս ինչ է բա, որից հետո կռանալով գետնից բարձրացրեցին վերև և ցույց տվեցին ատրճանակ (…) Արմենը հայտարարեց, որ զենքն իրենն է, և նոր գտել է (…)»,
• Վկա Վահե Սահակյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) հայտնաբերել ենք դեպքի վայրում 4 քաղաքացի, որոնցից մեկն Արմեն Ամոյանն էր, նկատելի է եղել իր ձախ գոտեմասում զենք, զենքը ձախ կողքի հատվածից, արանքից գցել է գետնին (…) բացահայտ դրած չէր, բայց երևում էր, քանի որ շորեր հագել վրայից ուռած հատվածը երևում էր (…) Իրա մոտիցա ընկել (…) Ես երբ որ մոտիկացել եմ, Ամոյանը մենակ է եղել (…) Երբ մոտեցա իրեն, ուռած այդ հատվածը կասկածելի էր արդեն (…) տեսա, որ այդ փողքից զենքն ընկավ գետնին, դեռ մոտենալու պրոցեսում տեսա, որ զենքն իջնում է (…) համարյա հասել էր գետնին, ամբողջությամբ գետնին չէր, հենված էր ոտքին (…)»,
• Ընթերակա Գևորգ Ղազարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Հասկացա, որ իրա զենքն է, իր մոտից են գտել (…) Հիշում եմ, ասեց, որ իրա մոտից են հանել, ցույց տվեց իրա ձախ կողմը (...)»,
• Առկա է դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 1374-17 եզրակացությունը՝ համաձայն, որի. «Փորձաքննության ներկայացված ատրճանակն ինքնաշեն է, պատրաստված է 5.6 մմ տրամաչափի, օղակավոր բոցավառման, որսորդական-սպորտային փամփուշտներով կրակելու համար, պիտանի է կրակոցների համար և հանդիսանում է ակոսափող հրազեն: Դրանից կրակված օբյեկտներ /գնդակ, պարկուճ/, չբացահայտված հանցագործությունների դեպքի վայրերից վերցված և Հանրապետական գնդակապարկուճադարանում հաշվառված նմուշներում չհայտնաբերվեցին»,
• Առկա է ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՔՀԲ-ի պետի տեղակալ Վ.Սահակյանի զեկուցագիրը՝ համաձայն, որի. «(…) Ա.Ամոյանին ոստիկանություն բերման ենթարկելու ժամանակ վերջինս իր շալվարի ձախ փողքով՝ գոտկատեղից գետնին գցեց շագանակագույն բռնակով, առանց գործարանային համարի, պահունակով ատրճանակ (…)»,
• «Ատրճանակը ներկայացնելու, զննելու և վերցնելու մասին» արձանագրությունը՝ համաձայն, որի. «(…) Վ.Սահակյանը ներկայացրեց առանց գործարանային համարի ատրճանակ՝ պահունակով: Պահունակի կամ փողի մեջ ստուգմամբ փամփուշտներ չկային: Ատրճանակը փողի հատվածում ուներ ժանգոտված տեղամասեր: Փորձարկմամբ փակաղակը հետ էր շարժվում ու հրահանը բերում էր մարտական վիճակի, ատրճանակն առանց ապահովիչի էր (…) Վ.Սահակյանի հայտարարությամբ (…) Արմեն Ամոյանին բերման ենթարկելու ժամանակ ներկայացված ատրճանակն ընկել է վերջինիս հագին գտնվող ջինստե տաբատի ձախ փողքի միջից (…) Ըստ Ա.Ամոյանի հայտարարության՝ (…) ատրճանակը 2017թ. հունիսի 12-ին Երևան-Արարատ ավտոճանապարհին գտել է և վերցնելով՝ պահել իր գոտկատեղում և նկատելով իրեն բերման ենթարկող ոստիկանության ծառայողներին՝ փորձել է դուրս գցել շալվարի փողքից (…)»,
14. Պատասխանելով սույն դատավճռի 9–րդ կետի «բ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ վերոնշյալ հաստատված դեպքի հատկանիշներով արարքը քրեականացված է և ամրագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի «Հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունները» վերտառությամբ տեսակային օբյեկտը կրող հանցագործությունների գլխում։
Այսպես, անդրադառնալով ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող արարքին տրված իրավական որակմանը՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի հանցակազմն ունի հետևյալ բովանդակությունը. «Ապօրինի կերպով հրազեն, բացի ողորկափող հրազենից և դրա փամփուշտներից, ռազմամթերք, ակոսափող հրազենի փամփուշտներ, պայթուցիկ նյութեր կամ պայթուցիկ սարքեր ձեռք բերելը, իրացնելը, պահելը, փոխադրելը կամ կրելը (…)»։
Տեսական գրականության ուսումնասիրությունից պարզ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասում նախատեսված հանցագործության առարկա են հանդիսանում հրազենը (բացի ողորկափող հրազենից), ռազմամթերքը (բացի ողորկափող հրազենի փամփուշտներից), ակոսափող հրազենի փամփուշտները, պայթուցիկ նյութերը, պայթուցիկ սարքերը:
Քննարկվող հոդվածով նախատեսված հանցագործության օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է ապօրինի կերպով հրազեն, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր կամ պայթուցիկ սարքեր ձեռք բերելու, իրացնելու, պահելու, փոխադրելու կամ կրելու մեջ: Բացի այդ, նշված երկընտրելի գործողությունները պետք է կատարվեն ապօրինի կերպով:
Ձեռք բերել ասելով՝ հասկացվում է նշված առարկաների գնումը, նվեր ստանալը, փոխանակելը, պարտքի դիմաց ստանալը, գտնելը:
Հրազենի կամ նշված մյուս առարկաների ապօրինի կրում է համարվում դրանց գտնվելը հագուստի մեջ կամ անմիջականորեն անձի մարմնի վրա, ինչպես նաև դրանց գտնվելը ձեռքի պայուսակում, կապոցում, այլ պահոցներում:
Հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ:
«Զենքի մասին» ՀՀ օրենքի 13-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Քաղաքացիական զենք ձեռք բերելու իրավունք ունի Հայաստանի Հանրապետության 18 տարին լրացած քաղաքացին (մինչև սույն հոդվածի վերջը՝ քաղաքացի)՝ սույն օրենքի 9 հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված՝ թույլտվություն տալու լիազորությամբ օժտված Հայաստանի Հանրապետության ոստիկանությունից (այսուհետ՝ Հայաստանի Հանրապետության ոստիկանություն) զենքի որոշակի տեսակ ձեռք բերելու համար թույլտվություն ստանալուց հետո (…)
Ինքնապաշտպանական ողորկ-երկարափող հրազենի գրանցման ժամանակ քաղաքացուն, զենքի ձեռքբերման օրինականությունը հաստատող փաստաթղթերի հիման վրա, Հայաստանի Հանրապետության ոստիկանությունը տալիս է այն պահելու, իսկ օդաճնշիչ զենքի, ինչպես նաև սպորտային և որսորդական ողորկ-երկարափող հրազենի գրանցման ժամանակ՝ այն պահելու և կրելու թույլտվություն՝ հինգ տարի ժամկետով: Ակոսափող հրազենը պահելու և կրելու թույլտվությունը նույն ժամկետով տալիս է Հայաստանի Հանրապետության ոստիկանությունը: Թույլտվության գործողության ժամկետի երկարաձգումն իրականացվում է սույն օրենքի 9 հոդվածով սահմանված կարգով: Թույլտվության ձևը սահմանում է Հայաստանի Հանրապետության ոստիկանությունը (…)»:
Նույն օրենքի 28-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հայաստանի Հանրապետության տարածքում շրջանառության մեջ գտնվող յուրաքանչյուր միավոր ակոսափող հրազենից կատարվում է նախնական ստուգողական կրակոց՝ արդյունքները հանրապետական գնդակապարկուճային հաշվառման քարտադարանին տրամադրելով (…)»:
Վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով սույն դատավճռի 13-րդ կետով վկայակոչված փաստական հանգամանքների համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 1374-17 եզրակացությունը, ինչպես նաև «Ատրճանակը ներկայացնելու, զննելու և վերցնելու մասին» արձանագրությունը (Ա.Ամոյանը հայտարարել է, որ զենքը գտել է 2017թ. հունիսի 12-ին Երևան-Արարատ ավտոճանապարհին) և վկա Գևորգ Սաքեյանի նախաքննական ցուցմունքները (Ա.Ամոյանը ոստիկաններին բացատրել է, որ այդ զենքը իրենն է և նոր է գտել), Դատարանը փաստում է, որ հայտնաբերված զենքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող առարկային, բացի այդ էլ այն ձեռք է բերվել և հետագայում կրվել ապօրինի կերպով, հետևաբար՝ ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանին մեղսագրվող արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասում նախատեսված՝ 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի, այն է՝ ապօրինի կերպով հրազեն, ռազմամթերք, ակոսափող հրազենի փամփուշտներ, պայթուցիկ նյութեր կամ պայթուցիկ սարքեր ձեռք բերելու, իրացնելու, պահելու, փոխադրելու կամ կրելու հատկանիշներին։
15. Սույն դատավճռի 9–րդ կետի «գ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին պատասխանելու նպատակով և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով ներքոշարադրյալ փաստական տվյալները՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ.
• Վկա Համբարձում Մաթևոսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Իմացա, որ զենք են գտել, չգիտեմ, ասում են Արմենիննա (…)»:
• Վկա Գևորգ Սաքեյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Խոսացին, հետո լսեցինք, թե «Էս ինչա, էս ինչա», տեսանք ոստիկանը կռացավ ու գետնից բարձրացրեց ատրճանակ (…)»,
• Վկա Գևորգ Սաքեյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Արմենն ասաց, որ իր հետ նման կերպ ոչ ոք չի կարողացել խոսալ, ասաց, որ կկրակեմ ոտքերիդ (…) Ոստիկանության աշխատակիցները, Արմենի տաբատի ձախ ոտքի մեջ ինչ-որ առարկա նկատելով, հարցրեցին, թե դա ինչ է, նույն պահին նրա տաբատի ձախ փոխքից ատրաճանակ ընկավ գետնին: Արմենը բացատրեց, որ դա ատրճանակ է, որը պատկանում է իրեն և այն նոր է գտել: (…) կասկածեցին, որ նրա ոտքի մեջ բան կա, ձախ ոտքի շալվարի մեջ: Իրար տալով շալվարի փողքը, ինչ-որ բան ընկավ գետնին: Բարձրացնելով ոստիկաններրը գետնից ընկած իրը, պարզվեց, որ ատրճանակ էր: Տվյալ պահին Արմենը հայտարարեց, որ դա իր ատրճանակն է և գտել է նոր (…) շալվարի ձախ ոտքը տպտպացնելով հարցրին, որ այս ինչ է բա, որից հետո կռանալով գետնից բարձրացրեցին վերև և ցույց տվեցին ատրճանակ (…) Արմենը հայտարարեց, որ զենքն իրենն է, և նոր գտել է (…)»,
• Վկա Վահե Սահակյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) հայտնաբերել ենք դեպքի վայրում 4 քաղաքացի, որոնցից մեկն Արմեն Ամոյանն էր, նկատելի է եղել իր ձախ գոտեմասում զենք, զենքը ձախ կողքի հատվածից, արանքից գցել է գետնին (…) բացահայտ դրած չէր, բայց երևում էր, քանի որ շոր էր հագել վրայից ուռած հատվածը երևում էր (…) Իրա մոտիցա ընկել (…) Ես, երբ որ մոտիկացել եմ, Ամոյանը մենակ է եղել (…) Երբ մոտեցա իրեն, ուռած այդ հատվածը կասկածելի էր արդեն (…) տեսա, որ այդ փողքից զենքն ընկավ գետնին, դեռ մոտենալու պրոցեսում տեսա, որ զենքն իջնում է (…) համարյա հասել էր գետնին, ամբողջությամբ գետնին չէր, հենված էր ոտքին (…)»,
• Ընթերակա Գևորգ Ղազարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Հասկացա, որ իրա զենքն է, իր մոտից են գտել (…) Հիշում եմ, ասեց, որ իրա մոտից են հանել, ցույց տվեց իրա ձախ կողմը (...)»,
• Առկա է դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 1374-17 եզրակացությունը՝ համաձայն, որի. «Փորձաքննության ներկայացված ատրճանակն ինքնաշեն է, պատրաստված է 5.6 մմ տրամաչափի, օղակավոր բոցավառման, որսորդական-սպորտային փամփուշտներով կրակելու համար, պիտանի է կրակոցների համար և հանդիսանում է ակոսափող հրազեն: Դրանից կրակված օբյեկտներ /գնդակ, պարկուճ/, չբացահայտված հանցագործությունների դեպքի վայրերից վերցված և Հանրապետական գնդակապարկուճադարանում հաշվառված նմուշներում չհայտնաբերվեցին»,
• Առկա է դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 66 եզրակացությունը՝ համաձայն, որի. «Արմեն Մուրադի Ամոյանի մոտ հայտնաբերվում է «Թեթև աստիճանի մտավոր հետամնացություն՝ դիրքորոշված-շինծու վարքագծով» (…) Ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս, նա կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների բնույթն ու վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք: Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Արմեն Մուրադի Ամոյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ»
• Առկա է ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՔՀԲ-ի պետի տեղակալ Վ.Սահակյանի զեկուցագիրը՝ համաձայն, որի. «(…) Ա.Ամոյանին ոստիկանություն բերման ենթարկելու ժամանակ վերջինս իր շալվարի ձախ փողքով՝ գոտկատեղից գետնին գցեց շագանակագույն բռնակով, առանց գործարանային համարի, պահունակով ատրճանակ (…)»,
• «Ատրճանակը ներկայացնելու, զննելու և վերցնելու մասին» արձանագրությունը՝ համաձայն, որի. «(…) Վ.Սահակյանը ներկայացրեց առանց գործարանային համարի ատրճանակ՝ պահունակով: Պահունակի կամ փողի մեջ ստուգմամբ փամփուշտներ չկային: Ատրճանակը փողի հատվածում ուներ ժանգոտված տեղամասեր: Փորձարկմամբ փակաղակը հետ էր շարժվում ու հրահանը բերում էր մարտական վիճակի, ատրճանակն առանց ապահովիչի էր (…) Վ.Սահակյանի հայտարարությամբ (…) Արմեն Ամոյանին բերման ենթարկելու ժամանակ ներկայացված ատրճանակն ընկել է վերջինիս հագին գտնվող ջինստե տաբատի ձախ փողքի միջից (…) Ըստ Ա.Ամոյանի հայտարարության՝ (…) ատրճանակը 2017թ. հունիսի 12-ին Երևան-Արարատ ավտոճանապարհին գտել է և վերցնելով՝ պահել իր գոտկատեղում և նկատելով իրեն բերման ենթարկող ոստիկանության ծառայողներին՝ փորձել է դուրս գցել շալվարի փողքից (…)»,
Դատարանը սույն դատավճռի 13-ից 15-րդ կետերում հաստատված փաստական հանգամանքների և իրավական դիրքորոշումների հիման վրա հաստատված է համարում ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, այն է՝ ապօրինի կերպով հրազեն ձեռք բերելը և կրելը:
16. Պատասխանելով սույն դատավճռի 9–րդ կետի «դ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Պատշաճ իրավական գնահատականի ենթարկելով՝ վկաներ Համբարձում Մաթևոյանի, Վահե Սահակյանի, ընթերական Գևորգ Ղազարյանի, փորձագետներ Սեդրակ Թադևոսյանի և Վահե Զաքարյանի դատաքննական, վկա Գևորգ Սաքեյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 1374-17 եզրակացությունը, դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 66 եզրակացությունը, ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՔՀԲ-ի պետի տեղակալ Վ.Սահակյանի զեկուցագիրը, «Ատրճանակը ներկայացնելու, զննելու և վերցնելու մասին» արձանագրությունը, ամբաստանյալի դատաքննական ցուցմունքները, քրեական գործով մյուս բոլոր նյութերը, որոնք հետազոտվել են դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև ամբաստանյալի վերաբերմունքը դեպքի պահին իր կողմից կատարված հանցանքի նկատմամբ, այն է՝ սուբյեկտիվ կողմը, Դատարանը փաստում է, որ այդ նյութերը սույն դատավճռի նախորդ կետում հաստատված հանգամանքներով բավարար են արձանագրելու, որ՝
ա) ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանը ապօրինի կերպով ձեռք է բերել և կրել է առանց գործարանային համարի, ինքնաշեն պատրաստված, 5.6 մմ տրամաչափի, օղակավոր բոցավառման, որսորդական-սպորտային փամփուշտներով կրակելու համար նախատեսված, կրակոցների համար պիտանի, ակոսափող հրազեն հանդիսացող ատրճանակը,
բ) ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանը գիտակցել է իր կողմից նման արարքի կատարումը, դրա հանրորեն վտանգավոր բնույթը, այսինքն՝ գործել է դիտավորությամբ,
Ուստի, նման պայմաններում հիշյալ փաստական տվյալների համակցությունը բացառում է ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանին առաջադրված մեղադրանքի ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած, որպիսի պարագայում Դատարանը ողջամտորեն եզրահանգում է, որ նախաքննական և դատաքննական ապացույցների ամբողջությունը բավարար է հաղթահարված համարելու «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը՝ հիմնավորելով ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանի մեղավորությունն իր կողմից կատարված հանցանքում։
Այսինքն՝ Դատարանի մոտ առկա է համոզվածություն և վստահություն առ այն, որ ապացուցված է Արմեն Մուրադի Ամոյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքում։
Անդրադառնալով Պաշտպանի կողմից ներկայացված մատնադրոշմային և դատագենետիկական փորձաքննություններ նշանակելու վերաբերյալ միջնորդություններին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ դատաձգաբանական փորձաքննություն իրականացնելիս փորձագետի կողմից ատրճանակն արդեն իսկ զննվել է, ուստի Մեղադրողի դիրքորոշումն այն մասին, որ կատարված զննությունից հետո արդեն իսկ հնարավոր չէր լինի վերցնել մատնահետքեր և դրանք ենթարկել հետազոտության, Դատարանի համար ընդունելի: Միևնույն ժամանակ ասվածը վերաբերում է նաև դատագենետիկական փորձաքննության նշանակման հարցին, քանզի այդ պայամաններում արտաթորանքները ևս հնարավոր չէին լինի հայտնաբերել և վերցնել, բացի այդ էլ դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվել է ամբաստանյալի կողմից ապօրինի կերպով հրազեն ձեռք բերելը և կրելը, հետևաբար՝ վերորշարադրյալի հիման վրա Դատարանը գտնում է, որ Պաշտպանի միջնորդությունները՝ մատնադրոշմային և դատագենետիկական փորձաքննություններ նշանակելու վերաբերյալ, ենթակա են մերժման:
17. Դատարանն ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանին մեղսագրվող արարքի իրավական որակումն իրավաչափ համարելով՝ գտնում է, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքի համար պատժի նշանակման հետ կապված իրավական հարցերի հետևյալ խմբին.
ա) ապացուցված է արդյո՞ք Արմեն Մուրադի Ամոյանի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
բ) ենթակա է արդյո՞ք պատժի Արմեն Մուրադի Ամոյանն իր կատարած հանցանքի համար.
գ) ի՞նչ պատիժ պետք է նշանակվի Արմեն Մուրադի Ամոյանի նկատմամբ.
դ) Արմեն Մուրադի Ամոյանն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
18. Անդրադառնալով սույն որոշման նախորդ կետով բարձրացված իրավական հարցերին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 71–րդ հոդվածի 1–րդ մասի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է:
2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10–րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար (…)»
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61–րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասն ամրագրում է պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների ոչ սպառիչ ցանկը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63–րդ հոդվածի 1–ին մասն ամրագրում է պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների սպառիչ ցանկը, այն է՝ «Պատիժ նշանակելիս դատարանը չի կարող հաշվի առնել սույն հոդվածի առաջին մասով չնախատեսված այլ հանգամանքներ»։
19. Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերանշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
20. Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ, ինչի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 39–րդ կետում հայտնել է հետևյալը.
«(…) Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
(…)
Այսպիսով, նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հարցերի վերաբերյալ մանրամասն (տե՛ս, Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
(…) Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն»։
21. Պատասխանելով սույն դատավճռի 17–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Որպես ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանի անձը բնութագրող տվյալ է դիտարկում նախկինում դատված չլինելը և առողջական վիճակը։ Մասնավորապես՝ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնից 2017 թվականի օգոստոսի 21–ին ստացված՝ թիվ 6/7-2435 գրության համաձայն՝ ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանը դատվածություն չունի:
Միևնույն ժամանակ, Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
22. Պատասխանելով սույն դատավճռի 17–րդ կետի «բ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ այն դեպքում, երբ հաստատված է համարվում անձի կողմից քրեական օրենքով արգելված հանցանքի կատարման փաստական հանգամանքը, ապա անհրաժեշտություն է առաջանում կյանքի կոչել քրեական իրավունքի հիմքում ընկած պատասխանատվության անխուսափելիության սկզբունքը (նպատակ ունենալով վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել հանցանք կատարած անձին և կանխել հետագա հանցագործությունների կատարումը՝ հանցավորի մոտ ձևավորելով իրավահպատակ վարքագիծ և ապահովելով նրա վերասոցիալականացումը հասարակությունում), բացառությամբ այն դեպքերի, երբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասում նախատեսված մեխանիզմների ուժով անձը կարող է ենթակա չլինել պատժի օրենքի ուժով (Ex lege):
Համադրելով վերոնշյալ դիրքորոշումը՝ ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանի կողմից ապօրինի կերպով հրազեն ձեռք բերելու և կրելու փաստական հանգամանքի հետ, Դատարանն արձանագրում է, որ առկա է անհրաժեշտություն կատարված հանցանքի կապակցությամբ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, ամբաստանյալին ուղղելու և հետագա հնարավոր հանցագործությունները կանխելու համար, այդ կերպ նպաստելով նրա իրավահպատակ վարքագծի ձևավորմանը և վերասոցիալականացմանը հասարակությունում։ Միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով օրենքի ուժով պատժի ենթակա չլինելու հիմքերը բացակայում են։
Այսինքն՝ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանի ենթակա է պատժի՝ ապօրինի կերպով հրազեն ձեռք բերելու և կրելու համար։
23. Պատասխանելով սույն դատավճռի 17–րդ կետի «գ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Սույն դատավճռում շարադրված իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, հանցանքը կատարելուց հետո ամբաստանյալի դրսևորած վարքագիծը, դրանք համադրելով սույն դատավճռի 20-րդ կետում արձանագրված՝ նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում սանկցիայով նախատեսված ազատազրկում պատժատեսակի միջոցով հնարավոր է ապահովել պատժի նպատակների իրացվելիությունը:
Այսինքն՝ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկում պատժատեսակը, որի ռեալ (իրական) կիրառման միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացվելիությունը: Տվյալ դեպքում նշանակվող պատիժը բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից։
24. Պատասխանելով սույն դատավճռի 17–րդ կետի «դ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Նկատի ունենալով ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանի կողմից քրեական օրենքով արգելված արարքի կատարման եղանակը, բնույթը, հանրային վտանգավորության և հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ անհրաժեշտ է կիրառել քրեաիրավական ներգործության միջոց, որն անմիջականորեն պետք է ներգործի ամբաստանյալի նկատմամբ՝ ունենալով կանխարգելիչ (պրևենտիվ) բնույթ, ապագայում համանման արարքների կատարումը բացառելու համար։
Մասնավորապես, տվյալ դեպքում նաև հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանի կողմից կատարված հանցանքի տեսակային օբյեկտը, այն է՝ հասարակական անվտանգությանն ուղղված հասարակական հարաբերությունների ամբողջությունը, որը խախտվել է ամբաստանյալի կողմից, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արմեն Մուրադի Ամոյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակվող պատիժը՝ համակեցության ընդհանուր կանոններին համապատասխան իրավահպատակ վարքագծի ձևավորումը խթանելու նպատակով։
25. Նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով բացակայում է քաղաքացիական հայց, ուստի Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360–րդ հոդվածում նախատեսված այդ հարցերին չի անդրադառնում։
Անդրադառնալով որպես իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ ատրճանակաը պետք է հանձնել ի տնօրինություն ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ–ին:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ՝ Արմեն Մուրադի Ամոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորմանը, Դատարանը գտնում է, որ այն պետք է թողնել ուժի մեջ մինչև նշանակված պատժի ժամկետի լրանալը՝ 2018 թվականի ապրիլի 12-ը, որից հետո նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը պետք է փոխել ստորագրությամբ՝ չհեռանալու մասին:
26. Անդրադառնալով դատական ծախսերին Դատարանը նշում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն՝ դատական ծախսերը բաղկացած են մասնագետի, փորձագետի, թարգմանչի վարձատրության գումարներից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 169-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ մասնագետի, փորձագետի, թարգմանչի վարձատրության գումարների ձևով արտահայտված դատական ծախսերը կարող են դատարանի կողմից դրվել դատապարտյալի վրա:
Սույն քրեական գործի շրջանակներում նշանակվել է ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննություն, որի ընդհանուր դատական ծախսը կազմել է 96.135 (իննսունվեց հազար հարյուր երեսունհինգ) ՀՀ դրամ:
Նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության արդյունքում ստացված թիվ 66 եզրակացությունը, դրված է եղել ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող ապացույցների թվում, ուստի Դատարանը գտնում է, որ դատական ծախսը՝ 96.135 (իննսունվեց հազար հարյուր երեսունհինգ) ՀՀ դրամի չափով ենթակա է բռնագանձման Արմեն Մուրադի Ամոյանից՝ հօգուտ Հայաստանի Հանրապետության։
Միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ առկա չէ որևէ հիմք՝ ամբաստանյալի նկատմամբ հարկադիր բուժում կամ խնամակալություն նշանակելու համար, գործով բռնագանձման ենթակա գույք չկա:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 369-372-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը՝

ՎՃՌԵՑ՝
Արմեն Մուրադի Ամոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 10 (տասը) ամիս ժամկետով։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից՝ 2017 թվականի հունիսի 12-ից։
Արմեն Մուրադի Ամոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնել անփոփոխ՝ մինչև 2018 թվականի ապրիլի 12-ը, որից հետո այն փոխել ստորագրությամբ՝ չհեռանալու մասին մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված ատրճանակը հանձնել ի տնօրինություն ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ–ին։
Արմեն Մուրադի Ամոյանից հօգուտ Հայաստանի Հանրապետության՝ որպես դատական ծախս, բռնագանձել 96.135 (իննսունվեց հազար հարյուր երեսունհինգ) ՀՀ դրամ։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում։



ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ