Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

23.11.2018թ. քաղաք Երևան
ԳՈՐԾ. Հ.-ԵԱՔԴ/0122/01/17
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ
Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ

ՔԱՐՏՈւՂԱՐՈւԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ԴԱՏԱԽԱԶ` Ա.ՇԱՀԲԱԶՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ՉԱՏԻՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ՀՈՎՍԵՓՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արման Լեոնիդի Հովսեփյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը
Նախաքննական մարմնի կողմից Արման Լեոնիդի Հովսեփյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա, գիտակցելով իր հաղորդմամբ տրամադրված տեղեկատվության կեղծ լինելը, կատարել է սուտ մատնություն, որը զուգորդվել է ծանր հանցագործության մեջ մեղադրելով, ինչն արտահայտվել է հետևյալում.
Արման Լեոնիդի Հովսեփյանը, նախազգուշացված լինելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով իր կողմից տրամադրված տեղեկատվության կեղծ լինելը, 2017 թվականի ապրիլի 19-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում հանցագործության մասին հաղորդում, ապա այդ դեպքի առթիվ հարուցված քրեական գործով ցուցմունքներ է տվել` իբր 2016 թվականի հոկտեմբերի 11-ին իր նախկին կնոջ՝ Ադրինե Մատինյանի ահազանգով իրենց բնակարան ժամանած ՀՀ ոստիկանության Դիլիջանի բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքի օպերլիազոր Էմիլ Ղազարյանը, թույլտվության համակարգի ավագ տեսուչ Արմեն Անդրեասյանը և անչափահասների գործերով խմբի ավագ տեսուչ Կարապետ Մակվեցյանը տան բակում ծեծի են ենթարկել իրեն՝ պատճառելով մարմնական վնասվածքներ:
2017 թվականի հուլիսի 21-ին թիվ 62217117 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննության համար:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը 2018 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճռով ճանաչել և հռչակել է Արման Լեոնիդի Հովսեփյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նա արդարացվել է` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է:
Դատարանը որոշել է նաև իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված Արման Հովսեփյանի կողմից հանցագործության մասին հաղորդում տալու մասին արձանագրությունը պահել քրեական գործի հետ միասին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Արման Հովսեփյանին արդարացնելու վերաբերյալ իր որոշումն առաջին ատյանի դատարանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
«(…)Դատարանը, սույն գործով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, վերլուծելով ամբաստանյալ Արման Հովսեփյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը, ամբաստանյալի, տուժողների, վկաների ցուցմունքները, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, հանգում է հետևության, որ չի ապացուցվել Արման Հովսեփյանի մեղավորությունը ծանր հանցագործության մեջ մեղադրելով զուգորդված հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածը սահմանում է. (…):
(…)Ակնհայտ սուտ մատնության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կարող է դրսևորվել երկու ձևով: Առաջին դեպքում հանցավորը հայտնում է հանցագործության մասին, որն ընդհանրապես չի կատարվել: Այս դեպքում պարտադիր չէ, որ հանցավորը մատնանշի նաև այն անձին, որն, իբր, կատարել է հանցանքը, թեև կարող է նաև մատնացույց անել կոնկրետ անձի: Երկրորդ դեպքում` հանցագործությունն իրականում կատարված է լինում, բայց ոչ այն անձի կողմից, որին մատնացույց է անում սուտ մատնություն կատարողը:
Հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ` հանցավորը գիտակցում է, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է և չի համապատասխանում իրականությանը:
Դատարանը վերլուծելով գործով ձեռք բերված ապացույցները գտնում է, որ Արման Հովսեփյանը, ոչ թե սուտ մատնություն է կատարել, այլ ՀՀ ոստիկանության Դիլիջանի բաժնում հաղորդում է տվել իր ընկալմամբ ենթադրաբար կատարված դեպքի` ոստիկանների կողմից իր նկատմամբ կիրառված բռնության մասին:
Քրեական գործի նյութերով, մասնավորապես` գործով տուժողների և վկաների ցուցմունքներով հիմնավորվել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից Արման Հովսեփյանի նկատմամբ իրավաչափ ֆիզիկական ուժ գործադրելու հանգամանքը:
Տուժողներ Էմիլ Ղազարյանը, Արմեն Անդրեասյանը, Կարապետ Մակվեցյանը և վկաներ Լյովա Հովհաննիսյանը, Սամվել Նուբարյանը և Ադրինե Մատինյանը իրենց ցուցմունքներով մասնավորապես հայտնել են, որ վիճաբանությունը դադարեցնելու համար ոստիկաններից մեկը մեկ անգամ օդ է կրակել, իսկ Արման Հովսեփյանին հանդարտեցնելու և վնասազերծելու նպատակով ոստիկանության ծառայողները ֆիզիկական ուժ գործադրելով նրան պառկեցրել են գետնին դեմքով դեպի ներքև, ձեռքերը ոլորել մեջքի հետևում ու ձեռնաշղթաներ հագցրել, որից հետո նրան ուղեկցել են ոստիկանական ավտոմեքենան ու տարել ոստիկանության բաժին:
Դատարանը հաստատված է համարում, որ դեպքի օրը` 2016 թվականի հոկտեմբերի 11-ին, երբ ոստիկանության աշխատակիցները փորձել են ամբաստանյալ Ա.Հովսեփյանի ձեռքից խլել գործարկված բենզասղոցը, որի ընթացքում Ա.Հովսեփյանը չի ենթարկվել ոստիկանության աշխատակիցներին և նրանք կիրառել են հատուկ միջոցներ` գործադրվել է ֆիզիկական ուժ, նրանից խլել են բենզասղոցը, հատուկ հնարք կիրառելով պառկեցրել են գետնին, ոլորել ձեռքերը, ուժ գործադրելով պահել այդ դիրքում և կիրառված ուժի շնորհիվ անցկացրել ձեռնաշղթաներ: Այդ գործողությունների ընթացքում Ա.Հովսեփյանը, ըստ ՁՊՎ և ՔԿՀ մատյաններում ընդունելու ժամանակ կատարված մարմնի զննության արձանագրությունների` գլխի գագաթային և ձախ բազկի հատվածներում ունեցել է մարմնական վնասվածքներ, քերծվածքներ և կապտուկներ:
Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Արման Հովսեփյանը, ոստիկանության աշխատակիցների կողմից, իր նկատմամբ թեկուզև իրավաչափ ֆիզիկական ուժ գործադրելու և նրան վնասազերծելու ակտիվ գործողություններն ընկալել է իր նկատմամբ բռնության գործադրում, որի պատճառով էլ վերջինս ՀՀ հատուկ քննչական ծառայություն հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2016 թվականի հոկտեմբերի 11-ին իր նախկին կնոջ ահազանգով ժամանելով իրենց բնակարան, ոստիկանության Դիլիջանի բաժնի ծառայողները տան բակում ծեծի են ենթարկել իրեն` պատճառելով մարմնական վնասվածքներ:
Դատարանը գտնում է, որ նշված պայմաններում Արման Հովսեփյանի արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը, այն է` ուղղակի դիտավորությամբ սուտ մատնություն կատարելը:
Վերոգրյալի համատեքստում դատարանը, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ սուտ մատնությունը կատարվում է ուղղակի դիտավորությամբ, հարկ է համարում նշել նաև, որ այս հոդվածով անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար անհրաժեշտ է, որ անձը հաղորդում ներկայացնելիս հաստատապես գիտակցի իր կողմից տրված հաղորդման իրականությանը չհամապատասխանելու, տեղեկատվության կեղծ լինելու հանգամանքը, քանի որ հակառակ դեպքում, մասնավորապես, երբ անձը ենթադրում է, որ նման հանցագործություն է տեղի ունեցել կամ կատարվել է իր կողմից մատնանշված անձի կողմից, անկախ այն հանգամանքից, թե այդ ենթադրությունը հիմնավոր է եղել, թե` ոչ, անձի արարքում հանցակազմը բացակայում է, քանի որ այդ պարագայում առկա չէ սուբյեկտիվ կողմը` ուղղակի դիտավորությունը (…)»:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջները
Դատախազ Ա.Շահբազյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով բեկանել և փոփոխել այն, Արման Լեոնիդի Հովսեփյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ նշանակել համաչափ պատիժ:
Իր վերաքննիչ բողոքը դատախազ Ա.Շահբազյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
«(…)Թիվ 62209017 քրեական գործի զննության արձանագրությամբ պարզվել է, որ Արման Լեոնիդի Հովսեփյանը, 2017 թվականի ապրիլի 19-ին, նախազգուշացվելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում հաղորդում է տվել այն մասին, որ ՀՀ ոստիկանության Դիլիջանի բաժնի ծառայողները 2016 թվականի հոկտեմբերի 11-ին իր տան բակում ծեծի են ենթարկել իրեն, ինչը պնդել է նաև նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներով։
2017 թվականի հունիսի 19-ին որոշում է կայացվել ՀՀ ոստիկանության Դիլիջանի բաժնի ծառայողներ Էմիլ Ղազարյանի, Կարապետ Մակվեցյանի և Արմեն Անդրեասյանի նկատմամբ հանցագործության դեպքի բացակայության հիմքով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։
Գտնում եմ, որ վերը նշված ապացույցները բավարար են Արման Հովսեփյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, քանի որ ակնհայտ է, որ վերջինս գիտակցելով իր կողմից տրամադրված տեղեկատվության կեղծ լինելը տվել է հաղորդում՝ ՀՀ ոստիկանության Դիլիջանի բաժնի ծառայողներ Արմեն Անդրեասյանին, Էմիլ Ղազարյանին ու Կարապետ Մակվեցյանին հանիրավի մեղադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված ծանր հանցագործության կատարման մեջ։ Հաղորդմամբ նշել է, որ վերջիններս ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել իրեն, ինչպես տան բակում, այնպես էլ ավտոմեքենայի մեջ։ Հետազոտված ապացույցներից ակնհայտ է, որ Արման Հովսեփյանը տարանջատել է ոստիկանների իրավաչափ գործողությունները և իր հաղորդմամբ նշած բազմաթիվ հարվածներ հասցնելու հանգամանքը, հետևաբար այն, որ ամբաստանյալը նշեց, թե ինքն ոստիկանների իրավաչափ գործողությունները գնահատել է իրեն ծեծի ենթարկելուն ուղղված գործողություններ հիմնավոր չէ, քանի որ ինչպես հաղորդմամբ այնպես էլ ցուցմունքով հայտնած տեղեկությունները, մասնավորապես իրեն ոտքերով և ձեռքերով հարվածներ հասցնելու հանգամանքը այլ բան է վկայում։ Այսինքն հետազոտված ապացույցներով հիմնավորվել է, որ տուժողները Արման Հովսեփյանին չեն հարվածել այլ կիրառել են համաչափ ուժ, որն ակնհայտորեն չի կարող դիտվել որպես ծեծ, հետևաբար ամբաստանյալը հստակ գիտակցել է նշված հանգամանքը և տվել իրականությանը չհամապատասխանող հաղորդում։ Վերը նշվածի մասին է վկայում նաև տարբեր դատական ատյաններ բողոքարկված քննիչի չվերացված որոշումը՝ տուժողների նկատմամբ հանցադեպի բացակայությամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։ Արման Հովսեփյանի արարքում սուբյեկտիվ կողմի առկայության հարցը քննարկելիս անհրաժեշտ է վերլուծել վերջինիս կողմից տրված ցուցմունքը, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալը հայտնել է թե փորձել է պաշտպանվել ոստիկանների բազմաթիվ հարվածներից, որ երեք ոստիկաներն էլ իրեն հարվածել են, վկայում է այն մասին, որ Արման Հովսեփյանը ոչ թե ոստիկանների իրավաչափ գործողություններն ընկալել է որպես ծեծ, այլ ուղղակի դիտավորությամբ մեղադրել է ոստիկանության աշխատակիցներին իրեն խոշտանգելու մեջ։
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը սխալ է վերլուծել գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրա արդյունքում եկել է չհիմնավորված հետևության այն մասին, որ Արման Հովսեփյանը, ոչ թե սուտ մատնություն է կատարել, այլ ՀՀ ոստիկանության Դիլիջանի բաժնում հաղորդում է տվել իր ընկալմամբ ենթադրաբար կատարված դեպքի՝ ոստիկանների կողմից իր նկատմամբ կիրառված բռնության մասին։
Բացի այդ դատարանը բավարար չափով չի պատճառաբանել դատական ակտը, մասնավորապես վերջինս գնահատման է ենթարկել միայն բակում տեղի ունեցած իրադարձությունները՝ չանդրադառնալով այն հանգամանքին, որ ամբաստանյալը հաղորդմամբ նշել է նաև ավտոմեքենայի մեջ իր նկատմամբ բռնություն կիրառելու մասին։ Բացի այդ, առանց բավարար հիմնավորման դատարանը արձանագրել է, որ ոստիկանների գործողությունների ընթացքում Արման Հովսեփյանը ստացել է մարմնական վնասվածքներ գլխի գագաթային հատվածում և ձախ բազկի շրջանում, մինչդեռ քրեական գործով չկա գեթ մեկ ապացույց, որ ոստիկանների իրավաչափ գործողությունների ընթացքում, այն է ամբաստանյալին ձեռնաշղթա հագցնելիս վնասվել է վերջինիս գլուխը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է նշել, որ Արման Հովսեփյանի մոտ ՁՊՎ ընդունվելիս առկա մարմնական վնասվածքների առաջացումը քննության առարկա է դարձվել ՀՀ քննչական կոմիտեի Լոռու մարզային քննչական վարչությունում քննվող թիվ 36103716 քրեական գործով։
Այսպիսով, գտնում եմ, որ դատարանը եկել է սխալ եզրահանգման, ինչի արդյունքում կայացրել է չհիմնավորված և բավարար չափով չպատճառաբանված դատավճիռ, քանի որ գործով հավաքված ապացույցները բավարար են եղել հաստատված համարելու ամբաստանյալ Արման Հովսեփյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու հանգամանքը և վերջիններիս արդարացնելով՝ դատարանը թույլ է տվել քրեական օրենքի սխալ կիրառում, որը դատական ակտը բեկանելու հիմք է։
Դրանից բացի, ինչպես նշվեց, դատարանը, հաստատված չի համարել Արման Հովսեփյանի արարքում հանցակազմի առկայությունը՝ ապացույցների ազատ գնահատման քրեադատավարական սկզբունքի խախտման արդյունքում, որն արտահայտվել է գործում առկա ապացույցներն անտեսելու, դրանք սխալ գնահատելու մեջ։ Քրեադատավարական օրենքի նշված էական խախտումը ինքնուրույն հիմք է դատական ակտը բեկանելու համար(…)»:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում դատախազ Ա.Շահբազյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պնդեց, ամբաստանյալ Ա.Հովսեփյանը և պաշտպան Ա.Չատինյանը ներկայացված բողոքի դեմ առարկելով` միջնորդեցին առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները
Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իր հետևությունները հիմնավորելու մասին դատախազի պատճառաբանությունները, ամբաստանյալի և պաշտպանի առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանն իր վերոշարադրյալ հետևությունները հիմնավորել է գործով ձեռք բերված ու դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
«Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արման Հովսեփյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատաքննության փուլում, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց: Միաժամանակ ամբաստանյալը պնդել է նախաքննության փուլում տված ցուցմունքը:
Նախաքննության փուլում Արման Հովսեփյանը ցուցմունք է տվել, որ 2016 թվականի հոկտեմբերի 11-ին իր նախկին կնոջ՝ Ադրինե Մատինյանի ահազանգով իրենց բնակարան ժամանած ՀՀ ոստիկանության Դիլիջանի բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքի օպերլիազոր Էմիլ Ղազարյանը, թույլտվության համակարգի ավագ տեսուչ Արմեն Անդրեասյանը և անչափահասների գործերով խմբի ավագ տեսուչ Կարապետ Մակվեցյանը տան բակում ծեծի են ենթարկել իրեն՝ պատճառելով մարմնական վնասվածքներ:
Տուժող Կարապետ Մակվեցյանը դատաքննության փուլում ըստ էության պնդել է նախաքննության փուլում տված ցուցմունքը, որ 2016 թվականի հոկտեմբերի 11-ին գտնվել է օպերատիվ հերթապահության մեջ: Կեսօրվա ժամերին զանգահարել են ոստիկանության Դիլիջանի բաժնի հերթապահ մասից ու հայտնել, որ Դիլիջան քաղաքի Մյասնիկյան փողոցի թիվ 88 տան բնակիչ մի կին է զանգահարել ու հայտնել, որ ամուսինը սպառնում է սպանել իրեն ու տան անդամներին: Օպերատիվ խմբի մեջ գտնվող քրեական հետախուզության օպերլիազոր Էմիլ Ղազարյանի ու թույլտվության տեսուչ Արմեն Անդրեասյանի հետ մեկնել է ահազանգի հասցեով: Տան բակում իրենց ընդառաջ է եկել ահազանգ կատարող կինը, ով հայտնել է, որ ամուսինը հարբած վիճակում կռվել է իր հետ, սպառնացել վնասել ընտանիքի անդամներին: Այդ պահին տան հետնամասից դուրս գալով իրենց է մոտեցել ահազանգ կատարած կնոջ ամուսինը՝ Արման Հովսեփյանը: Նախքան այդ Արման Հովսեփյանին ճանաչել է որպես համաքաղաքացի, բայց նրա հետ շփում չի ունեցել: Արման Հովսեփյանը, գտնվելով հարբած վիճակում, մոտեցել է իրենց ու կոպիտ արտահայտությամբ պահանջել հեռանալ, ասելով «դուք ով եք, որ եկել եք ստեղ հարց եք լուծում»: Ինքն ու մյուս ոստիկանները փորձել են չսրել իրավիճակը, նրան բացատրել են, որ ահազանգ է եղել, իրենք էլ փորձում են հասկանալ, թե ինչ է տեղի ունեցել: Բայց Արման Հովսեփյանն սկսել է հայհոյել իրենց, ասելով «հեսա տեսեք ոնց եմ ձեզ փռթում», ներս է մտել տուն, ապա մի քանի վայրկյան անց դուրս եկել տնից՝ ձեռքին բենզասղոց, մինչև իրենց հասնելը գործարկել այն ու հասնելով իրենց՝ փորձել է դրանով վնասել: Ինքն ու Էմիլ Ղազարյանը մի կողմ են քաշվել: Այդ ժամանակ Արման Հովսեփյանը շրջվել է դեպի Արմեն Անդրեասյանն ու գործարկված բենզասղոցով հարձակվել նրա վրա: Արմեն Անդրեասյանը գոտկատեղից հանել է իրեն ամրակցված ատրճանակն ու մեկ անգամ օդ կրակել: Էմիլ Ղազարյանը մի կողմ է հրել Արման Հովսեփյանին, ապա Արմեն Անդրեասյանի հետ փորձել են խլել բենզասղոցը, բայց Արմանն այն բաց չի թողել: Աղմուկի վրա Արման Հովսեփյանի տան բակ են եկել նրա հարևանները, որոնցից մեկի օգնությամբ բենզասղոցը խլել են Արման Հովսեփյանի ձեռքից: Դրանից հետո ինքը դուրս է եկել փողոց, որպեսզի դիմավորի իրենց օգնության եկած ոստիկաններին, իսկ երբ վերադարձել է տան բակ, Էմիլ Ղազարյանն ու Արմեն Անդրեասյանը Արման Հովսեփյանի ձեռքերին ձեռնաշղթաներ հագցրած նրան ուղեկցել են դեպի ավտոմեքենան: Այդ ընթացքում Արման Հովսեփյանը շարունակել է աղմկել, հայհոյել: Նրան նստեցրել են ավտոմեքենան ու բերման ենթարկել ոստիկանություն: Ոչ ինքը, ոչ էլ Էմիլ Ղազարյանը կամ Արմեն Անդրեասյանն Արման Հովսեփյանին ծեծի չեն ենթարկել, նրան չեն հարվածել: Տուժողը միաժամանակ նշեց, որ Ա.Հովսեփյանի նկատմամբ իրավաչափ ֆիզիկական ուժ է գործադրվել, որի ընթացքում նա դիմադրություն է ցույց տվել, և հնարավոր է նրան վնասազերծելու և ձեռնաշղթաներ հագցնելու ընթացքում ֆիզիկական ցավ է պատճառվել:
Տուժող Էմիլ Ղազարյանը դատաքննության փուլում ըստ էության պնդել է նախաքննության փուլի ցուցմունքը, որ 2016 թվականի հոկտեմբերի 11-ին գտնվել է օպերատիվ հերթապահության մեջ: Հստակ ժամը չի հիշում, զանգահարել են ոստիկանության Դիլիջանի բաժնի հերթապահ մասից ու հայտնել, որ Դիլիջան քաղաքի Մյասնիկյան փողոցի թիվ 88 տնից մի կին ահազանգել է ու հայտնել, որ ամուսինը վիճաբանել է իր հետ ու սպառնում է սպանել իրեն: Օպերատիվ խմբի մեջ գտնվող անչափահասների գործերով խմբի տեսուչ Կարապետ Մակվեցյանի ու թույլտվության համակարգի տեսուչ Արմեն Անդրեասյանի հետ մեկնել է նշված հասցեն: Նախքան հասնելը տեղեկացել է, որ ահազանգը կատարվել է Դիլիջան քաղաքի բնակիչ Արման Հովսեփյանի տնից: Արման Հովսեփյանին ճանաչել է որպես համաքաղաքացի, բայց նրա հետ որևէ առնչություն չի ունեցել: Երբ հասել են Արման Հովսեփյանի տան բակ, Արմանի կինն ընդառաջ է եկել ու հայտնել, որ ամուսինը հարբած վիճակում վիճաբանել է իր հետ ու սպառնում է սպանել: Այդ ընթացքում իրենց է մոտեցել Արման Հովսեփյանն ու կոպիտ արտահայտությամբ պահանջել հեռանալ իր տնից: Նրան բացատրել են, որ ահազանգ է ստացվել իր կնոջից, եկել են պարզելու, թե ինչ է տեղի ունեցել: Բայց Արման Հովսեփյանն սպառնացել է, որ եթե չեն ցանկանում գնալ իր տնից, ինքն այնպես կանի, որ գնան, որ «փռթելու է» իրենց ու շրջվելով գնացել տան հակառակ կողմը, ապա քիչ անց վերադարձել է՝ ձեռքին գործարկված բենզասղոց, ու դրանով հարձակվել իրենց վրա, ցանկացել վնասել Արմեն Անդրեասյանին: Վերջինս իր մոտ եղած զենքով օդ է կրակել, այդ պահին Արման Հովսեփյանը մի պահ քարացել է: Այդ պահին ինքը հրել է Արմանին, բեզասղոցն խլել ձեռքից, իսկ իրեն Արման Հովսեփյանի նկատմամբ հատուկ հնարքով ֆիզիկական ուժ կիրառելով պառկեցրել են գետնին, ձեռքերը ոլորել, ձեռնաշղթներ հագցրել և տարել բաժին: Հնարավոր է, որ հատուկ միջոցի կիրառման հետևանքով Արման Հովսեփյանը ֆիզիկական ցավ զգար, քանի որ այդ ընթացքում թևերը ոլորել են և ֆիզիկական ուժ գործադրելով պառկեցրել գետնին:
Տուժողը միաժամանակ նշել է, որ ամբաստանյալից որևէ բողոք կամ պահանջ չունի:
Տուժող Արմեն Անդրեասյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2016 թվականի հոկտեմբերի 11-ին գտնվել է օպերատիվ հերթապահության մեջ: Կոնկրետ ժամը չի հիշում, իրեն զանգահարել են ոստիկանության Դիլիջանի բաժնի հերթապահ մասից ու հայտնել, որ Դիլիջան քաղաքի Մյասնիկյան փողոցի թիվ 88 տնից ահազանգ է ստացվել, մի կին է զանգահարել ու հայտնել, որ ամուսինը վիճաբանել է իր հետ ու սպառնում է սպանել իրեն: Օպերատիվ խմբի մեջ գտնվող անչափահասների գործերով խմբի տեսուչ Կարապետ Մակվեցյանի ու քրեական հետախուզության բաժանմունքի օպերլիազոր Էմիլ Ղազարյանի հետ մեկնել են ահազանգի հասցեով: Երբ հասել են նշված տուն, տեղեկացել է, որ դա Դիլիջան քաղաքի բնակիչ Արման Հովսեփյանի տունն է, ում ճանաչել է որպես համաքաղաքացի: Տան բակում Արման Հովսեփյանի կինն իրենց ընդառաջ է եկել ու հայտնել, որ ամուսինը հարբած վիճակում սկսել է վիճաբանել իր հետ, սպառնում է սպանել: Այդ պահին իրենց է մոտեցել Արման Հովսեփյանը, ասելով, որ իրենք այդտեղ անելիք չունեն, կոպիտ արտահայտությամբ պահանջեց հեռանալ իր տնից: Իրենք բացատրել են, որ ահազանգ է ստացվել, եկել են պարզելու, թե ինչ է տեղի ունեցել: Բայց Արման Հովսեփյանն ասել է, որ եթե չեն ցանկանում գնալ իր տնից, ինքն այնպես կանի, որ գնան, ասելով, որ «փռթելու է» իրենց ու շրջվելով գնացել տան հակառակ կողմը: Մի քանի վայրկյան անց Արմանը վերադարձել է՝ ձեռքին գործարկված բենզասղոց, ու դրանով հարձակվել իրենց վրա: Բայց իրենք աղմուկի վրա տան բակ եկած Արման Հովսեփյանի հարևանների օգնությամբ կարողացել են բենզասղոցը խլել նրա ձեռքից, որից հետո ինքն ու Էմիլ Ղազարյանը նրան պառկեցրել են գետնին դեմքով դեպի ներքև, ձեռքերը ոլորել մեջքի հետևում ու ձեռնաշղթաներ հագցրել, իսկ Կարապետը գնացել է դիմավորելու մյուս ոստիկաններին: Մի փոքր սպասելուց հետո, երբ Արման Հովսեփյանը հանգստացել է, ինքն ու Էմիլ Ղազարյանը նրան տեղափոխել են ավտոմեքենան ու բերման ենթարկել ոստիկանության Դիլիջանի բաժին: Ինքն ու մյուս ոստիկանները Արման Հովսեփյանին ծեծի չեն ենթարկել, նրան չեն հարվածել, այլ ընդհակառակը, փորձել են նրան հանդարտեցնել ու չսրել իրավիճակը: Միջադեպի ողջ ընթացքում՝ Արման Հովսեփյանի տան բակ ժամանելուց սկսած մինչև նրան ոստիկանություն բերման ենթարկելը, գտնվել է Արման Հովսեփյանի հետ և այդ ընթացքում ոչ ոք նրան չի հարվածել:
Տուժողը միաժամանակ նշել է, որ իր և Էմիլ Ղազարյանի կողմից հատուկ միջոցներ` ֆիզիկական ուժ է կիրառվել Ա.Հովսեփյանի նկատմամբ, որի ընթացքում հատուկ հնարքով նրան պառկեցրել են գետնին և ձեռնաշղթաներ հագցրել, և հնարավոր է, որ այդ գործողություններից Ա.Հովսեփյանը ֆիզիկական ցավ է զգացել:
Վկա Սամվել Սահակյանը դատաքննության փուլում պնդել է նախաքննության փուլում տված ցուցմունքը, որ Արման Լեոնիդի Հովսեփյանն իր հարևանն է, նրա հետ գտնվում է նորմալ հարաբերությունների մեջ: 2016 թվականի հոկտեմբեր ամսին, կոնկրետ օրը չի հիշում, գտնվել է տանը, երբ բակից աղմուկ լսելով դուրս է եկել ու տեսել, որ Արման Հովսեփյանի տան բակում երեք ոստիկաններ կան, բոլորն էլ համազգեստով: Տեսել է, որ ոստիկանները և Արմանը քաշքշել են միմյանց, ոստիկանները փորձել են Արման Հովսեփյանի ձեռքից խլել բենզասղոցը, իսկ Արմանը թույլ չի տվել: Մոտեցել է Արմանին, օգնել` նրա ձեռքից խլել բենզասղոցը, այն տվել Լյովա Հովհաննիսյանին ու վերադարձել տուն, ու մինչև ոստիկանների ու Արմանի հեռանալը դուրս չի եկել տնից: Իր ներկայությամբ ոչ ոք, այդ թվում՝ ոստիկանները, Արման Հովսեփյանին չեն հարվածել, բռնություն չեն գործադրել:
Վկա Սամվել Նուբարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Արման Լեոնիդի Հովսեփյանն իր հարևանն է, նրա հետ գտնվում է նորմալ հարաբերությունների մեջ: 2016 թվականի հոկտեմբեր ամսին, կոնկրետ օրը չի հիշում, դուրս է եկել տնից, և Արման Հովսեփյանի տան կողմից ինչ-որ ձայներ են լսել, ու հավաքված մարդիկ կան: Քայլել է այդ ուղղութամբ, որպեսզի տեսնի, թե ինչ է տեղի ունեցել: Հասնելով Արմանի տան բակ՝ նկատել է, որ ոստիկանական համազգեստով անձինք Արմանի ձեռքերը մեջքի հետևում պահած ուղեկցում են դեպի ոստիկանական ավտոմեքենան: Իր ներկայությամբ ոստիկանների կամ այլ անձանց կողմից Արման Հովսեփյանի նկատմամբ բռնություն չի գործադրվել: Տուն վերադառնալիս Արմանի տան բակում այլևս մարդիկ չեն եղել: Հետագայում հարևանների շրջանում տարածված խոսակցություններից տեղեկացել է, որ Արման Հովսեփյանը վիճել է կնոջ հետ, կինը ոստիկաններ է կանչել:
Վկա Լյովա Հովհաննիսյանը դատաքննության փուլում ըստ էության պնդել է նախաքննության փուլում տված ցուցմունքը, որ Արման Լեոնիդի Հովսեփյանն իր հարևանն է, նրա հետ գտնվում է նորմալ, բարիդրացիական հարաբերությունների մեջ: 2016 թվականի հոկտեմբերի 11-ին, մոտավորապես ժամը 16-ից 17-ի սահմաններում, իր տանը Արման Հովսեփյանի տղայի հետ մաթեմատիկա է պարապել: Արմանի տան բակի կողմից բենզասղոցի ձայներ, ապա Արմանի մոր բացականչություններն է լսել, շտապ դուրս է եկել տնից ու գնացել Արմանի տան ուղղությամբ: Հասնելով Արմանի տան բակ՝ հանդիպել է Արմանին, Սոֆյային ու ևս երեք ոստիկանների: Ոստիկաններից երկուսը փորձել են Արմանի ձեռքից խլել բենզասղոցը, բայց Արմանը պինդ բռնել է այն ու բաց չի թողել: Իր համար անհասկանալի է եղել, թե ինչու են ոստիկաններն ու Արմանը քաշքշում բենզասղոցը, բայց անկախ ամեն ինչից Արմանին հորդորել է բաց թողնել բենզասղոցը: Արմանն իրեն չի ենթարկվել ու շարունակել է պինդ բռնել այն: Քիչ անց մոտեցել է իրենց մյուս հարևանը՝ Սամվել Սահակյանը, ով Արմանի ձեռքից վերցրել է բենզասղոցն ու տվել իրեն: Բենզասղոցը դրել է մի քանի մետր հեռու, որպեսզի ոչ ոք այն չվերցնի: Դրանից հետո տեսել է, որ ոստիկանները Արմանի ձեռքերին մեջքի կողմից ձեռնաշղթաներ են հագցրել ու նստեցնելով իրենց ավտոմեքենան՝ տեղափոխել ոստիկանություն: Ձեռնաշղթաները հագցնելու պահը ինքը չի տեսել: Իր ներկայության ոչ Արմանն է ոստիկաններին հարվածել, ոչ էլ ոստիկանները` Արմանին:
Վկա Ադրինե Մատինյանը դատաքննության փուլում պնդել է նախաքննության փուլում տված, որ 2016թ. հոկտեմբերի 11-ին ամուսինը, գտնվելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, վիճաբանել է իր հետ, պահանջել է հեռանալ տնից՝ սպառնալով, որ հակառակ դեպքում կվնասի: Վախենալով ամուսնու սպառնալիքներից՝ զանգահարել է ոստիկանության Դիլիջանի բաժին և ոստիկան կանչել: Քիչ անց իրենց տան բակ են մտել ոստիկանության երեք աշխատակիցներ: Արմանը նրանցից պահանջել է հեռանալ իրենց տնից, իսկ երբ ոստիկանները հրաժարվել են, նա տնից բերել է բենզասղոցն ու հարձակվել ոստիկանների վրա, որոնք վնասազերծել են Արմանին և ձեռնաշղթաներ հագցնելով՝ տարել ոստիկանություն:
Թիվ 62209017 քրեական գործի զննության արձանագրության համաձայն` զննությամբ պարզվել է, որ Արման Լեոնիդի Հովսեփյանը, 2017 թվականի ապրիլի 19-ին, նախազգուշացվելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում հաղորդում է տվել այն մասին, որ ՀՀ ոստիկանության Դիլիջանի բաժնի ծառայողները 2016 թվականի հոկտեմբերի 11-ին իր տան բակում ծեծի են ենթարկել իրեն, ինչը պնդել է նաև նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներով:
Հատոր 1, գ.թ. 3-5
Արման Հովսեփյանի կողմից հանցագործության մասին հաղորդում տալու մասին արձանագրության զննության արձանագրության համաձայն` զննությամբ պարզվել է, որ Արման Լեոնիդի Հովսեփյանը, 2017 թվականի ապրիլի 19-ին, նախազգուշացվելով հանցագործության մասին սուտ մատնություն կատարելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում հաղորդում է տվել այն մասին, որ ՀՀ ոստիկանության Դիլիջանի բաժնի ծառայողները 2016 թվականի հոկտեմբերի 11-ին իր տան բակում ծեծի են ենթարկել իրեն:
Հատոր 2, գ.թ. 174-175
Արման Հովսեփյանի կողմից հանցագործության մասին հաղորդում տալու մասին արձանագրությունը ճանաչվել է իրեղեն ապացույց և կցվել քրեական գործի նյութերին:
Հատոր 2, գ.թ. 176, 204-205
Այլ փաստաթուղթ հանդիսացող թիվ 62209017 քրեական գործով Արման Հովսեփյանի հարցաքննության արձանագրությունների, ինչպես նաև քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին որոշման պատճենները ճանաչվել են ապացույց և կցվել սույն քրեական գործին:
Հատոր 1, գ.թ. 35-41, 95-96
Հատոր 2, գ.թ. 4-7, 8-10, 11-12, 39, 54-55, 148-154
ՀՀ ոստիկանության Տավուշի մարզային վարչության Դիլիջանի բաժնի հերթապահ մասի պետ Ա.Մաթևոսյանի կողմից կազմված բաժին բերման ենթարկված անձի և ձերբակալված անձի մարմնի զննության վերաբերյալ 11.10.2016թ. արձանագրությունների համաձայն` քաղաքացի Ա.Լ.Հովսեփյանի գլխի գագաթային հատվածում առկա է 0.5 սմ չափի քերծվածք և աջ թևի նախաբազկին ևս առկա 2 սմ չափի քերծվածք:
Հատոր 2, գ.թ. 23, 24
ՀՀ ԱՆ <<Վանաձոր>> ՔԿՀ-ում 14.10.2016թ. կալանավորված անձի նախնական բժշկական զննության արձանագրության քաղվածքի և զեկուցագրի համաձայն` Արման Լեոնիդի Հովսեփյանի մարմնի վրա առկա են` գլխի գագաթային հատվածում քերծվածք և ձախ բազկի հատվածում կապտուկներ` կարմրակապտավուն և դեղնակապտավուն երանգի:
Հատոր 2, գ.թ. 28-29(…)»:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի եզրահանգումները ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող արարքում ամբաստանյալ Արման Հովսեփյանի անմեղության վերաբերյալ պատճառաբանված ու հիմնված են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա և արդյունք են իրենց համակցության մեջ` ձեռք բերված ապացույցների վերլուծության ու ճիշտ գնահատման, ընդ որում առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում շարադրված վերոնշյալ հիմնավորումներով ըստ էության հերքվում են նաև դատախազի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Արման Հովսեփյանի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ է կայացրել այն հիմքով, որ գործով ապացույցների բավարար համակցություն ձեռք չի բերվել նրա կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարումը «հիմնավոր կասկածից վեր» չափանիշով ապացուցված համարելու համար:
Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
Այս առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(…)33. Սույն որոշման 29-32-րդ կետերում կատարված իրավական վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վերհամոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…): Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած(…)»:
Սույն գործով ձեռք բերված ապացույցները բավարար չեն «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշներով հաստատված համարելու, որ Արման Հովսեփայնաը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը, դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ողջամիտ կասկածները ոչ նախաքննությամբ և ոչ էլ դատաքննությամբ չեն բացառվել, իսկ դատախազի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով:
- Նախաքննական մարմինը Արման Հովսեփյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ ոստիկանության Դիլիջանի բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքի օպերլիազոր Էմիլ Ղազարյանի, թույլտվության համակարգի ավագ տեսուչ Արմեն Անդրեասյանի և անչափահասների գործերով խմբի ավագ տեսուչ Կարապետ Մակվեցյանի կողմից 2016 թվականի հոկտեմբերի 11-ին միայն տան բակում իրեն ծեծի ենթարկելու և մարմնական վնասվածքներ պատճառելու վերաբերյալ սուտ մատնություն կատարելու համար, և առաջադրված մեղադրանքն իր մեջ չի ընդգրկել դրանից հետո, արդեն ոստիկանության ավտոմեքենայի մեջ վերոնշյալ աշխատակիցների կողմից իր նկատմամբ բռնություն կիրառելու մասին որևէ հիշատակում, որի պայմաններում երբ մեղադրողը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3091-րդ հոդվածի կարգով առաջին ատյանի դատարանի դատական քննության ընթացքում նաև չի լրացրել կամ փոփոխել Արման Հովսեփյանին առաջադրված մեղադրանքը, որևէ դատարան որևէ իրավասություն չունի իրավական գնահատական տալու վերջինիս հայտարարություններին առ այն, թե ոստիկանության աշխատակիցները շարունակել են իրեն ծեծի ենթարկել նաև ավտոմեքենայի մեջ՝ ոստիկանության բաժին տանելու ճանապարհին:
Ընդ որում, Արման Հովսեփյանն այդ մասին հայտնել է միայն նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքներում, իսկ 2017 թվականի ապրիլի 19-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում հանցագործության մասին հաղորդում տալիս նշել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից միայն իր տան բակում բռնություն գործադրելու և իրեն ծեծի ենթարկելու հանգամանքների մասին, ինչի վերաբերյալ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից դատական ակտում տված վերոնշյալ քրեաիրավական գնահատականները համապատասխանում են ինչպես գործի փաստական տվյալներին, այնպես էլ բխում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսդրության պահանջներից:
- Գործը քննելիս և լուծելիս Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից ՀՀ Սահմանադրության, «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջների խախտում թույլ չի տրվել:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալի հիման վրա հանգում է այն հետևության, որ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, դատավճռում շարադրված հիմնավորումների և դրանց հիման վրա կատարված վերլուծության լույսի ներքո իրավացիորեն հանգել է այն հետևության, որ ապացուցված և հիմնավորված չէ, որ Արման Հովսեփյանը կատարել է սույն քրեական գործով իրեն մեղսագրված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը:
Հիմք ընդունելով նաև առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող դատավճռի մեջ տեղ գտած պատճառաբանությունները, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արման Հովսեփյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճիռն օրինական է ու հիմնավորված, ուստի այն պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դատախազի վերաքննիչ բողոքը մերժել:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Արման Լեոնիդի Հովսեփյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի հուլիսի 18-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ, դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ


Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ