Գործ No ԵԱՔԴ/0121/01/17

ԴԱՏԱՎՃԻՌ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՙ02՚ փետրվարի 2018 թվական քաղաք Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը,

նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Միլենա Սարգսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ Դավիթ Մնացականյանի
Գոռ Ալոյանի
Նելլի Աշրաֆյանի
պաշտպան Անժելա Հոբոսյանի

Արաբկիր նստավայրում, դռնբաց դատական նիստում, դատական քննության արագացված կարգով քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Վիլեն Աշոտի Մաթևոսյանի /ծնված` 1990 թվականի հոկտեմբերի 25-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում չդատված, չի աշխատում, ամուսնացած, հաշվառված` քաղաք Երևան, Բուռնազյան 137 տուն, բնակվող` Մյասնիկյան պողոտա 17 տուն/ մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով,

Գործի դատավարական նախապատմությունը

2017 թվականի մարտի 09-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով հարուցվել է թիվ 09101817 քրեական գործը:
2017 թվականի մարտի 17-ին Վիլեն Մաթևոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն` չհեռանալու մասին:
2017 թվականի մարտի 20-ին ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 09158517 քրեական գործը:
2017 թվականի մարտի 22-ին թիվ 09158517 քրեական գործը միացվել է թիվ 09101817 քրեական գործին:
2017 թվականի մարտի 24-ին Վիլեն Մաթևոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով:
2017 թվականի հուլիսի 20-ին թիվ 09101817 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:

Գործի փաստական հանգամանքները

Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Վիլեն Մաթևոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙնա 2017թ. մարտի 8-ին ժամը 15:00-ից մինչև մարտի 9-ն ընկած ժամանակահատվածում, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ բացել է շինություն հանդիսացող Երևան քաղաքի Զ.Սարկավագի 131 շենքի 81 հասցեում գործող ՚Հակոբ Հակոբյան՚ Ա/Ձ-ին պատկանող ապահովագրական ընկերության գրասենյակի մուտքի դուռը, ապօրինի մուտք է գործել ներս և այնտեղից գաղտնի հափշտակել խոշոր չափերի` 20.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության 2 հատ և 1 հատ 40.000 ՀՀ դրամ արժողության համակարգչային մոնիտորներ, 2 հատ 170.000 և 45.000 ՀՀ դրամ արժողության տպիչ սարքեր, մեկ հատ 200.000 ՀՀ դրամ արժողության ՙԱսուս՚ ֆիրմայի նոթբուկ, մեկ հատ 15.000 ՀՀ դրամ արժողության պրոցեսոր, 10.000 ՀՀ դրամ արժողության UPS սարք, 55.000 ՀՀ դրամ արժողության շինարարական գործիքներ և 28.500 ՀՀ դրամ կանխիկ գումար:
Բացի այդ, Վիլեն Մաթևոսյանը 2017 թվականի մարտի 8-ին ժամը 22:00-ից մինչև 2017 թվականի մարտի 9-ը 13:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ, կոտրելով Երևան քաղաքի Զ.Սարկավագի 104/1 տան դիմաց կայանված, Զոհրապ Յաշայի Ղազարյանին պատկանող ՎԱԶ 2107 մակնիշի 34 RT 641 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի հետևի ձախ դռան փոքր ապակին և մեքենայի սրահի մոխրամանից գաղտնի հափշտակել է զգալի չափերի` 3.000 ՀՀ դրամ մետաղադրամ, 3.000 ՀՀ դրամ արժողության ղեկի կաշվե պատյանը, իսկ սրահի պահոցից` 500 ՀՀ դրամ արժողության մեկ տուփ ՙԱրարատ՚ ծխախոտ:
Բացի այդ, Վիլեն Աշոտի Մաթևոսյանը 2017 թվականի մարտի 8-ի գիշերը` լույս մարտի 9-ի առավոտյան ուրիշի գույքի զգալի չափերի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ բացել է Երևան քաղաքի Զ.Սարկավագի 117 շենքի 1-ին հարկում գտնվող Արեգ Ալեքսանդրի Այվազյանին պատկանող մթերային խանութի մուտքի դուռը, սակայն միացել է խանութի անվտանգության ազդանշանային համակարգը, որի պատճառով դիմել է փախուստի և հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել` իր կամքից անկախ հանգամանքներով:՚:

Արագացված դատական քննություն

Մինչև դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Վիլեն Մաթևոսյանը միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով, հայտարարելով, որ մեղադրանքը պարզ է, համաձայն է առաջադրված մեղադրանքին, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր` պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո:
Միջնորդությունը հաստատել է նաև ամբաստանյալի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանը:
Մեղադրող Դավիթ Մնացականյանը դատական քննության արագացված կարգ կիրառելուն չի առարկել:
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751-րդ և 3752-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին:
Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Դատարանը գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, հիմք ընդունելով ամբաստանյալ Վիլեն Մաթևոսյանի կողմից մեղադրանքն ամբողջ ծավալով ընդունելու հանգամանքը, հանգում է հետևության, որ Վիլեն Մաթևոսյանի մեղավորությունը` գողություն` ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն կատարելու մեջ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, շինություն ապօրինի մուտք գործելով ուրիշի գույքի խոշոր չափերով գաղտնի հափշտակություն կատարելու մեջ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, և շինություն ապօրինի մուտք գործելով ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակության փորձ կատարելու մեջ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքների կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե°ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել Ա.Ավետիսյանի գործով որոշման մեջ` արձանագրելով, որ ՙ(...) պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը: Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ցանկի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ քննարկվող հանգամանքները վերաբերում են ինչպես հանցագործությանը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությանը կամ միաժամանակ բնութագրում են հանցագործությունն ու հանցավորի անձնավորությունը: Այդ պատճառով էլ պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները պետք է դիտարկել որպես հանցակազմի սահմաններից դուրս հանգամանքներ, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի վերաբերում են հանցագործությանը կամ հանցավորի անձնավորությանը, բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում պատժի վրա: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս (...)՚ (տե°ս Անդրանիկ Մեսրոպի Ավետիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ԵԱՆԴ/0091/01/09 որոշման 20-րդ կետը):

Ամբաստանյալ Վիլեն Մաթևոսյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ամուսնացած է, նախկինում դատված չէ: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ նա ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքների համար, դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, խնամքի տակ է գտնվում 2014 թվականին ծնված մանկահասակ երեխան, կինը: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել, որ. ՙ(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորել է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, և գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը՚ (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
Վերը շարադրված իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով ամբաստանյալ Վիլեն Մաթևոսյանի կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, ինչպես նաև հանցանքը կատարելուց հետո ամբաստանյալների դրսևորած վարքագիծը, դրանք համադրելով նրանց անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանքի բացակայության փաստի հետ` դատարանը գտնում է, որ Վիլեն Աշոտի Մաթևոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով պատիժ պետք է նշանակել տուգանքի ձևով:
Ամբաստանյալ Վիլեն Մաթևոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է ղեկավարվի նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 57-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, համաձայն որի` ՙԿալանքը չի նշանակվում դատավճիռը կայացնելու պահին /.../ խնամքին մինչև ութ տարեկան երեխա ունեցող անձանց նկատմամբ՚, հաշվի առնելով, որ Վիլեն Մաթևոսյանի խնամքի տակ է գտնվում 2014 թվականին ծնված մանկահասակ երեխան:
Անդրադառնալով խափանման միջոցին, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վիլեն Մաթևոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված` Նելլի Քոչարյանից առգրավված ՙSAMSUNG՚ տեսակի ՙ940N՚ մոդելի մոնիտորը, ՙIPPON՚ տեսակի ՙBACK COMFO PRO 600՚ մոդելի սնուցող UPS սարքը և պրոցեսորը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, պետք է վերադարձնել տուժող Հակոբ Հակոբյանին, Վիլեն Մաթևոսյանին պատկանող ձեռքի ժամացույցը` վերադարձնել նրան:
ՀՀ քրեական դատավարության 375.3 հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն` ՙՍույն օրենսգրքի 168 հոդվածի առաջին մասի 2-8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման:՚: Հետևաբար, դատարանը դատական ծախսերին չի անդրադառնում:
Անդրադառնալով Վիլեն Մաթևոսյանի գույքի վրա քննիչի 2017 թվականի հունիսի 30-ի որոշմամբ դրված կալանքին, դատարանը փաստում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 232-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
ՙԳույքի վրա կալանք դնելը կիրառվում է քաղաքացիական հայցը, գույքի հնարավոր բռնագրավումը, բռնագանձումը և դատական ծախսերն ապահովելու համար՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 238-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ, ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը հետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը:
2. Քաղաքացիական հայցվորի կամ այլ շահագրգիռ անձանց միջնորդությամբ դատարանն իրավունք ունի գույքի վրա դրված կալանքը պահպանել նաև քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո` մեկ ամսվա ընթացքում՚:
Հաշվի առնելով, որ քրեական գործով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը չի հատուցվել, ուստի դատարանը գտնում է, որ Վիլեն Աշոտի Մաթևոսյանի անվամբ հաշվառված բոլոր շարժական և անշարժ գույքերի, ՀՀ տարածքում գործող բոլոր բանկերում անձնական հաշիվների, գումարային փոխանցումների, հաշվեհամարների, Հայաստանի Հանրապետությունում գործող գրավատներում, ունիվերսալ վարկային կազմակերպություններում կամ առևտրային բանկերում գրավադրված գույքերի վրա քննիչի 30.06.2017թ. որոշմամբ դրված կալանքը պահպանել քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո` մեկ ամսվա ընթացքում, քանի որ դեռևս չի վերացել դրանից բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը:
Նկատի ունենալով, որ տուժող Զոհրապ Ղազարյանը քաղաքացիական հայց չի ներկայացրել և նրան հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը չի հատուցվել, ապա դատարանը գտնում է, որ տուժող Զոհրապ Յաշայի Ղազարյանին պետք է վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` քաղաքացիական դատավարության կարգով վնասի հատուցման հարցը լուծելու համար:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 134-րդ, 163-րդ, 238-րդ, 357-360-րդ, 3753-րդ, 3754-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`

ՎՃՌԵՑ

Վիլեն Աշոտի Մաթևոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով` պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրհիսնապատիկի` 150.000 /հարյուր հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Վիլեն Աշոտի Մաթևոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի ութհարյուրապատիկի` 800.000 /ութ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Վիլեն Աշոտի Մաթևոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված` Նելլի Քոչարյանից առգրավված ՙSAMSUNG՚ տեսակի ՙ940N՚ մոդելի մոնիտորը, ՙIPPON՚ տեսակի ՙBACK COMFO PRO 600՚ մոդելի սնուցող UPS սարքը և պրոցեսորը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերադարձնել տուժող Հակոբ Հակոբյանին, Վիլեն Մաթևոսյանին պատկանող ձեռքի ժամացույցը վերադարձնել նրան:
Վիլեն Աշոտի Մաթևոսյանի անվամբ հաշվառված բոլոր շարժական և անշարժ գույքերի, ՀՀ տարածքում գործող բոլոր բանկերում անձնական հաշիվների, գումարային փոխանցումների, հաշվեհամարների, Հայաստանի Հանրապետությունում գործող գրավատներում, ունիվերսալ վարկային կազմակերպություններում կամ առևտրային բանկերում գրավադրված գույքերի վրա քննիչի 30.06.2017թ. որոշմամբ դրված կալանքը պահպանել քրեական գործով վարույթի ավարտից հետո` մեկ ամսվա ընթացքում:
Տուժող Զոհրապ Յաշայի Ղազարյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` քաղաքացիական դատավարության կարգով վնասի հատուցման հարցը լուծելու համար:
Դատավճիռը, բացի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքից, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:



ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ