ԵԱՔԴ/0119/01/17


Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
(այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ
Ս. ՄԱՐԱԲՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Լ.ՊԻՆԳՈԼՑՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ ` Ա.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ՝ Կ. ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ի. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ

2019 թվականի հունիսի 18-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննության առնելով Արման Գարիկի Մելքոնյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետև` Առաջին ատյանի դատարան) 2019 թվականի հունվարի 11-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանի և վերջինի պաշտպան Լիլիթ Պինգոլցյանի, տուժող Կատյա Խաչատրյանի և նրա ներկայացուցիչ Ինեսսա Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքները՝

ՊԱՐԶԵՑ

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

2017 թվականի հունվարի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Հ. Բելիչկովը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 14100517 քրեական գործը և այն ընդունել վարույթ:
2017 թվականի հունվարի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ. Ռափյանը թիվ 14100517 քրեական գործն ընդունել է վարույթ:
Նախաքննության մարմնի 2017 թվականի փետրվարի 04-ի որոշմամբ Արման Գարիկի Մելքոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` վերջինին մեղադրանք առաջադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի փետրվարի 04-ի որոշմամբ՝ քննիչի միջնորդությունը բավարարվել և մեղադրյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` կալանքի ժամկետի սկիզբը հաշվելով 2017 թվականի փետրվարի 02-ից: Միջնորդությունը` կալանքը գրավով փոխարինելու վերաբերյալ, մերժվել է:
2017 թվականի փետրվարի 24-ին ՀՀ ԿԱ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության քննիչ Գ. Մարտիրոսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցել է թիվ 58202817 քրեական գործը և այն ընդունել վարույթ:
2017 թվականի մարտի 10-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ. Ռափյանը թիվ 58202817 քրեական գործն ընդունել է վարույթ:
2017 թվականի մարտի 13-ի որոշմամբ թիվ 58202817 քրեական գործը միացվել է թիվ 14100517 քրեական գործին` նախաքննությունը շարունակելով 14100517 համարով:
2017 թվականի մայիսի 24-ին որոշում է կայացվել մեղադրյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին:
Նախաքննության մարմնի 2017 թվականի մայիսի 24-ի որոշմամբ Արման Գարիկի Մելքոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` վերջինին մեղադրանք առաջադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
2017 թվականի հունիսի 22-ին որոշում է կայացվել մեղադրյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին:
Նախաքննության մարմնի 2017 թվականի հունիսի 22-ի որոշմամբ Արման Գարիկի Մելքոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` վերջինին մեղադրանք առաջադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2017 թվականի հուլիսի 17-ին թիվ 14100517 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արման Գարիկի Մելքոնյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղադրական եզրակացությամբ` ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան և 2017 թվականի հուլիսի 19-ին ընդունվել նույն դատարանի դատավոր Դ. Գրիգորյանի վարույթ:
Առաջին ատյանի դատարանի 2019 թվականի հունվարի 11-ի դատավճռով` Արման Գարիկի Մելքոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություններ կատարելու մեջ և պատիժ է նշանակվել.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` ազատազրկում 9 (ինը) տարի ժամկետով`առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկում 9 (ինը) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկում 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ, հանցանքների համակցությամբ, նշանակված պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով Արման Գարիկի Մելքոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 10 (տաս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Պատժի ժամկետի սկիզբը հաշվվել է 2017 թվականի փետրվարի 2-ից:
Վճռվել է նաև.
«Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Արման Գարիկի Մելքոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ:
Տուժող Կատյա Խաչատրյանի քաղ. հայցը բավարարել և ամբաստանյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանից հօգուտ տուժող Կատյա Խաչատրյանի բռնագանձել 15.861.500 (տասնհինգ միլիոն ութ հարյուր վաթսունմեկ հազար հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ` որպես Կատյա Խաչատրյանին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում:
Ամբաստանյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանի շարժական և անշարժ գույքի վրա դրված կալանքը պահպանել, քրեական գործի վարույթի ավարտից հետո` մեկ ամսվա ընթացքում:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված տուժող Կատյա Խաչատրյանի կանացի պայուսակը վերադարձնել վերջինիս տնօրինությանը, իսկ Աշոտ Վալտերի Աղաջանյանի անվամբ տրված AH 0414010 սերիայի և համարի ՀՀ քաղաքացու կեղծ անձնագիրը պահել քրեական գործի հետ միասին` վերջինին պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում»:
Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 2019 թվականի մարտի 19-ին վերաքննիչ բողոք են բերել ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանը և վերջինի պաշտպան Լիլիթ Պինգոլցյանը, ինչպես նաև տուժող Կատյա Խաչատրյանը և նրա ներկայացուցիչ Ինեսսա Պետրոսյանը:
Թիվ ԵԱՔԴ/0119/01/17 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 2019 թվականի ապրիլի 05-ին:
Վերաքննիչ դատարանի 2019 թվականի ապրիլի 08-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արման Գարիկի Մելքոնյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել վճռաբեկության կանոններով:

2. Գործի փաստական հանգամանքները

Նախաքննական մարմնի կողմից Արման Մելքոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2017 թվականի հունվարի 20-ին` ժամը 16:30-ին, Կատյա Խաչատրյանի առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով վերջինի գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն իրականացնելու նպատակով կատարել է ավազակային հարձակում:
Այսպես.
Կատյա Խաչատրյանը, 2017 թվականի հունվարի 20-ին «ՎՏԲ Հայաստան բանկ» ՓԲ ընկերության Երևան քաղաքի Կոմիտասի 41 հասցեում գտնվող մասնաճյուղից կանխիկ ստանալով 15.863.000 ՀՀ դրամ, այն փաթեթավորել և տեղավորել է ձեռքի պայուսակի մեջ, որից հետո քայլելով ուղևորվել է դեպի տուն:
Արման Մելքոնյանը, նշված բանկում նկատելով Կատյա Խաչատրյանի կողմից կանխիկ շուրջ 15.000.000 ՀՀ դրամ գումար ստանալու հանգամանքը, այն հափշտակելու դիտավորությամբ վերջինին հետևել է մինչև Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 49-րդ շենքի առաջին շքամուտքը, որտեղ հարմար պահ գտնելով` առաջին և երկրորդ հարկերի միջնամասում ավազակային հարձակում է կատարել Կատյա Խաչատրյանի նկատմամբ` արմունկով հարվածել է վերջինի դեմքին, կոտրել քթոսկրը` նրա առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս, և այդ կերպ կոտրելով տուժողի դիմադրությունը` հափշտակել է նրա մոտ գտնվող 15.863.000 ՀՀ դրամն ու դիմել փախուստի:
Բացի այդ, Արման Մելքոնյանը վերը նկարագրված հանցավոր արարքը կատարելուց հետո Հայաստանի Հանրապետությունը լքելու նպատակով` քննությամբ չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել իրավունք վերապահող կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ, այն է` Աշոտ Վալտերի Աղաջանյանի անվամբ և իր լուսանկարով ՀՀ քաղաքացու կեղծված անձնագիր, այնուհետև այն անձամբ օգտագործելով «Գոգավան» հսկիչ սահմանային անցակետում փորձել է առանց սահմանված փաստաթղթերի կամ պատշաճ թույլտվության լքել ՀՀ պետական սահմանը, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել` բռնվելով ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից:

3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջները

Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանը և վերջինի պաշտպան Լիլիթ Պինգոլցյանն իրենց վերաքննիչ բողոքում գտել են, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտում թույլ են տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են սխալ դատական ակտի կայացման: Նյութական իրավունքի խախտումներն արտահայտվել են մասնավորապես՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի կիրառմամբ, որը կիրառելի չէր և նույն օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետը չկիրառելով, որը ենթակա էր կիրառման։
Դատավարական իրավունքի խախտումը դրսևորվել է գործի արդարացի քննության, օրինականության, օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքների, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ, 358-րդ հոդվածների պահանջների խախտմամբ, որոնք հանգեցրել են ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանի արդար դատաքննության և ազատության իրավունքների խախտման:
Մեջբերելով Առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանությունները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 176-րդ, 180-րդ, 181-րդ, «Նորմատիվ իրավական ակտերի մասին» ՀՀ օրենքի 39-րդ հոդվածները բողոքաբերները գտել են, որ վերը նշած նորմերի համակարգային վերլուծությունից բխում է` քրեական գործ հարուցելու առիթներ են ինչպես հանցագործության մասին հաղորդումը, այնպես էլ հետաքննության մարմնի, քննիչի, դատախազի, դատարանի, դատավորի կողմից իր լիազորություններն իրականացնելիս հանցագործության մասին տվյալների, հանցագործության նյութական հետքերի հայտնաբերումը։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը սահմանում է հանցագործության մասին հաղորդումների քննարկման կարգը, ըստ որի քրեական գործ պետք է հարուցվի հանցագործության մասին հաղորդում ստանալուց հետո անհապաղ, կամ անհրաժեշտության դեպքում 10-օրյա ժամկետում։ Ինչ վերաբերում է քրեական գործ հարուցելու մյուս առիթին` պաշտոնատար անձի կողմից հանցագործության մասին տվյալներ հայտնաբերելուն, ապա քրեական օրենքով քրեական գործ հարուցելու ժամկետներ նախատեսված չեն, սակայն դա չի նշանակում, որ քրեական գործը կարող է հարուցվել այդ մասին տվյալներ ձեոք բերելուց ամիսներ կամ տարիներ անց։ Նման դեպքերում, հաշվի առնելով որ քրեական դատավարության օրենսգրքով օրենքի անալոգիայի կիրառումն արգելող նորմ նախատեսված չէ, հետևաբար դրա կիրառումը թույլատրելի է, պետք է փաստվի, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 180-րդ հոդվածի իրավանորմերն առավելագույնը 10-օրյա ժամկետում քրեական գործ հարուցելու պարտականության մասին կիրառելի են նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի առաջին մասի երրորդ կետով նախատեսված դեպքերում, այսինքն հետաքննության մարմնի, քննիչի և մյուս մարմինների կողմից իրենց լիազորություններն իրականացնելու ընթացքում հանցագործության դեպքեր հայտնաբերելուն։ Այսինքն նշված մարմինները հանցագործության դեպք հայտնաբերելիս պարտավոր են անհապաղ, իսկ հիմքերի բավարար լինելը ստուգելու անհրաժեշտության դեպքում հայտնաբերելու պահից 10-օրյա ժամկետում քրեական գործ հարուցել:
Ինչպես երևում է սույն քրեական գործի նյութերից, որոնք հետազոտվել են դատաքննության ընթացքում, Արման Մելքոնյանին մեղսագրվող արարքի՝ 2017 թվականի փետրվարի 02-ին կեղծ անձնագիր օգտագործելու և ապօրինի սահմանահատման փորձ կատարելու դեպքի առթիվ, քրեական գործը հարուցվել է 24 փետրվարի 2017 թվականին, այսինքն հանցագործության դեպքը հայտնաբերելուց շուրջ 22 օր անց, այսինքն օրենքով սահմանված 10-օրյա ժամկետից 12 օր ուշացմամբ:
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 174-րդ հոդվածը` բողոքաբերները գտել են, որ քրեական գործ հարուցելիս թույլ է տրվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, քանի որ սահմանված 10-օրյա ժամկետն անցնելուց հետո քրեական հետապնդման մարմինը, այլևս իրավունք չունենալով քրեական գործ հարուցել, խախտել է օրինականության սկզբունքը և հարուցել է այն: Այն պարագայում, երբ քրեական գործը հարուցվել է սահմանված ժամկետն անցնելուց հետո անվավեր է և օրինականության շրջանակներից դուրս, և եթե քրեական վարույթը սկսել է ապօրինի, հետևաբար դրա ընթացքում ձեռք բերված և դրանից բխող բոլոր ապացույցներն անթույլատրելի են, իսկ դրանց օգտագործմամբ անձի դատապարտումն արդար դատաքննության իրավունքի խախտում է։
Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ գնահատման չենթարկելով վերը նշված հանգամանքները, անիրավացիորեն մեղավոր է ճանաչել ամբաստանյալ Ա.Մելքոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ և 34-329-րդ հոդվածներով նախատեսված արարք կատարելու մեջ։ Ինչի արդյունքում խախտվել են գործի արդարացի քննության, օրինականության սկզբունքները, որն էլ հանգեցրել է ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման։
Առաջին ատյանի դատարանը, հաստատված համարելով Արման Մելքոնյանի կողմից բռնություն գործադրելու, այսինքն հարված հասցնելու հանգամանքը, հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ տուժող Կատյա Խաչատրյանի կողմից 20.01.2017 թվականին տրված հանցագործության մասին հաղորդման բովանդակության մեջ այդ հանգամանքը նշված չէ։ Այլ նշված է միայն ընկնելու և վնասվածքներ ստանալու հանգամանքը։ Զարմանալի է, որ տուժողը դեպքից անմիջապես հետո չի հիշել հարված ստանալու մասին, այլ հիշել է միայն ընկնելու հանգամանքը` ավելի ուշ այդ մասին հայտնելով, ինչը ողջամիտ կասկած է առաջացնում տուժողի ցուցմունքների արժանահավատության վերաբերյալ, և այդ վնասվածքների ստացման իրական հանգամանքների վերաբերյալ։
Դատարանում հետազոտված փորձագետի եզրակացության համաձայն՝ վնասվածքները կարող էին առաջանալ նշված ժամկետում և հանգամանքներում, ինչը ենթադրում է, որ վնասվածքը կարող էր առաջանալ և ընկնելու և հարվածի հետևանքով, քանի որ ելակետային տվյալներում երկու հանգամանքն էլ նշված էր։ Փորձագետը եզրակացությամբ չի պարզաբանել, թե վնասվածքը կոնկրետ ինչի արդյունքում է առաջացել, ինչը պարտավոր էր եզրակացությամբ արձանագրել փորձաքննություն կատարելու արդյունքում։ Ինչ վերաբերում է դատարանում փորձագետի հարցաքննությանը, ապա ըստ ՀՀ քրեական ղատավարության օրենսգրքի 114-րդ հոդվածի փորձագետի հարցաքննությունը չի կարող փոխարինել եզրակացությանը։ Հետևաբար այն հարցը, որին հնարավոր է պատասխանել փորձաքննություն իրականացնելու արդյունքում, չի կարող պատասխան ստանալ փորձագետի հարցաքննությամբ։ Այսինքն, փորձագետի ցուցմունքը չէր կարող ապացույց հանդիսանալ, հենց հարվածի արդյունքում վնասվածքի առաջացման հանգամանքը հաստատված համարելու համար։
Այսինքն, միջադեպի ընթացքում հարված լինելու փաստը հիմնավորված չէ փոխկապակցված և հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ հանցագործության մասին հաղորդման բովանդակությունը վկայում է այն մասին, որ հարված ամբաստանյալի կողմից չի հասցվել:
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 175-րդ հոդվածը, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 15 փետրվարի 2013 թվականի թիվ ԵԷԴ/0091/01/11 գործով որոշումը, ինչպես նաև տուժող Կատյա Խաչատրյանի` դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը` բողոքաբերները գտել են, որ գործի փաստերից երևում է տուժողի և ամբաստանյալի միջև եղել է քաշքշուկ, այսինքն` ամբաստանյալը քաշել է պայուսակը, որպեսզի պոկելով հափշտակի այն, իսկ տուժողը, քաշելով հետ, փորձել է այն իր մոտ պահել։ Այս պայմաններում հարց է առաջանում` արդյոք այդ քաշքշուկի ընթացքում տուժող Կատյա Խաչատրյանը չէր կարող վնասվածք ստանալ պատահականության արդյունքում, այսինքն` ամբաստանյալի անզգույշ շարժման հետևանքով հարված ստանալու հետևանքով։
Չնայած նրան, որ Առաջին ատյանի դատարանը չի կոնկրետացրել, թե հասցված վնասը դիտավորությամբ է եղել թե, անզգուշությամբ, սակայն ըստ արարքին տրված քրեաիրավական գնահատականի, ենթադրվում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ըստ էության գտել է, որ Արման Մելքոնյանի արմունկի դիտավորյալ հարվածի արդյունքում է առաջացել նշված վնասվածքը։ Հակառակ դեպքում արարքը չէր կարող նման քրեաիրավական որակման այւժանանալ։
Հատկանշական է, որ այդ փաստը հաստատված համարելիս Առաջին ատյանի դատարանը հիմք է ընդունել բացառապես տուժող Կատյա Խաչատրյանի ցուցմունքը։
Բողոքաբերները գտել են, որ տուժող Կատյա Խաչատրյանը գործի ելքով շահագրգռված անձ է, քանի որ իրենից հափշտակել են խոշոր գումար, որը վերջինը դժվարությամբ է կուտակել և պահել որոշակի նպատակներ իրագործելու համար։ Բացի այդ, ըստ դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցնելի` վկա Ֆլորա Խաչատրյանի, վկա Հայկուհի Աթոյանի, վկա Էդվարդ Պողոսյանի ցուցմունքների, տուժողը նշված օրը շատ հուզված, լարված և անհանգիստ է եղել, ինչը նաև կարող էր հիմք ծառայել դեպքի հանգամանքները չափազանցնելու և ոչ ճշգրիտ ներկայացնելու համար:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 107-րդ, 365-րդ հոդվածները, Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը` բողոքաբերները գտել են, որ Արման Մելքոնյանին վերագրվող արարքի հատկանիշ կազմող կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն զործադրելու և դրա նկատմամբ ունեցած դիտավորյալ մեղքի ձևը հիմնավորվում է միակ ապացույց տուժող Կատյա Խաչատրյանի ցուցմունքով։ Նման պայմաններում պետք է արձանագրվի, որ Առաջին ատյանի դատարանը, չառաջնորդվելով վերը նշված իրավական պահանջներով և մեղավոր ճանաչելով Արման Մելքոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, մասնավորապես խախտել է անմեղության կանխավարկածի, օրենքի և դատարանի առջև հավասարության, գործի արդարացի քննության սկգբունքերը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ և 365-րդ հոդվածների պահանջները։ Առաջին ատյանի դատարանն իրավասու չէր միայն այդ ապացույցի հիմքով հաստատված համարել ավազակության հանցակազմի առկայությունը, այլ դեպքի` նշված հանգամանքների մասին չփարատված կասկածները մեկնաբանելով հօգուտ ամբաստանյալի` պարտավոր էր արարքին տալ ճիշտ քրեաիրավական գնահատական. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետից վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Նույնը վերաբերում է նաև հափշտակված գումարի չափին, որը նույնպես հիմնավորվում է միայն տուժող Կատյա Խաչատրյանի ցուցմուքնով։ Միայն վերջինի ցուցմունքի հիման վրա է Արման Մելքոնյանը մեղավոր ճանաչվել 15.863.000 ՀՀ դրամ հափշաակելու մեջ։
Մեջբերելով վկա Արմեն Ապրեսյանի ցուցմունքը` բողոքաբերները գտել են, որ ըստ վկայի՝ ոստիկանական հենակետի մոտ տուժող Կատյա Խաչատրյանն ասել է, որ իրենից հափշտակել են 15.000.000 ՀՀ դրամ, այնուհետև ոստիկանական հենակետի մեջ բացել է պայուսակը և տեսել, որ պայուսակի մեջ մնացել է 8.000.000 ՀՀ դրամ։
Փաստորեն մինչ պայուսակի պարունակությունը ստուգելը տուժողը վստահ է եղել, որ իրենից հափշտակել են 15.000.000 ՀՀ դրամ, որն ինքը ստացել է բանկից: Ուշադրության է արժանի այն հանգամանքը, որ տուժողը մինչ պայուսակն ուսումնասիրելը չի ասել, որ իրենից հափշտակել են 23.000.000 ՀՀ դրամ, այլ նշել է հենց 15.000.000 ՀՀ դրամ։
Այսինքն Կատյա Խաչատրյանն ի սկզբանե խոսել է միայն 15.000.000 ՀՀ դրամի մասին, իսկ պայուսակում լրացուցիչ գումար լինելու փաստը հայտնել է հետագայում։ Փաստորեն, նույն հաջողությամբ եթե տուժողի մոտ եղած 15.000.000 ՀՀ դրամից հափշտակվեր 1.000.000 ՀՀ դրամ, իսկ տուժողը հայտներ, որ իր պայուսակում մնացած 14.000.000 ՀՀ դրամն այլ գումար է, և իրենից 15.000.000 ՀՀ դրամ գումար են հափշտակել, Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված էր համարելու, որ 15.000.000 ՀՀ դրամ է հափշտակվել։
Վկա Արմեն Ապրեսյանի ցուցմունքից ողջամտորեն ենթադրվում է, որ տուժող Կատյա Խաչատրյանից հափշտակվել է ոչ թե 15.000.000 ՀՀ դրամ, այլ 7.000.000 ՀՀ դրամ։ Այդ հանգամանքը նաև հայտնել է ամբաստանյալը:
Այս պարագայում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաստատված համարված հափշտակված գումարի չափը` 15.863.000 ՀՀ դրամը, հիմնված է միմիայն գործի ելքով շահադրգիռ անձի` տուժող Կատյա Խաչատրյանի ցուցմունքի վրա։
Ուստի այս պարագայում ևս խախտվել են վերը նշված քրեադատավարական պահանջները, ինչը հանգեցրել է սխալ դատական ակտի կայացման:
Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանին մեղավոր ճանաչելով, ՀՀ քրեակաև օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված արարքները կատարելու մեջ, խախտել է մի շարք նյութական և դատավարական իրավունքի նորմեր, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը` բողոքաբերները գտել են, որ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանին վերագրվում է առաջին անգամ, հանկարծակի ծագած դիտավորությամբ հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարում, այն, որ վերջինն ամուսնացած է, խնամքին ունի երկու անչափահաս երեխա, ովքեր ունեն հոր խնամքի կարիք, որդին ունի առողջական խնդիրներ, որի համար անհրաժեշտ են հատուկ պայմաններ, Արման Մելքոնյանի խնամքին են նաև տարեց ծնողները։ Բացի այդ, վերջինը նախկինում դատապարտված և այլ կերպ արատավորված չի եղել, նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։ Ուստի հաշվի առնելով վերը նշվածը կարելի է հանգել հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղումը հնարավոր է առանց պատիժի կրման և նրա նկատմամբ կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի իրավակարգավորումը:
Ելնելով վերագրյալից Վերաքննիչ դատարանին խնդրել են` բեկանել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հունվարի 11-ի թիվ ԵԱՔԴ/0119/01/17 քրեական գործով կայացված դատավճիռը, ճանաչել և հռչակել Արման Մելքոնյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ: Արման Մելքոնյանին վերագրվող արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետից վերաորակել նույն օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: Երկրորդ պահանջը բավարարելու դեպքում նշանակել արդարացի պատիժ 4 տարի ժամկետով, կամ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայասաանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» օրենքի կիրառմամբ Արման Մելքոնյանին ազատել նշանակված պատժի կրումից:
Տուժող Կ. Խաչատրյանը և վերջինի ներկայացուցիչ Ի. Պետրոսյանն իրենց վերաքննիչ բողոքում գտել են, որ Առաջին ատյանի դատարանն իրավացիորեն ամբաստանյալին մեղավոր է ճանաչել առաջադրված բոլոր մեղադրանքներում, սակայն պատիժ նշանակելիս մեղմ է գտնվել և առանաձնապես ծանր հանցանք՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասով հանցանք կատարելու համար նրա նկատմամբ նշանակել է ընդամենը 9 տարի ժամկետով ազատազրկում և գումարելով վերջնական պատիժ է նշանակել 10 տարի ժամկետով ազատազրկում։
Մեջբերելով Առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանությունները` բողոքաբերները գտել են, որ Առաջին ատյանի դատարանն իրավացիորեն վճռել է նաև բավարարել քաղաքացիական հայցը։
Բողոքարկվող դատավճռում դատարանն ընդհանրապես չի անդրադարձել այն հանգամանքին, որ Արման Մելքոնյանն այս երկու տարիների ընթացքում ընդհանրապես չի հատուցել տուժողին պատճառված նյութական վնասը։ Արման Մելքոնյանը դեպքից հետո «Գոգավան» մաքսակետից բերման է ենթարկվել 02.02.2017 թվականին, այսինքն դեպքից 13 օր անց։
Արման Մելքոնյանի մոտ գումար չի հայտնաբերվել։ Մինչ օրս ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանն ընդհանրապես չի հատուցել տուժողին պատճառված վնասը և շատ Առաջին ատյանի դատարանում ընթացող դատական նիստերի ընդմիջումների ժամանակ կամ մեկուսարանից կատարված հեռախոսազանգով անընդհատ տուժող Խաչատրյանի առջև պայմանններ է դրել, թե եթե ասեք, որ ես Ձեզ չեմ հարվածել և իմ հոդվածը փոխվի, ես Ձեր գումարը կհատուցեմ, իսկ եթե ոչ, ապա`ոչ։ Բնականաբար տուժող Խաչատրյանն իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունքներ չի տվել, ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ժամանակ և սույն գործի դատաքննությամբ ժամանակ էլ ներկայացրել է ամբողջ իրականությունը, և դատարանն էլ ապացույցների համակացությամբ հաստատված է համարել, որ Արման Մելքոնյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքները։
Առաջին ատյանի դատարանը պետք է հաշվի առներ վերը նշված հանգամանքը, այն է ամբաստանյալի կողմից դրսևորած վարքագիծը, որ նա պայմաններ է դրել տուժող կողմի վրա` հանցագործությամբ պատճառած վնասը հատուցելու համար և ի վերջո որևէ հատուցում չի կատարել, ինչը միանշանակ նրա պատիժը ծանրացնող հանգամանք է:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիան նախատեսում է 7-ից 15 տարի ժամկետով ազատազրկում։ Առաջին ատյանի դատարանը վճռել է նշանակել 9 տարի ժամկետով ազատազրկում, ինչը նման պայմաններում, երբ ամբաստանյալը կտրականապես հրաժարվում է հատուցել իր կողմից հափշտակած գումարը, ակնհայտ մեղմ է ստացվում:
Մեջբերելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածը` բողոքաբերները գտել են, որ վերը նշված նորմն օրենսդիրը սահմանել է որպես մեղմացուցիչ հանգամանք։ Սույն դեպքով ամբաստանյալը հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերի 15.861.500 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախոատի, որից հետո 13 օր անց «Գոգովան» մաքսակետում բռնվել է և նրա մոտ որևէ գումար չի հայտնաբերվել։ Այդչափ մեծ՝ առանձանապես խոշոր չափի գումարի գտնվելու վերաբերյալ որևէ ցուցմունք ամբաստանյալը չի տվել։ Սակայն, դատաքննության և նույնիսկ նախաքննության ընթացքում պայմաններ դնելով տուժողի առջև, ասում էր որ դրանք կատարելու դեպքում միայն կհատուցի գումարը։ Այսպիսով, նման պայմաններում դատարանը պետք է հաշվի առնի ամբաստանյալի կողմից դրսևորած անմարդկային մոտեցումը տուժող կողմի հանդեպ՝ կատարված առանձնապես ծանր հանցագործությունից հետո գումարը կտրականապես վերադարձնել հրաժարվելը, ինչի հետևանքով էլ նրա նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանը նշանակել է ակնհայտ մեղմ պատիժ։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, անդրադառնալով պատժի նշանակման սկզբունքներին, մի շարք նախադեպային որոշումներում թույլատրելի է համարում մեղմ պատիժ նշանակելը` հաշվի առնելով մի շարք հանգամանքներ, այդ թվում նաև տուժողին վնասի հատուցելու հարցը և ամբաստանյալի կողմից դրսևորած վարքագիծը։ Սույն դեպքում Արման Մելքոնյանը կատարել է առանձնապես ծանր հանցագործություն, թեթև և միջին ծանրության և իր կողմից կատարած հանրորեն վտանգավոր արարքները և իր դրսևորած վարքագիծը վկայում են այն մասին, որ Արման Մելքոնյանի պատիժը ակնհայտ մեղմ է։
Բացի այդ, չնայած տուժող կողմը համամիտ է մեղադրողի հետ, որ հաստատվել են Արման Մելքոնյանին մեղսագրված արարքները, և որ նա պետք է ենթարկվի պատասխանատվության և պատժի, սակայն տուժող կողմի համար մեծ խնդիր է մնում, թե իրականում ինչու չբացահայտվեցին Արման Մելքոնյանի հետ հանցագործություն կատարած հանցակիցները, նամանավանդ որ քրեական գործով ձեռք բերված տվյալները բավարար էին։
Տուժող կողմն ինչպես նախաքննության սկզբնական փուլում՝ 28.02.17 թվականին միջնորդություն էր հարուցել, որով խնդրել էին ամբողոջությամբ բացահայտել կատարված հանցագործությունը, քանի որ տուժող կողմի համար ավելի քան ակնհայտ է, որ գործով մեղադրյալ Արման Մելքոնյանն իրեն վերագրված առաձնապես ծանր հանցագործությունը միայնակ չի կատարել, այլ այն կատարել էին չորս անձանց կազմակերպմամբ, օժանդակությամբ կամ համակատարմամբ, այնպես էլ դատաքննության փուլում բազմիցս փորձել են բարձրաձայնել, որ միևնույնն է չեն հավատում, որ Ա. Մելքոնյանն իրեն վերագրված արարքները կատարել է միայնակ, սակայն Առաջին ատյանի դատարանը նույնիսկ չի թույլատրել հրապարակել գործում հեռախոսազանգերի վերածանումները, որոնցից պարզ էր դառնում, որ Արման Մելքոնյանը միայնակ չի գործել։
Վկայակոչելով վկա Աշոտ Աղաջանյանի ցուցմունքները` բողոքաբերները գտել են, որ այդ բոլոր փաստական տվյալները վկայում են այն մասին, որ ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանն իրեն մեղսագրված ավազակային հարձակումը միայնակ չի կատարել, այլ ունեցել է հանցակիցներ, որոնց անունները հայտնի են եղել նախաքննական մարմնին։
Դատարանում հարցաքննվել են Հայկուհի Աթոյանը և Ֆլորա Խաչատրյանը, որոնց ցուցմունքներով հաստատվել է որ Կատյա Խաչատրյանը 19.01.17 թվականին այցելել է բանկ և հայտնել, որ ցանկանում է ավանդը հետ վերցնել, իսկ 20.01.17 թվականին իրենց զանգից հետո այցելել է բանկ և ստացել է այդ գումարը։ Նրանք նշել են նաև, որ Կատյա Խաչատրյանը եղել է խիստ անհանգիստ, վիճակում և այդ կապակցությամբ իրենք առաջարկել են, որ ճանապարհին զանգեն և խոսեն իրենց հետ:
Ելնելով վերոգրյալից Վերաքննիչ դատարանին խնդրել են` բեկանել թիվ ԵԱՔԴ/0119/01/17 քրեական գործով կայացրած դատավճիռը և Արման Մելքոնյանի նկատմամբ նշանակել խիստ պատիժ, հրապարակել ամբաստանյալ Ա. Մելքոնյանի հեռախոսազանգերի վերծանումները:
Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանը և նրա պաշտպան Լիլիթ Պինգոլցյանն ամբողջությամբ պնդեցին իրենց վերաքննիչ բողոքը, խնդրեցին բավարարել այն` միաժամանակ առարկելով տուժող Կ. Խաչատրյանի և վերջինի ներկայացուցիչ Ի. Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ:
Տուժող Կատյա Խաչատրյանը և վերջինի ներկայացուցիչ Ինեսսա Պետրոսյանն ամբողջությամբ պնդեցին իրենց վերաքննիչ բողոքը` խնդրելով բավարարել այն, միաժամանակ առարկեցին ամբաստանյալ Ա. Մելքոնյանի և նրա պաշտպան Լ. Պինգոլցյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ:
Դատախազ Կ. Բարսեղյանն առարկեց վերաքննիչ բողոքների դեմ, խնդրեց մերժել դրանք:

4. Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները

Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները.
-Դատաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս Արման Գարիկի Մելքոնյանը, պահպանելով մինչդատական վարույթի ընթացքում որդեգրած դիրքորոշումը, դատաքննության ընթացքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն կրկին մեղավոր չի ճանաչել, վիճարկել է առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, ընդհանրացված կարգով` այդ ապացույցների հիման վրա մեղադրական եզրակացությունում մեղադրող կողմի ներկայացրած հետևությունները և հայտնել է, որ 2017 թվականի հունվարի 20-ի` ժամը 15-ի սահմաններում կնոջ` Քրիստինա Հակոբյանի անվամբ ձևակերպված վարկի հերթական վճարումը կատարելու համար գնացել է Երևան քաղաքի Կոմիտասի 41 հասցեում գտնվող «ՎՏԲ Հայաստան» բանկ: Բանկի սրահում նկատել է Կ.Խաչատրյանին, ով դրամարկղից ստացել է 15.000.000 ՀՀ դրամ: Դա տեսնելով` որոշել է հետևել այդ կնոջն ու հարմար պահի հափշտակել նրա մոտ առկա գումարը: «ՎՏԲ Հայաստան» բանկից դուրս գալով` սկսել է հետևել Կ.Խաչատրյանին, ով ոտքով քայլում էր, իսկ ինքն իր վարձակալած « Մերսեդես» մակնիշի մեքենայով հետևում էր նրան: Կ.Խաչատրյանը քայլել է Վրացական փողոցով, այնուհետև Մամիկոնյանց փողոցով, որտեղ մտել է խանութ, իսկ ինքը, կայանելով ավտոմեքենան, դուրս է եկել և վերջինին սպասել է խանութի մոտակայքում: Խանութից դուրս գալով` Կ.Խաչատրյանը քայլել է դեպի Մամիկոնյանց փողոցի վերջնամասը, իսկ ինքն առանց մեքենայի շարունակել է հետապնդել նրան:
Այնուհետև, հասնելով շենքին` ինքն առաջ գնալով մտել է առաջին շենքի շքամուտքը և սպասել է Կ.Խաչատրյանին և երբ նա մտել է շենքի շքամուտք, արագ քաշելով և նրա ձեռքից պայուսակը վերցնելով, դիմել է փախուստի: Կ.Խաչատրյանին չի հարվածել և միայն քաշելու միջոցով է պայուսակը ձեռքից հափշտակել: Ինչ վերաբերում է այն հանգամանքին, որ դեպքի վայրի զննության արձանագրության համաձայն աստիճանահարթակի վրա հայտնաբերվել է տուժող Կ.Խաչատրյանի ատամները, ապա նշված հանգամանքը չի կարող պարզաբանել: Կ.Խաչատրյանի շքամուտք մտնելը և իր կողմից այն քաշելու միջոցով հափշտակելը տևել է շուրջ մեկ-երկու րոպե, անուհետև պայուսակը ձեռքին փախել է, որից հետո իր հետևից վազել է իրեն անծանոթ մի տղամարդ, ով բակում մեքենան էր կայանում և Կ.Խաչատրյանի բղավոցները և օգնության կանչերը լսելուց հետո վազել է իր հետևից, սակայն չի հասել:
Կ.Խաչատրյանի պայուսակը չի կարող նկարագրել: Պայուսակի մեջ պոլիէթիլենային տոպրակով գտնվող գումարի կեսը կարողացել է հանել, իսկ մյուս մասը մնացել է պայուսակի մեջ` որը վազելու ընթացքում ձեռքից գցել է: Գումարը հինգ հազար և քսան հազարական դրամներով է եղել, որը մեքենայի մեջ է հաշվել:
Իր կողմից հափշտակվել է մոտ յոթ-ութ միլիոն ՀՀ դրամ, իսկ մնացածը մնացել է պայուսակի մեջ: Չի ցանկանում հայտնել, թե հափշտակած գումարը ինչ է արել:
Նշել է նաև, որ հաճախակի է այցել է խաղատներ, մոտ երկու հազար ԱՄՆ դոլար պարտք է ունեցել:
Գումարը հափշտակելուց հետո տաքսի նստելով` գնացել է Երևան քաղաքի Վաղարշյան 18 շենքում գտնվող իր բնակարան, այնուհետև խուսափելով բռնվելուց տարբեր անծանոթ տաքսի ավտոմեքենաներով տեղաշարժվելով եղել է ՀՀ տարբեր քաղաքներում, գիշերել հյուրանոցներում: Վախեցել է, որ կարող է իրեն նկատած լինեն և չբռնվելու համար ՀՀ-ի տարածքում գնացել է տարբեր վայրեր: Դիլիջանում ծանոթացել է իրեն նախկինում անծանոթ անձի հետ, գնել է անձնագիր, որից հետո իր նկարը սոսնձել է անձնագրի նկարի հատվածում և փորձել է «Գոգավանի» անցակետով գնալ Վրաստանի Հանրապետություն: Նշված գործողությունները կատարելու ժամանակ իրեն որևէ մեկը չի օգնել: Այդ ժամանակ իր մոտ եղել է հարյուր ԱՄՆ դոլար:
Նախկինում Կ.Խաչատրյանի տան տեղը չի իմացել և Կ.Խաչատրյանին հետևելով երբ հասել է շենքերի մոտ, պատահականության սկզբունքով մտել է առաջին շենքի շքամուտք:
«ՎՏԲ-Հայաստան» բանկի նշված մասնաճուղից դեպքից շուրջ մեկ տարի առաջ վարկ է վերցրել և ամեն ամիս վճարում է կատարում: Իր կնոջ հետ ամուսնալուծված չէ և բնակվում են միասին:
Նշել է նաև, որ անձնագիրը գնել է Երևան քաղաքում` հարյուր ԱՄՆ դոլարով: Չի հիշում, թե ումից է անձնագիրը գնել և թե ով է Գևորգը: Իր բացատրության մեջ նշված Գևորգին չի ճանաչում, իսկ անձնագիրը համացանցի միջոցով է գնել: Արման և Կարեն Մելքոնյաններն իր կնոջ շենքի հարևաններն են, որոնց հետ գտնվում է լավ հարաբերությունների մեջ:
Արմանին դեպքից առաջ և դեպքից հետո մի երկու անգամ հանդիպել է, սակայն հստակ չի հիշում երբ և որտեղ, սակայն հիշում է, որ նրանից բջջային հեռախոսի համարը խնդրել է և ասել, որ Վրաստան է գնալու: Արմանը հարցեր չի տվել, քանի որ ինքը մեքենա բերելու նպատակով հաճախակի է Վրաստանի Հանրապետություն գնում, սակայն վերջին անգամ չորս տարի առաջ էր գնացել: Այդ ժամանակ Արմանը նույնպես պետք է գնար Վրաստան, որի համար էլ հեռախոսի միջոցով պայմանավորվել են և նույն օրը գնացել: Տարբեր մեքենաներով են գնացել սահման, քանի որ ինքը Դիլիջանից է ուղևորվել, իսկ Արմանը Երևանից և նրա հետ աղջիկ կար:
Այնուհետև Արմանը Վրաստան չի գնացել, քանի որ տեսել է, որ իրեն բռնել են: Իր բոլոր իրերը մինչև սահմանն անցնելը տվել էր Արմանին, ում հանդիպել է Տաշիրում, սակայն վերջինի հետ միասին մի մեքենայով չեն գնացել, քանի որ չէր ցանկանում իր պատճառով որևէ մեկը խնդիրներ ունենար: Իր ամբողջ իրերի հետ միասին Արմանը հետ է եկել և շատ զարմացած էր, քանի որ իր կողմից հափշտակություն կատարելու մասին տեղյակ չէր: Ինքը սահմանը փորձել է գիշերով անցնել, որպեսզի իր կողմից կեղծված անձնագիրը չնկատվի:
-Տուժող Կատյա Հայկազի Խաչատրյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդել է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշել է, որ 2015թ. «ՎՏԲ Հայաստան» բանկում մեկ տարի ժամկետով 4.000.000 ՀՀ դրամ գումար է որպես ավանդ դրել: Բացի նշված գումարից իր և տղայի աշխատանքից գումար են հավաքել: Այնուհետև ավանդ դրված գումարը հանել է, որն արդեն իսկ կազմում էր հինգ միլոն դրամ և նշված ժամանակահատվածում հավաքված գումարի հետ միասին 2016 թվականի հուլիսի 22-ին իր անվամբ վեց ամիս ժամկետով շուրջ 15.000.000 ՀՀ դրամ գումար է ավանդադրել «ՎՏԲ Հայաստան» բանկի Կոմիտասի 41 հասցեում գտնվող մասնաճյուղում: 2017 թվականի հունվարի 19-ին` ավանդի ժամկետի ավարտվելու օրն այցելել է բանկ, որպեսզի ամբողջությամբ հաշիվը փակի և գումարը ստանա, քանի որ մտադիր է եղել կամ փոխել բանկը, որի պայմանները տոկոսները ցածր լինելու պատճառով իրեն չեն գոհացրել կամ որդու` Էդվարդ Պողոսյանի, գեղեցկության սրահը ընդլայնելու համար հարևանությամբ վաճառվող տարածքը գնել:
2017 թվականի հունվարի 19-ին իր ցանկությամբ ավանդը փակվել է, սակայն կանխիկ գումարը չեն տրամադրել, քանի որ մասնաճյուղում այդքան գումար առկա չի եղել և բանկի աշխատակից Ֆլորա Խաչատրյանն առաջարկել է գումարը փոխանցել հաշվեհամարին և երբ բանկում կանխիկ գումար լինի` իրեն կհրավիրեն այն ստանալու:
Մինչ գումարը ստանալը Ֆլորային ավանդների տոկոսների վերաբերյալ հարցնելով, վերջինը խորհուրդ է տվել մտնել «ՎՏԲ-Հայաստան» բանկի դիմացի «Արդշին» բանկ և ավանդների պայմանների մասին հարցնել, որից հետո «ՎՏԲ-Հայաստան» բանկից դուրս է եկել և մտել է «Արդշին» բանկ և հետաքրքրվել է այդ բանկի ավանդների տոկոսներից, որտեղ աշխատակցին հայտնել է, որ ցանկանում է 15.000.000 չափով ավանդ դնել, ով իմանալով իրեն ուղեկցել է ավանդների բաժին, որտեղ սենյակը փոքր էր և դիմացը բանկի հաճախորդները հավաքված էին, որոնց նախկինում չէր ճանաչել: «Արդշին» բանկում պամաններն ավելի շահավետ էին քան «ՎՏԲ-Հայաստան» բանկում, քանի որ մեկ տարի ավանդ դնելու դեպքում գումարը հարյուր հիսուն հազար ՀՀ դրամով շատ է լինում: «Արդշին» բանկում իր խորհրդատվությունը տևել է շուրջ 20 րոպե, որից հետո գնացել է «ՎՏԲ-Հայաստան» բանկ և պատվիրել, որպեսզի գումարը վերադարձնեն:
2017 թվականի հունվարի 20-ին` առավոտյան, որդին այցելել է «ՎՏԲ-Հայաստան» բանկ և հետաքրքրվել, թե երբ հնարավոր կլինի գումարը ստանալ: Որդուն հայտնել են, որ կարող են ներկայանալ բանկ և գումարը ստանալ ժամը 13:00-ից հետո: Ժամը 13:00-ի սահմաներում տնից փորձել է դուրս գալ, սակայն դուռը չի փակվել, որն իր մոտ վախ է ներշնչել և վատ զգացողություններ է առաջացրել այն աստիճան, որ նունիսկ ցանկացել է զանգահարել Հայկուհուն և հայտնել, որ այդ օրը չի գալու և գումարը չի ստանալու, չնայած այն հանգամանքին, որ ձմռանն այդ դուռը նման խնդիրներ է առաջացնում: Դրանից հետո իրեն հաջողվել է փակել տան դուռը և գնացել է բանկ, որտեղ Ֆլորա Խաչատրյանի աշխատասեղանի մոտ ստացել է 863.357 ՀՀ դրամը, որից հետո վերջինսը հայտնել է, որ մնացած խոշոր գումարը պետք է ստանա Հայկուհի Աթոյանի ներկայությամբ այլ սպասարկման սեղանի մոտից, որտեղ էլ Ֆլորան, Հայկուհուց ստանալով մնացած ողջ գումարը, հանձնել է իրեն: Գումարը ստանալու ընթացքում սենյակի դուռը կիսափակ էր և գումարը հաշվելու ընթացքում տեսել է, որ հետևում կանգնած սևազգեստ մի տղամարդ հետևում է իրեն: Հաշվելով 15.863.000 ՀՀ դրամ գումարը, այն կապոցներով դրել է սպիտակ, չթափանցող պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ, իսկ տոպրակը` իր ձեռքի պայուսակի մեջ: Քանի որ սևազգեստ անձնավորությունն իրեն կասկածելի է թվացել Հայկուհուն հարց է ուղղել է, թե ով է այդ տղամարդը, որին ի պատասխան Հայկուհին հանգստացրել է և ասել, որ մշտական հաճախորդներից է: Հայկուհին իրեն ասել է, որ կարող են տաքսի կանչել, որից հրաժարվել է: Այնուհետև, դուրս գալով բանկից Կոմիտասի պողոտայում գործող «Դայանա» հագուստի խանութի շենքի հետնամասով գնացել է դեպի Վրացական փողոց, որով քայլել է դեպի Մամիկոնյանց փողոց, որտեղ գնումներ կատարելու նպատակով մտել է «Ռոստով Դոն» կոչվող խանութ, ապա դուրս գալով` քայլել է դեպի Մամիկոնյանց փողոցի վերջնամաս: Հասնելով Մամիկոնյանց 49 շենքի մոտ, որտեղ բնակվում է, մտել է շքամուտք: Այդ ժամանակ հեռախոսով զրուցելիս է եղել իր իսկ խնդրանով իր հետ կապնված «ՎՏԲ Հայաստան» բանկի բիզնես վարկերի տրամադրման մասնաճյուղի աշխատակցի հետ, որին պատասխանել է, որ դրսում է և չի կարող գրառումներ կատարել և խնդրել է ուշ զանգահարել, որից հետո, երբ բարձրացել է աստիճաններով, իր համար անսպասելի աստիճանահարթակում շատ արագ շրջանցելով իրեն մի տղամարդ փակել է ճանապարհը, ապա բռնել և քաշել է պայուսակը: Ինքը գոռացել է այդ անձի վրա և սկսել օգնություն կանչել, սակայն տղամարդը, կրկին քաշելով պայուսակը, արմունկով ուժգին հարվածել է դեմքին, որից ուժգին ցավ է զգացել, ինչի հետևանքով այդ տղամարդուն հաջողվել է խլել պայուսակը և դիմել փախուստի: Ինքը հետապնդել է նշված անձին` շարունակելով օգնություն կանչելը, սակայն շենքի մուտքի դիմաց սայթաքել և վայր է ընկել` վնասելով աջ թևը: Չնայած թևի շրջանում ուժգին ցավի առկայությանը, վեր է կացել ու կրկին վազել հանցագործի հետևից: Անկախ սառույցների ու իր ցավերի շարունակել է հետապնդել հանցագործին բակում առկա աստիճանների վրա կրկին անգամ վայր է ընկել և սահել աստիճաններով ներքև: Օգնության ձայները լսելով` իրեն օգնության է եկել հարևան Արմենը և իր վրայով ցատկելով շարունակել է հետապնդել հանցագործին: Պարկած դիրքից տեսել է, թե ինչպես է հանցագործը պայուսակը բացում և միանգամից գումարը հանելով աստիճանների վերջնամասում գտնվող ցանկապատի արանքում դեն նետել պայուսակը: Արմենը դա ևս տեսնելով դադարացրել է հետապնդումը և վերցնելով պայուսակը այն վերադարձրել է իրեն: Անմիջապես ստուգելով դրա պարունակությունը տեսել է, որ բանկից ստացած 15.863.000 ՀՀ դրամ գումարը հանցագործը հափշտակել է, իսկ պայուսակում է մնացել նախապես իր մոտ առկա 7.000.000 ՀՀ դրամ գումար, որը տանից դուրս գալուց առաջ իր հետ է վերցրել: Դրանից հետո դիմել է ոստիկանություն և հայտնել կատարված հանցագործության մասին:
Կատյա Խաչատրյանն ամբողջությամբ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքը: Դեպքի վայրի զննության ժամանակ քննիչի կողմից ատամները կորցնելու հետ կապված իրեն հարց է ուղղվել, սակայն քանի որ իր մոտ շոկային վիճակ է եղել, այդ ժամանակ չի զգացել անգամ, որ ատամները ջարդվել են:
Համոզված է, որ իրենից հափշտակությունը կատարել է դատական նիստերի դահլիճում գտնվող ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանը:
Նախաքննության ընթացքում 16.600.000 ՀՀ դրամի չափով քաղ.հայց է ներկայացրել: 15.863.000 ՀՀ դրամ գումարը հանցագործությամբ պատճառված վնասն է, իսկ մնացած գումարը բուժ. ծախսերն են, որոնք իրեն պատճառվել են հանցագործությամբ: Ինքը 15.863.000 ՀՀ դրամ գումարը անձամբ է փաթեթավորել և վստահ է, որ այն պոլիէթիլենային տոպրակով է և այն չէր կարող Ա.Մելքոնյանի կողմից պայուսակը բացելու և քաշելու ընթացքում բացվեր և թափվեր: Վստահ է որ ամբողջ գումարը հափշտակել է Ա.Մելքոնյանը և գումարը չի թափել, ուրիշի ձեռքում չի հայտնվել: Դեպքից հետո այդ տարածքում որևէ մեկը մեծ չափերի գումար չի հայտնաբերել:
Նշել է նաև, որ Ա.Մելքոնյանը մեկ անգամ է հարվածել: Հանցանքը կատարելուց հետո Ա.Մելքոնյանին տեսել է հեռուստացույցով, ում նկարը տեսնելով` նրա դեմքի և աչքերի ձևից ճանաչել է:
-Վկա Էդվարդ Պետրոսի Պողոսյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդել է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշել է, որ մոր` Կատյա Խաչատրյանի հետ բնակվում է Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 49 շենքի 4-րդ բնակարանում: Մասնագիտությամբ վարսահարդար է և մի շարք միջազգային մրցումների է մասնակցել և որպես վարսահարադար աշխարհի քառակի չեմպիոն է, որի կապակցությամբ իրեն սերտիֆիկատ էին տվել և ցանկություն է ունեցել Հայաստանում բացեր վարսահարդարման ակադեմիա, որի համար իրեն գումար էր անհրաժեշտ: Բացի այդ, մտածում էր նաև բիզնես վարկ վերցներ: Երկար տարիներ իր և մոր համատեղ աշխատած և կուտակած գումարները «ՎՏԲ Հայաստան» բանկի Կոմիտասի փողոցի մասնաճյուղում ավանդ են դրել և նշված հարցերով զբաղվում էր մայրը:
Քանի որ մայրը գոհ չէր «ՎՏԲ Հայաստան» բանկի պայմաններից, 2017 թվականի հունվարի 19-ին որոշել է գումարը հանել և ավանդ դնել մեկ այլ բանկում, բացի այդ էլ գեղեկցության սրահը ընդլայնելու նպատակով ցանկություն են ունեցել գնել իր գեղեցկության սրահի հարակից տարածքը: Մայրը 2017 թվականի հունվարի 19-ին փակել է ավանդային հաշիվը, սակայն բանկում հայտնել են, որ ավանդի գումարը` 15.800.000 ՀՀ դրամը, կանխիկ չեն կարող տրամադրել, քանի որ բանկում այդքան գումար առկա չէ: Միաժամանակ բանկում մորը տեղեկացրել են, որ երբ համապատասխան գումարը պատրաստ լինի լրացուցիչ կտեղեկացնեն: 2017 թվականի հունվարի 20-ին` ժամը 11:00-ին գնացել է հիշյալ բանկ և հարցրել, թե մայրը, երբ կարող է գալ ու գումարը ստանալ և իրեն պատասխանել են, որ գումարը կարող է տրամադրվել ժամը 13:00-ի սահմաններում, ինչպես նաև բիզնես վարկի հետ կապված խորհրդատվություն է ունեցել: Դրանից հետո հեռախոսազրույց է ունեցել մոր հետ և հայտնել, թե երբ կարող է գումարը ստանալ, որից հետո` ժամը 16:00-ի 17:00-ի սահմաններում, հստակ ժամը չի հիշում, բանկից Հայկուհին զանգահարել ու հայտնել է, որ Կատյա Խաչատրյանն ողջ գումարը ստացել ու հեռացել է բանկից և իրեն հորդորել է տուն գնալ, քանի որ Կ.Խաչատրյանը շատ լարված և անհանգիստ վիճակում էր: Բացի այդ, Հայկուհին հայտնել է, որ շուրջ 20 րոպե է զանգահարում են մորը, սակայն վերջինս հեռախոսազանգերին չի պատասխանում: Իր հարցին, թե անհանգստության պատճառն ինչում է կայանում, բանկի աշխատակիցն ասել է, որ ուղղակի մտահոգված է: Գնալով տուն` շենքի շքամուտքի մոտ տեսել ոստիկանների, որից հետո ոստիկաններից տեղեկացել է, որ մոր` Կատյա Խաչատրյանի վրա հարձակվել և հափշտակել են ավանդի ողջ գումարը` շուրջ 15.800.000 ՀՀ դրամը: Մոր դեմքը վնասված էր` ամբողջությամբ կապտած, ինչպես նաև ատամներն էր ջարդվել: Տեղեկացել է նաև, որ գումարը ստանալու օրը մայրը մտել է նաև «ՎՏԲ Հայաստան» բանկի դիմացի «Արդշին» բանկ և ծանոթացել ավանդի պայմաններին:
Նշել է նաև, որ մորը` Կատյա Խաչատրյանին, դեպքից հետո վիրահատել են, քանի որ կոտրվածքներ է ունեցել, որի գումարները կազմել է մոտ 800.000 ՀՀ դրամ: Բոլոր վճարումները կատարել է ինքը:
Նշել է նաև, որ երբ իրեն «ՎՏԲ-Հայաստան» բանկից զանգահարել են և ասել, որ գնա տուն, այդ ժամանակ չի իմացել, թե ում հետ է խոսում, սակայն հետագայում մտաբերել է, որ իր հետ խոսացողը մասնաճուղի աշխատակից Հայկուհին էր:
-Վկա Ֆլորա Աշոտի Խաչատրյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդել է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշել է, որ աշխատում է «ՎՏԲ Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի Կոմիտասի մասնաճյուղում, զբաղեցնում է ավագ մասնագետի պաշտոնը և իրականացնում է հաճախորդների սպասարկում: Աշխատանքի բերումով ճանաչում է Կատյա Խաչատրյանին, ով բանկի մշտական հաճախորդներից է և վերջինին հիմնականում ինքն է սպասարկել: Կատյա Խաչատրյանը բանկում ավանդներ է ունեցել և վերջին ավանդի գումարը կազմել է մոտ 15.000.000 ՀՀ դրամ, որի ժամկետը լրացել է 2017 թվականի հունվարի 19-ին: Նշված օրը Կատյա Խաչատրյանը ներկայացել է բանկ և հայտնել է, որ ցանկանում է փակել ավանդային հաշիվը, քանի որ բանկի սահմանած տոկոսներն նրան չեն գոհացնում: Նշել է նաև, որ մտադիր է գումարը ստանալուց հետո այն ավանդադնել «ՎՏԲ Հայաստան» բանկի դիմացի մասում գտնվող «Արդշին» բանկում: Նշել է նաև, որ նշված գումարով պետք է տարածք գնեն: Ինքը պարզաբանել է, որ եթե հիմա ավանդային հաշիվը փակի, ապա կանխիկ գումարը բանկը կկարողանա տրամադրել միայն 2017 թվականի հունվարի 20-ին, քանի որ բանկում միանգամից այդքան խոշոր գումար չի պահվում: Հաջորդ օրը` 2017 թվականի հունվարի 20-ին` ժամը 14:00-ի սահմաններում, ժամը հստակ չի հիշում, Կատյա Խաչատրյանը գալով բանկ, մոտեցել է սպասարկման 4-րդ պատուհանին, որտեղ ինքն է հաճախորդներին սպասարկում, որտեղ էլ Կատյա Խաչատրյանին է տվել ավանդային հաշվի գումարից որոշակի գումար, սակայն հստակ չափը չի հիշում, ով գումարը հաշվել և վերցրել է, որից հետո Կ.Խաչատրյանին հրավիրել է սրահի պատասխանատու Հայկուհի Աթոյանի 1-ին պատուհանի մոտ, որը մնացածներից փոքր-ինչ առանձնացված է, որտեղ վերջինի ներկայությամբ Կատյային փոխանցել է գումարի մնացած մասը` 15.000.000 ՀՀ դրամը: Այնուհետև, Կ.Խաչատրյանը, հաշվելով գումարը, այն վերցրել և հեռացել է բանկից:
Նշել է, որ Կ.Խաչատրյանն իրեն պատմել է, որ վատ երազ է տեսել տղայի հետ կապված և անհանգիստ էր և վախեցած էր: Կ.Խաչատրյանը 15.000.000 ՀՀ դրամը ստացել «ՎԻՊ» հաճախորդների համար նախատեսված սենյակում, գումարը ստանալու ժամանակ բանկում այլ հաճախորդներ կային:
Գումարը ստանալուց և գնալուց ժամեր անց Կ.Խաչատյանն եկել է բանկ և ասել, որ իր վրա հարձակվել ու ողջ գումարը գողացել են, սակայն մանրամասները չի հայտնել, իսկ ինքն էլ ոչինչ չի հարցրել: Այդ ժամանակ նրա թևը եղել է կապված վիճակում, իսկ դեմքն էլ վնասված էր:
Նշել է նաև, որ Կ.Խաչատրյանը, բանկ գալով կտրոն է ստացել, հերթագրվել, որից հետո միայն մոտեցել է իրեն: Քանի որ բանկի մասնաճյուղում մեծ գումար չի պահվում, ուստի մեծ գումար ստանալու դեպքում հաճախորդը պատվիրում է գումարը և հաջորդ օրը 14:00-ից հետո ստանում է պատվիրված գումարը: Մեծ գումարներ պատվիրելու դեպքում կարող է նաև իմանան մասնաճուղի կառավարիչը, գանձապահը, ինչպես նաև այն աշխատակիցը, ում դիմել է հաճախորդը: Կ.Խաչատրյանի կողմից 15.000.000 ՀՀ դրամ գումար պատվիրելու մասին հայտնել է միայն կառվարիչին և այլ անձ չի հայտնել:
«ՎԻՊ» հաճախորդների համար նախատեսված սենյակում Կ.Խաչատյանի կողմից գումարը ստանալու պահին չի հիշում սենյակի դռան մոտ այլ հաճախորդներ կուտակված են եղել են, թե` ոչ և գումարը տեսել են, թե` ոչ: Սակայն հաճախորդներին սպասարկելու ժամանակ անկախ գործարքից, վերջիններին հորդորում են փոքր ինչ հեռավորություն պահել, որպեսզի չխոչնտոտեն աշխատանքին, բացի այդ, կանոնադրության մեջ իրենց պարտականության մեջ մտնում է հաճախորդներին թույլ չտալ, որպեսզի մեկը մյուսին խանգարի: «ՎԻՊ» սենյակը գտնվում է ընդհանուր միջանցքում, ինչպես նաև այդ սենյակը չորս կողմից փակված չէ, այլ կիսափակ վիճակ է գտնվում: Շուրջ չորս տարի է ճանաչում է Հայկուհի Աթոյանին, ով «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի կոմիտասի մասնաճուղի աշխատակիցներից է, ինչպես նաև այդ մասնաճուղի կառավարիչն է:
Գումարը ստանալու օրը Կ.Խաչատրյանը Հ.Աթոյանին անհանգստություն է հայտնել: Գումարը ստանալուց ժամեր անց Կ.Խաչատրյանն եկել է բանկ, ում վրա վնասվածքներ են եղել, սակայն անձամբ ոստիկանություն չի զանգահարել: Չի հիշում ծառայություններ առաջարկելիս, գումարը ստանալիս այդ օրը «իրաբանական ծառայություն ստանալու» մասին ծառայությունն առաջարկել է, թե` ոչ:
Նշել է նաև, որ «ԳՈԼԴ» քարտը լինում է թե վճարավոի, թե անվճար: Չի հիշում դեպքի օրը Կ.Խաչատրյանը 2.500 ՀՀ դրամն ինչի համար է վճարել, հնարավոր է, որ քարտը հանձնել է և քարտի սպասարկման համար պարք չգոյանալու համար վճարել է 2.500 ՀՀ դրամ:
-Վկա Աշոտ Վալտերի Աղաջանյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդել է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշել է, որ Դիլիջան քաղաքում ծանոթացել է Արմանի հետ, ում ազգանունը չի հիշում և անձնագրի մեջ վիզայի համար թույլատվություն ստանալուց հետո այն փոխանցել է Արմանին, որից հետո իրեն հրավիրել են ոստիկանություն: Արմանին նախկինում չի ճանաչել և վերջինի հետ ծանոթացել է Դիլիջան քաղաքում: 2017 թվականի հունվար ամսին հանդիպել Արմանը, խնդրել է իրեն անձնագիրը տրամադրել: Չկարողանալով մերժել Արմանին` նրա խնդրանքով անձնագիրում վիզա է խփել և տվել է նրան, որ կարողանա գնալ: Անձնագիրը տալուց նկարը չի փոխել, միայն տվել է անձնագիրը և սահմանը անցնելու հետ կապված չի օգնել, Կ.Խաչատրյանին չի ճանաչում:
Նշել է, որ Ա.Մելքոնյանին առաջին անգամ տեսել է Դիլիջան քաղաքում` ճանապարհին, երբ վերջինը մեքենայի վթարայինները միացրած կանգնած էր և ինքը տեսնելով, կանգնել է և օգնել, այնուհետև գնացել են, միասին մեքենայի մաս են բերել, վերանորոգել են և գնացել, որից հետո երկու օր անց քանի որ համարներով փոխանակվել էին, Արմանը զանգահարել է և խնդրել է հանդիպել: Ընդհանուր Ա.Մելքոնյանին հանդիպել է երեք անգամ, որի ընթացքում վերջինը հայտնել է, որ պետք է մեկնի ՌԴ:
Նշել է նաև, որ Արմանը Գևորգ անունով հարևան ունի, սակայն Գևորգն Ա.Մելքոնյանի հետ չի հանդիպել և ինքը Ա.Մելքոնյանի ազգականներին կամ ընկերներին չի ճանաչում:
-Վկա Հայկուհի Գագիկի Աթոյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդել է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշել է, որ 2011 թվականից աշխատում «ՎՏԲ Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ում, ներկայումս որպես գործառնական բաժնի պետ աշխատում է Կոմիտասի պողոտա 41 հասցեում գտնվող բանկի թիվ 2 մասնաճյուղում: Որպես բանկի հաճախորդ ճանաչում է Կատյա Խաչատրյանին: Չի ճանաչում ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանին:
Կատյա Խաչատրյանը «ՎՏԲ Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի իրեց մասնաճյուղում 15.863.000 ՀՀ դրամ ավանդ է ունեցել, որի ժամկետը լրացել է 2017 թվականի հունվարի 19-ին: Նշված օրը Կատյա Խաչատրյանը ներկայացել է բանկ և սպասարկման բաժնի աշխատակցին` Ֆլորա Խաչատրյանին խնդրել է փակել ավանդային հաշիվը, որն էլ կատարվել է, բացի այդ, պահանջել է իրեն կանխիկ հանձնել ողջ գումարը: Հաճախորդին չկորցնելու համար առաջարկել են նորից գումարը ավանդ դնել կամ այլ որևէ սպասարկման ծրագրից օգտվել, սակայն Կատյա Խաչատրյանը հրաժարվել է` նշելով, որ բանկի տոկոսը ցածր է, ցանկանում է գումարը մեկ այլ բանկում ավանդ դնել և անգամ կես տոկոս բարձր տոկոսադրույք առաջարկելու դեպքում ուրիշ բանկում ավանդ կդնի: Քանի որ ավանդի փակման օրը բանկը չի կարող մեկ միլիոն ՀՀ դրամից ավել միանգամից տրամադրել, նախ պետք է պատվիրել և հաջորդ օրն ինկասացիան բերում է պատվիրված գումարը: Կատյա Խաչատրյանի հարցին, թե երբ կարող է գալ և գումարը ստանալ, ինքը պատասխանել է, որ 2017 թվականի հունվարի 20-ին` ժամը 13:00-ից հետո հնարավոր կլինի այն տրամադրել: 2017 թվականի հունվարի 20-ին` առավոտյան, հստակ ժամը չի հիշում, Կատյա Խաչատրյանը զանգահարել ու հարցրել է` երբ կարող է գալ և գումարը ստանալ: Ժամը 15:00-ի սահմաններում Կատյան եկել է բանկ, որտեղ սպասարկման բաժնի աշխատակցուհի Ֆլորա Խաչատրյանից ի սկզբանե ստացել է որոշակի գումար` գումարի չափը այս պահին չի հիշում, իսկ գումարի մյուս մասը ստացել է 1-ին պատուհանի մոտից, որը գտվում է իր աշխատասեղանի անմիջապես կողքին, երկու դեպքում էլ գումարը առձեռն տվել է Ֆլորան, իսկ ինքը հետևել է խոշոր գումարի հանձման պրոցեսի պատշաճ կազմակերպմանը, սակայն հաշվելու պահին կամ տալուց ինքը չի եղել: Գումարի հիմնական մասը տրվել է 1-ին պատուհանի մոտ, քանի որ այն ավելի մեկուսացված է, քան մյուս պատուհանները: Դրանից հետ Կատյա Խաչատրյանը, վերցնելով գումարը, կրկին բանկի սրահում` 1-ին աշխատանքային պատուհանի մոտ, սկսել է հաշվել այն: Այդ ժամանակ նա դիմել է իրեն և հարցրել, թե ով է սրահում կանգնած հաճախորդը, ով կասկածելի է թվացել իրեն: Նայելով այդ անձին` նկատել է, որ դա բանկի մշտական հաճախորդներից է ու հանգստացրել է Կատյա Խաչատրյանին` ասելով, որ իրեն կասկածելի թվացող տղամարդը մշտական հաճախորդ է և կարող է հանգիստ լինել, վերը նշված անձը չի հանդիսացել ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանը: Ինքը տեղեկացված է եղել, թե ինչի համար է այդ հաճախորդը եկել ու նրան անձամբ ճանաչում է, քանի որ այդ տղամարդու նույնականացման քարտը մնացել էր պատճենահանող սարքի մեջ և բանկից են զանգահարել և կանչել, որ գա և վերցնի:
Գումարը հաշվելիս Կատյա Խաչատրյանը փոքր-ինչ վատ է զգացել, որի կապակցությամբ ինքը վերջինին ջուր է տվել, անգամ դեղորայք է առաջարկել: Կատյա Խաչատրյանը նշել է, որ անհանգիստ է, անգամ ինչ-որ երազի մասին է պատմել և տղայի համար անհանգիստ է եղել և վատ բան է կանխազգացել: Ինչին ի պատասխան ինքն առաջարկել է գումարը թողնել բանկում կամ որևէ մեկին կանչի և միասին գնան, սակայն վերջինը հրաժարվել է, ապա վերցնելով գումարը` հեռացել է: Մինչ գնալը Կատյա Խաչատրյանին առաջարկել է ճանապարհին զանգահարել ու զրուցել իր հետ, որպեսզի նա չվախենա, սակայն Կատյա Խաչատրյանը ասել է, որ հասնելուն պես կզանգահարի, քանի որ ոտքով 10 րոպեի ճանապարհ է գնալու: Դրանից հետո 20-25 րոպե անցնելուց հետո, անհանգստանալով, դիմել է բանկի կառավարչին և պատմել Կ.Խաչատրյանի` այդ օրվա հոգեվիճակի և իր անհանգստության մասին, զանգահարել է Կատյա Խաչատրյանի տան և բջջային հեռախոսահամարներին, սակայն նա հեռախոսազանգերի չի պատասխանել:
Նշել է նաև, որ գումարը ստանալու վերաբերյալ հայտն ուղարկում է գլխամաս` գումարի չափը նշելով, սակայն հայտի մեջ անվանական չի նշում, թե որ հաճախորդն է գումարը պահանջում: Նշված գումարի չափի և պատվերի մասին իմացել են ինքը, կառավարիչը և Ֆլորան` բանկի աշխատակիցը: Ըստ իրեն այլ անձինք բանկի աշխատակիցներից պետք է, որ չիմանային գումարի մասին: Ինկասացիան անձամբ ինքն է ստանում: Չի հիշում ինկասացիայից գումար ստանալու պահին է Կ.Խաչատրյանի հետ խոսացել, թե ստանալուց հետո, սակայն Կ.Խաչատրյանն է անձամբ զանգահարել, քանի որ արտոնյալ պայմանների հետ կապված հարց կար, որը կարող էր գլխամասից հաստատվեր և Կ.Խաչատրյանն ավանդը երկարացներ:
Նշել է նաև, որ Կ.Խաչատրյանը ստացել է 15.863.000 ՀՀ դրամ գումար` մեծամասնությունը հարյուր հազար դրամանիշներով էր, իսկ մնացածն իր հիշելով քսան հազարանոցներով:
Կ.Խաչատրյանը, երբ հետ է եկել բանկ, հայտնել է, որ գումարներն իրենից հափշտակել են և վերջինի դեմքի` քթի հատվածում վնասվածքներ կային, որոնք գումարը ստանալու ժամանակ բացակայում էին:
-Վկա Տիգրան Հակոբի Հարությունյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդել է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշել է, որ ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանին ճանաչում է գործի բերումով, քանի որ իր մեքենան վարձակալական հիմքունքներով` օրավարձով տվել է Արման Մելքոնյանին: Արման Մելքոնյանի կողմից մեքենան վարձակալական հիմքունքներով վերցնելու ժամանակ որևէ խնդիր չի առաջացրել, հնարավոր է մի օր գումարը չի տվել, սակայն հաջորդ օրը եկել է և վերադարձրել է գումարը: Պայմանավորվածության համաձայն 7 օրը մեկ անգամ Արմանը վճարել է վարձը, որը փոխադարձ համաձայնությամբ սահմանվել է օրական 6000 ՀՀ դրամ: 2018 թվականի հունվարի 20-ին` ժամը 21-ի սահմաններում Արմանը զանգահարել և հայտնել է, որ գումարը բերում է: Մոտ 30 րոպե անց վերջինը եկել է իր բնակարան և տվել 70.000 ՀՀ դրամ գումար, որից 54.000 ՀՀ դրամը վարձավճարն է եղել, իսկ մնացածը նախատեսված է եղել մեքենայի յուղը փոխելու համար, որից հետո Արմանն ասել է, որ Մեղրի է գնալու և մեքենան մի քանի օրով թողնելու է, որպեսզի անտեղի օրավարձը չվճարի և 5 օրից, երբ վերադառնա, մեքենան նորից կվերցնի: Դրանից հետո Արմանին այլևս չի հանդիպել: Հաջորդ օրը` առավոտյան, մեքենայի վերանորոգման հետ կապված զանգահարել և զրուցել է Արմանի հետ, ապա նույն օրը` ժամը 16:00-ի սահմաններում, երբ կրկին փորձել է զանգահարել վերջինին, որպեսզի տեղեկանա` որտեղ է մեքենայի տեխզննության կտրոնը` Արմանի համարը անհասանելի է եղել: Դրանից երկու օր անց իրեն զանգահարել և հրավիրել են ոստիկանության բաժին:
- Գևորգ Անդրանիկի Հովհաննիսյանը 2017 թվականի ապրիլի 8-ի ցուցմունքէ տվել, համաձայն որի բնակվում է Լոռու մարզի Տաշիր քաղաքի Շիրազի փողոց 25 հասցեում: 2016 թվականի հուլիսից զբաղվել է մասնավոր ուղևորափոխադրումներով: Դրանք իրականացրել է վարձակալած «Օպել Աստրա» մակնիշի, 23 SS 414 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով: 2017 թվականի փետրվարի 02-ին` ժամը 03:30-ի 04-ի սահմաններում, գտնվել է Տաշիր քաղաքի սկզբնամասում առկա գազալցակայանում, ավտոմեքենան կայանված է եղել լիցքակետում, իսկ ինքը սպասել է առկա սպասասրահում: Նույն ժամանակ լցակայան է եկել մի ավտոմեքենա, որի հաշվառման համարանիշները և մակնիշը չի նկատել, ապա կարճատև կայանումից հետո հեռացել է: Երբ դուրս է եկել սպասասրահից և մոտեցել իր ավտոմեքենային, նկատել է մի տղամարդու, ով ընդառաջ գալով հարցրել է` արդյոք իրեն Վրաստանի Հանրապետություն` Թիֆլիս քաղաք կարող է տանել, թե` ոչ: Վերջինին պատասխանել է, որ կարող է, ինչի դիմաց պահանջել է 20.000 ՀՀ դրամ: Փոխադարձ համաձայնության գալով` իրենք ուղևորվել են դեպքի «Գոգավան» սահմանային անցակետ: Հասնելով անցակետին` ներկայացրել է իր անձնագիրը, ապա անցնելով համապատասխան ստուգումը` առաջացել ու կայանել է մեքենան մինչև ուղևորը կգա: Տեսնելով, որ վերջինն ուշանում է, գնալով անցակետ` տեղեկացել է, որ իր ուղևորի անձնագրի հետ կապված խնդիր կա, անցակետի աշխատակիցները ստուգելիս են եղել վերջինի փաստաթղթերը, իսկ քիչ անց այդ անձին առհասարակ տեղափոխել են այլ սենյակ: Որոշ ժամանակ անց այդ անձին տեղափոխել են ոստիկանություն: Այնուհետև տեղեկացել է, որ իր ուղևորը գտնվել է հետախուզման մեջ, սակայն մանրամասը չի իմացել: Այդ անձին չի ճանաչել, անգամ անունը չի հասցրել ճշտել և վերջինի մասին այլ որևէ տեղեկություն չունի:
-Վկա Արմեն Աղաջանի Ապրեսյանը նախաքննության ընթացքում` 2017 թվականի հունվարի 20-ին ցուցմունք է տվել, համաձայն որի որևէ կոնկրետ տեղ չի աշխատում: Ընտանիքով ունեն մթերային խանութ, որն աշխատում է կնոջ ԱՁ «Աննա Սարգսյան» անունով: Նշված խանութը գտնվում է Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 49 թիվ 27/1 հասցեում: Ճանաչում է Կատյա Խաչատրյանին` որպես նշված խանութի հաճախորդ, վերջինը բնակվում է նշված շենքում, որտեղ գտնվում է խանութը: Այն շենքը, որտեղ ինքը բնակվում է և խանութի շենքը գտնվում են միմյանց կողքի` մոտ 8 մետր հեռավորության վրա: Խանութի մուտքը Մամիկոնյանց փողոցից է, իսկ շենքի հետևի հատվածից խանութը մուտք չունի: Իր խանութի մուտքի դռան հատվածում ունի թվով երկու տեսանկարահանող սարք, սակայն հետնամասում տեսանկարահանող սարքեր չկան: Իրենց շենքը 3 շքամուտքով է, իսկ խանութի շենքը 2 շքամուտքանի է: 8 մետր հեռավորություն ունենալը նշել է` նկատի ունենալով, որ իրենց շենքի միջև հեռավորությունը մոտավորապես այդքան է: 2017 թվականի հունվարի 20-ին` ժամը մոտավորապես 16:20-ից 16:30-ի սահմաններում, տանից դուրս գալով, գնացել է խանութ և իրենց շենքի պատի մոտից արդեն ցանկանում էր շրջանցեր, որպեսզի քայլեր դեպի Մամիկոնյանց փողոց` խանութի մուտքի մոտ, կողքի շենքի մոտից ձայներ է լսել: Տվյալ ձայները սկզբում թույլ էին լսվում և այնպես չէր, որ ինչ որ մեկն օգնություն կանչեր: Ինքը դրան այդքան էլ ուշադրություն չի դարձրել` մտածելով, որ երեխաները կարող է խաղալիս լինեն, սակայն դեռևս կիսով չափ էր թեքվել շենքի կողքը, երբ լսել է Կատյա Խաչատրյանի ձայնը, ով բղավեցլ է` «բռնեք», այդ ձայնի վրա պտտվել ու տեսել է Կատյային փորի վրա գետնին ընկած դիրքով և ինչ-որ տղամարդու, ում ձախ ձեռքին պայուսակ էր ու նա վազում էր: Այդ ամենը շատ արագ է ստացվել` վայրկյաններ և այդ տղամարդն այդ պահին, երբ ինքը նրանց նկատել է գտնվում էին իրենից մոտ 30-ից 35 մետր հեռավորության վրա: Կատյան ընկած էր գետնին կարմիր գույնի մեքենայի մոտ, որը կանգնած էր շենքի բակում: Ինքը տեսնելով դա վազել է այդ ուղղությամբ: Կատյան տեղից վեր է կացել և մինչև իր հասնելը ևս մեկ անգամ դեմքի հատվածով ընկել է աստիճանների վրա: Այդ աստիճանները գտնվում են շենքի դիմացի հատվածում: Այդ պահին ինքը հասել է Կատյային և հազիվ է իրեն պահել, քանի որ ինքն էլ էր ընկնում, այնուհետև շարունակել է վազել այդ տղայի հետևից: Այդ պահին, երբ ինքը հավասարվել է աստիճանների վրա ընկած Կատյային, արդեն մոտ 30-40 մետր իրենից առաջ էր և վազելով աստիճաններով դեպի պատի արանքով կորել է իր տեսադաշտից:
Ինքը վազել է նրա հետևից և երբ պատի արանքով դուրս է եկել բաց տեղանք, նայել է շուրջ բոլորը և այդ տղան արդեն տեսադաշտում չէր: Ինքը այդ արանքից դուրս գալով` այդ տղային տեսադաշտում չի տեսել, սակայն այդ հատվածում աջ անկյունի դեղատան հավաքարարը բարձր անիծում էր այդ տղային և ինքը նրանից հարցրել է, թե նա որ կողմ է վազել, նա իրեն մատնացույց արեց «դիքը», որը տանում է դեպի Գենացվալեի ուղղությամբ և ասել է, որ այդ ուղղությամբ է վազել այդ երիտասարդը: Ինքն այլևս նրան չի հետապնդել և վերադարձել է նույն ուղղությամբ ինչ եկել էր և պատի մոտի արանքում առկա խողովակների մոտ ընկած տեսել է սև գույնի կանացի պայուսակը, որը բաց է եղել շղթայի հատվածից, այն վերցրել և եկել է Կատյայի մոտ, ով ընկած էր հենց նույն տեղում, որտեղ վազելուց ընկել է: Մոտենալով Կատյային` օգնել է նրան բարձրանալ, նա իրեն ասել է, որ փողերը տարան, վազեն նրա հետևից, ինքը նրան ասել է, որ արդեն ուշ է չի հասնի, նա փախել է, սակայն Կատյան պնդել է, որ վազեն և երկուսով նույն ուղղությամբ մոտ 100-150 մետր վազել են մինչև նախկին գնացքի գծերի մոտ, սակայն որևէ մեկին չեն տեսել և մոտեցել են մոտակայքում գտնվող ոստիկանության հենակետին և հայտնել կատարվածի մասին:
Երբ ինքը եկել է և Կատյային օգնել է բարձրանալ, վերջինն իրեն ասել է, որ ձեռքն է կոտրել և նրա դեմքն արյունոտված էր, սակայն իր կարծիքով նա ընկնելուց է դեմքով հարվածել գետնին, քանի որ շատ վատ դիրքով է ընկել աստիճանների վրա: Դրա համար էլ հենակետի ոստիկաններին ինքը խնդրել է շտապօգնություն կանչել: Ինքն այդ տղայի դեմքը չի տեսել, նա կլիներ միջին տարիքի, մոտ 170-ից 180 սմ հասակով: Կարծում է միջին տարիքի կլիներ, քանի որ վերջինը շատ արագ էր վազում և ինքը չէր կարողանում վազել նրա հետևից: Նրա հագին առկա հագուստները մանրամասն նկարագրել չի կարող, սակայն կարող էր ասել, որ նրա գլխին սև գույնի կամ մուգ գույնի սևին մոտ ձմեռային գլխարկ էր, սև գույնի ձմեռային բաճկոն, տաբատը նկարագրել չի կարող, սակայն նույնպես մուգ գույնի էր: Ինքը նրա վրա այդքան ուշադրություն չի կարողացել դարձնել, քանի որ ամեն ինչ շատ արագ է տեղի ունեցել և Կատյայի ընկնելուց իր ուշադրությունը շեղվել է Կատյայի վրա: Երբ ոստիկանական հենակետի մոտ էին, Կատյան ասել է, որ ոստիկանություն դիմեն, քանի որ 15.000.000 ՀՀ դրամ գումար են տարել հետո արդեն ցույց է տվել բանկի չեկը և ասել, որ բանկից է ստացել և տուն գնալիս է եղել: Հենց ոստիկանական հենակետի մեջ բացել է պայուսակը և ասել, որ դրա մեջ կա 8.000.000 ՀՀ դրամ, որը չեն գողացել: Հետո եկել է Կատյայի տղան և ասել, որ բանկից զանգել են իրեն և հարցրել, թե մայրը հասել է տուն, թե` ոչ: Նշել է, որ ցուցմունքում հայտնել է դեղատան մասին, սակայն դեղատան տեղը սխալ է նկարագրել. դեղատունը գտնվում է իր խանութի անմիջապես կողքին, այդ կնոջը ինքը գիտի որպես դեղատան հավաքարար, ով այդտեղ է աշխատում մոտ 4-5 ամիս, նրա անուն ազգանունը կամ տվյալները չգիտի, մոտ 65-ից 70 տարեկան կին է կարճ կտրած մազերով, այլ հատկանիշներ նշել չի կարող, նիհարավուն կազմվածքով փոքրամարմին կին է: Իրեն հայտնի է այսքանը: Կատյային ճանաչում է որպես խանութի հաճախորդ և գտնվում է նորմալ հարաբերությունների մեջ: Ավելացնելու այլ բան չունի:
Երբ տանից իջել է միայնակ է եղել, իր հետ այլ մարդ չի եղել, մոտակայքում նույնպես այլ անձիք չկային:
Երբ լսել է Կատյայի ձայնը, ով բղավում էր բռնեք, վազել է այդ ուղղությամբ, այլ անձինք չկային, ինքն ուշադրություն չի դարձրել, թե պատուհանից մարդ նայում էր, թե` ոչ, սակայն լսել է մի տղամարդու ձայն շենքից, ով ինչ որ բան է բղավել, սակայն չի լսել, թե ինչ և չի նայել այդ ուղղությամբ ու չի կարող ասել, թե որ հարկի բնակարանն էր:
Ինքը որևէ մեքենա կամ այլ անձի բացի հավաքարարից չի տեսել, երբ դուրս է եկել պատի արանքից, այդ տղան ինչպես նշել է իր տեսադաշտում չէր արդեն, սակայն երբ ինքը նրան տեսել է շենքի մոտից վազելուց նա միայնակ էր:
Այդ տղան որևէ ձայն չի հանել, կազմվածքի մեջ որևէ արտառոց բան չի նկատել, միջին կազմվածքով կլիներ` ոչ շատ գեր էր ոչ շատ նիհար, այլ հատկանիշներ նշել չի կարող:
Ձայնը լսելով, շրջվել և տեսել է, որ Կատյան արդեն ընկած էր կարմիր մեքենայի մոտ, փորի վրա, ձեռքերն առաջ պարզած դիրքով և անմիջապես վեր է կացել և վազել է նշված տղայի հետևից և մեկ անգամ էլ ընկել է աստիճանների վրա` կրկին դեմքով դեպի գետնին: Բռնված էր աստիճանների բռնակներից աջ կողմով և սայթաքել է և սառույցի վրա մեջքի հատվածով, շրջվել է ձախ կողմով և դեմքով ընկել է աստիճանների վրա, ինքը հասել է նրան և ինչպես ցուցմունքով նշել է քիչ էր մնում` ինքն էլ ընկներ աստիճանների վրա և ընկած Կատյայի վրայով թռնելով` վազել է այդ տղայի հետևից, այսինքն թռել է Կատյայի ոտքի վրայով և շրջանցել է նրան, որպեսզի վազի այդ տղայի հետևից: Նրա դեմքը արյունոտ էր, որը նկատել է, երբ հետ է վերադարձել, մինչ այդ ուշադրություն չի դարձրել և չի կարող ասել, թե երբ է ստացել այդ վնասվածքը, սակայն երկրորդ անգամը, այսինքն` աստիճանների վրա նա շատ վատ դիրքով ընկել է և կարծում է, որ այդ պահին դեմքով հարվածած կլիներ գետնին:
Երբ վերցրել է պայուսակը, այն բաց էր շղթայի մասից, դրա մոտ գետնին թափված կային մոտ 4-5 հատ 5000 ՀՀ դրամանոց, ինչ որ մանր առարկաներ, բաց գույնի ցելոֆանե տոպրակ էր, որի մեջ ինչ-որ բան կար, սակայն չի կարող ասել, թե ինչ, այդ ամենը հավաքել է և լցրել պայուսակի մեջ և մոտեցել Կատյային, ով ընկած էր և նույն դիրքով, մնացել էր և իրեն ասել է, որ փողերը տարել են: Այդ ժամանակ պայուսակն իր ձեռքն էր, երկու կանթերից բացել է և ասել, որ նայի ոնց որ փողերը մեջն են չեն տարել միայն պորտմանը չկա, նկատի ունենալով այդ 4-5 հատ 5000 դրամանոցները, սակայն Կատյան իրեն ասել է, որ պայուսակի մեջ այլ գումար է եղել, հետո ինքը օգնել է և նա բարձրացել է ու պայուսակը հանձնել է նրան: Իրեն հայտնի է այդքանը, ավելացնելու այլ բան չունի:
-Դատաբժշկական գիտագործնական ՊՈԱԿ փորձագետ Ռ.Վարդանյանը 30.01.2017թ. թիվ 0142 դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության շուրջ պարզաբանումներ տալով` դատավարության մասնակիցների հարցերին պատասխանելով նշել է, որ իր կողմից տված եզրակացությամբ Կ.Խաչատրյանը ստացել է քթի վնասվածք, ատամների կոտրվածք, որը եղել է վայր ընկնելու հետևանքով և հնարավոր է ընկնելուց և այդպիսի վնասվածքներ ստանլուց հետո անմիջապես վեր կենալ և վազել, քանի որ դեպքեր են եղել սրտի վնասվածքով վազել են շուրջ հարյուր մետր, անգամ հրազենային վնասվածքից հետո է հնարավոր վազել:
Կ.Խաչատրյանն ուներ ծնկահոդերի հատվածում վնասվածք` արյունազեղում, որոնք շատ բնորոշ են վայր ըննելու հետևանքով առաջանալու և կար նաև դեմքի հատվածում` առավելապես ձախ հատվածում, ակնակապիճային քթի մեջք ակնակապճային խոր արյունահավաք, որի առաջացումը վայր ընկնելուց հնարավոր չէ, քանի որ մարդու անատոմիական կառուցվածքը թույլ չի տալիս վայր ընկնելու հետևանքով վնասել այդ օրգանը, ակնակապիճը պահպանված հատվածում է գտնվում և ընկելու հետևանքով նման վնասվածք նման հատվածում չէր կարող առաջանար: Ընկնելու հատվածում վայր ընկնելու հետևանքով վնասվածքները կարող էին լինեին քթի կամ ճակտային հատվածում` այն էլ քերծվածքների տեսքով: Չի կարող աչքի մեջ վայր ընկնելուց բան մտնի ու թշի հատվածը չվնասվի: Եթե չունենար արյունազեղում, այլ քերծվածք կարելի էր կարծել, որ վայրը ընկնելու հետևանքով է առաջանում, իսկ Կ.Խաչատրյանի վնասվածքներն առաջացել են բութ գործիքի հարվածից: Արմուկով հարվածելով դեմքին միանշանակ հնարավոր է, որ կարող է նման վնասվածք առաջանալ:
-Վկա Քրիստինե Միքայելի Հակոբյանը դատաքննության ընթացքում ներկայացրել է իր և Արման Մելքոնյանի անվամբ տրված ԱԱ թիվ 012276 ամուսնության վկայականի պատճենը, համաձյան որի` Արման Մելքոնյանը և Քրիստինե Հակոբյանն ամուսնացել են, որի մասին ամուսնության վերաբերյալ ակտերի գրանցման գրքում 23.11.2004 թվականին կատարվել է թիվ 506 գրանցումը և օգտվելով իր դատավարական իրավունքից` հրաժարվել է ցուցմունք տալ իր մերձավոր ազգական հանդիսացող ամուսնու` Արման Մելքոնյանի դեմ:
-Հրապարակված և հետազոտված հաղորդում ընդունելու մասին 20.01.2017թ. թիվ 005023 արձանագրության համաձայն`Կատյա Հայկազի Խաչատրյանը /ծնված 24.09.1961թ. բնակվում է ք.Երևան Մամիկոնյանց 49 շենք, բն. 4/ հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2017 թվականի հունիսի 20-ին` ժամը 16:00-ից մինչև 16:30-ն ընկած ժամանակահատվածում, անհայտ անձը Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 49 շենքի շքամուտքում մոտենալով իրեն` հրել և քաշքշելով հափշտակել է իր ձեռքի պայուսակը, որի մեջ եղել է իր կողմից ստացված գումարը, այնուհետև հետապնդել է այդ անձին, ընթացքում երկու անգամ վայր է ընկել: Իրեն պատճառված վնասի չափը կհայտնի լրացուցիչ: Հաղորդումը իր փոխարեն, իր խնդրանքով գրեց ՀՀ ոստինաության աշխատակիցը:
-Հրապարակված և հետազոտված դեպքի վայրի զննության մասին 2017 թվականի հունվարի 20-ի արձանագրության համաձայն` դեպքի վայր է հանդիսանում Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 49 շենքի դիմացի հատվածը: Շենքը երկու մուտքանի է: Մուտքը գտնվում է բակի կողմից: Մուտքն ունի երկաթյա դուռ, որը գտնվում է բաց վիճակում: Մուտքի դռնից ներս առկա է մոտ 3x6 մետր չափերի շքամուտք, որի ձախ հատվածում առկա է երկու հատ աստիճան` դեպի վայր տանող` դեպի վերելակ: Վերելակի հարևանությամբ պատին ամրացված է գազահաշվիչ և ձախ պատին ամրացված է էլետրահաշվիչների համար նախատեսված պահարան: Առաջին և երկրորդ հարկի միջնամասում դիմացի պատի վերևի ճակատային հատվածում տեղադրված է սենսորով աշխատող լույս: Ըստ դեպքի վայրի զննության մասնակից Կատյա Խաչատրյանի հայտարարության նկարագրված աստիճանահարթակում հանցագործն իր հետևի մասից մոտենալով կանգնել է իր առջև և փակել ճանապարհը, որից հետո բռունցքով հարվածել է իր դեմքին, որից հետո քաշելով խլել է իր ձեռքի պայուսակը և դեպի մուտքի դուռ դիմել փախուստի: Հարվածելու հետևանքով իր պրոտեզե ատամները կոտրվել են: Աստիճանահարթակի առաջին աստիճանի միջնամասի հատվածում մոտ 15 սմ հեռավորության վրա առկա է պրոտեզ ատամի ջարդված հատված: Նույնանման ատամի կտոր առկա է աստիճանահարթակի երկրորդ աստիճանի աջ կողմում` պատի տակ: Նշված ատամների կտորները վերցրվեցին փաթեթավորվեցին մեկ փաթեթում և կնիքվեցին ՀՀ ՔԿ թիվ 280 կնիքով:
Փախուստից հետո դեպքի վայրի մասնակից Կատյա խաչատրյանը հետապնդել է հանցագործին: Մուտքի դիմաց կայանված է « Հոնդա» մակնիշի 15 TT 100 համարանիշի կարմիր գույնի մեքենա: Շքամուտքում և աստիճանահարթակին արնանման հետքեր չեն հայտնաբերվել: Ըստ Կ.Խաչատրյանի հայտարարության` նշված ավտոմեքենայի հետնամասում հանցագործին հետապնդելու ժամանակ իր ոտքը սայթաքել է և վայր է ընկել գետնին, որի ժամանակ վնասվել է աջ ձեռքը: Շենքի ճակատային հատվածում դեպի մուտքն ուղղված պատին ամրացված է տեսանկարահանող սարք: Նշված մեքենայի հետնամասից փորձագետը վերցրեց արնանման հետքեր, որոնք փաթեթավորվեցին մեկ փաթեթում և կնիքվեցին ՀՀ ՔԿ թիվ 280 կլոր կնիքի դրոշմով: Ավտոմեքենայից ձախ առկա է խաղահրապարակ, որի մեջտեղի հատվածում` 1 մետր բարձրությունով երկաթյա ցանկապատերով առկա է 1.5 մետր լայնությամբ հետյոտների համար նախատեսված ճանապարհ, որը սկսվում է շենքի դիմացի հատվածից և տանում է դեպի ներքև: Նշված ճանապարհի միջնամասում առկա է աստիճաններ: Մասնակցի հատարարությամբ մեքենայի մոտ ընկնելուց հետո կանգնել է ոտքի, շարունակել է հետապնդել հանցագործին և վազել նշված ճանապարհով, որի ընթացքում աստիճաններից իջնելուց հետո ոտքը սայթաքել է և դեմքով կրկին ընկել գետնին` ձեռքերով հպվելով գետնին: Նշված հատվածից` ձյան վրայից փորձագետի կողմից վերցրվեցին արնանման հետքեր, մառլայի խծուծով, որը փաթեթավորվեց մեկ փաթեթում և կնիքվեց ՀՀ ՔԿ թիվ 280 կլոր կնիքի դրոշմով: Նշված հատվածից ներքև ճանապարհի աջ ու ձախ հատվածներում առկա է մոտ 2 մետր բարձրության քարե պատ, որից հետո ճանապարհը ավարտվում է և առկա է բաց տեսարան: Մասնակցի հայտարարորւթյամբ երկրորդ անգամ ընկնելուց հետո հանցագործը կորել է իր տեսադաշտից, չի տեսել, թե որ ուղղությամբ է փախել, իսկ քարե պատի աջ կողմում` պատի տակից հայտնաբերվել էր պայուսակը, որի միջից բացակայել է 15.000.000 ՀՀ դրամ գումար:
-Հրապարակված և հետազոտված «ՎՏԲ-Հայաստան» բանկի կողմից տրված 19.01.2017թ. վճարման հանձնարագրերի և վճարման օրդերի պատճենների համաձայն` «ՎՏԲ-Հայաստան» բանկի թիվ 2 մասնաճուղից ավանդատու Կատյա Հայկազի Խաչատրյանն իր ավանդը մարել է և բանկից կանխիկ ստացել է 15.863.351.20 (տասնհինգ միլիոն ութ հարյուր վաթսուներեք հազար երեք հարյուր հիսունմեկ) ՀՀ դրամ:
-Հրապարակված և հետազոտված դեպքի վայրի զննության մասին 2017 թվականի հունվարի 21-ի արձանագրության համաձայն` դեպքի վայրի զննության մասնակից` գործով տուժող Կատյա Խաչատրյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Կոմիտասի 41 հասցեում գտնվող « ՎՏԲ-Հայաստան» ՓԲԸ մասնաճուղը: Հայտարարել է, որ 2017 թ-ի հունվարի 20-ին նշված մասնաճուղից ստացել է 15.000.000 ՀՀ դրամ գումար: Նշված մասնաճուղը գտնվում է Կոմիտասի պողոտայի երթևեկելի հատվածից հեռավորության վրա` Կոմիտաս 41 շենքի առաջին հարկում: Մուտքը գտնվում է Կոմիտաս պողոտայում, բակի մուտքի կողմից բանկի դուռը և ճակատային հատվածը թափանցիկ ապակեպատ և թափանցիկ է: Դռնի մուտքի մոտից աստիճաներ են: Զննության մասնակիցը հայտնել է, որ գումարը բանկից ստանալով, դրել է պայուսակը և դուրս եկել մասնաճուղից ու գնացել դեպի Կոմիտասի 39 շենք, այնուհետև մատնացույց անելով նշված շենքի ետնամասը` հայտարարել է, որ շենքի բակի կողմով բարձրացել է բակում առկա աստիճաններով դեպի բակի ավտոտնակներ, ապա դրանից դուրս է եկել Վրացական փողոցով, աջ մուտքով «Բեռգեռ» ընկերության դիմացով գնացել է մինչև Մ.Միկոյան փողոց, անցումով անցել է Մ.Միկոնյանց փողոցի մյուս մայթը, մտել է «Ռոստովյան-Դոն» սուպերմարկետ, այնտեղ առևտուր կատարել, ապա սուպերմարկետի փողոցով մայթով գնացել է դեպի Մամիկոնյանց 60/1 հասցեում գտնվող «Ասպար Արմս» ընկերության գրասենյակ: Կ.Խաչատրյան մոտ 50 մետր չհասած նշված գրասենյակ մատնացույց արել է, որ նշված վայրից անցել է Մամիկոնյանց փողոցի մյուս մայթ և այդ մայթով ավտոլվացման կետի դիմացով գնացել է մինչև Մամիկոնյանց 49 շենք, ապա բակի աստիճաններով իջել է շենքի կողքով, մտել է նշված շենքի բակ, գնացել մինչև շենքի առաջին մուտք, բարձրացել մուտքի աստիճաններով, շքամուտքի դռնից մտել է ներս, ապա աստիճաններով բարձրացել է առաջին և երկրորդ հարկերի միջնամասում գտնվող աստիճանահարթակ, որտեղ անհայտ անձն իր մոտից բացահայտ հափշտակել է իր պայուսակը և դիմել փախուստի: Նա հետապնդել է հանցագործին և իջնելով աստիճաններով` դուրս է եկել շքամուտքի դռնից, իջել է դեպի շքամուտք տանող աստիճաններով, թեքվել է ձախ և մատնացույց անելով շենքի բակում կայանած կարմիր հույնի «Հոնդա» մակնիշի 15TT101 համարանիշի մեքենայի հետնամասը հայտնել է, որ նշված վայրում սառույցի վրա սայթաքել և վայր է ընկել` վնասելով աջ ձեռքը, ապա ոտքի կանգնել և նշված մեքենայի անմիջական հարևանությամբ գտնվող հետյոտնի ճանապարհով իջել ներքև և մատնացույց անելով նշված ճանապարհի վերջնամասում գտնվող աստիճանները` հայտարարել է, որ իջել է դրանցով ապա մատնացույց անելով դրանց դիմացի հատվածում գտնվող ճանապարհը, որը երկու կողմից պատված է մոտ 3 մետր բարձրության քարե պարիսպներով, հայտնել է, որ այդ ճանապարհի միջնամասում՝ կոնկրետ մատնացույց անելով հատվածը, կրկին վայր է ընկել, որից հետո այլևս հանցագործին չի հետապնդել և չգիտի, թե նա որ ուղղությամբ է փախել։ Շարունակելով դեպքի վայրի զննությունը` պարզվել է, որ ճանապարհը դուրս է բերում դեպի բաց տարածություն։ Ճանապարհից դեպի ձախ առկա է ճանապարհ, որը տանում է դեպի բնակելի շենքերը, իսկ դեպի աջ տանող ճանապարհը 15 մետրից ճյուղավորվում է դեպի աջ և ձախ։ Դեպի աջ գտնվում են ավտոմեքենաներ, իսկ դեպի ձախ ճանապարհը տանում է դեպի ներքև՝ բնակելի շենքի մոտ։ Դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերվել են երկու տեսանկհարանող սարքեր, որոնք ամրացված են Կոմիտասի 41 շենքի ճակատային հատվածում, մեկը «ՎՏԲ-Հայաստան» բանկի մասնաճուղի պատին, մյուսը` հարևանությամբ գտնվող «Հայք մոբաիլ»-ի պատին։ Երկու տեսանկարահանող սարքեր էլ հայտնաբերվել են նշված շենքի կողային հատվածում գործող հագուստի վաճառքի ճակտային հատվածում։ Մեկ տեսանկարահանող սարք «Բերգեռ» ընկերության գրասենյակի ճակատային պատին, երկու տեսանկարահանող սարքերը Վրացական և Մամիկոնյանց փողոցների խաչմերկում գործող խանութի ճակատային պատին, մեկ տեսանկարահանող սարք Մամիկոնյանց փողոցի անցումի մոտ գտնվող սյան վրա, երկու տեսանկարահանող սարք` Մամիկոնյանց 56 հասցեում գործող «Ռոստով-Դոն» սուպերմարկետի ճակատային հատվածում, երկու տեսանկարահանող սարքեր Մամիկոնյանց 41 հասցեում գործող «Դիալաբ» բժշկական կենտրոնի շենքի ճակատային մասում, երկու տեսանկարահանող սարք նշված բժշկական կենտրոնի հարևանությամբ գործող «Տոտո» բուքմեքերաին գրասենյակի ճակատային հատվածում, երկու տեսանկարահանող սարքեր Մամիկոնյանց փողոցում գործող ավտոլվացման կետի վրա, մեկ տեսանկարահանող սարք` Մամիկոնյանց 49 շենքի պատի՝ բակի կողմից։
-Հրապարակված և հետազոտված անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2017 թվականի հունվարի 25-ի արձանագրության համաձայն` թիվ 14100517 քրեական գործով վկա Տիգրան Հարությունյանին ճանաչման են ներկայացվել թվով 4 անձանց լուսանկարներ.
Տ.Հարությունյանը, ուսումնասիրելով լուսանկարները և մատնացույց անելով լուսանկարի մոտ, հայտարարել է, որ նայելով ներկայացված նկարները ճանաչել է դրանցից երրորդ համարի տակ փակցված նկարը, դա Արմանն է, ում իր մեքենան վարձով է տվել, նրան ճանաչել է ճաղատությունից, քթի, բերանի և աչքերի ձևից և ընդհանուր դիմագծերից, մյուս լուսանկարի անձին իրեն անծանոթ են։
-Հրապարակված և հետազոտված ՀՀ ոստիկանության ԵՔՎ Արաբկիրի բաժնից ստացված, որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի 41 հասցեում գտնվող թիվ 2 մասնաճյուղի, դրան կից գտնվող «Բարձեր» վաճառակետի, Վրացական և Մամիկոնյանց փողոցների խաչմերուկի տարբեր եզրերին գտնվող «Մայ մարկետ» և «Ռոստով Դոն» վաճառակետերի, Գրիբոեդով և Մամիկոնյանց փողոցների խաչմերուկում տեղադրված ՀՀ ՃՈ պատկանող, ինչպես նաև Մամիկոնյանց 49 շենքի վրա տեղադրված տեսախցիկների տեսագրառումների համատեղ զննության արձանագրությամբ, որոնց միջոցով ֆիքսվել է, թե ինչպես է Ա.Մելքոնյանը հիշյալ բանկում հետևում Կ.Խաչատրյանին, ապա դուրս գալով սրահից` արագ փոխում բաճկոնը և գլխարկ դնում, շարունակում է սպասել Կ.Խաչատրյանին բանկի մուտքի մոտ: Այնուհետև, հետևում է նրան Վրացական փողոցով դեպի Մամիկոնյանց փողոցը «Մերսեդես Բենց» մակնիշի, 34 CL 963 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով, այնուհետև Կ.Խաչատրյանի հետևից մտնում է Մամիկոնյանց 49 շենքի շքամուտք և վարկյաններ անց վազելով դուրս գալիս` ձեռքին բռնած կանացի սև գույնի պայուսակը, իսկ Կ.Խաչատրյանը հետապնդում է վերջինին:
-Հրապարակված և հետազոտված 2017 թվականի հունվարի 30-ին «ՄՏՍ-Հայաստան» ՓԲԸ-ից ստացված, որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված վերծանումների զննության արձանագրության համաձայն` պարզվել է, որ 2017 թվականի հունվարի 20-ին՝ ժամը 16:31:22-ին (Կ.Խաչատրյանի վրա ավազակայնի հարձակումը կատարվել է 20.01.2017թ.-ին՝ ժամը 16:30-ին) Ա.Մելքոնյանի 094-45-56-76 բջջային հեռախոսահամարը գործել է դեպքի վայրին անմիջապես հարակից՝ ք.Երևան Ա.Խաչատրյան 31/1 հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի սպասարկման տիրույթում:
-Հրապարակված և հետազոտված դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0142 եզրակացության համաձայն` Կ.Խաչատրյանի մարմնական վնասվածքները՝ աջ և ձախ ակնակապճային, քթի շրջանների փափուկ հյուսվածքների սալջարդի, արյունազեղման, ենթամաշկային արյունահավաքի, աջ բազկի, աջ և ձախ ծնկային հոդերի շրջանների քերծվածքների, արյունազեղումների, քթի ոսկրերի առանց տեղաշարժի կոտրվածքի, մեծ թմբկության պոկումային կոտրվածքով՝ աջ բազկոսկրի գլխիկի հոդախախտի ձևով, պատճառվել են՝ բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում, և պատճառել է առողջությանը միջին ծանրութեան վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը՝ 21 օրից ավելի: Մեծ թմբկության պոկումային կոտրվածքով՝ աջ բազկոսկրի գլխիկի հոդախախտն առանձին վերցրած պատճառել է առողջությանը միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով, աջ և ձախ ակնակապճային, քթի շրջանների փափուկ հյուսվածքների սալջարդը, արյունազեղումը, ենթամաշկային արյունահավաքը, քթի ոսկրերի կոտրվածքից տարանջատել հնարավոր չէ, որոնք պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ մնացած մարմնական վնասվածքներն` առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
-Հրապարակված և հետազոտված քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 2017 թվականի փետրվարի 4-ի արձանագրության համաձայն` քրեական գործով կասկածյալ Արման Մելքոնյանի ցուցմունքը` 20.01.2017թ. Կատյա Խաչատրյանի վրա կատարված ավազակային հարձակման և նրա առանձնապես խոշոր չափերի 15.863.000 ՀՀ դրամ գումարը հափշտակելու վերաբերյալ ճշտելու և ստուգելու նպատակով կատարվել է փորձարարություն։
Այդ նպատակով 34 TV 603 Հ/Հ «Մերսեդես Բենս» մակնիշի մեքենայով ք.Երևան Կոմիտասի 51ա հասցեում գտնվող Արաբկիրի քննչական բաժնից կասկածյալ Ա.Մելքոնյանի մատնացույց արած ճանապարհով՝ Կոմիտասի պողոտայով ժամանել է ք.Երևան Կոմիտասի 41 հասցեում գտնվող «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի մասնաճուղի մոտ։
Փորձարարությունը կատարվել է Ա.Մելքոնյանի նշած վայրում` ք.Երևան Կոմիտասի 41, Վրացական փողոցով Մամիկոնյանց 49 շենք, ապա դեպքի Կոմիտասի պողոտա:
Դեպքի վայրում՝ ք.Երևան Կոմիտասի 41 հասցեում գտնվող «ՎՏԲ-Հայաստան» բանկի մոտ կասկածյալ Ա.Մելքոնյանը հայտարարել է, որ 20.01.2017թ. հիշյալ բանկում նկատել է Կատյա Խաչատրյանին, ով բանկի դրամարակղից ստացել է 15.000.000 ՀՀ դրամ գումար, որոշել է այդ գումարը հափշտակել, այդ նպատակով գնացել Կոմիտասի 41 շենքի բակում կայանված իր մեքենայի մոտ, որի կայանման վայրը մատնացույց է արվել ընթերակաների և մասնակիցների ներկայությամբ, որից հետո երբ այդ կինը դուրս է եկել բակից, մեքենայում փոխել է իր վերարկուն, հագել իր մոտ առկա մյուս վերարկուն և դրել է գլխարկը, ապա իր մեքենայով սկսել է հետևել Կ.Խաչատրյանին։ Ա.Մելքոնյանը մատնացույց է արել Կոմիտասի պողոտայից դեպի Վրացական փողոցի ուղղությունը, ապա Մամիկոնյան-Վրաչական փողոցների խաչմերուկը` նշելով որ այդ կինը քայլել է նշված երթուղով։ Մամիկոնյանց-Վրացական փողոցների խաչմերուկում կասկածյալ Արման Մելքոնյանը մատնացույց է արել «Ռոստով-Դոն» կոչվող խանութը` նշելով, որ այդ կինը մտել է այդ խանութ, իսկ ինքը կայանել է մեքենան և սպասել վերջինին։ Այնուհետև մատնացույց է արել, թե որտեղ է կայանել մեքենան, ապա դուրս գալով` որոշել է կանգնել և սպասել, որ կինը դուրս գա խանութից։ Որից հետո, երբ այդ կինը դուրս է եկել, հետևել է նրան Մամիկոնյանց փողոցով դեպի Մամիկոնյանց-Մալխասյանց փողոցների խաչմերուկ։ Կայանելով մեքենան` ոտքով շարունակել է հետևել Կ.Խաչատրյանին։ Ա.Մելքոնյանը մատնացույց արած վերը նշված ճանապարհով հասել են ք.Երևան Մամիկոնյանց 49 շենքի մոտ, որտեղ կասկածյալ Ա.Մելքոնյանը մատնացույց է արել հիշյալ շենքի 1-ին շքամուտքը, որից հետո ներս մտնելով առաջին և երկրորդ հարկերի միջև գտնվող աստիճանահարթակը, որտեղ ինքը արագ մոտեցել է Կ.Խաչատրյանին և քաշելու եղանակով նրա ձեռքից վերցրել է պայուսակը և դիմել փախուստի` դուրս գալով շենքից։ Ընթերականների և մասնակիցների ներկայությամբ Ա.Մելքոնյանը մատնացույց է արել իր փախուստի ուղղությունը՝ որն անցնում է Մամիկոնյանց և Ա.Խաչատրյան փողոցների բազմաբնակարան շենքերի արանքով։ Միաժամանակ վերջինը մատնացույց է արել այն վայրը, որտեղ վայր է ընկել և Կ.Խաչատրյանից հափշտակած 15.000.000 ՀՀ դրամի կապոցները ցրվել են գետնին և ինքը միայն մի քանիսը շտապելով վերցրել է և փախել Կոմիտաս փողոցի կողմը: Ա.Մելքոնյանը ցույց է տվել այն վայրը, որտեղ դուրս գալով Կոմիտասի փողոց, նստել է տաքսի մեքենա և հեռացել:
-Հրապարակված և հետազոտված դատափաստաթղթաբանական փորձաքննության թիվ ՀՄ` 17-0269 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված «Աղաջանյան Աշոտ Վալտերի» անվամբ լրացված ՀՀ քաղաքացու AH0414010 սերիա-համարի անձնագիրը կատարված է տպարանային տպագրական եղանակով, իր կատարման եղանակով և լյումինիսցենտող պաշտպանական հատկանիշներով համապատասխանում է ՀՀ ստանդարտ թողարկման անձնագրի կատարման եղանակին և պաշտպանական հատկանիշներին, իսկ նույն անձնագրում առկա լուսանկարը իր դիրքային տեղակայումով, լուսանկարի եզրահատվածներում առկա միջթափանցիկ անցքերի շերտերի կառուցվածքային առանձնահատկություններով չեն համապատասխանում միմյանց, այսինքն «Աղաջանյան Աշոտ Վալտերի» անվամբ լրացված ՀՀ քաղաքացու AH0414010 սերիա-համարի անձնագրի 3-րդ էջում առկա լուսանկարը փոփոխված է:
-Հրապարակված և հետազոտված որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված, 2017 թվականի փետրվարի 02-ին անձանց և փաստաթղթերի հատուկ ստուգման ենթարկելու մասին թիվ 1/020203 ակտի համաձայն` ներկայացված Աշոտ Վալտերի Աղաջանյանի անվամբ ՀՀ քաղաքացու /AH0414010, 036-ի կողմից 05.09.2007թ-05.09.2017թթ./ անձնագրի ստուգմամբ հայտնաբերվել են ստորև նշված խախտումները.
Լամինացիոն շերտի բացման միջոցով լուսանկարի կրկնակի սոսնձում, պերֆորացիոն ծածկերի անհամապատասխանություն, լուսանկարի տակ հոլոգրաֆիկ նշանի տեղափոխում: Ինչի արդյունքում փաստաթուղթը վերցվել է, իսկ այն ներկայացրած անձի` Ա.Մելքոնյանի ելքը ՀՀ-ից արգելվել:
-Հրապարակված և հետազոտված որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված, Ա.Մելքոնյանի սահմանհատման վերաբերյալ պատմության համաձայն` վերջինի ելքը ՀՀ-ից «Գոգավան» սահմանային անցակետում կանխվել է 2017 թվականի փետրվարի 2-ին` ժամը 11:53-ին:
Հրապարակվել և հետազոտվել են նաև.
-Հրապարակված և հետազոտված որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված Ա.Մելքոնյանի կողմից Ա.Աղաջանյանի անվամբ կեղծված AH0414010 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը:
-Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին 2017 թվականի հունիսի 23-ի որոշումը, համաձայն որի թիվ 14100517 քրեական գործով իրեղեն ապացույց է ճանաչվել Կ.Խաչատրյանի կանացի պայուսակը և Աշոտ Վալտերի Աղաջանյանի անվամբ AH0414010 սերիական համարի կեղծ ՀՀ քաղաքցու անձնագիր և դրանք կցվել են քրեական գործին:
Անձին ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու մասին 2017 թվականի փետրվարի 02-ի արձանագրությունը, համաձայն որի Արման Մելքոնյանը « Գոգավան» սահմանային անցակետից կողոպուտ կատարելու կասկածանքով բերման է ենթարկվելու ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին։
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված ձև 8 տեղեկանքը, համաձայն որի Արման Գարիկի Մելքոնյանը Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.08.2002թ. դատավճռով ՀԽՍՀ քրեական օրենսգրքի 173-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է տուգանքի 60.000 ՀՀ դրամի չափով։
Քաղաքացիական կացության ակտերի գրանցման Արաբկիրի բաժնի կողմից տրված բաժնի կողմից տրված ԱԱN0 012276 ամուսնության վկայակաի պատճենը, համաձայն որի Արման Մելքոնյանը և Քրիստինե Հակոբյանն ամուսնացել են, որի մասին ամուսնության վերաբերյալ ակտերի գրանցման գրքում 23.11.2004թ. կատարվել է թիվ 506 գրանցումը:
Քաղաքացիական կացության ակտերի գրանցման Արաբկիրի բաժնի կողմից` Նատալի Արմանի Մելքոնյանի անվամբ տրված թիվ ԱԱN0 025474 ծննդյան վկայականի պատճենը, համաձայն որի վերջինը ծնվել է 09.01.2005թ., որի մասին ծննդյան վերաբերյալ ակտերի գրանցման գրքում 11.01.2005թ-ին կատարվել է թիվ 27 գրանցումը։ Հայրը հանդիսանում է Ամրան Մելքոնյանը, մայրը՝ Քրիստինե Հակոբյանը:
Քաղաքացիական կացության ակտերի գրանցման Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի կողմից` Գարիկ Արմանի Մելքոնյանի անվամբ տրված թիվ ԱԱN0 153244 ծննդյան վկայականի պատճենը, համաձայն որի վերջինս ծնվել է 10.06.2007թ., որի մասին ծննդյան վերաբերյալ ակտերի գրանցման գրքում 11.06.2007թ.-ին կատարվել է թիվ 345 գրանցումը։ Հայրը հանդիսանում է Ամրան Մելքոնյանը, մայրը՝ Քրիստինե Հակոբյանը։
Կենսաթոշակի թիվ 101217 վկայականի պատճենը, համաձայն որի Գարիկ Մելքոնյանին 06.06.2008թ.-ից անժամկետ նշանակվել է թոշակ /կենսաթոշակի տեսակը` տարիքային/:
ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության ՀՀ բժկասոցիալական փորձաքննության գործակալության թիվ թիվ 101218 տեղեկանքը, համաձայն որի Սվետա Մելքոնյանը հանդիսանում է 3-րդ խմբի հաշմանդամ, ախտորոշումը` ընդհանուր հիվանդություն` անժամկետ:
Նաիրի բժշկական կենտրոնի կողմից տրված 07.05.2013թ. տեղեկանքը, համաձայն որի Սվետա Մելքոնյանը ծնված 1948թ-ին, որ նա 07.05.2013թժին «Նաիրի» բժշկական կենտրոնում ստացել է նյարդաբանի կոնսուլտացիա: Ախտորոշում` աթերոսլերոզ էնցեֆալոպատիա, գիդոցեֆալատրոֆիկ համախտանիշ: Ողնաշարի տարածված օստեոխոնդրոզ:
Արաբկիր վարչական շրջանի «Արծրունի 90» համատիրությանա նախագահ-կառավարիչ Ա.Ելոյանի կողմից տրված տեղեկանքը, համաձայն որի Արման Գարիկի Մելքոնյանն առանց հաշվառման բնակվում է Վ.Վաղարշյան 18 շենքի 6-րդ բնակարանում։
«Սեփական տնատիրության սպասարկման տեղամասի» կողմից տրված տեղեկանքը, համաձայն որի Արման Մելքոնյանը առանց հաշվառման, փաստացի հանդիսանում է Արաբկիր 19 փողոցի թիվ 13 տան բնակիչը։
Երևանի քաղաքապետ Տ.Մարգարյանի 21.11.2014թ. թիվ 01/35/65549-4 վկայագիրը, համաձայն որի Գարիկ Արմանի Մելքոնյանը` ծնված 2007թ. ունի կրթության առանձնահատուկ պայմանների կարիք` խոսքի հնչյունահնչույթային թերզարգացում: Հիմք` Երևանի բժշկահոգեբանամանկավարժական գնահատման կենտրոնի 12.11.2014թ. եզրակացությունը և քաղ. Ք.հակոբյանի դիմումը:
«Երևանի բժշկահոգեբանամանկավարժական գնահատման կենտրոնի» տնօրեն Լ.Ասրյանի կողմից տրված եզրակացությունը, համաձայն որի Գարիկ Մելքոնյանն ունի կրթության առանձնահատուկ պայմանների կարիք: Ուսումնական հաստատությունները` հանրակրթական դպրոց, խոսքի խնդիրներ ունեցող երեխաների հատուկ դպրոց:
ՀՀ ԱՆ Բ.Ա.Ֆանարջյանի անվան ուռուցքաբանության ազգային կենտրոնի կողմից տրված էպիկրիզը և տեղեկանքը, համաձայն որի Կատյա Խաչատրյանի մոտ ախտորոշվել է Միզապարկի c-r:T1N0M0G1:

5.Առաջին ատյանի դատարանի իավական վերլուծությունը.

Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է.
«(…) Պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները` Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանի կողմից ավազակությունը՝ ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելը և ՝առանց սահմանված փաստաթղթերի կամ առանց պատշաճ թույլտվության Հայաստանի Հանրապետության պահպանվող պետական սահմանը հատելու փորձն, ապացուցված է, այսինքն` Արման Գարիկի Մելքոնյանը մեղավորությամբ կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներին, հետևաբար` վերջինը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի վերը հիշատակված հոդվածներով (համապատասխան մասով և կետով):
Նման հետևության Դատարանը հանգեց, հաշվի առնելով տուժողի, վկաների ինչպես դատաքննական, այնպես էլ նախաքննական ցուցմունքները, դատարանում հրապարակված և հետազոտված մյուս ապացույցները:
Անդրադառնալով պաշտպան Ա.Ալվանդյանի պաշտպանական ճառում բերված՝ իր պաշտպանյալ Ա.Մելքոնյանի կողմից կատարած արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմի առկայությունը հիմնավորող փաստական տվյալների բացակայության և նրա արարքը փաստացի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով վերաորակելու վերաբերյալ միջնորդությանը, դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է, ենթակա է մերժման, քանի որ պաշտպանական կողմի բերած՝ ամբաստանյալի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածով 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշների բացակայության պատճառաբանություններն ու հիմնավորումները հերքվել են դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցներով.
(…) Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություններ կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված վերոնշյալ ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը հաստատված է համարում, որ Արման Մելքոնյանը 2017 թվականի հունվարի 20-ին` ժամը 16:30-ին, Կատյա Խաչատրյանի առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով վերջինիս գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն իրականացնելու նպատակով կատարել է ավազակային հարձակում:
Այսպես.
Կատյա Խաչատրյանը 2017 թվականի հունվարի 20-ին <<ՎՏԲ Հայաստան բանկ>> ՓԲ ընկերության Երևան քաղաքի Կոմիտասի 41 հասցեում գտնվող մասնաճյուղից կանխիկ ստանալով 15.863.000 ՀՀ դրամ այն փաթեթավորել և տեղավորել է ձեռքի պայուսակի մեջ, որից հետո քայլելով ուղևորվել է դեպի տուն:
Արման Մելքոնյանը նշված բանկում նկատելով Կատյա Խաչատրյանի կողմից կանխիկ շուրջ 15.000.000 ՀՀ դրամ գումար ստանալու հանգամանքը, այն հափշտակելու դիտավորությամբ վերջինին հետևել է մինչև Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 49-րդ շենքի առաջին շքամուտքը, որտեղ հարմար պահ գտնելով` առաջին և երկրորդ հարկերի միջնամասում ավազակային հարձակում է կատարել Կատյա Խաչատրյանի նկատմամբ` արմունկով հարվածել է վերջինի դեմքին, կոտրել քթոսկրը` նրա առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս, և այդ կերպ կոտրելով տուժողի դիմադրությունը` հափշտակել է նրա մոտ գտնվող 15.863.000 ՀՀ դրամն ու դիմել փախուստի:
Բացի այդ Արման Մելքոնյանը վերը նկարագրված հանցավոր արարքը կատարելուց հետո Հայաստանի Հանրապետությունը լքելու նպատակով` քննությամբ չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել իրավունք վերապահող կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ, այն է Աշոտ Վալտերի Աղաջանյանի անվամբ և իր լուսանկարով ՀՀ քաղաքացու կեղծված անձնագիր, այնուհետև այն անձամբ օգտագործելով «Գոգավան» հսկիչ սահմանային անցակետում փորձել է առանց սահմանված փաստաթղթերի կամ պատշաճ թույլտվության լքել ՀՀ պետական սահմանը, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել` բռնվելով ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից:
Այսինքն, վերոնշյալ հետազոտված ապացույցներով Դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանը կատարել է ավազակություն՝ ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակելու նպատակով հարձակում, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, օգտագործել է ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ և ՝առանց սահմանված փաստաթղթերի կամ առանց պատշաճ թույլտվության փորձել է հատել Հայաստանի Հանրապետության պահպանվող պետական սահմանը:
(…) Ուսումնասիրելով ամբաստանյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, մասնավորապես այն, որ Արման Գարիկի Մելքոնյանը կատարել է ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության և առանձնապես ծանր հանցանքներ, որոնցից առանձնապես ծանրի համար նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը տասնհինգ տարի է, հանդիսանում է դատվածություն չունեցող անձ:
Ամբաստանյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով դիտվում է պատիժ նշանակելու պահին նրա խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երեխաների առկայությունը:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասով դատարանը որպես այդպիսին դիտում է Ա.Մելքոնյանի խնամքին թոշակառու ծնողների առկայությունը /մայրը հանդիսանում է 3-րդ խմբի հաշմանդամ/:
Արման Գարիկի Մելքոնյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասով, չկան:
Ամբաստանյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանի պատժատեսակը, պատժաչափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում վերջինի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանցագործությունների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, օրենքով պաշտպանվող շահը և գտնում է, որ պատժի նպատակները կիրականանան ամբաստանյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանի նկատմամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` ազատազրկում 9 (ինը) տարի ժամկետով`առանց գույքի բռնագրավման,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկում 9 (ինը) ամիս ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկում 3 (երեք) ամիս ժամկետով, նշանակելու պայմաններում:
Քանի որ ամբաստանյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանը կատարել է երեք դրվագով հանցագործություններ, ուստի վերջինի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 1-ին և 3-րդ մասերի կանոններով` հանցանքների համակցությամբ, որպիսի պայմաններում դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով Արման Գարիկի Մելքոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 10 (տաս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Ամբաստանյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանի կողմից պատիժը կրելու հարցը քննարկելիս, հաշվի առնելով վերջինի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, օրենքով պաշպանվող շահը, մասնավորապես այն, որ Արման Գարիկի Մելքոնյանի կողմից կատարած հանցագործությունները դասվում են սեփականության և կառավարման կարգի դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքին, ինչպես նաև, որ տվյալ պարագայում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կատարված հանցագործության հիմնական` անմիջական օբյեկտ է հանդիսացել անձի սեփականությունը, իսկ լրացուցիչ օբյեկտ է հանդիսացել մարդու առողջությունը, դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակները կիրականանան նշանակված պատիժը ամբաստանյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանի կողմից կրելու պայմաններում և նույն հիմքով անթույլատրելի է ճանաչում ամբաստանյալ Արման Գարիկի Մելքոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը (…)»:

6. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով կողմերի դիրքորոշումները, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանի և նրա պաշտպան Լիլիթ Պինգոլցյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն, տուժող Կատյա Խաչատրյանի և վերջինի ներկայացուցիչ Ինեսսա Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը՝ մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2019 թվականի հունվարի 11-ի դատավճիռը` բեկանել և փոփոխել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.

1. Արման Մելքոնյանի արարքի վերաորակման և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով արդարացնելու մասով

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Ավազակությունը՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
(...)։
3. Ավազակությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,
(...)՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ ութից տասնհինգ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա»:
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ և 176-րդ հոդվծներով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր արարքների սահմանազատման հարցին՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է. «(...) Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ ավազակության հասարակ և որակյալ տեսակների դեպքում օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող բռնությունը կամ դրա սպառնալիքը կարող են լինել բացառապես կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր, իսկ կողոպուտի որակյալ տեսակի դեպքում բռնությունը կամ դրա սպառնալիքը պետք է լինեն կյանքի և առողջության համար ոչ վտանգավոր: Հետևաբար յուրաքանչյուր դեպքում անձի արարքը որպես ավազակություն կամ ծանրացնող հանգամանքներում կատարված կողոպուտ որակելիս պետք է գործի բավարար փաստական տվյալներով հիմնավորել, թե ինչում է արտահայտվել բռնության կամ դրա սպառնալիքի բովանդակությունը, և արդյոք դրանք կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր են եղել, թե ոչ:
17. Սույն որոշման նախորդ կետում նշված՝ բռնության բովանդակությունը բացահայտելու համար անհրաժեշտ է մանրամասնել ոչ միայն բռնության էությունը, այլև այն, թե որ բռնությունն է համարվում կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր, որը՝ ոչ: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ բռնության՝ կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր կամ ոչ վտանգավոր լինելու հիմնական չափանիշը առողջությանը պատճառված վնասի վերաբերյալ բժշկական ցուցանիշներն են, որոնցից կախված են արարքի, այդ թվում` ավազակության իրավաբանական գնահատման առանձնահատկությունները:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ բռնության տարբեր դրսևորումների՝ կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր լինելը որոշվում է ելնելով`
ա) կյանքի կամ առողջությանը պատճառված վնասի ծանրության աստիճանից,
բ) հանցագործության բնույթից, կատարման եղանակից, կատարման մեխանիզմի առանձնահատկություններից և այլն:
Վերոգրյալի կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ կյանքի համար վտանգավոր են հանդիսանում գանգոսկրի ներթափանցող վնասվածքները, գանգի հիմքի և հատման ոսկորների բաց և փակ կոտրվածքները, գլխուղեղի ծանր և միջին աստիճանի վնասումները, ողնաշարի, կոկորդի, շնչափողի, կերակրափողի ներթափանցող վնասվածքները և այլն: Բացի այդ, տուժողի կյանքի համար բռնությունը կարող է հանգեցնել տարբեր հիվանդագին վիճակների զարգացման կամ տարբեր հիվանդությունների կամ խանգարումների առաջացման (օրինակ` ծանր աստիճանի շոկը, կոմայի մեջ ընկնելը և այլն):
Հանցագործության, տվյալ դեպքում՝ ավազակության բնույթից, կատարման եղանակից, կատարման մեխանիզմի առանձնահատկություններից և այլնից ելնելով՝ բռնությունը գնահատվում է որպես կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր նաև այն դեպքում, երբ դրա կիրառման պահին իրական վտանգ է ստեղծվել տուժողի կյանքի կամ առողջության համար: Այսպես, գույքը հափշտակելու նպատակով հանցավորը, առանց վնաս պատճառելու, կիրառում է զենք կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաներ կամ բռնությունը կիրառում է տուժողի կյանքի համար վտանգավոր այլ եղանակներով (օրինակ` խեղդում է տուժողին, տարբեր ձևերով փակում է նրա շնչառությունը և այլն): Նման դեպքերում բռնության բնույթը որոշվում է գործի բոլոր հանգամանքները (բռնության գործադրման եղանակ, գործիքներ, հանցակիցների քանակ, դեպքի կատարման ժամանակ, տեղ և այլն) հաշվի առնելով:
(...) 20. Սուբյեկտիվ կողմից ավազակությունը բնութագրվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն՝ անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով տուժողի կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն է գործադրում կամ դա գործադրելու սպառնալիք է տալիս և բռնությունը կիրառում է գույքը հափշտակելու համար, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գույքը հափշտակելու դիտավորությունը պետք է առաջանա մինչև կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր ոտնձգություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կատարված հարձակումը: Այլ խոսքով՝ բռնության կամ դրա սպառնալիքի գործադրումն առանց գույքին տիրանալու նպատակի չի կարող ավազակային հարձակման հատկանիշ հանդիսանալ (օրինակ` բռնությունը կամ սպառնալիքը գործադրվում է այլ շարժառիթով (վրեժ, խանդ և այլն), որից հետո հանցավորի մոտ առաջանում է գույքը հափշտակելու դիտավորություն և հանցավորը փաստացի հափշտակում է գույքը):
Կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով զուգորդված կողոպուտը սուբյեկտիվ կողմից բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն՝ հանցավորը գիտակցում է ոչ միայն գույքի բացահայտ հափշտակության, այլ նաև այդ ընթացքում կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելու կամ դա գործադրելու սպառնալիքի փաստը: Այլ խոսքով՝ հանցավորը գիտակցում է, որ տուժողի կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրում կամ դրա գործադրման սպառնալիք է կիրառում նրա գույքը հափշտակելու նպատակով և ցանկանում է այդ:
(...) 22. Հիմք ընդունելով սույն որոշման 15-21-րդ կետերում շարադրված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ավազակության (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդված) և կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով զուգորդված կողոպուտի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետ) հանցակազմերը տարանջատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ՝
ա) ավազակության հանցակազմի իմաստով՝ կյանքի կամ առողջության նկատմամբ գործադրված բռնությունը կամ դա գործադրելու սպառնալիքը դիտվում է վտանգավոր այն դեպքում, երբ դրա արդյունքում տուժողի առողջությանը պատճառվել է թեթև (որն առաջացրել է առողջության կարճատև քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության աննշան կայուն կորուստ), միջին ծանրության, ծանր վնաս կամ մահ.
բ) կյանքի կամ առողջության համար բռնությունը կամ դա գործադրելու սպառնալիքը վտանգավոր է, եթե բռնության հետևանքով տուժողի առողջությանը վնաս չի պատճառվել, սակայն գործի նյութերով հաստատվել է, որ բռնությունը գործադրելու պահին տուժողի կյանքին կամ առողջությանը վնաս պատճառելու իրական սպառնալիք է եղել.
գ) այն դեպքում, երբ գործադրված բռնությունը կամ դա գործադրելու սպառնալիքն արտահայտվում է տուժողի առողջությանը թեթև վնաս պատճառելով, որը չի առաջացրել առողջության կարճատև քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության աննշան կայուն կորուստ, կամ զուգորդվել է ծեծով, ֆիզիկական ցավ պատճառելով, ձեռքերը կամ ոտքերը կապելով կամ ոլորելով կամ տուժողի ազատությունը սահմանափակելով՝ պայմանով, որ նշված գործողությունների արդյունքում տուժողի կյանքին կամ առողջությանը վնաս պատճառելու իրական վտանգ չի ստեղծվել, և նման բռնության սպառնալիք չի տրվել, արարքը ենթակա է որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` որպես կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կատարված կողոպուտ.
դ) հարձակումն ավազակության հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ է, մինչդեռ կողոպուտը կարող է կատարվել առանց հարձակման.
ե) ավազակության դեպքում հանցավորը գիտակցում է, որ տուժողի նկատմամբ կիրառված բռնությունը վտանգավոր է, կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կատարված կողոպուտի պարագայում հանցավորի դիտավորության մեջ ընդգրկված է տուժողի կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնության գործադրումը» (տե՛ս Ժիրայր Ղուկասյանի և մյուսների գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի փետրվարի 15-ի թիվ ԵԷԴ/0091/01/11 որոշումը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Իրավունք վերապահող կամ պատասխանատվությունից ազատող վկայական կամ պաշտոնական այլ փաստաթուղթ կեղծելը՝ կեղծողի կողմից անձամբ կամ այլ անձի կողմից դրանք օգտագործելու կամ իրացնելու նպատակով կամ այդպիսի փաստաթուղթ իրացնելը կամ նույն նպատակներով կեղծ կնիքներ, դրոշմներ, ձևաթղթեր, տրանսպորտային միջոցների հաշվառման համարանիշներ պատրաստելը կամ իրացնելը, ինչպես նաև ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելը՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Առանց սահմանված փաստաթղթերի կամ առանց պատշաճ թույլտվության Հայաստանի Հանրապետության պահպանվող պետական սահմանը հատելը՝

պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից երկուհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հանցափորձ է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ կատարված այն գործողությունը (անգործությունը), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով»:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքին` Վերաքննիչ դատարանը վերահաստատում է Առաջին ատյանի դատարանի իրավական դիրքորոշումն առ այն, որ գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ բավարար են Արման Մելքոնյանի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և վերջինի մեղավորությունն առաջադրված մեղադրանքում հիմնավորված համարելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ հենց ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանի, ՀՀ ոստիկանության ԵՔՎ Արաբկիրի բաժնից ստացված, որպես այլ փաստաթուղթ ճանաչված «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի 41 հասցեում գտնվող թիվ 2 մասնաճյուղի, դրան կից գտնվող «Բարձեր» վաճառակետի, Վրացական և Մամիկոնյանց փողոցների խաչմերուկի տարբեր եզրերին գտնվող «Մայ մարկետ» և «Ռոստով Դոն» վաճառակետերի, Գրիբոեդով և Մամիկոնյանց փողոցների խաչմերուկում տեղադրված ՀՀ ՃՈ պատկանող, ինչպես նաև Մամիկոնյանց 49 շենքի վրա տեղադրված տեսախցիկների տեսագրառումների համատեղ զննության արձանագրությամբ, հաստատվել է, որ ամբաստանյալը «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ»-ում նկատել է տուժող Կատյա Խաչատրյանի կողմից 15.000.000 ՀՀ դրամ ստանալու հանգամանքը, վերոհիշյալ բանկում հետևել է Կ.Խաչատրյանին, ապա դուրս գալով սրահից, փոխել բաճկոնը և գլխարկ դրել, սպասել է Կ.Խաչատրյանին բանկի մուտքի մոտ, հետևել նրան Վրացական փողոցով դեպի Մամիկոնյանց փողոցը «Մերսեդես Բենց» մակնիշի, 34 CL 963 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով, այնուհետև Կ.Խաչատրյանի հետևից մտել է Մամիկոնյանց 49 շենքի շքամուտք և վարկյաններ անց վազելով դուրս եկել` ձեռքին բռնած կանացի սև գույնի պայուսակը, իսկ Կ.Խաչատրյանը հետապնդել է վերջինին: Բացի այդ, 2017 թվականի հունվարի 30-ին «ՄՏՍ-Հայաստան» ՓԲԸ-ից ստացված, որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված վերծանումների զննության արձանագրության պարզվել է, որ 2017 թվականի հունվարի 20-ին՝ ժամը 16:31:22-ին` այսինքն Կ.Խաչատրյանի վրա ավազակային հարձակում կատարվելու ընթացքում, Ա.Մելքոնյանի 094-45-56-76 բջջային հեռախոսահամարը գործել է դեպքի վայրին անմիջապես հարակից՝ ք.Երևան Ա.Խաչատրյան 31/1 հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի սպասարկման տիրույթում: Վերաքննիչ դատարանը նաև հարկ է համարում նշել, որ վկաներ Հայկուհի Աթոյանի, Ֆլորա Խաչատրյանի, ինչպես նաև տուժող Կատյա Խաչատրայնի ցուցմունքներով, «ՎՏԲ-Հայաստան» բանկի կողմից տրված 19.01.2017թ. վճարման հանձնարագրերի և վճարման օրդերի պատճեններով հիմնավորվում է վերջինի կողմից «ՎՏԲ-Հայաստան բանկ»-ից ավանդի գումարը` 15.863.000 ՀՀ դրամը, ստանալու հանգամանքը:
Միևնույն ժամանակ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության` ավազակության օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է երկու հատկանիշներով` ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակում և կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրում կամ այդպիսի բռնություն գործադրելու սպառնալիք: Այլ կերպ` անձի արարքը կարող է որակվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով միայն վերը նշված հատկանիշների առկայության դեպքում:
Սույն գործի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Ա. Մելքոնայնին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել 2017 թվականի հունվարի 20-ին` ժամը 16:30-ին, Կատյա Խաչատրյանի առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով վերջինի գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն իրականացնելու նպատակով ավազակային հարձակում կատարելու համար:
Ամբաստանյալ Ա. Մելքոնյանի կողմից հարձակում կատարելու և տուժողին առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու վերաբերյալ փաստական տվյալներ ըստ էության առկա են միայն տուժող Կ. Խաչատրյանի ցուցմունքներում (չնայած տուժող Կ. Խաչատրյանի դեմքի վնասվածքի առկայության մասին տվյալներ են առկա նաև վկաներ Ֆ. Խաչատրյանի, Հ. Աթոյանի, Է. Պողոսյանի, ինչպես նաև Ա. Ապրեսյանի ցուցմունքներում), մասնավորապես վերջինը նշել է, որ աստիճանահարթակում մի տղամարդ քաշել է իր պայուսակը, ինքը գոռացել է այդ անձի վրա և սկսել է օգնություն կանչել, սակայն այդ տղամարդը, կրկին քաշելով պայուսակը, արմունկով ուժգին հարվածել է իր դեմքին, որից ուժգին ցավ է զգացել: Վերը նշվածի կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Կատյա Խաչատրյանը, սույն դեպքում ունենալով տուժողի դատավարական կարգավիճակ, իրապես հանդիսանում է գործով շահագրգռված անձ, սակայն վերջինի հայտնված փաստական տվյալները պետք է գնահատել գործով ձեռք բերված և հետազոտված այլ ապացույցների համատեքստում :
Մասնավորապես` տուժողի ցուցմուքների և դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0142 եզրակազության համադրությունը թույլ է տալիս հիմնավորված եզրկացության հանգել առ այն, որ տուժող Կ. Խաչատրյանի նկատմամբ գործադրվել է առողջության համար վտանգավոր բռնություն: Բացի այդ, փորձագետ Ռ. Վարդանյանը նշել է, որ տուժող Կ. Խաչատրյանի դեմքի` առավելապես ձախ հատվածում, ակնակապիճային քթի մեջ առկա ակնակապիճային խոր արյունահավաքը չէր կարող առաջանալ վայր ընկնելուց, քանի որ մարդու անատոմիական կառուցվածքը թույլ չի տալիս վայր ընկնելու հետևանքով վնասել այդ օրգանը, իսկ արմունկով դեմքին հարվածելու դեպքում այդպիսի վնասվածք միանշանակ կարող է առաջանալ: Այսպիսով` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վերը նշված ապացույցների համադրությունը վկայում է տուժող Կ. Խաչատրյանի ցուցմունքների արժանահավատ լինելու և իրականությանը համապատասխանելու մասին:
Ինչ վերաբերում է ամբաստնյալի և վերջինի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին այն մասին, որ փորձագետի ցուցմունքը չի կարող ապացույց հանդիսանալ` հարվածի արդյունքում վնասվածքի առաջացման հանգամանքը հաստատված համարելու համար, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալի և վերջինի պաշտպանի կողմից պատշաճ գնահատականի չի արժանացել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 252-րդ հոդվածը, որի համաձայն` եթե փորձագետի եզրակացությունը բավարար չափով պարզ չէ, ունի բացեր, որոնք լրացնելու համար չեն պահանջվում լրացուցիչ հետազոտություններ կամ անհրաժեշտություն է առաջացել ճշտելու փորձագետի կողմից կիրառված մեթոդները և հասկացությունները, քննիչն իրավունք ունի հարցաքննել փորձագետին` պահպանելով սույն օրենսգրքի 205, 206 և 209 հոդվածների պահանջները: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն դեպքում Ռ. Վարդանյանի հարցաքննությունն Առաջին ատյանի դատարանում հետապնդել է միայն 30.01.2017 թվականի թիվ 0142 դատաբժշկական փորձաքննության եզրկացության շուրջ պարզաբանումներ տալու նպատակ, որի ընթացքում պահպանվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 205-206-րդ և 209-րդ հոդվածների պահանջները, ուստի այն անարժանահատ համարելու համար որևէ ծանրակշիռ փաստարկ, ըստ էության, չի ներկայացվել:
Վերոգրյալի հիման վրա՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Արման Մելքոնյանի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, իսկ ամբաստանյալի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով վերաորակելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները ոչ միայն չեն բխում գործի փաստական հանգամանքներից, այլ նաև հերքվում են փաստական տվյալների բավարար համակցությամբ:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Ա. Մելքոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով արդարացնելու վերաբերյալ ամբաստանյալի և վերջինի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պահանջին` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վերաքննիչ բողոքում որևէ հիմնավորում ամբաստանյալին վերը նշված հոդվածներով առաջադրված մեղադրանքներում արդարացնելու վերաբերյալ առկա չէ: Այնուամենայնիվ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցներով, մասնավորապես ամբաստանյալ Ա. Մելքոնյանի, վկաներ Աշոտ Աղաջանյանի, Գևորգ Հովհաննիսյանի, ինչպես դատափաստաթղթաբանական փորձաքննության թիվ ՀՄ` 17-0269 եզրակացությամբ, 2017 թվականի փետրվարի 02-ին անձանց և փաստաթղթերի հատուկ ստուգման ենթարկելու մասին թիվ 1/020203 ակտով հիմնավորվում է ամբաստանյալ Ա. Մելքոնյանի մեղավորությունն առաջադրված մեղադրանքներում:
Դրա հետ մեկտեղ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե`
(...)
6) անցել են վաղեմության ժամկետները.
(...)»։
Նույն հոդվածի 5-րդ և 6-րդ մասերի համաձայն՝
«5. Դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը:
6. Սույն հոդվածի առաջին մասի 6-րդ և 13-րդ կետերում նշված հիմքերով գործի վարույթի կարճում և քրեական հետապնդման դադարեցում չի թույլատրվում, եթե դրա դեմ առարկում է մեղադրյալը: Այս դեպքում գործի վարույթը շարունակվում է սովորական կարգով:
(...) »։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածով սահմանված հիմքերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ա.Սարգսյանի գործով որոշման մեջ և արձանագրել` «(…) [Թ]եև [ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածով սահմանված] հիմքերն իրենց բովանդակությամբ, կիրառման իրավական հետևանքներով տարբեր են, այնուամենայնիվ, բոլորն էլ կրում են իմպերատիվ բնույթ և դրանցից գեթ մեկի առկայությունն արդեն իսկ բացառում է քրեական գործի վարույթը քրեական դատավարության ցանկացած փուլում։ Այլ կերպ, եթե վարույթ իրականացնող մարմինը հայտնաբերում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասում ամրագրված հանգամանքներից որևէ մեկը, ապա գործի վարույթը ենթակա է կարճման» (տե՛ս Արամ Սարգսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0503/06/10 որոշումը)։
Վերը նշվածի համատեքստում Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վերաքննիչ վերանայման սահմանափակումները չեն կարող ունենալ բացարձակ բնույթ, և դրանք պետք է դիտարկվեն, ի թիվս այլնի, քրեական գործով վարույթի կարճման հիմքերը սահմանող հոդվածի` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի համատեքստում (mutatis mutandis տե՛ս Մխիթար Էլոյանի և այլոց վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0211/01/10 որոշումը)։
Վերոգրյալի համատեքստում` Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ վաղեմության ժամկետն անցնելու հետևանքով ամբաստանյալ Ա.Մելքոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման համար քրեական պատասխանատվությունից ազատելու հարցին: Մասնավորապես`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Ոչ մեծ ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում երկու տարի ժամկետով ազատազրկումը (…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
1) երկու տարի` ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
(...)
2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը (…)»։
Վերոնշյալից հետևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների թվին, ուստի այն դեպքերում, երբ հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահն անցել է երկու տարի, համապատասխան հանցանք կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից (եթե վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատված կամ կասեցված չի եղել): Սույն դեպքում հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքն ամբաստանյալ Ա.Մելքոնյանը կատարել է 2017 թվականի փետրվարի 02-ին (ավարտվել է), ինչպես նաև վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատված կամ կասեցված չի եղել, ամբաստանյալ Ա. Մելքոնյանը չի առարկել իր նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով վաղեմությունն անցնելու հիմքով քրեական հետապնդումը դարեցնելու դեմ, ուստի ամբաստանյալ Ա.Մելքոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական պատասխանատվության ենթարկելու՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված վաղեմության ժամկետն անցել է։ Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով։
Ինչ վերաբերում է պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի մնացած պատճառաբանություններին` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դրանք ևս անհիմն են, չեն բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից, Առաջին ատյանի դատարանն ապացույցները ստուգել և գնահատել է պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում և հանգել է հիմնավոր եզրահանգման ամբաստանյալի մեղավորության վերաբերյալ, ուստի Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու հիմքեր չկան:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն`
«Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2007 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ՎԲ-107/07 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը` «(...) Արարքը հանցավոր է ճանաչվում միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունն անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ»։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
«Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ինչպես նաև ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին ու դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել է Ս. Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը):
Մեկ այլ` Մ. Հակոբյանի գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին` ներքին համոզմունքին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ. Հովհաննիսյանի և Ա. Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ. «Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով, այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշումը):
Մեկ այլ` Ա. Ավագյանի և Վ. Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև նշել է, որ. «(…) քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
Նույն որոշման մեջ անդրադառնալով ապացույցի արժանահավատության հարցին` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ.
«Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
Այսպիսով` ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքում հաստատված է և նրա կատարած հանցանքն ապացուցված, իսկ ամբաստանյալի պատճառաբանությունները հերքվում են գործով ձեռք բերված ապացույցներով: Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված ու պատճառաբանված են, իսկ քրեական գործի փաստական հանգամանքների մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հետազոտված ապացույցներին չհամապատասխանելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ պաշտպանական կողմի փաստարկները քրեական գործի նյութերում իրենց հաստատումը չեն գտնում, հետևաբար` չեն կարող հիմք հանդիսանալ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու համար:

2. Ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանի պատժի մասով.

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ»:
Պատժի արդարացիության հետ կապված հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Կ. Հարությունյանի վերաբերյալ իր՝ 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-201/07 որոշմամբ, որում դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «(…) Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ (…)»։
Մեկ այլ որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ «(...) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համակարգային վերլուծությունից բխում է, որ պատիժն արդարացի է, եթե դրա տեսակի և չափի որոշման ժամանակ դատարանը հաշվի է առնում կատարված հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ նրա պատասխանատվությունը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները։
14. Հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հետ կապված հարցերի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գ. Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ։
Համաձայն այդ որոշման` «Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը (տե՛ս Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
15. Պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները սպառիչ թվարկված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածում։
Պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների օրենսդրական թվարկումը սպառիչ չէ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում»։
Նշված իրավական դրույթը, սակայն, չի ենթադրում, որ որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքների առումով դատարանի հայեցողությունը բացարձակ է։ Այս հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Պ. Բայրամյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում հայտնել այն մասին, որ. «(…) Դատարանի լայն հայեցողության շրջանակներում է (...) անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման հարցը, քանի որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն նույն հոդվածի առաջին մասում։ Այնուհանդերձ, դատարանի այս լիազորությունը բացարձակ չէ, և որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքները պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների։ Դրանք են.
ա) հանգամանքը պետք է իրական լինի, այսինքն՝ գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրա առկայությունը,
բ) այն պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը,
գ) այն հաստատված ճանաչելիս դատարանը պետք է պահպանի ապացուցման ընդհանուր քրեադատավարական կանոնները. հանգամանքի առկայությունը հաստատող ապացույցները պետք է վերաբերելի և թույլատրելի լինեն, դրանք պետք է հետազոտված լինեն դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև պետք է պահպանվեն ապացույցների ստուգման և գնահատման օրենսդրական պահանջները։ (…)» (տե՛ս Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հունիսի 1-ի ՎԲ-84/07 որոշումը)։
(...) Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս անձի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների գնահատումը հնարավորություն է տալիս դատարանին պատկերացում կազմել հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի, բնույթի, ինչպես նաև հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը։ Պատժի անհատականացման կարևորությունն այն է, որ դա լուրջ երաշխիք է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պատժի նպատակների իրականացման համար։
Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի նրա կողմից կատարված հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը (տե´ս Էրիկ Հայրապետյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ՍԴ/0293/01/09 որոշումը)»։

Անդրադառնալով պատժի խստացման վերաբերյալ տուժողի և վերջինի ներկայացուցչի պատճառաբանություններին` Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետվ և 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատժի նշանակման նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս` Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ըստ էության բազմակողմանի ստուգման ու օբյեկտիվ գնահատության է ենթարկել նաև մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում մատնանշած հանգամանքները, այդ թվում ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանի կատարած հանցանքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները` մասնավորապես այն, որ դատվածություն չունի, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները` խնամքին ունի մինչև տասնչորս տարեկան երեխաներ, խնամքին են նաև թոշակառու ծնողները (մայրը 3-րդ խմբի հաշմանդամ է), ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, իրավացիորեն գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` 9 տարի ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 9 ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատժի նշանակումն անհրաժեշտ և բավարար է պատժի նպատակներին հասնելու համար։
Վերաքննիչ դատարանը նման հետևության հանգելու համար հաշվի է առնում ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանին վերագրվող հանցագործությունների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` դատվածություն չունի, խնամքին են մինչև տասնչորս տարեկան երեխաներ, ինչպես նաև թոշակառու ծնողները (մայրը 3-րդ խմբի հաշմանդամ է), պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը։
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով վերոհիշյալ հանգամանքները և հիմք ընդունելով Վճռաբեկ դատարանի վերը շարադրված որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանի նկատմամբ 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` 9 տարի ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 9 ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով` հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը:
Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանի նկատմամբ նշանակված պատիժն արդարացի է, օրինական ու հիմնավորված, թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ` հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Միևնույն ժամանակ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Ա. Մելքոնյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով ենթակա ազատման քրեական պատասխանատվությունից` Վերաքննիչ դատարանը նախ հարկ է համարում նշել, որ վերջինի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 9 /ինը/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով պետք է գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված 9 /ինը/ ամիս ժամկետով ազատազրկումը և վերջնական թողնել կրելու ազատազրկում` 9/ինը/ տարի 9 /ամիս/ ամիս ժամկետով:
Ինչ վերաբերում է տուժողի և վերջինի ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պահանջին` ամբաստանյալ Ա. Մելքոնյանի հեռախոսազանգերի վերծանումները հրապարակելու վերաբերյալ, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 382-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Բացառիկ դեպքերում կողմերն իրավունք ունեն իրենց բողոքի, ինչպես նաև մյուս կողմի բողոքի կապակցությամբ տրված պատասխանների հիմքերը հաստատելու համար դատարան ներկայացնելու նոր նյութեր կամ միջնորդելու դատարան կանչել իրենց նշած վկային կամ փորձագետին, նշանակելու փորձաքննություն, եթե նրանք հիմնավորում են, որ օբյեկտիվորեն հնարավորություն չեն ունեցել ներկայացնելու այդ նյութերը, կանչելու վկային կամ փորձագետին, ինչպես նաև առաջին ատյանի դատարանում միջնորդելու նշանակել փորձաքննություն, կամ հիմնավորում են, որ ներկայացված միջնորդությունն առաջին ատյանի դատարանի կողմից մերժվել է անհիմն»:
Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ տուժողի և վերջինի ներկայացուցչի կողմից չի ներկայացվել որևէ փաստարկ, որը հիմնավոր կերպով կվկայեր Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Ա. Մելքոնյանի հեռախոսազանգերի վերծանումները հրապարակելու վերաբերյալ միջնորդությունը անհիմն մերժելու վերաբերյալ, ուստի նշված մասով վերաքննիչ բողոքը ևս ենթակա է մերժման:
Վերը նշված պատճառաբանությունների համատեքստում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տուժող Կ. Խաչատրյանի և նրա ներկայացուցիչ Ի. Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, ամբաստանյալ Ա. Մելքոնյանի և վերջինի պաշտպան Լ. Պնգոլցյանի վերաքննիչ բողոքը` բավարարել մասնակիորեն, իսկ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հունվարի 11-ի թիվ ԵԱՔԴ/0119/01/17 դատավճիռը` բեկանել և փոփոխել:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ, 393-395-րդ, 402-րդ, 404-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Արման Մելքոնյանի և վերջինի պաշտպան Լիլիթ Պինգոլցյանի վերաքննիչ բողոքը` բավարարել մասնակի:
Տուժող Կատյա Խաչատրյանի և նրա ներկայացուցիչ Ինեսսա Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Արման Գարիկի Մելքոնյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հունվարի 11-ի թիվ ԵԱՔԴ/0119/01/17 դատավճիռը` բեկանել և փոփոխել:
Արման Գարիկի Մելքոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել` վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով:
Արման Գարիկի Մելքոնյանի նկատմամբ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հունվարի 11-ի դատավճռով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված 9 /ինը/ տարի ժամկետով ազատազրկում պատիժը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-329-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված 9 /ինը/ ամիս ժամկետով ազատազրկում պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով լրիվ գումարման սկզբունքով վերջնական թողնել կրելու 9 /ինը/ տարի 9 /ինը/ ամիս ժամկետով ազատազրկումը:
Դատավճիռը մնացած մասերով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Տ. ՍԱՀԱԿՅԱՆ

Ս. ՄԱՐԱԲՅԱՆ