ԵԱՔԴ/0117/01/17


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն


«21» հունիսի 2018թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան) հետևյալ կազմով՝

նախագահությամբ՝ դատավոր Ա.Մաթևոսյանի,
քարտուղարությամբ՝ Հ.Արտաշեսյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ Էդ.Պետրոսյանի, Բ.Ղազինյանի,

տուժող Մ.Նազարյանի,

ամբաստանյալներ Ա.Վարդանյանի, Հ.Հովհաննիսյանի,

պաշտպաններ Է.Բադեմյանի,
Ս.Սաֆարյանի,


դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
1.Արամ Արթուրի Վարդանյանի՝ ծնված 1997 թվականի մայիսի 21-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, նախկինում չդատված, բնակվող` ք.Երևան, Դավթաշեն 3-րդ թաղամաս, 7-րդ հանրակացարան, բնակարան 22 հասցեում, որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել գրավը, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով,
2. Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանի՝ ծնված 1996 թվականի սեպտեմբերի 07-ին Հրազդան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, հաշվառված` ք.Հրազդան, Միկրոշրջան, 253 շենք, բն. 28, փաստացի բնակվող` ք.Երևան, Նոր Նորքի 2-րդ զանգված, Մոլդովական 50 շենք, 17 բնակարան հասցեում, նախկինում դատված, ՀՀ Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 26-ի դատավճռով դատապարտվել է կալանքի 2 ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, սահմանվել է փորձաշրջան 1 տարի ժամկետով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Հեբոյանի 2017 թվականի փետրվարի 19-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 14101617 քրեական գործը:
Քննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Մերի Հրանտի Նազարյանը թիվ 14101617 քրեական գործով ճանաչվել է տուժող:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի պետ Տ.Թամամյանի 2017 թվականի փետրվարի 19-ի որոշմամբ թիվ 14101617 քրեական գործով կազմվել է քննչական խումբ, որի ղեկավար է նշանակվել ավագ քննիչ Հ.Ռափյանը:
Նույն օրը թիվ 14101617 քրեական գործն ընդունվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Ռափյանի վարույթ:
2017 թվականի փետրվարի 19-ին` ժամը 14:30-ին, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանը ձերբակալվել է:
Նույն օրը` ժամը 16:15-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում ձերբակալվել է նաև Արամ Արթուրի Վարդանյանը:
Քննիչի 2017 թվականի փետրվարի 21-ի որոշումներով Արամ Արթուրի Վարդանյանը և Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանը թիվ 14101617 քրեական գործով ներգրավվել են որպես մեղադրյալներ և նրանց մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի փետրվարի 21-ի որոշումներով մեղադրյալներ Արամ Արթուրի Վարդանյանի և Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` 2 (երկու) ամիս ժամկետով:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2017 թվականի մարտի 14-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արամ Վարդանյանի պաշտպան Լ.Ներսեսյանի, իսկ մարտի 27-ի որոշմամբ մեղադրյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի պաշտպան Ս.Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի փետրվարի 21-ի որոշումները թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 13-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արամ Արթուրի Վարդանյանի, իսկ ապրիլի 14-ի որոշմամբ` մեղադրյալ Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանի կալանքի տակ պահելու ժամկետները երկարացվել են երկու ամիս ժամկետով, միևնույն ժամանակ, վերջիններիս գրավով կալանքից ազատելը ճանաչվել է թույլատրելի:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Ռափյանի 2017 թվականի մայիսի 03-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արամ Վարդանյանն ազատվել է կալանավորումից` դատարանի կողմից կայացված որոշման համաձայն` գրավը որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառելու և այն համապատասխան հաշվեհամարին մուծված լինելու պատճառաբանությամբ:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2017 թվականի հունիսի 02-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 14-ի որոշումը` մեղադրյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց գրավ կիրառելու մասով, բեկանվել է, մեղադրյալ Հ.Հովհաննիսյանին կալանքից գրավով ազատելը ճանաչվել է անթույլատրելի:
Ավագ քննիչ Հ.Ռափյանի 2017 թվականի հունիսի 28-ի որոշումներով մեղադրյալներ Արամ Արթուրի Վարդանյանին և Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքները փոփոխվել են և մեղադրյալ Ա.Վարդանյանին նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, իսկ մեղադրյալ Հ.Հովհաննիսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
Քննիչի 2017 թվականի հունիսի 30-ի որոշումներով կալանք է դրվել մեղադրյալներ Ա.Վարդանյանի և Հ.Հովհաննիսյանի շարժական և անշարժ գույքի վրա:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանը 2017 թվականի հուլիսի 11-ին հաստատել է թիվ 14101617 քրեական գործի մեղադրական եզրակացությունը և քրեական գործը` հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որը Դատարանում ստացվել է 2017 թվականի հուլիսի 12-ին:
Դատավորների միջև քրեական գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով քրեական գործը թիվ ԵԱՔԴ/0117/01/17 համարի ներքո մակագրվել և 2017 թվականի հուլիսի 13-ին հանձնվել է դատավոր Ա.Մաթևոսյանին:
Դատավոր Ա.Մաթևոսյանի 2017 թվականի հուլիսի 13-ի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ/0117/01/17 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի հուլիսի 18-ի որոշմամբ նշանակվել դատական քննության:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 14-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի պաշտպան Ս.Սաֆարյանի միջնորդությունը` ամբաստանյալ Հ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանավորումը գրավով փոխարինելու մասին, բավարարվել է` կիրառված կալանավորումն այլընտրանքային խափանման միջոց գրավով փոխարինելը ճանաչվել է թույլատրելի:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 29-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 14-ի որոշումը` ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի նկատմամբ գրավի կիրառումը թույլատրելի ճանաչելու մասին, բեկանվել է, ամբաստանյալի նկատմամբ գրավի կիրառումը ճանաչվել է անթույլատրելի:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Բ.Ղազինյանի 2018 թվականի մայիսի 4-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արամ Արթուրի Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«[Արամ Արթուրի Վարդանյանը] 2017 թվականի փետրվարի 18-ի լույս 19-ի գիշերն ընկերոջ՝ Հակոբ Արմենի Հովհաննսիյանի հետ «Աննա էլեն» ՍՊ ընկերությունից վարձակալած «ՎԱԶ 21073» մակնիշի, 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով հափշտակություն կատարելու նախնական համաձայնությամբ շրջելով Երևան քաղաքում, ժամը 02-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարունցի նրբանցք 2 հասցեում գտնվող շենքի հետնամասում նկատելով քննությամբ չպարզված երկու անծանոթ կանանց, հափշտակություն կատարելու նախնական դիտավորությամբ դիմացի աջ նստատեղին նստած Արամ Արթուրի Վարդանյանն առանց մեքենայի կայանման՝ երթևեկության ընթացքում, բացելով ավտոմեքենայի դուռը, քաշել-վերցնելու եղանակով բացահայտ հափշտակել է նրանցից մեկի ձեռքին առկա կանացի պայուսակը, որից անմիջապես հետո Հակոբ Հովհաննիսյանն ավելացրել է ավտոմեքենայի արագությունը և նրանք հեռացել են դեպքի վայրից։ Պայուսակը հափշտակելուց հետո, դրա միջից վերջիններս հանել են դրամապանակը, իսկ պայուսակը պատուհանից դուրս նետել։ Դրամապանակում հայտնաբերել են թվով 2 բանկային քարտեր՝ իրենց ծածկագրերով, 1000 ՀՀ դրամ, ինչպես նաև 10 և 20 ՀՀ դրամ անվանական արժեքներով մետաղադրամներ, որից հետո նետել են նաև դրամապանակը։
Այսինքն՝ Արամ Արթուրի Վարդանյանին մեղսագրվում Է հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարում, որը նախատեսված Է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
Այնուհետև՝ նույն օրը Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարունցի նրբանցք 2 հասցեում գտնվող շենքի հետնամասում բացահայտ հափշտակված պայուսակից վերցված երկու բանկային քարտերի կիրառմամբ փորձել է Երևան քաղաքի Իսահակյան 36 հասցեում գտնվող «ՍԱՍ» սուպերմարկետի սրահում առկա՝ պահեստարան հանդիսացող, «HSBC բանկ Հայաստան» ՓԲ ընկերության բանկոմատ ապօրինի մուտք գործելով կատարել ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներով քարտերն ըստ գործառնական նշանակության կիրառել չի կարողացել՝ որպիսի պայմաններում հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել և, նետելով դրանք աղբարկղը, Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանի հետ հեռացել է։
Այսինքն՝ Արամ Արթուրի Վարդանյանին մեղսագրվում է հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարում, որը նախատեսված Է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով։
Այնուհետև՝ նույն օրը ժամը 05:30-ի սահմաններում Արամ Արթուրի Վարդանյանը և Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանը կայանել են «Աննա Էլեն» ՍՊ ընկերությունից վարձակալած «ՎԱԶ 21073» մակնիշի 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան Երևան քաղաքի Հրաչյա Քոչար 11/5 հասցեում գտնվող հացաբուլկեղենի վաճառակետի դիմաց և մոտեցել ցուցափեղկին։ Վաճառողուհի Մերի Նազարյանի կողմից հաճախորդների սպասարկման համար նախատեսված պատուհանը բացելուց հետո Արամ Արթուրի Վարդանյանը և Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանը նկատել են սրահի ներսում՝ պատուհանագոգին դրված բջջային հեռախոսը։ Արամ Արթուրի Վարդանյանի կողմից նշված կրպակից գույքի բացահայտ հափշտակությանն օժանդակելու հարցի շուրջ համաձայնության գալով վերջինիս հետ, վաճառողուհու ուշադրությունը շեղելու և հեռախոսից հեռացնելու նպատակով Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանը սննդամթերք ընտրելու պատրանք ստեղծելով, մոտեցել է վաճառակետի եզրին, որի ընթացքում Արամ Արթուրի Վարդանյանը, հարմար պահ որսալով՝ ապահովել է իրենց հանցավոր մտադրության անարգել ավարտին հասցնելը, այդ պահին՝ ձեռքը պատուհանից ներս մտցնելով բացահայտ հափշտակել է Մերի Նազարյանին պատկանող՝ շուրջ 35.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, «Յումի Ռոմիքս» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը, որից հետո նրանք նույն մեքենայով դիմել են փախուստի։(…)»
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ, մեղադրող Բ.Ղազինյանի 2018 թվականի մայիսի 4-ի որոշմամբ մեղադրյալ Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«[Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանը] 2017 թվականի փետրվարի 18-ի լույս 19-ի գիշերն ընկերոջ՝ Արամ Արթուրի Վարդանյանի հետ «Աննա էլեն» ՍՊ ընկերությունից վարձակալված «ՎԱԶ 21073» մակնիշի, 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով, հափշտակություն կատարելու նախնական համաձայնությամբ շրջելով Երևան քաղաքում, ժամը 02-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարունցի նրբանցք 2 շենքի հետնամասում նկատելով քննությամբ չպարզված երկու անծանոթ կանանց, հափշտակություն կատարելու նախնական դիտավորությամբ դիմացի աջ նստատեղին նստած Ա.Վարդանյանն առանց մեքենայի կայանման՝ երթևեկության ընթացքում, բացելով դուռը բացահայտ հափշտակել՝ քաշել-վերցրել է նրանցից մեկի ձեռքին առկա կանացի պայուսակը, որից անմիջապես հետո Հ.Հովհաննիսյանն ավելացնելով ավտոմեքենայի արագությունը՝ հեռացել են դեպքի վայրից։ Պայուսակը հափշտակելուց հետո, դրա միջից վերջիններս հանել են դրամապանակը, իսկ պայուսակը պատուհանից նետել։ Դրամապանակում իրենք հայտնաբերել են թվով 2 բանկային քարտեր՝ իրենց ծածկագրերով, 1000 ՀՀ դրամ, 10 և 20 ՀՀ դրամ անվանական արժեքներով մետաղադրամներ, ապա նետել են նաև դրամապանակը։
Այսինքն՝ Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանին մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարում։
Այնուհետև, նույն օրը՝ ժամը 05:30-ի սահմաններում, Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանը և Արամ Արթուրի Վարդանյանը կայանել են վերոնշյալ ավտոմեքենան Երևան քաղաքի Հրաչյա Քոչար 11/5 հասցեում գտնվող հացաբուլկեղենի վաճառակետի դիմաց և մոտեցել ցուցափեղկին։ Վաճառողուհի Մերի Նազարյանի կողմից հաճախորդների սպասարկման համար նախատեսված պատուհանը բացելուց հետո Արամ Արթուրի Վարդանյանը և Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանը նկատել են սրահի ներսում՝ պատուհանագոգին դրված բջջային հեռախոսը։ Արամ Արթուրի Վարդանյանի կողմից նշված կրպակից գույքի բացահայտ հափշտակությանն օժանդակելու հարցի շուրջ համաձայնության գալով վերջինի հետ, վաճառողուհու ուշադրությունը շեղելու և հեռախոսից հեռացնելու նպատակով Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանը սննդամթերք ընտրելու պատրանք ստեղծելով, մոտեցել է վաճառակետի եզրին, որի ընթացքում Արամ Արթուրի Վարդանյանը, հարմար պահ որսալով՝ ապահովել է իրենց հանցավոր մտադրության անարգել ավարտին հասցնելը, այդ պահին՝ ձեռքը պատուհանից ներս մտցնելով բացահայտ հափշտակել է Մերի Նազարյանին պատկանող՝ շուրջ 35.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, «Յումի Ռոմիքս» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը, որից հետո նրանք նույն մեքենայով դիմել են փախուստի։ (…)»:

Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները.
2017 թվականի փետրվարի 18-ի լույս 19-ի գիշերն ամբաստանյալներ Արամ Վարդանյանը և Հակոբ Հովհաննիսյանը՝ «Աննա Էլեն» սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերությունից վարձակալված «ՎԱԶ 21073» մակնիշի, 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով, հափշտակություն կատարելու նախնական համաձայնությամբ, շրջել են Երևան քաղաքի փողոցներով։
Այնուհետև, ժամը 02:00-ի սահմաններում, ամբաստանյալներ Արամ Վարդանյանը և Հակոբ Հովհաննիսյանը, Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարոնցու նրբանցք 2 շենքի հետնամասում նկատելով քննությամբ չպարզված երկու անծանոթ կանանց, հափշտակություն կատարելու նախնական դիտավորությամբ ավտոմեքենայի դիմացի աջ նստատեղին նստած Արամ Վարդանյանն առանց մեքենայի կայանման՝ երթևեկության ընթացքում, բացելով դուռը, բացահայտ հափշտակել՝ քաշել-վերցրել է կանանցից մեկի ձեռքին առկա պայուսակը, ինչից անմիջապես հետո Հակոբ Հովհաննիսյանը, ավելացնելով ավտոմեքենայի արագությունը, հեռացել են դեպքի վայրից։ Պայուսակը հափշտակելուց հետո, դրա միջից ամբաստանյալները հանել են դրամապանակը, իսկ պայուսակը՝ նետել։ Դրամապանակում իրենք հայտնաբերել են թվով 2 բանկային քարտեր՝ իրենց ծածկագրերով, 1000 ՀՀ դրամ և 20 և 10 ՀՀ դրամ անվանական արժեքներով մետաղադրամներ, ապա ամբաստանյալները նետել են նաև դրամապանակը։
Շարունակելով իր հանցավոր գործողությունները՝ Սողոմոն Տարոնցու նրբանցք 2 շենքի հետնամասում բացահայտ հափշտակված պայուսակից վերցված երկու բանկային քարտերի գործածմամբ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը փորձել է Երևան քաղաքի Իսահակյան 36 հասցեում գտնվող «ՍԱՍ» սուպերմարկետի սրահում առկա, պահեստարան հանդիսացող՝ «HSBC բանկ Հայաստան» փակ բաժնետիրական ընկերության բանկոմատ ապօրինի մուտք գործելով կատարել ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն, սակայն քարտերը, ըստ նշանակության գործածել չի կարողացել՝ իր կամքից անկախ հանգամանքներով հանցավոր արարքն ավարտին չի հասցրել:
Այնուհետև, նույն օրը՝ ժամը 05:30-ի սահմաններում Արամ Վարդանյանը և Հակոբ Հովհաննիսյանը, ավտոմեքենան կայանելով Երևան քաղաքի Հրաչյա Քոչար 11/5 հասցեում տեղակայված հացաբուլկեղենի վաճառակետի դիմաց, մոտեցել են նշված վաճառակետի ցուցափեղկին։ Վաճառողուհի Մերի Նազարյանի կողմից, հաճախորդների սպասարկման համար նախատեսված պատուհանը բացելուց հետո, ամբաստանյալներ Արամ Վարդանյանը և Հակոբ Հովհաննիսյանը նկատել են սրահի վաճառակետի ներսում՝ պատուհանագոգին դրված բջջային հեռախոսը։ Այդ ժամանակ վաճառողուհու ուշադրությունը շեղելու, հեռախոսից հեռացնելու, նպատակով Հակոբ Հովհաննիսյանը, սննդամթերք ընտրելու պատրանք ստեղծելով, մոտեցել է վաճառակետի եզրին, որի ընթացքում Արամ Վարդանյանը, հարմար պահ որսալով, ձեռքը պատուհանից ներս մտցրել և բացահայտ հափշտակել է Մերի Նազարյանին պատկանող՝ շուրջ 35.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, «Յումի Ռոմիքս» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը, որից հետո ամբաստանյալներ Արամ Վարդանյանը և Հակոբ Հովհաննիսյանը նույն մեքենայով դիմել են փախուստի։


Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներ.
Դատարանի կողմից հաստատված վերոգրյալ փաստական հանգամանքները հիմնավորվում են ներքոշարադրյալ ապացույցներով.
Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ Դատարանում հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Արամ Արթուրի Վարդանյանն իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի` միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով՝ հայտնելով, որ նշված հանցագործությունը կատարել է միայնակ:
Դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իրեն առաջադրված մեղադրանքն ընդունում է միայն այն մասով, որ հափշտակել է տուժող Մերի Նազարյանի բջջային հեռախոսը: Ըստ ամբաստանյալի` տուժող Մերի Նազարյանն այդ ընթացքում չի նկատել, որ ինքը վերցրել է հեռախոսը: Վերցնելով հեռախոսը` միացրել են այն: Որոշել են առավոտյան այն վերադարձնել տուժողին, սակայն ամենն այլ կերպ է ստացվել և բջջային հեռախոսի տեղանշման համակարգը ցույց է տվել իրենց գտնվելու վայրը և իրենց հայտնաբերել են: Իր ընկեր Հակոբ Հովհաննիսյանն ընդհանրապես չի իմացել, որ ինքը մտադիր է վերցնել այդ հեռախոսը, մինչ դեպքի վայր գնալը միմյանց հետ պայմանավորվածություն ձեռք չեն բերել: Ավտոմեքենայով շրջելիս ճանապարհին նկատել են հացաբուլկեղենի կրպակ, մոտեցել են` ուտելիք գնելու նպատակով: Այդ ընթացքում Հակոբը մոտեցել է կրպակին՝ տեսականին տեսնելու և գներին ծանոթանալու նպատակով, քանի որ իրենց մոտ գումար քիչ է եղել: Այդ ընթացքում ինքը նկատել է բջջային հեռախոսը, իր մոտ միտք է առաջացել այդ հեռախոսը վերցնել և հեռանալ: Ինքը վերցրել է հեռախոսը և արագացնելով իր քայլը` Հակոբին կանչել է իր հետևից, նա չի նկատել, թե ինչ է իր մոտ և վազել է իր հետևից, նստել են մեքենան, ինքը Հակոբին ասել է՝ արագ հեռանան այդ վայրից: Հակոբը վարել է մեքենան և հարցրել, թե ինչու են փախուստի դիմում, ինքն էլ ցույց է տվել հափշտակված հեռախոսը: Այդ ժամանակ հասկացել է, որ սխալ քայլ է կատարել, ցանկացել է վերադարձնել հեռախոսը տուժողին, սակայն վախենալով, որ հետ վերադառնալու դեպքում իրենց դեպքի վայրում սպասելիս կլինեն ոստիկանները, որոշել են առավոտյան վերադարձնել հեռախոսը: Սկզբից որոշել են այլ անձի միջոցով վերադարձնել հեռախոսը, սակայն այնուհետև որոշել են անձամբ վերադարձնել և ներողություն խնդրել: Հեռախոսը միացնելու պահին իրենց հայտնաբերել են ոստիկանները: Նախաքննության ընթացքում տված խոստովանական ցուցմունքները բացատրում է նրանով, որ ոստիկանությունում գտնվելու ընթացքում իրեն մոտեցել են երկու անձ, ասել են, որ եթե ցանկանում է ոստիկանությունից շուտ դուրս գալ, պետք է խոստովանի այն, ինչ իրեն թելադրում են և գրի առնի: Ինքն էլ, վախենալով, որ իրեն կդատապարտեն, ընդունել է այդ անձանց պայմանները, որոշել է գրի առնել և դուրս գալ: Այդ անձինք իրեն ստել են, ասելով, որ հեռուստատեսությամբ ցույց չեն տա, բայց իրականում ցույց են տվել: Զղջում է իր կատարածի համար, ընդունում իր սխալը: Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը նշեց, որ Հակոբի հետ նախնական համաձայնությամբ կողոպուտ կատարելու մտադրություն չեն ունեցել: Իրենց նախնական համաձայնությունը եղել է միայն այն, որ ցանկացել են մոտենալ որևէ խանութի և ուտելիք գնել: Մոտեցել են խանութին, որպեսզի ուտելիք գնեն, գումարը եղել է Հակոբի մոտ: Մոտենալով խանութին` թակել են պատուհանը, աշխատակցուհին բացել է այն, Հակոբը հարցրել է, թե ինչ ուտելիք ունեն, աշխատակցուհին առաջարկել է գնալ մյուս կողմ, որպեսզի ցույց տա: Երբ գնացել են այն կողմ, ինքը նկատել է հեռախոսը, իրեն թվացել է, թե արժեքավոր «Այֆոն» մոդելի բջջային հեռախոս է, վերցրել է այն և վազելով գնացել դեպի ավտոմեքենան: Երբ Հակոբը նկատել է, որ ինքը վազելով գնում է, ինքնըստինքյան վազելով, գնացել է իր հետևից, հարցրել է, թե ինչ է պատահել, ինքն ասել է, որ արագ վարի մեքենան: Վարելով մեքենան` հեռացել են: Երբ հասել են Բաղրամյան փողոց, Հակոբը հարցրել է, թե ինչի համար են արագ վարում, ինչ է պատահել, ինքն էլ պատասխանել է, որ հեռախոս է վերցրել: Հակոբը հարցրել է, թե ինչի համար է վերցրել այն, պատասխանել է, որ չգիտի՝ ինչ-որ բան է հետը կատարվել: Առաջարկել է վերադարձնել, Հակոբը պատասխանել է, որ եթե վերադառնան, ոստիկանությունն իրենց կբռնի: Երբ միացրել են հեռախոսը, այդ պահին ոստիկանությունն իրենց հայտնաբերել է: Հեռախոսը միացրել են, որպեսզի հեռախոսահամար հայտնաբերեն, զանգահարեն տիրոջը, բայց չեն ցանկացել անձամբ վերադարձնել: Ինչ վերաբերում է իրեն մեղսագրվող հափշտակության այլ դրվագներին, ապա խոստովանական ցուցմունք է տվել, քանի որ ոստիկանությունում իրենց թե՛ հոգեբանորեն, և թե՛ ֆիզիկապես ճնշել են, ասել, որ թելադրած հանգամանքները գրի առնելու դեպքում իրենց բաց կթողնեն: Բացի հեռախոսի հետ կապված դեպքից, մնացած բոլոր դրվագներն ընդունել է հարկադրաբար: Իրեն ցույց են տվել Հակոբի ցուցմունքը, ասել են, որ եթե խոստովանի, երկուսին էլ բաց կթողնեն, եթե ոչ՝ երկուսին էլ կկալանավորեն: Հակոբի ցուցմունքը գրված է եղել ձեռագրով: Ինքը պարտադրված չի կատարել հափշտակությունը, ոստիկանությունում ասել են, որ գրի առնի, թե իբրև պարտքեր ունի, դրա համար է կատարել հանցանքը: Մեքենան վերցրել է անձամբ` վարձակալությամբ՝ վարել սովորելու նպատակով: Հակոբը լավ է վարում ավտոմեքենա, ինքն էլ խնդրել է, որ իրեն էլ սովորեցնի: Մեքենան վերցնելուց չեն նայել, թե ինչ կա մեքենայում: Անդրադառնալով ավտոմեքենայում հայտնաբերված իրերին, մասնավորապես, սուրճի տուփին, պայուսակի բռնակին, նշեց, որ մեքենան եղել է վարձակալությամբ և չի կարող ասել, թե մինչ իրենց կողմից այն վերցնելը, քանի մարդ է այն վարձակալությամբ վերցրել և ում իրերն են դրանք: Մեքենայում հայտնաբերվածներից միայն մուրճն է իրենցը, որ էլ ծառայել է ավտոմեքենայի նստատեղը պահելու համար, քանի որ այն կոտրված էր: Այդ օրը հանդիպել են իրենց ընկեր Ժորային, որոշել են ինչ որ տեղ գնալ հաց ուտելու, Ժորային հարցրել են, թե արդյոք գումար ունի, վերջինս էլ պատասխանել է, որ չունի: Իրեն անհրաժեշտ է եղել մոտավորապես 3.000 ՀՀ դրամ գումար, որպեսզի հաց ուտեն և տուն գնան: Ավտոմեքենայի վարձակալության գումարը տվել է ինքը, այն կազմել է 10.000 ՀՀ դրամ: Հակոբին ճանաչում է մոտավորապես 7 տարի, նրա հետ ունի ընկերական հարաբերություններ:
Ամբաստանյալը դատաքննության ընթացքում հրաժարվեց պատասխանել մեղադրող Բ.Ղազինյանի հարցերին: Պատասխանելով Դատարանի հարցերին՝ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը հայտնեց, որ ոստիկանությունում իր նկատմամբ ֆիզիկական բռնություն են գործադրել, ում կողմից, չի կարող ասել, չի ճանաչում, սակայն թիկնեղ կազմվածքով անձ էր, ով հարվածել է իր որովայնին: Ինքն ասել է, որ ոչինչ չի արել, սակայն տարբեր անձինք ոստիկանությունում վախեցրել են իրեն, իսկ նրանցից մեկը հարվածել է: Իրենց բերման են ենթարկել դեպքից մոտավորապես 6-7 ժամ անց: Հափշտակելուց հեռախոսը եղել է միացված, այնուհետև ինքն է անջատել հեռախոսը: Իր նկատմամբ բռնություն գործադրած ոստիկանների դեմքերը և անունները չի հիշում: Ոստիկանությունում իրեն ցույց են տվել Հակոբի ցուցմունքը և ասել, որ նա տվել է խոստովանական ցուցմունք և իրեն բաց են թողնելու, եթե ինքն էլ խոստովանի իրեն էլ բաց կթողնեն, հակառակ դեպքում, երկուսին էլ բաց չեն թողնի: Ինքն էլ խոստովանական ցուցմունք է տվել: Դեպքի օրը հանդիպել է Հակոբին ժամը 18:00-ի սահմաններում, մեքենան վարձակալել են իրենց ընկերոջը հանդիպելու, իսկ այնուհետև, վարել սովորելու համար: Ավտոմեքենան վարելու ընթացքում անծանոթ կնոջից պայուսակ չեն հափշտակել: Նախաքննության ընթացքում խուզարկության ժամանակ արած հայտարարությունը կատարել է չհասկանալով: Մեքենայի խուզարկության ընթացքում իր նկատմամբ բռնություն չի գործադրվել, խուզարկության ժամանակ արված հայտարության կապակցությամբ ամբաստանյալը հայտնեց, որ իրեն թվացել է, որ խոստովանելով, կարող է ազատ արձակվել: Սուպերմարկետի տեսաձայնագրությունների կապակցությամբ հայտնեց, որ տեսագրությունում պատկերված անձն իրեն նման չէ և ինքն այդ օրը տվյալ սուպերմարկետ չի մտել: Հեռախոսը միացրել են, որպեսզի հեռախոսահամարների ցանկից անհրաժեշտ հեռախոսահամարներ գտնեն և զանգահարեն, սակայն հեռախոսահամարների ցանկում առկա հեռախոսահամարների անվանումները չի հիշում, չեն հասցրել զանգահարել, քանի որ ոստիկաններն իրենց հայտնաբերել են:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ դատաքննական և կասկածյալի դատավարական կարգավիճակով ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ` Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում կայացրեց հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում կասկածյալի դատավարական կարգավիճակով ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է Հ.Հովհաննիսյանին շուրջ չորս տարի, ում հետ գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ։ Հակոբից տեղեկացել է, որ վերջինս իր մեքենայով վթարի է ենթարկվել և պետք է հատուցի վնասված մեքենայի վերանորոգման գումարը, ինչի համար ստիպված է իր անձնական «ԶԱԶ-ՍԵՆՍ» մակնիշի, 34 AA133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վաճառել, սակայն այն ևս անսարք է եղել, ուստի գումար է հարկավոր եղել այն վերանորոգելու համար։ Ինքը պատրաստակամություն է հայտնել օգնել ընկերոջը և 2017 թվականի փետրվարի 18-ին ժամը 14-ի սահմաններում անհրաժեշտ գումարը հայթհայթելու նպատակով իրենք հանդիպել են «Փեթակ» տոնավաճառի հարակից տարածքում։ Միասին որոշել են վարձակալական հիմքունքներով մեքենա վերցնել և հանդիպել իրենց ծանոթներին, որպեսզի հասկանան, թե ով որքան գումարով կարող է իրենց օգնել։ Դրանից հետո գնացել են «1-ին մասիվ» կոչվող թաղամաս, որտեղ առկա գրասենյակից իր անվամբ վարձակալել են «Լադա Պրիոռա» մակնիշի, 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան։ Այնուհետև բաժանվել են, ապա ժամը 20:30-ից 21:00-ն ընկած ժամանակահատվածում իրենց շենքի բակում նորից հանդպել են։ Մինչև կեսգիշեր շրջել են Երևան քաղաքում, հանդիպել իրենց ծանոթին, Հակոբի մեքենայի վրա վերանորոգման աշխատանքներ են կատարել, գազալցակայանում լիցքավորել են մեքենան, նաև ընթրել են, մեքենա վարելու մեջ վարժվելու համար ինքը մեքենան վարել է ք.Էջմիածին և հետ դեպի Երևան, սակայն այդ ողջ ընթացքում իրենք պարտքով գումար հայթհայթել չեն կարողացել։ Գնացել են Երևան քաղաքի Բաղրամյան-Օրբելի փողոցների խաչմերուկ, նկատել են փողոցով քայլող մի կնոջ, ում ձեռքին կաթնագույն պայուսակ կար, ասել է՝ գումար չենք կարողանում հայթհայթել, կարող ենք այդ կնոջ պայուսակը գողանալ, Հակոբը համաձայնվել է: Նա իրեն իջեցրել է ավտոմեքենայից, պայմանավորվել են, որ Հակոբը մի փոքր հեռավորության վրա կայանի ավտոմեքենան, ինքը հափշտակի կնոջ պայուսակը և վերադառնա: Սակայն Հակոբն իրեն իջեցնելուց հետո սխալ ճանապարհով է գնացել և բավականին հեռվացել է: Ինքը հավասարվել է կնոջը, նրա ձեռքից քաշել, վերցրել է պայուսակը և արագ դիմել փախուստի այն ուղղությամբ, ուր ավտոմեքենայով գնացել էր Հակոբը: Հակոբն իրենից հեռու էր, իսկ այդ կինը հետապնդում էր իրեն, ուստի փոխել է ճանապարհը, սակայն շենքերի միջև հասկացել է, որ այլևս փախնելու տեղ չկա: Այդ պահին հետևից մի տղամարդ է մոտեցել, ասել, որ նետի հափշտակված պայուսակը և փախնի, այդպես էլ վարվել է: Այնուհետև, գնացել է Հակոբի մոտ, ով սպասում էր իրեն, պատմել է կատարվածի մասին: Այդտեղ երկար չեն մնացել և հեռացել են: Դրանից հետո իրենց ֆինանսական խնդիրները հարթելու համար նպատակ ունեին ինչ-որ բան հափշտակել։ Այնուհետև, վարելով ավտոմեքենան` հասել են «3-րդ մաս» կոչվող թաղամաս։ Երբ անցնելիս են եղել «Շենգավիթ» մետրոյի կայարանի մոտով, նկատել են երկու անծանոթ կանանց և որոշել են նրանցից մեկի պայուսակը գողանալ։ Երբ ավտոմեքենան հավասարվել է նրանց, ինքը բացել է մեքենայի աջ դիմային դուռը ու երթևեկության ընթացքում քաշելով խլել է կանանցից մեկի բաց գույնի պայուսակը, իսկ Հակոբը միաժամանակ ավելացնելով արագությունը հեռացել են։ Պայուսակի մեջ հիմնականում սննդամթերք է եղել, փնտրելով գտել են նաև մեկ դրամապանակ, իսկ պայուսակը նույն ժամանակ պատուհանից նետել են։ Այնուհետև դրամապանակի մեջ փնտրելով գտել են 1000 ՀՀ դրամ գումար, 30 ՀՀ դրամի մետաղադրամներ, մեկ հատ «Վիզա» տեսակի բանկային քարտ, որը նույն պահին նետել է պատուհանից ու 2 հատ «Նուռ» տեսակի քարտ, իրենց գաղտնաբառերի հետ միասին։ Նշված պայուսակից դրամպանակը հանելու ժամանակ մեքենայի սրահի մեջ է ընկել մեկ տուփ սև սուրճ, որը չեն նետել և թողել են մեքենայում։ ճանապարհին դրամապանակից հանելով այդ քարտերն իրենց գաղտնաբառերով և գումարը, պատուհանից նետել են նաև դրամապանակը։ Դրանից հետո Հակոբը մեքենան վարել է դեպի «Շրջանային» կոչվող վայր, որտեղ հասնելով կայանել են «ՍԱՍ» սուպերմարկետի դիմաց ու մտել են ներս։ Հափշտակված 1000 ՀՀ դրամով գնել են 2 տուփ «ԷԼ ԷՄ» և «Վինսթոն» տեսակի ծխախոտ։ Ապա սուպերմարկետում առկա «HSBC» բանկի բանկամատում ինքն ստուգել է բանկային քարտերը, սակայն դրանք չեն գործել, հետո տեսնելով, որ ապարդյուն չարչարվում է, քարտերը նետել է սուպերմարկետի մուտքի դռան կողքի աղբարկղը և միասին հեռացել են։ Մեքենան վարելով՝ գնացել են Հր.Քոչար փողոց։ Մեքենան շարունակել է վարել Հակոբը։ ժամը 05-ի սահմաններում Հր.Քոչար փողոցում տեսել են գործող հացաբուլկեղենի վաճառակետ։ Հակոբը մեքենան կայանել է դրա կողքին։ Երկուսով դուրս են եկել մեքենայից։ Հակոբն առաջինը մոտեցել է այդ վաճառակետի պատուհանին ու թակել այն։ Պատուհանը բացել է մի աղջիկ, ում Հակոբը հարցրել է, թե արդյոք վաճառքում հոթ-դոգ կա, թե` ոչ, ի պատասխան վաճառողուհին ասել է, որ առկա տեսականին արդեն իսկ դրված է ցուցափեղկում։ Երբ վաճառողուհին բացել է պատուհանը, ինքը տեսել է, որ անմիջապես պատուհանի դիմաց առկա պատուհանագոգին լիցքավորման միացրած վիճակում դրված է սմարտֆոն տեսակի բջջային հեռախոս։ Երբ Հակոբը կողք է քայլել` ցուցափեղկի մոտ, այդ աղջիկը ներսում քայլել է նրա ուղղությամբ։ Այդ ժամանակ Հակոբը նայել է իրեն, հետո նայել հեռախոսին, որն ինքն արդեն նկատել էր, ինքը ևս նայել է այդ հեռախոսին ու հասկացել, որ գումար ճարելու միակ ու վերջին տարբերակը դա է, ձեռքը մտցրել է ներս ու լիցքավորումից անջատելով հեռախոսը` վերցրել այն։ Վաճառողուհին նկատելով փորձել է բռնել ձեռքը, սակայն չի կարողացել, իրենք անմիջապես նստել են ավտոմեքենան ու դիմել են փախուստի։ Հեռանալուց հետո նկատել են, որ հափշտակված հեռախոսը «Յումի Ռոմիքս» տեսակի սմարթֆոն է։ Արդեն լուսաբացին որոշել են «3-րդ մասի» մետրոյի անցումի տակ վաճառել հափշտակված հեռախոսը, սակայն, երբ հասել են նշված վայր, իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշախատակիցները ու բերման են ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին։
Առաջադրված մեղադրանքում Արամ Վարդանյանն ըստ էության իրեն մեղավոր չի ճանաչել՝ հրաժարվելով մեղադրանքի կապակցությամբ որևէ դիրքրոշում հայտնելուց: 2017 թվականի հունիսի 28-ին Արամ Վարդանյանը որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առանց ընկերոջ՝ Հ.Հովհաննիսյանի հետ նախնական համաձայնության Երևան քաղաքի Հր. Քոչար 11/5 հասցեում գտնվող վաճառակետից բջջային հեռախոս է հափշտակել, իսկ իրեն մեղսագրվող մյուս արարքների հետ որևէ առնչություն չունի:
Կասկածյալի դատավարական կարգավիճակով Արամ Վարդանյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների միջև առկա հակասությունների կապակցությամբ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը հայտնեց, որ խոստովանական ցուցմունք տալն իր կողմից միամտություն է եղել, քանի որ վստահել է անծանոթ անձանց, կարծել, թե կարող է նման բովանդակությամբ ցուցմունք տալով, դուրս գալ: Հավատալով, որ իր ընկեր Հակոբ Հովհաննիսյանը գտնվում է ազատության մեջ՝ սուտ ցուցմունք է տվել: Դրանից հետո էլ է սուտը պնդել, քանի որ տեղեկացված չի եղել սուտ ցուցմունքի հետևանքների մասին, իսկ մինչ այդ իրեն թվացել է, որ եթե իր հայտնածները մինչ վերջ պնդի, իրեն բաց կթողնեն:
Ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվեց ցուցմունք տալ:
Նախաքննության ընթացքում կասկածյալի դատավարական կարգավիճակով ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արամ Վարդանյանին ճանաչում է շուրջ չորս տարի, ում հետ գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ։ Իր անձնական «ԶԱԶ-ՍԵՆՍ» մակնիշի, 34AA133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով վթարի է ենթարկվել և անհրաժեշտ է եղել վնասված մեքենայի վերանորոգման գումարը, ինչի համար ստիպված է եղել իր անձնական «ԶԱԶ-ՍԵՆՍ» մակնիշի, 34 AA133 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վաճառել, սակայն այն ևս անսարք է եղել, ուստի գումար է հարկավոր եղել այն վերանորոգելու համար։ 2017 թվականի փետրվարի 18-ին ժամը 14-ի սահմաններում «Փեթակ» տոնավաճառի մոտ հանդիպել է Արամ Վարդանյանին։ Արամն առաջարկել է վարձակալական հիմքունքներով մեքենա վերցնել և փորձել մի տեղից գումար հայթհայթել։ Դրանից հետո գնացել են «1-ին մասիվ» կոչվող թաղամաս, որտեղ գրասենյակից Արամի անվամբ վարձակալել են «Լադա Պրիոռա» մակնիշի, 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, սակայն գումարը` 10.000 ՀՀ դրամ վճարել է ինքը։ Այնուհետև բաժանվել են։ Ապա ժամը 20:30-ից 21:00-ն ընկած ժամանակահատվածում Արամենց շենքի բակում կրկին հանդիպել են։ Հանդիպելուց հետո գնացել են «15 կվարտալ» կոչվող թաղամաս, որտեղ հանդիպել են իրենց ընկերներից Ժորային` գումար վերցնելու նպատակով, սակայն վերջինս չի կարողացել իրենց օգնել: Այնուհետև, իր մեքենայի վրա վերանորոգման աշխատանքներ են կատարել, գազալցակայանում լիցքավորել են մեքենան, նաև ընթրել են: Այնուհետև, մեքենա վարելու մեջ վարժվելու համար մեքենան տրամադրել է Արամին և վերջինիս, վարելով մեքենան, գնացել են ք.Էջմիածին և հետ վերադարձել դեպի Երևան, սակայն այդ ողջ ընթացքում իրենք պարտքով գումար հայթհայթել չեն կարողացել։ Գնացել են Բաղրամյան-Օրբելի փողոցների խաչմերուկ, որտեղ նկատել են փողոցով քայլող մի կնոջ, ում ձեռքին պայուսակ է եղել: Արամն ասել է, որ գումար չեն կարողանում հայթհայթել և ինքը կարող է այդ կնոջ պայուսակը գողանալ: Ինքն համաձայնվել է վերջինիս հետ: Արամն իջել է մեքենայից, իսկ ինքը Կիևյան փողոցում կայանել է մեքենան, որպեսզի Արամը պայուսակը գողանալուց հետո նստի մեքենան և փախչեն: Մոտ 15 րոպե հետո Արամը եկել է և հայտնել, որ գողացել է կնոջ պայուսակը, սակայն հետևից մարդիկ են վազել, որի պատճառով էլ գցել է պայուսակը և գողությունն այդ կերպ ձախողվել է: Այնուհետև, վարելով ավտոմեքենան` հասել են «3-րդ մաս» կոչվող թաղամաս։ Երբ անցնելիս են եղել «Շենգավիթ» մետրոյի կայարանի մոտով, նկատել են երկու անծանոթ կանանց և որոշել են նրանցից մեկի պայուսակը գողանալ։ Երբ ավտոմեքենան հավասարվել է նրանց, Արամը բացել է մեքենայի դիմային դուռը ու երթևեկության ընթացքում քաշելով խլել է կանանցից մեկի պայուսակը, իսկ ինքն ավելացնելով մեքենայի արագությունը հեռացել են։ Նկատել է, որ պայուսակի մեջ մի տուփ սև սուրճ է եղել և դրամապանակ։ Դրամապանակը հանելուց այդ սուրճի տուփը պատահմամբ ընկել է մեքենայի մեջ և այդպես էլ մնացել է սրահում: Այնուհետև, դրամապանակի մեջ փնտրելով գտել են 1000 ՀՀ դրամ գումար, 2 հատ «Նուռ» տեսակի բանկային քարտ, իրենց գաղտնաբառերի հետ միասին։ ճանապարհին դրամապանակից հանելով այդ քարտերն իրենց գաղտնաբառերով և գումարը, պատուհանից նետել են նաև դրամապանակը։ Դրանից հետո մեքենան վարել է դեպի «Շրջանային» կոչվող վայր, որտեղ հասնելով կայանել են «ՍԱՍ» սուպերմարկետի դիմաց ու մտել են ներս։ Հափշտակված 1000 ՀՀ դրամով գնել են ծխախոտ։ Ապա սուպերմարկետում առկա «HSBC» բանկի բանկամատում Արամն ստուգել է բանկային քարտերը, սակայն դրանք չեն գործել, այնուհետև լեզվակռիվ է ունեցել Արամի հետ և վերցնելով քարտերը` դրանք նետել է սուպերմարկետի մուտքի դռան կողքի աղբարկղը և միասին հեռացել են։ Մեքենան վարելով գնացել են Հր.Քոչար փողոց։ ժամը 05-ի սահմաններում Հր.Քոչար փողոցում տեսել են գործող հացաբուլկեղենի վաճառակետ։ Ինքը մեքենան կայանել է դրա կողքին և երկուսով դուրս են եկել մեքենայից։ Ինքն առաջինը մոտեցել է այդ վաճառակետի պատուհանին ու թակել այն։ Պատուհանը բացել է մի աղջիկ, ում ասել է, որ իրենց խաչապուրի տա և քայլել է կողքի, որպեսզի տեսնի վիտրինայի հետևում շարված տեսականին։ Երբ վաճառողուհին բացել է պատուհանը, ինքը տեսել է, որ անմիջապես պատուհանի դիմաց առկա պատուհանագոգին լիցքավորման միացրած վիճակում դրված է սմարտֆոն տեսակի բջջային հեռախոս։ Երբ ինքը կողք է քայլել, այդ աղջիկը նույնպես կողք է քայլել: Այդ ժամանակ Արամը կանգնած է եղել պատուհանի մոտ: Նրա հայացքից ու շարժուձևից հասկացել է, որ վերջինս ցանկանում է վերցնել այդ հեռախոսը, քանի որ աչքերով իրեն ցույց է տվել հեռախոսը: Հացաբուլկեղենի կրպակին մոտենալիս գողություն կատարելու մտադրություն չեն ունեցել, դա առաջացել է, երբ պատուհանագոգին նկատել են հեռախոսը: Վաճառողուհու ուշադրությունը շեղելու նպատակով շարժվել է վիտրինայի մեջ տեղադրված բուլկիների մոտ, իսկ երբ այդ աղջիկը պատուհանի մոտից հեռանալով շարժվել է իր ուղղությամբ, Արամը, ձեռքը պատուհանից ներս մտցնելով, վերցրել է հեռախոսը և դիմել են փախուստի: Այդ ընթացքում մեքենայի շարժիչը չի հանգցրել: Հեռանալուց հետո նկատել են, որ գողացված հեռախոսը «Յումի Ռոմիքս» տեսակի սմարթֆոն է: Լուսաբացին որոշել են վաճառել գողացված հեռախոսը և դրա գումարից վճարել վարձակալած մեքենայի համար պարտք մնացած 16.000 ՀՀ դրամը, իսկ մնացած գումարը հավասարաչափ կիսել միմյանց միջև: Հեռախոսը որոշել են վաճառել «3-րդ մասի» մետրոյի անցումի տակ, սակայն, երբ հասել են նշված վայր, իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշախատակիցները ու բերման են ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին։ Ինքն ու Արամն այդ ամենը կատարել են, քանի որ երկուսով էլ գտնվում են սոցիալական ծանր վիճակում:
Մեղադրյալի դատավարական կարգավիճակով ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանն սկզբնապես 2017 թվականի փետրվարի 21-ին իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել առաջադրված մեղադրանքում, պնդել է նախկինում իր տված ցուցմունքները և հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
Հետագայում, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Երևան քաղաքի Հր.Քոչար փողոցի վրա առկա հացաբուլկեղենի վաճառքի կետից կատարված բացահայտ հափշտակությանը մասնակից չի եղել, պարզապես Արամի կողմից հեռախոսը վերցնելուց հետո վերջինիս մենակ չի թողել և վարելով մեքենան` հեռացել են դեպքի վայրից: Իրեն առաջադրված մեղադրանքի մնացած մասով իրեն մեղավոր չի ճանաչել:
Նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանը Դատարանում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ նախաքննության ընթացքում տեղյակ չի եղել, թե ինչ է գրի առնված եղել, իրեն ընդամենը ներկայացրել են փաստաթուղթը և ասել են, որ ստորագրի այն, ինքն էլ մինչ այդ երբևէ ոստիկանությում չի եղել, ուստի, չհասկանալով ստորագրել է: Իրեն հնարավորություն չի ընձեռնվել ընտանիքի անդամներին տեղյակ պահել, ինչպես նաև փաստաբան հրավիրել:
Ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանը հրաժարվեց պատասխանել մեղադրող Բ. Ղազինյանի հարցերին: Պատասխանելով Դատարանի հարցերին՝ ամբաստանյալը նշեց, որ տեղեկացել է Արամ Վարդանյանի կողմից հեռախոսի հափշտակությունից, այն ժամանակ, երբ ավտոմեքենայում տեսել է այդ հեռախոսը: Իրեն մեղսագրված հափշտակության մյուս դեպքերից ընդհանրապես տեղյակ չէ և դրանց հետ որևէ առնչություն չունի: Արամ Վարդանյանի հետ նախնական համաձայնություն չի ունեցել: Նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների կապակցությամբ հայտնեց, որ այդ ժամանակ գտնվել է հոգեկան շատ վատ վիճակում՝ դեղորայքի ազդեցության տակ: Իրեն ասել են, որ ամեն ինչ լավ է և իրենց շուտով ազատ են արձակելու, որևէ մեկին չի կարող մեղադրել, քանի որ հստակ բան չի հիշում: Հեռախոսի հետ կապված իր մեղքն ընդունում է այնքանով, որ Արամին մեքենայով տեղափոխել է դեպքի վայրից: Մեքենան վարձակալել է իր սեփական մեքենայի վերանորոգման հետ կապված քաղաքից դուրս գալու նպատակով: Գիշերը որոշել են հաց ուտել և նկատել են հացաբուլկեղենի կրպակը: Կրպակին առաջինը մոտեցել է ինքը, թակել պատուհանը: Վաճառողուհին առաջարկել է մատնացույց անել, թե ինչ է ցանկանում: Վաճառողուհու հետ խոսելու ընթացքում Արամն իջել է մեքենայից և մոտեցել կրպակի պատուհանի փեղկին, այնուհետև, խառնված վիճակում վազել է դեպի ավտոմեքենան: Նստելով ավտոմեքենան` Արամին հարցրել է, թե ինչ է պատահել, վերջինս պատասխանել է, որ հեռախոս է գողացել: Ինքը կրպակում հեռախոս չի տեսել: Ավտոմեքենայում երբ տեսել է հեռախոսը, այն եղել է միացված վիճակում, հեռախոսի էկրանին առկա է եղել Մերիի և ինչ-որ տղայի նկար, ինքն էլ որոշել է հեռախոսը վերադարձնել այդ տղային, որ ավելորդ խնդիրներից խուսափեն: Բայց քանի որ Մերիի հեռախոսը եղել է կոդավորված և չի կարողացել օգտվել հեռախոսից, գնացել է «3-րդ մաս», որպեսզի հեռախոսն ապակոդավորեն և զանգահարի` հեռախոսը վերադարձնելու նպատակով, սակայն իրենց բերման են ենթարկել: Ինքը Արամի հետ գումար հայթհայթելու նպատակ երբևէ չեն ունեցել:
Ամբաստանյալներ Արամ Վարդանյանի և Հակոբ Հովհաննիսյանի կողմից իրենց անմեղության կապակցությամբ դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են և մտացածին, վերջիններս նպատակ են հետապնդում ամեն գնով խուսափել քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից: Ամբաստանյալների դատաքննական ցուցմունքները հերքվում են դատաքննության ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում հետազոտված հետևյալ ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման արդյունքներով.
Դատաքննության ընթացքում տուժող Մերի Նազարյանը ցուցմունքով այն մասին, որ, աշխատում է Երևան քաղաքի Հր.Քոչար փողոցում գործող հացաբուլկեղենի խանութում՝ որպես վաճառողուհի: Աշխատանքն իրականացնում է գիշերային հերթափոխով, այն սկսվում է ժամը 21:00-ին և ավարտվում առավոտյան ժամը 07:00-ից 08:00-ի սահմաններում: Դեպքի օրը, գիշերը ժամը 04:30-05:00-ի սահմաններում երկու անծանոթ երիտասարդներ մոտեցել են խանութին, կարծում է հացաբուլկեղեն գնելու նպատակով: Իր բջջային հեռախոսը միացված է եղել լիցքավորման: Տղաներից մեկը խոսացրել է իրեն՝ ուշադրությունը շեղելու նպատակով, երբ շրջվել է, հեռախոսը մյուս տղայի ձեռքում է նկատել, սակայն վերջինս ձեռքը դեռևս պատուհանից չէր հանել: Այդ ժամանակ ինքը հարվածել է այդ տղայի ձեռքին, այնուամենայնիվ վերջինս վերցրել է հեռախոսը և նրանք հեռացել են: Ինքը նկատել է ավտոմեքենայի համարանիշները և դիմել ոստիկանություն:
Տուժող Մերի Նազարյանը, պատասխանելով դատավարական կողմերի և Դատարանի հարցերին, մանրամասնեց, որ խանութը գտնվում է Երևան քաղաքի Քոչար փողոցի վրա: Ճանաչում է ամբաստանյալներին որպես դեպքի օրն իր հետ պատահած միջադեպին մասնակցած անձանց: Ամբաստանյալներից Հակոբը գնացել է սննդամթերքը նայելու, իսկ Արամը կանգնած է եղել դռան մոտ: Սկզբում երկուսն էլ կանգնած են եղել պատուհանի մոտ: Հակոբն ապրանքների վերաբերյալ հարցեր է տվել, սակայն չի կարող ասել այդ հարցերի իրական նպատակը որն է եղել: Այդ ընթացքում Արամը ձեռքը մտցրել է ցուցափեղկից ներս և վերցրել հեռախոսը: Դրանից հետո նկատել է հեռախոսն Արամի մոտ, հարվածել է նրա ձեռքին, որպեսզի վերջինս հեռախոսը վայր գցի սեղանին, սական իրեն չի հաջողվել և Արամը, վերցնելով հեռախը, հեռացել է: Մեքենան եղել է խանութին մոտ կայանած, այժմ չի հիշում ավտոմեքենայի պետահամարանիշները, սակայն այդ պահին գրի է առել և զանգահարել ոստիկանություն: Մութ է եղել, ուստի չի կարող ասել մեքենան մուգ կապույտ, թե սև գույնի է եղել: Մեքենան նմանացրել է Լադա մակնիշի մեքենայի: Որքանով հիշում է երկուսով վազել են դեպի մեքենան, Հակոբն է նստել մեքենայի ղեկին: Դրանից հետո զանգահարել է ոստիկանություն: Իր հեռախոսը եղել է «Յումի Ռոմիքս» մոդելի: Չի կարող ասել ամբաստանյալների գործողությունները եղել են փոխհամաձայնեցված, թե`ոչ: Ինքը գլուխը սեղանին դրած է եղել, երբ ամբաստանյալները թակել են պատուհանը, երբ աչքերը բացել է, նրանք միասին կանգնած են եղել, Հակոբը քայլել է դեպի հացաբուլկեղենի վերջը: Ինքն էլ մեխանիկորեն նրա հետ գնացել է, եթե Հակոբը չգնար, ինքն էլ չէր գնա նրա կողմը: Այդ պահին ամբաստանյալները ոչինչ չեն քննարկել միասին: Մութ է եղել, չէր կարող տեսել, թե նրանք ինչ կապի մեջ են եղել: Հակոբը նայել է պատուհանին, որքանով որ հիշում է այն հատվածին, որտեղ «հոթ դոգ» էր տեղադրված, երբ ցանկացել է պոլիէթիլենային տոպրակը վերցնել, ձայն է լսել: Հակոբի կողմից սննդամթերք հարցնելը և Արամի գործողությունը եղել են վայրկյանների ընթացքում: Նրանք կանգնած են եղել պատուհանի մոտ` միմյանցից մոտավորապես 1.5-2 մետր հեռավորության վրա: Դեպքի օրն ամեն ինչը ֆիքսված հիշել է: Արամի գործողության կապակցությամբ Հակոբը որևէ արձագանք չի տվել: Հակոբն ապրանք չի վերցրել, նրա ձեռքում գումար չի նկատել: Հեռախոսը վերադարձվել են իրեն և ամբաստանյալների նկատմամբ պարտք և պահանջ չունի,
- ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2017 թվականի փետրվարի 19-ի արձանագրությամբ, որի ժամանակ տուժող Մ.Նազարյանը ճանաչել է նրան և նշել, որ Հ.Հովհաննիսյանն ընկերոջ հետ 2017 թվականի փետրվարի 19-ին` ժամը 05:30-ի սահմաններում, Հր.Քոչար 11/5 հասցեում գործող վաճառակետից հափշտակել են իրեն պատկանող «Յումի Ռոմիքս» տեսակի բջջային հեռախոսը։ Հիշյալ հանգամանքը ճանաչման ընթացքում ընդունել է նաև Հ.Հովհաննիսյանը, միայն հավելելով, որ նշված բջջային հեռախոսը հափշտակել է անձամբ Ա. Վարդանյանը,
- ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2017 թվականի փետրվարի 19-ի արձանագրությամբ, որի ժամանակ տուժող Մ.Նազարյանը ճանաչել է վերջինիս և նշել, որ Ա.Վարդանյանն ընկերոջ հետ, 2017 թվականի փետրվարի 19-ին` ժամը 05:30-ի սահմաններում, Հր.Քոչար 11/5 հասցեում գործող վաճառակետից բացահայտ հափշտակել են իրեն պատկանող «Յումի Ռոմիքս» տեսակի բջջային հեռախոսը։ Հիշյալ հանգամանքը ճանաչման ընթացքում ընդունել է նաև Ա.Վարդանյանը,
- «ՎԱԶ 21073» մակնիշի` «Լադա Պրիոռա», 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկության 2017 թվականի փետրվարի 21-ի արձանագրությամբ, որի ժամանակ հայտնաբերվել է մեկ հատ «Ռոյալ Բրազիլ քոֆֆե» տեսակի սուրճի փակ տուփը, մեկ հատ դեղնաշականակագույն երանգի, կաշվենման կտորից պատռված եզրերով բռնակ, մեկ զույգ պլաստմասենման ականջօղեր, 10 և 20 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով մետաղադրամներ, որոնք ըստ խուզարկության մասնակից Հ.Հովհաննիսյանի` մնացել են ավտոմեքենայում Սողոմոն Տարոնցու նրբանցք 2 շենքի հետնամասում իրենց կողմից կողոպտված կնոջ պայուսակի միջից, իսկ կաշվենման բռնակը պոկվել է հենց նշված պայուսակի վրայից։ Բացի այդ նույն խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեղադրյալներ Հ.Հովհաննիսյանին և Ա.Վարդանյանին պատկանող այլ անձնական իրեր, մասնավորապես` Ա. Վարդանյանին պատկանող արևային ակնոցներ, սպիտակ գույնի առանց ապրանքանիշի գրառման էլեկտրոնային կրիչ, ձեռքի սև, «Մենդոռա» գրառմամբ պայուսակ որում առկա են տղամարդու մի քանի կոսմետիկ պարագաներ, Ա.Վարդանյանի անվամբ 4083-1001-0039-7272 համարի «Ամերիա Բանկ» ՓԲ ընկերության բանկային քարտ և RG258926 համարի վարորդական վկայական։ Հ.Հովհաննիսյանին պատկանող «Վինսթոն» տեսակի ծխախոտի տուփ` 12 գլանակով և մեկ մուրճ։ Բացի այդ, մեքենայից հայտնաբերվել է մեկ դեղին կոտրված կրակայրիչ, «36.6» դեղատների ցանցին պատկանող պոլիէթիլենային տոպրակով 8 հատ բժշկական սպիտակ ձեռնոց և 4 հատ բժշկական սպիտակ դիմակ, ըստ նույն տոպրակում առկա կտրոնի` գնումը կատարվել է 19.02.2017թ. ժամը 05:18:09-ին, արժեքը ընդհանուր 400 ՀՀ դրամ,
- Արամ Վարդանյանի անձնական խուզարկության 2017 թվականի փետրվարի 19-ի արձանագրությամբ, որի ընթացքում վերջինիս մոտից հայտնաբերվել է Հր. Քոչար 11/5 հասցեում գործող վաճառակետից բացահայտ հափշտակված, Մ.Նազարյանին պատկանող, IMEI անհատականացման 863050024815251 և 863050024815269 համարներով «Յումի Ռոմիքս» տեսակի բջջային հեռախոսը,
- Հակոբ Հովհաննիսյանի անձնական խուզարկության 2017 թվականի փետրվարի 19-ի արձանագրությունը, որի ընթացքում վերջինիս մոտից հայտնաբերվել է «ՎԱԶ 21073» մակնիշի «Լադա Պրիոռա» ավտոմեքենայի բանալին,
- դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 144-ԱՊ-17 եզրակացությամբ, որի համաձայն` փորձաքննությանը տրամադրված «Յումի» տեսակի, «Ռոմիքս» մոդելի բջջային հեռախոսի միջին շուկայական արժեքը 2017 թվականի փետրվարի 19-ի դրությամբ, առկա արտաքին տեսքի հաշվառմամբ, ապակոդավորված վիճակում, գնահատվել է 35.000 /երեսունհինգ հազար/ ՀՀ դրամ,
- դեպքի վայրի զննության 2017 թվականի փետրվարի 19-ի արձանագրությամբ, որի ժամանակ զննության մասնակից Մ.Նազարյանը մատնացույց է արել Հր. Քոչար 11/5 հասցեում գործող վաճառակետը և դրա հաճախորդների սպասարկման այն պատուհանափեղկը, որտեղից երկու անհայտ անձինք 2017 թվականի փետրվարի 19– ին` ժամը 05:30-ի սահմաններում, հափշտակել են իրեն պատկանող «Յումի Ռոմիքս» տեսակի բջջային հեռախոսը,
- դեպքի վայրի զննության 2017 թվականի փետրվարի 19-ի արձանագրությունը, որի ժամանակ զննության մասնակից Հ.Հովհաննիսյանը մատնացույց է արել Հր. Քոչար 11/5 հասցեում գործող հացաբուլկեղենի վաճառակետը, որտեղից 2017 թվականի փետրվարի 19-ին` ժամը 05:30-ի սահմաններում, Ա.Վարդանյանի հետ հափշտակել են «Յումի Ռոմիքս» տեսակի բջջային հեռախոսը։ Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարոնցու նրբանցք 2 շենքի հետնամասի այն հատվածը, որտեղ նույն օրը ինքը և Ա.Վարդանյանը բացահայտ հափշտակել են անծանոթ մի կնոջ պայուսակը։ Ինչպես նաև Երևան քաղաքի Իսահակյան հասցեում գտնվող «ՍԱՍ» սուպերմարկետի մուտքի մոտ առկա «HSBC բանկ Հայաստան» ՓԲ ընկերության բանկոմատը, որի միջոցով Ա.Վարդանյանը փորձել է գումար կանխիկացնել Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարոնցու նրբանցք 2 շենքի հետնամասում հափշտակված պայուսակից գտած երկու բանկային քարտերի միջոցով,
- դեպքի վայրի զննության 2017 թվականի փետրվարի 19-ի արձանագրությամբ, որի ժամանակ զննության մասնակից Ա.Վարդանյանը մատնացույց է արել Հր. Քոչար 11/5 հասցեում գործող հացաբուլկեղենի վաճառակետը, որտեղից 2017 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 05:30-ի սահմաններում, Ա.Վարդանյանի հետ հափշտակել են «Յումի Ռոմիքս» տեսակի բջջային հեռախոսը,
- «ՍԱՍ Գրուպ» ՍՊ ընկերությունից և «HSBC բանկ Հայաստան» ՓԲ ընկերությանից ստացված, ապացույց ճանաչված 2017 թվականի փետրվարի 19-ին Երևան քաղաքի Իսահակյան 36 հասցեում գտնվող «ՍԱՍ» սուպերմարկետի և դրա գլխավոր մուտքի մոտ առկա հիշյալ բանկի բանկոմատի տեսախցիկների տեսագրություններով և դրանց զննության արձանագրությամբ, որոնց միջոցով տեսանկարահանվել է, թե ինչպես է Ա.Վարդանյանը փորձում գումարներ կանխիկացնել բանկային քարտերից, իսկ Հ.Հովհաննիսյանը կանգնած է նրա կողքին։ Տեսախցիկները ֆիքսել են նաև, թե ինչպես են հաջողության չհասնելով վերջիններս ծխախոտ գնում և հեռանում,
- Մ.Նազարյանից առգրաված «Յումի Ռոմիքս» տեսակի բջջային հեռախոսի տուփի և Ա.Վարդանյանի մոտից անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված նույն ապրանքանիշի բջջային հեռախոսի համատեղ 2017 թվականի փետրվարի 24-ի զննության արձանագրությամբ, որի ժամանակ պարզվել է, որ բջջային հեռախոսի և տուփի վրա առկա IMEI անհատականացման 863050024815251 և 863050024815269 համարները նույն են,
- Իրեղեն ապացույց ճանաչված Ա.Վարդանյանի մոտից անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «Յումի Ռոմիքս» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսով (863050024815251 և 863050024815269 անհատականացման համարներով), նույն անհատականացման համարներով «Յումի Ռոմիքս» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսի տուփով, «ՎԱԶ 21073» մակնիշի` «Լադա Պրիոռա», 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկության ընթացքում հայտնաբերված մեկ «Ռոյալ Բրազիլ քոֆֆե» տեսակի սուրճի փակ տուփով, մեկ հատ դեղնաշականակագույն երանգի, կաշվենման կտորից պատռված եզրերով բռնակի և 10, 20 ՀՀ անվանական արժեքով մետաղադրամներով, մեկ զույգ պլաստմասե ականջօղերով,
- 2017 թվականի փետրվարի 19-ին ժամը 09:15-ին կազմված Արամ Վարդանյանին Երևան քաղաքի Գ.Նժդեհի հրապարակից «ՎԱԶ 21073» մակնիշի «Լադա Պրիոռա», 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով կողոպուտ կատարելու կասկածանքով բերման ենթարկելու մասին արձանագրությամբ,
- 2017 թվականի փետրվարի 19-ին ժամը 09:15-ին կազմված Հակոբ Հովհաննիսյանին Երևան քաղաքի Գ.Նժդեհի հրապարակից, «ՎԱԶ 21073» մակնիշի «Լադա Պրիոռա», 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով կողոպուտ կատարելու կասկածանքով բերման ենթարկելու մասին արձանագրությամբ,
- Տուժող Մ.Նազարյանի կողմից հանցագործության վերաբերյալ հաղորդում տալու մասին 2017թ. փետրվարի 19-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` վերջինս հայտնել է, որ 2017 թվականի փետրվարի 19-ին ժամը 05:30-ի սահմաններում, երկու անհայտ անձինք Հր.Քոչար 11/5 հասցեում գործող հացաբուլկեղենի վաճառակետից բացահայտ հափշտակել են իրեն պատկանող «Յումի Ռոմիքս» տեսակի բջջային հեռախոսը և դիմել են փախուստի` իրեն պատճառելով գույքային վնաս։

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերլուծելով ամբաստանյալներ Արամ Արթուրի Վարդանյանի և Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքները, քննարկելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված վերոգրյալ ապացույցները, գնահատելով դրանք իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, Դատարանն ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալ Արամ Արթուրի Վարդանյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքներ, իսկ Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքներ, որոնք ճիշտ են որակված, հետևաբար` ամբաստանյալները քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթակա է այդ հոդվածներով։
Դատարանը՝ ամբաստանյալներ Արամ Վարդանյանի և Հակոբ Հովհաննիսյանի մեղավորության վերաբերյալ հետևության հանգեց նախապես քննարկելով նրանց անմեղ ճանաչելու վերաբերյալ պաշտպանական ճառում վերջիններիս և նրանց պաշտպանների ներկայացրած միջնորդությունները։
Այսպես.
Նախ Դատարանը փաստում է, որ դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել միայն 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով մեղսագրված հանցանքում, սակայն նշելով, որ այն կատարել է միայնակ՝ առանց ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի օժանդակության: Ինչ վերաբերվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքներին, ապա ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանն իր մեղավորությունը դրանց կատարման մեջ չի ընդունել: Ամբաստանյալ Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում առհասարակ ժխտել է իր մեղավորությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքներում:
Դատարանը, անդրադառնալով պաշտպան Սեդա Սաֆարյանի այն դիրքորոշմանը, որ հացաբուլկեղենի վաճառակետից տուժող Մերի Նազարյանի հեռախոսը հափշտակելու դրվագով իր պաշտպանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի արարքը ճիշտ չի որակված, քանի որ բացակայում է համակատարողների միջև մինչև արարքի կատարումը ձեռք բերված նախնական համաձայնությունը, արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասը քրեական պատասխանատվություն է նախատեսում ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակության համար: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերը պատասխանատվություն են նախատեսում համապատասխանաբար մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ և պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով կատարված կողոպուտի համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38–րդ հոդվածի համաձայն` «1. Կատարողի հետ մեկտեղ հանցակիցներ են համարվում կազմակերպիչը, դրդիչը և օժանդակողը:
2. Կատարող է համարվում այն անձը, ով անմիջականորեն կատարել է հանցանքը կամ դրա կատարմանն անմիջականորեն մասնակցել է այլ անձանց (համակատարողների) հետ համատեղ, ինչպես նաև հանցանքը կատարել է այլ այնպիսի անձանց օգտագործելու միջոցով, ովքեր օրենքի ուժով ենթակա չեն քրեական պատասխանատվության կամ հանցանքը կատարել են անզգուշությամբ:
(…)
5. Օժանդակող է համարվում այն անձը, ով հանցագործությանն oժանդակել է խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկատվություն կամ միջոցներ, գործիքներ տրամադրելով կամ խոչընդոտները վերացնելով, ինչպեu նաև այն անձը, ով նախապեu խոuտացել է պարտակել հանցագործին, հանցագործության միջոցները կամ գործիքները, հանցագործության հետքերը կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռքբերված առարկաները, նաև այն անձը, ով նախապեu խոuտացել է ձեռք բերել կամ իրացնել այդպիuի առարկաները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41–րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Հանցանքը համարվում է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարված, եթե դրան մասնակցել են այնպիսի համակատարողներ, ովքեր նախապես` մինչև հանցագործության սկսելը, պայմանավորվել են հանցանքը համատեղ կատարելու մասին:»:
Եթե երկու կամ ավելի հանցակիցներ անմիջականորեն կատարում են հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողությունները կամ դրանց մի մասը, ապա հանցակցությունը դրսևորվում է համակատարման ձևով: Համակատարում չէ հանցագործությանն այնպիսի մասնակցությունը, երբ հանցակիցներից մեկը տվյալ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող ոչ մի գործողություն չի կատարել, այլ միայն օժանդակել է հանցագործությանը, այսինքն` եղել է օժանդակող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38–րդ հոդվածի 5–րդ մասի իմաստով: Այսպիսով՝ օժանդակողը կատարողից տարբերվում է նրանով, որ նա հանցագործության օբյեկտիվ կողմն անմիջականորեն չի կատարում, այլ հանցագործությունը նախապատրաստելու ընթաց քում կամ դրա ավարտման փուլում աջակցություն է ցույց տալիս կատարողին` ստեղծելով հանցագործության ավարտման իրական հնարավորություններ:
Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանին՝ մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ հացաբուլկեղենի վաճառակետից տուժող Մերի Նազարյանի հեռախոսի բացահայտ հափշտակության մեղադրանքը մեղադրող Բ.Ղազինյանի կողմից փոփոխվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով՝ նշված վաճառակետից տուժող Մերի Նազարյանի հեռախոսի բացահայտ հափշտակությանն օժանդակելու համար: Վերոգրյալ իրավական նորմերի և դատողությունների լույսի ներքո վերլուծելով ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ գործողությունների կատարումը հնարավոր է միայն համակատարողների կողմից, մինչդեռ, ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանին քննարկվող հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կամ դրանց մի մասը կազմող գործողությունների կատարում մեղսագրված չէ, տուժող Մերի Նազարյանից կատարված բացահայտ հափշտակության համակատարող ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանը չի հանդիսանում, ուստի պաշտպան Սեդա Սաֆարյանի հետևություններն առ այն, որ ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի արարքը ճիշտ չի որակված, քանի որ բացակայում է համակատարողների միջև մինչև արարքի կատարումը ձեռք բերված նախնական համաձայնությունը, առարկայազուրկ է:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի կողմից հացաբուլկեղենի վաճառակետից տուժող Մերի Նազարյանի բջջային հեռախոսն ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի կողմից բացահայտ հափշտակությանն օժանդակելու մեղադրանքին, ապա Դատարանը, սույն քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված փաստական հանգամանքների, մասնավորապես, ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի՝ կասկածյալի դատավարական կարգավիճակով և տուժող Մերի Նազարյանի տված ցուցմունքների համադրությամբ հիմնավորված է համարում, որ ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանը քայլերի է դիմել Մերի Նազարյանի ուշադրությունը շեղելու նպատակով՝ այդ կերպ դյուրին դարձնելով ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի կողմից հեռախոսի բացահայտ հափշտակությունը:
Դատարանը, անդրադառնալով պաշտպան Սեդա Սաֆարյանի այն դիրքորոշմանը, որ խախտվել է իր պաշտպանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի պաշտպանական իրավունքը, քանի որ վերջինս 2017 թվականի փետրվարի 27-ին հարցաքննվել է առանց պաշտպան, ուստի կասկածյալի դատավարական կարգավիճակով հարցաքննությունը պետք է ճանաչել անթույլատրելի ապացույց, ապա Դատարանը փաստում է, որ 2017 թվականի փետրվարի 27-ի հարցաքննության արձանագրության տիտղոսաթերթին առկա գրառման համաձայն՝ կասկածյալին պարզաբանվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 63-րդ հոդվածով նախատեսված կասկածյալի իրավունքներն ու պարտականությունները, ինչը հավաստվել է Հակոբ Հովհաննիսյանի ստորագրությամբ: Բացի այդ, մինչ հարցաքննությունը Հակոբ Հովհաննիսյանին 2017 թվականի փետրվարի 19-ին ձերբակալելիս վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից, ի թիվս այլ իրավունքների, պարզաբանվել է նաև, որ կասկածյալն ունի պաշտպանության իրավունք, մեղադրանքից կարող է պաշտպանվել ինչպես անձամբ, այնպես էլ պաշտպանի միջոցով, ինչի կապակցությամբ իր իսկ ձեռքով կասկածյալը նշում է կատարել, որ հայտարարություն չունի: Այնուհետև, առանձին արձանագրություն է կազմվել կասկածյալի իրավունքները բացատրելու մասին, որտեղ կասկածյալ Հակոբ Հովհաննիսյանը կրկին անգամ նշում է կատարել իր իսկ ձեռքով, որ իրեն պարզաբանվել են իր իրավունքներն ու պարտականությունները, դրանք պարզ ու հասկանալի են, հայտարարություն չունի: Բացի այդ, նույն օրը կազմվել է կասկածյալին նրա պաշտպանության և պաշտպան ունենալու իրավունքը բացատրելու մասին արձանագրություն, որտեղ Հակոբ Հովհաննիսյանը նշել է, որ իրեն պարզաբանվել է պաշտպան ունենալու իր իրավունքը, ներկա դրությամբ չի ցանկանում ունենալ պաշտպան և դա կապված չէ սոցիալական և ֆինանսական վիճակի հետ:
2017 թվականի փետրվարի 21-ին Հակոբ Հովհաննիսյանին մեղադրանք առաջադրելիս բացատրվել են մեղադրալի իրավունքներն ու պարտականությունները, այդ թվում նաև մեղադրանք առաջադրելու պահից պաշտպան ունենալու իրավունքը, ինչի վերաբերյալ կազմվել է համապատասխան արձանագրություն, որտեղ մեղադրյալ Հակոբ Հովհաննիսյանը նշում է կատարել, որ իրավունքներն իրեն պարզաբանվել են, պարզ են և որևէ հայտարարություն չունի:
Կազմվել է նաև առանձին արձանագրություն մեղադրյալին նրա պաշտպանության և պաշտպան ունենալու իրավունքը բացատրելու մասին, որտեղ Հակոբ Հավհաննիսյանը հայտարարել է, որ իրեն բացատրվել է պաշտպանության իր իրավունքը, այն պարզ է, չի ցանկանում ունենալ պաշտպան և դա կապված չէ նյութական վիճակի հետ: Ավելին, պաշտպանության իրավունքը Հակոբ Հովհաննիսյանին պարզաբանված է եղել նաև որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս, երբ վերջինս իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել մեղսագրված հանցանքներում:
Հաշվի առնելով վերոգրյալը՝ Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանին մի քանի անգամ պարզաբանվել է պաշտպան ունենալու իր իրավունքը, վերջինս իր իսկ ձեռքով նշումներ է կատարել՝ չցանկանալով պաշտպան ունենալ: Նման պայմաններում պաշտպան Ս.Սաֆարյանի հետևույթուններն առ այն, որ խախտվել են ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի պաշտպանական իրավուքը, հիմնազուրկ են և չեն բխում սույն քրեական գործի հանգամանքներից, ուստի Հակոբ Հովհաննիսյան կասկածյալի կարգավիճակում տված խոստովանական ցուցմունքն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով նախատեսված հիմքը բացակայում է:
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի տված ցուցմունքներին առ այն, որ ինքը նախաքննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներ է տվել իր նկատմամբ ոստիկանության աշխատակիցների կիրառած բռնության հետևանքով, ապա Դատարանը փաստում է հետևյալը.
2018 թվականի հունվարի 10-ին կայացած դատական նիստի ընթացքում, այսինքն սույն քրեական գործն ըստ էության քննելու համար դատարան ուղարկելուց շուրջ հինգ ամիս անց, ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ կողոպուտը կատարելուց հետո՝ դեռևս 2017 թվականի փետրվարի 19-ին, ոստիկանության մի շարք աշխատակիցներ իրեն և Հակոբ Հովհաննիսյանին բերման են ենթարկել ոստիականության Արաբկիրի բաժին, որտեղ սպառնացել են խիստ պատասխանատվության ենթարկել, ծեծել են, իսկ նրանցից մեկն էլ հարվածել է իր որովայնին՝ պահանջելով տալ խոստովանական ցուցմունքներ, ինչի արդյունքում էլ սույն քրեական գործով նախաքննության ընթացքում տվել է իրականությանը չհամապատասխանող խոստովանական ցուցմունք: Նախ հատկանշական է, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը շուրջ մեկ տարի լռել է իր նկատմամբ կիրառված բռնության մասին, այնուհետև, իր նկատմամբ քննվող քրեական գործի ընթացքում տվել նման բովանդակությամբ ցուցմունքներ: Այնուամենայնիվ, դեպքի առթիվ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 341-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 4-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62201618 քրեական գործը: Արամ Վարդանյանը ճանաչվել է տուժող: Քրեական գործի քննության արդյունքում ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Գ.Միքայելյանը հանգել է հետևության, որ չեն հիմնավորվել ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի ՔՀԲ աշխատակիցների կողմից, Արամ Վարդանյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով, սպառնալիքներով իր կողմից չկատարած հանցագործությունների մասին խոստովանական ցուցմունք տալ հարկադրելու հանգամանքները, ուստի ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Գ.Միքայելյանի 2018 թվականի մարտի 21-ին ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով որոշում է կայացվել ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակիցների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ, 309-րդ և 341-րդ հոդվածներով քրեական հետապնդում չիրականացնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու մասին՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Հետևաբար` Դատարանն արձանագրում է, որ բացակայում է Արամ Վարդանյանի մեղավորությունը հիմնավորող խոստովանական ցուցմունքն անթույլատրելի ճանաչելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հիմքը։
Քննարկելով ամբաստանյալներ Արամ Վարդանյանի և Հակոբ Հովհաննիսյանի կողմից Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարունցի նրբանցքի 2-րդ շենքի հետնամասում ինքնությունը չպարզված երկու կանանցից բացահայտ հափշտակություն կատարելու մեղադրանքի հիմնավորվածությունը, Դատարանը նախ փաստում է, որ հափշտակության նշված դրվագի մասին իրավապահներին հայտնի չէր, տուժողի(ների) կողմից պատկան մարմիններին հաղորդում ներկայացված չէր, ուստի անհասկանալի է, թե ինչպես ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակիցներին պետք է հայտնի դառնար Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարոնցու նրբանցքի 2-րդ շենքի հետնամասում ինքնությունը չպարզված երկու կանանցից բացահայտ հափշտակություն կատարելու փաստը, որպեսզի նրանք բռնության կիրառմամբ հարկադրեին Արամ Վարդանյանին և Հակոբ Հովհաննիսյանին տալու խոստովանական ցուցմունքներ, եթե այդ մասին նախապես իրենց խոստովանական ցուցմունքներում չնշեին ամբաստանայլները:
Ամբաստանյալներ Արամ Վարդանյանի և Հակոբ Հովհաննիսյանի կասկածյալի դատավարական կարգավիճակով տված ցուցմունքների արժանահատության մասին է վկայում նաև այն հանգամանքը, որ նախաքննության ընթացքում նրանք խոստովանել էին ենթադրյալ կողոպուտի փորձի ևս մեկ դրվագ, որի մասին կրկին անգամ իրավապահ մարմիններին հայտնի չէր, սակայն ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ. Ռափյանի 2017 թվականի հունիսի 30-ին որոշում էր կայացվել Արամ Վարդանյանի և Հակոբ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրի 34-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին, քանի որ նախաքննությամբ ձեռք չէին բերվել մեղադրյալների խոստովանական ցուցմունքները հիմնավորող ապացույցներ:
Դատարանը փաստում է նաև, որ Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարոնցու նրբանցքի 2-րդ շենքի հետնամասում ինքնությունը չպարզված երկու կանանցից բացահայտ հափշտակություն կատարելու փաստի առթիվ խոստովանական ցուցմունքներ տալով՝ ամբաստանյալների հայտնած տեղեկությունները հետագայում հաստատվել են նաև այլ քննչական գործողությունների կատարմամբ ձեռք բերված ապացույցներով:
Այսպես,
Ամբաստանյալներ Արամ Վարդանյանը և Հակոբ Հովհաննիսյանը կասկածյալի դատավարական կարգավիճակով ցուցմունք են տվել այն մասին, որ Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարոնցու նրբանցքի 2-րդ շենքի հետնամասում ինքնությունը չպարզված երկու կանանցից բացահայտ հափշտակած պայուսակի մեջ հիմնականում սննդամթերք է եղել, փնտրելով գտել են նաև մեկ դրամապանակ, իսկ պայուսակը նույն ժամանակ պատուհանից նետել են, այնուհետև, դրամապանակի մեջ փնտրելով գտել են 1000 ՀՀ դրամ գումար, 30 ՀՀ դրամի մետաղադրամներ, մեկ հատ «Վիզա» տեսակի բանկային քարտ, որը նույն պահին նետել է պատուհանից ու 2 հատ «Նուռ» տեսակի քարտ, իրենց գաղտնաբառերի հետ միասին։ Նշված պայուսակից դրամապանակը հանելու ժամանակ մեքենայի սրահի մեջ է ընկել մեկ տուփ սև սուրճ, որը չեն նետել և թողել են մեքենայում։ Հետագայում, դատարանի որոշմամբ «ՎԱԶ 21073» մակնիշի «Լադա Պրիոռա», 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել են մեկ «Ռոյալ Բրազիլ քոֆֆե» տեսակի սուրճի փակ տուփ, և 10, 20 ՀՀ անվանական արժեքով մետաղադրամներ:
Դատարանը գտնում է, որ թեև, ինչպես մեկ տուփ սև սուրճը, այնպես էլ, հատկապես, 10 և 20 ՀՀ անվանական արժեքով մետաղադրամները հնարավոր չէ նույնականցնել Երևան քաղաքի Սողոմոն Տարունցի նրբանցքի 2-րդ շենքի հետնամասում ինքնությունը չպարզված երկու կանանցից բացահայտ հափշտակած պայուսակի մեջ եղած իրերի հետ, այնուամենայնիվ, նշված հանգամանքը, թույլ է տալիս այլ ապացույցների հետ համակցության մեջ ողջամիտ հետևության հանգելու ամբաստանյալների խոստովանական ցուցմունքների արժանահավատության մասին:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի կողմից «ՍԱՍ» սուպերմարկետի սրահում առկա՝ պահեստարան հանդիսացող, «HSBC բանկ Հայաստան» ՓԲ ընկերության բանկոմատ ապօրինի մուտք գործելով ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակության փորձի դրվագին, ապա Դատարանը փաստում է, որ նշված հանցավոր դրվագի մասին կրկին անգամ իրավապահ մարմիններին հայտնի չէր, և միայն ամբաստնյալ Արամ Վարդանյանի կողմից խոստովանական ցուցմունք տալուց, ինչպես նաև այդ մասին ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի վկայությունից հետո, նախաքննության մարմնի պահանջով, «ՍԱՍ-ԳՐՈՒՊ» ՍՊԸ-ի և Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան ՓԲԸ-ի կողմից տրամադրվել են համապատասխան տեսախցիկների արձանագրած տեսագրությունները, որոնք պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտվել են դատարանում և Դատարանը գտնում է, որ դրանցում պատկերված անձն առերևույթ հանդիսանում է ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը:
Ինչ վերաբերվում է պաշտպանական կողմի՝ վերը նշված տեսախցիկների արձանագրած տեսագրություններն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու միջնորդությանը, քանի որ պարզ չէ նշված ապացույցի ստացման աղբյուրը, առկա չէ առգրավման մասին արձանագրությունը, առկա չէ նշում, որ զննությանը մասնակից է եղել մասնագետը, ապա Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի պետը 2017 թվականի փետրվարի 22-ի 45/746 թվակիր գությամբ դիմել է «ՍԱՍ-ԳՐՈՒՊ» ՍՊԸ-ին բանկոմատի տեսանկարահանող տեսախցիկների, իսկ փետրվարի 24-ի 45/01617ք.գ թվակիր գրությամբ՝ Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան ՓԲԸ-ին՝ բանկոմատի անվտանգության տեսախցիկների տեսագրությունները վարույթն իրականացնող մարմնին տրամադրելու խնդրանքով: «ՍԱՍ-ԳՐՈՒՊ» ՍՊԸ-ի 2017 թվականի մարտի 06-ի ՍՍ-51 և Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան ՓԲԸ-ի 2017 թվականի մարտի 02-ի գրություններով պահանջվող տեսագրությունները նախաքննության մարմնին տրամադրվել են, որոնք իրավական ընթացակարգի պահպանմամբ զննվել են, այնուհետև, ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Ռափյանի 2017 թվականի հունիսի 30-ի որոշմամբ՝ ճանաչվել ապացույց:
Դատարանը գտնում է, որ վարույթն իրականացվող մարմնի պահանջով գործի համար նշանակություն ունեցող որոշակի առարկաներ և փաստաթղթեր կամավոր տրամադրելու դեպքում դրանց առգրավումը և համապատասխանաբար այդ մասին արձանագրության կազմումը չի բխում քրեադատավարական պահանջներից: Ինչ վերաբերում է այն հանգամանքին, որ զննությանը մասնագետ չի մասնակցել, ապա Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 228-րդ հոդվածի իրավական կարգավորումներից ակնհայտ բխում է, որ զննությունը մասնագետի մասնակցությամբ անցկացնելը քննիչի պարտավորությունը չէ, այլ թողնված է նրա հայեցողությանը:
Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ «ՍԱՍ-ԳՐՈՒՊ» ՍՊԸ-ի և Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան ՓԲԸ-ի տեսախցիկների տեսագրությունները ձեռք են բերվել համապատասխան լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից օրենքով սահմանված աղբյուրից, պահպանվել են դրանց ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները, ինչպես նաև դրանց ձեռքբերման գործընթացը օրենքով սահմանված կարգով ստացել է դատավարական համապատասխան ձևակերպում, հետևաբար, բացակայում են դրանք անթույլատրելի ճանաչելու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ, 5-րդ և 7-րդ կետերով նախատեսված հիմքերը:
Դատարանը, անդրադառնալով ամբաստանյալներ Հակոբ Հովհաննիսյանի և Արամ Վարդանյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցին, արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները»:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի տեսակները»:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ, ինչի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 39–րդ կետում հայտնել է հետևյալը.
«(…)Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
(…)
Այսպիսով, նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին:
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
(…) Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն»։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի անձը բնութագրող հանգամանք է հանդիսանում այն, որ նա բնութագրվում է դրական (հիմք՝ Դավթաշեն 12-3/Ս-1 համատիրության նախագահի կողմից տրված բնութագիրը), նախկինում դատապարտված չի եղել (հիմք՝ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի 2017 թվականի փետրվարի 19-ի տեղեկանքը):
Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում:
Քննարկելով ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ պատժատեսակ և պատժաչափ նշանակելու հարցը՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասը որպես պատիժ նախատեսում է տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկում` երեքից հինգ տարի ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասը՝ տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկում` երկուսից հինգ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 3-րդ և 4.1-րդ մասերի համաձայն՝ «3. Հանցափորձի համար ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով կամ հոդվածի մասով որոշակի ժամկետով ազատազրկման ձևով նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետի երեք քառորդը:
(...)
4.1. Սույն հոդվածի երկրորդ և երրորդ մասերով նախատեսված կանոնները չեն կիրառվում հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս:»:
Սույն դատավճռում շարադրված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով ամբաստանյալ Արամ Արթուրի Վարդանյանի կատարած հանցավոր արարքների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում` նրա կատարած կոնկրետ արարքները, նրա առավել ակտիվ մասնակցությունը դրանց կատարմանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանքների հետ, ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքի բացակայության պայմաններում, Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով անհրաժեշտ է պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով՝ ազատազրկում 3 տարի ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով՝ տուգանք նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյուրապատիկի՝ 700.000 ՀՀ դրամի չափով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով պատիժների լրիվ և մասնակի գումարման կանոնների կիրառմամբ Արամ Արթուրի Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ է անհրաժեշտ նշանակել ազատազրկում 3 (երեք) տարի 3 (երեք)ամիս ժամկետով և տուգանք նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյուրապատիկի՝ 700.000 ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն` ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված պատժին անհրաժեշտ է հաշվակցել 2017 թվականի փետրվարի 19-ից մինչև 2017 թվականի մայիսի 03-ը փաստացի անազատության մեջ գտնված ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի 16 (տասնվեց) օր ժամկետով և տուգանք նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյուրապատիկի՝ 700.000 ՀՀ դրամի չափով:
Դատարանը, քննության առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցը և հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանին մեղսագրված արարքների հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, հանցավորի անձը, պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, հանգում է հետևության, որ տվյալ դեպքում ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի համապատասխանի արդարության և պատասխանատվության անհատականացման քրեաիրավական սկզբունքներին:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին` Դատարանը գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավն անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, ինչից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում՝ 03.05.2017 թվականի թիվ 1705031796683030 անդորրագրով «Յունի բանկ» ԲԲԸ-ում՝ Համասփյուռ Բարսեղյանի կողմից վճարված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գրավի գումարը ենթակա է վերադարձման գրավատուին։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի անձը բնութագրող հանգամանք է հանդիսանում այն, որ նա բնութագրվում է դրական (հիմք՝ Մեղրաձորի համայնքի ղեկավարի կողմից տրված 2017 թվականի փետրվարի 27-ի բնութագիրը), ունի առողջական խնդիրներ, մասնավորապես, ՀՀ ՊՆ 88865գ/մ ռազմաբժշկական հանձնաժողովի հիվանդության վկայագրի համաձայն՝ ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի մոտ ախտորոշվել է անձով պայմանավորված հաճախակի կրկնվող պոլիմորֆ իրավիճակային հակազդումներ, դեպրեսիվ համախտանիշ, վիճակ ապենդեկէկտոմիայից հետո:
Ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք դատարանը չի արձանագրում:
Դատարանը, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետը, որպես ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք է դիտում հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը (հիմք՝ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի 2017 թվականի փետրվարի 19-ի տեղեկանքը):
Այսպես՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավրությամբ կատարված հանցանքի համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն դատվածությունը մարվում է պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում՝ փորձաշրջանն անցնելուց հետո:
Այսպես, ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանը Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 26-ի դատավճռով դատապարտվել է կալանքի 2 ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, սահմանվել է փորձաշրջան 1 տարի ժամկետով, մինչդեռ, սույն քրեական գործի շրջանակներում ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքները կատարվել են փորձաշրջանի ընթացքում, հետևաբար, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հիմքով նշված դատվածությունը մարված չէ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի հիմքով՝ առկա է հանցագործությունների ռեցիդիվ:
Քննարկելով ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատժատեսակ և պատժաչափ նշանակելու հարցը՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 39-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Կազմակերպիչը, դրդիչը և օժանդակողը ենթակա են պատասխանատվության կատարված հանցանքը նախատեսող հոդվածով՝ հղում կատարելով սույն օրենսգրքի 38-րդ հոդվածին, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ նրանք միաժամանակ եղել են հանցագործության համակատարողներ:»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն՝ «1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները:
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից:»:
Ամբաստանյալ Հակոբ Հավհաննիսյանի նկատմամբ նշանակվող պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի իրավական կարգավորումների համաձայն չի կարող պակաս լինել երկու տարի վեց ամիս ժամկետով ազատազրկումից, մինչդեռ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկում պատժատեսակի նվազագույն շեմը երեք տարի է:
Սույն դատավճռում շարադրված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով ամբաստանյալ Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանի կատարած հանցավոր արարքների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում` նրա կատարած կոնկրետ արարքը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, նրա պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքի հետ, Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկման 3 տարի ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով՝ ազատազրկման 3 տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված պատիժների մասնակի գումարման կանոնների կիրառմամբ ամբաստանյալ Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանի նկատմամբ անհրաժեշտ է պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 (երեք) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
Քննարկելով ՀՀ Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 26-ի դատավճռով Հակոբ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված 1 (մեկ) տարի ժամկետով փորձաշրջանը վերացնելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածով պատիժ նշանակելու հարցը, Դատարանը փաստում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 7-րդ մասի համաձայն՝ «Փորձաշրջանի ընթացքում անձի կողմից միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր դիտավորյալ հանցանք կատարելու դեպքում դատարանը վերացնում է պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը և պատիժ նշանակում սույն օրենսգրքի 67-րդ հոդվածով նախատեսված կանոններով (...)»:
Հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 7-րդ մասի իմպերատիվ պահանջը և արձանագրելով, որ սույն գործով Հակոբ Հովհաննիսյանին մեղսագրվում է միջին ծանրության դիտավորյալ հանցագործությունների կատարում, որոնք ամբաստանյանը կատարել է փորձաշրջանի ընթացքում և պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնելը պարտադիր է, Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 26-ի դատավճռով Հակոբ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված 1 (մեկ) տարի ժամկետով փորձաշրջանը պետք է վերացնել և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածով նախատեսված կանոններով:
Այսինքն Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված 3 (երեք) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկում պատժին անհրաժեշտ է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածով սահմանված կանոններով մասնակի գումարել ՀՀ Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 26-ի դատավճռով նշանակված 2 (երկու) ամիս ժամկետով կալանքից 1 (մեկ) ամիսը:
Դատարանը, քննության առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցը և հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանին մեղսագրված արարքների հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, հանցավորի անձը, պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, հանգում է հետևության, որ տվյալ դեպքում ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի համապատասխանի արդարության և պատասխանատվության անհատականացման քրեաիրավական սկզբունքներին:
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին` Դատարանը գտնում է, որ խափանման միջոցը վերացնելու կամ փոփոխելու հիմքերը բացակայում են՝ պայմանավորված ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանին իրական պատժի՝ ազատազրկաման դատապարտելու և կայացված դատավճռի ի կատար ածումն ապահովելու անհրաժեշտությամբ: Միևնույն ժամանակ, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հ.Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման սկիզբը պետք հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից՝ 2017 թվականի փետրվարի 19-ից:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝
- ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Ռափյանի 2017 թվականի հունիսի 30-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 2017 թվականի փետրվարի 21-ին «ՎԱԶ 21073» մակնիշի, 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված մեկ հատ «Ռոյալ Բրազիլ քոֆֆե» տեսակի սուրճի փակ տուփը, մեկ հատ դեղնաշականակագույն երանգի, կաշվենման կտորից պատռված եզրերով բռնակը, մեկ հատ դեղին գույնի կոտրված կրակայրիչը, «36.6» դեղատների ցանցին պատկանող պոլիէթիլենային տոպրակով 8 հատ բժշկական սպիտակ ձեռնոցները, 4 հատ բժշկական սպիտակ դիմակները և մեկ հատ ՀԴՄ կտրոնն անհրաժեշտ է ոչնչացնել,
- քննիչի նույն որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 2017 թվականի փետրվարի 21-ին «ՎԱԶ 21073» մակնիշի, 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված՝ Ա.Վարդանյանին պատկանող արևային ակնոցները, սպիտակ գույնի առանց ապրանքանիշի գրառման էլեկտրոնային կրիչը, ձեռքի սև, «Մենդոռա» գրառմամբ պայուսակը, որում առկա են տղամարդու մի քանի տարբեր կոսմետիկ պարագաներ, Ա.Վարդանյանի անվամբ 4083-1001-0039-7272 համարի «Ամերիա Բանկ» ՓԲ ընկերության բանկային քարտը և RG258926 համարի վարորդական վկայականն անհրաժեշտ է վերադարձնել ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանին կամ վերջինիս կողմից լիազորված անձին, իսկ Հ.Հովհաննիսյանին պատկանող «Վիսթոն» տեսակի ծխախոտի տուփը՝ 12 գլանակով և մեկ մուրճը՝ ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանին կամ վերջինիս կողմից լիազորված անձին:
- քննիչի նույն որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 2017 թվականի փետրվարի 21-ին «ՎԱԶ 21073» մակնիշի, 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված 10 և 20 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով մետաղադրամները և մեկ զույգ պլաստմասենման ականջօղերն անհրաժեշտ է պահել քրեական գործի հետ միասին:
Հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի կարգավորումները՝ Դատարանաը գտնում է, որ անհրաժեշտ է՝
- ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և դատարանում գտնվող «Նոկիա» տեսակի բջջային հեռախոսը հանձնել ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանին կամ վերջինիս կողմից լիազորված անձին,
- ամբաստանյալ Հ.Հովհաննիսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և դատարանում գտնվող «Էլ Ջի» տեսակի բջջային հեռախոսը հանձնել ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանին կամ վերջինիս կողմից լիազորված անձին, իսկ մեկ մեքենայի և մեկ ներփորովի փականի բանալիները հանձնել սեփականատերերին:
Սույն քրեական գործով տուժողի կողմից քաղաքացիական հայց ներկայացված չէ:
Անդրադառնալով դատական ծախսերի հարցին՝ Դատարանը փաստում է, որ սույն քրեական գործով դատական ծախս է հանդիսանում ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության արժեքը՝ 123.900 (հարյուր քսաներեք հազար ինը հարյուր) ՀՀ դրամ գումարը, որը ենթակա է բռնագանձման ամբաստանյալներ Արամ Արթուրի Վարդանյանից և Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանից հօգուտ ՀՀ ֆինանսների նախարարության (ՀՀ պետական բյուջեի):
Անդրադառնալով ամբաստանյալներ Հակոբ Հովհաննիսյանի և Արամ Վարդանյանի շարժական և անշարժ գույքի վրա դրված կալանքի հարցին, Դատարանը գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատական ծախսերի հարցի լուծումը:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Արամ Արթուրի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և պատիժ նշանակել՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով՝ ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով՝ ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով՝ տուգանք նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյուրապատիկի՝ 700.000 ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով պատիժների լրիվ և մասնակի գումարման կանոնների կիրառմամբ Արամ Արթուրի Վարդանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված պատժին մասնակի գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նշանակված պատժից ազատազրկում 3 ամիս ժամկետով և լրիվ գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նշանակված նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյուրապատիկի՝ 700.000 ՀՀ դրամի չափով տուգանքը և Արամ Արթուրի Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 (երեք) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով և տուգանք նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյուրապատիկի՝ 700.000 ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն` նշանակված պատժին հաշվակցել 2017 թվականի փետրվարի 19-ից մինչև 2017 թվականի մայիսի 03-ն Արամ Արթուրի Վարդանյանի փաստացի անազատության մեջ գտնված ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի 16 (տասնվեց) օր ժամկետով և տուգանք նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյուրապատիկի՝ 700.000 ՀՀ դրամի չափով:
Ամբաստանյալ Արամ Արթուրի Վարդանյանի նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը՝ թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, ինչից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում՝ 03.05.2017 թվականի թիվ 1705031796683030 անդորրագրով «Յունի բանկ» ԲԲԸ-ում՝ Համասփյուռ Բարսեղյանի կողմից վճարված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գրավի գումարը վերադարձնել գրավատուին։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել ամբաստանյալ Արամ Արթուրի Վարդանյանին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և պատիժ նշանակել՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով՝ ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով՝ ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով պատիժների մասնակի գումարման կանոնների կիրառմամբ Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված պատժին մասնակի գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նշանակված պատժից ազատազրկում 3 (երեք) ամիս ժամկետով, և Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 (երեք) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 7-րդ մասի կիրառմամբ ՀՀ Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 26-ի դատավճռով Հակոբ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված 1 (մեկ) տարի ժամկետով փորձաշրջանը վերացնել:
Ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված 3 (երեք) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկում պատժին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածով սահմանված կանոններով մասնակի գումարել Հակոբ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 26-ի դատավճռով նշանակված 2 (երկու) ամիս ժամկետով կալանքից 1 (մեկ) ամիսը, և Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի 4 (չորս) ամիս ժամկետով:
Ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված կալանավորում խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2017 թվականի փետրվարի 19-ից:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Ռափյանի 2017 թվականի մարտի 20-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Մ.Նազարյանից հափշտակված և վերջինիս ի պահ հանձնված «Յումի Ռոմիքս» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը թողնել վերջինիս տնօրինությանը, իսկ դատարանում գտնվող նշված հեռախոսի տուփը՝ վերադարձնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Ռափյանի 2017 թվականի հունիսի 30-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 2017 թվականի փետրվարի 21-ին «ՎԱԶ 21073» մակնիշի, 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված մեկ հատ «Ռոյալ Բրազիլ քոֆֆե» տեսակի սուրճի փակ տուփը, մեկ հատ դեղնաշականակագույն երանգի, կաշվենման կտորից պատռված եզրերով բռնակը, մեկ հատ դեղին գույնի կոտրված կրակայրիչը, «36.6» դեղատների ցանցին պատկանող պոլիէթիլենային տոպրակով 8 հատ բժշկական սպիտակ ձեռնոցները, 4 հատ բժշկական սպիտակ դիմակները և մեկ հատ ՀԴՄ կտրոնը, ոչնչացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու հետո քննիչի նույն որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 2017 թվականի փետրվարի 21-ին «ՎԱԶ 21073» մակնիշի, 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված՝ Ա.Վարդանյանին պատկանող արևային ակնոցները, սպիտակ գույնի առանց ապրանքանիշի գրառման էլեկտրոնային կրիչը, ձեռքի սև, «Մենդոռա» գրառմամբ պայուսակը, որում առկա են տղամարդու մի քանի տարբեր կոսմետիկ պարագաներ, Ա.Վարդանյանի անվամբ 4083-1001-0039-7272 համարի «ԱմերիԲանկ» ՓԲ ընկերության բանկային քարտը և RG258926 համարի վարորդական վկայականը վերադարձնել ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանին կամ վերջինիս կողմից լիազորված անձին, իսկ Հ.Հովհաննիսյանին պատկանող «Վիսթոն» տեսակի ծխախոտի տուփը՝ 12 գլանակով և մեկ մուրճը՝ ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանին կամ վերջինիս կողմից լիազորված անձին:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո քննիչի նույն որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 2017 թվականի փետրվարի 21-ին «ՎԱԶ 21073» մակնիշի, 87 CT 007 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված 10 և 20 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով մետաղադրամները և մեկ զույգ պլաստմասենման ականջօղերը պահել քրեական գործի հետ միասին:
Ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և դատարանում գտնվող «Նոկիա» տեսակի բջջային հեռախոսը հանձնել ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանին կամ վերջինիս կողմից լիազորված անձին:
Ամբաստանյալ Հ.Հովհաննիսյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և դատարանում գտնվող «Էլ Ջի» տեսակի բջջային հեռախոսը հանձնել ամբաստանյալ Հակոբ Հովհաննիսյանին կամ վերջինիս կողմից լիազորված անձին, իսկ մեկ մեքենայի և մեկ ներփորովի փականի բանալիները հանձնել սեփականատերերին:
Որպես դատական ծախս` Արամ Արթուրի Վարդանյանից և Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանից հօգուտ ՀՀ ֆինանսների նախարարության (ՀՀ պետական բյուջեի) համապարտությամբ բռնագանձել 123.900 (հարյուր քսաներեք հազար ինը հարյուր) ՀՀ դրամ գումար։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Ռափյանի 2017 թվականի հունիսի 30-ի որոշումներով ամբաստանյալներ Արամ Արթուրի Վարդանյանի և Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանի շարժական և անշարժ գույքի վրա դրված կալանքները պահպանել մինչև դատական ծախսերի հարցի լուծումը:
Ամբաստանյալներ Արամ Արթուրի Վարդանյանին և Հակոբ Արմենի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված կարգով բացատրել ներման խնդրագիր ներկայացնելու իրենց իրավունքը:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ