ԵԱՔԴ/0111/01/17


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն

«15» մայիսի 2019թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան) հետևյալ կազմով՝

նախագահությամբ՝ դատավոր Ա.Մաթևոսյանի,
քարտուղարությամբ՝ Հ.Արտաշեսյանի, Ա.Պարտիզպանյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ Լ.Մանուկյանի, Բ.Ղազինյանի,
տուժող Ա.Վարդանյանի,
տուժողի ներկայացուցիչ Ա.Ավետիսյանի,
ամբաստանյալ Ա.Ասլանյանի,
պաշտպաններ Ա.Ջուվանովայի, Ս.Մկրտչյանի


դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արամ Գագիկի Ասլանյանի՝ (ծնված` 23.12.1987թ., ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, նախկինում դատապարտված` 1) ՀՀ Արմավիրի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 20-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով` տուգանքի 200.000 ՀՀ դրամի չափով, 2) Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի փետրվարի 8-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` տուգանքի` 500.000 ՀՀ դրամի չափով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կարգով մասնակիորեն գումարվել է ՀՀ Արմավիրի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 20-ի դատավճռով նշանակված տուգանքը և վերջնական պատիժ է նշանակվել տուգանք` 600.000 ՀՀ դրամի չափով, հաշվառված և բնակվող` ք.Երևան, Մամիկոնյանց փողոց, 3-րդ շենք, բնակարան 36, ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ի կալանավոր). ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2017 թվականի մայիսի 23-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է 14187717 քրեական գործը:
Նույն օրը 14187717 քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժին և ընդունվել քննիչ Վ.Վարագյանի վարույթ:
2017 թվականի մայիսի 27-ին Արամ Ասլանյանի նկատմամբ 14187717 քրեական գործով որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Քննիչ Վ.Վարագյանի 2017 թվականի հունիսի 02-ի որոշմամբ Արամ Գագիկի Ասլանյանը քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով` մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«[Արամ Գագիկի Ասլանյանը] 2017 թվականի մայիսի 13-ին, իր անձնական օգտագործման նպատակով, խախտելով թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործող) նյութերի մասին 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության 2010թ. մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, ապօրինի, տնայնագործնական եղանակով «Սոլպադեին» և «Կաֆետին Կոլդ» տեսակի դեղամիջոցների խառնուրդից պատրաստել է դեզոմորֆին և մեթամֆետամին տեսակի թմրամիջոցներ և ապօրինի պահել իր մոտ: Նույն օրը վերջինիս անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել և առգրավվել է մեկանգամյա օգտագործման ներարկիչ` 4.2մլ ծավալի թափանցիկ հեղուկով, որն իր մեջ պարունակել է զգալի չափերի հասնող` 0.01512 գրամ քաշով մետամֆետամին և 0.19488 գրամ քաշով դեզոմորֆին տեսակի թմրամիջոցներ:(…)»
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Լ.Մանուկյանը 2017 թվականի հուլիսի 03-ին հաստատել է 14187717 քրեական գործի մեղադրական եզրակացությունը և քրեական գործը, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, որը դատարանում ստացվել է 2017 թվականի հուլիսի 06-ին:
Դատավորների միջև քրեական գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով քրեական գործը ԵԱՔԴ/0111/01/17 համարի ներքո մակագրվել և 2017 թվականի հուլիսի 07-ին հանձնվել է դատավոր Ա.Մաթևոսյանին:
Դատավոր Ա.Մաթևոսյանի 2017 թվականի հուլիսի 07-ի որոշմամբ ԵԱՔԴ/0111/01/17 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2017 թվականի հունիսի 15-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է 09170017 քրեական գործը:
Նույն օրը 09170017 քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժին և ընդունվել ավագ քննիչ Ա.Հայրապետյանի վարույթ:
Քննիչի 2017 թվականի հունիսի 16-ի որոշմամբ Արսեն Արամի Վարդանյանը 09170017 քրեական գործով ճանաչվել է տուժող:
2017 թվականի հունիսի 21-ին Արամ Գագիկի Ասլանյանի նկատմամբ 09170017 քրեական գործով խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Քննիչ Ա.Հայրապետյանի 2017 թվականի հունիսի 29-ի որոշմամբ Արամ Գագիկի Ասլանյանը 09170017 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով` մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«[Արամ Գագիկի Ասլանյանը] ուրիշի գույքի զգալի չափի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2017 թվականի հունիսի 05-ին ժամը 19:50-ի սահմաններում գնացել է Երևան քաղաքի Դ.Անհաղթ 10/1 հասցեում գտնվող «Նյու Ռեժանս» ընկերության ավտոլվացման կետ, որտեղ օգտվելով այն հանգամանքից, որ որևիցե մեկը չկա, այնտեղից գաղտնի հափշտակել է ավտոլվացման կետի աշխատակից Արսեն Արամի Վարդանյանին պատկանող` զգալի չափի 235.000 ՀՀ դրամ արժողության «SAMSUNG A 5» և 10.000 ՀՀ դրամ արժողության «Nokia X2» մոդելի բջջային հեռախոսները, ապա դուրս գալով նշված ավտոլվացման կետից` հեռացել է Արսեն Վարդանյանին պատճառելով 245.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:(…)»
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ.Բարսեղյանը 2017 թվականի հուլիսի 07-ին հաստատել է 09170017 քրեական գործի մեղադրական եզրակացությունը և քրեական գործը, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, որը դատարանում ստացվել է 2017 թվականի հուլիսի 10-ին:
Դատավորների միջև քրեական գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով քրեական գործը ԵԱՔԴ/0114/01/17 համարի ներքո մակագրվել և 2017 թվականի հուլիսի 11-ին հանձնվել է դատավոր Ա.Մաթևոսյանին:
Դատավոր Ա.Մաթևոսյանի 2017 թվականի հուլիսի 11-ի որոշմամբ ԵԱՔԴ/0114/01/17 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
Դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 17-ի որոշմամբ ԵԱՔԴ/0111/01/17 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արամ Գագիկի Ասլանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով, միացվել է ԵԱՔԴ/0114/01/17 քրեական գործին` ըստ մեղադրանքի Արամ Գագիկի Ասլանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, նշանակվել է դատական քննության` վարույթը շարունակելով ԵԱՔԴ/0111/01/17 համարի ներքո:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Սարգսյանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 07-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել 14113017 քրեական գործը:
Նույն օրը «Լոնգ Ուեյ» ՍՊ ընկերությունը ճանաչվել է տուժող:
2017 թվականի սեպտեմբերի 09-ին 14113017 քրեական գործով Արամ Ասլանյանի նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Քննիչի 2017 թվականի սեպտեմբերի 14-ի որոշմամբ Արամ Գագիկի Ասլանյանը 14113017 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«[Արամ Գագիկի Ասլանյանը] 2017 թվականի սեպտեմբերի 06-ին` ժամը 02:30-ին, մտնելով Երևան քաղաքի Կոմիտաս պողոտայի 60/5 հասցեում գործող «Գրանադա» հյուրանոցի նախասրահ և օգտվելով այն հանգամանքից, որ նախասրահում ոչ ոք չկա, գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ բացել է պահեստարան հանդիսացող ադմինիստրացիայի պահարանի դարակի փականը և դարակից գողացել զգալի չափերի` 11.500 ՀՀ դրամ գումար և հեռացել:(…)»
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Բ.Ղազինյանը 2017 թվականի սեպտեմբերի 26-ին հաստատել է 14113017 քրեական գործի մեղադրական եզրակացությունը և քրեական գործը, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, որը դատարանում ստացվել է 2017 թվականի սեպտեմբերի 27-ին:
Դատավորների միջև քրեական գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով քրեական գործը ԵԱՔԴ/0154/01/17 համարի ներքո մակագրվել է դատավոր Դ.Գրիգորյանին:
Դատավոր Դ.Գրիգորյանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 28-ի որոշմամբ ԵԱՔԴ/0154/01/17 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և 2017 թվականի հոկտեմբերի 11-ի որոշմամբ նշանակվել դատական քննության:
Դատավոր Դ.Գրիգորյանի 2017 թվականի նոյեմբերի 15-ի զեկուցագրի հիման վրա ԵԱՔԴ/0154/01/17 քրեական գործը մակագրվել է դատավոր Ա.Մաթևոսյանին:
Դատավոր Ա.Մաթևոսյանի 2017 թվականի նոյեմբերի 15-ի որոշմամբ ԵԱՔԴ/0154/01/17 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
Դատարանի 2017 թվականի նոյեմբերի 27-ի որոշմամբ ԵԱՔԴ/0154/01/17 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արամ Գագիկի Ասլանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, միացվել է ԵԱՔԴ/0111/01/17 քրեական գործին` ըստ մեղադրանքի Արամ Գագիկի Ասլանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, նշանակվել է դատական քննության` վարույթը շարունակելով ԵԱՔԴ/0111/01/17 համարի ներքո:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մարտի 14-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանի նկատմամբ նշանակվել է ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննություն:
2018 թվականի մայիսի 25-ին ստացված ստացիոնար դատահոգեբուժական N 33 փորձաքննության եզրակացության համաձայն՝ իրեն մեղսագրվող արարքների նկատմամբ Արամ Գագիկի Ասլանյանը ճանաչվել է ՄԵՂՍՈՒՆԱԿ:


Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանը նախաքննության ընթացքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, սակայն դատաքննության ընթացքում օգտվելով իր իրավունքից` հրաժարվեց նշված մեղադրանքի կապակցությամբ դիրքորոշում հայտնել և ցուցմունք տալ:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որի համաձայն՝ նախաքննության ընթացքում մեղադրյալի տված ցուցմունքների (...) հրապարակումը (...) թույլատրվում է, եթե ամբաստանյալը հրաժարվում է դատական քննության ժամանակ ցուցմունքներ տալ մեղադրանքի էության մասին, որոշում կայացրեց հրապարակելու ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2017 թվականի հունիսի 05-ին, ֆինանսական խնդիրներից ելնելով, ցանկացել է իր մոտ եղած ավտոմեքենայի լվացման և այլ պարագաները վաճառել, և այդ նպատակով տոպրակի մեջ լցնելով այդ ամենը, բարձրացել է Երևան քաղաքի Դավիթ Անհաղթ փողոցով: Վաճառելու նպատակով ճանապարհին եղած բոլոր ավտոլվացման կետերում և բենզալցակայաններում առաջարկել է իր ապրանքները, սակայն որևէ մեկը չի ցանկացել գնել: Հասնելով «Նյու Ռեժանս» ռեստորանի մոտ` նկատել է, որ ներս ընկած հատվածում առկա է ավտոլվացման կետ: Մոտենալով ավտոլվացման կետին՝ նկատել է, որ այնտեղ մարդ չկա և առաջանալով դեպի ներս ընկած սենյակ` նկատել է սեղան, որի վրա դրված է եղել «Սամսունգ A 5» մոդելի, սև գույնի բջջային հեռախոս: Օգտվելով այն հանգամանքից, որ ներսում որևէ մեկը չկա՝ բջջային հեռախոսը սեղանի վրայից վերցրել է, դրել տաբատի հետևի գրպանում, որից հետո դուրս գալով այնտեղից` քայլել է փողոցի ուղղությամբ, կանգնեցրել պատահական տաքսի ավտոմեքենա, պատվիրել վարել դեպի Կոմիտասի շուկայի մոտ, ապա՝ Բարեկամության մետրոյի մոտակայք, սակայն Կոմիտասի պողոտայի «Երևան Սիթի» սուպերմարկետի մոտ վարորդն ասել է, որ ավտոմեքենայի գազը չի բավականացնի և իրեն իջացրել է ավտոմեքենայից: Իջնելով ավտոմեքենայից` գնացել է տուն, իսկ հաջորդ օրը բժշկական համալսարանի մոտակայքում նշված հեռախոսը 20.000 ՀՀ դրամի դիմաց վաճառել է պատահական մի քաղաքացու, իսկ գումարը ծախսել անձնական կարիքների համար: Ավելացրել է նաև, որ բացի «Սամսունգ A 5» մոդելի բջջային հեռախոսից ավտոլվացման կետից հափշտակել է նաև «Նոկիա իքս 2» մոդելի բջջային հեռախոս, բայց, քանի որ այն պիտանի չի եղել օգտագործման համար, նետել է աղբարկղը:
Դատական նիստի ընթացքում ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանը հայտարարեց, որ պարզ հիշում է, որ «Նոկիա իքս 2» մոդելի բջջային հեռախոս ավտոլվացման կետում նույնիսկ չի տեսել, այնտեղ եղել է «Սամսունգ A 5» մոդելի բջջային հեռախոս, որն էլ վերցրել է: «Նոկիա իքս 2» մոդելի հեռախոս չի գողացել: Չի հիշում, որ նախաքննության ընթացքում նման ցուցմունք է տվել, թե «Նոկիա իքս 2» մոդելի բջջային հեռախոս է գողացել:
Դատական նիստի ընթացքում տուժող Արսեն Վարդանյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է ավտոլվացման կետում: Ավտոլվացման կետը գտնվում է Դավիթ Անհաղթ փողոցի վրա, «Ռեժանս» հյուրանոցի դիմացը` ներս ընկած հատվածում: 2017 թվականի հունիս ամսին գտնվել է աշխատանքի վայրում, կանգնած է եղել ավտոլվացման կետից մոտ 30 մետր հեռավորության վրա: Այդ ժամանակ իր «Սամսունգ A5» մոդելի բջջային հեռախոսը, որն ապառիկ կարգով 236.900 ՀՀ դրամով ձեռք էր բերել «Մոբայլ ցենտր» խանութ սրահից, դրված է եղել ավտոլվացման կետի ներսի սենյակում և միացված է եղել լիցքավորման: «Սամսունգ A 5» մոդելի բջջային հեռախոսի մեջ տեղադրված են եղել 055-51-66-66 և 093-93-83-43 բջջային հեռախոսահամարները: Բացի այդ հեռախոսից ավտոլվացման կետում առկա է եղել նաև «Նոկիա իքս 2» մոդելի բջջային հեռախոս, որը չի օգտագործել: Երբ գտնվել է դրսում՝ նկատել է, որ ավտոլվացման կետի մոտից Արամը քայլել է իրեն ընդառաջ՝ դեպի փողոց: Ավտոլվացման կետից դուրս եկած անձը հանդիսանում է ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանը: Նրա ձեռքին եղել է պոլիէթիլենային տոպրակ: Իր համար կասկածելի է թվացել այդ երիտասարդի դուրս գալը ավտոլվացման կետի կողմից, ուստի անմիջապես վազելով գնացել է այնտեղ, մտել ներսի սենյակ և պարզել, որ բջջային հեռախոսը բացակայում է: Մինչև դուրս է եկել ավտոլվացման կետից` Արամն արդեն գնացած է եղել:
Տուժող Արսեն Վարդանյանը, պատասխանելով դատավարական կողմերի և դատարանի հարցերին, հայտնեց, որ իրեն պատճառվել է 236.900 ՀՀ դրամի վնաս, որը հատուցված չէ: Արամ Ասլանյանին չի ճանաչել: Նրա անունն իմացել է դեպքից մի քանի օր անց: «Սամսունգ A 5 » մոդելի բջջային հեռախոսը գնել էր դեպքից մոտավորապես մեկ ամիս առաջ: Անկախ նրանից, որ իր հեռախոսը հափշտակել էին, ինքը կատարել է ապառիկի վճարները և ամբողջությամբ մարել այն: Եթե ամբաստանյալը հատուցի վնասը` կհաշտվի վերջինիս հետ, հակառակ դեպքում` ոչ: Դեպքի հաջորդ օրը, երբ ցանկացել է ինչ որ հեռախոս օգտագործել, նկատել, որ բացակայում է նաև «Նոկիա իքս 2» մոդելի բջջային հեռախոսը, սակայն այդ հեռախոսի նկատմամբ որևէ հետաքրքրություն չունի: Անձամբ է հաղորդում ներկայացրել ոստիկանություն: Ամբաստանյալին հստակ տեսել է ավտոլվացման կետի մոտ, վերջինիս հստակ նույնացնում է:
Սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են նաև ամբաստանյալ Ա.Ասլանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված հետևյալ ապացույցները.
- 2017 թվականի հունիսի 05-ին Արսեն Վարդանյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում հանցագործության վերաբերյալ տված հաղորդման արձանագրությունը,
- տուժող Արսեն Վարդանյանի մասնակցությամբ կատարված զննության 2017 թվականի հունիսի 21-ի արձանագրությունը, որի համաձայն` զննության է ենթարկվել Երևան քաղաքի Դ.Անհաղթ 10/1 հասցեում գործող «Նյու Ռեժանս» ընկերության տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունը` լազերային սկավառակով` 2017 թվականի հունիսի 05-ի 19:38:01 րոպեից մինչև 19:39:28 րոպեն: Տուժող Ա.Վարդանյանը, զննելով նշված տեսագրությունը, հայտարարել է, որ 2017 թվականի հունիսի 05-ին ինքը հենց այդ տղամարդուն է տեսել իր աշխատավայրից` ավտոլվացման կետի կողմից դուրս գալուց,
- տուժող Արսեն Վարդանյանի մասնակցությամբ կատարված զննության 2017 թվականի հունիսի 21-ի արձանագրությունը, որի համաձայն` զննության է ենթարկվել Երևան քաղաքի Դ.Անհաղթ 11/1 հասցեում գործող «Հայէկոնոմբանկ» ԲԲԸ-ի «Զեյթուն» մասնաճյուղից ստացված տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունը` լազերային սկավառակով` 2017 թվականի հունիսի 05-ի ժամը 19:09:47 վայրկյանից մինչև 19:45:03 վայրկյանն ընկած ժամանակահատվածում: Տուժող Ա.Վարդանյանը, զննելով նշված տեսագրությունը, հայտարարել է, որ 2017 թվականի հունիսի 05-ին ինքը հենց այդ տղամարդուն է տեսել իր աշխատավայրից` ավտոլվացման կետի կողմից դուրս գալուց,
- տուժող Արսեն Վարդանյանի մասնակցությամբ կատարված զննության 2017 թվականի հունիսի 21-ի արձանագրությունը, որի համաձայն` զննության է ենթարկվել Երևան քաղաքի Դ.Անհաղթ 13/1 հասցեում գործող «ԱԿԲԱ-ԿՐԵԴԻՏ ԱԳՐԻԿՈԼ ԲԱՆԿ» ՓԲԸ-ի «Զեյթուն» մասնաճյուղից ստացված տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունը` լազերային սկավառակով` 2017 թվականի հունիսի 05-ի ժամը 19:36:20 վայրկյանից մինչև 20:00:00 վայրկյանն ընկած ժամանակահատվածում: Տուժող Ա.Վարդանյանը, զննելով նշված տեսագրությունը, հայտարարել է, որ 2017 թվականի հունիսի 05-ին ինքը հենց այդ տղամարդուն է տեսել իր աշխատավայրից` ավտոլվացման կետի կողմից դուրս գալուց,
- Արամ Ասլանյանի մասնակցությամբ կատարված զննության 2017 թվականի հունիսի 29-ի արձանագրությունը, որի համաձայն` զննության է ենթարկվել Երևան քաղաքի Դ.Անհաղթ 10/1 հասցեում գործող «Նյու Ռեժանս» ընկերության տեսանկարահանող սարքի տեսագրությունը` լազերային սկավառակով` 2017 թվականի հունիսի 05-ի 19:38:01 րոպեից մինչև 19:39:28 րոպեն: Ա.Ասլանյանը, զննելով նշված տեսագրությունը, հայտարարել է, որ տեսագրության մեջ երևացող տղամարդը հանդիսանում է ինքը, ով 2017 թվականի հունիսի 05-ին` վերը նշված ժամանակահատվածում, մտել է ավտոլվացման կետ և այնտեղից գաղտնի հափշտակել «Սամսունգ Ա5» և «Նոկիա իքս 2» մոդելի բջջային հեռախոսները,
- Արամ Ասլանյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության 2017 թվականի հունիսի 27-ի արձանագրությունը, որի համաձայն` վերջինս, մատնացույց անելով Երևան քաղաքի Դ.Անհաղթ 10/1 հասցեում գործող «Նյու Ռեժանս» ընկերության ավտոլվացման կետի ներսում գտնվող սենյակը, հայտարարել է, որ 2017 թվականի հունիսի 05-ին այդտեղից գաղտնի հափշտակել է Արսեն Վարդանյանին պատկանող բջջային հեռախոսը,
- ապացույց ճանաչված 2017 թվականի հունիսի 07-ին ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՔՀԲ-ի ավագ օ/լ Ն.Պողոսյանի կողմից նույն բաժնի պետ Ռ.Նավասարդյանին ներկայացված զեկուցագիրը:
Դատական նիստի ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտվեցին Երևան քաղաքի Դ.Անհաղթ 10/1 հասցեում գտնվող «Նյու Ռեժանս» ընկերությունից, «ԱԿԲԱ-ԿՐԵԴԻՏ ԱԳՐԻԿՈԼ ԲԱՆԿ» ՓԲԸ-ի «Զեյթուն» մասնաճյուղից և «Հայէկոնոմբանկ» ԲԲԸ-ի «Զեյթուն» մասնաճյուղից վերցված` տեսանկարահանող սարքերի տեսագրությունները պարունակող լազերային սկավառակները:
Լազերային սկավառակներում պարունակվող տեսագրությունները դիտելուց հետո ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանը հայտարարեց, որ տեսագրությունում երևացող անձն ինքն է:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանը նախաքննության ընթացքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, սակայն դատաքննության ընթացքում օգտվելով իր իրավունքից` հրաժարվեց ցուցմունք տալ:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում կայացրեց հրապարակելու ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2017 թվականի մայիսի 13-ին` ժամը 20:00-ի սահմաններում, մտել է Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մուտք, որպեսզի իր մոտ գտնվող ներարկիչի մեջ լցված թմրամիջոցը ներարկի մարմնի մեջ: Երբ մի քանի հարկ բարձրացել է, նկատել է, որ գազահաշվիչներից մեկի դուռը կիսաբաց է: Դռան արանքում տեսել է անձեռոցիկ և իրեն թվացել է, որ դա թմրամիջոց է: Այդ ժամանակ բացել է դռնակը, որպեսզի վերցնի անձեռոցիկը, սակայն բնակարաններից մեկից դուրս է եկել մի տղամարդ, դիտողություն արել, ինչից հետո ինքն իջել է ներքև: Այնուհետև դիտողություն կատարած տղամարդն իր հետևից դուրս է եկել և զանգահարել ոստիկանություն: Քիչ անց ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները, իրեն տարել են ոստիկանություն, որտեղ անձնական խուզարկության ենթարկելու ժամանակ իր մոտից հայտնաբերել են ներարկիչ, որի մեջ լցված է եղել թմրամիջոց: Այդ թմրամիջոցը պատրաստել էր անձամբ, տանը, երբ միայնակ է եղել: Պատրաստելու եղանակից տեղյակ է եղել: Դեղատնից գնել է «Սոլպադեին» տեսակի 10 դեղահաբ և 4 դեղահաբ «Կաֆետին Քոլդ» տեսակի, որոնք հանդիսանում են ցավազրկողներ: Այդ ընդհանուր 14 դեղահաբերը մանրացրել է, դրա չափով ավելացրել է սոդա, այդ ամենը լցրել է 1.5լ տարողությամբ պլաստմասե շշի մեջ, այն դրել եռացող թավայի մեջ, վրան ավելացրել է 10 գրամ եռման ջուր, որից հետո շիշը պահել է եռացող ջրի թասի մեջ: Այնուհետև ավելացրել է 250մլ բենզին, որից հետո շշի մեջից հանելով օդը` փակել է շիշը և այն կրկին դրել եռացող թասի մեջ: Այնուհետև տեսնելով որ շիշն ուռչում է` սկսել է այն թափահարել: Դրանից հետո խառնուրդը պահել է մինչև նստվածք առաջանալը, որից հետո արդեն բենզինն առանձնացրել է այդ խառնուրդից: Դրանից հետո բենզինի վրա լցրել է 10 կաթիլ աղաթթու, 20 գրամ եռման ջուր ու յոդ, լուցկու տուփի կողքի հատվածների ֆոսֆորի միջոցով ռեակցիա է տվել, ինչի արդյունքում ծուխ է առաջացել և նստվածքը ջրիկացել: Հետո այն նստացրել է ապակյա շշի պատերին, պահել կրակի վրա, որպեսզի համաչափ չորանա: Չորացած զանգվածը սառեցրել է, վրան ավելացրել եռման ջուր, որից հետո իր ուզած չափով քաշել է ներարկիչի մեջ, որից հետո աճուկային հատվածից ներարկման միջոցով ստացել է թմրամիջոցը: Երբ իրեն տարել են ոստիկանություն, ինքն արդեն թմրամիջոց օգտագործած է եղել, իսկ ներարկիչի միջի թմրամիջոցը պահել էր հետագայում օգտագործելու համար: Իրեն ոչ ոք թմրամիջոց չի վաճառել կամ հյուրասիրել: Միևնույն ժամանակ, թմրամիջոց օգտագործելուց այն որևէ մեկին չի տվել, հյուրասիրել կամ վաճառել: Թմրամիջոցը պատրաստել է տնայմագործական եղանակով:
ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Մաշտոցի բաժնի գրությունների համաձայն` հնարավոր չի եղել ապահովել վկա Վրեժ Բաբայանի մասնակցությունը դատական նիստին, քանի որ վերջինս գտնվում է ժամկետային զինծառայության մեջ, իսկ ՀՀ ՊՆ 27229 զորամասի տեղեկանքների համաձայն՝ Վրեժ Բաբայանը չի կարողացել մասնակցել դատական նիստերին, քանի որ ընդգրկված է եղել մարտական հերթապահության մեջ, ուստի Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջներով, որոշեց հրապարակել վկա Վրեժ Բաբայանի նախաքննական ցուցմունքը:
Նախաքննության ընթացքում վկա Վրեժ Բաբայանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2017 թվականի մայիսի 13-ին՝ ժամը 21:00-ից 22:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, երբ գտնվել է Ռայկոմի մոտակայքում, իրեն ոստիկանության աշխատակիցները հրավիրել են բաժին, որպեսզի ներկա գտնվի կատարվող գործողությանը: Ոստիկանի ուղեկցությամբ գնացել է ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին, որտեղ իր և ևս մեկ այլ անձի ներկայությամբ կատարվել է անծանոթ անձի խուզարկություն: Այդ անձին, ում ենթարկել են խուզարկության, չի ճանաչել: Խուզարկության ընթացքում ոստիկանության աշխատակիցներն այդ անձի մոտից հայտնաբերել և վերցրել են ներարկիչ, որը լցված է եղել հեղուկով: Ոստիկանության աշխատակիցների հարցին, թե ինչ է իրենից ներկայացնում այդ հեղուկը, անծանոթ անձը պատասխանել է, որ այդ հեղուկը հանդիսանում է բենզին, որը պատրաստել է անձամբ՝ անձնական օգտագործման համար: Բացի այդ ներարկիչից ոստիկանները հայտնաբերել և վերցրել են նաև սև գույնի երկար պլաստմաս: Այդ ամբողջը փաթեթավորվել է երկու փաթեթում և կնքվել: Կնքված երկու փաթեթների վրա ստորագրել է նաև ինքը:
ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի 2018 թվականի հոկտեմբերի 23-ի 359775 թվակիր գրության համաձայն` հնարավոր չի եղել ապահովել վկա Արա Թովմասյանի մասնակցությունը դատական նիստին, քանի որ ըստ Երևան քաղաքի Քանաքեռ 13-րդ փողոցի 19-րդ տան բնակչուհի Արփինե Ղարիբյանի բանավոր հայտարարության՝ նշված հասցեում Արա Թովմասյան տվյալներով քաղաքացի չի բնակվում և նրա գտնվելու վայրի մասին տեղեկություններ չունի, ուստի Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջներով, որոշեց հրապարակել վկա Արա Թովմասյանի նախաքննական ցուցմունքը:
Նախաքննության ընթացքում վկա Արա Թովմասյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2017 թվականի մայիսի 13-ին՝ ժամը 21:00-ից 22:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, երբ գտնվել է Ռայկոմի անձնագրային բաժնի մոտ, իրեն ոստիկանության աշխատակիցները հրավիրել են ոստիկանության բաժին, որպեսզի ներկա գտնվի ինչ որ կատարվող գործողության: Ոստիկանի ուղեկցությամբ գնացել է ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին, որտեղ իր և ևս երիտասարդ մի տղայի ներկայությամբ կատարվել է անծանոթ անձի խուզարկություն: Այդ անձին, ում ենթարկել են խուզարկության, չի ճանաչել: Խուզարկության ընթացքում ոստիկանության աշխատակիցներն այդ անձի մոտից՝ ոտքի գուլպայի մեջից, հայտնաբերել և վերցրել են ներարկիչ, որը լցված է եղել հեղուկով: Բացի այդ ներարկիչից ոստիկանության աշխատակիցները նրա մոտից հայտնաբերել և վերցրել են նաև սև գույնի երկար պլաստմաս: Այդ ամբողջը փաթեթավորվել է երկու փաթեթում, կնիքվել և այդ երկու փաթեթների վրա ստորագրել է նաև ինքը: Այդ երիտասարդին, ում ենթարկել են խուզարկության, չի ճանաչել, նրան տեսել է առաջին անգամ:
Դատարանը, անդրադառնալով հակընդդեմ հարցման իրավունքով չապահովված վկաներ Վրեժ Բաբայանի և Արա Թովմասյնաի նախաքննական ցուցմունքները «միակ կամ վճռորոշ ապացույց» լինելու և մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելու հանգամանքին, գտնում է, դրանք միակ ու վճռորոշ ապացույցները չեն ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի մեղավորությունը հաստատված համարելու համար: Մասնավորապես, դատաքննության ընթացքում հետազոտված մյուս ապացույցների համակցությունը բավարար է հետևության հանգելու առ այն, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրվող արարքը:
Սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են նաև ամբաստանյալ Ա.Ասլանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված հետևյալ ապացույցները.
- Արամ Գագիկի Ասլանյանի անձնական խուզարկության 2017 թվականի մայիսի 13-ի արձանագրությունը, որի համաձայն՝ Ա.Ասլանյանի ձախ ոտքի զուգագուլպայի մեջից հայտնաբերվել է ներարկիչ՝ լցված 4մլ անգույն հեղուկով: Ա.Ասլանյանը բանավոր հայտարարել է, որ հայտնաբերվածը հանդիսանում է բենզին տեսակի թմրանյութ,
- դատանյութագիտական փորձաքննության 226 Ք-16 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ փորձաքննության ներկայացված մեկանգամյա օգտագործման համար նախատեսված ներարկիչում առկա 4.2մլ ծավալով հեղուկում առկա է 0.19488 գրամ դեզմորֆին և 0.01512 գրամ մետամֆետամին տեսակի թմրամիջոցներ: Դեզոմորֆին տեսակի թմրամիջոցը պատրաստվում է տնայնագործնական եղանակով,
- դատաքիմիական փորձաքննության 0291 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ Ա.Ասլանյանի մեզի և 1.5սմ երկարությամբ մազի փորձանմուշներում հայտնաբերվել են ափիոնի խմբի թմրամիջոցների թմրալկալոիդներ, ֆենիլալկիլամինների խմբի՝ մետամֆետամինների մետաբոլիտներ և պրեգաբալին տեսակի դեղամիջոցի մետաբոլիտներ,
- դատանյութագիտական կրկնակի փորձաքննության 17-1010 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ փորձաքննության ներկայացված ներարկիչի մեջ առկա 2.6մլ ծավալի շագանակագույն երանգի հեղուկն իր բաղադրության մեջ պարունակել է 0.00936 գրամ մետամֆետամին տեսակի թմրամիջոց և 0.1206 գրամ քաշով դեզոմորֆին տեսակի թմրամիջոց, վերահաշվարկված 4.2մլ ծավալի հեղուկն իր մեջ պարունակել է 0.01512 գրամ քաշով մետամֆետամին տեսակի թմրամիջոց և 0.19488 գրամ քաշով դեզոմորֆին տեսակի թմրամիջոց,
- ամբուլատոր դատանարկոլոգիական փորձաքննության 78-17 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ Արամ Ասլանյանը տառապում է «Հոգեկան և վարքի խանգարումներ առաջացած թմրամիջոցների և այլ հոգեակտիվ նյութերի (դեզոմորֆին, մեթամֆետամին, պրեգաբալին) միաժամանակյա օգտագործման հետևանքով: Կախվածության համախտանիշ F19.2», սակայն հարկադիր բուժման կարիք չունի, քանի որ ընդգրկված է մեթադոնային փոխարինող բուժման ծրագրում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանը նախաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, իսկ դատաքննության ընթացքում օգտվելով իր իրավունքից` հրաժարվեց ցուցմունք տալ:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում կայացրեց հրապարակելու ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում Արամ Ասլանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին 2017 թվականի սեպտեմբերի 06-ին՝ գիշերը ժամը 02:00-ի սահմաններում, գտնվել է Երևան քաղաքի Կոմիտասի փողոցում և նկատելով, որ «Գրանադա» հյուրանոցի դուռը բաց է՝ մտել է ընդունարան, որտեղ այդ պահին մարդ չի եղել: Ներսի սենյակից ձայներ լսելով հասկացել է, որ մարդ չի տեսնում, առաջացել է, քաշել ներսի կողմի դարակը, որի մեջից վերցրել է մեկ հատ 10.000-անոց ՀՀ թղթադրամ և մեկ հատ 1.000-անոց ՀՀ թղթադրամ՝ ընդհանուր 11.000 ՀՀ դրամ: Վերցրել, դրել է գրպանը և երբ արդեն դռնից դուրս գնալուց է եղել, մի աղջիկ է մոտեցել, ում հարցրել է, թե արդյոք նա է հանդիսանում աշխատողը և դրական պատասխան ստանալով հարցրել է հյուրանոցի գնային պայմանները, որից հետո դուրս է եկել և հեռացել: Իրեն այդ ժամանակ կոնկրետ գումար անհրաժեշտ չի եղել, գողանալու նպատակ չի ունեցել, իսկապես ցանկացել է ծանոթանալ հյուրանոցի գնային պայմաններին, բայց, քանի որ այնտեղ մարդ չի եղել, հետաքրքրությունից ելնելով նայել է դարակները և նկատելով 11.000 ՀՀ դրամ գումար՝ վերցրել է այն: Վստահ կարող է ասել, որ դարակը գտնվել է բաց վիճակում, այն բանալիով փակ չի եղել, դարակը քաշել, բացել է հեշտությամբ, այնտեղից վերցրել 11.000 ՀՀ դրամ գումար, դարակը կրկին հրել է իր տեղը և դուրս եկել:
Վկա Անուշ Հովհաննիսյանի ծանուցագրերը հետ են վերադարձվել «չպահանջված» նշումով, իսկ ՀՀ ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչության 2018 թվականի նոյեմբերի 23-ի 22-98752 թվակիր գրության համաձայն՝ ՀՀ ՈՍ անձնագրային և վիզաների վարչության բնակչության պետական ռեգիստրի տվյալներով Անուշ Արայիկի Հովհաննիսյան անձ չի անցնում ուստի Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջներով, որոշեց հրապարակել վկա Անուշ Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքը:
Նախաքննության ընթացքում վկա Անուշ Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2017 թվականի օգոստոսի 15-ից աշխատում է «Լոնգ Ուեյ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող Գրանադա հյուրանոցում, որպես մենեջեր: 2017 թվականի սեպտեմբերի 05-ի լույս 06-ի գիշերը գտնվել է աշխատանքի վայրում՝ իր համար հատկացված ադմինիստրացիայի սեղանի մոտ, որը գտնվում է հյուրանոցի մուտքի մոտ, նախասրահում: Սեպտեմբերի 06-ին ժամը 02:30-ի սահմաններում հյուրանոցի մուտքի դուռը գտնվել է բաց վիճակում, քանի որ հյուրերից մի քանիսը դրսում են գտնվել: Նշված ժամանակահատվածում երկու րոպեով բացակայել է ադմինիստրացիայից, մտել է հարևանությամբ գտնվող խոհանոցային հատված, ջուր խմել և հետ վերադարձել: Երբ խոհանոցային հատվածից մտել է նախասրահ, նկատել է մի երիտասարդի, ով կանգնած է եղել ադմինիստրացիայի հարևանությամբ: Իրեն տեսնելով այդ երիտասարդը հարցրել է, թե արդյոք ինքը հանդիսանում է հյուրանոցի աշխատակից, ինչին դրական պատասխան տալուց հետո վերջինս հարցրել է երկու անձի համար նախատեսված սենյակի առկայության մասին, ինչին պատասխանել է , որ ազատ սենյակ չունեն և վերջինս շնորհակալություն հայտնելով դուրս է եկել: Նրա պահվածքն իրեն տարօրինակ է թվացել և այդ ժամանակ ուշադրություն է դարձրել դարակին, որի մեջ գումար են պահում: Այդ դարակի փականի վրա դրված է եղել բանալին, սակայն դարակը գտնվել է բաց վիճակում: Քաշել է դարակը և հաշվել գումարը, որտեղից բացակայել է 11.500 ՀՀ դրամ գումար: Մինչ այդ դարակում եղել է 25.000 ՀՀ դրամ գումար: Հասկացել է, որ նշված երիտասարդն է գողացել դարակում առկա գումարից 11.500 ՀՀ դրամ գումարը: Դուրս է եկել նրա հետևից, սակայն վերջինս արդեն անհետացած է եղել: Այդ տղային տեսել է առաջին անգամ և չի ճանաչել: Վերջինս եղել է նիհարավուն կազմվածքով, մոտ 30 տարեկան, մի քիչ մեջքը կուզ, մոտ 1մ 75սմ հասակով, սև մազերով: Հստակ կարող է ասել, որ բանալին դրված է եղել փականի մեջ, սակայն չի կարող հստակ ասել՝ փականը բանալիով փակել է մինչ այդ, թե այն եղել է բաց վիճակում:
Դատարանը, անդրադառնալով հակընդդեմ հարցման իրավունքով չապահովված վկա Անուշ Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքը «միակ կամ վճռորոշ ապացույց» լինելու և մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելու հանգամանքին, գտնում է, այն միակ ու վճռորոշ ապացույցը չէ ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի մեղավորությունը հաստատված համարելու համար: Մասնավորապես, դատաքննության ընթացքում հետազոտված մյուս ապացույցների համակցությունը բավարար է հետևության հանգելու առ այն, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրվող արարքը:
Սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են նաև ամբաստանյալ Ա.Ասլանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված հետևյալ ապացույցները.
- վկա Անուշ Արայիկի Հովհաննիսյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության 2017 թվականի սեպտեմբերի 07-ի արձանագրությունը, որի համաձայն՝ վկա Անուշ Հովհաննիսյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի 60/5 հասցեում գտնվող «Լոնգ Ուեյ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող «Գրանադա» հյուրանոցի նախասրահի ադմինիստրացիայի սեղանի դարակը և հայտարարել, որ 2017 թվականի սեպտեմբերի 06-ին՝ ժամը 02:30-ի սահմաններում, անհայտ անձը նշված դարակից գաղտնի հափշտակել է 11.500 ՀՀ դրամ գումար, որից հետո հանդիպելով իրեն՝ խոսել է հյուրանոցի պայմաններից և հեռացել,
- Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի 60/5 հասցեում գտնվող «Լոնգ Ուեյ» ՍՊ ընկերությանը պատկանող «Գրանադա» հյուրանոցի տեսանկարահանող սարքի տեսագրություններն Արամ Գագիկի Ասլանյանի մասնակցությամբ զննելու մասին 2017 թվականի սեպտեմբերի 09-ի արձանագրությունը, որոնց համաձայն՝ տեսանյութի 12:48 վայրկյանին ներս է մտնում սպիտակ վերնաշապիկով, սև տաբատով, ակնոցները գլխին դրած արական սեռի երիտասարդ, անցնում նախասրահում գտնվող ադմինիստրացիայի սեղանի հետնամաս, բացում նշված սեղանի դարակը, այնտեղից վերցնում ինչ որ բան և դուրս գալու ընթացքում պատահական հանդիպած աշխատակցի հետ խոսում հյուրանոցի պայմանների վերաբերյալ և հեռանում: Զննության ընթացքում Ա.Ասլանյանը հայտարարել է, որ տեսանյութում երևացող երիտասարդը հանդիսանում է ինքը, ով նշված դարակից վերցրել է գումար և հյուրանոցի պայմանների շուրջ աշխատակցի հետ խոսելուց հետո հեռացել է:

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները
Դատաքննության ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված վերոգրյալ ապացույցները գնահատելով իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը հաստատված է համարում հետևյալը.
2017 թվականի մայիսի 13-ին ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանն իր անձնական օգտագործման նպատակով, ապօրինի, տնայնագործնական եղանակով «Սոլպադեին» և «Կաֆետին Կոլդ» տեսակի դեղամիջոցների խառնուրդից պատրաստել է դեզոմորֆին տեսակի թմրամիջոց և ապօրինի պահել իր մոտ: Նույն օրը վերջինիս անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել և առգրավվել է մեկանգամյա օգտագործման ներարկիչ` 4.2մլ ծավալի թափանցիկ հեղուկով, որն իր մեջ պարունակել է զգալի չափերի հասնող` 0.19488 գրամ քաշով դեզոմորֆին տեսակի թմրամիջոց:
Բացի այդ, Արամ Գագիկի Ասլանյանը 2017 թվականի հունիսի 05-ին ժամը 19:50-ի սահմաններում գնացել է Երևան քաղաքի Դավիթ Անհաղթ 10/1 հասցեում գտնվող «Նյու Ռեժանս» ընկերության ավտոլվացման կետ, որտեղ օգտվելով այն հանգամանքից, որ որևիցե մեկը չկա, գաղտնի հափշտակել է ավտոլվացման կետի աշխատակից Արսեն Արամի Վարդանյանին պատկանող` զգալի չափի 236.900 ՀՀ դրամ արժողության «SAMSUNG A 5» մոդելի բջջային հեռախոսը, ապա դուրս գալով նշված ավտոլվացման կետից` հեռացել է Արսեն Վարդանյանին պատճառելով 236.900 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Բացի այդ, Արամ Գագիկի Ասլանյանը 2017 թվականի սեպտեմբերի 06-ին` ժամը 02:30-ին, մտել է Երևան քաղաքի Կոմիտաս պողոտայի 60/5 հասցեում գործող «Գրանադա» հյուրանոցի նախասրահ և օգտվելով այն հանգամանքից, որ նախասրահում ոչ ոք չկա, պահեստարան հանդիսացող ադմինիստրացիայի պահարանի դարակից գաղտնի հափշտակել է զգալի չափերի` 11.500 ՀՀ դրամ գումար և հեռացել:


Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանը կատարել է հանցավոր արարքներ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով:
Նախքան ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակին և չափին անդրադառնալը՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը.
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանին նախաքննական մարմնի կողմից առաջադրված մեղադրանքի ծավալից պետք է հանել 0,01512 գրամ քաշով մեթամֆիտամին տեսակի թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու մեղադրանքը հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ Սահմանադրության 72-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Ոչ ոք չի կարող դատապարտվել այնպիսի գործողության կամ անգործության համար, որը կատարման պահին հանցագործություն չի հանդիսացել: Չի կարող նշանակվել ավելի ծանր պատիժ, քան այն, որը ենթակա էր կիրառման հանցանք կատարելու պահին: Արարքի պատժելիությունը վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենքն ունի հետադարձ ուժ»:
ՀՀ Սահմանադրության 73-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Անձի իրավական վիճակը վատթարացնող օրենքները և այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ չունեն:
Անձի իրավական վիճակը բարելավող օրենքները և այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ ունեն, եթե դա նախատեսված է այդ ակտերով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն` տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն։
2. Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի։
3. Պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը»։
«Նորմատիվ իրավական ակտերի մասին» ՀՀ օրենքի 28-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Նորմատիվ իրավական ակտի գործողությունը տարածվում է դրա ուժի մեջ մտնելուց հետո գործող հարաբերությունների վրա, եթե այլ բան նախատեսված չէ Սահմանադրությամբ, օրենքով կամ տվյալ նորմատիվ իրավական ակտով:
2. Սահմանադրության 73-րդ հոդվածին համապատասխան` անձի իրավական վիճակը վատթարացնող օրենքները և այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ չունեն, իսկ անձի իրավական վիճակը բարելավող օրենքները և այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ ունեն, եթե դա նախատեսված է այդ ակտերով:
3. Սահմանադրության 72-րդ հոդվածին համապատասխան` արարքի պատժելիությունը վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենքն ունի հետադարձ ուժ:
4. Ուժը կորցրած նորմատիվ իրավական ակտի կամ դրա մասի գործողությունը տարածվում է մինչև դրա ուժը կորցնելու օրը գործող հարաբերությունների վրա, եթե օրենքով կամ ակտն ուժը կորցրած ճանաչելու մասին նորմատիվ իրավական ակտով այլ բան նախատեսված չէ»:
Արարքը քրեականացնող կամ հանցագործության համար պատասխանատվությունը խստացնող, ինչպես նաև անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքին հետադարձ ուժ տալու անթույլատրելիությունը և հակառակ դրան` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքին հետադարձ ուժ տալու պարտադիրությունը բխում է նաև մարդու իրավունքների վերաբերյալ մի շարք միջազգային-իրավական ակտերի պահանջներից։
Մասնավորապես, Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Ոչ ոք չի կարող հանցագործության մեջ մեղադրվել որևէ արարք կատարելու կամ անգործության համար, որոնք կատարվելու պահին ազգային օրենքներով կամ միջազգային իրավունքով հանցագործություն չեն համարվել։ Չի կարող նաև ավելի ծանր պատիժ տրվել, քան այն, որը կարող էր սահմանվել հանցանքը կատարելու ժամանակ»։
«Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին» միջազգային դաշնագրի 15-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Ոչ ոք չի կարող մեղավոր ճանաչվել որևէ գործողության կամ թողտվության հետևանքով որևէ քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ, որը, այն կատարվելու պահին գործող ներպետական օրենսդրության կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, չի հանդիսացել քրեական հանցագործություն։ Հավասարապես, չի կարող նշանակվել ավելի ծանր պատիժ, քան այն, որը կիրառման էր ենթակա քրեական հանցագործության կատարման պահին։ Եթե հանցագործությունը կատարվելուց հետո օրենքով ավելի թեթև պատիժ է սահմանվում, այդ օրենքի գործողությունը տարածվում է տվյալ հանցագործի վրա»։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Ոչ ոք չպետք է մեղավոր ճանաչվի որևէ գործողության կամ անգործության համար, որը կատարման պահին գործող ներպետական կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, քրեական հանցագործություն չի համարվել։ Չի կարող նաև նշանակվել ավելի ծանր պատիժ, քան այն, որը կիրառելի է եղել քրեական հանցագործության կատարման պահին»։
Վերը նշված իրավանորմերի էությունը բացահայտող, ելակետային նշանակություն ունեցող մեկնաբանություններ տվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իր մի շարք վճիռներում։ Մասնավորապես, Գ.-ն ընդդեմ Ֆրանսիայի գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը սահմանել է, որ «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասն ամրագրում է, որ միայն օրենքով կարող է սահմանվել, թե որ արարքներն են համարվում հանցագործություն, և ինչ պատիժներ են նախատեսվում դրանց կատարման համար, ինչպես նաև արգելում է ի վնաս մեղադրյալի` հետադարձության կարգով քրեական օրենքի կիրառումը (G. v France, գանգատ թիվ 15312/89, 1995 թվականի սեպտեմբերի 27-ի վճիռ, կետ 24)։
Գ.-ն ընդդեմ Ֆրանսիայի գործով կայացված վճռում Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը վկայակոչել է իր մեկ այլ՝ Կոկկինակիսն ընդդեմ Հունաստանի գործով վճիռը, որտեղ Եվրոպական դատարանը դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի 1-ին կետը նախատեսված չէ միայն այն բանի համար, որ ի վնաս մեղադրյալի հետադարձության կարգով քրեական օրենքի կիրառումն արգելվի։ Այն ընդհանուր առմամբ ամրագրում է նաև այն սկզբունքը, որ միայն օրենքը կարող է սահմանել հանցանքը և նախատեսել պատիժը (nullum crimen, nulla poena sine lege), ինչպես նաև այն սկզբունքը, որ քրեական օրենքը չպետք է ի վնաս մեղադրյալի տարածական մեկնաբանության ենթարկվի, օրինակ՝ այն չպետք է կիրառվի անալոգիայով։ Դրանից հետևում է, որ հանցանքը պետք է հստակորեն սահմանված լինի օրենքում, իսկ այս պայմանն ապահովված է այն դեպքում, երբ անձը համապատասխան դրույթի ձևակերպումից, անհրաժեշտության դեպքում՝ դատարանների մեկնաբանության օգնությամբ, կարող է հասկանալ, թե հատկապես ո՛ր գործողության ու անգործության համար է նա ենթակա պատասխանատվության (Kokkinakis v. Greece, գանգատ թիվ 14307/88, 1993 թվականի մայիսի 25-ի վճիռ, կետ 52)։
Երկու այլ՝ Ս.Ռ.-ն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության և Ս.Վ.-ն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության գործերով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն արձանագրել է, որ «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածում ամրագրված երաշխիքները, լինելով օրենքի գերակայության էական տարրեր, Կոնվենցիայի պաշտպանության համակարգում կայուն տեղ ունեն, և դա հատկապես ընդգծվում է այն փաստով, որ Կոնվենցիայի 15-րդ հոդվածի համաձայն` անգամ պատերազմի կամ արտակարգ դրության ժամանակ 7-րդ հոդվածից որևէ շեղում չի թույլատրվում։ Վերջինս, ելնելով իր առարկայից և նպատակից, պետք է այնպես մեկնաբանվի ու կիրառվի, որպեսզի նախատեսի կամայական մեղադրման, դատապարտման և պատժման դեմ ուղղված արդյունավետ երաշխիքներ (C.R. v. The United Kingdom, գանգատ թիվ 20190/92, 1995 թվականի նոյեմբերի 22-ի վճիռ, կետ 32 և S.W. v. The United Kingdom, գանգատ թիվ 20166/92, 1995 թվականի նոյեմբերի 22-ի վճիռ, կետ 34)։
Գ.Պողոսյանի վերաբերյալ գործով 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի ԳԴ1/0013/01/11 որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. « (...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ «չկա հանցագործություն և պատիժ, եթե այն սահմանված չէ օրենքով» (nullum crimen, nulla poena sine lege) կանոնը համընդհանուր ճանաչում ստացած հիմնարար սկզբունք է և իրավունքի գերակայության կարևորագույն տարր։ Այն բացառիկ նշանակություն ունի մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգում, հետևաբար նշված սկզբունքից շեղումը բացարձակապես անթույլատրելի է։ Սա նշանակում է, որ անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե արարքը կատարելու ժամանակ գործող օրենքով այն հանցագործություն չի համարվել, ինչպես նաև` հանցանք կատարած անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն այն օրենքով, որը գործել է նրա կողմից արարքը կատարելու ժամանակ։ Nullum crimen, nulla poena sine lege սկզբունքի բաղադրամասերից է նաև այն դրույթը, համաձայն որի` չի կարող կիրառվել ավելի ծանր պատիժ, քան այն, որն օրենքով կիրառելի է եղել հանցագործության կատարման պահին։
17. Միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ժամանակի ընթացքում քրեական օրենքի գործողության ընդհանուր կանոնն ունի նաև բացառություն։ Քրեական օրենքը հետադարձ ուժ է ստանում, այսինքն` դրա գործողությունը տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց վրա հետևյալ դեպքերում.
1. նոր օրենքը վերացնում է արարքի հանցավորությունը (ապաքրեականացում),
2. նոր օրենքը մեղմացնում է պատիժը,
3. նոր օրենքն այլ կերպ բարելավում է հանցանք կատարած անձի վիճակը։
Ինչպես երևում է վերոգրյալից, քրեական օրենքին հետադարձ ուժ տալու պայմանները սպառիչ են և ունեն իմպերատիվ բնույթ, այսինքն` եթե նոր ընդունված օրենքը պարունակում է վերը նշված պայմաններից առնվազն մեկը, ապա իրավակիրառող մարմինը պարտավոր է դրա գործողությունը տարածել մինչև օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են այն, սակայն ունեն դատվածություն։
Այն դեպքերում, երբ նոր ընդունված օրենքը միաժամանակ բովանդակում է պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող դրույթներ, ապա օրենքը հետադարձ ուժ է ստանում միայն մեղմացման առումով։(...)»
Անդրադառնալով սույն գործի փաստական հանգամանքներին` Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանի կողմից հանցանքի կատարման պահի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 5-րդ մասը սահմանում էր, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 26-րդ գլխի իմաստով հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափեր են համարվում ՀՀ քրեական օրենսգրքի N 1 հավելվածով նախատեսված չափերը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի N 1 հավելվածով մեթամֆետամինի զգալի չափ էր հանդիսանում գրամներով 0.01-0.02 ներառյալ չափը, խոշոր չափ՝ 0.02-1.5 ներառյալ չափը, իսկ առանձնապես խոշոր՝ ավելի քան 1.5 չափը:
2017 թվականի դեկտեմբերի 06-ի ընդունվել և պաշտոնական հրապարակումից վեց ամիս հետո ուժի մեջ է մտել «ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» ՀՕ-241-Ն ՀՀ օրենքը, որի 1-ին հոդվածը սահմանում է՝
«Հայաստանի Հանրապետության 2003 թվականի ապրիլի 18-ի քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածում՝
1) 5-րդ մասը շարադրել հետևյալ խմբագրությամբ.
«5. Սույն օրենսգրքում թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի զգալի չափեր են համարվում, Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ Հայաստանի Հանրապետության օրենսգրքի համաձայն, Հայաստանի Հանրապետության կառավարության կողմից սահմանված թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մանր չափերի նվազագույն շեմի հնգապատիկից մինչև քսանհինգապատիկը ներառող չափերը:».
2) լրացնել հետևյալ բովանդակությամբ 5.1-5.4-րդ մասերով.
«5.1. Սույն օրենսգրքում թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի խոշոր չափեր են համարվում, Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ Հայաստանի Հանրապետության օրենսգրքի համաձայն, Հայաստանի Հանրապետության կառավարության կողմից սահմանված թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մանր չափերի նվազագույն շեմի քսանհինգապատիկից մինչև հարյուրքսանհինգապատիկը ներառող չափերը:
5.2. Սույն օրենսգրքում թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի առանձնապես խոշոր չափեր են համարվում, Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ Հայաստանի Հանրապետության օրենսգրքի համաձայն, Հայաստանի Հանրապետության կառավարության կողմից սահմանված թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մանր չափերի նվազագույն շեմի հարյուրքսանհինգապատիկը գերազանցող չափերը:
5.3. Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը սահմանում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը՝ հիմք ընդունելով սույն հոդվածի 5-րդ, 5.1-ին և 5.2-րդ մասերով սահմանված չափորոշիչները:
5.4. Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի պրեկուրսորների խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը սահմանում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը:».
3) 7-րդ մասն ուժը կորցրած ճանաչել:»:
Նույն օրենքի 4-րդ հոդվածով Հայաստանի Հանրապետության 2003 թվականի ապրիլի 18-ի քրեական օրենսգրքի 1-5-րդ հավելվածները ճանաչվեցին ուժը կորցրած:
ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ին ընդունել է «Թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մանր, զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը, շրջանառությունն արգելված՝ թմրամիջոցներ, հոգեմետ (հոգեներգործուն), խիստ ներգործող կամ թունավոր նյութեր պարունակող բույսերի ցանկը, դրանց մանր, զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը, թմրամիջոցներ, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի պրեկուրսորների խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը, թունավոր նյութերի ցանկը, խիստ ներգործող նյութերի ցանկը և դրանց խոշոր չափերը սահմանելու մասին» N 707-Ն որոշումը:
Նշված որոշման համաձայն՝
«Հիմք ընդունելով Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 266-րդ, 273-րդ և 275-րդ ու Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ Հայաստանի Հանրապետության օրենսգրքի 44.1-ին և 110.2-րդ հոդվածների պահանջները՝ Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը որոշում է.
1. Սահմանել`
1) թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մանր, զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը` համաձայն N 1 հավելվածի.
(...)
2. Սույն որոշումն ուժի մեջ է մտնում պաշտոնական հրապարակմանը հաջորդող օրվանից»:
Հավելված 1-ի համաձայն՝ մեթամֆետամինի մանր չափ է համարվում գրամներով 0.01-0.05 ներառյալ չափը, զգալի՝ 0.05-0.25 ներառյալ չափը, խոշոր՝ 0.25-1.25 ներառյալ չափը, իսկ առանձնապես խոշոր՝ ավելի քան 1.25 չափը:
Վերոգրյալ իրավանորմերի համեմատական վերլուծությունից ակնհայտ է, որ սույն գործով առկա է մի իրավիճակ, երբ ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանի կողմից հանցանքի կատարման պահին մեթամֆիտամինի 0.01512 գրամ ընդհանուր քաշը հանդիսացել է զգալի չափ, սակայն այնուհետև ամբաստանյալին մեղսագրվող հանցանքի համար պատասխանատվություն սահմանող քրեական օրենքը փոփոխվել է մեղմացման առումով, մասնավորապես փոփոխվել են հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի չափերը և մեթամֆիտամինի 0.01512 գրամը համարվել է մանր չափ, որի համար ՀՀ քրեական օրենսգքրի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատասխանատվություն նախատեսված չի։
Այսինքն` տվյալ դեպքում տեղի է ունեցել օրենսդրական փոփոխություններ, որոնցով բարելավվել է հանցանք կատարած անձի՝ ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյնաի վիճակը: Նշված փոփոխությունները համընկնում են օրենքին հետադարձ ուժ տալու համար անհրաժեշտ պայմաններին, հետևաբար ՀՀ քրեական օրենսգրքի՝ վերը նշված փոփոխություններին պետք է տրվեն հետադարձ ուժ, և դրանց գործողությունը պետք է տարածվի մինչ փոփոխության ընդունումը հանցանք կատարած անձի` ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանի վրա, մասնավորապես նրան առաջադրված մեղադրանքի ծավալը պետք է փոփոխվի և մեղադրանքից հանվի 0,01512 գրամ քաշով մեթամֆիտամինի ապօրինի ձեռք բերելու և պահելու մեղադրանքը։ Միրնույն ժամանակ, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալի փոփոխությունը չի հանգեցնում արարքի քրեաիրավական որակման փոփոխության, քանի որ մեղադրանքի ծավալում ընդգրկված 0.19488 գրամ քաշով դեզոմորֆինը, տեղի ունեցած օրենսդրական փոփոխություններից հետո ևս, շարունակում է մնալ զգալի չափի:
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանին առաջադրված մեղադրանքին՝ դատարանը գտնում է, որ մեղադրանքի ծավալից անհրաժեշտ է հանել 10.000 ՀՀ դրամ արժողության «Nokia X 2» մոդելի բջջային հեռախոսի հափշտակության մեղադրանքը: Դատարանը գտնում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հաստատված համարելու «Nokia X 2» մոդելի բջջային հեռախոսի արժեքը, հետևաբար, անհնար է հաստատված համարել, որ ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի կողմից հափշտակված «Nokia X 2» հեռախոսի արժեքը առնվազն կազմում է գողության հանցակազմի համար պարտադիր համարվող Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկը:
Դատարանի նման հետևությունը բխում է նաև տուժող Արսեն Վարդանյանի դատաքննական ցուցմունքից առ այն, որ հափշտակված «Nokia X 2» հեռախոսն իր համար որևէ հետաքրքրություն չի ներկայացնում:


Նշանակվող պատժի և դատավճռով լուծման ենթակա այլ հարցեր.
Ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի, համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասն սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և/կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝ որոշակի փաստական հանգամանքներ ունեցող գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբանությունները, պարտադիր են դատարանի համար նույնանման փաստական հանգամանքներով գործի քննության ժամանակ։
Վճռաբեկ դատարանը, Ա.Պապիկյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի ՎԲ-149/07 գործով մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված նորմը, նշել է, որ այն Դատարանին օժտել է անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման լայն հայեցողությամբ, քանի որ պատիժ նշանակելիս Դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այնպիսի հանգամանքներ, որոնք նույն հոդվածի առաջին մասում նշված չեն։
Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի անձը բնութագրող տվյալներ է գնահատում` երիտասարդ և վատառողջ լինելը:
Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է գնահատում հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը` հաշվի առնելով, որ վերջինս, համաձայն ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոն 2018 թվականի նոյեմբերի 14-ի տեղեկատվության, ինչպես նաև ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայություն 2019 թվականի մայիսի 21-ին ստացված հարցման արդյունքների դատապարտվել է` 1) ՀՀ Արմավիրի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 20-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասով` տուգանքի 200.000 ՀՀ դրամի չափով, 2) Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ - Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի փետրվարի 8-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` տուգանքի` 500.000 ՀՀ դրամի չափով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կարգով այդ դատավճռին մասնակիորեն գումարվել է ՀՀ Արմավիրի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 20-ի դատավճռով նշանակված տուգանքը և վերջնական պատիժ է նշանակվել տուգանք` 600.000 ՀՀ դրամի չափով, 3) Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի մարտի 02-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 1-ին մասի կանոններով նշանակված պատժին լրիվ գումարել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2016 թվականի փետրվարի 8-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը` 600.000 ՀՀ դրամ տուգանքը և Արամ Գագիկի Ասլանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 /վեց հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ Արամ Գագիկի Ասլանյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով, 4) Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 7-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հդվածի 3-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է 2016 թվականի փետրվարի 8-ի դատավճռով նշանակված և չվճարված 600.000 (վեց հարյուր ) հազար ՀՀ տուգանքից 400.000 (չորս հարյուր )ՀՀ դրամը և Արամ Գագիկի Ասլանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկում և տուգանք 400.000 (չորս հարյուր ) ՀՀ դրամի չափով:
Այսպիսով վերլուծելով ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանի դատվածությունների վերաբերյալ վերոգրյալ տեղեկատվությունը՝ դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալի ռեցեդիվի գնահատման տեսանկյունից իրավական հետևանքներ են առաջացրել ՀՀ Արմավիրի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 20-ի և Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի փետրվարի 8-ի դատավճիռները, որոնց արդյունքում առաջացած դատվածությունները դեռևս չմարված` ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանը կատարել է սույն գործով իրեն վերագրված դիտավորյալ հանցավոր արարքները։
Այսպիսով, հաշվի առնելով այն, որ սույն գործով քննվող հանրորեն վտանգավոր արարքները կատարելիս ամբաստանյալն ունեցել է չմարված և չվերացված դատվածություններ ի հաշիվ նախկինում կատարված ոչ մեծ և միջին ծանրության դիտավորյալ հանցագործությունների` Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն, որպես ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է գնահատում հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակի և պատժաչափի խնդրին` Դատարանը փաստում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն՝ «1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները:
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից:»:
Հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի իրավական կարգավորումները՝ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակվող պատիժը չի կարող պակաս լինել 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկումից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ 1 (մեկ) տարի ժամկետով ազատազրկումից, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկումից:
Սույն դատավճռում շարադրված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանի կատարած հանցավոր արարքների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում` նրա կատարած կոնկրետ արարքները, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, նրա պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքի հետ, Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով պետք պատիժ նշանակել ազատազրկում 6 (վեց) ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 1 (մեկ) տարի ժամկետով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկում 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով պատիժների լրիվ և մասնակի գումարման կանոնների կիրառմամբ Արամ Գագիկի Ասլանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նշանակված 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատժին անհրաժեշտ է մասնակի գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից ազատազրկում 3 (երեք) ամիս ժամկետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից ազատազրկում 6 (վեց) ամիս ժամկետով և Արամ Գագիկի Ասլանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում 3 (երեք) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
Դատաքննությամբ ուսումնասիրված ապացույցներով հաստատվեց նաև, որ Արամ Ասլանյանը Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի մարտի 2-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 1 տարի 6 ամիս ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կիրառմամբ տվյալ պատժին լրիվ գումարվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի փետրվարի 8-ի դատավճռով նշանակված պատիժը և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1 տարի 6 ամիս ժամկետով և տուգանք 600.000 ՀՀ դրամի չափով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն` ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, սահմանվել է փորձաշրջան` 1 տարի ժամկետով։ ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության 2019 թվականի մարտի 15-ի Ե/Պ-2-351 գրության համաձայն՝ Արամ Ասլանյանը իր նկատմամբ նշանակված փորձաշրջանով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի բաժնում հաշվառման է վերցվել 2017 թվականի նոյեմբերի 08-ին և փորձաշրջանը կրել է մինչև 2018 թվականի հոկտեմբերի 15-ը, որը փաստացի չի ավարտվել, քանի որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավսության դատարանի դատավճռով նշանակված պատիժը կրելու նպատակով տեղափոխվել է ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ, իսկ տուգանք պատժատեսակով առ այսօր վճարում չի կատարվել:
Այսպիսով, դատարանը փաստում է, որ թեև ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանը սույն քրեական գործով իրեն մեղսագրված հանցավոր արարքները կատարել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի փետրվարի 8-ի դատավճիռը կայացնելուց հետո, սակայն մինչև նշանակված փորձաշրջանով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի բաժնում 2017 թվականի նոյեմբերի 08-ին հաշվառման վերցվելը, հետևաբար Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի մարտի 2-ի դատավճռով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը սույն դատավճռով վերացվել չի կարող։
Միևնույն ժամանակ, դատարանը հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ և 6-րդ մասերը գտնում է, որ սույն դատավճռով նշանակված պատժին անհրաժեշտ է մասնակիորեն գումարել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 07-ի դատավճռով նշանակված 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատժի չկրած մասից 9 (ինը) ամիսը և լրիվ գումարել 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքը և ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում 4 (չորս) տարի ժամկետով և տուգանք` 400.000 ՀՀ դրամի չափով:
Դատարանը, քննության առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցը և հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանին մեղսագրված արարքների հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, հանցավորի անձը, պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, հանգում է հետևության, որ տվյալ դեպքում ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի համապատասխանի արդարության և պատասխանատվության անհատականացման քրեաիրավական սկզբունքներին:
Պատժի կրման սկիզբն անհրաժեշտ է հաշվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 07-ի դատավճռի հիմքով ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանին փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից:
Քննելով ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի դեմ ներկայացված քաղաքացիական հայցի հարցը` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով»։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն` «Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության»։
Քաղաքացիական հայցի հիմքին և առարկային վերաբերող վերոշարադրյալ քրեադատավարական նորմերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Ավետիս Մկրտչյանի և Ալվարդ Ստեփանյանի վերաբերյալ գործերով կայացված որոշումներում.
Մասնավորապես` Ավետիս Մկրտչյանի վերաբերյալ ՎԲ-150/07 գործով 2007թ. նոյեմբերի 30-ի որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «4. (…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։ Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի (…)»։
Քրեական գործի դատական քննությամբ ապացուցվել է ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանը կատարած հանցագործության հետևանքով տուժող ճանաչված «Լոնգ Ուեյ» ՍՊ ընկերությանը 11.500 (տասնմեկ հազար հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ գումարի չափով անմիջականորեն գույքային վնաս պատճառված լինելու հանգամանքը։
Հետևաբար, հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված, տուժող ճանաչված «Լոնգ Ուեյ» ՍՊ ընկերությունից հափշտակված զգալի չափի`11.500 (տասնմեկ հազար հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ գումարի պահանջի մասով ներկայացված քաղաքացիական հայցը հիմնավորված է և ենթակա է բավարարման ամբողջությամբ:
Ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանի անվամբ գրանցված շարժական և անշարժ գույքի վրա ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Վ.Վարագյանի 2017 թվականի հունիսի 29-ի և ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Հայրապետյանի 2017 թվականի հունիսի 30-ի որոշումներով դրված կալանքն անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցին՝ դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված և դատարանում պահվող հեղուկով ներարկիչը, ներարկիչի ասեղը և պոլիմերային թաղանթի կտորն անհրաժեշտ է ոչնչացնել:
Անդրադառնալով խափանման միջոցի ՝ դատարանն արձանագրում է, որ Արամ Գագիկի Ասլանյանը տվյալ պահին գտնվում է անազատության մեջ, կրում է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 07-ի դատավճռով իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, ուստի գտնում է, որ վերացել է անազատության մեջ գտնվող և դատարանի կողմից ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժ կրող դատապարտյալ Արամ Ասլանյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցի անհրաժեշտությունը, հետևաբար այն պետք է վերացնել:
Անդրադառնալով դատական ծախսերի հարցին՝ դատարանը փաստում է, որ սույն քրեական գործով դատական ծախս է հանդիսանում դատանյութագիտական կրկնակի փորձաքննության արժեքը՝ 82.400 (ութսուներկու հազար չորս հարյուր) ՀՀ դրամ գումարը, որը ենթակա է բռնագանձման ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանից հօգուտ ՀՀ ֆինանսների նախարարության (ՀՀ պետական բյուջեի):
Դատանարկոլոգիական ամբուլատոր փորձաքննության համաձայն՝ Արամ Ասլանյանը տառապում է «Հոգեկան և վարքի խանգարումներ առաջացած թմրամիջոցների և այլ հոգեակտիվ նյութերի (դեզոմորֆին, մեթամֆիտամին, պրեգաբալին) միաժամանակյա գործածման հետևանքով: Կախվածության համախտանիշ F19.2», սակայն հարկադիր բուժման կարիք չունի, քանի որ ընդգրկված է մեթադոնային փոխարինող բուժման ծրագրում: Հիմք ընդունելով վերոգրայլը՝ դատարանը գտնում է, որ բացակայում է ամբաստանյալ Արամ Գագիգի Ասլանյանի նկատմամբ թմրամոլությունից հարկադրական բուժում կիրառելու անհրաժեշտությունը:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Արամ Գագիկի Ասլանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցանքներում և պատիժ նշանակել.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 6 (վեց) ամիս ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 1 (մեկ) տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկում 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով պատիժների լրիվ և մասնակի գումարման կանոնների կիրառմամբ Արամ Գագիկի Ասլանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նշանակված 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատժին մասնակի գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից ազատազրկում 3 (երեք) ամիս ժամկետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից ազատազրկում 6 (վեց) ամիս ժամկետով և Արամ Գագիկի Ասլանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում 3 (երեք) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ և 6-րդ հոդվածների կիրառմամբ` սույն դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 07-ի դատավճռով նշանակված 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատժի չկրած մասից 9 (իննը) ամիսը և լրիվ գումարել 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքը` վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում 4 (չորս) տարի ժամկետով և տուգանք` 400.000 ՀՀ դրամի չափով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 07-ի դատավճռի հիմքով ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանին փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված և դատարանում պահվող հեղուկով ներարկիչը, ներարկիչի ասեղը և պոլիմերային թաղանթի կտորը ոչնչացնել:
Տուժող և քաղաքացիական հայցվոր «Լոնգ Ուեյ» ՍՊ ընկերության քաղաքացիական հայցը բավարարել` ամբաստանյալ և քաղաքացիական պատասխանող Արամ Գագիկի Ասլանյանից հօգուտ տուժող և քաղաքացիական հայցվոր «Լոնգ Ուեյ» ՍՊ ընկերության բռնագանձել 11.500 ՀՀ դրամ` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում:
Ամբաստանյալ Արամ Գագիկի Ասլանյանի անվամբ գրանցված շարժական և անշարժ գույքի վրա ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Վ.Վարագյանի 2017 թվականի հունիսի 29-ի և ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Հայրապետյանի 2017 թվականի հունիսի 30-ի որոշումներով դրված կալանքը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը:
Որպես դատական ծախս` Արամ Գագիկի Ասլանյանից հօգուտ ՀՀ ֆինանսների նախարարության (ՀՀ պետական բյուջեի) բռնագանձել 82.440 (հարյուր քսաներեք հազար ինը հարյուր) ՀՀ դրամ գումար։
Ամբաստանյալ Արամ Ասլանյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը վերացնել:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ