ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական ԵԱՔԴ/0100/01/17
շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա.Մկրտչյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

15 փետրվարի 2018թ. ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆ
Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ՋՈՒՎԱՆՈՎԱՅԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Կ.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Սամվելի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 147-րդ հոդվածի 2-րդ մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը փաստական հանգամանքները.
2017 թվականի փետրվարի 17-ին ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով հարուցվել է թիվ 09154917 քրեական գործը և ըստ ենթակայության ուղարկվել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժին:
2017 թվականի մարտի 02-ին Արթուր Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2017 թվականի մարտի 05-ին Արթուր Հարությունյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով:
2017 թվականի հունիսի 15-ին Արթուր Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով այն բանի համար, որ <<նա 2017 թվականի փետրվարի 10-ին` ժամը 15:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 4-րդ շենքի 6-րդ բնակարանի դիմաց դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, քաղաքացիների անդորրն ու անձեռնմխելիությունը` հասարակության նկատմամբ դրսևորել է բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, այն է` առանց առիթի, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու մոլուցքով տարված, տևական ժամանակ հնչեցրել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ, ոտքերով և ձեռքերով հարվածել և վնասել է Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 4-րդ շենքի 6-րդ բնակարանի մուտքի դուռը, այնուհետև բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, Նաիրա Գասպարյանի կամքին հակառակ մուտք է գործել նույն բնակարան, որտեղ վերջինիս նկատմամբ կատարել է բռնի գործողություններ>>:
2017 թվականի հունիսի 22-ին թիվ 09154917 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև` Դատարան):
Դատարանի 2017 թվականի նոյեմբերի 15-ի դատավճռով ճանաչվել և հռչակվել է Արթուր Սամվելի Հարությունյանի ամեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և վերջինս արդարացվել է` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Արթուր Սամվելի Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և դատապարտվել է ազատազրկման` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Արթուր Սամվելի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/17 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 20.12.2017 թվականին:
Դատարանի 15.11.2017 թվականի դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 19.12.2017 թվականին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի պաշտպան Ա.Ջուվանովան, ինչը Վերաքննիչ դատարանի 25.12.2017 թվականի որոշմամբ թողնվել է առանց քննության`ժամկետանց լինելու պատճառաբանությամբ:
Դատարանի 15.11.2017 թվականի դատավճռի դեմ 15.12.2017 թվականին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել նաև Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Կ.Բարսեղյանը:
Վերաքննիչ դատարանի 25.12.2017 թվականի որոշմամբ` դատախազ Կ.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Սամվելի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 147-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, շանակվել է քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջը.
Բողոքի հեղինակը` մեղադրող Կ.Բարսեղյանը, գտել է, որ Դատարանը 2017 թվականի նոյեմբերի 15-ի դատավճռով, ճանաչելով և հռչակելով ամբաստանյալ Արթուր Սամվելի Հարությունյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրան այդ մեղադրանքով արդարացնելով՝ նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով, թույլ է տվել դատական սխալ` նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։
Ըստ բողոքաբերի` Դատարանի 15.11.2017թ. դատական ակտն անհիմն է, անօրինական և չպատճառաբանված, անտեսվել է գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված բավարար ապացույցներով ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղավորությունն ապացուցված լինելու հանգամանքը։
Դատարանը ոչնչով չհիմնավորված և միակողմանի հետևություններ է արել, թե նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի մեղավորությունը չի հաստատվել և այդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում նրան արդարացրել է` հանցակազմի բացակայության հիմքով, դրանով իսկ թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ, 5-րդ, 7-րդ հոդվածների, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 25-րդ, 104-րդ, 107-րդ, 126-րդ, 127-րդ, 358-րդ, 360-րդ և 371-րդ հոդվածներով սահմանված սկզբունքների ու նորմերի խախտումներ։
Դատարանը` 15.11.2017թ. դատավճռում գնահատելով և վերլուծելով Արթուր Սամվելի Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքի վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները, հանգել է անհիմն հետևության, որ գործով որևէ հիմնավոր ապացույց ձեռք չի բերվել անբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի կողմից անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը վնասելով խուլիգանություն կատարելու` դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու վերաբերյալ։
Մինչդեռ Դատարանը գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետզոտված ապացույցները վերլուծելիս և գնահատելիս, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ և 127-րդ հոդվածների պահանջները, դրանք չի գնահատել ապացույցների համակցության մեջ, ապացույցների ողջ զանգվածում առկա ապացույցները աղճատել է, ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի կողմից 2017 թվականի փետրվարի 10-ին` ժամը 15:30-ի սահմաններում, հասարակական վայր հանդիսացող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 4-րդ շենքի շքամուտքում` 6-րդ բնակարանի մուտքի դռան դիմացը գտնվելու ընթացքում, խուլիգանական դրդումներով, դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելով, որը լուրջ անհանգստություն է պատճառել հիշյալ շենքի բնակիչներին, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը վնասելով, այն է` Արթուր Հարությունյանը գտնվելով հիշյալ շենքի շքամուտքում, թիվ 6-րդ բնակարանի մուտքի դռան մոտ, դուռը ներսից չբացելու պատճառով շուրջ 15-25 րոպե տևողությամբ տուժող Նաիրա Գասպարյանի հասցեին սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել, ձեռքերով և ոտքերով հարվածել է մուտքի դռանը և վնասել է դռան փականը, ինչպես նաև տուժողի նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ է տվել, իսկ Նաիրա Գասպարյանի կամքին հակառակ բնակարան մուտք գործելով վերջինիս նկատմամբ կատարել է բռնի գործողություններ՝ շարունակելով բղավել և հայհոյել, թքել է նրա վրա, այնուհետև, բռնելով նրա մազերից, մի քանի անգամ՝ երեքից-չորս անգամ ուժեղ քաշել է, ինչից նա ֆիզիկական ցավ է զգացել:
Ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի կողմից նշված շենքի շքամուտքում կատարված խուլիգանական գործողությունները պայմանավորված չեն եղել տուժող Նաիրա Գասպարյանի հակաօրինական և հակաբարոյական վարքագծով, դրանք չնայած հասցեագրվել են տուժողին, սակայն ուղղված են եղել հասարակության դեմ, նրա կողմից թույլ տրված հասարակական կարգի կոպիտ խախտումները դրսևորվել են դիտավորությամբ և ոչ թե անզգուշությամբ, նրա կատարած արարքներն պայմանավորված չեն եղել նրա հուզական վիճակով, այլ դրանք դրսևորվել են խուլիգանական դրդումներով, այնպես որ գործի վերոհիշյալ փաստական հանգամանքները Դատարանի 15.11.2017թ. դատավճռում անհիմն կերպով մեկնաբանվել են որպես ամբաստանայլ Ա.Հարությունյանի հուզական վիճակով պայմանավորված գործողություններ, որոնք առաջացել են նրանց միջև կենցաղային հողի վրա առաջացած կոնֆլիկտից։
Դատարանը չնայած միաժամանակ դատավճռում նշել է, որ Ա.Հարությունյանի գործողությունները թեև բովանդակում են հասարակական կարգի խախտման տարրեր և արտաքուստ հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունք են ներկայացնում, սակայն հանգել է անհիմն հետևության, որ Ա.Հարությունյանի արարքում բացակայում է խուլիգանության հանցակազմի ինչպես օբյեկտիվ կողմը՝ հասարակական կարգը կոպիտ խախտելը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելը, այնպես էլ՝ սուբյեկտիվ կողմը, այն է՝ հասարակական կարգը կոպիտ խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու ուղղակի դիտավորությունը և այդ հիմքով առաջադրված մեղադրանքում, նրան անհիմն կերպով արդարացրել է։
Ըստ բողոքաբերի` Դատարանը չգնահատելով գործում առկա՝ վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցները, միաժամանակ 15.11.2017թ. դատավճռում անհիմն կերպով նշել է, որ նախաքննության մարմինը բավարար ապացույցներ չի ներկայացրել այն մասին, որ ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով իրեն մեղսագրվող արարքը, որ ամբաստանյալի գործողություններն ուղղված են եղել կոնկրետ անձի` Ն.Գասպարյանի դեմ, նրանց միջև կոնֆլիկտն առաջացել է կենցաղային հողի վրա` անձնական դրդապատճառներով, որը պայմանավորված է եղել նաև Ա.Հարությունյանի հուզական վիճակով։
Դատարանի 15.11.2017թ. դատավճռում շարադրված ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու հանգամանքը բացառող պատճառաբանություններն ամբողջությամբ անհիմն են, դրանք գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով հաստատված չեն, ուստի Դատարանի դատավճիռն այդ մասով ենթակա է բեկանման և փոփոխման:
Հայտնել է, որ ինչպես տուժող Նաիրա Գասպարյանի և ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի նախաքննության և դատաքննության փուլերի ընթացքում տված ցուցմունքներով, այնպես էլ դեպքի կատարման ժամանակ` Ռուբինյանց փողոցի 4-րդ շենքի՝ 3-րդ, 8-րդ և 9-րդ բնակարաններում գտնվող բնակիչներ` գործով վկաներ` Անահիտ Տեր-Ստեփանյանի, Հայկանուշ Մելիքսեթյանի և Արմեն Մխոյանի վերոհիշյալ ուղղակի ցուցմունքներով, Սեդա Ավասափյանի և Սերգեյ Սարդարյանի անուղղակի ցուցմունքներով նույնպես հաստատված են՝ 2017թ. փետրվարի 10-ին՝ ժամը 15:30-ի սահմաններում ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի կողմից Ռուբինյանց փողոցի 4-րդ շենքի թիվ 6-րդ բնակարանի մուտքի դռան մոտ, շքամուտքում, խուլիգանություն կատարելու հանգամանքը, այն է` երբ Նաիրա Գասպարյանը հրաժարվել է կատարել բնակարանի դուռը բացելու և ներս թողնելու նրա պահանջը, Արթուր Հարությունյանը` հասարակական վայր հանդիսացող հիշյալ շենքի շքամուտքում` դիտավորությամբ, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, քաղաքացիների անդորրն ու անձեռնմխելիությունը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով՝ խուլիգանական դրդումներով, չնչին առիթով, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու մոլուցքով տարված, մոտ 15-25 րոպե տևողությամբ հնչեցրել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը վնասելով՝ ձեռքերով և ոտքերով հարվածել է մուտքի դռանը, ինչի հետևանքով վնասվել է մուտքի դուռը և դռան փականը, այսինքն` Ա.Հարությունյանի գործողություններում առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքի` ինչպես օբյեկտիվ կողմի, այնպես էլ սուբյեկտիվ կողմի հատկանիշներ։
Հետևաբար, ամբողջությամբ անհիմն է Դատարանի 15.11.2017թ. դատավճռում արված այն հետևությունը, թե իբր գործով որևէ հիմնավոր ապացույց ձեռք չի բերվել ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի կողմից անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը վնասելով խուլիգանություն կատարելու՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու վերաբերյալ։
Մինչդեռ սույն գործով Դատարանը գործի նախաքննության փուլում ձեռք բերված և դատական նիստի ընթացքում հետազոտված ապացույցներից, այս կամ այն ապացույցը, որի վրա հիմնված են ամբաստանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը` անարժանահավատ համարելու վերաբերյալ համապատասխան փաստարկներ` 15.11.2017թ. դատավճռում ցույց չի տվել։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները /ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի 3-րդ կետ/։ Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի համապատասխան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ, կհանգեցնեն կամայականության և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման՝ սահմանափակելով նաև դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վերադաս դատարանի հնարավորությունը։
Սակայն սույն գործով, Դատարանն իր դատական ակտում` թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից չգնահատելով տուժող Նաիրա Գասպարյանի, նրա նախկին ամուսնու` ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի, և գործով հարցաքննված մի շարք վկաների տված ցուցմունքները, ինչպես նաև մյուս ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են ամբաստանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը, ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի ցուցմունքներում առաջ քաշված պատճառաբանություններն անհիմն կերպով դնելով Դատարանի 15.11.2017թ. դատավճռի հիմքում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում նրան անհիմն կերպով արդարացրել է։
Այսպիսով, Դատարանը քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արթուր Սամվելի Հարությունյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի 2-րդ մասով կայացնելով մեղադրական դատավճիռ, միաժամանակ խախտելով վերը նշված իրավակարգավորումների պահանջները` ամբաստանյալ Արթուր Սամվելի Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում արդարացման դատավճիռ կայացնելով` թույլ է տվել դատական սխալ, այսինքն` նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ, 397-րդ և 398-րդ հոդվածների հիման վրա` Դատարանի 15.11.2017թ. դատավճիռը բեկանելու հիմք են հանդիսանում։
Վերոգրյալների հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ, 376.1-րդ, 377-379-րդ 380.1-րդ, 381-րդ, 383-րդ, 385-386-րդ, 393-395-րդ, 397-398-րդ և 400-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է.
<<1. Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ։ Բողոքի քննության արդյունքում կայացնել դատական ակտ` ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը, ամբողջությամբ բեկանել` ամբաստանյալ Արթուր Սամվելի Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ արդարացնելու վերաբերյալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 15.11.2017թ. դատավճիռը և բեկանված մասով կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ>>։

3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումները, ամբաստանյալի ու նրա շահերի պաշտպանի պատասխան առարկությունները, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրող Կ.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն այն ճիշտ չի գնահատել>>:
Մեղադրող Կ.Բարսեղյանը` պատճառաբանելով, որ ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքում արդարացնելով Դատարանը թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտում, խնդրել է այդ մասով բեկանել Դատարանի դատավճիռը և կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ:
Վերաքննիչ դատարանը` նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը դատավարության որևէ մասնակցի կողմից չի վիճարկվում, ուստի վերոգրյալ հոդվածով վերջինիս մեղսագրված հանցանքի հիմնավորվածությունը` քննության առարկա չի դարձնում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված:
2. Դատարանի դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս:
3. Դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե`
դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա.
այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար.
դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
4. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները>>:
Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արթուր Սամվելի Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով այն բանի համար, որ նա 2017 թվականի փետրվարի 10-ին` ժամը 15:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 4-րդ շենքի 6-րդ բնակարանի դիմաց դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, քաղաքացիների անդորրն ու անձեռնմխելիությունը` հասարակության նկատմամբ դրսևորել է բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, այն է` առանց առիթի, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու մոլուցքով տարված, տևական ժամանակ հնչեցրել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ, ոտքերով և ձեռքերով հարվածել և վնասել է Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 4-րդ շենքի 6-րդ բնակարանի մուտքի դուռը:
Դատարանն ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ արդարացրել է` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ` դատավճռի հիմքում դնելով ներքոհիշյալ հետևյալ ապացույցները.
Ամբաստանյալ Արթուր Սամվելի Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ իրեն մեղավոր չի ճանաչում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում: 2017թ. փետրվարի 10-ին զանգահարել է իր նախկին կնոջը` Նաիրա Գասպարյանին, ով տվյալ ժամանակահատվածում բնակվել է նրա մոր` Սեդա Ավասափյանի տանը, և քանի որ վերջինս իր հետ չի ցանկացել խոսել, հեռախոսն անջատել է` առանց իրեն լսելու, վրդովված գնացել է Սեդա Ավասափյանին պատկանող Ռուբինյանց փողոցի 4-րդ շենքի 6-րդ բնակարանի մոտ, և իր` դուռը բացելու պահանջը չկատարելուց հետո, ձեռքերով ծեծել է դուռը` պահանջելով, որ բացեն: Շուրջ երկու րոպե անց իր որդին` Էդգարը, բացել է դուռը և ինքը ներս է մտել, որտեղ գտնվել է 10-15 րոպե: Տեսնելով իրեն, Նաիրան սկսել է բղավել և պահանջել, որպեսզի ինքը հեռանա, ինչին ի պատասխան ինքն էլ է սկսել բղավել: Ներս մտնելուց հետո ինքը Նաիրային չի հարվածել, իսկ մազերը քաշել է, ապա չի հիշում, քանի որ բարկացած է եղել, սակայն ողջ ժամանակահատվածում հայհոյանքներ հնչեցրել է:
Նշել է, որ մինչև դուռը բացելը` շքամուտքում հայհոյանքներ չի տվել, միայն պահանջել է, որ դուռը բացեն: Ինքը հարևանների անդորրը խանգարելու, խուլիգանություն կատարելու դիտավորություն չի ունեցել, այլ միայն ցանկացել է խոսել կնոջ հետ և հարթել իրենց հարաբերությունները:
Տուժող Նաիրա Ժորայի Գասպարյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2017թ. հունվարի 2-ից 3-ն ընկած ժամանակահատվածում իր նախկին ամուսինը` սովորության համաձայն ալկոհոլ է օգտագործել և անհիմն վիճաբանել է իր հետ, որի պատճառով ինքը վերցրել է երեխային և գնացել մոր տուն: 2017թ.-ի փետրվարի 10-ին` ժամը 15:30-ի սահմաններում, ինքը որդու հետ միասին գտնվել է իր մոր` Սեդա Ավասափյանի տանը: Այդ ժամանակ Արթուրը զանգահարել է և ասել, որ ցանկանում է գնալ իրեն տեսնել, սակայն ինքը չի ցանկացել և մերժել է: Դրանից հետո Արթուրը գնացել է մոր տուն, ծեծել է բնակարանի դուռը, պահանջել բացել, սակայն իրենք չեն բացել, մոտ 5 րոպե գոռգոռացել է և ոտքով հարվածել դռանը, որի պատճառով դռան փականը կոտրվել է: Հետո որդին դուռը բացել է, նա ներս է մտել բնակարան, գոռգոռացել է, հայհոյել, իսկ 5-10 րոպե անց հարևանների զանգով եկել է ոստիկանությունը:
Նշել է, որ Արթուրն իրեն սպանության սպառնալիքներ է տվել, ինքը մշտապես վախեցել է, որ նա կրկին ալկոհոլ օգտագործած վիճակում կգա և իրեն կծեծի:
Տուժող Նաիրա Գասպարյանի նախաքննության ընթացքում տված և դատաքննությամբ հրապարակված և հետազոտված ցուցմունքն այն մասին, որ 2017թ. հունվարի 2-ից 3-ն ընկած ժամանակահատվածում իր նախկին ամուսինը` Արթուր Հարությունյանը, սովորության համաձայն ալկոհոլ է օգտագործել և անհիմն վիճաբանել է իր հետ, ինքն էլ այլևս չդիմանալով ստեղծված իրավիճակին` վերցրել է երեխային և փակելով տան դուռը գնացել է իր մայրիկի տուն: Վախեցել է տուն վերադառնալ, քանի որ մտածել է, որ Արթուրը կրկին կարող է վիճաբանության մեջ մտնել և ծեծի ենթարկել իրեն: 2017թ.-ի փետրվարի 10-ին` ժամը 15:30-ի սահմաններում, ինքը որդու հետ միասին գտնվել է իր մայրիկի` Սեդա Ավասափյանի տանը: Այդ ժամանակ Արթուրը զանգահարել է և անհիմն վիճաբանել իր հետ` գոռգոռալով ու սպառնալով, որ կսպանի իրեն: Ինքը նրա սպառնալիքներն իրական է ընդունել և վախեցել է, քանի որ Արթուրն ընդունակ է դրան: Քիչ անց Արթուրը հայտնվել է իր մայրիկի` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 4 շենքի 6-րդ բնակարանի մուտքի դռան առջև: Արթուրի` բնակարանի դուռը բաց անելու պահանջին ինքը դռան հետևից պատասխանել է, որ վերջինս հեռանա այդտեղից, քանի որ չի ցանկանում տեսնել նրան և շփվել նրա հետ: Դրանից հետո Արթուրը բարձր ձայնով բղավելով և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով` ձեռքերով և ոտքերով հարվածել է դռանը, ինչի հետևանքով դռան փականը վնասվել է, ինքն էլ, վախենալով նրանից, զանգահարել է ոստիկանություն: Արթուրն այդ ընթացքում շարունակել է բղավել և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել, ինչը տևել է մոտ 15-25 րոպե: Տեսնելով, որ դուռը կոտրվում է, և այսպես թե այնպես Արթուրը ներս է մտնելու, իր որդին` Էդգարը բացել է դուռը և Արթուրը ներս է մտել: Ինքը չի ցանկացել Արթոտին ներս թողնել, պահանջել է, որ հեռանա, սակայն նա իր կամքին հակառակ մուտք է գործել բնակարան: Նա բնակարանում շարունակելով բղավել և հայհոյել թքել է իր վրա, այնուհետև, բռնելով մազերից, մի քանի անգամ` երեք-չորս անգամից ոչ պակաս, ուժեղ քաշել է, ինչի արդյունքում ինքը զգացել է ֆիզիկական ցավ: Արթուրը չի հասցրել իրեն հարվածել, քանի որ մինչև Արթուրի բնակարան մտնելը ինքը զանգահարել էր ոստիկանություն, ինչի արդյունքում եկել են ոստիկանության աշխատակիցները:
Նախաքննության փուլի ցուցմունքները հրապարակվելուց հետո տուժողը պնդել է, որ ինքն է զանգահարել ոստիկանություն: Միաժամանակ նշել է, որ դրսում Արթուրը հայհոյանքներ չի տվել, միայն բարձր բղավել է, հայհոյանքներ տվել է միայն բնակարանի ներսում:
Վկա Սեդա Ավասափյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2017թ. փետրվարի 10-ին` առավոտյան, դուրս է եկել տնից: Ժամը 17:30-ի սահմաններում, վերադառնալով տուն, նկատել է, որ բնակարանի մուտքի դռան փականը և փայտյա երեսապատը վնասված են, այնուհետև մտնելով բնակարան, դուստրը` Նաիրա Գասպարյանը, իրեն պատմել է, որ նախկին ամուսինը` Արթուր Հարությունյանը, իր բացակայության ժամանակ եկել է և փորձել ներս մտնել, ու երբ Նաիրան դուռը չի բացել, ոտքերով հարվածել և վնասել է դուռը և դռան փականը, Արթուրը բարձր ձայնով գոռգոռացել է, սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել, որը լսվել է իրենց շենքում: Այդ ժամանակ իրենց վերևի հարևան Արմենն է նրան դիտողություն արել, Արթուրն էլ ներողություն է խնդրել, ասել, որ չի կրկնվի: Տեսնելով, որ դռան փականը կոտրվում է` իր թոռը բացել է դուռը: Արթուրը, մտնելով ներս շարունակել է բղավել և հայհոյանքներ հնչեցնել, հարվածել է Նաիրային: Սակայն ոստիկանությունը շուտ եկել է և տարել նրան:
Վկա Անահիտ Տեր-Ստեփանյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2017թ. փետրվարի 10-ին` ժամը 15:30-ի սահմաններում, գտնվել է իր` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 4-րդ շենքի 8-րդ բնակարանում: Նշված ժամին իրենց շենքից շուրջ 15 րոպե տևողությամբ լսվել են դռան հարվածի ձայներ, բղավոցներ և սեռական բնույթի հայհոյանքներ: Այդ ժամանակ չի կարող հասկանալ որ հարկից էին լսվում բղավոցները: Ինքը հայհոյանքները հնչեցնող անձին չի տեսել, քանի որ բնակարանից դուրս չի եկել, սակայն հայհոյանքներն ու գոռգոռոցը լսելի են եղել իրենց բնակարանում: Չգիտի, թե դրանք կոնկրետ ում են ուղղված եղել, սակայն ձայներից պարզ է դարձել, որ ինչ-որ մեկը փորձել է մտնել բնակարան և քանի որ դուռը չեն բացել, գոռգոռացել է և հայհոյանքներ հնչեցրել:
Նշել է, որ ինքը տագնապ զգացել է, սակայն քանի որ իր տան հետ կապված որևէ բան չկար, ուստի իր հանգիստը չի խաթարվել:
Վկա Հայկանուշ Վաչեի Մելիքսեթյանի նախաքննության ընթացքում տված և դատաքննությամբ հրապարակված և հետազոտված ցուցմունքն այն մասին, որ 2017թ. փետրվարի 10-ին` ժամը 15:30-ի սահմաններում, միայնակ գտնվել է Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 4-րդ շենքի 3-րդ բնակարանում, երբ իրենց վերևի` 2-րդ հարկից շուրջ 30 րոպե լսել է բղավոցի և դռան հարվածի ձայներ, հայհոյանքներ: Ինքը տնից դուրս չի եկել և հայհոյանքները հնչեցնող անձին չի տեսել, սակայն հայհոյանքներն ու գոռգոռոցի ձայները շատ բարձր են եղել, դրանք լսվել են իրենց բնակարանում: Ինքը չգիտի, թե դրանք կոնկրետ ում են ուղղված եղել, սակայն ձայնը տղամարդու է եղել և պարզ է դարձել, որ նա փորձել է մտնել բնակարան և, քանի որ դուռը չեն բացել, հարվածել է դռանը, գոռգոռացել, սպառնալիքներ և հայհոյանքներ հնչեցրել: Գոռգոռոցը և հայհոյանքները տևել են ընդհանուր մոտ 30 րոպե, դրանք մոտ 15 րոպե տևողությամբ հնչել են շենքի մուտքից, նույնքան ժամանակ էլ ներքևի բնակարանից: Ինքը լսել է, որ այդ տղամարդը հնչեցրել է սպառնալիքներ` գոռալով <<Դուռը բաց արա, թե չէ գլուխդ կջարդեմ>>:
Վկա Արմեն Մխոյանի նախաքննության ընթացքում տված և դատաքննությամբ հրապարակված և հետազոտված ցուցմունքն այն մասին, որ 2017թ. փետրվարի 10-ին` ժամը 15:30-ի սահմաններում, իր` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 4-րդ շենքի 9-րդ բնակարանում քնած է եղել: Արթնացել է բարձր ձայնից, իրենց շենքի 2-րդ հարկից լսել է տղամարդու բղավոցներ, հայհոյանքներ և դռան հարվածի ձայներ: Հայհոյանքներն ու գոռգոռոցի ձայներն այնքան բարձր են եղել, որ լսվել են իրենց բնակարանում: Ինքը չգիտի, թե դրանք կոնկրետ ում են ուղղված եղել և շուրջ 5-10 րոպե անց, երբ հայհոյանքներն ու բղավոցները չեն դադարել, դուռը բացել է և տեսնելով, որ անմիջապես իրենց ներքևի բնակարանի դիմացից են այդ ձայները, իրենց աստիճանահարթակից բարձր ձայնով բարկացած զգուշացրել է, որ նա այդտեղ մենակ չէ, շենքում այլ մարդիկ կան, ինչից հետո մտել է տուն: Ինքը հայհոյանքները հնչեցնող անձին չի տեսել, քանի որ երբ վերևից զգուշացրել է և նա ձայնը կտրել է: Դեպքից երկու օր անց ոստիկանները թակել են դուռը, ինքը ներկա է գտնվել ներքևի բնակարանի դռան զննությանը, որի փականը կոտրված և վնասված է եղել:
Վկա Սերգեյ Սարդարյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2017թ. փետրվարի 9-ի առավոտից գտնվել է աշխատավայրում: Փետրվարի 10-ին` ժամը 18:00-ի սահմաններում, վերադառնալով տուն, մուտքի դռան դիմաց հանդիպել է իրենց բնակարանի կողքի բնակարանի սեփականատիրոջը` Սեդա Ավասափյանի որդուն` Ավագին, և տեսնելով, որ նրանց բնակարանի մուտքի դռան փականն են փոխում, հարցրել է, թե ինչ է պատահել: Ավագը հայտնել է, որ փականը լավ չի աշխատում, դրա համար փոխում են:
Ինչ վերաբերվում է նախաքննության փուլում տված ցուցմունքին, որ իր հարցին Սեդան պատասխանել է, որ նույն օրը եկել է նրա աղջկա նախկին ամուսինը, ցանկացել է մուտք գործել բնակարան և չկարողանալով մտնել ներս` կոտրել է դռան փականը, ապա վկան նշեց, որ նման տեղեկություն ինքը չի հայտնել, դա իրականությանը չի համապատասխանում:
Նաիրա Գասպարյանի և Արթուր Հարությունյանի առերեսման արձանագրության համաձայն` Նաիրա Գասպարյանը նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքը պնդել է Արթուր Հարությունյանին առերես:
Դատաապրանքագիտական փորձագետի թիվ 242-ԱՊ-17 եզրակացությունը, համաձայն որի` <<Փորձաքննությանը տրամադրված դուռը, փոխարինման ենթակա միջուկի և փականի հաշվառմամբ, վնասելու հետևանքով պատճառված նյութական վնասի չափի ընդհանուր շուկայական արժեքը, 2017թ. փետրվարի 10-ի դրությամբ գնահատվում է 21.500 /քսանմեկ հազար հինգ հարյուր/ դրամ:
Տուժող Նաիրա Գասպարյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, համաձայն որի` զննության ընթացքում Նաիրա Գասպարյանը հայտարարել է, որ 2017թ. փետրվարի 10-ին` ժամը 15:30-ի սահմաններում, իր նախկին ամուսինը` Արթուր Հարությունյանը, ոտքով հարվածներ է հասցրել իր մայրիկին` Սեդա Ավասափյանին պատկանող բնակարանի մուտքի դռանը` կոտրելով փականի միջուկը և փայտյա երեսապատի արտաքին հատվածը:
2017թ. փետրվարի 11-ին Նաիրա Գասպարյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության ԵՔՎ Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում հանցագործության վերաբերյալ տված հաղորդման արձանագրությունը, համաձայն որի` 10.02.2017թ.` ժամը 15:30-ի սահմաններում, իր նախկին ամուսինը` Արթուր Հարությունյանը, ոտքի հարվածներով կոտրել է Ռուբինյանց փողոցի 4 շենքի 6-րդ բնակարանի դռան փականը, իր հասցեին տվել սպանության սպառնալիքներ և 2-3 անգամ ձեռքերով բռնելով մազերից, քաշքշել է` պատճառելով ֆիզիկական ցավ:
Որպես այլ աաացոււց ճանաչված և քրեական գործին կցված` ՀՀ ոստիկանության ԵՔՎ Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՀՈԲ տեսուչ Գ.Խաչատրյանի` 2017թ. փետրվարի 10-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի պետին ներկայացված զեկուցագիրը, համաձայն որի` ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին է ահազանգել Ռուբինյաց փողոցի 4 շենքի 6-րդ բնակարանի բնակչուհի Նաիրա Գասպարյանը և հայտնել, որ նախկին ամուսինը կոտրում է բնակարանի դուռը և ցանկանում իրեն սպանել: Այնուհետև Նաիրա Գասպարյանը բացատրություն է տվել, որ նախկին ամուսինը զանգահարել է, սպառնացել, որ կսպանի, այնուհետև գալով Ռուբինյանց 4-րդ շենքի 6-րդ բնակարանի մոտ` ոտքերով հարվածել է դռանը, կոտրել փականը, հնչեցրել հայհոյանքներ, այնուհետև մտնելով ներս` քաշել է իր մազերից:
Դատարանը` պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, վերլուծելով ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը, ամբաստանյալի, տուժողի և վկաների ցուցմունքները, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, հանգել է այն հետևության, որ գործով որևէ հիմնավոր ապացույց ձեռք չի բերվել ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի կողմից անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը վնասելով խուլիգանություն կատարելու` դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու վերաբերյալ, հետևաբար ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում արդարացրել է` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ` իր հետևությունները հիմնավորելով հետևյալ փաստարկներով.
<<(...) ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի և տուժող Նաիրա Գասպարյանի միջև տեղի է ունեցել վիճաբանություն, որն առաջացել է կենցաղային հողի վրա։
Ա.Հարությունյանը փորձել է պարզել իր և կնոջ` Ն.Գասպարյանի միջև առկա հարաբերությունները և այդ նպատակով ցանկացել է վերջինիս մոր բնակարանում խոսել նրա հետ: Այդ նպատակով 2017 թվականի փետրվարի 10-ին ժամը 15:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 4-րդ շենքի շքամուտքում, այնուհետև 6-րդ բնակարանում ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանը, կանգնելով մուտքի դռան դիմաց, պահանջել է բացել դուռը, իսկ երբ Ն.Գասպարյանը հրաժարվել է բացել, Ա.Հարությունյանը սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել Ն.Գասպարյանի հասցեին, ոտքերով և ձեռքերով հարվածել և վնասել է բնակարանի մուտքի դուռը, ինչպես նաև` բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ է տվել:
Նշված փաստական հանգամանքների վերլուծությունից երևում է, որ Ա.Հարությունյանի գործողություններն ուղղված են եղել կոնկրետ անձի` Ն.Գասպարյանի դեմ, նրանց միջև կոնֆլիկտն առաջացել է կենցաղային հողի վրա` անձնական դրդապատճառներով, որը պայմանավորված է եղել նաև Ա.Հարությունյանի հուզական վիճակով:
Ա.Հարությունյանի գործողությունները թեև բովանդակում են հասարակական կարգի խախտման տարրեր և արտաքուստ հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունք են ներկայացնում, սակայն դրանք պայմանավորված են եղել կենցաղային հողի վրա առաջացած անձնական անբարեհաճ հարաբերություններով: Ա.Հարությունյանը նպատակ չի ունեցել խախտելու հասարակական կարգը, ինչպես նաև` բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու հասարակության նկատմամբ, նրա գործողությունների հետևանքով հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն չի պատճառվել, նա չի հակադրվել շրջապատի մարդկանց և նպատակ չի ունեցել սեփական անձի առավելությունն ընդգծելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել հասարակության նկատմամբ: Ի վերջո, նրա վարքագիծն ուղղված է եղել կոնկրետ անձի դեմ և պայմանավորված է եղել նրա հուզական վիճակով։
Այսպիսով, ելնելով գործի փաստական տվյալներից, դատարանը գտնում է, որ չեն հիմնավորվել նախաքննության մարմնի հետևություններն այն մասին, որ ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի գործողություններում առկա են խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշներ, Ա.Հարությունյանի արարքում բացակայում է խուլիգանության հանցակազմի ինչպես օբյեկտիվ կողմը` հասարակական կարգը կոպիտ խախտելը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելը, այնպես էլ` սուբյեկտիվ կողմը, այն է` հասարակական կարգը կոպիտ խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու ուղղակի դիտավորությունը:
Նշված պայմաններում, դատարանը գտնում է, որ Արթուր Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ենթակա է արդարացման` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
(...)>>:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանի դատողություններն առ այն, որ ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հանցակազմը, օրինական է և հիմնավորված` նկատի ունենալով հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Խուլիգանությունը դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելն է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (…)>>:
Մեջբերված հոդվածի վերլուծությունից երևում է, որ խուլիգանությունը հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործություն է, որի հիմնական, անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են հասարակական կարգի բովանդակությունը, իսկ պարտադիր լրացուցիչ օբյեկտն անձի անձեռնմխելիության, պատվի և արժանապատվության, առողջության, քաղաքացիների և կազմակերպությունների գույքային շահերի պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են:
Խուլիգանության հանցակազմի առանձնահատկություններին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Շ.Հախվերդյանի վերաբերյալ գործով 30.03.2012 թվականի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 նախադեպային որոշմամբ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(…) արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդված) (…) այն դեպքերում, երբ`
ա) արարքը կատարվում է ոչ հասարակական վայրում և (կամ) հասարակության անդամների բացակայությամբ,
բ) արարքի հետևանքով հասարակությանը լուրջ անհանգստություն չի պատճառվել,
գ) հանցավորի գործողությունները պայմանավորված են տուժողի հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով և ուղղված են նրա, այլ ոչ թե հասարակության դեմ,
դ) բացակայում են խուլիգանական դրդումները, իսկ անձի արարքները պայմանավորված են նրա հուզական վիճակով,
ե) հասարակական կարգի կոպիտ խախտման նկատմամբ դրսևորվել է անզգուշություն,
զ) հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտող արարքը համընկնում է ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված այլ հանցակազմի հատկանիշների հետ, սակայն դրա կատարմամբ հանցավորը հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ չունի,
է) այլ դրդումներով կատարված հանցանքը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։ (…)>> (տես Շահեն Հախվերդյանի գործով 30.03.2012 թվականի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշումը):
Վերաքննիչ դատարանը, քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները ենթարկելով բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման ու վերլուծության, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, համադրելով ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի ցուցմունքները դատաքննությամբ հետազոտված մյուս ապացույցների հետ, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ սույն քրեական գործով նախաքննությամբ ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հաստատվում ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի մեղքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով իրեն առաջադրված մեղադրանքում:
Վերաքննիչ դատարանի վերոգրյալ հետևությունը պայմանավորված է մասնավորապես հետևյալ հանգամանքներով.
Սույն քրեական գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված ապացույցների վերլուծությունից ակնհայտ է դառնում, որ ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի և տուժող Ն.Գասպարյանի միջև կենցաղային հարցերի շուրջ ծագել է վիճաբանություն, որի ընթացքում Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 4-րդ շենքի շքամուտքում, այնուհետև նույն շենքի 6-րդ բնակարանի մուտքի դիմաց Ա.Հարությունյանը սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել Ն.Գասպարյանի հասցեին, սակայն այլ անձանց, այդ թվում` շենքի բնակիչներին ուղղված որևէ հայհոյանք չի հնչեցրել:
Մեջբերված փաստական հանգամանքների վերլուծությունից երևում է, որ.
ա. Ա.Հարությունյանը հասարակական վայրում Ն.Գասպարյանի հասցեին անձնական դրդապատճառներով հայհոյանքներ է տվել, որոնք ձևավորվել են միմյանց միջև առաջացած վիճաբանության հետևանքով և կրում են միջանձնային բնույթ:
Այլ խոսքով` Ա.Հարությունյանի արարքում բացակայում են խուլիգանական դրդումները, իսկ շենքի շքամուտքում, ապա շենքի ներսում վերջինիս կողմից Ն.Գասպարյանի հասցեին հնչեցրած հայհոյանքները պայմանավորված է եղել ամբաստանյալի հուզական վիճակով և նպատակ չի ունեցել խախտել հասարակական կարգը, ինչպես նաև բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել հասարակության` շենքի բնակչների նկատմամբ։
բ. Անձնական դրդապատճառներով կատարված` Ա.Հարությունյանի արարքը չի վերաճել հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով դրսևորված` հասարակական կարգի կոպիտ խախտման:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ առաջին ատյանի դատարանը ճիշտ է բացահայտել գործի փաստական հանգամանքները, քրեական գործի քննության ընթացքում նյութական և դատավարական օրենքի նորմերի խախտումներ թույլ չի տվել, որի պայմաններում հանգել է ճիշտ հետևության այն մասին, որ Արթուր Սամվելի Հարությունյանի արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը, որի պատճառով ճանաչել և հռչակել է ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրված հանցանքի կատարման մեջ:
Ամփոփելով վերոշարադրյալ բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցությամբ` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Դատարանի դատավճիռը` ամբաստանյալ Արթուր Սամվելի Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ արդարացնելու վերաբերյալ, օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, որի պայմաններում մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի նոյեմբերի 15-ի դատավճիռը բեկանելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ, գործով մեղադրող Կ.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի նոյեմբերի 15-ի դատավճիռը` Արթուր Սամվելի Հարությունյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 147-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆ


Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ