Գործ թիվ ԵԱՔԴ/0099/01/17
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Մ.Հարությունյան,
դատավորներ` Լ.Աբգարյան,
Ա.Դանիելյան,

քարտուղարությամբ` Հ.Հակոբյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Հ.Փիլիպոսյանի,
պաշտպան` Հ.Հակոբյանի,
ամբաստանյալ` Հ.Համբարձումյանի,

2019 թվականի դեկտեմբերի 16-ին, Երևան քաղաքում,

դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի պաշտպան Հայկ Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով.

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2005 թվականի դեկտեմբերի 07-ին Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի դատախազությունում կայացված <<Քրեական գործ հարուցելու և այն վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` նյութերով հարուցվել է թիվ 16211605 քրեական գործը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 138-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով: Քրեական գործը ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն:
2005 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի դատախազությունում կայացված <<Տուժող ճանաչելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 16211605 քրեական գործով Մարիա Վարդանի Մուրադյանը ճանաչվել է որպես տուժող:
2006 թվականի փետրվարի 14-ին Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի դատախազությունում կայացված <<Որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին>> որոշմամբ որոշվել է` Հայկ Հրանտի Համբարձումյանին ներգրավվել որպես մեղադրյալ: Նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2006 թվականի փետրվարի 14-ի Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի առաջին ատյանի դատարանի <<Կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ միջնորդությունը բավարարելու մասին>> որոշմամբ` մեղադրյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանք:
2006 թվականի փետրվարի 14-ին Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի դատախազությունում կայացված <<Մեղադրյալի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 16211605 քրեական գործով մեղադրյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2006 թվականի ապրիլի 07-ին Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի դատախազությունում կայացված <<Քրեական գործի վարույթը կասեցնելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 16211605 քրեական գործի, վարույթը կասեցվել է մինչև մեղադրյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի հայտնաբերումը:
2006 թվականի ապրիլի 14-ին Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի դատախազությունում կայացված <<Քրեական գործով վարույթը կասեցնելու մասին որոշումը վերացնելու վերաբերյալ>> որոշմամբ` վերացվել է Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի դատախազի օգնական Վ.Մինասյանի կողմից կայացված որոշումը թիվ 16211605 քրեական գործով վարույթը կասեցնելու մասին` թերի քննություն կատարելու պատճառաբանությամբ: Քրեական գործի նախաքննության հետագա կատարումը հանձնարարվել է համայնքի դատախազության ավագ քննիչ Վ.Հովհաննիսյանին:
2006 թվականի ապրիլի 14-ին Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի դատախազությունում կայացված <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 16211605 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2006 թվականի ապրիլի 14-ին Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի դատախազությունում կայացված <<Քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 16211605 քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսվել է:
2006 թվականի հուլիսի 12-ին Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի դատախազությունում կայացված <<Առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու և փոփոխելու մասին>> որոշմամբ որոշվել է` Հայկ Հրանտի Համբարձումյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին և 138-րդ հոդվածի 1-ին մասերով առաջադրված մեղադրանքը լրացնել, փոփոխել և նրան նոր մեղադրանք առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին, 138-րդ հոդվածի 1-ին մասերով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 317 հոդվածով:
2006 թվականի հուլիսի 12-ին Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի դատախազությունում կայացված <<Որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին>> որոշմամբ որոշվել է` Հայկ Հրանտի Համբարձումյանին ներգրավել որպես մեղադրյալ, առաջադրելով նրան մեղադրանք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին, 138-րդ հոդվածի 1-ին մասերով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 317-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքում:
2006 թվականի հուլիսի 14-ին Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի դատախազությունում կայացված <<Հ. 16211605 քրեական գործով վարույթը կասեցնելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 16211605 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է` մեղադրյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի գտնվելու վայրը հայտնի չլինելու պատճառաբանությամբ:
2007 թվականի նոյեմբերի 26-ին Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի դատախազությունում կայացված <<Քրեական գործն ըստ ենթակայության ուղարկելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 16211605 քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժին` նախաքննությունը շարունակելու համար:
2015 թվականի ապրիլի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 16211605 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2017 թվականի ապրիլի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Թիվ 16211605 քրեական գործի վարույթը վերսկսելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 16211605 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է և կատարվել է նախաքննություն:
2017 թվականի ապրիլի 18-ին կազմված <<Անձին բերման ենթարկելու մասին>> արձանագրության համաձայն` 2017 թվականի ապրիլի 18-ին ժամը 21:05-ին, Ա.Վ.Բ-ի տարածքից, հետախուզման մեջ գտնվելու կասկածանքով, Հայկ Հրանտի Համբարձումյանը բերման է ենթարկվել ոստիկանության բագրատաշենի բաժանմունք:
2017 թվականի ապրիլի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշման ծավալը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին>> որոշմամբ` որոշվել է թիվ 16211605 քրեական գործով մեղադրյալ Հայկ Համբարձումյանին 2006 թվականի հուլիսի 12-ին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և 317-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը փոփոխել և նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու 317-րդ հոդվածի 1-ին մասով նոր մեղադրանք առաջադրել:
2017 թվականի ապրիլի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 16211605 քրեական գործով Հայկ Հրանտի Համբաձումյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով:
2017 թվականի ապրիլի 21-ի Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի <<Կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու միջնորդությունը Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի ներկայությամբ քննության առնելու և կալանքն այլընտրանքային խափանման միջոցով գրավով փոխարինելու մասին միջնորդությունը քննության առնելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 16211605 քրեական գործով մեղադրյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված` կալանքը երկու ամիս ժամկետով, թողնվել է անփոփոխ: Կալանքի տակ պահելու երկամսյա ժամկետի սկիզբը հաշվվել է 2017 թվականի ապրիլի 18-ից: Պաշտպան Սիրանուշ Հարությունյանի և մեղադրյալ Հայկ Համբարձումյանի միջնորդությունը` որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքն այլընտրանքային խափանման միջոցով` գրավով փոխարինելու մասին մերժվել է:
2017 թվականի հունիսի 20-ին Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազությունում կայացված համապատասխան որոշմամբ` թիվ 16211605 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
2017 թվականի հունիսի 26-ի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով ընդունվել է վարույթ:
2017 թվականի հունիսի 30-ի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի <<Քրեական գործը դատական քննության նշանակելու մասին>> որոշմամբ` քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հայկ Հրանտի Համբարձումյնի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով, նշանակվել է դռնբաց դատական նիստում քննության: Ամբաստանյալի նկատամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)` 2019 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵԱՔԴ/0099/01/17 դատավճռով` Հայկ Հրանտի Համբարձումյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 317-րդ հոդվածով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 317-րդ հոդվածով ազատվել է քրեական պատասխանատվությունից՝ վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 3 /երեք/ տարի ժամկետով: Խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ: Պատժի սկիզբը հաշվվել է 18.04.2017 թվականից: Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված <<Սամսունգ>> տեսակի բջջային հեռախոսը, որն ի պահ է հանձնվել տուժող Մարիա Սաքանյանին՝ թողնվել է նրա տնօրինությանը, իսկ իրեղեն ապացույց ճանաչված սև գույնի կաշվից ատրճանակի պատյանը՝ ոչնչացնել: Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված:
2019 թվականի մայիսի 03-ին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանում ստացվել է ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի պաշտպան Հայկ Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը` Առաջին ատյանի դատարանի 2019 թվականի փետրվարի 12-ի վերը նշված դատավճռի դեմ, իսկ վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ նյութերը ստացվել են 2019 թվականի մայիսի 24-ին: Դատական գործը դատավոր Մ.Հարությունյանի աշխատակազմին է հանձնվել 2019 թվականի մայիսի 27-ին:
2019 թվականի մայիսի 27-ի ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի <<Վերաքննիչ բողոքը վարույթ ընդունելու և քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում քննության նշանակելու մասին>> որոշմամբ` պաշտպան Հայկ Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ: Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով, նշանակվել է դռնբաց դատական նիստում քննության: Ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը պահպանվել է:
Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2. Նախաքննության մարմինը Հայկ Հրանտի Համբարձումյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ. <<[Ն]ա պաշտոնատար անձի կոչումը և իշխանությունն ինքնակամ յուրացնելու միջոցով խաբեությամբ առևանգել է անձին, նրա նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով բռնաբարել վերջինիս և խարդախությամբ հափշտակել վերջինիս պատկանող գույքը: Այսպես. Հայկ Հրանտի Համբարձումյանը 2005 թվականի հոկտեմբերի 26-ին` ժամը 23:30-ի սահմաններում, իր ծանոթներ՝ Էդգար Սարգսյանի և Կարեն Պողոսյանի հետ, վերջինիս պատկանող և նրա կողմից վարվող <<ՎԱԶ 2121>> մակնիշի 01ԼԼ348 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով, Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցով երթևեկելու ժամանակ, տաքսի ավտոմեքենա նստելու պահին նկատելով Մարիա Սաքանյանին, մտածելով, որ նա մարմնավաճառ է, Կարեն Պողոսյանին պահանջել է ավտոմեքենան վարել Մարիա Սաքանյանի նստած տաքսի ավտոմեքենայի հետևից: Կարեն Պողոսյանը կատարել է Հայկ Համբարձումյանի պահանջը և Ծ.Իսակովի պողոտայի և Էջմիածնի հին խճուղու հատման հատվածում կրկին Հայկ Համբարձումյանի պահանջով կանգնեցրել է տաքսի ավտոմեքենան, որից հետո վերջինս իջել է ավտոմեքենայից, ինքնակամ յուրացնելով իրավապահ մարմնի աշխատակցի կոչումը և իշխանությունը՝ ներկայանալով ՀՀ Ոստիկանության 4-րդ վարչության աշխատակից, խաբեությամբ՝ պատճառաբանելով, որ Մարիա Սաքանյանի հետ որոշ պարզաբանումներ կատարելու նպատակով նրան պետք է ուղեկցի ոստիկանություն, պահանջել է վերջինիս իջնել տաքսի ավտոմեքենայից և նստել իրենց ավտոմեքենան, որը վերջինս կատարել է: Այդ եղանակով Մարիա Սաքանյանին բացահայտ առևանգելով Հայկ Համբարձումյանը նրան փոխադրել է Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի 24/3 շենքի բակ, որտեղ Կարեն Պողոսյանին և Էդգար Սարգսյանին պահանջել է իջնել ավտոմեքենայից ու Մարիա Սաքանյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելու՝ իր մոտ եղած ատրճանակով նրան սպանելու, սպառնալիքով ավտոմեքենայի սրահում, վերջինիս կամքին հակառակ սեռական հարաբերություն է ունեցել Մարիա Սաքանյանի հետ: Այնուհետև, Հայկ Համբարձումյանը Կարեն Պողոսյանի և Էդգար Սարգսյանի հետ, նույն ավտոմեքենայով Մարիա Սաքանյանին տուն ճանապարհելու պատճառաբանությամբ նրան փոխադրել են Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի և Փափազյան փողոցի խաչմերուկում գտնվող կանգառ, որտեղ Հայկ Համբարձումյանը խաբեությամբ՝ խոստանալով, որ հաջորդ օրը ծնողի կողմից անձը հաստատող փաստաթուղթ ներկայացնելու դեպքում ոստիկանությունում կվերադարձնի, հափշտակել է Մարիա Սաքանյանին պատկանող՝ 60.000 դրամ արժողությամբ մեկ հատ <<Սամսունգ>> մոդելի բջջային հեռախոսը՝ դրա մեջ եղած 7.000 դրամ արժողությամբ <<ՎԻՎԱ-ՍԵԼ>>-ի կանխավճարային <<ԱԼՈ>> և 7.800 դրամ արժողությամբ <<ԱՐՄԵՆ-ՏԵԼ>>-ի կանխավճարային <<ԻԶԻ>> քարտերի հետ, վերջինիս պատճառելով զգալի չափերի, ընդհանուրը՝ 74.800 դրամի գույքային վնաս>>:
3. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2019 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵԱՔԴ/0099/01/17 դատավճռով արձանագրել է.
<< 1) (...) Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանն առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չճանաչեց, նախաքննությամբ օգտվելով իր իրավունքից հրաժարվել է ցուցմունք տալ, դատաքննությամբ հայտնեց, որ պարզ է իր իրավունքները և ցանկանում է ցուցմունք տալ դեպքի վերաբերյալ: Կարող է ասել, որ ճիշտ է դեպքից անցել է արդեն 13 տարի, սակայն ինչքան կարողացել է փորձել է վերհիշել: Տղաները զանգահարել և ասել են, որ բարձր տրամադրություն ունեն, ինչ-որ միջոցառման են, հարցրել են, թե որտեղ է, ինքն ասել է, որ տանն է: Կարենն հարցրել է արդյոք ցանկություն չունի տանից դուրս գալու և քաղաքում շրջելու, ինքն ասել է, որ որևէ գործ չունի և կարող է դուրս գալ: Որոշ ժամանակ անց տղաները եկել են իրենց բակ, խոսել են մոտ 10-15 րոպե, հետո դուրս են եկել քաղաք՝ շրջելու: Ճանապարհին ընդհանուր խոսակցություն է եղել քաղաք գնալու և աղջիկ <<ճարելու>>: Դրանից հետո օպերայի մոտից գնացել են դեպի երրորդ մաս, որտեղ որոշ ժամանակ շրջելուց հետո ուղևորվել են դեպի Ծերեթելի խաչմերուկ, որտեղ էլ նկատել են տվյալ մարմնավաճառին, նրա արտաքին տվյալներից էլ է երևացել, որ նա մարմնավաճառ է, չի նկատել, որ բարոյական ինչ-որ աղջիկ կանգնի նմանատիպ տեղեր: Շրջադարձ կատարելուց հետ նկատել է, որ այդ աղջիկը նստում է տաքսի մեքենա, որի մակնիշը չի հիշում: Տաքսու շարժվելուց հետո իրենք գնացել են այդ տաքսու հետևից՝ դեպի ավտոկայան: Ճանապարհին Կարենը մի քանի անգամ լուսարձակով թարթել է և նշան է տվել, որ մեքենան կանգնի, սակայն այն չի կանգնել, շարժվել է և մտել գազալցակայան, որտեղ իրենք մի քանի պտույտ են արել և այդ ժամանակ տաքսում գտնվող աղջիկը արդեն նկատել է իրենց, քանի որ շատ դանդաղ են պտույտ տվել: Իրենք այդ ժամանակ չեն կարողացել իջնել մեքենայից և մոտենալ, քանի որ այնտեղ շատ մարդ է եղել: Գազալցակայանից դուրս են եկել և կանգնել են մի քանի մետր նրանցից հեռու, որտեղից երևացել է նաև տաքսի մեքենան: Նրանք դուրս են եկել գազալցակայանից և շարժվել են դեպի օդանավակայան, իսկ իրենք այդ ժամանակ կանգնած են եղել: Նրանց շրջադարձ կատարելուց հետո տեղն այնպես է եղել, որ մեքենան կանգնել է, իսկ երբ մեքենան կանգնել է, իրենք իջել են իրենց մեքենայից և մոտեցել են վարորդին: Նրան հարցրել են, որ նշան են տալիս ինչու չի կանգնում և այդ խոսակցության ժամանակ տաքսի մեքենայի հետևի նստատեղի աջ դռնից իջել է տվյալ աղջիկը, ինքը մոտեցել է նրան, բարևել է, հարցրել է, թե իրեն չի ճանաչում և այդ ժամանակ հիշել է, որ դեպի Քոչար բարձրացող ճանապարհին, մոտ մեկ շաբաթ առաջ կրկին այդ աղջկան երեկոյան ժամին նկատել է, նա մենակ չի եղել և այդ ժամանակ վերցրել էր նրա հեռախոսահամարը, իսկ նա էլ իրենն էր տվել: Այդ ամենը հիշեցնելուց հետո նա իրեն հիշել է, ասել է, որ նրա տված հեռախոսահամարը գոյություն չունի, իսկ նա պատճառաբանել է, որ աղջիկների հետ է եղել և չի ցանկացել համարը տալ: Խոսակցությունից հետո մի քանի քայլ տաքսիից առաջացել են դեպի իրենց մեքենան, նրան հարցրել է, թե մատուցած ծառայության համար որքան գումար է պահանջում, իսկ նա ասել է, որ ամեն անձի համար 50 դոլար: Նա հարցրել է արդյոք տղաները գիտեն, որ արժեքն այդքան է, համաձայն են դրա հետ, թե ոչ: Այդ ժամանակ կանչել է տղաներին և ասել է, թե ինչ պայմաններ է և գումարն էլ նախապես է ուզում, նախապես շեշտել է, որ իր նախընտրած տեղը պետք է գնան՝ Ծերեթելի խաչմերուկի վրա ինչ-որ համարներ կան այնտեղ, որտեղ իրեն ճանաչում են: Դրանից հետո նստել են մեքենան, մեքենայում խոսել են մոտ 1-2 րոպե և ասել են, որ այնտեղ թանկ է և այդքան գումար չունեն, որ սենյակների համար ևս ավել գումար ծախսեն, առաջարկել են գնալ իրենց իմացած տեղը, նա լռել է, չի առարկել և շարունակել են գնալ դեպի Երևանյան լիճ, հետո բարձրացել են դեպի Մալաթիա: Ինքն ու Կարենը եղել են առջևում նստած և խոսել են, թե որտեղ կարող են այդ ժամին հարմար տեղ գտնել, Կարենն ասել է, որ Մալաթիայում հարմար տեղ կա, գնացել են այնտեղ, սակայն կոնկրետ տեղը ներկայումս չի հիշում, Կարենը գնացել է այն նայելու, սակայն մոտ 10 րոպե անց վերադարձել և ասել է, որ չի լինում: Կարճ խոսակցությունից հետո ինքն ասել է, որ Արաբկիրի հանրակացարանում, հարմար տեղ գիտի և ուղևորվել են դեպի այդ կողմ: Մոտենալով Արաբկիրի ոստիկանության կողմ, դալանով գնացել է դեպի հանրակացարան, ցանկացել է գտնել իր իմացած մարդուն, սակայն չի կարողացել գտնել: Այդ ժամանակ աղջկան զանգահարել են, չգիտի, թե ով է եղել և ինչ են խոսել, իսկ այդ աղջիկն ասել է, որ մայրն է զանգում, ասել է, որ եթե ինչ-որ տեղ են գնալու, ապա գնան <<Մայամի>>, սակայն ինքը բացատրել է, որ իրենք Մայամիի գումար չունեն և չեն կարող այդքան ծախս անել, իսկ նա էլ ասել է, որ իրեն ճանաչում են և էժան գնով կտան, սակայն իրենք նրա ասածին ուշադրություն չեն դարձրել: Ճանապարհին Էդգարն այլ տեղ է առաջարկել, սակայն այնտեղ գնալով նույնպես չի ստացվել: Դրանից հետո կրկին զանգահարել են այդ աղջկան և ասել են, որ գնան <<Մայամի>>, ինքը հարցրել է, թե ով է և նա ասել է, որ մայրն է և ինքը զարմացել է այդ փաստի վրա, որ մայրն իրեն ասում է, որ իրենք նրան տանեն <<Մայամի>>: Դրանից հետո մի քանի անգամ նրան կրկին զանգ է եկել, սակայն իր հիշելով այդ աղջիկը չի պատասխանել զանգերին: Դրանից հետո այդ աղջիկը զանգահարել է մորը և ասել, որ իրեն չեն տանում <<Մայամի>>՝ հնարավորություն չունենալու պատճառով: Մեքենայում խոսակցության մեջ հասկացել է, որ այդ աղջկան զանագահարողը նրա մայրը չէ, այլ ժողովրդական լեզվով ասած <<Մամա Ռոզան>> էր: Ինքն այդ աղջկան ասել է, որ արդեն իր գինն ասել է և նրա համար ինչ տարբերություն, թե որտեղ կլինի և ինչպես, խոսակցությունը չի ստացվել, քանի որ ամենքն իրեն է ասել, հետո ինքը տղաներին խնդրել է իջնեն մեքենայից ծխեն, որպեսզի կարողանա աղջկա հետ մի քանի բառ խոսի: Հետո մեքենայից իրենք բոլորով են իջել, ինքը նույնպես իջել է ծխելու, սակայն դրսում ցուրտ է եղել, առաջարկել է կրկին մեքենան նստել և խոսել: Ինքը մեքենայում նստել է ղեկին, իսկ այդ աղջիկն էլ նստել է իր կողքը, փորձել է նրան համոզել, սակայն նա չի համաձայնել, սակայն վերջում տեսել է, որ տարաձայնություն է լինում և չի ստացվում, այդ աղջիկը հայտարարել է, որ անչափահաս է, որից ինքը շատ զարմացել է: Դրանից հետո կրկին մայրը զանգահարել է, կարճ խոսելուց հետո այդ աղջիկն ասել է, որ եթե հիմա իրեն տուն չտանեն, ապա խնդիրներ կունենան ոստիկանության և մոր հետ, ապա միասին իջել են մեքենայից, այդ ժամանակ տղաները իրենցից կանգնած են եղել մոտ 10 մետր հեռավորության վրա, նրանց ասել է, թե Մարիան ինչ է ասել է ու <<շառ ու փորձանքի մեջ ընկնելու>> ցանկություն չկար: Դրանից հետո այդ աղջիկն ու Էդգարը նստել են մեքենայի հետևում, ինքն ու Կարենը առջևում, դուրս են եկել փողոց, շրջադարձ են կատարել, որտեղ տաքսի է եղել կանգնած և ցանկացել են նրան տաքսի նստացնեն, որ տուն գնա: Իջել են մեքենայից, տաքսու վարորդը նստած է եղել մեքենայում և նրան հարցրել է կարող է իրենց ընկերուհուն Զեյթուն հասցնել, ապա բացել է տաքսու դուռը, որ նա նստի տաքսին: Ինքն էլ նստել է իրենց մեքենան, որտեղ Կարենը հայելիին նայելով ասել է, որ տաքսին նույնպես շարժվել է: Դրանից հետո, քանի որ անելու այլևս բան չի եղել, տղաներին խնդրել է իրեն տուն իջեցնեն և ինքը գնացել է տուն: Դեպքի օրն իրեն տղաներն են առաջարկել գնալ աղջիկ <<ճարելու>>, կոնկրետ չի կարող ասել, թե ով: Նրանք երկուսով են եղել իրեն զանգահարելու ժամանակ: Իր մոտ այդ օրը 1000-2000 դրամ է եղել, տղաներն ասել են, որ իրենք գումար ունեն, ինքը չի ունեցել և նրանք պետք է գումարը փակեին: Դեպքի օրն իր հագին եղել է շագանակագույն կարճ վզով վադալազկա, շալվար, իսկ տղաները եղել են ջինսերով, կոնկրետ Կարենը եղել է կաշվե բաճկոնով, տակից իր հիշելով մոխրագույն կամ շագանակագույն վերնաշապիկ: Էդգարի հագին եղել է սպորտային հագուստ: Երբ Մարիային առաջարկել է իրենց հետ գալ, նա դա քննարկել է հեռախոսով ինչ-որ մեկի հետ, տաքսու վարորդի հետ չի քննարկել, ասել է, որ հանդիպել է տղաներին և նրանք ցանկություն ունեն ժամանակ անց կացնելու, ասել է, որ 50 դոլար է ուզել և այն պետք է սկզբում վճարեն, ապա իրենից հեռացել է մոտ 1 մետր և իրենց մեջքով է շրջվել և դեմքը չի երևացել, ապա զայրացած դեմքով մոտեցել է և ասել է, որ պետք է գնան <<Մայամի>>, քանի որ իր ծառայություններն այնտեղ է մատուցում: Շատ լավ է հիշում, որ տղաներին կանչել է մի կողմ և ասել, որ աղջիկը յուրաքանչյուրի համար ծառայության դիմաց ուզում է 50 ԱՄՆ դոլար՝ նախապես, որին նրանք համաձայնել են: Մարիա Սաքանյանից խաբեությամբ հեռախոս չի վերցրել, նրան <<Նիվա>> մակնիշի մեքենայի մեջ չի բռնաբարել: Կարեն Պողոսյանի հետ ունեցել է ջերմ հարաբերություններ, իսկ Էդգար Սարգսյանին ճանաչել է Կարենի միջոցով, քանի որ նա եղել է անմիջապես Կարենի ընկերը, նրա հետ լուրջ ընկերություն չի ունեցել, նրա հետ թշնամություն նույնպես չի ունեցել: Դեպքից մոտ մեկ շաբաթ առաջ Մարիա Սաքանյանին նկատել է Հր.Քոչար խաչմերուկում՝ ուշ ժամի, նրանց հետ եղել են նաև մի քանի աղջիկներ և նրան այնտեղից է ճանաչում, սակայն հիշել է նրան, երբ Ծերեթելի խաչմերուկում տեսել է, նրա հետ թշնամություն չի ունեցել, մինչ դեպքը գործով անցնող մյուս վկաների հետ նույնպես թշնամանք չի ունեցել: Գործով անցնող վկաներից ճանաչում է միայն Կարենին, չի կարող ասել, թե նա ինչից ելնելով է նման ցուցմունքներ տվել՝ իրականությանը չհապատասխանող, նրա հետ ունեցել է ջերմ հարաբերություններ, իր տանն է օրերով գիշերել, իսկ մյուս վկաների ցուցմունքների մասով, որ հակասում են իր ցուցմունքներին և իր դեմ ցուցմունքներ են տվել, որևէ բան չի կարող ասել, նրանց չի ճանաչում, միայն կարող է ասել, որ նրանց առաջին անգամ տեսել է միայն դատարանի դահլիճում, չի կարող ասել, թե նրանք որտեղից են վերցրել այդ ցուցմունքները և նման բաներ հայտնել, այդ հարցը բազմիցս է իրեն տվել: Դեպքից հետո, մեկ ամսից ավել եղել է Երևանում, հետո է գնացել Ռուսաստան՝ արտագնա աշխատանքի, որի մասին նախապես պայմանավորվածություն է ունեցել: Իր Ռուսաստան գնալուց հետո իրավապահ մարմնինների կողմից որևէ կանչ, հետապնդում չի եղել: Դեպքից հետո Կարենի և Էդգարի հետ չի հանդիպել /հատոր 3 գ.թ. 26, 46, դատական նիստի արձանագրություն/:
Ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի պատճառաբանությունները մտացածին են և անհիմն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում, նրա կատարած արարքները հիմնավորվել են քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով:
2) Գործով տուժող Մարիա Սաքանյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին, նրա հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ հոկտեմբերի 26-ին ակումբից դուրս գալով տաքսի է կանչել, որպեսզի գնա տուն:
Ճանապարհին տաքսու վարորդն ասել է, որ մեքենան պետք է լիցքավորի, ինչի նպատակով ավտոկայանի ճանապարհին մտել են գազալցակայան, որից հետո վարորդն ասել է, որ մեքենա է իրենց հետևից գալիս: Այդ մեքենան կանգնեցրել է տաքսի մեքենային՝ դիմացը փակել է, հետո Հայկն է իջել ընկերոջ հետ մեքենայից և ներկայացել է համակարգի աշխատող և ասել է, որ ինքը պետք է նրա հետ գնա բաժին: Ինքը ասել է, որ ոչինչ չի արել և ինչի համար պետք է գնա բաժին, սակայն նա ասել է, որ գա կիմանա, իսկ ընկերն էլ ասել է, որ ավելի լավ կլինի Հայկի պահանջը կատարի: Տաքսու վարորդը հարցրել է, թե ինչի համար են տանում իր ուղևորին, իսկ տաքսու վարորդին ասել են, որ եթե նա խառնվի նրա մեքենան կտանեն տուգանային հրապարակ և նա վախենալով ոչինչ չի ասել: Ինքը ստիպված նստել է մեքենան, քանի որ ասել են տանում են բաժին: Իրեն տարել են տարբեր բաժինների մոտ, սակայն իրեն մեքենայից չեն իջեցրել, ինքը լացել է, որ իրեն թողնեն, սակայն մեքենայից չեն իջեցրել և այդպես իրեն տարել են ինչ-որ տեղ, հասցեն չգիտի, Հայկն իր ընկերներին իջեցրել է մեքենայից, ապա պահանջել է, որ հագուստը հանի, որպեսզի իր հետ հարաբերություն ունենա, ինքը չի համաձայնվել, սակայն նա իրեն զենքով սպառնացել է, որ եթե չհանի ապա կխփի, ինքը լացել է, խնդրել է, որ թողնի, սակայն Հայկն իրեն չի թողել, ապա նա հանել է իր շորերը և իր հետ հարաբերություն է ունեցել: Հետո եկել են նրա ընկերները, իրեն տարել են Կոմիտաս, ապա Հայկը մեքենայի մեջից իրեն հրել և գցել է, հետո մեքենայով նրանք գնացել են: Քանի որ նա ներկայացել էր որպես համակարգի աշխատող, այդ պատճառով ինքն այնտեղ է բողոքել: Դեպքը տեղի է ունեցել 2005 թվականի հոկտեմբերի 26-ին: Տաքսու վարորդին ինքը անձամբ չի ճանաչում, ճանաչում է Մարինեն, ում տանն ինքն այդ ժամանակ բնակվել է, ինքը զանգել էր նրան և ասել, որ տուն է ուզում գնալ, նա իր համար այդ տաքսին էր ուղարել: Հայկն այդ օրը ոստիկանական համազգեստով չի եղել, նրա հագին եղել է շալվար, երկնագույն վերնաշապիկ, որի տակից եղել է սպիտակ գույնի մայկա: Նա որևէ վկայական ցույց չի տվել, որ հանդիսանում է ոստիկանության աշխատակից, միայն զենքն է տեսել: Այդ օրը եղել են սպիտակ գույնի <<Նիվա>> մակնիշի մեքենայով, համարանիշը ներկայումս չի հիշում, սակայն նախաքննության ընթացքում հիշել է և հայտնել է դրանք: Նախաքննությամբ ճանաչել է նաև նրա երկու ընկերներին, իսկ իր բջջային հեռախոսը եղել է Հայկի ընկերոջ մոտ, ով իրեն ասել է, որ Հայկն այդ հեռախոսն իրեն է տվել 20.000 ՀՀ դրամ պարտքի դիմաց: Այդ տղաների անունները չի հիշում, քանի որ երկար ժամանակ է անցել, նույնիսկ Հայկի անունը չի հիշել, երբ վերջում նախաքննության ժամանակ իրեն կանչել էին, այդ ժամանակ է հիշել: Ինքը նրանց որևէ մեկին նախկինում չի ճանաչել: Հայկի ընկերներն իր հետ սեռական հարաբերություն չեն ունեցել, իրեն որևէ բան չեն ասել: Ինքը Հայկի մոտ զենքը՝ ատրճանակը տեսել է, սակայն չի կարող այն նկարագրել, քանի որ երկար ժամանակ է անցել, նա այդ զենքը պահած է եղել իր վրա և ասել, որ ինչ ասի պետք է անի, իսկ ինքը լացել է և խնդրել, որ իր հետ որևէ բան չանի: Հայկ Համբարձումյանն իր հետ ուժով է հարաբերություն ունեցել, ինքը փորձել է դիմադրել, ոտքերով մի քանի անգամ հարվածել է, սակայն նրա զենքից վախեցել է: Նշված օրը չի հիշում, թե ինքն ինչ հագուստով է եղել: Մինչ դեպքը մեքենայի մեջ Հայկն իր ձեռքից վերցրել է հեռախոսը, խոսել է Մարինեի հետ, ով ներկայացել է որպես իր մայր, իսկ Հայկն ասել է, որ ոստիկանության աշխատակից է և աղջկան տանում է բաժին, ապա անջատել է հեռախոսը, որից հետո վերցրել է այն և այլևս չի վերադարձրել: Ինքը տուն է գնացել առավոտյան ժամը 5-ի սահմաններում՝ լացելով: Նրանք տեսել են, որ իր վրա վիճակ չկա, պատմել է, թե ինչ է եղել, որից հետո գնացել են բողոքելու, քանի որ վախեցել է, որ այդ ամեն ինչը հնարավոր է կրկնվի: Իր հետ տեղի ունեցածի մասին բոլորին էլ պատմել է՝ ծնողներին, եղբայրներին: Իր հեռախոսը դատախազությունում ցույց են տվել, սակայն չեն տվել: Հայկ Համբարձումյանը ոստիկանության աշխատակից ներկայանալով որևէ փաստաթուղթ ցույց չի տվել, նրա հայտարարությունը եղել է միայն բանավոր և ինքը հավատացել է, իրեն տարբեր ոստիկանությունների բաժինների մոտ են տարել: Երբ իրեն նստեցրել են մեքենան, խոսելուց է եղել Մարինեի հետ, սակայն Հայկը վերցրել է հեռախոսը, այդ ժամանակ հնարավորություն չի ունեցել որևէ տեղ զանգելու: Մեքենայի մեջ ինքն ասել է, որ եթե ցանկանում են կարող են իրեն տանել բաժին, սակայն Հայկն ասել է, որ սպասի, դեռևս չեն հասել, ինքը ուղղակի գործ ունի, այդ պատճառով է իջնում: Հայկը կամ որևէ մեկն այդ ժամանակ իրեն գումար չեն առաջարկել: Չգիտի, թե բռնաբարությունը քաղաքի որ մասում է տեղի ունեցել, քանի որ մութ է եղել, բացի այդ ինքն էլ քաղաքին ծանոթ չի եղել: Երբ նստել են մեքենան, Հայկն այդ ժամանակ մեքենայի հետնամասում է նստել: Հայկի ընկերներն իրեն ոչինչ չեն ասել, միայն տաքսուց իջեցնելու ժամանակ նրանցից մեկն ասել է, որ ավելի լավ է Հայկի ասածներն անի: Դեպքի մասին դրանից հետո պատմել է ով տանն է եղել, ինքը մնացել է Մարինեի տանը: Միշտ էլ հիշել է իր հետ տեղի ունեցածը, սակայն փորձել է մոռանալ, այժմ բողոք չունի, ինչի մասին քննիչին էլ է ասել /հատոր 1 գ.թ. 42-45, 72-73, 95-98, հատոր 2 գ.թ. 52-55, 94, հատոր 3 գ.թ. 94-95, 98-99, 176-177, 186, դատական նիստի արձանագրություն/:
3) Գործով վկա Մարինե Մուրադյանը դատաքննությամբ ցուցմունք տվեց այն մասին, որ չի ճանաչում ամբաստանյալին, ճանաչում է միայն տուժողին: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ դեպքից արդեն 14 տարի է անցել և շատ մանրամասներ ներկայումս չի հիշում, սակայն հիշում է, որ Մարիան գնացել է ծնունդ, ուշացել է: Ինքն է զանգել Մարիային, թե Մարիան է զանգել իրեն ներկայումս չի հիշում, որի ընթացքում խոսել է մի տղայի հետ, նա չի ներկայացել և անուն չի ասել, միայն ասել է, որ Մարիան կգա, սակայն նա եկել է առավոտյան: Մարիայի մայրիկին է ճանաչում՝ Մելանյային, երբ նրանք եկել են քաղաք իրենց մոտ հյուր են եկել: Դեպքի օրը Մարիան տուն է եկել լուսադեմին ու նա պատմել է, որ չի ճանաչել այդ մարդկանց, իր հիշելով նա փոշոտված է եղել և ասել է, որ ընկել է, նա ասել է, որ իր հետ զոռով կենակցել են, թե ուզում էին, չի հիշում հիմա, ինքն այնտեղ չի եղել, չի կարող ասել: Ինքն այդ ժամանակ հեռախոսով խոսել է մի տղայի հետ, ով ասել է, որ Մարիան մի քիչ ուշ կգա, քանի որ զրուցելու բան ունեն, հետո, երբ Մարիան տուն է եկել, հեռախոսը մոտը չի եղել, հետո չի հիշում այդ տղան է զանգահարել, թե իրենք և նա ասել է, որ կարող է հեռախոսը գնալ ընկերներից վերցնել, սակայն իրենք սպասել են և ընկերներն այդպես էլ չեն զանագահարել, որից հետո դիմել են ոստիկանություն, որպեսզի հեռախոսը վերցնեն: Դրանից մի քանի ամիս անց զանգահարել են և ասել, որ բռնել են նրան, կարող են գնալ հեռախոսը վերցնելու, հետո երբ գնացել են, ասել են, որ նրան չեն բռնել, այլ մարդու են բռնել, սակայն հեռախոսն իրենց մոտ է: Մարիան հայտնել է, որ զենքից վախեցել է, չի հիշում, թե ինչ զենք է եղել և ինչ հանգամանքներում է այդ զենքից նա վախեցել, չի հիշում նաև զոռով կենակցելու մասին: Դեպքից արդեն 14 տարի ժամանակ է անցել, բացի այդ 22 տարեկան աղջիկ է կորցրել և դրանցից ելնելով ներկայումս շատ բան չի հիշում: Մարիան իրեն չի ասել, որ զենքը տեսել է, ասել է զենք էր կամ դանակ, չի հիշում: Մարիա Սաքանյանն իրենց տանը բնակվելու ժամանակ տեղյակ չի եղել, թե նա ինչով է զբաղվել, տեղյակ չի եղել, որ նա մարմնավաճառությամբ է զբաղվել: Դեպքի օրը, երբ Մարիան եկել է տուն, նրա վրա բռնության հետքեր չի նկատել: Դեպքի հետ կապված ինքն է դիմել ազգային անվտանգություն՝ հեռախոսը հայտնաբերելու համար, քանի որ Մարիան հեռախոսն է ցանկացել, սպասել է, որ այդ տղայի ընկերները պետք է բերեն կամ զանգեն իրենք գնան վերցնեն, սակայն ոչ բերել են և ոչ էլ զանգել են: Մարիա Սաքանյանից չի լսել, որ նրան առևանգած կամ բռնաբարած լինեն: Այն տղամարդը, որի հետ խոսել է, ասել է, որ Մարիայի հետ խոսելու բան ունի, մի քիչ ուշ կգա, իսկ հեռախոսն էլ վաղը կգան կվերցնեն, սակայն չի իմացել հեռախոսը ոստիկանությունում է, թե որտեղ: Երբ Մարիան եղել է տաքսու մեջ, խոսել է միայն տաքսու վարորդի հետ, ով իրեն ասել է, որ Մարիան <<Նիվա>> մակնիշի մեքենայով գնացել է, այդ անձանց նա չի ճանաչել, Մարիայի գալուց առաջ է խոսել այդ տղայի հետ, ով ասել է, որ Մարիան մի քանի ժամից կգա, խոսել է նաև Մարիայի գալուց հետո, խոսել է Մարիայի հեռախոսահամարին զանգելով, քանի որ հեռախոսը եղել է այդ տղայի մոտ, չի հարցրել, թե հեռախոսն ինչի համար է նրա մոտ, քանի որ ասել է, որ կարող են այն վերցնել: Տաքսու վարորդը պատմել է, որ <<Նիվա>> մակնիշի մեքենան կանգնեցրել է իր տաքսին, որից իջել են մեկ կամ երեք հոգի, Մարիային ասել են, որ նստի իրենց մեքենան, իսկ Մարիան էլ նստել է: Տուն գալուց հետո Մարիան պատմել է, որ ինքը չի ճանաչում այդ մարդուն, <<Նիվա>> մեքենան է նստել, որը կանգնեցրել է տաքսին, որի մեջ ինքն է եղել նստած, նա ասել է, որ իրեն ասել են նստի, իսկ ինքն էլ նստել է, չեն քաշել, ստիպողաբար չեն նստացրել: Մարիան չի ասել, թե հեռախոսն ինչու չի բերել իր հետ, իսկ ինքն էլ չի հիշում ինքն է զանգել, թե այդ տղան, հնարավոր է ինքն է զանգել և այդ տղան ասել է, որ իր ընկերների մոտից կվերցնի, սակայն այդպես էլ չի իմացել, թե ովքեր են այդ տղաները: Վկայի նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո, վկան նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների հակասությունների վերաբերյալ հայտնեց, որ լսեց ցուցմունքները, շատ բաներ ներկայումս չի հիշում, այն, որ այդ տղան որպես ոստիկան է ներկայացել, այդ մասին ասել է տաքսու վարորդը: Մարիայի վրա ուժեղ կապտուկներ չի տեսել, նա լացած է եղել՝ աչքերը կարմած, հագուստը փոշոտված: Իր նախաքննական ցուցմունքներում այն, որ գրել է առևանգում, դրա մասին կարող է ասել, որ այդ տղաներն են ասել և Մարիան նստել է այդ մեքենան, որը տեսել է վարորդը: Իր նախաքննական ցուցմունքները համապատասխանում են իրականությանը, այլ բան չունի ավելացնելու ներկայումս: Այդ տղան, ում հետ խոսել է հեռախոսով, ներկայացել է որպես ոստիկանության աշխատակից, ասել է, որ բաժին են տանում և մի քանի ժամից կգա, դրանից հետո անհասանելի է եղել: Վարորդն իրեն պատմել է, որ կանգնեցրել են իր մեքենան, Մարիան նստել է այդ <<Նիվան>> մակնիշի մեքենան, իրեն ասել են, որ իր տաքսին կտանեն տուգանային հրապարակ, սակայն չեն տարել: Դեպքից հետո չի հիշում քանի օր հետո է դիմել ոստիկանություն, սպասել են, որ հեռախոսը բերեն, սակայն չեն բերել, դիմել են ոստիկանություն, քանի որ Մարիան իր հեռախոսն է ուզել: Մարիան պատմել է, որ այդ տղաներին, ովքեր կանգնեցրել են մեքենան չի ճանաչել, տարել են իրեն, վախեցել է նրանցից, երկուսը խելոք են եղել և որևէ գործողություն չեն ցուցաբերել, նրանցից մեկն է վախեցրել և նրանից է վախեցել, նա ցանկացել է կենակցել Մարիայի հետ, սակայն չգիտի դա եղել է, թե ոչ, եթե Մարիան չցանկանար տուն գար, ապա այդպես լացելով չէր գա: Նախաքննության ժամանակ ցուցմունքներում ճշմարտությունն է հայտել, իրեն որևէ մեկը չի ուղղորդել ցուցմունք տալուց, ինչ լսել է, այն էլ գրել է: Ինքը բռնաբարությանը ներկա չի եղել, չի տեսել, թե Մարիային ինչպես են բռնաբարել, բացի Մարիայից, այլ մարդուց այդ մասին չի տեղեկացել, առհասարակ որևէ բանից տեղյակ չի եղել: Հաջորդ օրը վարորդին կանչել է իր տուն՝ իմանալու, թե դեպքն ինչպես էր եղել, չի հիշում Մարիայի գալուց առաջ, թե հետո է նրան կանչել, իր հիշելով առաջ է կանչել, քանի որ Մարիան տուն չէր եկել և ինքն անհանգստացել է, իսկ հեռախոսն էլ անհասանելի է եղել: Մարիան կապտուկներով է եղել և դեպքից հետո, մինչ հաղորդում տալը, Մարիան այդ երկու օրը տանից դուրս չի եկել, չի կարող ասել հնարավոր է արդյոք նրա վրա առկա կապտուկները եղել են դեպքից առաջ, նրա տուն գալուց հետո նրան չի ստուգել, համենայն դեպս դեպքից առաջ նրա վրա կապտուկներ չի տեսել, իսկ դեպքից առաջ չի եղել որևէ անգամ, որ նա նման վիճակով՝ լացած, աչքերը կարմրած կամ կապտուկներով տուն գա /դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Մարինե Մուրադյանը նախաքննության ընթացքում 15.06.2006 թվականին որպես վկայի ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամուսնացած է եղել և ունի երկու դուստր՝ 1985 թվականին ծնված Էմման և 1987 թվականին ծնված Հռիփսիմեն: Նյութական վիճակից ելնելով ամուսինը 1996 թվականին գնացել է Ուկրաինա, սակայն չի վերադարձել և լքել է իրենց: Գոյությունները պահպանելու համար զբաղվել է վարսահարդարությամբ, սակայն վատառողջ է և չի կարողացել շարունակել աշխատանքը: Ավագ դուստրը տեսնելով, որ գոյատևելու միջոց չունեն, մոտ երկու տարի առաջ սկսել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ: 2005 թվականի կեսերին, օրն ու ամիսը կոնկրետ չի հիշում երբ, Էմման իրենց տուն է բերել Մարիա անունով մի աղջկա, դուստրն իրեն ասել է, որ նստած է եղել սրճարանում, այդ աղջիկը լացելով անցել է և Էմման նրան կանչել է իր մոտ, իսկ այդ աղջիկը պատմել է, որ բնակարան և հարազատներ չունի Երևանում, իսկ աղջիկն էլ նրան խղճալով տուն է բերել: Մարիան իրեն պատմել է, որ Կրասնադարում ապրող ծնողները լքել են իրեն, Երևանում ապրել է տատիկի և պապիկի հետ միասին, որոնք մահացել են, իսկ նախքան այդ դեպքը նրանք վաճառել են բնակարանը և ինքը մնացել է փողոցում: Մարիան ասել է, որ այլ հարազատներ չունի, ունեցել է երկվորյակ քույր, ով մահացել է: Նրան խղճացել է և ընդունել է իր տուն, նա մի քանի ամիս բնակվել է իր տանը, նրան իր աղջիկներից չի տարբերել, ընդունել է որպես իր երրորդ աղջկա և նա իրեն <<մամա>> է դիմել: Զգացել է, որ Մարիան Էմմայի հետ մարմնավաճառությամբ է զբաղվում, քանի որ պարբերաբար միասին կամ առանձին տանը չէին գիշերում, նրանց մոտ գումար էր լինում կամ ուտելիք էին բերում տուն կամ իրեն դեղ, սակայն նրանք չեն խոստովանել, որ նման բանով են զբաղվում, իսկ ինքն էլ միջոց չի ունեցել նրանց վրա ազդելու համար: Մարիան ունեցել է իր ընկերական շրջապատը, սակայն ինքը տեսել է միայն Դավիթին, որի հետ ամուսնացել է, լսել է նաև Արսենի մասին, սակայն նրան չի տեսել: 2005 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Մարիան իրեն հայտնել է, որ նշված Արսենի հետ գնում է ծնունդ, երեկոյան դուրս է եկել տանից, ժամը 24-ի սահմաններում զանգահարել է Մարիայի /093/58-98-45 հեռախոսահամարին և ասել է, որ վատառողջ է և պահանջել է տուն վերադառնա, ասել է նաև, իրենց ծանոթ Հակոբին զանգահարի և նրա տաքսիով տուն գա: Ժամը գիշերվա 1-ին Մարիան զանգահարել է իր /093/53-43-22 հեռախոսահամարին և ասել, որ ինչ-որ անծանոթ տղամարդիկ կանգնեցրել են տաքսի մեքենան, չի հասկանում ինչ են իրենից պահանջում, ինքը ասել է, որ հեռախոսը փոխանցի նրանց և ինքը հասկան, թե ինչ են ուզում նրանք: Հեռախոսը վերցրել է ինչ-որ տղամարդ, ներկայացել է որպես ոստիկանության աշխատակից, ասել է որևէ խնդիր չկա և, որ երեխային իրենք ապահով, իրենց մեքենայով տուն կբերեն, իսկ ինքն էլ ասել է, որ եթե խնդիր չկա ինչու չեն թողնում, որ երեխան տաքսիով տուն գա, այլ իրենք են ուզում տուն բերեն, սակայն նրանք չեն թողել, որ ինքը շարունակի և անջատել են հեռախոսը: Դրանից հետո անհանգիստ է եղել, անընդհատ զանգահարել է, սակայն հեռախոսը գտնվել է անջատված վիճակում, իսկ այդ ժամանակ իրենց տանը գտնվել են աղջիկը և փեսան: Փորձել է զանգել նաև տաքսու վարորդ Հակոբին, սակայն նրա հեռախոսահամարը անհասանելի է եղել: Առավոտյան ժամը 6-ին կապվել է Հակոբի հետ, ով իրեն ասել է, որ մեքենան կանգնեցրել են ոստիկանության աշխատակիցներ երեք հոգի՝ սպիտակ մակնիշի <<Նիվա>> մեքենայով, իսկ Մարիային տարել են իրենց հետ, հետո փոշմանել են մեքենան տանել տուգանային հրապարակ և իրեն բաց են թողել: Ինքը Հակոբին կանչել է իրենց տուն, որպեսզի կարողանան գտնել Մարիային և Հակոբը գնացել է իրենց տուն: Առավոտյան ժամը 7-ի սահմաններում շքամուտքից լսել է Մարիայի ձայնը և բացել է դուռը, Մարիան եղել է լացակումած վիճակում, այլայլված, հագուստը ամբողջովին գտնվել է փոշոտված վիճակում, ինքը նրան անմիջապես հարցրել է, թե ինչ է պատահել և որտեղ էր, իսկ Մարիան ասել է, որ այն տղամարդը ընկերների հետ իրեն ամբողջ գիշեր պահել են մեքենայի մեջ և չէին թողնում գալ տուն, ինքը նրանց խնդրել է, որ թողնեն տուն գա, սակայն նրանք չեն թողել, իսկ հագուստը փոշոտ է, քանի որ իրեն հրել են և գցել, ձեռքից խլել են հեռախոսը: Ժամը 8-ի սահմաններում զանգահարել է Մարիայի հեռախոսին, հեռախոսը պատասխանել է ինչ-որ տղամարդ, ում ձայնը լսելով Մարիան ճանաչել է, որ հենց նույն տղամարդն է խոսում: Տղամարդը ներկայացել է ոստիկանության աշխատակից, չի հիշում, թե կոնկրետ ինչ պաշտոնում, նա ասել է, որ երեխային բռնել են իր տղաները, ինքը նրանց վրա բարկացել է, թե ինչու չեն բաժին բերել, ասել է, որ հեռախոսը գտնվում է բաժնում և գրանցված է, հարցրել է արդյոք երեխան ապահով է տուն հասել և տղաները <<հո վատ բան չեն արել>>, խնդրել է հեռախոսը փոխանցել Մարիային, սակայն հետո փոշմանել է խոսել Մարիայի հետ, ասել է հարցեր կտա և ինքը թող նրան հարցնի: Ինքը Մարիային հարցրել է արդյոք տղաները նրա հետ վատ բան չեն արել, իսկ Մարիան վախեցած ասել է, որ չեն արել: Ինքն այդ տղամարդուն ասել է, որ Մարիային հրել են, գցել և հեռախոսը վերցրել են ձեռքից, իսկ այդ տղամարդն ասել է, որ դա այդ օրվա պատասխանատուն է եղել և ինքը խիստ բարկացել է նրա վրա: Ինքը նրան հարցրել է, թե ում հետ է խոսում, որ ոստիկանության աշխատակիցներն են, իսկ նա պատասխանել է, որ անունը Վահան է, այդ օրվա պատասխանատուն ինքն է և ինչ նշանակություն ունի, թե որ ոստիկանությունն է, կարևորը երեխան տուն է հասել, իսկ այժմ պետք է <<ռազվոդ>> անց կացնի և ժամը 11-ի սահմաններում կզանգահարի և կհայտնի, թե ուր գնան և հեռախոսն ումից վերցնեն: Դրանից հետո անընդհատ զանգահարել են, սակայն հեռախոսը գտնվել է անջատված վիճակում, իսկ այդ մարդու կողմից այլևս զանգ չի եղել: Հոկտեմբերի 31-ին Մարիան իրեն և քրոջը պատմել է ամբողջ իրողությունը, որ իրեն երեք հոգով առևանգել են, որոնցից մեկի անունը <<Հ>> տառով է եղել, այժմ չի հիշում, կողոպտել է ոսկեղենը և հեռախոսը քաշքշել, զենքի ուժով իրեն մերկացրել են մեքենայում և կոպիտ ձևով բռնաբարել՝ մարմնի վրա թողնելով կապույտ հարվածի հետքեր, մյուս երկուսը նույնպես փորձել են բռնաբարել, սակայն իմանալով, որ անչափահաս է՝ վախեցել են: Այս ժամանակահատվածում փակ համարներից հեռախոսազանգեր են եկել, որոնցից մեկ անգամը Աննային են ուզել, հաջորդ անգամ էլ չեն խոսել, իսկ երկու օր առաջ էլ Մարիային են ուզել, ինքը հեռախոսը փոխանցել է Մարիային, իսկ այդ տղամարդն ասել է, որ չի ուզում տան անդամները իմանան, նա ներկայացել է ինչ-որ ոստիկանության ղեկավար, Մարիան ասել է, որ մի քիչ հետո զանգահարի, այդ տղամարդը հեռախոսն անջատել է և չի զանգել: Իրողությունն իմանալով, այդ օրը դիմում-նամակ է ներկայացրել ԱԱԾ տնօրենին, որպեսզի այս չարագործությունն օրինական ընթացք ստանա և այդ մարդիկ պատասխանատվության ենթարկվեն: Մարիան որևէ անգամ չի ասել իր ազգանունը, հայրանունը, միայն ասել է, որ անչափահաս է և, քանի որ նա անձնագիր չի ունեցել և նման պայմաններում եթե դիմեր իրավապահ մարմիններն նրան ոչ ոք չէր հավատա, այդ պատճառով ԱԱԾ դիմում ներկայացնելու համար նշել է, որ Մարիան իր աղջիկն է, նշել է ամուսնու՝ Վարդանի անունը, և իր ազգանունը, խաբելու որևէ նպատակ չի ունեցել, միայն ցանկացել է, որ հանցագործները անպատիժ չմնան: 2005 թվականի նոյեմբերին Մարիան ամուսնացել է Դավիթ անունով իր ընկերոջ հետ և տեղափոխվել են բնակվելու Երևանի Աջափնյակ թաղամասում՝ նրա բնակարանում, հասցեն կոնկրետ չգիտի, դրանից հետո ինքը Մարիային մայրություն չի արել: Օձունում բարեկամներ չունի, իր բնակարանից գրեթե չի բացակայում, բնակարանում հեռախոս չունի, իսկ բջջային հեռախոսահամարը ժամանակ առ ժամանակ վճարում չկատարելու պատճառով անջատվում է: Պնդում է, որ Մարիան իր աղջիկը չէ, նրա ինքնությունը հաստատող որևէ փաստաթուղթ չի տեսել /հատոր 2 գ.թ. 75-76, 82-85, հատոր 3 գ.թ. 68-69, դատական նիստի արձանագրություն/:
4) Գործով վկա Էմմա Մուրադյանը դատաքննությամբ ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ամբաստանյալին չի ճանաչում, ճանաչում է միայն տուժող Մարիա Սաքանյանին: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ ոչինչ չի հիշում, ուղղակի կարող է ասել, որ Մարիան տուն է եկել ինքը քնած է եղել, լացելով ասել է, որ հեռախոսն են գողացել, դրանից հետո այլ բան չի իմացել, ինքը որևէ բանից տեղյակ չի, քրոջ հետ է խոսել: Մորից կամ քույրիկից դեպքի վերաբերյալ տեղեկություններ, մանրամասներ չի լսել: Վկայի նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո, վկան նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների հակասությունների վերաբերյալ հայտնեց, որ հրապարակված ցուցմունքը համապատասխանում է իրականությանը, իրեն ոչ ոք չի ուղորդել, նախաքննության ընթացում հայտնել է ճշմարտությունը /դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Էմմա Մուրադյանը նախաքննության ընթացքում 16.06.2006 թվականին որպես վկայի ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հայրը՝ Վարդան Հովհաննիսյանը լքել է իրենց, քույն ու մայրը ոչնչով չեն զբաղվում, գոյությունները մի կերպ պահելու համար ինքը շուրջ երկու տարի է զբաղվում է մարմնավաճառությամբ և սեռական հարաբերություններ է ունենում անծանոթ, պատահական տղամարդկանց հետ, չգիտի նրանք ովքեր են, չի կարող հայտնել անձնական տվյալներ: 2005 թվականին, կոնկրետ օրն ու ամիսը չի հիշում երբ, հրապարակում պատահական ծանոթացել է Մարիա անունով մի աղջկա հետ, նրա ազգանունը, հայրանունը և անձնական այլ տվյալներ իրեն հայտնի չեն, նա միայն ասել է, որ 18 տարեկան է: Զրույցի ընթացքում տեղեկացել է, որ Երևանում հարազատներ ու բնակարան չունի և նույնպես մարմնավաճառությամբ է զբաղվում: Մարիային խղճացել է, նրան տարել է իրենց տուն և դրանից հետո շուրջ երեք ամիս նա բնակվել է իրենց տանը՝ իրենց հետ միասին: Մարիային վերաբերվել է որպես իր քույր, միասին կամ առանձին-առանձին զբաղվել են մարմնավաճառությամբ և իրենց վաստակած գումարով պահպանել իրենց գոյությունը: 2005 թվականի հոկտեմբերի վերջերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, գտնվել է տանը և Մարիան այդ օրը լուսադեմին է տուն վերադարձել: Նա լացում էր, իրենց հարցերին, թե ինչ է պատահել, նա ոչինչ չի պատասխանել, միայն իրեն առանձին պատմել է, որ իր հեռախոսը գողացել են: Օրվա ընթացքում կամ հաջորդ օրը մայրն իրեն ասել է, որ Մարիան պատմել է, որ իրեն բռնաբարել են ու կողոպտել են նաև նրա ոսկեղենը: Իրականում Մարիան ունեցել է ոսկյա շղթա ու մատանի, սակայն չի կարող նկարագրել դրանց արտաքին տվյալները: Մարիան անձամբ իրեն չի ասել, որ բռնաբարել են կամ կողոպտել, ինքն էլ նրան այդ մասին չի հարցրել, չի կարող ասել, թե ինչ պատճառով: Այդ դեպքից մոտ երկու շաբաթ անց Մարիան ամուսնացել է Դավիթ անունով մի տղայի հետ և տեղափոխվել է բնակվելու նրա վարձակալած բնակարանում, իսկ դրանից հետո ինքը Մարիայի հետ առնչություն չի ունեցել /հատոր 2 գ.թ. 77-78, դատական նիստի արձանագրություն/:
5) Գործով վկա Էդգար Սարգսյանը դատաքննությամբ ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին իրենց թաղամասից, նրա հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: Դեպքի վերաբերյալ չի կարող շատ բան հայտել, քանի որ շատ ժամանակ է անցել: Միայն կարող է հայտնել, որ հիշում է իջել են Երևանյան լիճ, այդ աղջկան նստացրել են մեքենան, տարել են Կոմիտաս: Նախաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել, այն ժամանակ բնականաբար ամեն ինչն ավելի լավ է հիշել, իրեն չեն ստիպել ինչ գրի, իրականությունն է գրել: Այդ աղջկան դեմքով էլ չի հիշում, հնարավոր է նա մարմնավաճառ էր, չի հիշում նրան ինչ նպատակով են վերցրել և տարել Կոմիտաս: Իրենք եղել են երեք հոգով՝ ինքը, Կարենը և Հայկը: Եղել են <<Նիվա>> մակնիշի մեքենայով, չի հիշում թե որ տարեթիվն է եղել և որ ամիսը: Կոմիտասում Հայկը միայն այդ աղջկանից վերցրել է հեռախոսը և ճանապարհել է տուն, իրենցից որևէ մեկն այդ աղջկա հետ սեռական հարաբերություն չի ունեցել, ինքը չի տեսել, իրենցից որևէ մեկը իր կարծիքով ցանկություն էլ չի ունեցել այդ աղջկա հետ սեռական հարաբերություն ունենալ, կոնկրետ ինքը չի ունեցել: Իր հիշելով Հայկը ճանաչել է այդ աղջկան, նրան Երևանյան լճի տարածքից են վերցրել՝ փողոցից, չգիտի նա մեքենայով է եղել, թե ոչ: Կոմիտասում կանգնել են բակերից որևէ մեկում, Հայկը խնդրել է, որ իրենք մեքենայից դուրս գան և նա աղջկա հետ մեքենայում մենակ է մնացել, իսկ իրենք դուրս են եկել մեքենայից, հետո նստել են մեքենան, իսկ այդ աղջկան իջեցրել են կանգառ: Հայկի մոտ զենք, զենքի պատյան, դանակ կամ որևէ ծակող, կտրող գործիք չի հիշում: Իր հիշելով Հայկը հեռախոսը վերցրել է, քանի որ Կարենին գումար է պարտք եղել, իր ներկայությամբ է հեռախոսը փոխանցել պարտքի դիմաց: Նրանք մեքենայի մեջ մնացել են 5-10 րոպե, այդ ժամանակ այդ աղջիկն որևէ դժգոհություն չի ներկայացրել: Չի հիշում կոնկրետ ինչ նպատակով էին գնացել Երևանյան լիճ: Հայկը եթե բռնաբարած լիներ այդ աղջկան, ապա այդ աղջիկն իրեն ուրիշ ձև կպահեր: Չի հիշում, որ այդ օրը այդ աղջկան կամ այլ անձի Հայկը ներկայանա որպես պաշտոնատար անձ: Չի հիշում, որ տուժողին վերցրած լինեն մեքենայի մեջից, իր հիշելով նա փողոցում է եղել: Տուժողին վերջում տաքսի են նստացրել և ճանապարհել են տուն՝ <<Երիցյանների>> խանութի մոտից, չի հիշում, որ նա մեքենայի մեջից հեռախոսով խոսացած լինի: Վկայի նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո, վկան նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների հակասությունների վերաբերյալ հայտնեց, որ իր կողմից նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները չի հիշում և ներկայումս չի կարող ասել ճիշտ է, թե ոչ: Նշված ցուցմունքները տալու ժամանակ իրեն չեն սպառնացել, չեն ուղղորդել, ցուցմունքներն ինքն է գրել, իր ձեռքով: Չի հիշում այդ տաքսի մեքենան, որի հետևից գնացել են, որ այդ աղջկան հանել են այդ մեքենայի մեջից, չի հիշում նաև, որ ոստիկանության տարբեր բաժիններով են գնացել: Իր հիշելով Հայկը ճանաչել է այդ աղջկան: Նախաքննությամբ հայտած տեղեկություններն իրականությունն է: Այն, որ առերես հարցաքննության ժամանակ հայտնել է, որ պնդում է նախկինում իր կողմից տրված ցուցմունքները, նշանակում է այն ինչ գրել է իրականություն է եղել: Ներկայումս էլ պնդում է նախաքննությամբ իր կողմից տված ցուցմունքները, սակայն չի կարող պնդել դրանք իրականություն է, թե ոչ, քանի որ չի հիշում, շատ բաներ կան այդ ցուցմունքներից, որ չի հիշում, որ նաև Հայկն այդ օրը ներկայացած լինի որպես պաշտոնատար անձ: Իր կարծիքով երևի այդպես է եղել, որ ցուցմունքներում էլ այդպես է նշել, ներկայումս չի հիշում, երևի ինչպես եղել այդպես էլ գրել է, ներկայումս չի կարող կոնկրետ պատասխանել, քանի որ չի հիշում: Իր վերաբերյալ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը չի կարդացել: Դեպքի օրը երրորդ մաս են գնացել ծանոթից երևի գումար վերցնելու համար, չի հիշում: Նախաքննության ընթացքում իրեն չեն խոստացել, որ եթե միայն Հայկի անունը նշի, ապա իր և Կարենի նկատմամբ քրեական հետապնդում չեն իրականացնի, ստիպողաբար որևէ բան չի եղել /դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Էդգար Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում որպես վկա 09.12.2005 թվականին ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մոտ մեկ տարի առաջ ծանոթացել է Հայկի հետ, ով աշխատել է նախկին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի աշխատակազմում որպես ավտոլվացող: Հայկին ճանաչում է իր ընկեր Վարդանի միջոցով, ով այժմ գտնվում է ԱՄՆ-ում: Իր հարաբերությունները Հայկի հետ եղել են ճանաչողական, ոչ ընկերական: Կարեն Պողոսյանին ճանաչում է դպրոցական տարիներից, հանդիսանում են մոտ ընկերներ: 27.10.2005 թվականին ծննդյան արարողությունից տուն վերադառնալու ճանապարհին ինքը, Կարենը և Հայկը՝ <<Նիվա>> մակնիշի մեքենայով, սկսել են հետապնդել <<Մերսեդես>> մակնիշի տաքսի մեքենայի, որը գնում էր Երևանյան լճի ուղղությամբ, դեպի Արգավանդի ճանապարհը: Այդ մեքենային հետապնդել են մինչև Արգավանդ-Նորագյուղ խաչմերուկ, որտեղ իրենց մեքենայով փակել են տաքսու դիմացը: Հայկը իջել է մեքենայից և մոտեցել է տաքսու վարորդին, ով նստած է եղել մեքենայի մեջ, Հայկը վարորդին ներկայացել է որպես անվտանգության աշխատակից և ասել է, որ տաքսու մեջ գտնվող ուղևորը պետք է գա իրենց մեքենայով: Արդեն ժամը 1.30 էր և այդ աղջիկը իրենց մեքենայում էր և Հայկը Կարենին ասեց, որ մեքենան վարի դեպի պրոսպեկտ: Ժամը 2-ի սահմաններում Հայկն այդ աղջկան ասել է, որ տանում է բաժին, իսկ նա սկսել է լացել, իսկ Հայկն ասել է, որ մի ձևով հարցերը լուծի՝ բաժին չտանելու համար, իսկ աղջիկն ասել է, որ մոտը գումար չկա, սակայն կարող է մի քանի օր հետո տալ: Հայկն ասել է, որ հարցերը հիմա լուծի և ժամը 4-ի սահմաններում Հայկը Կարենին ասել է, որ մեքենան վարի դեպի Կոմիտասի պողոտա, որտեղ մեքենան երկար վարելուց հետո մտել են <<Հայր և որդի Երիցյաններ>> խանութի մոտ գտնվող ինչ-որ բակ: Այդ ժամանակ աղջկա հեռախոսին զանգ է եկել և նա ասել է, որ իրեն տանում են բաժին, իր հասկանալով զանգողը հարցրել է, թե ով է տանում և նա ասեց <<էն Հայկը>>: Ժամը 5-ի սահմաններում, նույն բակում Հայկն այդ աղջկան ասել է, որ նա պետք է իրենց հետ ինտիմ հարաբերությունների մեջ մտնի, սակայն ինքն ու Կարենը հրաժարվել են, հետո ասել են, որ արդեն ուշ է գնան տուն, սակայն Հայկն ասել է, որ ցանկանում է այդ աղջկա հետ հարաբերություն ունենալ և խնդրել է, որ ինքն ու Կարենը դուրս գան մեքենայից, ապա իրենք դուրս են եկել մեքենայից և կանգնել են մոտ 40-50 մետր հեռավորության վրա: Մոտ 5-10 րոպե անց Հայկը կանչել է իրենց և ասել, որ այդ աղջկան տանեն կանգառ, որ նա տուն գնա: Կանգառ հասնելուց հետո աղջկա հեռախոսին զանգ է եկել և նա հեռախոսը փոխանցել է Հայկին և ասել է, որ նրան են ուզում: Հայկը սկսել է հեռախոսով խոսալ և կռվել, ապա ասել է, որ հեռախոսը վերցնում է, կգան բաժնից կստանան, ապա հեռախոսազրույցն ավարտելուց հետո նա նստել է մեքենան և այդ աղջկան ասել է, որ հեռախոսը կարող են գալ բաժնից ստանալ: Հետո նստել է մեքենան և աղջկան ասել, որ նա տուն գնա, սակայն այդ աղջիկը սկսել է լացել և ասել, որ հեռախոսը վերադարձնի, բայց նա հրել է աղջկան և իրենք հեռացել են այնտեղ՝ աղջկան թողնելով: Հետո ինքը խնդրել է մեքենան կանգնեցնել իրենց կանգառում և ինքը տուն է գնացել: Այդ օրը եղել է իր ընկեր Կարենի կուրսից մի տղայի ծննդյան տարեդարձը, որը նշել են տանը և այդ ժամանակ Կարենի բջջային հեռախոսահամարին զանգահարել է Հայկը, ապա Կարենն ասել է, որ Հայկն ասում է ինքն էլ է երրորդ մասում, մեքենայով կգա իրենց հետևից, որ գնան տուն: Մի փոքր անց իրենք դուրս են եկել կինո Հայրենիքի մոտ, ապա եկել է Հայկը և Կարենին խնդրել է, որ նա մեքենան վարի և իրենք գնացել են դեպի Երևանյան լիճ: Չի իմացել, որ Հայկը չի աշխատում իրավապահ մարմիններում, այլ ընդհակառակը, և բակում, և ընկերական շրջապատում խոսում էին, որ Հայկն աշխատում է օրգանում, թե որտեղ կոնկրետ չի իմացել: Երբ Հայկը կանգնեցրել է մեքենան և ներկայացել է որպես անվտանգության աշխատակից, ինքը նրան ասել է, որ լավ բան չի անում, իսկ ինքն ասել է, որ դա մտնում է իր պարտականությունների մեջ, փորձել է կանխել, սակայն Հայկն իրեն չի լսել և շարունակել է իր գործողությունը: Բացի այն, որ Հայկին ասել է Մարիայից գումար չպահանջի, այլ գործողություն իր կողմից չի կատարվել: Ինքը Հայկի մոտ զենք չի տեսել, միայն տեսել է կրակայրիչ՝ զենքի նման: Ինքը չի ցանկացել կենակցել Մարիայի հետ, Հայկն է ցանկացել: Չի տեսել, որ Հայկը Մարիայից ձեռքի շղթա վերցներ: Հայկի հետ միասին են եղել, այդ պատճառով կատարվածի մասին ոստիկանությունում չի հայտնել, վախեցել է, քանի որ հայրը նախկինում աշխատել է ազգային անվտանգությունում: Կարենն իրեն պատմել է, որ Մարիայի հեռախոսն իրեն Հայկն է տվել: Երբ հաջորդ օրը տեսել է Կարենին, նա ասել է, որ հեռախոսն իրեն Հայկն է նվեր տվել: Ինքը Հայկի գործողություններին չի մասնակցել ոչ իր խորհուրդներով, և ոչ էլ որևէ գործողությամբ, մտածել է, որ Հայկն օրգանի աշխատող է և նա ինքն իր արածի համար պատասխան կտա /հատոր1 գ.թ.36-40, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Էդգար Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում 29.04.2006 թվականին որպես վկայի լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ցանկանում է խոստովանել, որ 27.10.2005 թվականին որևէ մեկի ծննդյան օրը նշելու չի գնացել, իրականում այդ օրը երեկոյան Կարենի հետ գնացել են Մաշտոցի պողոտայում գտնվող <<Դեժավյու>> սրճարան, որտեղ գարեջուր են խմել: Ժամը 23.00-ի սահմաններում Կարենի բջջային հեռախոսահամարին է զանգահարել Հայկը, հայտնել է, որ գտնվում է իրենց շենքի բակում և իրենց է սպասում: Կարենի սպիտակ գույնի <<Նիվա>> մակնիշի 01LL348 պ/հ մեքենայով գնացել են Հայկի մոտ, նա եղել է միայնակ, իրենց ասել է, որ իր մոտ գումար ունի, առաջարկել է գնալ <<բոզի>>, ինքն ու Կարենն ասել են, որ գումար չունեն, իսկ Հայկն ասել է, որ ինքն է պատիվ տալիս, բացի այդ, Հայկն ասել է, որ իր մոտ ունի մեքենայի համարանիշ, որը ավտոտեսուչները ճանաչում են, առաջարկել է այդ համարանիշը դնել <<նիվա>> մակնիշի մեքենայի վրա, որպեսզի իրենց չկանգնեցնեն, որին Կարենը համաձայնել է, ապա Հայկն իրենց ավտոտնակից բերել է մեկ զույգ համարանիշ՝ 62-636, տառերը չի հիշում: Երեքով հանել են դրված համարանիշը և տեղադրել են Հայկի բերածը, ապա երեքով ուղևորվել են քաղաքի կենտրոն, հետո երրորդ մաս: Նախորդ ցուցմունքում այս մասին չի ասել և հորինել է ծննդյան արարողության մասնակցելու պատմությունը, քանի որ խառնված է եղել, սակայն դա որևէ նպատակ չի հետապնդել: Հայկի հետ գտնվել է նորմալ, բարիդրացիական փոխհարաբերությունների մեջ, նրան ճանաչում է շուրջ չորս տարի որպես իրենց թաղամասի բնակիչ: Շփումները նրա հետ հազվադեպ են եղել, հիմնականում Կարեն Պողոսյանի միջոցով: Նա պարբերաբար բացակայում էր բնակության վայրից, վերադառնալուց հետո ասում էր, որ գտնվել է Ռուսաստանում: Թե Հայկից, և թե թաղամասի խոսակցություններից տեղեկացել է, որ Հայկն աշխատում է ազգային անվտանգությունում, մասնավորապես նախկին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի թիկնազորում, բացի այդ նա տարբեր առիթներով ասել է, որ աշխատում է ներքին գործերի մարմիններում՝ 4-րդ վարչությունում, որպես օպեր-լիազոր, սպասարկում է մարմնավաճառներին: Նշում է, որ նրա արտաքին տեսքը, կեծվածքը, վարքագիծը, լեքսիկոնը կասկածի տեղիք չեն տվել և հավատացել է նրան: Բացի այդ, Հայկն իրեն ցույց է տվել իր լուսանկարով ծառայողական վկայականը, սակայն չի հիշում, թե այնտեղ կոնկրետ ինչ պաշտոն էր նշված: Հայկի տան անդամների հետ ինքը բացարձակապես շփում չի ունեցել և, քանի որ Հայկի հետ քիչ է շփվել, նրան բնութագրել չի կարող, միայն կարող է ասել, որ նա ցուցամոլ էր և գլուխգովան: Չի իմացել, որ նախկինում Հայկը դատապարտված է եղել, այն էլ մի քանի անգամ, իրենց թաղամասում դրա մասին որևէ մեկը չգիտի: Եթե 22.10.2005 թվականին Կարենի <<Նիվա>> մակնիշի մեքենայի մեջ բռնաբարություն է եղել, ապա ցանկանում է հայտնել, որ մեքենան կանգնած է եղել Կոմիտասի պողոտայի վրա գտնվող սպորտ դպրոցի խաչմերուկում գտնվող բնակելի շենքերից մեկի բակում, չի հիշում տեղեկացած լինեն այն մասին, որ Մարիան անչափահաս է: Մարիային նախկինում չի ճանաչել, դեպքից մոտ մեկ ամիս առաջ հասարակական տրանսպորտի մեջից նրան մեկ անգամ տեսել է <<Երևանյան>> լճի մոտ՝ մայթեզրին կանգնած, այլ անբարոյական կանանց հետ, նրան չի մոտեցել, նրա հետ չի խոսել: Նրա արտաքինից բացահայտ երևում է, որ նա մարմնավաճառ է, բացի այդ նա արտաքինից 30 տարեկան է երևում: Չի տեսել և չի լսել, որ Կարենը կամ Հայկը ահաբեկեն Մարիային կամ նրա նկատմամբ բռնություն գործադրեն՝ մեքենան նստեցնելու նպատակով, ինքն այդ ժամանակ մեքենայից չի իջել, միայն Հայկը ներկայացել է որպես օրգանի աշխատող և պահանջել է, որ Մարիան նստի իրենց մեքենան, որն էլ նա կատարել է: Համոզված լինելով, որ Հայկը ոստիկանության աշխատակից է, ինքը կարծել է, որ նա կատարում է իր օրինական գործողությունները և չի խոչընդոտել նրան: Այդ ժամանակ Հայկի մոտ եղել է ատրճանակ, որը դրված է եղել կաշվի պատյանի մեջ՝ ամրացված անդրավարտիքի գոտուց, չի հիշում աջ թե ձախ կողմից: Նախկինում Հայկի մոտ ատրճանակ կամ այլ զենք չի տեսել, նրան հարցրել է արդյոք ատրճանակն իսկական է, իսկ Հայկը ժպտալով ասել է, որ դա կրակայրիչ է, նա իր ներկայությամբ այն չի օգտագործել, չգիտի հրազեն է եղել, թե ոչ: Մարիային մեքենայում պահել է Հայկը և ինքը դրա հետ որևէ առնչություն չի ունեցել: Իրենք մեքենայով աննպատակ չեն շրջել քաղաքում, այլ Հայկն ասել է Կարենին, որ մեքենան վարի Շահումյանի և Արաբկիրի ոստիկանությունների բաժիններ, որը նա կատարել է, երկու դեպքում էլ Հայկն իջել է մեքենայից և մոտեցել բաժինների մուտքին և ասել, որ համապատասխան աշխատակիցները տեղում չեն և Մարիային այլ բաժին է տանելու: Հայկը Մարիայից գումար է պահանջել, որ թողնի նա տուն գնա, նա պատճառաբանել է, որ իր վրա պլան կա դրված, կամ պետք է նրան բաժին տանի, կամ էլ իր պետերին պետք է գումար տա: Չի հիշում, թե կոնկրետ որքան գումար է պահանջել, սակայն Մարիան պատասխանել է, որ մոտը գումար չկա, խոստացել է, որ կարող է մի քանի օր հետո տալ, սակայն Հայկը չի համաձայնել: Գումարը չտալու համար Հայկը Մարիային չի սպառնացել, նրա նկատմամբ որևէ գործողություն չի կատարել, միայն ասել է, որ գումարը չտալու դեպքում նրան կտանի բաժին: Այդ խոսակցությանն ինքն ու Կարենը չեն մասնակցել, քանի որ մտածել են, որ դա Հայկի գործն է: Հայկի հետ նախապես չեն խոսել այդ մասին, որ Մարիայից պետք է գումար պահանջեն: Հայկի այդ պահանջը իր համար անակնկալ է եղել, իհարկե, հասկացել է, որ դա օրինական չէ: Ավտոմեքենայում շրջելու ընթացքում Հայկը Մարիային ասել է, որ պետք է երեքի հետ էլ սեռական հարաբերություն ունենա, Մարիան ասել է, որ երեքի հետ չի կարող կենակցել և ինքը հասկացել է, որ Մարիան ցանկանում է իրենցից մեկի հետ կենակցել, սակայն նա բառացի նման բան չի ասել: Դրանից հետո Հայկը Մարիայի ներկայությամբ իրեն և Կարենին հարցրել է ցանկանում են արդյոք Մարիայի հետ կենակցել, որին իրենք բացասական պատասխան են տվել, իսկ Հայկն ասել է, որ ինքը ցանկանում է: Մարիան որևէ բան չի ասել, չի հակառակվել և ինքն ու Կարենն իջել են մեքենայից: Հայկն իրենց չի խնդրել, որ դա անեն, ուղղակի հասկանալով, որ նրանք պետք է կենակցեն, նրանց միայնակ են թողել, իջել են մեքենայից և հեռացել մոտ 10-15 մետր կանգնել են և զրուցել: Մոտ 10 րոպե անց Հայկն իջել է մեքենայից, կոչկելով վերնաշապիկի արձակված կոճակները նայել է դեպի իրենց կողմ: Իրենք մոտեցել են Հայկին և նստել են մեքենան, Մարիան հագնված էր արդեն և եղել է հանգիստ, ոչ այլայլված, չէր լացում և որևէ արտառոց բան չի զգացել: Իր ընկալմամբ Մարիան համաձայն է եղել կենակցելու Հայկի հետ, նա չի ասել, որ չի ցանկանում կենակցել Հայկի հետ, այլ շեշտել է, որ երեք հոգու հետ չի կարող կենակցել: Երբ իրենք իջնում էին մեքենայից, Մարիան որևէ ձևով անհանգստություն չի ցուցաբերել, բացի այդ ինքն իմացել է, որ նա մարմնավաճառ է և պատկերացրել է, որ նա դեմ չէ Հայկի հեռ սեռական հարաբերություն ունենալուն: Ինքը չի ցանկացել նրա հետ հարաբերություն ունենալ, քանի որ չի հավանել: Երբ Հայկը կենակցել է Մարիայի հետ, ինքն ու Կարենը գտնվել են մեքենայի հարևանությամբ և եթե Հայկը բռնաբարեր Մարիային, ապա կարծում է, որ նա կդիմադրեր, օգնություն կկանչեր, սակայն որևէ ձայն այդ ընթացքում չի լսել: Դրանից հետո Մարիային տարել են մինչև մոտակա տաքսու կանգառ, այդ ընթացքում Մարիան չի լացել կամ որևէ դժգոհություն չի հայտնել: Կանգառում, երբ Մարիան պատրաստվում էր տաքսի նստել, նրա հեռախոսին զանգ է եկել, մի քանի բառ խոսելուց հետո հեռախոսը փոխանցել է Հայկին: Ինչքանով հասկացել էր զանգահարողը Մարիայի մայրն էր, ով վիճաբանության մեջ մտավ Հայկի հետ, որից հետո Հայկը զայրացել է և անջատելով հեռախոսը ասել է, որ եթե այդպես է հեռախոսը չի տալու, հաջորդ օրը մոր հետ բաժին գալու դեպքում կհանձնի հեռախոսը: Մարիան սկսել է լացել և խնդրել է Հայկին, որ նա վերադարձնի հեռախոսը, սակայն Հայկը չի տվել, նստել է մեքենան, Մարիան լացելով մոտեցել է մեքենային, սակայն Հայկը ձեռքով հրել է նրան մի կողմ, փակել է դուռը և Կարենին ասել, որ վարի մեքենան: Հաջորդ օրը այդ հեռախոսը տեսել է Կարենի մոտ, ով իրեն ասել է, որ Հայկն իրեն 20.000 դրամ պարտք է եղել, որի դիմաց իրեն նվիրել է այդ հեռախոսը: Կարենն իրեն չի ասել արդյոք Հայկը հեռախոսի հարցով հանդիպել է Մարիայի և նրա մոր հետ, թե ոչ, ինքն էլ մտածելով, որ դա իր գործը չէ, չի հարցրել այդ մասին: Այդ օրը Մարիան ոսկեղեն չի կրել, ինքը նրա վրա ոսկե զարդեր չի նկատել, նա Հայկից չի պահանջել, որ վերդարձնի իր ոսկեղենը, միայն խնդրել է վերադարձնել հեռախոսը: Մեքենայի մեջ գտնվելու ընթացքում Մարիայի հեռախոսին զանգ է եկել, նա պատասխանել է, որից հետո Հայկն ասել է, որ անջատի հեռախոսը, վերցրել է այն Մարիայի ձեռքից և գցել է <<շիտոկին>> և ամենավերջում, երբ Մարիան իջնում էր մեքենայից, Հայկը հեռախոսը տվել է նրան, որը Մարիան տեղում միացրել է, անմիջապես զանգ է եկել, որից հետո տեղի է ունեցել Հայկի և Մարիայի վիճաբանությունը, ինչն էլ պատճառ հանդիսացավ հեռախոսը չվերադարձնելու /հատոր 1 գ.թ. 103-110, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Էդգար Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում 27.04.2017 թվականին որպես վկայի լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքից երկար ժամանակ է անցել և ներկայումս դեպքի հանգամանքների մասին մանրամասն նկարագրել չի կարող, նախկինում ցուցմունք է տվել և նկարագրել է, թե ինչ է տեղի ունեցել: Ներկայումս հիշում է, որ Կարենն ու Հայկը, Կարենի <<Նիվա>> մակնիշի սպիտակ մեքենայով, որի մեջ եղել է ինչ-որ մարմնավաճառ աղջիկ շրջել են Երևան քաղաքի փողոցներով և կանգ են առել Կոմիտասի փողոցում՝ <<Երիցյանների>> խանութի մոտ: Հայկի խնդրանքով իրենք իջել են մեքենայից, իսկ նա այդ աղջկա հետ սեռական հարաբերություն է ունեցել: Դրանից հետո ինքն ու Կարենը վերադարձել են մեքենա, քիչ անց այդ աղջկան իջեցրել են տաքսիների մոտ և այդ ընթացքում Հայկը վերցրել է այդ աղջկա հեռախոսը և իրենք հեռացել են: Դրանից որոշ ժամանակ անց բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին՝ երեքով այդ աղջկան բռնաբարելու կասկածանքով: Հայտնել է, որ ինքն ու Կարենն այդ աղջկան չեն կպել, իսկ Հայկը ոչ բռնի կերպով այդ աղջկա հետ ունեցել է սեռական հարաբերություն: Այնուհետև մատնացույց է արել Կոմիտասի պողոտայի այն շենքի բակը, որտեղ Հայկը սեռական հարաբերություն է ունեցել այդ աղջկա հետ: Իր ասածները հաստատել է նաև այդ աղջիկը, որի անուն, ազգանունը չի հիշում: Այժմ չի հիշում Հայկը որպես ոստիկանության աշխատակից ներկայացել է, թե ոչ, չի հիշում նաև, որ Հայկը այդ աղջկանից գումար պահանջած լինի: Ինչքանով հիշում է այդ աղջիկը Կարենի մեքենան նստել է Հայկի հետ զրուցելուց հետո, իր կամքով, առանց որևէ քաշքշոցի: Հայկի մոտ ատրճանակ կամ դրան նմանվող որևէ այլ բան չի հիշում: Նրա մոտ ատրճանակի պատյան լինելու մասին չի հիշում: Հիշում է, որ ոսկյա զարդեր չի վերցրել, իսկ վերցրած հեռախոսը պարտքի դիմաց տվել էր Կարենին: Ցանկանում է հայտնել, որ Հայկի և այդ աղջկա միջև եղած սեռական հարաբերությունը չի տեսել, սակայն Հայկի խնդրանքով են մեքենայից իջել՝ դա տեղի ունենալու նպատակով: Այլ հանգամանք չի հիշում, խնդրում է հիմք ընդունել նախկինում տված ցուցմունքները, որոնք տվել է դեպքից հետո՝ թարմ հիշողությամբ: Հայկին այդ օրվանից հետո մինչ օրս չի տեսել, իսկ Կարենին վերջին անգամ տեսել է 2008 թվականի օգոստոս-սեպտեմբեր ամիսներին, իր իմանալով նա դուրս է եկել ՀՀ-ից և գտնվում է արտերկրում /հատոր 3 գ.թ.75-76, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Էդգար Սարգսյանը 30.05.2017 թվականին Հայկ Համբարձումյանի հետ առերես հարցաքննությամբ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները /հատոր 3 գ.թ. 125-126, դատական նիստի արձանագրություն/:
6) Գործով վկա Հակոբ Գրիգորյանը դատաքննությամբ ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ամբաստանյալին առերեսման ժամանակ է ճանաչել, նրա հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: Դեպքի վերաբերյալ այժմ շատ բան չի հիշում, քանի որ երկար ժամանակ է անցել: Միայն կարող է ասել, որ այդ օրը Մարիային ցանկացել է տանել Զեյթուն թաղամաս, ճանապարհին նկատել է, որ իր մեքենան հետապնդվում է, Մարիային հարցրել է արդյոք այդ մեքենան իրեն ծանոթ է, իսկ Մարիան ասել է, որ ծանոթ չէ: Երբ հասել են <<31-ամյակի>> խաչմերուկ, Մարիան ասել է, որ ցանկանում է գնալ <<Մալաթիա>> առևտուր անելու և ինքն ասել է, որ պետք է շրջադարձ կատարի՝ հետ գնալու համար, այդ ժամանակ <<Նիվա>> մակնիշի մեքենան կտրել է իր մեքենայի դեմը, իրեն է մոտեցել մի տղա, ինքը հարցրել է այդ տղային Շենգավիթի ոստիկանությունից է, իսկ նա քմծիծաղով ասել է, որ Կենտրոնի ոստիկանությունից է, հետո ասել է 4-րդ վարչությունից է, ապա նրա կողքից մեկն էլ է իջել, Մարիային իջացրել է մեքենայից, Մարիան զանգել է հեռախոսով խոսել է, ապա նստել է նրանց մեքենան և գնացել են: Երբ այդ մեքենան կտրել է իր մեքենայի դիմացը, իրեն թվացել է, որ նա ոստիկանության աշխատակից է, այդ պատճառով է նման ձև վարվում: Այդ աղջկան վաղուց չի ճանաչել, չի իմացել, թե նա ինչով է զբաղվում: Մարիայի տան անդամները պետք եղած ժամանակ իրեն զանգել են և օգտվել են իր տաքսու ծառայություններից, իսկ նշված օրը Մարիային վերցրել է 1-ին մասից: Մարիային այդ տղաներից ինչ-որ մեկն է ասել, որ իջնի և նա իջել է: Հետագայում իմացել է, որ Մարիայի ոսկին են վրայից հանել, հեռախոսն են վերցրել և իր իմանալով ինչ-որ ցանկացել են բռնաբարել, ինքը ներկա չի եղել, չգիտի: Այդ տղաներից որևէ մեկն իրեն չի սպառնացել, իսկ Մարիայի հետ եղած մանրամասների վերաբերյալ իմացել է Մարիայի մորից՝ Մարինեից, տուժող Մարիային ճանաչել է նրա մոր միջոցով: Այդ տղաների կողմից Մարիային տանելուց հետո իրեն Մարինեն է զանգահարել և Մարիայից է հարցրել, թե նա որտեղ է, իսկ ինքն էլ ասել է, որ չգիտի, նրանց հետ խոսելուց հետո նստել է մեքենան և գնացել: Այդ օրը Մարինեի հետ խոսակցություն եղել է, չի հիշում նրանց տուն գնացել է, թե ոչ: Մարինեն ասել է, որ երեխային տարել են, ոսկին են վրայից վերցրել, ցանկացել են բռնաբարել: Երբ Մարիան դուրս է եկել իր մեքենայից, այդ ժամանակ խոսել է մոր հետ, չգիտի, թե նրանք ինչ են խոսել, քանի որ մեքենայից դուրս է եղել, չի լսել: Երբ այդ տղաներն ասել են իջի մեքենայից, Մարիան հանգիստ իջել է և որևէ բան չի արել: Դեպքի օրը Մարիան չի զանգել, որ իրեն վերցնի, այլ մայրն է զանգել: Իր նախաքննական ցուցմունքները համապատասխանում են իրականությանը, ինչ եղել է, ինքը ճիշտ ներկայացրել է: Վկայի նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո, վկան նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների հակասությունների վերաբերյալ հայտնեց, որ ներկայիս և նախկին ցուցմունքների հակասությունները պայմանավորված է նրանով, որ երկար ժամանակ է անցել և աղոտ է հիշում, նախկինում իր կողմից տրված ցուցմունքները համապատասխանում են իրականությանը: Բացի առերեսումից ամբաստանյալին նախկինում երբևէ չի տեսել, հեռուստացույցով, նկարով նույնպես նախկինում նրան չի տեսել: Նախաքննությամբ իրեն անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացրել են, իրեն նկար են ցույց տվել, չի հիշում որևէ մեկին ճանաչել է, թե ոչ: Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ արձանագրությունը հրապարակվեց /հատոր 1 գ.թ.94/, վկան հայտնեց, որ այն ժամանակ ճանաչել է, այժմ մանրամասները չի հիշում /դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Հակոբ Գրիգորյանը նախաքննության ընթացքում 20.03.2006 թվականին որպես վկայի ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բացի իր հիմնական աշխատանքից, իր մեքենայով տաքսի է վարում՝ ճանապարհներից վերցնում է մարդկանց: Նշում է, որ մի քանի անգամ Մարիային և նրա մայրիկին տեղափոխել է տեղից տեղ և 07.10.2005 թվականին, ժամը 24-ի սահմաններում իրեն զանգահարել է Մարիայի մայրը և ասել, որ աղջիկը գտնվում է 1-ին մասում և պետք է նրան տուն տաներ: Նրան վերցրել էր և գնացել է դեպի նրանց տան ուղղությամբ: Ճանապարհին զգացել է, որ իր մեքենայի ետևից ինչ-որ մեքենա է հետապնդում, մեքենան վարել է ավտոկայանի մոտ գտնվող գազալցակայան, քանի որ մեքենան գազով էր և այն պետք է լիցքավորեր: Լիցքավորելուց հետո չէր անցել 300 մետր, երբ իրեն կանգնեցրել է նույն սպիտակ գույնի <<Նիվա վազ 2121>> մակնիշի մեքենան, որի համարանիշները չի հիշում, նշված մեքենայի վարորդի կողքի նստատեղից իջել է մի երիտասարդ, ներկայացել է որպես ոստիկանության աշխատակից, հայտնել է, որ Մարիային պետք է տանի բաժին, իսկ իրեն էլ ասել է, որ չսպասի գնա, ինքը նրան հարցրել է, թե ինչու է նրան տանում բաժին, որին ի պատասխան այդ երիտասարդը ասել է, որ եթե իրեն նորմալ չպահի, ապա իրեն էլ կտանի, որից հետո զանգահարել է ինչ-որ տեղ և ասել, որ <<Մերսեդես>> մակնիշի մեքենա կա, որը պետք է տանեն տուգանային հարապարակ, որից ինքը վախեցել է, վարել է մեքենան և գնացել այնտեղից: Բոլոր գործողությունները, խոսելը եղել է վարորդի կողքի նստած երիտասարդի կողմից, ով եղել է միջին հասակի, ամրակազմ, սև մազերով, մնացած մանրամասնությունները չի հիշում: Իր կարծիքով, եթե տեսնի այդ երիտասարդին, ապա կճանաչի նրան: Հետո Մարիայի մայրիկից իմացել է, որ նրան բռնաբարել են, իսկ հեռախոսը և վրայի ոսկյա ականջօղերը հափշտակել: <<Նիվա>> մակնիշի մեջ գտնվող մյուս երիտասարդները չեն իջել մեքենայից և մեքենայի մեջից ոչինչ չեն խոսացել, նրանց գործողությունները չի տեսել /հատոր 1 գ.թ. 70-71, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Հակոբ Գրիգորյանը նախաքննության ընթացքում 18.04.2006 թվականին որպես վկայի լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Մարինե Մուրադյանին ճանաչում է 2005 թվականի ամռան կեսերից: Նրան հանդիպել է պատահական՝ Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայում, երբ իր անձնական օգտագործման <<Մերսեդես-Բենց 116>> մակնիշի 64..408 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով երթևեկել է և Մարինեն ձեռքը պարզելով կանգնեցրել է ավտոմեքենան: Պետք է նշի, որ նշված ավտոմեքենայով Երևանի Թումանյան փողոցի վրա գտնվող <<Շաուրմա>> խորտկարանից համապատասխան պատվերներ լինելու դեպքում առաքում է տարբեր հասցեներ, իսկ աշխատանքից դուրս ավտոմեքենան վարում է որպես տաքսի՝ ուղևորներ է փոխադրում և այդ կապակցությամբ ավտոմեքենայի վրա տաքսու տարբերանշան է փակցնում: Այդպես, Մարինեն կանգնեցրել է ավտոմեքենան ու խնդրել իրեն տեղափոխել <<Զեյթուն>> թաղամաս, որն ինքը կատարել է: Երբ տեղ են հասել, Մարինեն հարցրել է, թե որքան պետք է վճարի, ինքը պատասխանել է, որ որքան կկամենա ու նա վճարելով ընդամենը 500 դրամ, հարցրել է իր բջջային հեռախոսի համարը: Կարծում է, որ նա հավանել է իր վերաբերմունքը, քանի որ ասել է, որ անհրաժեշտության դեպքում կզանգահարի իրեն, որպեսզի իր ավտոմեքենայով տեղափոխի նրան և իր ընտանիքի անդամներին: Մի քանի օր անց Մարինեն զանգահարել է իրեն և նրա պատվերով, նրան տան մոտից տեղափոխել է Կոմիտասի փողոցի վրա գտնվող կոլտնտեսային շուկան, որտեղից Մարինեն գնումներ է կատարել ու ինքը նրան տուն է վերադարձրել: Եղել են դեպքեր, որ Մարինեն զանգահարել է իրեն ու խնդրել ավտոմեքենայով որևէ տեղ տանել, սակայն զբաղված լիելու պատճառով մերժել է նրան: Մեկ անգամ էլ զանգահարել է Մարինեի դուստրը՝ Մարիան ու ինքը գնացել է նրանց շենքի բակ, որտեղից Մարինեին ու Մարիային տեղափոխել է վերը նշված շուկան, նրանք առևտուր են արել, ապա նրանց վերադարձրել տուն: Մարինեն ու Մարիան իրեն զանգահարել են բջջային երեք հեռախոսներով՝ /091/53-43-22, /093/58-98-45 և /091/58-31-75: Նշում է, որ երբեք Մարիային առանց նրա մոր որևէ տեղ չի տեղափոխել: Մարինեի տուն է գնացել ընդամենը մեկ անգամ, երբ վերջինիս խնդրանքով պետք է Նոր-Նորքի զանգված տեղափոխեր նրա մյուս դստերը, որի անունը չգիտի: Զրույցի ընթացքում Մարինեն հայտնել է, որ ունի երկու դուստր և մեկ որդի, սակայն վերջինիս չի տեսել: Իրեն հայտնի չէ, թե Մարինեն և նրա երկու աղջիկները ինչով են զբաղվում, աշխատում են կամ սովորում են, թե ոչ: 2005 թվականի հոկտեմբերի 27-ին ժամը 24-ի սահմաններում, ուղևոր է փոխադրել Երևանի Շենգավիթ համայնքի տարածք, երբ իր բջջային՝ /093/53-06-65 հեռախտահամարին զանգահարել է Մարինեն, որքան հիշում է /093/53-43-22 հեռախոսահամարից և տեղեկանալով, որ նշված տարածքում է, խնդրել է Բագրատունյաց փողոցի վրա գտնվող գիշերային ակումբից իրենց տուն տեղափոխել իր դստերը՝ Մարիային: Քիչ անց իր բջջային հեռախոսներից մեկով իրեն է զանգահարել նաև Մարիան ու հայտնել, որ ինքը կանգնած է նշված գիշերային ակումբի դիմաց գտնվող խաչմերուկում՝ լուսաֆորի տակ: Նկատելով նրան, կանգնեցրել է ավտոմեքենան, Մարիան միայնակ էր, նրա կողքին որևէ մեկին չի տեսել, նա նստել է իր կողքի նստատեղին և ինքը վարել է ավտոմեքենան Գ.ՆԺդեհի հրապարակի ուղղությամբ: Բագրատունյաց փողոցով ընթացել է Երևանյան լճի կողմը՝ նպատակ ունենելով ավտոմեքենան լիցքավորել Ա.Իսակովի պողոտայի վրա գտնվող՝ ԱՄՆ նորակառույց դեսպանատուն չհասած տարածքում տեղակայված գազալիցքավորման կետում ու շարունակել ճանապարհը: Պետք է նշի, որ երբ ընթանում էր Երևանյան լճի կողքով դեպի Ա.Իսակովի պողոտա, ավտոմեքենայի սրահում գտնվող հետին տեսանելիության հայելիով նկատել է իրենց ետևից ընթացող սպիտակ գույնի <<Նիվա>> մակնիշի ավտոմեքենա, որի վարորդն ավտոմեքենայի հեռահար լույսերն անընդհատ թարթելու՝ միացնելու և անջատելու միջոցով կանգնելու ազդանշան էր տալիս, սակայն ինքը չի կանգնեցրել ավտոմեքենան, իսկ նա իրեն վազանց չի կատարել, այլ շարունակում էր ընթանալ իր ետևից: Հասնելով Ա.Իսակովի պողոտա, մտել է գազալիցքավորման կայան, <<Նիվան>> հետևել է իրեն և մինչ ինքը կլիցքավորեր ավտոմեքենան, այն մեկ-երկու շրջան գործեց նշված կայանի տարածքում և վերստին դուրս գալով ճանապարհ, ուղևորվեց ԱՄՆ դեսպանատան ուղղությամբ: Ավտոմեքենան գազով լիցքավորելու ընթացքում նկատել է, որ այդ <<Նիվա>> մակնիշի ավտոմեքենան անընդհատ վեր ու վար է անում Ա.Իսակովի պողոտայով և հարցրել է Մարիային, թե նա արդյոք ճանաչում է նշված ավտոմեքենան: Մարիան բացասական պատասխան է տվել: Ավարտելով ավտոմեքենայի գազալիցքավորումը դուրս է եկել լիցքավորման կետից և Ա.Իսակովի պողոտայով շարունակելով ճանապարհը, շարժվել է ԱՄՆ դեսպանատան ուղղությամբ, սակայն <<Հաղթանակի 30-ամյակի>> անվան խաչմերուկ չհասած, Մարիան հանկարծ հայտնեց, որ ցանկանում է գնալ <<Մալաթիա>> կոլտնտեսային շուկա՝ գնումներ կատարելու: Այդ կապակցությամբ պատրաստվել է շրջադարձ կատարել և ուղևորվել դեպի Մալաթիա թաղամաս՝ Ա.Իսակովի պողոտայի հանդիպակաց ուղեգծով վերադառնալ, սակայն հենց այդ պահին վերը նշված <<Նիվա>> մակնիշի ավտոմեքենան կտրուկ ձևով կտրել է ավտոմեքենայի ճանապարհն ու արգելակել՝ թույլ չտալով շարունակել ընթացքը: Նկատել է այդ ավտոմեքենայի պետհամարանիշները՝ 62-636, տառերը չի հիշում: Ավտոմեքենան սպիտակ գույնի էր, ուշադրություն չի դարձրել, ուստի չի կարող ասել այն հին, թե նոր արտադրության էր, ավտոմեքենայի վրա առանձնահատուկ նշաններ չի նկատել: Այդ ավտոմեքենայի աջ դռնից անմիջապես իջել է արտաքինից մոտ 40 տարեկան մի տղամարդ: Նա միջահասակ էր, միջին մարմնակազմության, նիհարավուն դեմքով, կարճ կտրված սև գույնի մազերով, կոկիկ հագնված՝ հագին կար սև գույնի կաշվից բաճկոն /пиджак/, սև փողկապ: Այդ անձնավորությանը տեսնելու դեպքում կարող է ճանաչել՝ վերը նշված հատկանիշներով: Իջնելով ավտոմեքենայից նա անմիջապես մոտեցել է իրեն և հարցրել իր ով լինելը, իսկ ինքը հայտնել է, որ տաքսու վարորդ է: Նշում է, որ նրա հետ խոսել է ավտոմեքենայի խցիկում՝ վարորդի նստատեղին նստած վիճակում: Միաժամանակ նա իր բջջային հեռախոսով ինչ-որ տեղ է զանգահարել և կարգադրել, որպեսզի պետավտոտեսուչներ ներկայանան ու իր ավտոմեքենան տեղափոխեն տուգանային հրապարակ: Նկատի ունենալով, որ նա իր ավտոմեքենային հետապնդել էր Շենգավիթի վարչական տարածքից, հարցրել է, թե արդյոք Շենգավիթի ոստիկանությունից է, նա պատասխանել է, որ ոստիկանության Կենտրոնի բաժնի աշխատակիցներ են, սակայն անմիջապես դրանից հետո փոխեց խոսքն ասելով, որ 4-րդ վարչությունից են: Այդ ընթացքում <<Նիվա>> ավտոմեքենայից իջել են ևս երկու տղամարդ՝ վարորդն ու հետևի նստատեղին նստած անձնավորությունը: Վարորդը միջին կառուցվածքով էր, բարձրահասակ, դեղնավուն, ցցված մազերով, մյուս անձնավորությունը թուխ էր, նիհարավուն, բարձրահասակ, սակայն նրանց տեսել է համեմատաբար հեռվից, նրանց դեմքերն իր մոտ լավ չեն տպավորվել և տեսնելու դեպքում կդժվարանա նրանց ճանաչել: Նրանք կանգնել են իրենց ավտոմեքենայի աջ կողքին: Այդ պահին իր հետ զրուցողը դիմելով Մարիային պահանջել է նրան իջնել ավտոմեքենայից, իսկ <<Նիվա>> մակնիշի մեքենայի վարորդն ասել է, որ արդեն բոլորը երես են առել և դիմելով Մարիային շարունակել է՝ <<եթե չենթարկվես, կգցեմ ոտքերիս տակ>>, որից հետո Մարիան առանց որևէ այլևայլության իջել է ավտոմեքենայից և մոտեցել նրան: Այդ ընթացքում նա իր բջջային հեռախոսով հեռախոսազանգ է կատարել և մի քանի բառ խոսելուց հետո հեռախոսը հանձնել իր հետ զրուցող անձնավորությանը, հայտնելով, որ իր մայրը ցանկանում է խոսել նրա հետ: Վերցնելով հեռախոսը վերջինս խոսել է Մարիայի մոր հետ, լսել է, որ նա ասաց. <<Մայրիկ ջան, ճշտելու որոշ բաներ կան, տանելու ենք բաժին, որից հետո կթողնենք>>: Այնուհետև նա անջատել է հեռախոսն ու վերադարձնելով այն մայթեզրին կանգնած Մարիային, պահանջել է նրան նստել իրենց <<Նիվա>> մակնիշի ավտոմեքենան: Վերջինս ենթարկվելով նստել է <<Նիվայի>> հետևի նստատեղին, որից հետո ավտոմեքենայի մեջ նստել են նաև նշված երեք տղամարդիկ ու հեռացել՝ Մարիային տանելով իրենց հետ: Հայտնում է, որ նրանք Մարիային չեն հարվածել, նրա վրա չեն գոռգոռացել: Նրանցից որևէ մեկի մոտ ատրճանակ կամ այլ հրազեն չի տեսել: Չնայած այն հանգամանքին, որ նրանք քաղաքացիական հագուստով էին, իրեն կամ Մարիային որևէ փաստաթուղթ ցույց չեն տվել, իր ընկալմամբ նրանք հանդիսանում էին ոստիկանության աշխատակիցներ և կատարում էին իրենց օրինական գործողությունները, ուստի որևէ վատ բան չկասկածելով չի խոչընդոտել նրանց: Հանգիստ է եղել նաև այն առումով, որ Մարիայի մայրը հեռախոսով զրուցել է այդ անձանցից մեկի հետ, որի մասին վերը նշեց: Նրանց հեռանալուց շուրջ 1-2 ժամ անց իր բջջային հեռախոսին զանգահարել է Մարիայի մայրը՝ Մարինեն ու հարցրել, թե որտեղ է Մարիան, ինքը պատասխանել է, որ նա պետք է իր դստեր տեղն իմանա, քանի որ նա է հեռախոսով խոսել Մարիային տարած անձանցից մեկի հետ: Առավոտյան, ժամը կոնկրետ չի հիշում, Մարինեն կրկին զանգահարել է իրեն և հայտնել է, որ Մարիան տուն է վերադարձել, սակայն այդ անձինք հափշտակել են նրա բջջային հեռախոսն ու ոսկե շղթան: Մարինեն հայտնել է նաև, որ նրանք նույնիսկ ցանկացել են բռնաբարել Մարիային, սակայն տեղեկանալով, որ նա անչափահաս է, հրաժարվել են այդ մտադրությունից, բացի այդ ասել է, որ ցանկանում է իրենից տեղեկություններ ստանալ դեպքի մանրամասների վերաբերյալ, որպեսզի կարողանա պարզել այդ անձանց ով լինելը: Այդ կապակցությամբ նա խնդրել է իրեն գնալ իրենց տուն, որն էլ ինքը կատարել է՝ հոկտեմբերի 28-ին կամ 29-ին, այժմ արդեն չի հիշում: Ըստ Մարինեի ասելու, Մարիան իրեն վատ էր զգում և ինքը նրան չի տեսել, իսկ Մարինեն իրենից հետաքրքրվել է դեպքի մանրամասների վերաբերյալ: Ինքը նրան հայտնել է այն ամեն ինչ ներկայումս նշեց: Զրույցի ընթացքում Մարինեն կրկին ասաց, որ այդ երեք անձինք ցանկացել են բռնաբարել Մարիային, սակայն տեղեկանալով, որ նա անչափահաս է, հրաժարվել են իրենց մտքից: Միաժամանակ Մարինեն հայտնել է, որ հափշտակել են իր աղջկա բջջային հեռախոսը՝ երկու քարտերով ու ոսկեղենը: Նա ասաց նաև, որ իրենք զանգահարել են Մարիայի բջջային հեռախոսի վրա և հեռախոսազանգին պատասխանած անձնավորության հետ պայմանավորվել են, որ նա վերադարձնելու է նշված հեռախոսը, քարտերն ու ոսկյա զարդերը: Ավելացնելու այլ բան չունի /հատոր 1 գ.թ. 88-91, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Հակոբ Գրիգորյանը նախաքննության ընթացքում 15.05.2017 թվականին որպես վկայի լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքից անցել է 12 տարուց ավել ժամանակ և ներկայումս դեպքի մանրամասները չի հիշում: Դեպքի հետ կապված մանրամասն ցուցմունք է տվել դեպքից օրեր անց, որի ժամանակ էլ հայտնել է այն ինչ հիշել է: Ներկայումս վերհիշելով 2005 թվականի հոկտեմբերի 26-ի կամ 27-ի գիշերը, հայտնում է, որ այդ օրը մի աղջկա, որի անունը ներկայումս չի հիշում, Երևան քաղաքի առաջին մասից դեպի երրորդ մաս տանող ճանապարհահատվածում գործող <<Մեջիկ>> գիշերային ակումբի մոտից պետք է տեղափոխեր Զեյթուն թաղամաս, սակայն Իսակովի պողոտայում սպիտակ գույնի <<Նիվա>> մեքենան կանգնեցնելով իր ավտոմեքենան, մոտեցել է իրեն մի անծանոթ տղա և ներկայացել որպես ոստիկանության աշխատակից, ապա այդ աղջկան ասել է, որ իջնի իր ավտոմեքենայից և նստի նրանց ավտոմեքենան, ապա այս աղջիկը նստել է նրանց մեքենան և նրանք հեռացել են: Հետագայում իրեն հրավիրել են ոստիկանություն և ասել է, որ այդ օրը երեկոյան այդ աղջկա հետ վատ բաներ է կատարվել, որ իբր նրան բռնաբարել են, վերցրել հեռախոսը, այլ մանրամասներ չի հիշում: Խնդրում է որպես հիմք ընդունել նախկինում իր կողմից տրված ցուցմունքը, որտեղ նկարագրել է դեպքի մանրամասները, քանի որ այդ ժամանակ իր հիշողությունը թարմ է եղել: Ներկայումս չի ճանաչի այն անձնավորությանը ով կանգնեցրել է իր մեքենան, ներկայացել որպես ոստիկանության աշխատակից և պահանջել այդ աղջկանից, որ իր հետ գնա, քանի որ երկար ժամանակ է անցել, այդ մարդու արտաքին նկարագիրը ջնջվել է իր հիշողությունից, ավելացնելու այլ բան չունի /հատոր 3 գ.թ.87, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Հակոբ Գրիգորյանը 30.05.2017 թվականին Հայկ Համբարձումյանի հետ առերես հարցաքննությամբ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները /հատոր 3 գ.թ. 127-128, դատական նիստի արձանագրություն/:
7) Դատարանը, հաշվի առնելով վկա Կարեն Պողոսյանի ՀՀ-ից բացակայելու հանգամանքը, ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 342 հոդվածի 1-ին մասով, հրապարակել է նրա կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները:
Գործով վկա Կարեն Պողոսյանը նախաքննության ընթացքում 09.12.2005 թվականին որպես վկայի ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր մայրական շենքի բակում է ապրում Հայկ Համբարձումյանը, ով նախկինում աշխատել է Լ.Տեր-Պետրոսյանի անվտանգությունում: Նախկինում մտերիմ է եղել Հայկի հետ, մի քանի անգամ այցելել են միմյանց տներ և գտնվել են նորմալ հարաբերությունների մեջ: 27.10.2005 թվականին եղել է իրենց բակում և, երբ ժամը 9-10-ի սահմաններում ցանկացել է գնալ բակից, հանդիպել է Հայկին, ով եղել է մեքենայով և առաջարկել է մեքենայով քաղաքում շրջել: Երկար ժամանակ շրջելուց հետո, Հայկը տեսել է իր ծանոթին, ով տաքսի էր նստում և Հայկի խնդրանքով ինքը շարժվել է դեպի տաքսու ուղղությամբ և կանգնել մեքենայի կողքը: Հայկն իջել է մեքենայից, զրուցել է մի փոքր, ապա եկել է մի աղջկա հետ, միասին նստել են մեքենան և մասին շրջել են քաղաքում: Հայկն այդ աղջկա մոտ ներկայացել է որպես անվտանգության աշխատակից և ասել է, որ նրան ուզում է տանի բաժին: Մինչև ժամը գիշերը 4-5-ը շրջել են մեքենայով, ապա Հայկն ասել է, որ կանգ առնի Կոմիտասի փողոցի բակերից մեկում, ապա խնդրել է, որ ինքն ու Էդգարը իջնեն մեքենայից: Ինքն ու Էդգարը իջել են, ապա վերադարձել են մոտ կես ժամ հետո, երբ վերադարձել են, տեսել են, որ այդ աղջիկը արտասվում է, փորձել են նրան հանգստացնել, որից հետո շարժվել են և ցանկացել են այդ աղջկան իջեցնել Կոմիտասի պողոտայում, որտեղ Հայկն ասել է, որ եթե ինքը բաց թողնի այդ աղջկան, ապա պետք է պատասխան տա բաժնի պետերին և այդ դեպքում պետք է գումար տա նրանց, այդ աղջիկը գումար է առաջարկել, սակայն ասել է, որ ներկա պահին իր մոտ չկա, կարող է հետո տալ, սակայն Հայկը չի համաձայնվել: Հետո, երբ ցանկացել է թողնել, զանգել է աղջկա հեռախոսը, Հայկը վերցրել է հեռախոսը և սկսել է խոսել այդ աղջկա ծնողի հետ, որից հետո աղջկան ասել է, որ ծնողի հետ բաժին գա՝ փաստաթղթերով և ծննդյան վկայականով, հեռախոսի փաստաթղթերով: Այդ դեպքից երկու օր անց, Հայկը տեսնելով իրեն ասել է, որ որևէ խնդիր չկա և այդ աղջկա հեռախոսը նվիրել է իրեն: Այդ աղջկան ինքը չի ճանաչել, նա Հայկի ծանոթն էր: Աղջկան տեսավ երրորդ մասի շրջակայքում, երբ տաքսի էր նստում և խնդրեց տաքսու հետևից գնալ, երբ հասել են տաքսուն, կանգնել են նրա դեմ, Հայկը իջել և խոսել է վարորդի հետ, հետո վերադարձել է այդ աղջկա հետ և նստել են մեքենան: Ավտոմեքենան վարել է ինքը՝ Հայկի խնդրանքով, նա ասել է, որ հոգնած է, իսկ երբ հասել են տաքսու մոտ՝ տաքսին կանգնած էր, իսկ Հայկը իրեն ասել է, որ կանգնի տաքսու դիմաց, որից հետո իջել է մեքենայից, խոսել է վարորդի հետ, ապա այդ աղջկա հետ վերադարձել է և նստել են մեքենան: Վերհիշելով ամբողջը՝ ցանկանում է ավելի մանրամասն ներկայացնել իրողությունը, որ ինչպես արդեն նշեց, Հայկը, իրենց մոտենալով բակում, առաջարկեց գնալ մեքենայով Երևան քաղաքի Կենտրոն թաղամասում շրջելու, որին իրենք համաձայնվել են, ապա միասին գնացել են երրորդ մասի կամուրջի տակ, տեսել են բաց գույնի մազերով աղջկա, ով այդ ընթացքում նստել է տաքսի, գույնն ու պետհամարանիշը չի հիշում, միայն կարող է ասել, որ մերսեդես մակնիշի հին մոդելի ավտոմեքենա էր: Այդ ամենը տեսնելուց հետո, Հայկը իրեն ասել է, որ գնան նշված տաքսի ավտոմեքենայի հետևից, քանի որ ինքը ճանաչում է այդ կնոջը, և ցանկանում է այդ կնոջ հետ սեռական հարաբերություն ունենալ, հավելելով, որ իրենք էլ կօգտվեն <<նշված բնության բարիքից>>: Հետևելով նշված տաքսի ավտոմեքենային, կանգնեցրել են՝ Հայկի առաջարկությամբ, Նորագյուղի ճանապարհին, կանգնելով նշված մեքենայի դիմաց՝ Հայկն իջել է իրենց մեքենայից և մոտեցել է այդ տաքսուն: Այդ ընթացքում ինքը նույնպես իջել է մեքենայից, և լսել է, թե ինչպես է Հայկը ներկայացել որպես ոստիկանության աշխատակից՝ 4-րդ վարչության, այդ աղջկան՝ Մարիային իջեցրել է ավտոմեքենայից, իսկ տաքսու վարորդին հայտնեց, որ եթե նա իրեն խելոք չպահի, ապա մեքենան կտանեն տուգանային հրապարակ: Նշում է, որ Հայկը իր վրա կրում էր զենքի տեսքով ատրճանակ-կրակայրիչ, որը շատ նման էր իսկական զենքի: Մարիային նստեցրել է իր <<Վազ 21-21>> մակնիշի 62-636 մակնիշի ավտոմեքենան, որը վարել է ինքը, և իրեն ասել է, որ մեքենան վարի, ինքը նրան ասել է ուր, իսկ Հայկը պատասխանել է, որ գնա ընթացքում կերևա: Սա եղել է գիշերվա 24-ից 01-ի սահմաններում և մոտավոր 1 ժամ վարելուց հետո Հայկն ասել է, որ Մարիային տանում է ոստիկանության բաժին, որից հետո ուղեգրով պետք է ուղարկեն մաշկավեներական հիվանդանոց՝ ստուգման: Մարիան այդ ընթացքում խնդրում էր, որ իրեն չտանեն ոստիկանության բաժին: Դրանից հետո Հայկի առաջարկությամբ ինքը ավտոմեքենան վարել է Շահումյանի ոստիկանության բաժնի դիմաց, հետո Արաբկիրի ոստիկանության բաժնի դիմաց, որտեղ Հայկը ահաբեկել է, որ կտանի բաժին, իսկ Մարիան խնդրում էր, որ չտանի: Այդ ընթացքում Հայկը ընկերուհի է պահանջել, երեքի համար, սակայն Մարիան հրաժարվել է ընկերուհի բերելուց և ասել է, որ ընկերուհի չունի և ասել է, որ քույրն է ուրիշի հետ է ժամանակ անցկացնում: Այդ ժամանակ Հայկը առաջարկել է, որ նա երեքի հետ էլ սեռական հարաբերություն ունենա, սակայն ինքն ու ընկերը դրանից հրաժարվել են: Մեքենան վարելով դեպի <<Երիցյան և որդիներ>> խանութի մոտով դեպի Հրազդանի կիրճը անց, կանգնել են և Հայկը իրենց խնդրել է, որ դուրս գան մեքենայից և դրսում սպասեն, որպեսզի նա սեռական հարաբերություն ունենա Մարիայի հետ: Դրսում սպասել են մոտ 40 րոպե, որից հետո Հայկը մոտեցել է իրենց և ասել, որ իր գործը ավարտել է: Նշում է, որ իրենք մեքենայից գտնվել են մոտ 50 մետր հեռավորության վրա, մեքենայի պատուհանները փակ են եղել և եթե ձայներ լինեին, ապա իրենք դա չէին կարողանա լսեին: Մեքենա նստելուց հետո տեսել է, որ այդ աղջիկը հուզված է, հարցրել է, թե ինչու է Մարիան հուզված, սակայն իր հարցին չի պատասխանել, այլ արտասվելով խնդրել է, որ իրեն տուն իջեցնեն: Կոմիտասի սպորտդպրոցի խաչմերուկում Մարիայի հեռախոսին զանգ եկավ և Մարիան մի քանի բառ խոսելուց հետո Հայկը հեռախոսը վերցրեց նրա ձեռքից, ապա սպառնալով ասեց, որ եթե խելոք չպահի, ապա աղջկան բաժին կտանի, որից հետո վերցրել է նրա հեռախոսը և ասել, որ անձը հաստատող փաստաթղթով ծնողի հետ միասին կարող է գալ 4-րդ վարչություն և հեռախոսը վերցնի: Մարիան փորձել է հեռախոսը ետ վերցնել, սակայն Հայկը նրան հրել է, ապա նստել է ավտոմեքենա և ասել է, որ վաղը կգան բաժին և ինքը կտա հեռախոսը: Ինքն ու Էդգարը հասկացել են, որ Հայկը որևէ տեղ չի աշխատում, այլ նա փորձում է ցույց տալ, որ աշխատում է ոստիկանությունում: Մարիայի գնալուց հետո ասել է, որ սեռական հարաբերություն է ունեցել նրա հետ, սակայն որևէ բավականություն չի ստացել: Չի իմացել, որ Հայկը զենքի սպառնալիքի տակ է սեռական հարաբերություն ունեցել Մարիայի հետ: Ցանկանում է նաև ավելացնել, որ Հայկը մեքենայի մեջ ակնարկել է, որ փող է հարկավոր վերադասի <<բերանը փակելու համար>>, սակայն Մարիան ասել է, որ ներկայումս գումար չունի և երբ ունենա, անպայման կտա, որպեսզի իրեն մաշկավեներական հիվանդանոց չտանեն: Չի տեսել և չի լսել, որ Հայկը Մարիայի վրայից բացահայտ ոսկյա շղթա հանած լինի: Դրանից երկու օր անց Հայկին նորից հանդիպել է բակում, որտեղ Հայկը Մարիայի հեռախոսը առանց բջջային քարտի նվիրել է իրեն, ինքը հարցրել է, թե ինչու է կողոպտած հեռախոսը տալիս, սակայն Հայկն ասեց, որ բոլոր հարցերը փակված է, և կարող է հանգիստ հեռախոսն օգտագործել: Իր կարծիքով նա այդ քայլը արել է՝ մտածելով, որ հնարավոր է, որ ինքը Հայկի կուտակած պարտքի համար որևէ տեղ հայտնի և ցանկացել է նման քայլով իրեն շողոքորթել: Նշում է, որ այդ հեռախոսը եղել է <<Սամսունգ>> մոդելի: Ցանկանում է նաև հայտնել, ոչ ինքը և ոչ էլ Էդգարը սեռական հարաբերություն չեն ունեցել Մարիայի հետ /հատոր 1 գ.թ.32-35, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Կարեն Պողոսյանը նախաքննության ընթացքում 12.05.2006 թվականին որպես վկայի լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ունեցել է <<Նիվա>> մակնիշի մեքենա, որը գնել է 2005 թվականի մարտ-ապրիլ ամիսներին՝ ապառիկով: Մեքենան 2002 թվականի է, որի պետհամարանիշերն են 01LL348, ավտոմեքենան ձևակերպված է իր անվամբ: Սույն թվականի փետրվար կամ մարտ ամսին, չկարողանալով վճարել ապառիկի գումարը, մեքենան վաճառել է, գնորդի անձնական տվյալները չի հիշում, նրան տվել է գրավոր հավաստագիր, որը նոտարական կարգով հաստատել է Էրեբունի տարածքի նոտարը, իր մոտ որևէ փաստաթուղթ այդ մեքենայի վերաբերյալ չի պահպանվել: Նախորդ ցուցմունք տալու ժամանակ վախենալով պատասխանատվությունից, թաքցրել է, որ 2005 թվականի հոկտեմբերի 27-ին իրականում երթևեկել են իր <<Նիվա>> մակնիշի մեքենայով, սակայն դրա վրա ամրացված են եղել 62-636 պետհամարանիշերը, տառերը չի հիշում: Էդգարի հետ իր մեքենայով գնացել են Մաշտոցի պողոտայի վրա գտնվող <<Դեժավյու>> սրճարանը, որտեղ գարեջուր են խմել և իր /091/33-77-14 հեռախոսահամարին զանագահարել է Հայկը և առաջարկել է հանդիպել ժամը 23-ի սահմաններում: Էդգարի հետ գնացել են իրենց շենքի բակ, որտեղ իրենց սպասել է Հայկը, վերջինս իրենց ասել է, որ ցանկություն ունի աղջկա հետ սեռական հարաբերություն ունենալ և առաջարկել է իր մեքենայով միասին գնալ քաղաքի այն վայրերը, որտեղ մարմնավաճառներ են հավաքվում, մի քանի մարմնավաճառ վերցնել և նրանց հետ սեռական հարաբերություն ունենալ: Ինքն ու Էդգարն ասել են, որ համապատասխան գումար չունեն, սակայն Հայկն ասել է, որ իրենց պատիվ է տալիս: Միաժամանակ նա առաջարկել է իր ավտոմեքենայի վրա դնել իր կողմից գնված <<Մոսկվիչ>> մեքենայի համարանիշը և ինքն առանց որևէ նպատակ հետապնդելու համաձայնել է առաջարկին: Միասին գնացել են Հայկենց շենքի բակում գտնվող ավտոտնակ, որտեղից Հայկը բերել է 62-636 պետհամարանիշը և երեքով միասին հանել են իր մեքենայի պետհամարանիշները, այն դրել են բեռնախցիկում և դրել են Հայկի բերած համարանիշները և այդպես էլ վարել է մեքենան: Երբ առավոտյան տուն են վերադարձել, Հայկը հանել է համարանիշը և տեղադրել է իր մեքենայի համարանիշը: Ինչ վերաբերվում է Հայկի կողմից գնած <<Մոսկվիչ>> մեքենային, ապա ինքն այդ մեքենան չի տեսել, իսկ Հայկն իրեն ասել է, որ միայն կուզովն է գնել: Գիտի, որ Հայկի հայրը նույնպես հին <<Մոսկվիչ>> ունի, սակայն այն չեն վարում և դրա պետհամարանիշը չգիտի: Իր նախորդ ցուցմունքում այդ մասին չի նշել, քանի որ վախեցել է, որ այլ մեքենայի պետհամարանիշով մեքենան վարելու համար կարող է պատասխանատվության ենթարկվել, բացի այդ, քանի որ Հայկն իր մեքենայի մեջ էր այդ աղջկան բռնաբարել, մտածել է, որ հնարավոր է մեքենան ձեռքից վերցնեն: Հայկին ճանաչում է շուրջ 10 տարի՝ որպես շենքի բնակիչ, նրա հետ գտնվում է նորմալ հարաբերությունների մեջ, սակայն ոչ մտերիմ, շփումները նրա հետ հազվադեպ են եղել, Հայկը պարբերաբար բացակայել է բնակության վայրից: Հայկին չէր տեսել շուրջ 1.5-2 տարի, երբ 2005 թվականի հոկտեմբերի 10-ի կողմերը հանդիպել է նրան իրենց թաղամասում, Հայկն իրեն ասել է, որ գտնվել է Ռուսաստանի Դաշնությունում, իր հիշելով Դոնի Ռոստով քաղաքում, որտեղ զբաղվել է ձեռնարկատիրական գործունեությամբ, վերադարձել է Հայաստան և ընդունվել աշխատանքի ՀՀ Ոստիկանության 4-րդ վարչություն որպես օպերլիազոր, սպասարկում է մարմնավաճառներին: Այդ օրվանից միչև հոկտեմբերի վերջերը, գրեթե օրը մեջ շփվել է Հայկի հետ: Նա ամբողջ օրը չէր երևում թաղում, տուն էր գալիս ժամը 19-20-ի սահմաններում, եղել է մշտապես կոկիկ հագնված՝ կոստյումով, փողկապով: Նշում է նաև, որ ատրճանակի երկու ձևի պատյան էր կրում՝ մեկը բաց շագանակագույն, որը կրում էր բաճկոնի տակից, մյուսը՝ սև կաշվից, որը կրում էր անդրավարտիքի գոտու վրա: Այդ պատյանների մեջ նա կրում էր սև գույն <<ՏՏ>> տեսակի ատրճանակի չափսերի և նմանության կրակայրիչ ատրճանակ և իրեն հայտնել է, որ աշխատավայրից շուտով ստանալու է դրա իսկականը, իսկ այդ կրակայրիչը իր մոտ է պահում դրա չափերով նոր պատյան կարելու համար՝ մինչև իսկականը կստանա: Հայկի մոտ ծառայողական վկայական կամ այլ փաստաթուղթ չի տեսել, սակայն նրա վերը նշված վաքագծից ելնելով, իր մոտ համոզմունք էր առաջացել, որ նա իրոք <<օրգանի>> աշխատող էր: Հայկի տնեցիների հետ վաղուց է շփվել, վերջին ժամանակաշրջանում ընդհանրապես շփում չի ունեցել: Հայկին բնութագրել չի կարող, քանի որ նրա հետ քիչ է շփվել, զգացել է միայն, որ նա ցուցամոլ է, գլուխգովան, իսկ այդ դեպքից հետո էլ հասկացել է, որ նաև ստախոս է: Երբեք չի իմացել, որ Հայկը նախկինում դատապարտված է եղել, եթե նա նույնիսկ <<նստած>> է եղել, ապա Հայկն իր բացակայությունները բացատրել է նրանով, որ մեկնել է ՌԴ՝ արտագնա աշխատանքի: Ցանկանում է հայտնել, որ ընտանիքով մտերիմ հարաբերությունների մեջ գտնվելով Լևոն Տեր-Պետրոսյանի թիկնազորի պետ Ռոմեն /Բուդո/ Ղազարյանի հետ, Հայկը գտնվել է նրա հովանավորության տակ և դեռևս 1990-ական թվականների կեսերին, չնայած այն ժամանակ 16-17 տարեկան էր, իրեն ցույց է տվել ՆԳՆ 10-րդ վարչության աշխատակցի իր լուսանկարով վկայական և անցագիր: Դրանից հետո գտնվելով Հայաստանում Հայկը յուրաքանչյուր հանդիպման ժամանակ, իրեն և բոլորին հայտնել է, որ աշխատում է ՆԳ համակարգում, նշելով տարբեր պաշտոններ, որոնք այժմ չի հիշում: Նրա վարքագծից, բառապաշարից, լեքսիկոնից երբեք չի զգացվել, որ նա դատված է, այլ ընդհակառակը, իրեն միշտ պահել է աշխատողի նման: Հայկի կողմից Մարիա Մուրադյանին բռնաբարելու ժամանակ մեքենան կայանված է եղել Երևանի Կոմիտասի պողոտայի վրա, սպորտ դպրոցի խաչմերուկի վրա գտնվող բնակելի շենքերից մեկի բակում, որը կարող է մատնացույց անել: Նախքան այնտեղ հասնելը, Հայկը մեքենայի մեջ, իր և Էդգարի ներկայությամբ Մարիային հարցրել է, թե նա քանի տարեկան է, իսկ Մարիան նրան ասել է, որ 17 տարեկան է, իսկ Հայկն ասել է, որ ավելի վատ նրա համար և որպես անչափահաս մարմնավաճառ նրան պատասխանատվության կենթարկեն: Նախքան այդ դեպքը, դրանից մոտ մեկ շաբաթ առաջ Մարիային տեսել է մեկ անգամ, դեպքից մոտ մեկ շաբաթ առաջ ինքը, Էդգարը և Հայկը, առանց որևէ նպատակի իր մեքենայով շրջել են քաղաքում, երբ Ծերեթելի փողոցի խաչմերուկում մայթեզրին կանգնած հանդիպել են Մարիային, նրա կողքին կանգնած է եղել մի երիտասարդ աղջիկ, իր հիշելով եղել է նրա քույրը կամ ընկերուհին: Հայկն ասել է, որ ճանաչում է Մարիային, նա մարմնավաճառ է և Հայկի առաջարկությամբ կանգնեցրել է մեքենան, որպեսզի խոսի նրա հետ, և իրենք երեքով իջել են մեքենայից, Հայկը մոտեցել է Մարիային, իսկ իրենք երեքով կանգնել են նրանցից մոտ մեկ մետր հեռավորության վրա: Հայկը նրանց ներկայացել է որպես 4-րդ վարչության աշխատակից, հարցրել է, թե ինչ են անում և առաջարկել է միասին ժամանակ անց կացնել, սակայն աղջիկները հայտնել են, որ պայմանավորված են և կարող են հանդիպել հաջորդ օրը, իսկ ավելի ստույգ պայմանավորվելու համար, Մարիան տվել է իր բջջային հեռախոսահամարը, որը Հայկը գրանցել է իր հեռախոսի մեջ և իրենք հեռացել են: Դեպքի օրը Մարիային տեսել են նույն վայրում՝ տաքսի նստելու ժամանակ, Հայկն իրենց ասել է, որ դա այն օրվա մարմնավաճառն է և իրեն ասել է, որ մեքենան վարի նրանց ետևից և ինքը այդ աղջկան նստեցնի իրենց մեքենան: Այդ ժամանակ մտածել է, որ Հայկը նախորդ անգամվա նման պետք է նորմալ ձևով զրուցի այդ աղջկա հետ և առաջարկի նրան իրենց հետ ժամանակ անց կացնի, ինչի պատճառով էլ վարել է մեքենան տաքսու ետևից և Նորագյուղի ճանապարհին կտրել է տաքսի մեքենայի ճանապարհը, որպեսզի Հայկն իջնի և խոսի: Տեսել է, որ Հայկը Մարիայի կամքին հակառակ է նստեցնում մեքենան և Հայկի գործողությունները չի կանխել, քանի որ համոզված է եղել, որ նա ոստիկանության աշխատակից է և, քանի որ Մարիան չէր ենթարկվում նրա պահանջին, որ նստի իրենց մեքենան, ինքը Մարիային միայն ասել է, որ նստի մեքենան, թե չէ Հայկը գալու է և նրա գլուխը ջարդելով նստեցնելու է մեքենան: Ինքը Մարիային չի ահաբեկել և սպառնացել, միայն այդքանն է ասել: Ինչ վերաբերվում է Էդգարին, ապա նա մեքենայից ընդհանրապես չի իջել, իսկ ինքը իջել է և կագնել է դռան կողքին, մյուսներին չի մոտեցել, չի պահանջել, որ Մարիան մոտենա իրեն կամ մեքենային, նա իրեն է մոտեցել Հայկի պահանջով: Այդ ժամանակ Հայկի մոտ եղել է վերը նշված ատրճանակը, որը դրված է եղել նրա անդրավարտիքի գոտու տակ՝ դիմացից, չի հիշում աջ, թե ձախ կողմում, սակայն այն երևում էր: Մարիային երեք ժամ տևողությամբ, նրա կամքին հակառակ պահել է մեքենայում Հայկի կարգադրությամբ, մտածելով, որ նա որպես ոստիկանության աշխատակից կատարում է իր օրինական գործողությունները, մասնավորապես իրեն ասել է, որ մեքենան վարի Շահումյանի և Արաբկիրի ոստիկանության բաժիններ, որն ինքը կատարել է: Երկու դեպքում էլ Հայկն իջել է մեքենայից, Շահումյանի բաժնում տեսել է, որ նա խոսում է հերթապահ մասի ոստիկանի հետ, իսկ Արաբկիրում մտել է բաժին և դուրս է եկել: Երկու անգամն էլ վերադառնալով մեքենան, ասել է, որ համապատասխան աշխատակիցները տեղում չեն, դրա համար էլ Մարիային չի իջեցնում մեքենայից, այլ նրան ուրիշ բաժին է տանելու: Հայկը Մարիայից պահանջել է իրեն գումար տալ այն բանի համար, որ նրան թողնի տուն գնալ և բաժին չտանի, Հայկը պատճառաբանել է դա նրանով, որ իր վրա պլան կա դրված և Մարիային բաժին է տանելու կամ էլ պետք է պետերին գումար տա: Իր հիշելով Հայկը Մարիայից պահանջել է 100 ԱՄՆ դոլար, իսկ Մարիան ասել է, որ գումար չունի, խոստանալով երկու օրից Հայկին տալ 50 ԱՄՆ դոլար, որին Հայկը չէր համաձայնում, ասելով, որ Մարիային պետք է բաժին տանի և ներկայացնի պետերին, կամ էլ նրանից գումար վերցնի և տա պետերին: Հայկը Մարիային չի սպառնացել գումար չտալու դեպքում նրա նկատմամբ որևէ գործողություն կատարելու համար, միայն ասել է, որ նրան կտանի բաժին: Այս խոսակցությանն ինքն ու Էդգարն ընդհանրապես չեն միջամտել, ինքը համարել է, որ դա իր գործը չէ: Հայկի հետ իրենք նախապես չեն խոսել այն մասին, որ Մարիայից պետք է գումար պահանջեն, իսկ Հայկի այդ պահանջն իր համար անսպասելի էր, այնուհանդերձ հասկանալի էր, որ նրա այդ պահանջը օրինական չէր: Ավտոմեքենայով քաղաքում շրջելու ընթացքում Հայկը Մարիային ոչ թե առաջարկել, այլ ասել է, որ պետք է իրենց երեքի հետ էլ սեռական հարաբերություն ունենա, որին Մարիան ոչինչ չի պատասխանել: Այնուհետև, դրանից մոտ մեկ ժամ անց, երբ արդեն Կոմիտաս փողոցի վրա են եղել, Հայկը հենց Մարիայի ներկայությամբ իրեն և Էդգարին հարցրել է արդյոք ցանկանում են Մարիայի հետ կենակցել, իրենք հրաժարվել են, իսկ Հայկն ասել է, որ այդ դեպքում մեքենան կանգնեցնի շենքի բակերից մեկում, որն ինքը կատարել է: Նա իրեն և Էդգարին ասել է, որ իրենց մենակ թողնեն, սակայն չի ասել, թե ինչ նպատակով: Ինքն ու Էդգարն իջել են մեքենայից և հասկանալով, որ Հայկը պատրաստվում է կենակցել Մարիայի հետ, հեռացել են մոտ 100 մետր և զբոսնել են: Մոտ 20 րոպե անց Հայկն իջել է մեքենայից, կոճկելով իր վերնաշապիկի արձակված կոճակները իրենց կանչել է: Երբ մոտեցել են, Հայկն ասել է, որ Մարիան <<անդուր դեմք էր>>, նրա հետ կենակցելը դուրեկան չէր: Երբ նստել է մեքենան, տեսել է, որ հետևի նստատեղում նստած Մարիային աչքերը լցված են, նա հուզված էր, լաց չէր լինում, սակայն այլայլված է եղել: Նրան հարցրել է, թե ինչ է պատահել, իսկ նա ասել է. <<ոչինչ, տուն եմ ուզում>>: Մարիան չի ասել, որ չի ցանկանում կենակցել Հայկի հետ, բացի այդ իրենք Հայկի ասելով իմացել են, որ նա մարմնավաճառ է: Անձամբ ինքը պատկերացրել է, որ Հայկը Մարիայի հետ սեռական հարաբերություն կունենա նրա կամքով, քանի որ Մարիան բացասական պատասխան չի տվել, երբ իրենք դուրս են եկել մեքենայից, Մարիան ոչինչ չի ասել, որևէ ձևով անհանգստություն չի արտահայտել և գտնվելով մեքենայի հարևանությամբ, գիշերվա լռության պայմաններում որևէ ձայն չեն լսել, եթե Հայկը բռնաբարում էր Մարիային, կարծում է, որ նա պետք է դիմադրեր, գոնե գոռար օգնություն կանչեր, որը նա չի կատարել, ինչից էլ համոզված է, որ նա Հայկի հետ կենակցել է իր կամքով: Դրանից հետո Մարիային տարել են մինչև մոտակա տաքսու կանգառը, նա այդ ընթացքում լացելով կամ որևէ այլ ձևով դժգոհություն չի արտահայտել: Կանգառում Հայկն իջել է մեքենայից, մոտեցել է տաքսուն, խոսել է վարորդի հետ, այնուհետև կանչել է Մարիային, բացել է տաքսու հետևի դուռը, որպեսզի նա նստի մեքենան և հենց այդ պահին Մարիայի բջջային հեռախոսին զանգ է եկել, հետո հեռախոսը փոխանցել է Հայկին, իր ընկալմամբ Հայկը խոսել է Մարիայի մոր հետ, նրանք վիճաբանել են, որի արդյունքում Հայկը կատաղելով Մարիային ասել է, որ այդպես է հեռախոսը չի տալիս, հաջորդ օրը մոր հետ անձը հաստատող փաստաթղթերով բաժին կգան և այդ ժամանակ հեռախոսը կստանան: Դրանից հետո Մարիան սկսել է խնդրել Հայկին, որ հեռախոսը վերադարձնի և սկսել է լացել, սակայն Հայկը հեռախոսը չվերադարձնելով նստել է մեքենան, Մարիան մոտեցել է նրան և կրկին խնդրել հեռախոսը տալ, սակայն Հայկը մի ձեռքով հրել է նրան մի կողմ, որպեսզի կարողանա փակել մեքենայի դուռը: Մարիան մեկ-երկու քայլ ետ կատարելով կորցրել է հավասարակշռությունը և նստել է գետնին, իսկ Հայկն ասել է, որ քշի մեքենան հեռանան, որը կատարել է: Հաջորդ օրը երեկոյան Հայկն իրեն ասել է, որ Մարիան մոր հետ եկել է իր աշխատավայր և իրեն են նվիրել նշված հեռախոսը: Նշում է, որ Հայկն իրեն պարտք է եղել 20.000 դրամ և առաջարկել է այդ գումարի փոխարեն վերցնել իրեն նվիրած հեռախոսը, որին համաձայնել է և վերցրել է նշված հեռախոսը, որը հետագայում ներկայացրել է ոստիկանության աշխատակիցներին: Հայկն իրեն չի ասել և ինքն էլ չի հարցրել, թե այդ հեռախոսն իրեն քարտի հետ էին նվիրել, թե ոչ, սակայն այդ ժամանակ հեռախոսի մեջ Հայկի ասելով եղել է իր քարտը, որը նա հանել է հեռախոսից և հեռախոսն էլ տվել է իրեն: Մարիան այդ օրը ոսկեղեն չի կրել, ինքը նրա վրա ոսկի զարդ չի նկատել, նա Հայկից չի պահանջել, որ նա վերադարձնի իր ոսկեղենը, այլ միայն խնդրել է վերադարձնի հեռախոսը: Նշում է, որ ավտոմեքենայի մեջ գտնվելու ընթացքում Մարիայի բջջային հեռախոսի վրա զանգ է եկել, Մարիան պատասխանել է հեռախոսազանգին, Հայկն ասել է, որ անջատի հեռախոսը, որից հետո վերցրել է այն և գցել է շիտոկին: Երբ ամենավերջում Մարիան իջել էր մեքենայից, որ տաքսի նստի, Հայկը շիտոկից վերցրել և հեռախոսը տվել է Մարիային և նա տեղում միացրել է այն, և անմիջապես հնչել է հեռախոսազանգը, եղել է Հայկի և Մարիայի մոր վիճաբանությունը, որը Հայկի կողմից հեռախոսը չվերադարձնելու պատճառ հանդիսացավ /հատոր 1 գ.թ.123-130, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Կարեն Պողոսյանը 03.04.2006 թվականին տուժող Մարիա Սաքանյանի հետ առերես հարցաքննությամբ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները /հատոր 1 գ.թ. 72-73, դատական նիստի արձանագրություն/:
8) Դատարանը, հաշվի առնելով վկա Հռիփսիմե Հովհաննիսյանը մահացել է /մահվան վկայականի պատճենը հատոր 3 գ.թ. 71/, ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 342 հոդվածի 1-ին մասով, հրապարակել է նրա կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները:
Գործով վկա Հռիփսիմե Հովհաննիսյանը 16.06.2006 թվականին որպես վկայի ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է քրոջ՝ Էմմայի, մոր՝ Մարինեի հետ միասին: Հայրը՝ Վարդան Հովհաննիսյանը շուրջ 10 տարի է լքել է իրենց և բնակվում է Ուկրաինայի Սամի քաղաքում: Անուսնացած է եղել Լևոն Չաթոյանի հետ, սակայն ընտանեկան անախորժությունների պատճառով ամուսնալուծվել են, երեխաներ չունի, ինքն ու մայրը չեն աշխատում: Գոյատևելու պայմաններ չունենալու պատճառով, քույրը՝ Էմման, ում Մագա են անվանում, զբաղվում է մարմնավաճառությամբ: 2005 թվականի կեսերին Մագան տուն է բերել Մարիա անունով մի աղջկա, վերջինս հայտնել է, որ Երևանում հարազատներ և բնակարան չունի, Կրասնոդարից է, հոր անունը Սերգեյ է, մոր անունը՝ Տանյա, իսկ ինքն էլ ծնվել է 1988 թվականին: Ազգանունը Մարիան իրեն չի հայտնել, ասել է նաև, որ մարմնավաճառ է: Նրան իրենց տանը պահել են հարազատ քրոջ նման, ոչինչ չեն խնայել: Մագան մարմնավաճառությամբ զբաղվելով պահել է նաև Մարիային, իսկ վերջինս իրենց տանը բնակվելով այլևս մարմնավաճառությամբ չի զբաղվել, ամբողջ գիշեր տանից չի բացակայել, սակայն ժամանակ առ ժամանակ հանդիպել է իր ընկերներին, որոնց ինքը չի ճանաչում և նրանց անունները չգիտի: 2005 թվականի հոկտեմբերի 26-ին, երեկոյան, Մարիան գնացել է իր ինչ-որ ընկերոջ հետ հանդիպելու: Կեսգիշերին նա զանգահարել է մոր բջջային հեռախոսին և ասել է, որ իրեն բռնել են, մայրը խոսել է այդ անձանցից մեկի հետ, ով ներկայացել է որպես ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակից և ասել է, որ որոշ հանգամանքներ պարզելուց և ճշտելուց հետո Մարիային բաց կթողնեն, ապա անջատել է հեռախոսը: Ողջ գիշեր Մարիան տուն չի վերադարձել, իսկ նրա բջջային հեռախոսը եղել է անջատված, քանի որ անհանգստացել է Մարիայի համար, անընդհատ զանգահարել է նրան և վերջապես ժամը 05-ի սահմաններում աշխատել է Մարիայի հեռախոսը, սակայն նա իրեն հայտնել է, որ դեռևս իրեն չեն թողնում և իր պահանջով նա հեռախոսը փոխանցել է իրեն պահողներից մեկին, վերջինս ներկայացել է որպես ոստիկանության աշխատակից, <<երկար-բարակ ձևով>> հայտնել է իր պաշտոնը, որն այժմ չի հիշում: Վրդովված լինելով պահանջել է քրոջը բաց թողնել, նա էլ վրդովվել է իր խոսելատոնից և իրենք սկսել են վիճաբանել, արդյունքում ինքը պահանջել է հեռախոսը վերադարձնել Մարիային, որից հետո այդ տղամարդն ասել է, որ եթե այդպես է հեռախոսը չի վերադարձնելու և անձամբ կգան և իրենից կստանան այն, ինքը հարցրել է, թե ուր պետք է գնան, սակայն նա ասել է, որ դա նշանակություն չունի և անջատել է հեռախոսը: Դրանից շուրջ մեկ ժամ անց Մարիան տուն է եկել, նա լացում էր և ասել է, որ հեռախոսն իր ձեռքից վերցրել են, ապա պատմել է, որ իրեն տարած երեք տղամարդկանցից մեկը, ով ներկայացել է որպես ոստիկանության աշխատակից, ատրճանակ է պահել իր վրա և սպանելու սպառնալիքով բռնաբարել է: Չի հիշում, որ Մարիան պատմած լինի, որ իրենից կողոպտել են նաև իր ականջօղերը, սակայն հայտնում է, որ Մարիան իրոք ոսկեղեն ունեցել է՝ մեկ հատ պարանոցի շղթա, մեկ հատ ձեռքի շղթա, երկու հատ մատանի, սակայն չի կարող ասել նրա այդ ոսկեղենը նրանից կողոպտել են, թե ոչ, չգիտի: Այնուհետև Մարիայի տուն գալուց մի քանի ժամ անց մայրը զանգահարել է Մարիայի բջջային հեռախոսահամարին, որը վերցրել էին ոստիկանները: Հեռախոսազանգին պատասխանել է մի տղամարդ, ով ներկայացել է որպես այդ ոստիկանների պետ, ասել է, որ նախատել է ենթականերին Մարիայի հեռախոսը վերցնելու համար և պարտավորվել է ժամը 11-ին զանգահարել և ասել, թե որտեղից պետք է հեռախոսը վերցնեն, սակայն դրանից հետո Մարիայի հեռախոսն անջատվել է և իրենց որևէ մեկը չի զանգահարել: Այդ կապակցությամբ հաջորդ օրը մայրն ու Մարիան գնացել են ՀՀ Ազգային անվտանգության ծառայություն, որտեղ հայտարարություն են տվել կատարվածի մասին: Հետո Մարիան ամուսնացել է Դավիթ անունով մի տղայի հետ, ապա տեղափոխվել է բնակվելու նրա տանը և դրանից հետո գրեթե նրա հետ չեն առնչվում, ինքը Մարիայի վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չունի /հատոր 2 գ.թ.79-81, դատական նիստի արձանագրություն/:
9) Հաղորդում տալու մասին դիմումով, համաձայն որի Մարինե Կառլենի Մուրադյանը 31.10.2005 թվականին ՀՀ ԱԱԾ դիմում-հաղորդում է ներկայացրել այն մասին, որ հոկտեմբերի 27-ին ժամը 1-ին, տաքսի ավտոմեքենայով տուն վերադառնալու ճանապարհին, <<Նիվա>> մակնիշի 62**636 պ/հ ավտոմեքենան կանգնեցրել է դստեր կողմից նստած տաքսին, որից իջած տղամարդը ներկայանալով որպես Կ.Գ.Բ-ի աշխատակից, դստերը՝ 24.09.1988 թվականին ծնված Մարիա Մուրադյանին նստեցրել են իրենց ավտոմեքենան, խոշտանգել, զենքի ուժով բռնաբարել ու վերցրել ձեռքի իրերը /հատոր 1 գթ. 5-6, դատական նիստի արձանագրություն/:
10) Անձին անձնական զննության ենթարկելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ 09.12.2005 թվականին Կարեն Յուրիի Պողոսյանի անձնական զննությամբ հայտնաբերվել է <<Սամսունգ SGH-D410>> մոդելի, 352568004611273 նույնականացման համարի բջջային հեռախոս՝ /091/33-77-14 հեռախոսահամարով, ով հայտարարել է, որ նշված հեռախոսը 29.11.2005 թվականին իրեն տվել է Հայկ Համբարձումյանը /հատոր 1 գ.թ. 31, դատական նիստի արձանագրություն/:
11) Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրություններով, որոնց համաձայն՝ Մարիա Սաքանյանը /Մուրադյանը/ ճանաչել է Կարեն Յուրիի Պողոսյանին ու Էդգար Արթուրի Սարգսյանին, որպես 27.10.2005 թվականին դեպքի ժամանակ ներկա անձանց /հատոր 1 գ.թ. 46, 47, դատական նիստի արձանագրություն/:
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրություններով, որոնց համաձայն՝ Մարիա Սաքանյանը /Մուրադյանը/ ճանաչել է Կարեն Յուրիի Պողոսյանի մոտ հայտնաբերված <<Սամսունգ>> մոդելի բջջային հեռախոսը, իսկ Կարեն Պողոսյանն ու Էդգար Սարգսյանը ճանաչել են Հայկ Համբարձումյանի բնակության վայրից հայտնաբերված ատրճանակի պատյանն ու հայտարարել, որ այդ պատյանը տեսել են Հայկ Համբարձումյանի կողմից կրելուց, ով այն կրել է նաև 27.10.2005 թվականին /հատոր 1 գ.թ. 48, հատոր 2 գ.թ. 48, 49, դատական նիստի արձանագրություն/:
12) Դատաբժիշկ-փորձագետի թիվ 1717 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Մ.Մուրադյանի /Սաքանյանի/ ստացած մարմնական վնասվածքները՝ աջ և ձախ ծնկային հոդերի շրջանների ներսային մակերեսների, ձախ կրծքագեղձի ստորին-վերին քառակուսիների շրջանների արյունազեղումների, աջ սրունքի վերին երրորդականի առաջային մակերեսի նախկին քերծվածքի և սալջարդ վերքի, ներկայիս սպիի և ապապիգմենտավորված տեղամասի և ձախ նախաբազկի առաջային մակերեսի նախկին կտրված վերքի, ներկայիս սպիի ձևով, հասցվել են՝ արյունազեղումները, սալջարդ վերքերը, քերծվածքները բութ առարկաներով, կտրված վերքը՝ սուր կտրող գործիքով, հնարավոր են որոշման մեջ նշված և պատճառվել է առողջության թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի 21 օրից: Մ.Մուրադյանի կուսաթաղանթի անատոմիական ամբողջականությունը խախտված է, խախտումը հին է, որոշել խախտման վաղեմությունը հնարավոր չէ /հատոր 1 գ.թ. 59-63, դատական նիստի արձանագրություն/:
13) Բջջային հեռախոսը և զենքի պատյանն իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումներով ու իրեղեն ապացույցներով /հատոր 1 գ.թ. 49, 66, հատոր 2 գ.թ. 50, 109-110, դատական նիստի արձանագրություն/:
14) Լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրություններով, որոնց համաձայն՝ Հակոբ Ալբիկի Գրիգորյանը ճանաչել է Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի լուսանկարը որպես 27.10.2005 թվականին <<30-ամյակի խաչմերուկ>> կոչվող վայրում իր ավտոմեքենան կանգնեցրած և Մարիա Սաքանյանին /Մուրադյանին/ իր ավտոմեքենան նստեցրած անձնավորության, իսկ Մարիա Սաքանյանը /Մարիա Վարդանի Մուրադյան/ ճանաչել է Հայկ Համբարձումյանին, որպես 2005 թվականի հոկտեմբերի 26-ի լույս 27-ի գիշերն իրեն բռնաբարողի ու կողոպտողի /հատոր 1 գ.թ. 94, 100, դատական նիստի արձանագրություն/:
15) Խուզարկություն /առգրավում/ կատարելու մասին արձանագրությամբ, որի համաձայն՝ 16.05.2006 թվականին Հայկ Համբարձումյանի բնակության՝ Երևան քաղաքի Հ.Էմինի 2/1շենքի 1-ին բնակարանում կատարված խուզարկությամբ հյուրասենյակի բազմոցի միջից հայտնաբերվել և առգրավվել է սև կաշվենման ատրճանակի պատյան /հատոր 1 գ.թ. 133-134, դատական նիստի արձանագրություն/:
16) Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությամբ, որի համաձայն՝ Կարեն Պողոսյանն ու Էդգար Սարգսյանը 29.06.2006 թվականին մատնացույց են արել Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի 24/3շենքի բակը և հայտարարել, որ նշված վայրում է 27.10.2005 թվականին ժամը 05-ի սահմաններում, Հայկ Համբարձումյանը <<Նիվա>> մակնիշի 01ԼԼ348 պ/հ ավտոմեքենայի մեջ սեռական հարաբերություն ունեցել Մարիա Մուրադյանի /Սաքանյանի/ հետ: Այնուհետև մատնացույց են արել նշված շենքից մոտ 100 մետր հեռավորության վրա՝ Կոմիտասի պողոտայի և Փափազյան փողոցի հատման հատվածում գտնվող տաքսիների կանգառը և հայտարարել, որ նշված վայրում է Հ.Համբարձումյանը Մարիա Մուրադյանի /Սաքանյանի/ ձեռքից վերցրել նրա բջջային հեռախոսն ու ասել, որ հաջորդ օրն այն կվերադարձնի ծնողի հետ անձը հաստատող փաստաթղթով ոստիկանության բաժին ներկայանալու դեպքում և նրան թողնելով այնտեղ, նույն ավտոմեքենայով հեռացել են /հատոր 2 գ.թ. 46-47, դատական նիստի արձանագրություն/:
17) Մարիա Սաքանյանի, Մարինե Մուրադյանի, Հայկ Համբարձումյանի, Կարեն Պողոսյանի և Հակոբ Գրիգորյանի կողմից օգտագործվող հեռախոսահամարների վերծանումներով /հատոր 1 գ.թ. 139-151, 156-241, հատոր 2 գ.թ. 1-45, դատական նիստի արձանագրություն/:
18) 13.06.2006 թվականին տրամադրված ապրանքագետ-փորձագետի Հմ՝ 16880610 եզրակացությամբ, ըստ որի՝ փորձաքննությանը տրամադրված <<Սամսունգ>> տեսակի բջջային հեռախոսի շուկայական արժեքը 2006 թվականի /հավանաբար՝ 2005 թվականի/ հոկտեմբերի 27-ի դրությամբ գնահատվում է 60.000 /վաթսուն հազար/ ՀՀ դրամ /հատոր 2, գ.թ. 70-71, դատական նիստի արձանագրություն/:(...)>>:
4. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2019 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵԱՔԴ/0099/01/17 դատավճռի <<Դատարանի իրավական վերլուծությունները>> վերտառությամբ բաժնում նշել է. <<(...) Դատարանը վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ ապացուցված է համարում, որ ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանը կատարել է արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 131 հոդվածի 1-ին մասի, 138 հոդվածի 1-ին մասի, 178 հոդվածի 1-ին մասի, 317 հոդվածի հատկանիշներին, այն է՝ պաշտոնատար անձի կոչումը և իշխանությունն ինքնակամ յուրացնելու միջոցով խաբեությամբ առևանգել է անձին, նրա նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով բռնաբարել վերջինիս և խարդախությամբ հափշտակել վերջինիս պատկանող գույքը:
Վերլուծելով ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի ցուցմունքը, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի ցուցմունքը իրականությանը չի համապատասխանում, արժանահավատ չէ, քրեական պատասխանատվությունից և սպասվող պատժից խուսափելու, ինչպես նաև քրեական գործով պարզված փաստական հանգամանքները խեղաթյուրելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոնշյալ ապացույցներով:
Անդրադառնալով պաշտպանի կողմից բերված այն դատողություններին, որ վկա Կարեն Պողոսյանը դատարանում չի հարցաքննվել, և պաշտպանության կողմը զրկված է եղել նրան հակընդդեմ հարցման ենթարկելու իրավունքից, ուստի նրա նախաքննական ցուցմունքներն անթույլատրելի ապացույցներ են և չեն կարող դրվել դատավճռի հիմքում, ապա հարկ է ընդգծել, որ վկա Կարեն Պողոսյանի, նաև մահացած վկա Հռիփսիմե Հովհաննիսյանի ցուցմունքները՝ որպես ապացույցներ, միակը և վճռորոշը չեն՝ ամբաստանյալի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում, ուստի դրանք մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելու դեպքում դատարանը թույլ չի տա <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի և ՀՀ Սահմանադրության 67 հոդվածի խախտում և այն չի կարող հանգեցնել ամբաստանյալի` արդար դատաքննության և մեղադրանքից պաշտպանվելու իրավունքի չեզոքացմանը: Դատարանի հիշյալ դիրքորոշումն ուղիղ համեմատական է նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Հ.Սահակյանի գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշման հետ առ այն, որ հակընդդեմ հարցման (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքով չապահովված ապացույցը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելը քրեադատավարական օրենքի էական խախտում չի կազմի, եթե այդ ապացույցը վճռական կշիռ չունի անձի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում /ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 20.10.2011 թվականի թիվ ԼԴ/0212/01/10 որոշում/, հետևաբար դատարանը գտնում է, որ վկաներ Կարեն Պողոսյանի և Հռիփսիմե Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքներն արժանահավատ են, հավաստի, դրանց ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում, ուստի դրանք պետք է դնել դատավճռի հիմքում, արձանագրելով, որ Կարեն Պողոսյանի և Հռիփսիմե Հովհաննիսյանի ցուցմունքները՝ որպես ապացույց, միակը և վճռորոշը չեն՝ ամբաստանյալի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում:
Անդրադառնալով պաշտպանի միջնորդությանը՝ վկա Հակոբ Գրիգորյանի մասնակցությամբ լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 18.04.2006 թվականի արձանագրությունը և վկա Հակոբ Գրիգորյանի ցուցմունքները անթույլատրելի ապացույցներ ճանաչելու վերաբերյալ, այն հիմնավորելով Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵՔՐԴ/0295/01/08 քրեական գործով արտահայտած դիրքորոշմամբ, այն է. <<Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Ա.Սարգսյանին վկաներ Ա.Ասրյանի և Տ.Խաչատրյանի ճանաչմանը ներկայացնելու երկու արձանագրությունները որպես անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու պարագայում ճանաչման ներկայացնելուց հետո այդ նույն վկաների տված ցուցմունքները չէին կարող որպես ապացույց օգտագործվել և դրվել Ա.Սարգսյանի մեղադրանքի հիմքում: Այդ ապացույցները թույլատրելի չեն, քանի որ դրանց բովանդակությունն ամբողջությամբ հիմնված է եղել անթույլատրելի ճանաչված քննչական գործողության տվյալների վրա, իսկ օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցների օգտագործման սահմանադրական արգելքը վերաբերում է նաև դրանցից բխող ապացույցներին>>, դատարանը գտնում է, որ միջնորդությունը ենթակա է բավարարման մասնակի՝ վկա Հակոբ Գրիգորյանի մասնակցությամբ լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 18.04.2006 թվականի արձանագրությունը անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու մասով, հետևյալ պատճառաբանություններով.
(...)
Դատարանն անդրադառնալով գործում առկա 18.04.2006 թվականի և 25.04.2006 թվականի <<Լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ>> քննչական գործողություններին, արձանագրում է, որ Հայկ Համբարձումյանի լուսանկարը ներկայացվել է ճանաչման` փոխկապով, այն դեպքում երբ երեք անձանց լուսանկարները ներկայացվել են առանց փոխկապների: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 221 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն ճանաչման ենթակա անձը ներկայացվում է ճանաչողին նույն սեռի և արտաքինով ու հագուստով ճանաչվողին հնարավորին չափ նման առնվազն երեք այլ անձանց հետ: Հետևաբար ճանաչման ենթակա անձի լուսանկարը փոխկապով ճանաչման ներկայացնելը հակասում է վերոհիշյալ նորմի պահանջին և հանդիսանում է քննչական գործողության կատարման կարգի էական խախտում: Դատարանը փաստում է, որ անձին ճանաչման ներկայացնելու` վերոհիշյալ քննչական գործողությունների ընթացքում թույլ են տրվել դրանց կատարման կարգի էական խախտում, հետևաբար ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 105, 106, 127 հոդվածների պահանջների պահպանմամբ, դատարանը որոշում է հաստատել մեղադրյալ Հայկ Համբարձումյանին տուժող Մարիա Սաքանյանին և վկա Հակոբ Գրիգորյանին 18.04.2006 թվականի և 25.04.2006 թվականի <<Լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ>> նախաքննության մարմնի երկու արձանագրությունների` որպես ապացույց օգտագործելու անթույլատրելիությունը /հատոր 1 գ.թ. 94, 100/ և դրանք չդնել ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքների հիմքում:
Դատարանը նաև արձանագրում է, որ մեղադրյալ Հայկ Համբարձումյանին տուժող Մարիա Սաքանյանի և վկա Հակոբ Գրիգորյանի ճանաչմանը ներկայացնելու երկու արձանագրությունները որպես անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու պարագայում ճանաչման ներկայացնելուց հետո տուժողի և վկայի տված ցուցմունքները անթույլատրելի ապացույցներ ճանաչելու հիմքեր չկան, դրանք թույլատրելի են, քանի որ դրանց բովանդակությունն հիմնված չի եղել անթույլատրելի ճանաչված քննչական գործողության տվյալների վրա, այլ նրանց կողմից դեպքի վերաբերյալ տրվել են նույնաբովանդակ ցուցմունքներ, ինչպես <<Լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ>> քննչական գործողություններից առաջ, այնպես էլ հետո, հետևաբար, դատարանն արձանագրում է, որ տուժող Մարիա Սաքանյանի և վկա Հակոբ Գրիգորյանի ցուցմունքներն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու հիմքերը բացակայում են, ուստի դատարանը հիշյալ ապացույցները գնահատում է որպես թույլատրելի և արժանահավատ ապացույցներ: Ավելին՝ դատարանն անհրաժեշտ է համարում փաստել նաև, որ պաշտպանի փաստարկները վկա Հակոբ Գրիգորյանի ցուցմունքներն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու վերաբերյալ, չեն բխում նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից 16.09.2009 թվականին Արմեն Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ԵՔՐԴ/0295/01/08 քրեական գործով արտահայտված իրավական դիրքորոշումից, քանի որ վկա Հակոբ Գրիգորյանի ցուցմունքների բովանդակությունը հիմնված չէ անթույլատրելի ճանաչված քննչական գործողության տվյալների վրա, այլ ինչպես արդեն փաստվել է նրա կողմից տրվել են նույնաբովանդակ ցուցմունքներ և անթույլատրելի ճանաչված քննչական գործողությունից առաջ, և անթույլատրելի ճանաչված քննչական գործողությունից հետո:
Այսպիսով, շարադրված փաստերը գնահատելով վերևում մեջբերված իրավական վերլուծությունների ու դատողությունների համատեքստում՝ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար է հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանը 2005 թվականի հոկտեմբերի 26-ին ժամը 23:30-ի սահմաններում, իր ծանոթներ՝ Էդգար Սարգսյանի և Կարեն Պողոսյանի հետ, վերջինիս պատկանող և նրա կողմից վարվող <<ՎԱԶ 2121>> մակնիշի 01ԼԼ348 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով, Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցով երթևեկելու ժամանակ, տաքսի ավտոմեքենա նստելու պահին նկատելով Մարիա Սաքանյանին, մտածելով, որ նա մարմնավաճառ է, Կարեն Պողոսյանին պահանջել է ավտոմեքենան վարել Մարիա Սաքանյանի նստած տաքսի ավտոմեքենայի հետևից: Կարեն Պողոսյանը կատարել է Հայկ Համբարձումյանի պահանջը և Ծ.Իսակովի պողոտայի և Էջմիածնի հին խճուղու հատման հատվածում կրկին Հայկ Համբարձումյանի պահանջով կանգնեցրել է տաքսի ավտոմեքենան, որից հետո վերջինս իջել է ավտոմեքենայից, ինքնակամ յուրացնելով իրավապահ մարմնի աշխատակցի կոչումը և իշխանությունը՝ ներկայանալով ՀՀ Ոստիկանության 4-րդ վարչության աշխատակից, խաբեությամբ՝ պատճառաբանելով, որ Մարիա Սաքանյանի հետ որոշ պարզաբանումներ կատարելու նպատակով նաև պետք է ուղեկցի ոստիկանություն, պահանջել է վերջինիս իջնել տաքսի ավտոմեքենայից և նստել իրենց ավտոմեքենան, որը վերջինս կատարել է: Այդ եղանակով Մարիա Սաքանյանին բացահայտ առևանգելով Հայկ Համբարձումյանը նրան փոխադրել է Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի 24/3 շենքի բակ, որտեղ Կարեն Պողոսյանին և Էդգար Սարգսյանին պահանջել է իջնել ավտոմեքենայից ու Մարիա Սաքանյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելու՝ իր մոտ եղած ատրճանակով նրան սպանելու սպառնալիքով ավտոմեքենայի սրահում, վերջինիս կամքին հակառակ սեռական հարաբերություն է ունեցել Մարիա Սաքանյանի հետ: Այնուհետև, Հայկ Համբարձումյանը Կարեն Պողոսյանի և Էդգար Սարգսյանի հետ, նույն ավտոմեքենայով Մարիա Սաքանյանին տուն ճանապարհելու պատճառաբանությամբ նրան փոխադրել են Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի և Փափազյան փողոցի խաչմերուկում գտնվող կանգառ, որտեղ Հայկ Համբարձումյանը խաբեությամբ՝ խոստանալով, որ հաջորդ օրը ծնողի կողմից անձը հաստատող փաստաթուղթ ներկայացնելու դեպքում ոստիկանությունում կվերադարձնի, հափշտակել է Մարիա Սաքանյանին պատկանող՝ 60.000 դրամ արժողությամբ մեկ հատ <<Սամսունգ>> մոդելի բջջային հեռախոսը՝ դրա մեջ եղած 7000 դրամ արժողությամբ <<ՎԻՎԱ-ՍԵԼ>>-ի կանխավճարային <<ԱԼՈ>> և 7.800 դրամ արժողությամբ <<ԱՐՄԵՆ-ՏԵԼ>>-ի կանխավճարային <<ԻԶԻ>> քարտերի հետ, վերջինիս պատճառելով զգալի չափերի, ընդհանուրը՝ 74.800 դրամի գույքային վնաս, այսինքն` կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 131 հոդվածի 1-ին մասով, 138 հոդվածի 1-ին մասով, 178 հոդվածի 1-ին մասով, 317 հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներին, հետևաբար քրեական գործով արդարացման դատավճիռ կայացնելու հիմքեր չկան, և այդ մասին պաշտպանի միջնորդությունը ենթակա է մերժման:
Ամբաստանյալ Հայկ Համբարձումյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցի քննարկումը.
Պատիժ նշանակելը քրեական գործով արդարադատության իրականացման վճռական պահն է, որը պետք է դառնա կատարված հանցագործության հասարակական վտանգավորության լիարժեք չափանիշ, պատժի ենթարկվող անձին ուղղելու ամենակարճ ճանապարհ, ինչպես ամբաստանյալի, այնպես էլ այլ անձանց կողմից նոր հանցագործությունները կանխելու գործուն միջոց:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հայկ Համբարձումյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 131 հոդվածի 1-ին մասով, 178 հոդվածի 1-ին մասով, 317 հոդվածով պետք է ազատել քրեական պատասխանատվությունից՝ քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
(...)
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 1-ին մասով, 317 հոդվածի 1-ին մասով նկարագրված արարքները դիտավորյալ հանցագործություններ են, որոնց համար առավելագույն պատիժ է նախատեսված ազատազրկում երկու տարի ժամկետով, հետևաբար դրանք համարվում են ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ: ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 131 հոդվածի 1-ին մասով նկարագրված արարքը դիտավորյալ հանցագործություն է, որի համար առավելագույն պատիժ է նախատեսված ազատազրկում հինգ տարի ժամկետով, հետևաբար այն համարվում է միջին ծանրության հանցանք,
հետևաբար ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 75 հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ վերոնշյալ արարքները կատարած անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է տասը տարի և այդ ընթացքում վերջինս քրեական օրենսգրքով նախատեսված որևէ այլ արարք չի կատարել, այսինքն` վաղեմության ժամկետի ընթացքը չի ընդհատվել, իսկ եթե վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, այդ դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվարկն սկսվում է նոր հանցանքի ավարտված համարելու պահից: Միևնույն ժամանակ քրեադատավարական օրենքը վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու պարտադիր նախապայման է դիտում մեղադրյալի համաձայնությունը, որի բացակայությունը ենթադրում է վարույթի շարունակում ընդհանուր կարգով և քանի որ տվյալ դեպքում ամբաստանյալի համաձայնությունն առկա չէր, հետևաբար վարույթը շարունակվել է ընդհանուր կարգով:
Վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները սույն գործի փաստերի նկատմամբ կիրառելով՝ դատարանն արձանագրում է՝ դատաքննությամբ հաստատվեց, որ ամբաստանյալ Հայկ Համբարձումյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 131 հոդվածի 1-ին մասով, 138 հոդվածի 1-ին մասով, 178 հոդվածի 1-ին մասով, 317 հոդվածով նախատեսված հանցագործություններին: Սույն քրեական գործով դատաքննությամբ հաստատվեց, որ ամբաստանյալ Հայկ Համբարձումյանը կատարել է ծանր, միջին, ոչ մեծ ծանրության հանցավոր արարքներ՝ նախատեսված ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 138 հոդվածի 1-ին մասով, 131 հոդվածի 1-ին մասով, 178 հոդվածի 1-ին մասով, 317 հոդվածով, հանցանքները կատարվել են 2005 թվականի հոկտեմբերի 26-ին: ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրի համաձայն՝ Հայկ Համբարձումյանի վերաբերյալ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնում սույն քրեական գործից հետո այլ քրեական գործով տեղեկատվություն առկա չէ, այսինքն` վաղեմության ժամկետի ընթացքը չի ընդհատվել 26.10.2005 թվականի արարքներից հետո, իսկ հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է տասներեք տարուց ավելի ժամանակ, հետևաբար, վաղեմության ժամկետը օրենքով սահմանված կարգով հաշվարկելով հանցանքների ավարտման պահից, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 131 հոդվածի 1-ին մասով, 178 հոդվածի 1-ին մասով, 317 հոդվածով՝ ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործությունների համար, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 75 հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետն ավարտվել է դեռևս 2015 թվականի հոկտեմբերի 26-ին: Նկատի ունենալով, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 131 հոդվածի 1-ին մասով, 178 հոդվածի 1-ին մասով, 317 հոդվածով հանցավոր արարքների համար քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետն անցել է, հետևաբար դատարանը գտնում է, որ ամբաuտանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանին պետք է մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 131 հոդվածի 1-ին մասով, 138 հոդվածի 1-ին մասով, 178 հոդվածի 1-ին մասով, 317 հոդվածով և ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 131 հոդվածի 1-ին մասով, 178 հոդվածի 1-ին մասով, 317 հոդվածով ազատել քրեական պատասխանատվությունից՝ վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով, իսկ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 138 հոդվածի 1-ին մասով ամբաuտանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանը պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության և պատիժ կրի:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, շարժառիթը, հետևանքը, հանցագործության տարածվածությունը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, նկատի ունենալով այն, որ քրեական պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին): Այսինքն` պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը:
(...)
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատժը ծանրացնող հանգամանք է համարում հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը:
(...)
Դատարանը միաժամանակ հավաստում է, որ նշանակվող պատժի արդարացիության հարցը լուծելիս դատարանը ճիշտ է գնահատել գործի բոլոր հանգամանքները, ամբաստանյալի անձը բնութագրող բոլոր տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է տվյալ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Ընդ որում, պատիժ նշանակելիս դատարանն ուղեցույց է ընդունում նաև քրեական օրենքի դրույթն այն մասին, որ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները /ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի 3-րդ մաս/:
Միաժամանակ նշված հանգամանքների ամբողջությունը դատարանին հիմք է տալիս կիրառելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138 հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի ոչ խիստ տարբերակը՝ չափի իմաստով: Այդպիսի եզրակացության դատարանը գալիս է հաշվի առնելով արարքի բոլոր փաստական ու քրեաիրավական բնութագրերը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները:
Դատարանն անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցին, գտնում է, որ ամբաստանյալը պետք է կրի ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը, քանի որ միայն այդ դեպքում է հնարավոր հասնել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ դատարանի կողմից որոշած պատժաչափը և դրա կրման անհրաժեշտությունը համապատասխանում են ՀՀ Սահմանադրության 71 և 78 հոդվածներով ամրագրված քրեական պատժի և պետական հարկադրանքի <<Համաչափության սկզբունքին>>: Այսինքն՝ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատիժը և դրա արդյունքում սահմանափակվող ամբաստանյալի իրավունքներն ու ազատությունները համաչափ են, պատիժը խիստ չէ և ավել սահմանափակումներ չի պարունակում, ավելին՝ դատարանի կարծիքով՝ միայն այդ կերպ է հնարավոր հասնել ինչպես Սահմանադրությամբ ամրագրված նպատակներին, այնպես էլ ՀՀ Քրեական օրենսգրքով ամրագրված պատժի նպատակներին:
Ամբաստանյալ Հայկ Համբարձումյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Գործով քաղաքացիական հայցի պահանջ չկա:
Գործով գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշում չի կայացվել։
Քննության առնելով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցը, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված <<Սամսունգ>> տեսակի բջջային հեռախոսը, որն ի պահ է հանձնվել տուժող Մարիա Սաքանյանին՝ պետք է թողնել նրա տնօրինությանը, իսկ իրեղեն ապացույց ճանաչված սև գույնի կաշվից ատրճանակի պատյանը՝ պետք է ոչնչացնել:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:(…)>>:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
5. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Իր վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի պաշտպան Հայկ Հակոբյանը մասնավորապես նշել է. <<(…) [Դ]ատարանի նման հետևությունները անհիմն են և ոչ պատճառաբանված, ուստի դատական ակտը ենթակա է բեկանման ամբողջությամբ:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը սույն քրեական գործով թույլ է տվել դատական սխալ՝ դատավարական իրավունքի խախտումներ, որոնք իրենց բնույթով էական են, քանի որ ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի համաձայն՝ հիմք է ստորադաս դատարանի դատական ակտը բեկանելու համար։
Քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ են դատական քննության ժամանակ սույն օրենսգրքի սկզբունքների և այլ ընդհանուր դրույթների խախտումները որոնք գործին մասնակցող անձանց՝ օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը ազդել են կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա։ Վերաքննիչ քրեական դատարանին հայտնում եմ, որ ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ ընդհանուր իրավասության դատարանը խախտելով կողմերի մրցակցության և բոլորը հավասար են օրենքի և դատարանի առաջ սկզբունքը, սույն գործով առավելությունը տվել են տուժողի և գործի ելքով շահագռգռված գործով վկաների մեղադրական ցուցմունքներին։
Ավելին` ընդհանուր իրավասության դատարանը իր դատական ակտը կառուցել է բացառությամբ նախաքննական մարմնի կողմից հաստատված համարված փաստական հանգամանքներով, իսկ դատաքննությամբ ձեռք բերված, ինչպես նան հետազոտված որոշ ապացույցներ դուրս են մնացել դատարանի ուշադրությունից։
Դատարանը ոչ միայն չի ընդունել պաշտպանական կողմի փաստարկները, այլ նաև չի ցանկացել սույն գործով իրականացնել արդարադատություն։
Ընդհանուր իրավասության դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի հետևյալ խախտումները.
Դատաքննության ընթացքում դատարանի կողմից չեն պահպանվել գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբեկտիվ հետազոտելու սկզբունքները և ի խախտումն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի պահանջների դատարանը խորամուխ չի եղել պարզել դեպքի իրական հանգամանքները։
Մինչդեռ քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել օրենքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները՝ գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Դատարանը չի ապահովել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածով սահմանված քրեական դատավարույպան օրենսդրության խնդիրները, դատարանը չի պահպանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածով սահմանված օրինականության սկզբունքը, դատարանը խախտել է նան ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածով սահմանված մրցակցությունը քրեական դատավարության ընթացքում սկզբունքը, դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածով սահմանված հավասարությունը օրենքի և դատարանի առջև սկզբունքը, դատարանը անտեսել է անձի իրավունքները ազատությունները և արժանապատվությունը հարգելը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի պահանջները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի ուժով քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար կրում է օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները ձեռնարկելու պարաավոևություն։
Դատարանը Հայկ Համբարձումյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, և 317-րդ հոդվածներով, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերջինիս դաաապարտելով 3 տարի ժամկետով ազատազրկման, ինչպես նաև նրա նկատմամբ կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 4-րդ մասը՝ թույլ է տվել նյութական իրավունքի կոպիտ խախտումներ։
Պաշտպանական կողմի գնահատմամբ քննարկվող պարագայում, սույն գործով ձեռք բերված փաստական տվյալները ինչպես առանձին վերցրած, այնպես էլ իրենց համակցությամբ, բավարար չեն հիմնավոր հետևության հանգելու այն մասին, որ ամբաստանյալը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 317 հոդվածով հանցավոր արարք։
Ընդհանուր իրավասության դատարանը՝ սույն գործով արդարադատություն իրականացնելու համար նախ և առաջ պետք է առաջնորդվեր ամբաստանյալի անմեղության կանխավարկածով, ինչը տեղի չի ունեցել։
Դատարանը՝ սույն գործով ամբաստանյալի դեմ, ինչպես տուժողի, այնպես էլ գործի ելքով շահագռգռված վկաների կողմից տրված ցուցմունքների արժանահավատության հարցը չի քնարկել և գնահատել ամբաստանյալի անմեղության կանխավարկածի համատեքստում։
Դատարանը գործով ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներին ցուցաբերել է խտրական մոտեցում։
Դատաքննությամբ հետազոտված որոշ ապացույցներ չեն գնահատվել ապացույցների համակցության մեջ, ինչպես նաև որոշ հետազոտված փաստեր դուրս են մնացել դատական ակտի հիմնավորումների և պատճառաբանությունների բաժնից։
Դատարանը՝ մասնավորապես չի անդրադարձել և չի գնահատել այն հետազոտված ապացույցները, որոնք ամբաստանյալի մեղքը արդարացնող կամ հերքող փաստեր են։
Դատարանը պետք է երբևիցե անդրադառնար տուժողի կողմից ի սկզբանե սուտ փաստեր ներկայացնելու, սուտ մատնություն կատարելու, ինչպես նաև վերջինիս կողմից սուտ ցուցմունքներ տալու հակումներին։ Մասնավորապես այն հանգամանքներին,
1. որ իբրև դեպքի օրը տուժողը եղել անչափահաս,
2. տուժողի ազգանունը Մուրադյան է,
3. բացի բջջային հեռախոսից տուժողից կողոպտել են նաև ոսկյա իրեր,
4. տուժողի մարմնական վնասվածքների առաջացման հիմքերին առաջացման մեխանիզմին, տուժողի վարքագծին:
Մինչդեռ նշված փաստերը հերքվել են դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներով.
Ավելին՝ դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում տուժող Մարիա Սաքանյանը դատաբժիշկ փորձագետի մասնագիտական հարցերին ի պատասխան հայտնել է, որ ոտքերի վրա առկա կապտուկները առաջացրել է ինքն իրեն՝ պարանի միջոցով։
Սակայն այս հետազոտված ապացույցները դուրս են մնացել դատարանի ուշադրությունից, դրանց չի տրվել իրավական գնահատական։
Այդ ապացույցները չեն գնահատվել ապացույցների համակցության մեջ։
Ավելին դատաքննությամբ հետազոտված նշված փաստերը դուրս են մնացել դատական ակտի վերլուծություններից։
Քննությամբ պարզվել է, որ ինչպես տուժողի, այնպես էլ նրան որպես <<մայր>> հանդիսացած, գործով վկա Մարինե Մուրադյանի համար ԱԱԾ դիմում ներկայացնելը պայմանավորված է եղել Մարիա Սաքանյանի մոտ եղած հեռախոսը հայտնաբերելու հանգամանքով։
Ինչպես տուժողը, այնպես էլ վկա Մարինե Մուրադյանը իրենց թե նախաքննական և թե դատաքննական ցուցմունքներով հայտնել են, որ դեպքից հետո տևական ժամանակ սպասել են հեռախոսազանգի, որպեսզի ոմն անձը կամ անձինք վերադարձնեին Մարիա Սաքանյանի մոտ եղած հեռախոսը, և նոր ստիպված դիմել են ԱԱԾ:
Նշված փաստական տվյալները հաստատում են այն իրականությունը, որ սույն քրեական գործով, դեպքի հետ կապված տուժողի կողմից ԱԱԾ հաղորդում տալու իրական և առաջնային նպատակը եղել է տուժող Մարիա Սաքանյանին պատկանող հեռախոսը հայտնաբերելը, այլ ոչ թե ենթադրաբար առևանգված և բռնաբարված լինելու հանգամանքը։
Տուժողը դատարանում պնդեց, որ ամբաստանյալի նկատմամբ բողոք չունի և զարմացավ թե ինչու են այս մարդուն կանգնեցրել դատարանի առջև։
Տուժողը նշեց, որ արդեն երկար տարիներ է անցել և ինքը մոռացել է կատարվածի մասին, լսենք վկայի դատաքննական ցուցմունքը։
Դատարանը մասնավորապես անհասկանալիորեն անտեսել է այն հետազոտված ապացույցները, որ դեպքին ականատես վկաներ Կարեն Պողոսյանը և Էդգար Սարգսյանը իրենց ցուցմունքներով հայտնել են, որ ամբաստանյալ Հայկ Համբարձումյանը դեպքի օրը տուժող Մարիա Սաքանյանի կամքին հակառակ, բռնություն գործադրելով նրա հետ սեռական հարաբերություն չի ունեցել, մանրամասն տես նշված վկաների ցուցմունքները:
Թեպետ ինչ վերաբերում է նշված վկաների նաև մեղադրական ցուցմունքներին, այդ թվում նաև այլ վկաների ցուցմունքներին, ապա դրանք չեն պարունակում ուղղակի մեղադրական տվյալներ ամբաստանյալ Հայկ Համբարձումյանին հանցանքի կատարման մեջ մերկացնելու առնչությամբ։
Դատարանը նշել է, որ մեջբերում. վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ ապացուցվաց է համարել, որ ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանը կատարել է արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 317-րդ հողվածի հատկանիշներին, այն է պաշտոնատար անձի կոչումը և իշխանությունն ինքնակամ յուրացնելու միջոցով խաբեությամբ առևանգել է անձին, նրա նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպաոնալիքով բռնաբարել վերջինիս և խարդախությամբ հափշտակել վերջինիս պատկանող գույքը:
Դատարանի նման հետևությունները հիմնավորված և պատճառաբանված չեն օրենքով սահմանված կարգով:
Դատարանը՝ մասնավորապես խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի պահանջները և կայացրել է անօրինական դատավճիռ։
Դատական ակտը՝ ապացույցների և պատիժ նշանակելու մասով պատճառաբանված չէ ընդհանուր իրավասության դատարանը՝ սույն քրեական գործով ամբաստանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 317-րդ հոդվածի հատկանիշներով մեղավոր ճանաչելով, և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելով, առանձին առանձին չի անդրադարձել կոնկրետ իրավանորմերով կիրառված՝ ամբաստանյալի մեղավորության, ինչպես նաև նրա նկատմամբ պատիժ նշանակելու հիմքերին և փաստարկներին։ Դատարանը արձանագրել է, որ մեջբերում.
Վերլուծելով ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի ցուցմունքը, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննության ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ՝ դրանց բազմակողմանի լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի ցուցմունքը իրականությանը չի համապատասխանում, արժանահավատ չէ քրեական պատասխանատվությունից և սպասվող պատժից խուսափելու, ինչպես նաև քրեական գործով պարզված փաստական հանգամանքները խեղաթյուրելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոնշյալ ապացույցներով։ Դատարանի նման հետևությունները ամբաստանյալի ցուցմունքների արժանահավատության մասով ենթադրություններ են, քանի, որ օրենքով սահմանված կարգով հիմնավորված և պատճառաբանված չեն։
Ավելին, դատարանը միայն վերացական նշել է մեջբերում.
Ամբաստանյալի ցուցմունքները հերքվում են վերոնշյալ ապացույցներով, սակայն չի պատճառաբանել թե, կոնկրետ որ ապացույցներով և հիմնավորումներով։
Դատարանը՝ սույն քրեական գործով լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ արձանագրությունները, ինչպես նաև հակնդդեմ հարցման իրավունքով չապահովված վկաների ցուցմունքները անթույլատրելի ապացույցներ ճանաչելու վերաբերյալ պաշտպանական կողմի միջնորդությունները քննարկելիս թույլ է տվել քրեադատավարական իրավունքի խախտումներ։
Դատարանի հետևությունները հակասում են ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԼԴ/0212/01/10 որոշման և ԵՔՐԴ/0295/01/08 քրեական գործով արտահայտած դիրքորոշմանը:
(…)
Ընդհանուր իրավասության դատարանը խախտելով կողմերի մրցակցության և բոլորը հավասար են օրենքի և դատարանի առաջ սկզբունքը, առավելությունը տվել է սույն քրեական գործով մեղադրանքի կողմին և մեղադրական եզրակացությանը։
Դատարանը նաև առավել նշանակություն է տվել տուժողի իրարամերժ, հակասական և ոչ արժանահավատ ցուցմունքներին, անտեսելով գործով հետազոտված այլ ապացույցներ։
Ավելին, դատարանը ոչ միայն չի ընդունել պաշտպանական կողմի փաստարկները, այլ նաև չի ձեռնարկել անհրաժեշտ միջոցներ քրեական գործով ճշմարտությունը բացահայտելու համար։
Պաշտպանական կողմի գնահատմամբ քննարկվող պարագայում, սույն գործով ձեռք բերված փաստական տվյալները ինչպես առանձին վերցված, այնպես էլ իրենց համակցությամբ, բավարար չեն հիմնավոր հետևության հանգելու այն մասին, որ ամբաստանյալը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 317 հոդվածով հանցավոր արարք։
Ընդհանուր իրավասության դատարանը՝ սույն գործով արդարադատության իրականացնելու համար նախ և առաջ պետք է առաջնորդվեր ամբաստանյալի անմեղության կանխավարկածով, ինչը տեղի չի ունեցել։
Դատարանը՝ սույն գործով ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները չի քնարկել և գնահատել ամբաստանյալի անմեղության կանխավարկածի համատեքստում։ Դատարանը գործով ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներին ցուցաբերել է խտրական մոտեցում։
Դատաքննությամբ հետազոտված որոշ ապացույցներ չեն գնահատվել ապացույցների համակցության մեջ, ինչպես նաև որոշ հետազոտված փաստեր դուրս են մնացել դատական ակտի հիմնավորումների և պատճառաբանությունների բաժնից։
Դատարանը չի անդրադարձել և չի գնահատել այն հետազոտված ապացույցները, որոնք ամբաստանյալի մեղքը արդարացնող կամ հերքող փաստեր են։
Դատարանը չի անդրադարձել հետևյալ փաստական հանգամանքներին թե առավել որ հանգամանքն է պատճառ հանդիսացել տուժողի մայր ձևացած, սույն գործով վկա Մարինե Մուրադյանի կողմից դեպքից մոտ մեկ շաբաթ անց նոր ՀՀ ԱԱԾ դիմում-հաղորդում ներկայացնելու իրական նպատակը։
Դատարանը պետք է գնահատեր մասնավորապես վկաներ Էդգար Սարգսյանի և Կարեն Պողոսյանի կողմից նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալի դեմ, տուժողի ցուցմունքին համահունչ մեղադրական ցուցմունքներ տալու արժանահավատությունը, որովհետև նշված անձինք գործի ելքով շահագռգռված են առնվազն այնքանով, որ նրանք դեպքին անմիջապես մասնակից անձինք են և որոնց նկատմամբ ևախաքննական մարմինը քրեական հետապնդում չի իրականացրել։
Դատարանը պետք է երբևիցե անդրադառնար տուժողի կողմից ի սկզբանե սուտ փաստեր ներկայացնելու, սուտ մատնություն կատարելու, ինչպես նաև վերջինիս կողմից սուտ ցուցմունքներ տալու հակումներին, ինչը ապացուցվել է դատաքննությամբ, մասնավորապես այն, որ տուժողը անչափահաս է, նրա ազգանունը Մուրադյան է, նրանից առևանգել են նաև ոսկյա իրեր, մարմնական վնասվածքները պատճառել է ամբաստանյալը և այլն։ Մինչդեռ նշված պնդումները հերքվել են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով։ Մասնավորապես դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում տուժող Մարիա Սաքանյանը դատաբժիշկ փորձագետի մասնագիտական հարցերին ի պատասխան հայտնել է, որ ոտքերի վրա առկա կապտուկները առաջացրել է ինքը պարանով կապտացնելու միջոցով։
Սակայն այս հանգամանքների պարզաբանումները դուրս են մնացել դատարանի ուշադրությունից, դրանց չի տրվել իրավական գնահատական։
Այդ ապացույցները չի գնահատվել ապացույցների համակցության մեջ։
Ավելին դատաքննությամբ հետազոտված նշված փաստերը դուրս են մնացել դատական ակտի վերլուծությունից։
Դատարանը պետք է առանձնակի ուշադրություն դարձներ տուժողի մարմնավաճառ լինելու, ինչպես նաև մարմնավաճառների խմբում փաստացի բնակվելու հանգամանքին և վերջինիս կողմից անօրինական գործունեությամբ զբաղվելու ձևին և նպատակին։
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով հաստատվեց այն փաստական հանգամանքը,
1. որ տուժող Մարիա Սաքանյանը փաստացի բնակվելով վկա Մարինե Մուրադյանի տանը՝ ինչպես Մուրադյանի աղջկա հետ միասին, այնպես էլ աոանձին, գումար վաստակելու նպատակով զբաղվել է մարմնավաճառությամբ, ինչը չի հերքել նաև տուժողը։
2. քննությամբ պարզվել է, որ ինչպես տուժողի, այնպես էլ նրան որպես <<մայր>> հանդիսացած, գործով վկա Մարինե Մուրադյանի համար ԱԱԾ դիմում ներկայացնելը պայմանավորված է եղել Մարիա Սաքանյանի մոտ եղած հեռախոսը հայտնաբերելու հանգամանքով, տես նշված անձանց ցուցմունքները։
Ինչպես տուժողը, այնպես էլ վկան՝ Մարինե Մուրադյանը իրենց թե նախաքննական և թե դատաքննական ցուցմունքներով հայտնել են, որ դեպքից հետո տևական ժամանակ սպասել են հեռախոսազանգի, որպեսզի ոմն անձը կամ անձինք վերադարձնեին Մարիա Սաքանյանի մոտ եղած հեռախոսը, և նոր ստիպված դիմել են ԱԱԾ։
Նշված փաստական տվյալները հաստատում են այն իրականությունը, որ սույն քրեական գործով, դեպքի հետ կապված տուժողի կողմից ԱԱԾ հաղորդում տալու իրական և առաջնային նպատակը եղել է, տուժող Մարիա Սաքանյանին պատկանող հեռախոսը հայտնաբերելը, այլ ոչ թե ենթադրաբար բռնաբարված լինելու հանգամանքը։
Դատարանը անհասկանալիորեն անտեսել է այն հետազոտված ապացույցները, որ դեպքին ականատես վկաներ Կարեն Պողոսյանը և Էդգար Սարգսյանը իրենց ցուցմունքներով հայտնել են, որ ամբաստանյալ Հայկ Համբարձումյանը դեպքի օրը տուժող Մարիա Սաքանյանի կամքին հակառակ, բռնություն գործադրելով նրա հետ սեռական հարաբերություն չի ունեցել, մանրամասն տես նշված վկաների ցուցմունքները:
Թեպետ ինչ վերաբերում է նշված վկաների նաև մեղադրական ցուցմունքներին, այդ թվում նաև այլ վկաների ցուցմունքներին, ապա դրանք չեն պարունակում ուղղակի մեղադրական տվյալներ ամբաստանյալ Հայկ Համբարձումյանին հանցանքի կատարման մեջ մերկացնելու առնչությամբ։
Այստեղ դատարանը պետք է նկատեր ենթադրաբար բռնաբարված տուժողի ինչպես նախաքննական, այնպես էլ դատավարական տարօրինակ վարքագիծը, մասնավորապես ենթադրաբար բռնաբարված լինելու փաստը դեպքից մոտ մեկ շաբաթ անց հայտնելը, այնուհետև բողոք չունենալու հանգամանքը:
Տուժողը գիտակցել է իր կողմից կատարած սուտ մատնության հետևանքները և նախաքննական մարմնի ճնշման ներքո, մասնավորապես սուտ մատնության և սուտ ցուցմունք տալու համար նախազգուշացնելով քրեական պատասխանատվության մասին, հնրավարություն չի ունեցել ներկայացնել իրականությունը: Իսկ դատարանը խորամուղ չի եղել պարզել այդ հանգամանքները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն` դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մսում ցույց է տրվում (…) այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցները անարժանահավատ համարելու փաստարկները, ինչը սույն գործով տեղի չի ունեցել:
(…)
Դատարանը` սույն քրեական գործով ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և վաղեմության ուժով քրեական հետապնդումը դադարեցնելիս չի անդրադարձել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված քրեական հետապնդումը դադարեցնելու այլ նորմերի հնարավորության, դրանց կիրառման հիմքերի առկայության կամ բացակայության հարցին։ Մասնավորապես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերի հիմքերի առկայությանը կամ բացակայությանը, դրանց կիրառման անհնարինությանը:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս արձանագրել է, որ սույն քրեական գործով դատաքննությամբ հաստատվեց, որ ամբաստանյալ Հայկ Համբարձումյանը կատարել է ծանր, միջին, ոչ մեծ ծանրության հանցավոր արարքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 317-րդ հոդվածով, հանցանքները կատարվել են 2005 թվականի հոկտեմբերի 26-ին և վաղեմության ժամկետները չեն ընդհատվել, իսկ թե ինչու պետք սույն քրեական գործով կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 4-րդ մասը` չի պատճառաբանել։
Դատարանը սույն քրեական գործով վաղեմության ժամկետի կասեցում չի արձանագրել։ Կասեցման հիմքերի առկայության կամ բացակայության վերաբերյալ հետևություններ և պատճառաբանություններ չի կատարել:(…)>>։
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է Երևան քաղաքի ընդհանուր իրադասության դատարանի ԵԱՔԴ/0099/01/17 քրեական գործով 2019թ. փետրվարի 12-ին կայացրած դատական ակտը բեկանել և փոփոխել: Սույն քրեական գործով ճանաչել և հռչակել հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալ Հայկ Համբարձումյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 317-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքներով և նրան արդարացնել: Ամբաստանյալ Հայկ Համբարձումյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերացնել, կամ եթե դատարանը գտնի, որ սույն քրեական գործով դատավճիռը պետք է բեկանել և այն ուղարկել նոր քննության, ապա այդ դեպքում վերաքննիչ քրեական դատարանին խնդրել է փոփոխել ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը, քանի որ ամբաստանյալը մնալով ոչ ազատության մեջ կխախտվի վերջինիս ինչպես սահմանադրական այնպես էլ միջազգային իրավունքի նորմերով սահմանված իրավունքները:
Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
6. Ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի պաշտպան Հայկ Հակոբյանը դատական նիստում, պնդել է իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրել է այն բավարարել:
Ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանը, դատական նիստում միանալով պաշտպան Հայկ Հակոբյանի դիրքորոշումներին, նույնպես խնդրել է իր պաշտպանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Մեղադրող Հ.Փիլիպոսյանը դատական նիստում առարկելով ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի պաշտպան Հայկ Հակոբյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրել է ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի պաշտպան Հայկ Հակոբյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
7. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>:
Մեջբերված քրեադատավարական իրավադրույթների լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշման 5-րդ կետում շարադրված վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում պետք է պատասխանել այն հարցին, թե հիմնավոր է արդյոք ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով համապատասխան արարքում մեղավոր ճանաչելու և արդարացման դատական ակտ չկայացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը:
Այսպես.
8. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։(…)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.(...)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
<<Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ>>:
Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները):
<<Ապացույցների բավարարություն>> եզրույթի էությանը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին և բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել են, ի թիվս այլնի, Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ համեմատական վերլուծության ենթարկելով <<ապացուցման առարկա>> և <<ապացույցների բավարարություն>> հասկացությունները` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ. <<(…) [Ե]թե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած:
(…) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀ քրեադատավարական օրենքն օգտագործում է <<ապացույցների համակցություն>> հասկացությունը: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում>> (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը):
Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. <<[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)>> (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշների վերաբերյալ ձևավորած իրավական դիրքորոշումները ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ամբողջացրել և զարգացրել է Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշման շրջանակներում՝ ընդգծելով, որ անձի դատապարտման համար անհրաժեշտ է ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար կլինի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու, անձի մեղավորության առնչությամբ ցանկացած ողջամիտ կասկած բացառելու և ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի մոտ համապատասխան ներքին համոզմունք ձևավորելու համար։ Ներքին համոզմունքը` որպես սուբյեկտիվ կատեգորիա, պետք է օբյեկտիվ հիմքեր ունենա, այն է` բխի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունից, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ կձևավորեն անձի մեղավորության վերաբերյալ համոզվածություն։ Ընդ որում, ներքին համոզմունքն օբյեկտիվանում և իրավական նշանակություն է ձեռք բերում դատական ակտերի հիմնավորման և պատճառաբանման միջոցով:
Նշված որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ. <<[Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած>> (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը)։
Ընդհանրացնելով վերը շարադրվածը՝ պետք է փաստել, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից։ Միաժամանակ դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում:
9. Սույն որոշման 8-րդ կետում նշված իրավակարգավորումների, իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով սույն որոշման 1-4-րդ կետերում նշված փաստական տվյալներին, վերլուծելով Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները (տե՛ս նաև սույն որոշման 3-րդ կետը), դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, ինչպես նաև դրանց ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում, այդ ապացույցներից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված կասկածները մեկնաբանելով նրա օգտին` Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնություն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին և փաստում, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները բխում են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից (մանրամասն նետ սույն որոշման 4-րդ կետը):
Մասնավորապես, ամբաստանյալը մեղավոր է ճանաչվել այն բանի համար, որ նա պաշտոնատար անձի կոչումը և իշխանությունն ինքնակամ յուրացնելու միջոցով խաբեությամբ առևանգել է անձին, նրա նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով բռնաբարել վերջինիս և խարդախությամբ հափշտակել վերջինիս պատկանող գույքը: Այսպես. Հայկ Հրանտի Համբարձումյանը 2005 թվականի հոկտեմբերի 26-ին` ժամը 23:30-ի սահմաններում, իր ծանոթներ՝ Էդգար Սարգսյանի և Կարեն Պողոսյանի հետ, վերջինիս պատկանող և նրա կողմից վարվող <<ՎԱԶ 2121>> մակնիշի 01ԼԼ348 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով, Երևան քաղաքի Բագրատունյաց փողոցով երթևեկելու ժամանակ, տաքսի ավտոմեքենա նստելու պահին նկատելով Մարիա Սաքանյանին, մտածելով, որ նա մարմնավաճառ է, Կարեն Պողոսյանին պահանջել է ավտոմեքենան վարել Մարիա Սաքանյանի նստած տաքսի ավտոմեքենայի հետևից: Կարեն Պողոսյանը կատարել է Հայկ Համբարձումյանի պահանջը և Ծ.Իսակովի պողոտայի և Էջմիածնի հին խճուղու հատման հատվածում կրկին Հայկ Համբարձումյանի պահանջով կանգնեցրել է տաքսի ավտոմեքենան, որից հետո վերջինս իջել է ավտոմեքենայից, ինքնակամ յուրացնելով իրավապահ մարմնի աշխատակցի կոչումը և իշխանությունը՝ ներկայանալով ՀՀ Ոստիկանության 4-րդ վարչության աշխատակից, խաբեությամբ՝ պատճառաբանելով, որ Մարիա Սաքանյանի հետ որոշ պարզաբանումներ կատարելու նպատակով նրան պետք է ուղեկցի ոստիկանություն, պահանջել է վերջինիս իջնել տաքսի ավտոմեքենայից և նստել իրենց ավտոմեքենան, որը վերջինս կատարել է: Այդ եղանակով Մարիա Սաքանյանին բացահայտ առևանգելով Հայկ Համբարձումյանը նրան փոխադրել է Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի 24/3 շենքի բակ, որտեղ Կարեն Պողոսյանին և Էդգար Սարգսյանին պահանջել է իջնել ավտոմեքենայից ու Մարիա Սաքանյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելու՝ իր մոտ եղած ատրճանակով նրան սպանելու, սպառնալիքով ավտոմեքենայի սրահում, վերջինիս կամքին հակառակ սեռական հարաբերություն է ունեցել Մարիա Սաքանյանի հետ: Այնուհետև, Հայկ Համբարձումյանը Կարեն Պողոսյանի և Էդգար Սարգսյանի հետ, նույն ավտոմեքենայով Մարիա Սաքանյանին տուն ճանապարհելու պատճառաբանությամբ նրան փոխադրել են Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի և Փափազյան փողոցի խաչմերուկում գտնվող կանգառ, որտեղ Հայկ Համբարձումյանը խաբեությամբ՝ խոստանալով, որ հաջորդ օրը ծնողի կողմից անձը հաստատող փաստաթուղթ ներկայացնելու դեպքում ոստիկանությունում կվերադարձնի, հափշտակել է Մարիա Սաքանյանին պատկանող՝ 60.000 դրամ արժողությամբ մեկ հատ <<Սամսունգ>> մոդելի բջջային հեռախոսը՝ դրա մեջ եղած 7.000 դրամ արժողությամբ <<ՎԻՎԱ-ՍԵԼ>>-ի կանխավճարային <<ԱԼՈ>> և 7.800 դրամ արժողությամբ <<ԱՐՄԵՆ-ՏԵԼ>>-ի կանխավճարային <<ԻԶԻ>> քարտերի հետ, վերջինիս պատճառելով զգալի չափերի, ընդհանուրը՝ 74.800 դրամի գույքային վնաս:
Սույն որոշման 3-րդ կետում նշված և դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալները սույն կետում նշված չափանիշների գնահատման արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում առկա են վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցների այնպիսի համակցություն, որոնք բավարար են հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, և բավարար է հաղթահարելու անմեղության կանխավարկածը, հաստատված համարելու մեղադրանքում նշված հանգամանքները:
Վերը նկարագրված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին: Հետևաբար, վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները տվյալ պարագայում անհիմն են և չեն բխում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից:
Ամբողջացնելով վերոգրյալը, Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներն ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցության մեջ գնահատելու արդյունքում, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում առկա են վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցների այնպիսի համակցություն, որոնք բավարար են հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հաստատված համարելու ամբաստանյալի կողմից վերը նշված հոդվածներով նախատեսված հանցանքներ կատարելու հանգամանքը, որ դրսևորվել է սույն որոշման 2-րդ կետում նշված ձևով: Տվյալ դեպքում, անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված է, իսկ հակառակի հավանականությունը ողջամիտ չէ: Այսուհանդերձ, հարկ է նշել, որ եթե նույնիսկ դիտարկենք, որ ամբաստանյալի մեղավորության վերաբերյալ հետևությունը կարող է առաջացնել որոշակի կասկած, ապա դրա աստիճանն աննշան է, խիստ ցածր և էության մեջ փարատվել է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով:
Մասնավորապես, սույն որոշման 3-րդ կետի 2-13-րդ և 15-18-րդ ենթակետերում նշված փաստական տվյալները համակցության մեջ բավարար են վերաքննիչ բողոքով հայտնած տեղեկությունը համապատասխան հանգամանքների մասով անհիմն համարելու և ամբաստանյալի ցուցմունքին սույն որոշման 4-րդ կետում նշված գնահատականը տալու համար: Այսինքն Հ.Համբարձումյանի կողմից համապատասխան արարք կատարելը հիմնավորվել է տուժողի և վկաների ցուցմունքներով, համապատասխան քննչական գործողությունների արձանագրություններով և այլն (մանրամասն տես սույն որոշման 3-րդ կետի 2-13-րդ և 15-18-րդ ենթակետերը): Առկա փաստական տվյալները համակցության մեջ բավարար են տուժողի ցուցմունքները արժանահավատ համարելու համար: Տուժողի ցուցմունքները բխում են նաև համապատասխան վկաների հարցաքննությունների և առերես հարցաքննությունների արձանագրություններից, համապատասխան հաղորդում տալու մասին դիմումից, անձին անձնական զննության ենթարկելու մասին, անձին և առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրություններից, իրեղեն ապացույցներից, խուզարկության, քննչական փորձարարության արձանագրություններից, համապատասխան հեռախոսահամարների վերծանումներից, փորձաքննությունների եզրակացություններից և դրանց համակցությունից:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը տվյալ պարագայում իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին և գտնում, որ այդ կապակցությամբ ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկներն անհիմն են և չեն բխում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից: Բացի այդ հարկ է նշել, որ համապատասխան վկաների նախաքննական ցուցմունքները թույլատրելի ճանաչելու մասով նույնպես Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն իրավաչափ են և բխում են ինչպես դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից, այնպես էլ սույն որոշման 8-րդ կետում նշված իրավակարգավորումներից և իրավական դիրքորոշումներից (մանրամասն տես սույն որոշման 4-րդ կետը):
Ինչ վերաբերվում է վերաքննիչ բողոքում նշված համապատասխան փաստարկներին, որոնք ի թիվս այլնի վերաբերվում են հաղորդում տալուց և հետագայում տուժողի ազգանունը սխալ նշելուն և որոշ այլ հակասությունների (մանրամասն տես սույն որոշման 5-րդ կետը), ապա Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ Առաջին ատյանի դատարանն այդ մասով կատարել է համապատասխան քննություն և համապատասխան անձինք հայտնել են այդ հակասությունների պատճառը և այդ հանգամանքները պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ողջամտորեն գնահատվել է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից, բացի այդ, նշված հանգամանքները բավարար չեն կասկած հարուցելու տուժողի և սույն որոշման 3-րդ կետի 3-րդ ենթակետում նշված վկայի ցուցմունքների արժանահավատության վերաբերյալ, քանի որ դատաքննությամբ հետազոտված մյուս ապացույցների համակցությունը վկայում է վերը նշված հետևության մասին: Եվ այդ հանգամանքները բավարար չեն կասկած հարուցելու ամբաստանյալի մեղավորության մասին: Առկա պայմաններում, ապացույցների գնահատման մասով Վերաքննիչ դատարանն ամբողջությամբ իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին (մանրամասն տես սույն որոշման 4-րդ կետը):
Ինչ վերաբերվում է վերաքննիչ բողոքում նշված այն փաստարկին, որը վերաբերվում է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից համապատասխան դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությանը համապատասխան գնահատական չտալուն և այդ փորձաքննության եզրակացությամբ նշված այն հանգամանքին, որ տուժողը փորձագետի հարցերին ի պատասխան հայտնել է, որ ոտքի վրա առկա կապտուկները առաջացրել է ինքը՝ պարանով կապտացնելու միջոցով, ապա Վերաքննիչ դատարանը նախ հարկ է համարում նշել, որ համապատասխան փորձաքննության եզրակացությունում նման ձևակերպում առկա չէ և վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկն ամբողջությամբ անհիմն է (տես հատոր 1, գ.թ.՝ 59-63): Այսուհանդերձ անդրադառնալով վերը նշված փորձաքննության եզրակացությամբ տուժողի կողմից հայտնած այն տեղեկությանը, որ նախաբազկի վնասումը ինքն է արել սրիչով բռնաբարվելուց հետո, որի կապակցությամբ մոր կողմից ստացել է բուժօգնություն, ապա Վերաքննիչ դատարանը նախ հարկ է համարում նշել, որ այդ հանգամանքը վերը նշված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների համակցությամբ չի կարող կասկած հարուցել էական հանգամանքների մասով տուժողի ցուցմունքի վերաբերյալ և չի կարող կասկած հարուցել ընդհանրապես ամբաստանյալի մեղավորության մասով: Բացի այդ ուշադրության է արժանի այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալին բռնաբարության մասով առաջադրված մեղադրանքը օբյեկտիվ կողմից նկարագրված է սպառնալիքի ձևով համապատասխան արարք կատարելով (մանրամասն տես սույն որոշման 2-րդ կետը), հետևաբար վերաքննիչ բողոքում վերը նշված փաստարկը և այդ մասով համապատասխան քննություն կատարելու անհրաժեշտությունն առարկայազուրկ է:
10. Սույն որոշման 9-րդ կետում նշված հետևությունների լույսի ներքո Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված դատավճիռն իրավաչափ է, իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկներն անհիմն են: Ինչ վերաբերվում է վերաքննիչ բողոքից բխող մյուս փաստարկներին ու դատողություններին (մանրամասն տե'ս սույն որոշման 5-րդ կետը), ապա հարկ է արձանագրել, որ սույն որոշմամբ վերը շարադրված իրավական դիրքորոշումները, վերլուծություններն ու դատողություններն իրենց համակցության մեջ արդեն իսկ ամբողջությամբ ներառում են դրանց վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի մոտեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխաններն, ուստի լրացուցիչ առանձին-առանձին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Ընդ որում, այդ կապակցությամբ հարկ է նաև փաստել, որ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ թեև <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետը դատարանին պարտավորեցնում է պատճառաբանել իր որոշումները, սակայն այն չի կարող մեկնաբանվել որպես կողմի ներկայացրած յուրաքանչյուր փաստարկին դատարանի կողմից մանրամասն պատասխան տալու պահանջ: (Տե'ս, ի թիվս այլնի, Ռուիզ Տորեխան ընդդեմ Իսպանիայի (RUIZ TORIJA v. SPAIN) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի դեկտեմբերի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 18390/91, կետ 29, Վան դե Հուրքն ընդդեմ Նիդեռլանդների (VAN DE HURK v. THE NETHERLANDS) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի ապրիլի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 16034/90, կետ 61):
11. Ամփոփելով վերը շարադրվածը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված համապատասխան դատավճռով ամբաստանյալ Հ.Համբարձումյանին մեղավոր ճանաչելու վերաբերյալ հետևությունը օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել նյութական կամ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որը կարող էր հիմք հանդիսանալ բողոքարկված դատական ակտը համապատասխան մասով բեկանելու և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու համար: Ուստի բողոքարկված դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դրա դեմ բերված վերաքննիչ բողոքը՝ պետք է մերժել:
12.Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Ամբաստանյալ Հայկ Հրանտի Համբարձումյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 2019 թվականի փետրվար 12-ի թիվ ԵԱՔԴ/0099/01/17 դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Լ.ԱԲԳԱՐՅԱՆ

Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ