ԵԱՔԴ/0089/01/17


ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՐԱԲԿԻՐ ԵՎ ՔԱՆԱՔԵՌ-ԶԵՅԹՈՒՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

Նախագահությամբ` դատավոր Դ. Գրիգորյան
քարտուղարությամբ` Գ.Վարդանյանի
Մասնակցությամբ`
մեղադրողներ` Գ.Ալոյանի
Կ.Մելքոնյանի
պաշտպաններ` Գ.Մելիքյանի
Կ.Սիմիդյանի

Դռնբաց դատական նիստում 2017 թվականի նոյեմբերի 21-ին Երևան քաղաքում քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի, ծնված 1984 թվականի փետրվարի 5-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, նախկինում դատված.
Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. ապրիլի 11-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 238-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով դատապարտվել է ազատազրկման 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով, ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 10-ի որոշմամբ պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է 9 (ինը) ամիս 21 (քսանմեկ) օր ժամկետով ազատազրկման ձևով պատժի չկրած մասը կրելուց, հաշվառված և փաստացի բնակվում է Երևան քաղաքի Նոր Արեշ 46-րդ փողոցի 62-րդ տանը:
Սույն գործով կալանքի տակ չի եղել:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, իրեն մեղավոր է ճանաչել լիովին:

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի ավագ տեսուչ Ա.Գևորգյանի 2017թ. մարտի 23-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14168417 քրեական գործը:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Սարգսյանի 2017 թվականի մարտի 24-ի որոշմամբ թիվ 14168417 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել նախաքնություն:
Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանին 2017թ. մայիսի 31-ին մեղադրանք է առաջադրվել 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով այն բանի համար, որ նա, 2017 թվականի մարտի 20-ին, ժամը 04-ի սահմաններում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, իր մոտ եղած պտուտակահանով բացել է Երևան քաղաքի Հրաչյա Քոչար փողոցի 11-րդ շենքի դիմաց գտնվող` <<էսՓեյ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող վճարահաշվարկային տերմինալի աջ կողային հատվածի մետաղյա դուռը, ապօրինի մուտք է գործել ներս, և այնտեղից գաղտնի հափշտակել <<ԻզիՓեյ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող դրամապահոցը, որի մեջ եղել է զգալի չափերով` 260.000 ՀՀ դրամ գումար:
Ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի նկատմամբ 2017 թվականի ապրիլի 26-ի որոշմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2017 թվականի հունիսի 6-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0089/01/17 համարը:

2. Արագացված դատական քննություն

Մինչ դատաքննություն սկսելն ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանը միջնորդեց դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով: Նա հայտարարեց, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, մինչև միջնորդությունը ներկայացնելը խորհրդակցել է պաշտպանների հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ:
Պաշտպաններ Գ.Մելիքյանը և Կ.Սիմիդյանը միացան միջնորդությանը:
<<Իզի Փեյ>> ՍՊԸ տնօրեն Մհեր Առաքելյանը գրությամբ հայտնել է, որ հանցագործությամբ <<Իզի Փեյ>> ՍՊ ընկերությանը պատճառված վնասն ամբողջութամբ հատուցվել է, ամբաստանյալ Դ.Սիմիդյանի նկատմամբ որևէ բողոք, պահանջ, քաղ. հայց չկա, չի առարկում արագացված կարգով դատական քննություն կիրառելու դեմ: Միաժամանակ խնդրել է Դ.Սիմիդյանի նկատմամբ նշանակել հնարավորինս մեղմ պատիժ:
Մեղադրող Գ.Ալոյանը ինչպես մեղադրական եզրակացությամբ, այնպես էլ դատական նիստի ընթացքում, հաշվի առնելով հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև Դ.Սիմիդյանի նախկինում դատված լինելն առարկեց արագացված կարգով դատական քննություն կիրառելու դեմ:
Դատարանը, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ արագացված կարգով դատական քննություն կիրառելու միջնորդության դեմ մեղադրողի կողմից ներկայացված առարկություններն ողջամտորեն փաստարկված չեն, այսինքն անհիմն են, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1-րդ և 375.2-րդ հոդվածներով նախատեսված հիմքերն ու պայմանները, որոշում է կայացրել սույն քրեական գործով դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով:
Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` գտնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանը կատարել է իրեն մեղսագրված հանցանքը:


3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Առաջադրված մեղադրանքն ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանը կողմից ընդունելու և դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու պայմաններում դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, պահեստարան ապօրինի մուտք գործելով գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակությունը, ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, որով էլ նա ենթակա է պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն պատիժ նշանակելիս, պատժաչափը որոշելիս դատարանը հաշվի է առնում արարքի բնույթն ու հանրության համար դրա վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի անձը, նրա պատասխանատվությունը, պատիժը մեղմացնող, ծանրացնող հանգամանքները, գործի ողջ նյութերը, իսկ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. (…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե°ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը):
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես այն, որ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանը կատարել է միջին ծանրության հանցանք, որի համար նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը հինգ տարի է: Դատարանը հաշվի է առնում նաև Դ.Սիմիդյանի անձը բնութագրող տվյալներն առ այն, որ վերջինս նախկինում դատված է, ինչպես նաև Դավիթ Սիմիդյանի առողջական վիճակը` համաձայն բժշկական ակտի վերջինիս մոտ ախտորոշվել է աջ նախաբազկի զարգացման անոմալիա վերջույթի կարճացում 7 սմ-ով` ֆունկցիայի զգալի խանգարումով /Օլյեի համակարգային հիվանդություն/: Թիվ 13 լիազոր ներկայացուցիչ Հ.Աբրահամյանի կողմից տրված բնութագրի համաձայն Դ.Սիմիդյանը հարգալից է շրջապատի մարդկանց հանդեպ, ընկերասեր է, վերջինիս վերաբերյալ բողոքներ և դժգոհություններ չեն եղել:
Ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասով, չկան:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասով դատարանն որպես այդպիսին դիտում է նրա անկեղծորեն զղջալը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի համաձայն.
1. Անձը դատվածություն ունեցող է համարվում մեղադրական դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրվանից մինչև դատվածությունը մարվելու կամ հանվելու պահը:
2. Դատվածությունը, սույն օրենսգրքին համապատասխան, հաշվի է առնվում հանցագործության ռեցիդիվի դեպքում և պատիժ նշանակելիս:
3. Դատվածություն չունեցող են համարվում այն անձինք, ովքեր դատարանի դատավճռով դատապարտվել են առանց պատիժ նշանակելու կամ դատարանի դատավճռով ազատվել են պատիժը կրելուց կամ պատիժը կրել են այնպիսի արարքի համար, որի հանցավորությունն ու պատժելիությունը վերացված են օրենքով:
4. Դատվածությունը մարվում է՝
1) պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում՝ փորձաշրջանն անցնելուց հետո.
2) ազատազրկումից ավելի մեղմ պատժի դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ նշանակված պատիժը կրելուց մեկ տարի անցնելուց հետո.
3) ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ պատիժը կրելուց երեք տարի անցնելուց հետո:
4) ծանր հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ պատիժը կրելուց հինգ տարի անցնելուց հետո.
5) առանձնապես ծանր հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ պատիժը կրելուց ութ տարի անցնելուց հետո:
5. Եթե անձն օրենքով սահմանված կարգով պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է պատիժը կրելուց, կամ պատժի չկրած մասը փոխարինվել է ավելի մեղմ պատժով, ապա դատվածությունը մարելու ժամկետը հաշվարկվում է հիմնական պատիժը և լրացուցիչ պատիժը կրելուց ազատելու պահից:/…/
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանը Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. ապրիլի 11-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 238-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով դատապարտվել է ազատազրկման 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ժամկետով, ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 10-ի որոշմամբ պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է 9 (ինը) ամիս 21 (քսանմեկ) օր ժամկետով ազատազրկման ձևով պատժի չկրած մասը կրելուց, իսկ սույն քրեական գործով հանցանքը կատարել է 2017թ. մարտի 20-ին, դատարանը փաստում է, որ Դ.Սիմիդյանի դատվածությունը մարված չէ, ուստի նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671 հոդվածի 2-րդ մասի կանոններով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671 հոդվածի համաձայն`
1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները:
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից:
Որպես ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով դիտվում է հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը:
Ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի պատժաչափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքի առկայությունը, դրական բնութագիրը, առողջական վիճակը, տուժողի կողմից բողոք, պահանջ քաղ. հայց չլինելու հանգամանքը, որպիսի պայմաններում դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներից մեկը` սոցիալական արդարության սկզբունքն լիովին իրացված է, սակայն միևնույն ժամանակ դատարանը հաշվի է առնում նաև Դ.Սիմիդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես այն, որ վերջինս կատարել է միջին ծանրության հանցագործություն, որը դասվում սեփականության, տնտեսության և տնտեսական գործունեության դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքին, դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակները կիրականանան Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի սանկցիայով նախատեսված 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժը նշանակելու պայմաններում:
Քննարկելով այն հարցը, թե արդյոք ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, դատարանը հաշվի է առնում վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքի առկայությունը, դրական բնութագիրը, առողջական վիճակը, սակայն միևնույն ժամանակ հաշվի է առնում նաև Դ.Սիմիդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, մասնավորապես այն, որ վերջինս կատարել է միջին ծանրության հանցանք, որը դասվում է սեփականության, տնտեսության և տնտեսական գործունեության դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքին, ինչպես նաև այն հանգամանքը, որ Դ.Սիմիդյանը նախկինում կատարել է համասեռ հանցագործություն, որպիսի պայմաններում դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակները կիրականանան նշանակված պատիժը Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի կողմից կրելու պայմաններում և նույն հիմքով անթույլատրելի է ճանաչում ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը:
Քննարկելով ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի խափանման միջոցի հարցը, դատարանը գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը պետք է թողնել անփոփոխ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև իրեղեն ապացույցների, դատական ծախսերի, գույքի նկատմամբ կիրառված /կիրառվելիք/ արգելանքի, քաղաքացիական հայցի հարցերին: Տվյալ խնդրին անդրադառնալով դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի դեմ քաղաքացիական հայց չի ներկայացվել, նրա գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել:
Ինչ վերաբերում է իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժողի ներկայացուցիչ Անի Մովսիսյանի պահպանությանը հանձնված Երևան քաղաքի Հրաչյա Քոչար 11 հասցեի դիմաց տեղադրված <<Իզի Փեյ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող վճարային տերմինալը պետք է թողնել Անի Մովսիսյանի տնօրինությանը:
Դատարանը գտնում է, որ դատական ծախսերն ամբաստանյալ Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախս սույն քրեական գործով չկա, իսկ 2-8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերն արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու դեպքում, համաձայն նույն օրենսգրքի 3753 հոդվածի 8-րդ մասի, ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 357-360-րդ, 364-366-րդ, 369-373-րդ, 3751-3754-րդ հոդվածներով, դատարանը`


Վ Ճ Ռ Ե Ց
Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի պատժի ժամկետի սկիզբը հաշվել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից:
Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Դավիթ Ալբերտի Սիմիդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժողի ներկայացուցիչ Անի Մովսիսյանի պահպանությանը հանձնված Երևան քաղաքի Հրաչյա Քոչար 11 հասցեի դիմաց տեղադրված <<Իզի Փեյ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող վճարային տերմինալը թողնել Անի Մովսիսյանի տնօրինությանը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ է մտնում այն հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում և կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքով:



ԴԱՏԱՎՈՐ` Դ. ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ