ԵԱՔԴ/0069/01/17






ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

22 մարտի 2018թ. ք. Երևան
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան),
նախագահությամբ դատավոր՝ Ա.Նիկողոսյանի,
քարտուղարությամբ՝ Ե.Կարապետյանի,
մասնակցությամբ՝
մեղադրողներ՝ Դ.Մնացականյանի,
Գ.Ալոյանի,
տուժող՝ Ս.Գասպարյանի,
պաշտպան՝ Կ.Քալանթարյանի,
ամբաստանյալ՝ Ռ.Դերզյանի,

դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործը՝ ըստ մեղադրանքի
Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի՝ (ծնված՝ 08.11.1991թ., Երևան քաղաքում, ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, միջնակարգ կրթությամբ, հաշվառված՝ Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի 27/1 շենքի 21 բնակարանում) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4–րդ մասով,


ՊԱՐԶԵՑ՝
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2017 թվականի ապրիլի 8–ին հարուցվել է թիվ 14173017 նախաքննական համարով քրեական գործը։
2017 թվականի ապրիլի 10-ին Սարգիս Ռաֆայելի Գասպարյանը ճանաչվել է տուժող։
2017 թվականի ապրիլի 20-ին Ռոմիկ Դավթի Դերզյանը ձերբակալվել է:
2017 թվականի ապրիլի 22-ին որոշում է կայացվել Ռոմիկ Դավթի Դերզյանին մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2017 թվականի ապրիլի 22-ին Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը:
2017 թվականի մայիսի 15–ին կազմվել է մեղադրական եզրակացությունը, որը 2017 թվականի մայիսի 19–ին հաստատվել է Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանի կողմից։
2. 2017 թվականի մայիսի 19–ին գործն ուղարկվել է Երեւան քաղաքի Արաբկիր եւ Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
2017 թվականի մայիսի 19–ին ստացված գործը դատավորների միջև գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով, թիվ ԵԱՔԴ/0069/01/17 համարի ներքո, մակագրվել և 2017 թվականի մայիսի 20–ին հանձնվել է ինձ։ Նույն օրը կայացվել է քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին որոշում։
2017 թվականի հունիսի 5–ին որոշում է կայացվել քրեական գործը դատական քննության նշանակելու մասին։
3. Մեղադրական եզրակացության եզրափակիչ մասի համաձայն՝ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258–րդ հոդվածի 4–րդ մասով, այն ենթադրյալ հանցանքը կատարելու համար, որ նա 2017 թվականի ապրիլի 7-ին՝ ժամը 5-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Կոմիտաս 25 հասցեում գործող ինտերնետ ակումբում կատարել է որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ Սարգիս Ռաֆայելի Գասպարյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև բացառիկ ցինիզմով զուգորդված խուլիգանություն:
Այսպես, Ռոմիկ Դերզյանը 2017 թվականի ապրիլի 7-ին՝ ժամը 5-ի սահմաններում, գտնվելով ալկոհոլային հարբածության վիճակում, Կոմիտաս 25 հասցեում գործող ինտերնետ ակումբում, գարեջրի շշով չմտնելու վերաբերյալ նշված ակումբի աշխատակից Սարգիս Գասպարյանի դիտողության չնչին առիթով՝ սեփական անձի կարծեցյալ առավելությունն ընդգծելու մոլուցքով տարված, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրևորելով հասարակության նկատմամբ, վիճաբանել է Սարգիս Գասպարյանի հետ, որի ընթացքում բացարձակ ցինիզմ դրսևորելով՝ սրահում գտնվող անձանց ներկայությամբ լկտի և անպարկեշտ արտահայտություններ ու սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, մի քանի անգամ թքել է Սարգիս Գասպարյանի ուղղությամբ, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնելով բռնություն է գործադրել նրա նկատմամբ, ապա՝ չբավարարվելով, շարունակելով իր խուլիգանական գործողությունները, որպես զենք օգտագործվող առարկայի՝ դանակի գործադրմամբ հարձակվել և փորձել է հարվածներ հասցնել Սարգիս Գասպարյանին, ինչպես նաև դանակով բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տվել նրան:


Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
4. Սույն քրեական գործով Դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանը՝
ա) 2017 թվականի ապրիլի 7-ին՝ ժամը 5-ի սահմաններում, Կոմիտաս 25 հասցեում գործող ինտերնետ ակումբում, գարեջրի շշով չմտնելու վերաբերյալ նշված ակումբի աշխատակից Սարգիս Գասպարյանի դիտողության չնչին առիթով՝ սեփական անձի կարծեցյալ առավելությունն ընդգծելու մոլուցքով տարված, դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրևորելով հասարակության նկատմամբ վիճաբանել է Սարգիս Գասպարյանի հետ,
բ) այդ ընթացքում բացառիկ ցինիզմ դրսևորելով՝ սրահում գտնվող անձանց ներկայությամբ լկտի և անպարկեշտ արտահայտություններ ու սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, մի քանի անգամ թքել է Սարգիս Գասպարյանի ուղղությամբ, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնելով բռնություն է գործադրել նրա նկատմամբ, ապա՝ չբավարարվելով, շարունակելով իր խուլիգանական գործողությունները, որպես զենք օգտագործվող առարկայի՝ դանակի գործադրմամբ հարձակվել և փորձել է հարվածներ հասցնել Սարգիս Գեղամյանին, ինչպես նաև դանակով բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տվել նրան:
գ) նկարագրված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հատկանիշներին:
5. Դատաքննության ընթացքում ըստ սահմանված ապացույցների հետազոտման կարգի՝ սկզբում Դատարանը լսեց տուժողին, հետո՝ վկաներին, այնուհետև հետազոտվեցին քրեական գործի նյութերը, որից հետո Դատարանը լսեց ամբաստանյալին։
6. Վկա Հովհաննես Դավթյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Աշխատում եմ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության պարեկապահակետային ծառայության գնդի 2-րդ գումարտակի դասակի ջոկի հրամանատար: Ահազանգ ստացանք Երևան քաղաքի վարչության ՕԿ կենտրոնից, որ մոտենանք Կոմիտաս պողոտա՝ ինտերնետ ակումբ, որ մի քաղաքացի, դանակը ձեռքը, ահաբեկում է ինտերնետ ակումբի աշխատակցին: Մոտենալով նշված հասցե՝ նկատեցինք այդ քաղաքացուն, մոտենալով նրան, դանակը գցեց ձեռեքից, դանակը բարձրացրինք և բերման ենթարկեցինք ոստիկանության բաժին»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ժամը հիշու՞մ եք, վկան պատասխանեց. «Գիշերվա ժամ էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեզ որտեղի՞ց են ահազանգել, վկան պատասխանեց. «Երևան քաղաքի վարչության այդ կառավարման կենտրոնից»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեզ հայտնի՞ է, թռ ինչի վերաբերյալ գործ է եղել և Ձեզ ինչու են կանչել, վկան պատասխանեց. «1-02-ից ահազանգել են, որ ինչ-որ մի քաղաքացի, դանակը ձեռքը, հարվածում է դռանը»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ գնացիք դեպքի վայր, անձամբ իրե՞ն տեսաք դեպքի վայրում, վկան պատասխանեց. «Անձամբ իրեն տեսա, ոչ ադեկվատ, դանակը ձեռքին հարվածում էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե ոչ ադեկվատ ասելով ի՞նչ ի նկատի ունեք, վկան պատասխանեց. «Դե ալկոհոլի ազդեցության տակ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ այնտեղ այլ մարդկանց տեսե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Ոչ, մենակ ինքն էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ի՞նչ պատճառով չեք տեսել, չէին եղել, թե արդեն գնացել էին, վկան պատասխանեց. «Դե չգիտեմ, արդեն գնացել էին, թե ոչ, բայց որ մոտիկացանք, միայն ինքն էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ինքն արդեն դու՞րս էր եկել ակումբից, թե դեռ ակումբում էր, վկան պատասխանեց. «Չէ, որովհետև իրեն տեսել ենք դրսի դռանը հարվածելուց, դանակը ձեռքը՝ ինքը հարվածում էր դռանը»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ հայտնի դարձա՞վ Ձեզ՝ ինչից է ծագել վիճաբանությունը, ծագել է, թե ոչ, դանակով ինչ-որ մեկին հարվածել են, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարող ասել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ գոռգոռոցների արդյունքում մարդկանց քունն էր խանգարվել, ինչո՞վ եք հասկացել, կողքից մարդի՞կ են հավաքվել, բարձր ձայն էր, գոռգոռոց, նկատողություն, վկան պատասխանեց. «Չէ, դե շենքի բակ էր, ուղղակի տուժողի հարազատներն էին այնտեղ, մեկը հայրն էր, մյուսը՝ չգիտեմ՝ ով էր, երևի զանգել, կանչել էին, քունները խանգարվելը, այսինքն՝ 11-ից հետո բարձր ձայներով գոռալ չի կարելի, արգելվում է, դա արդեն համակեցության կանոնների խախտում է»:
Մեղադրողի հարցին, թե դա արդեն նշանակում է խուլիգանությու՞ն, վկան պատասխանեց. «Չէ, խուլիգանությունը, էն որ դանակը ձեռքը ինտերնետ կլուբի աշխատողի վրա հարձակվում էր, հարվածում էր դանակով դռանը»:
Պաշտպանի հարցին, թե ավելի կոնկրետ հստակեցրեք ահազանգ ասելով՝ ի՞նչ նկատի ունեք, Ձեզ հրաման եղավ, թե ինչպես էր հնչում ահազանգը, վկան պատասխանեց. «Երևան քաղաքում ահազանգ է հնչում, դրանից հետո մեզ ռացիայով հաղորդում են, որ գնանք նշված հասցեն, ինձ ռադիոկապով ասեցին մոտեցեք էս ինչ հասցեն, որից հետո ես զանգահարեցի 1-02, ինձ բովանդակությունն ասեցին»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք գնացել եք, տեսել եք դանակը ձեռքին, կնկարագրեք՝ ի՞նչ կարգի էր դանակը, վկան պատասխանեց. «Կարամ հիշեմ, որ դանակի վրա կարիճ էր նկարած»:
Պաշտպանի հարցին, թե ինչքա՞ն հեռավորությունից նկատեցիք այդ դանակի կարիճը, վկան պատասխանեց. «Դե երբ նկատեցինք, մոտեցանք քաղաքացին փորձեց դանակը գցել»:
Պաշտպանի հարցին, թե ինչքա՞ն հեռավորության վրա նկատեցիք, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարող ասել, երբ մոտեցանք, գոռգոռում էր»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ ի՞նչ էր գոռգոռում, օգնություն էր կանչում, ինչ էր գոռգոռում, վկան պատասխանեց. «Ուղղակի բարձր գոռում էր»:
Պաշտպանի հարցին, թե հայհոյանք կա՞ր, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարող ասել, բարձր ձայնով գոռում էր»:
Պաշտպանի հարցին, թե մոտեցաք այդ հասցեն, հետո ի՞նչ տեսաք, վկան պատասխանեց. «Դե տենց մանրամասն չեմ կարող հիշել, վեց ամիս անցելա, մոտավոր եմ հիշում ամեն ինչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ դանակի կարիճը հիշու՞մ եք, վկան պատասխանեց. «Հա, էդ հիշում եմ»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ ինչո՞վ է պայմանավորված, որ դանակի կարիճը հիշում եք, իսկ մնացածը՝ չեք հիշում, վկան պատասխանեց. «Տպավորվող էր դրա, համար հիշում եմ»:
Պաշտպանի հարցին, թե ի՞նչ հեռավորությունից նկատեցիք, որ իմ պաշտպանյալի ձեռքին դանակ կա, վկան պատասխանեց. «Մոտավորապես մեկ մետրից»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ կնկարագրե՞ք դանակը, վկան պատասխանեց. «Մոտավորապես 20-25 սանտիմետր երկարությամբ դանակ էր, որի վրա սև գույնի կարիճ էր նկարած»:
Պաշտպանի հարցին, թե Ձեր գործողություններն այդ ամենը նկատելուց հետո, վկան պատասխանեց. «Նրան բերման ենթարկեցինք ոստիկանության բաժին»:
Պաշտպանի հարցին, թե դանակը ձեռքից չվերցրի՞ք, վկան պատասխանեց. «Մինչև մեր՝ իրեն մոտենալը դանակը ձեռքից գցեց»:
Պաշտպանի հարցին, թե ու՞ր գցեց, վկան պատասխանեց. «Գազոնի մեջ, մենք էլ վերցրեցինք դանակը և բերման ենթարկեցինք ոստիկանության բաժին»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ ինչու՞ վերցրիք դանակը, վկան պատասխանեց. «Որովհետև օպեր-խումբ կանչելու ժամանակ չկար, ինչքն իրեն ոչ ադեկվատ էր պահում ու վրա էր գալիս ամեն անգամ, ժամը 4:30-5-ին համակեցության կանոններ էր խախտում»:
Պաշտպանի հարցին, թե փորձել է վնասե՞լ, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ ինչո՞վ էր պայամնավորված Ձեր այն ասածը, որ իրեն ոչ ադեկվատ էր պահում, չեք կարողացել օպեր-խումբ կանչել, վկան պատասխանեց. «Ինտերնետ կլուբից, որ մարդ դուրս եկավ, երևի աշխատողն էր, ինքն իրա վրա էր գնում, մենք ամեն անգամ իրեն հետ էինք կանչում, ինքը նորից վրա էր գնում»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ օպեր-խումբ կանչե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Օպեր-խումբ կանչել ենք, ուղղակի մենք ժամանակ չունեինք, դրա համար իրեն բերման ենթարկեցինք, չսպասեցինք»:
Պաշտպանի հարցին, իսկ հատուկ միջոցներ կիրառե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Ձեռնաշղթա հա, կիրառել ենք»:
Պաշտպանի հարցին, այդ պահին ենթարկվե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Պաշտպանի հարցին, Ձեր բոլոր պահանջներին ենթարկվե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ որ Դուք օպեր-խումբ էիք կանչել, տեղեկացրե՞լ էիք, որ դանակ կա, ինչ է կատարվում, վկան պատասխանեց. «Հա, նրանք գիտեին»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ենթարկվու՞մ էր արդյոք Ռոմիկ Դերզյանը Ձեր օրինական պահանջներին, վկան պատասխանեց. «Մեզ ենթարկվելով ասելով էն էր, որ երբ որ մենք ասում էինք հանգստացեք, ինքը հանգստանում էր, բայց հետո էլի մի քանի րոպե հետո շարունակում էր նորից վրա գնալ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ ստացվում է, որ չէ՞ր ենթարկվում Ձեր օրինական պահանջներին, վկան պատասխանեց. «Դե հա, տենցա ստացվում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այդ դեպքում ինչպե՞ս եք ասում ենթարկվում էր, վկան պատասխանեց. «Էդ պահին ենթարկվում էր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեր պահանջն ինչի՞ն էր վերաբերում, վկան պատասխանեց. «Որ ինքն իր անօրինական գործողությունները դադարեցնի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե դադարեցնու՞մ էր իր անօրինական գործողությունները, վկան պատասխանեց. «Այդ պահին, հա, բայց դրանից հետո՝ չէ, այսինքն՝ ոչ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ու՞մ վրա էր հարձակվում Ռոմիկ Դերզյանը, վկան պատասխանեց. «Իմ իմանալով՝ ինտերնետ կլուբի աշխատողի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ հարձակվելն ինչո՞վ էր դրսևորվում, վկան պատասխանեց. «Վրա գնալով»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այդ ընթացքում ի՞նչ էր ասում, վկան պատասխանեց. «Ինչ էր ասում՝ չեմ կարող ասել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, հայհոյու՞մ էր, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարող ասել, արտահայտությունները չեմ հիշում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, իսկ այդ արտահայտությունները քաղաքակի՞րթ արտահայտություններ էին, թե ինչպես Դուք նշեցիք համակեցության կանոնների խախտման, վկան պատասխանեց. «Համակեցության կանոնների խախտման»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ դրանք ավելի ճիշտ հայհոյա՞նք էին, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Բարձր գոռգոռոցներ կային, բայց դրանք ավելի ճիշտ հայհոյանք էին, թե ոչ, հիմա չեմ կարող հիշել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե երբ որ ուզում էր հարձակվել, այդ պահին ձեռնաշղթաներո՞վ էր, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Երբ որ ուզեցավ հարձակվեր, այդ պահին ձեռնաշղթաները հագցրեցինք»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ուրիշ ի՞նչ տեղի ունեցավ, վկան պատասխանեց. «Մենք բերման ենթարկեցինք ոստիկանություն»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, փե իսկ ինչի՞ համար բերեցիք ոստիկանություն, վկան պատասխանեց. «Խուլիգանության համար»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ էր անում, որ խուլիգանություն էիք բնորոշել, վկան պատասխանեց. «Ինտերնետ կլումբի աշխատկցին էր սպառնում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ ի՞նչ էր սպառնում, վկան պատասխանեց. «Ասում էր գլուխդ կկտրեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ ուրիշ բան ասու՞մ էր, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում¬»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե դրա՞ համար բերեցիք ոստիկանություն, վկան պատասխանեց. «Դե դանակը ձեռքը՝ սպառնում էր, դա արդեն խուլիգանություն է»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե դանակը դրա՞ համար վերցրիք, վկան պատասխանեց. «Հա, դանակը վերցրեցինք, որովհետև օպեր-խումբ կանչելիս վերցրեցինք, որովհետև ինքը բարձր գոռգոռում էր ու մարդկանց քունը խանգարում էր, ինտերնետ կլուբի աշխատողին սպառնում էր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեր ցուցմունքը Դու՞ք եք գրել, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե մեկն ու մեկը ստիպել, ճնշում գործադրե՞լ է, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ցուցմունքը Դու՞ք եք ստորագրել, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ձեռագի՞ր եք գրել, թե տպվել է, վկան պատասխանեց. «Զեկուցագիրը՝ ձեռագիր, ցուցմունքը տպվելա»:
Հրապարակվեց վկա Հովհաննես Դավթյանի՝ 2017 թվականի ապրիլի 19-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) ժամը 05:50-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՕԿԿ-ից ցուցում ստացանք մոտենալու Երևան քաղաքի Կոմիտաս 25 հասցեում գործող ինտերնետ ակումբին, որտեղ քաղաքացին դանակով հարվածում էր ակումբի մուտքի դռանը: Մոտենալով մենք նկատեցինք Ռոման Դերզյանին, ով, մեզ տեսնելով, ձեռքի դանակը նետեց գետնին: Նա մինչ այդ բարձր սեռական բնույթի հայհոյանքներ էր հնչեցնում, նշված դանակը ձեռքին՝ հարվածում էր մուտքի դռանը և սպառնալիքներ հնչեցնելով՝ պահանջում էր դուռը բացել: Երբ մենք մոտեցանք, իսկ նա դանակը նետեց մայթեզրի խոտերի մեջ, նշված ակումբից դուրս եկավ նաև աշխատակիցը, ում տեսնելով՝ Ռոմիկ Դերզյանը սկսեց նրան հայհոյել: Մենք հասկացանք, որ նա մինչ այդ աշխատակցին էր հայհոյում և որպեսզի Ռ.Դերզյանի կողմից վերջինիս որևէ վնաս չպատճառվի, ինչպես նաև չկորի կամ այլ կերպ դեպքի վայրից վերջինիս դանակը չվերանա, մենք որոշեցինք դանակը վերցնել և Ռ.Դերզյանին դրանով հանդերձ բերման ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Ես բաժնում համապատասխան զեկուցագիր կազմեցի այդ մասին: Ես նշված որոշումը կայացրեցի իրավիճակից ելնելով, քանի որ ուշ ժամ էր, իսկ մենք 2-ով էինք: (…) Երբ մենք մոտեցանք Ռոմիկ Դերզյանը, ով բաժնում էր այդպես ներկայացել, դանակը ձեռքին, ձեռքերով խփում էր դռանը: Մինչ մեր մոտիկանալը նա մեկ րոպեի չափով սեռական բնույթի հայհոյանքներ, սպառնալիքներ էր հնչեցնում աշխատակցի հասցեին և պահանջում դուռը բացել: Երբ նրան բռնեցինք, ու աշխատակիցը դուրս եկավ, նա շարունակեց հայհոյել աշխատակցին: Մեր ներկայությամբ հարվածներ չեն եղել:
Հարց. Որքան է տևել միջադեպը և ներկա այլ անձ եղել է, թե ոչ:
Պատասխան. Մեր հասնելուց հետո մի 2 րոպեում վերջացել է: Մենք նրան դանակով բերման ենք ենթարկել Արաբկիրի բաժին: Նաև կարծեմ ակումբի աշխատակիցը դուրս եկավ: (…)
Մենք հասանք տեղ և տեսանք, որ Ռ.Դերզյանը հայհոյում է ու հարվածում դռանը: Ներսում տեղի ունեցածն արդեն չենք տեսել: Նա դռանը թույլ էր խփում, և վնասվածքներ չէին առաջանա: Ինչ վերաբերում է մինչ այդ կատարած խուլիգանական արարքներին, ապա մենք դրանց ականատես չենք եղել: Նա մեր ներկայությամբ միայն մի 2 րոպե տևողությամբ հայհոյել է աշխատակցին: (…) Դանակը 10 սմ. շեղբով, 24 սմ. երկարությամբ, սև գույնի, վրան կարիճով, գաղտնի փականով էր: Մենք այն վերցրինք, որ չկորչի կամ այլ կերպ չանհետանա: Քանի որ Ռ. Դերզյանը հարբած էր և ոչ ադեկվատ, պետք էր նրան արագ բերման ենթարկել, իսկ դանակը չէինք կարող թողնել այնտեղ (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 87-90):
Մեղադրողի հարցին, թե հրապարակվեց Ձեր ցուցմունքը, փաստորեն սեռական բնույթի հայհոյանքներ եղե՞լ են, վկան պատասխանեց. «Եղել են»:
Մեղադրողի հարցին, թե հայհոյանքները եղել են ամբաստանյալի՞ կողմից, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե հայհոյանքներն ուղղված են եղել միայն տուժողի՞ն, թե նաև անհասցե, վերացական բնույթի հայհոյանքներ, վկան պատասխանեց. «Եղել են միայն ուղղված աշխատակցին»:
Մեղադրողի հարցին, թե կարիճն ի՞նչ գույնի էր, վկան պատասխանեց. «Սպիտակ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք իմ հարցին պատասխանեցիք, որ ձախ ձեռքում բռնած է եղել դանակը, իսկ աջ ձեռքով հարվածել է դռանը, քիչ առաջ հրապարակվեց ցուցմունքը, որտեղ նշված է, որ քաղաքացին դանակով հարվածում էր ակումբի դռանը, ի՞նչ կասեք այս հակասության մասին, վկան պատասխանեց. «Ուրեմն տենց է եղել, ես մոռացել եմ ուղղակի»:
Պաշտպանի հարցին, թե կասե՞ք դանակը բաց էր, թե փակ, վկան պատասխանեց. «Բաց»:
Պաշտպանի հարցին, թե բաց վիճակում շպրտե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի հարցին, թե բա՞ց վիճակում եք տարել բաժին, վկան պատասխանեց. «Չէ փակած, հետո փորձաքրեագիտական բաժիննա բացել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե մեղադրողի հարցին պատասխանեցիք, որ եղել են հայհոյանքներ, հայհոյանքների փաստը Դուք հիշեցի՞ք, վկան պատասխանեց. «Հիշեցի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ու՞մ էր հայհոյում, վկան պատասխանեց. «Ինտերնետ ակումբի աշխատակցին»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ էր ասում, վկան պատասխանեց. «Սեռական բնույթի հայհոյանքներ էր հնչեցնում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչի՞ն էին ուղղված հայհոյանքները, ինչ էր ասում, ինչ էր ասում օրինակ, մոտավորապես, վկան պատասխանեց. «Ուղղակի հայհոյում էր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք կգնահատեիք դա կոնկրետ ուղղված ինչ-որ մեկի՞ն, թե ուղղակի հայհոյում էր, վկան պատասխանեց. «Ձեռքը թափ տալով հայհոյում էր, կոնկրետ հայհոյանքով ասում էր, որ ես ուզում եմ նստեմ ինտերնետ կլուբում, դուք չեք թողում ես նստեմ, ինտերնետ կլուբի աշխատողը չէր թողել ներս մտնի, այսինքն՝ թողելա, ասելա դուրս արի, քանի որ խմածա եղել ինքը»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հայհոյանքի միտքը որն էր, ինքն ի՞նչ էր ուզում ասել, վկան պատասխանեց. «Ասում էր, որ ես պետք է մտնեմ, ինքն էլ չէր թողում»:
Վկա Արթուր Քիշմիրյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Աշխատում եմ մինչ օրս ոստիկանության պարեկապահակետային ծառայությունում: Նշված օրը գիշերային հերթափոխ էինք, 5-ի կողմերը՝ առավոտյան, ահազանգ ստացանք ՕԿԿ-ից, որ Կոմիտասում, հասցեն տենց կոնկրետ չեմ հիշում, որ ինչ-որ ինտերնետային ակումբ կա, որտեղ մի անձ դանակով ինչ-որ դուռն է կոտրում և ահազանագով մոտեցանք նշված հասցե: Մոտենալով այդ հասցեն՝ հանդիպեցինք ամբաստանյալին, բարձացա վերև, պարզաբանեցինք՝ ինչա ոնցա, էդ ինտերանետային ակումբի աշխատողն էլ այդ ժամանակ դուրս եկավ, ասեց դանակով սպառնացել է իրեն, իրավիճակը խառն էր էդ պահին: Հետո մենք կապվեցինք մեր բաժնի հերթապահ մաս, ներկայացրեցինք իրավիճակը, հերթապահ մասից ցուցում ստացանք, որ մոտեցնենք բաժին»:
Մեղադրողի հարցին, թե դեպքը կհիշե՞ք երբ է եղել, վկան պատասխանեց. «2017 թվականի ապրիլ ամսին»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ ժամն էր, վկան պատասխանեց. «Առավոտվա կողմն էր՝ լուսաբացին»:
Մեղադրողի հարցին, թե որտե՞ղ էիք գտնվում և ինչպես իմացաք սույն դեպքի մասին, վկան պատասխանեց. «Ծառայությունում էի, Արաբկիր վարչական տարածքում, Կասյանից դեպի Կոմիտաս տարածքում, իմացել եմ ահազանգով»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ են ասել Ձեզ, վկան պատասխանեց. «Ասել են, որ մի քաղաքացի ինչ-որ դուռը կոտրատելով, հայհոյանքներով բարձր սպառնում է աշխատողին, կյանքին վտանգ սպառնալով»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ հասաք տեղ, ի՞նչ տեսաք, վկան պատասխանեց. «Գտանք ինտերնետ ակումբը, ինքը դռան դիմաց էր, տեսանք իրեն»:
Մեղադրողի հարցին, թե դա արդեն նշանակում է խուլիգանությու՞ն, վկան պատասխանեց. «Չէ, խուլիգանությունն էն էր, որ դանակը ձեռքը ինտերնետ կլուբի աշխատողի վրա հարձակվում էր, հարվածում էր դանակով դռանը»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչ որ բան նկատեցի՞ք ձեռքում, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Մեղադրողի հարցին, թե իրեն մենա՞կ բերման ենթարկեցիք, վկան պատասխանեց. «Իրան, մեկ էլ դանակը»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ դանակն ինչի՞ համար տարաք Ձեզ հետ, ի՞նչ իմացաք որ իրենն է, վկան պատասխանեց. «Իր ձեռքում էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ինչի՞ համար բերման ենթարկեցիք ոստիկանության բաժին, վկան պատասխանեց. «Ալկոհոլ օգտագործած վիճակում էր, համ էլ ագրեսիվ էր, բարձր հայհոյում էր ինտերնետ ակումբի աշխատակցին»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք համազգեստո՞վ էիք, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեզ որ տեսավ, որևէ սթափություն նկատելի դարձա՞վ, թե Ձեր նկատմամբ էլ ագրեսիվություն դրսևորեց, վկան պատասխանեց. «Չէ, մեր նկատմամբ չի հայհոյել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր օրինական պահանջներին ենթարկվե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Ենթարկվել է»:
Պաշտպանի հարցին, թե կասե՞ք երբ որ Դուք Դերզյանին, տեսաք որքան էր Ձեր հեռավորությունն իրենից, վկան պատասխանեց. «10 մետր կլիներ»:
Պաշտպանի հարցին, թե մու՞թ էր, վկան պատասխանեց. «Մութ էր, ակումբի լույսն էր վառվում միայն ներսում»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք այդ ժամանակ նկատեցի՞ք Ռոմիկ Դերզյանի ձեռքին դանակ, վկան պատասխանեց. «Ես էդ պահին կոնկրետ չեմ հիշում, բայց երբ որ ինքը բարձրացավ վերև, իր ձեռքից դանակը նետեց խոտերի մեջ»:
Պաշտպանի հարցին, թե դանակը խոտերի միջից ո՞վ վերցրեց, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Պաշտպանի հարցին, թե առաջի՞ն անգամ է եղել Ձեր կյանքում ոստիկանական աշխատանքում, վկան պատասխանեց. «Եղել են»:
Պաշտպանի հարցին, թե դանակն ինչու՞ վերցրիք նրա ձեռքից, վկան պատասխանեց. «Որպեսզի իրեն մոտիկացնեմ բաժին, դանակն էլ հանդիսանում է գործողության մասնիկը»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ի՞նչ իմացաք, որ բարեկմաներն են, վկան պատասխանեց. «Ակումբի աշխատակիցն ասեց»:
Պաշտպանի հարցին, թե որ այդ մարդիկ եկան, ձայն չհանեցի՞ն ընդհանրապես, վկան պատասխանեց. «Չէ, իրենք ուզում էին հասկանալ իրավիճակը»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ենթարկվու՞մ էր Ձեր ավագի օրինական պահանջներին Ռոմիկ Դերզյանը, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ուզու՞մ էր մոտենալ, հարձակվել ինտերնետ ակումբի աշխատակցի վրա, վկան պատասխանեց. «Հա, ուզում էր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ես ուզում եմ հասկանալ Ձեր օրինական պահանջը ի՞նչն էր, որ ինքն ուզում էր հարձակվել, Դուք էլ կանխում էիք հարձակումը, վկան պատասխանեց. «Դե մենք հանդարտեցրել ենք, հանգստացրել ենք»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ չէր ենթարկվում Ձեր օրինական պահանջներին, վկան պատասխանեց. «Դե սկզբնական հատվածում չէր ենթարկվում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հայհոյանքը սեռակա՞ն բնույթի էր, մերկացնելու հայհոյանք էր, քաղաքակիրթ էր, ինչ էր, վկան պատասխանեց. «Սեռական բնույթի էր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ու՞մ էր հայհոյում էր, վկան պատասխանեց. «Իրեն, ծնողներին»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչի՞ համար էր ամբաստանյալը բերման ենթարկվել, ինչ էր տեղի ունեցել այնտեղ, տեղյա՞կ եք, վկան պատասխանեց. «Դե գիտեմ, որ սպառնացել է ինտերնետ ակումբի աշխատակցին, որ թույլ տար ներս մտնի, աշխատակիցն էլ թույլ չի տվել, ինքն էլ ասել է ես իրավունք ունեմ մտնելու, ուզեցել է ժամանակ անցկացնի, նա չի թողել, որ խմած ինտերնետ ակումբ մուտք գործի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք ասացիք, որ էլի մարդիկ են մոտեցել, իրենք ձայների՞ց են մոտեցել, թե ինչպես, վկան պատասխանեց. «Չէ, ինտերնետ ակումբի աշխատակիցն էր զանգել, կանչել, իր բարեկամներից են եղել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իրենց էլ էր հայհոյանքներ տալիս, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Վկա Առաքել Խաչատուրյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Դեպքը շուտ է տեղի ունեցել, մոտ 7-8 ամիս առաջ էր, շատ բան էլ չեմ հիշում, ուղղակի նշեմ, որ էդ պահին ես այդտեղ եմ եղել ինտերնետ ակումբում, փողոցի անվանումը չեմ հիշում, գիշերվա ժամը 3-ն էր՝ խաղ խաղալուց էի եղել, հետո պահի տակ հոգնել, քնել էի, հետո գոռոցների ձեներից արթնացել եմ, հետո տեսա, որ ինչ-որ մեկը մեկին հայհոյում է, բայց չեմ հասկացել՝ ինչ է տեղի ունեցել, որովհետև էդ ժամանակ այնտեղ չեմ եղել: Դրսի կողմից մեկը կար դռանը տմտմբացնում էր ու բարձր հայհոյանքներ էր հնչեցնում: Դրանից հետո եկան ոստիկանները, ու մենք էլ իրենց հետ գնացինք»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ասացիք, որ այդ օրը միայն գիշերը ժամը 3-ին եք դեպքից վայրում եղել, թե ողջ գիշերն եք եղել, վկան պատասխանեց. «Ողջ գիշերն եմ եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե ո՞վ էր աղմկում, վկան պատասխանեց. «Կարմիր թիկնոցով տղա էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե հիմա տեսնու՞մ եք այստեղ, վկան պատասխանեց. «Չէ, ուղադրություն չեմ դարձրել, կազմվածքը չեմ տեսել, միայն գիտեմ, որ կարմիր թիկնոցով էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե հաճախո՞րդ էր նա, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Մեղադրողի հարցին, թե ալկոհոլի ազդեցության տա՞կ էր, վկան պատասխանեց. «Մոտ չեմ եղել իրեն, չեմ կարող ասել, չեմ կարող ասել ալկոհոլի ազդեցության տակ էր, թե ոչ, բայց հայհոյանքներ լսել եմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ հայոյանքները տևակա՞ն էին, թե կարճ ժամանակահատվածի մասին էր խոսքը, վկան պատասխանեց. «Տևական»:
Մեղադրողի հարցին, թե ու՞մ էր հայհոյում, ինչու էր հայհոյում, ինչ էր ուզում, ինչ հայտնի դարձավ Ձեզ, վկան պատասխանեց. «Էդ մեկը չեմ հիշում, պատճառը կոնկրետ չեմ հիշում՝ ում էր հայհոյում, հայհոյում էր աշխատակցին»:
Մեղադրողի հարցին, թե աշխատակիցն էլ նրա՞ն էր հայհոյում, վկան պատասխանեց. «Իմ իմանալով՝ չէ»:
Մեղադրողի հարցին, թե այլ մարդիկ ներկա եղե՞լ են, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Հա, ոնց-որ, հաճախորդներ»:
Մեղադրողի հարցին, թե նրանք ի՞նչ վարքագիծ էին դրսևորում, վկան պատասխանեց. «Մի քանի հոգի քնած էին, մի քանի հոգի նաուշնիկներով բան էին լսում, մարդիկ կային, որ տեղյակ էլ չէին, որ բանա կատարվում»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք քնա՞ծ էիք, վկան պատասխանեց. «Հա, հետո ձայներից արթացա»:
Մեղադրողի հարցին, թե ձայները բա՞րձր էին, որ Դուք արթացաք, վկան պատասխանեց. «Հա, բարձր էին»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք չմոտեցա՞ք, ասեիք՝ ինչի եք հայհոյում, խանգարում եք, այստեղ մարդիկ կան, վկան պատասխանեց. «Ինքը հայհոյում էր դրսից, դուռը փակ էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչու՞ ներս չէր գալիս, վկան պատասխանեց. «Որովհետև ներսից փակ էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե փորձու՞մ էր բացել, կամ ասեր բացեք, ներս գամ, վկան պատասխանեց. «Հա, ասում էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ աշխատակիցը բացու՞մ էր, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինքն ի՞նչ էր անում, վկան պատասխանեց. «Ինքն էլ հայհոյում էր, դռանը տմտմբացնում էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե ձեռքո՞վ, վկան պատասխանեց. «Հա, ձեռքով»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք տեսնու՞մ էիք՝ դրսից ինքն ինչով էր հարվածում, վկան պատասխանեց. «Չէ, ձայնն էի լսում»:
Մեղադրողի հարցին, թե հետո նե՞րս եկավ, դուռը բացվեց, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Մեղադրողի հարցին, իսկ դրսում էլի՞ մարդ կար իր հետ, կային մարդիկ, որ կարող էին միջամտել, վկան պատասխանեց. «Ես տեղյակ չեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե շա՞տ ժամանակ հետո եկան ոստիկանները, վկան պատասխանեց. «Չէ, 5-10 րոպե»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ ընթացքում հայհոյանքներ հնչե՞լ են, վկան պատասխանեց. «Մի քանի անգամ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ոստիկանների գալուց հետո Դուք տեսա՞ք հայհոյողին, վկան պատասխանեց. «Չէ, չեմ տեսել»:
Մեղադրողի հարցին, թե ոստիկանները հայհոյողին ի՞նչ ասացին, վկան պատասխանեց. «Չգիտեմ»:
Մեղադրողի հարցին, եթե հաճախորդն ավարտել էր և ցանկանում էր հեռանալ, եթե ցանկանար կարո՞ղ էր հեռանալ, վկան պատասխանեց. «Երևի կարող էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե դուռը փակ վիճակում կարո՞ղ էր հեռանալ, վկան պատասխանեց. «Իմ կարծիքով չէր կարող հեռանալ, որովհետև դուռը փակ էր, որ դրսից հայհոյողը ներս չգար»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք նկատե՞լ եք այդ անձին ի սկզբանե, որ եկել է այդ տարածք, վկան պատասխանեց. «Ի սկզբանե չէ, չեմ նկատել, ես համակարգչային խաղ էի խաղում մոտ մեկ ժամ, հետո՝ քնեցի»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ համակարգչային խաղը խաղալու ժամանակ որևէ միջադեպ եղե՞լ է, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե որ լիներ, Դուք կնկատեի՞ք, այսինքն՝ կարող էիք քնել այդ իրավիճակում, վկան պատասխանեց. «Չէ, չէի կարող քնել»:
Պաշտպանի հարցին, թե այն հարցին, թե կարող եք ասել նա ալկոհոլային խմիչք օգտագործած էր, թե ոչ, պատասխանեցիք, որ չեք կարող ասել, քանի որ հեռու էիք իրենից գտնվում, կարո՞ղ եք հստակ ասել, դա այդպես է, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Հստակ հիշում եմ, հա»
Հրապարակվեց վկա Առաքել Խաչատուրյանի՝ 2017 թվականի ապրիլի 19-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) 07.04.2017թ.՝ ժամը 5-ի սահմաններում ակումբ մտավ մի հարբած տղամարդ: Ես նրա վրա ուշադրություն չեմ դարձրել: Աշխատակիցը կարծեմ նրան նկատողություն արեց, որ գարեջրի շշով է մտել, իսկ նա սկսեց վիճել աշխատակցի հետ, որի ընթացքում հայհոյանքներ հնչեցրեց: Հետո գնաց զուգարան, իսկ հետո թուղթ ուզեց, ու աշխատակիցը գնաց նրա մոտ: Ես քնաթաթախ էի ու ուշադրություն չեմ դարձրել նրա պահվածքին, սակայն նա հարբած էր ու հայհոյում էր: Ես ընթացքում քնել եմ ու վեր կացել նրա բարձր հայհոյանքներից: Ես արթնանալով տեսել եմ, որ նա ակումբի մուտքի դռան դրսից հարվածում է դռանը և հայհոյում է աշխատակցին, սպառնում և պահանջում բացել դուռը: Մոտ 10 րոպե հայհոյում էր, իսկ աշխատակիցն ինչ-որ մեկի հետ հեռախոսով խոսում էր: Հետո դրսի տղայի ձայնը կտրվեց, իսկ աշխատակիցը դուռը բացեց և դուրս եկավ: Հետո մոտեցան ոստիկանության աշխատակիցներ և մեզ հրավիրեցին ոստիկանություն: Այդ ընթացքում ինտերնետ ակումբում բացի ինձանից, 3 հաճախորդներ էլ կային, որոնցից 2-ը քնած էին: Հարբած հաճախորդը աշխատակցի հետ էր խնդիրներ ստեղծում: Նա խմած էր ու ոչ ադեկվատ: Այդ պատճառով ես չեմ խառնվել, որ ավելորդ խնդիրներ չստեղծվեն: (…)
Այո, նա ներսում հայհոյել ու սպառնացել է, սակայն ես նրա ձեռքում դանակ չեմ տեսել: Նա կենտրոնացել էր աշխատակցի վրա: Կարծում եմ, որ ալկոհոլի համար կատարած նկատողությունից: Ես քնաթաթախ էի, իսկ հարբած էր: Այդ պատճառով կոնկրետ ուշադրություն չեմ դարձրել, թե ինչ էր հայհոյում, բայց ընդհատումներով նրա հայհոյանքները լսում էի, սակայն չէի խառնվում, որ խնդիրներ չառաջանան: Նրա պահվածքը տհաճ էր, սակայն էր, սակայն կարծում եմ խառնվելն անիմաստ էր: Ես չեմ նկատել, թե ինչպես է նա դուրս եկել, սակայն արդեն զարթնեցի նրա բարձր հայհոյանքներից ու դռանը հարվածելուց: Դա տևեց շուջ 10 րոպե: Ես նրա մոտ դանակ չեմ նկատել:
Հարց. Ով է ներկա գտնվել միջադեպին:
Պատասխան. Աշխատակիցը և մենք՝ ինձնից բացի 3 հաճախորդներ, որոնցից կարծեմ 2-ը քնած են եղել: Նրանց գլուխը կախ էր: (…)
Նրան աշխատակիցը նկատողություն արեց, որից էլ նա սկսեց իր պահվածքը: Այլ անձինք չեմ նկատել որ խառնվեն: Ես էլ չեմ խառնվել, քանի որ նա հարբած էր: Նա իմ կամ այլ հաճախորդների հետ չի կոնֆլիկտել (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 82-85):
Մեղադրողի հարցին, թե լսեցիք Ձեր ցուցմունքը, հիմա հարբա՞ծ էր, վկան պատասխանեց. «Ինձ հարց են տվել հարբածա եղել, ասել եմ հա»:
Մեղադրողի հարցին, թե հիմա հարբա՞ծ էր, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Իմ կարծիքով, հա»:
Մեղադրողի հարցին, իսկ ինչու՞ եք կարծում, որ հարբած էր, վկան պատասխանեց. «Պահվածքի համար»:
Մեղադրողի հարցին, թե լսեցիք Ձեր ցուցմունքը կապված վիճաբանությունը ծագելու հետ կապված, գարեջրի շշով մտնելու հետ կապված, այդպե՞ս է եղել, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Ես չեմ հիշում, որ շիշ տեսած լինեմ իր ձեռքը»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ դեպքում ինչու՞ եք քննիչի մոտ նման ցուցմունք գրել, վկան պատասխանեց. «Որ գրել եմ, ուրեմն այդպես է եղել, հիմա չեմ հիշում»:
Պաշտպանի հարցին, թե դուք գրել եք, որ աշխատակիցը նկատողություն արեց գարեջրի շշով մտնելու համար, դա Ձե՞ր կարծիքն է եղել, թե Դուք հստակ այդպես եք հիշում, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Պաշտպանի հարցին, թե կասե՞ք՝ ինչով է պայմանավորված Ձեր դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքի և նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքի էական հակասության հանգամանքը, վկան պատասխանեց. «Կարողա պայմանավորված լինի, որ դեպքից շատ ժամանակա անցել, ու ես հիմա չեմ հիշում»:
Պաշտպանի հարցին, թե ինքը հենց մտել է, Դուք տեսե՞լ եք, որ ինքը հարբած է, վկան պատասխանեց. «Չէ, հենց մտելա, չեմ տեսել»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ դեպքում ինչու՞ եք այդպիսի ցուցմունք տվել, վկան պատասխանեց. «Չգիտեմ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք կարդացե՞լ եք Ձեր ցուցմունքը, վկան պատասխանեց. «Չէ, հրաժարվել եմ կարդալ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ էիք անում այնտեղ, խաղ էիք խաղում, վկան պատասխանեց. «Չէ, ոնց-որ ֆիլմ էի նայում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ֆիլմ էիք նայում, հետո ի՞նչ եղավ, վկան պատասխանեց. «Ինտերնետ ակումբում նստած էի, հետո էդ տղեն ներս մտավ, ես իրան նկատեցի, բայց սկզբում ոչ ադեկվատ պահվածք չեմ նկատել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ու՞մ էր նման այդ անձը, վկան պատասխանեց. «Ես այդ մարդու դեմքը չհիշեցի, բայց որ ասեցիք, արդեն իմացա, որ ամբաստանյալնա, բայց ես իրան ընդհանրապես չեմ հիշում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե վեճի ընթացքում ի՞նչ ասաց, վկան պատասխանեց. «Վեճի ընթացքում հայհոյում էր, անձնական հայհոյանքներ էր տալիս»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե նորմալ էր այդ վարքագիծը, վկան պատասխանեց. «Չէ, նորմալ չէր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչպե՞ս ավարտվեց այդ վեճը, դուրս եկավ, չեկավ, վկան պատասխանեց. «Դուրս հանելը չեմ նկատել, բայց երևի դուրս հանեցին»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե զուգարա՞ն գնաց, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե թուղթ ուզելը լսե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Հա, լսել եմ, զուգարան գնալու համար թուղթ էր ուզում, իմ հիշելով՝ անունը հնչեցրեց էդ տղու, ասեց քո մոտի թղթերից բեր ու ասեց, բեր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինքն ի՞նչ պատասխանեց, ում անունը հնչեցնում էր, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում, իմ հիշելով՝ ասեց չկա»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինքը հետո ի՞նչ ասաց, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում ինքն ինչ ասեց, էդ պահին, որ ինքը ասեց թուղթ բեր, ես էդ պահին զուգարանի կողքով էի գալիս, ասեց թուղթ բեր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այդ հայհոյանքի, վեճի ընթացքում որևէ մեկը չեկա՞վ դիտողություն աներ կամ ընկերաբար հանդարտեցներ, վկան պատասխանեց. «Չեմ նկատել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեզ մոտ անհանգստություն, տհաճություն կա՞ր, վկան պատասխանեց. «Կար»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե լա՞վ էիք Ձեզ զգում, հաճելի էր Ձեզ այդ ամենը, վկան պատասխանեց. «Ես էդ պահին մտածեցի, որ ամեն ինչ նորմալ կանցնի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեր ցուցմունքը կարդացե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Ես հիշում եմ, որ իմ ցուցմունքն ամբողջությամբ ասել են՝ ինչա գրած»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե կա՞ր մի բառ, որ նախաքննության ցուցմունքի մեջ ավել էր գրած, վկան պատասխանեց. «Հա, կար, որ ասումա ներսա մտնում գարեջրի շշով»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հիմա Դուք գարեջրի շիշը չե՞ք տեսել, վկան պատասխանեց. «Չէ, չեմ տեսել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե բայց լսե՞լ եք այդ նկատողությունը, վկան պատասխանեց. «Հա, լսել եմ նկատողությունը»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ չկա այստեղ որևէ բան, որ գրված է, բայց Դուք չեք ասել, վկան պատասխանեց. «Չէ, չկա տենց բան»:
Հրապարակվեց վկա Լուսինե Ղամբարյանի՝ 2017 թվականի ապրիլի 21-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Երբ քնած էի՝ ժամը 5-ի սահմաններում, իմ 094-42-01-00 հեռախոսահամարին զանգահարեց Սարգիս Գասպարյանը: Ես արթնանալով պատասխանեցի, և նա ինձ ասաց, որ մեր հաճախորդներից Ռոմիկ Դերզյանը հարբած է: Ինքը Ռոմիկին դուրս է արել, սակայն չի կարողանում զանգել Սուրենին: Նա ինձ խնդրեց զանգել Սուրենին: Ես հեռախոսով շուրջ մի րոպե խոսել եմ Սարգիսի հետ և զուգահեռաբար լսվում էր Ռոմիկի հայհոյանքները, գորգոռոցները և անպարկեշտ խոսքերը: Ես անհանգստանալով զանգահարեցի Սուրենին, սակայն նա չպատասխանեց: Դրանից հետո ես անհանգստացա Սարգիսի առողջության համար և մտածելով, որ Ռոմիկը նրան կվնասի՝ զանգեցի ոստիկանություն, սակայն որպեսզի հետագայում Ռոմիկի հետ բարդություններ չառաջանան, ես ներկայացել եմ որպես Կոմիտաս 25-րդ շենքի բնակիչներից մեկի հյուրը: Ինձ բոլորը որպես Էրիկա են ճանաչում և ես չեմ ցանկացել, որ Ռոմիկն իմանա՝ ոստիկանություն ես եմ զանգել: Ես դեպքի պահին այնտեղ չեմ եղել, սակայն հեռախոսով լսել եմ Ռոմիկի հայհոյանքներն ու անպարկեշտ արտահայտությունները: Ես հետագայում Սարգիսի հետ այդ թեմայով առհասարակ չեմ խոսել, քանի որ նա դուրս է եկել աշխատանքից, և ես նրան չեմ տեսել: Հետևաբար՝ ես պատմեցի դեպքի վերաբերյալ իմ իմացած ամբողջ տվյալները: (…)
Ես այնտեղ չեմ եղել: Միայն հեռախոսով Սարգիսի հետ խոսելիս լսել եմ Ռոմիկի հայհոյանքները և բարձրաձայն բղավոցները: Այլ մանրամասնություններից տեղյակ չեմ:
(…)
Ռոմիկ Դերզյանը մեր հաճախորդն է: Նա Սուրենին կարող է ակումբում տեսած լինի: Նրանք որևէ մոտ հարաբերություն չունեն: (…)
Ես Ռոմիկի ձայներից՝ հայհոյանքներից և ոչ ադեկվատ աղմուկից, ինչպես նաև Սարգիսի անհանգիստ, վախեցած վիճակից և հաշվի առնելով, որ Սարգիսն ասաց, որ Ռոմիկը հարբած է, վախեցա և անհանգստացա Սարգսի համար և որպիսզի Ռոմիկը Սարգիսին չվնասի, ես զանգահարեցի ոստիկանություն (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 128-132):
Վկա Արտյոմ Մկրտչյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Ես իմ ցուցմունքներում մանրամասն նշել եմ, այդ ժամանակ հիշողությունս թարմ էր, ժամեր անց ցուցմունք եմ տվել: Գիտեմ, որ ինչ որ միջադեպ է եղել, ինչ որ աշխատողի հետ կապված, հաճախորդը վեճ է ունեցել, բայց ինչա եղել, ոնցա եղել, հիմա հստակ չեմ կարող ասել, մանրամասն գրված է ցուցմունքումս»:
Մեղադրողի հարցին, թե վիճաբանությունն ու՞մ միջև է եղել, վկան պատասխանեց. «Աշխատողի և հաճախորդի»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ պահին նկատե՞լ եք հաճախորդին, վկան պատասխանեց. «Աղմուկից հետո նկատել եմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ էր անում, վկան պատասխանեց. «Ես նկատել եմ այն փաստը, որ մեկը մտավ հելավ, հա դա բնական բանա, բայց ես նկատեցի, երբ որ ինքը դուռն էր ջարդում, էդ աղմուկից արդեն դրա հետևանքով գոռգոռացին, բան, ես նկատեցի՝ աշխատողը ներսում էր, հաճախորդը դրսում էր, ու վիճաբանում էին, դրանից մի քսան րոպե հետո եկան ոստիկանության աշխատողները, և ինձ էլ խնդրեցին գնալ ոստիկանության բաժին, ես էլ ասեցի խնդիր չկա»:
Մեղադրողի հարցին, թե ոստիկանությունում ի՞նչ գրեցիք, ինչն էր պատճառը, որ Ձեզ ներս չէին թողնում, վկան պատասխանեց. «Ես հստակ չեմ կարող հիշել»:
Մեղադրողի հարցին, թե հայհոյանքներ եղե՞լ են, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Այո, ոնց-որ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ով ում է հայհոյել, վկան պատասխանեց. «Աշխատողի և հաճախորդի միջև է եղել, թե ով ում է եղել հստակ չեմ կարող ասել»:
Մեղադրողի հարցին, թե խմածության հետ կապված որևէ հանգամանք հիշու՞մ եք, վկան պատասխանեց. «Հաճախորդի ձեռքին ոնց որ գարեջրի պլաստմասե շիշ կար, հետո ժողովրդի խոսակցություններից լսել եմ, որ խմածա եղել, ուզեցել է օգտվել համակարգչից, աշխատողը չի թողել, էդքանը ժողովրդից լսել եմ, հետո ես ենթադրության եկա, որ հաճախորդը խմածա եղել, աշխատողն էլ չի թողել, ինքն էլ ըստ դրա վիճաբանել է»:
Մեղադրողի հարցին, թե աշխատողի անունը կհիշե՞ք, վկան պատասխանեց. «Չէ, ես աշխատողներին չեմ ճանաչում»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ այդտեղ լվացարան, զուգարան կա՞ր, վկան պատասխանեց. «Հա, կա»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ այնտեղ զուգարանից որևէ մեկն օգտվե՞լ է, դրա վերաբերյալ խոսակցություն եղել է, վկան պատասխանեց. «Հա, զուգարան կա, բայց ես այնտեղ իմ գործով էի զբաղված, ուշադրություն չեմ դարձրել»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ օճառի, թղթի հետ կապված որևէ խոսակցություն եղե՞լ է, թե ոչ, վկան պատասխանեց. «Չէ, չեմ հիշում, ես հաստատ գիտեմ, որ էդ հարմարությունը կա, բայց մանրամասներ չեմ հիշում»:
Մեղադրողի հարցին, թե վերջը մտավ ներս հաճախորդը, վկան պատասխանեց. «Սկզբում ներսում էր, մտելա ներս, որ վիճաբանել են, իսկ հետո ոնցա հանել դուրս, էդ մեկը չգիտեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ հարվա՞ծ աշխատակիցը հաճախորդին, կամ հակառակը, վկան պատասխանեց. «Չէ, ես մենակ աղմուկին եմ ուշադրություն դարձրել»:
Մեղադրողի հարցին, ու՞մ կողմից էր այդ աղմուկը, վկան պատասխանեց. «Երկուսի, երբ որ արդեն դռանն էին խփում, էդ ժամանակ արդեն աղմուկ էր»:
Մեղադրողի հարցին, աղմուկը բարձր խոսե՞լն էր, թե հայհոյանքն էր, վկան պատասխանեց. «Երկուսն էլ»:
Պաշտպանի հարցին, թե մոտավոր կասե՞ք, որ ժամն էր, վկան պատասխանեց. «Չէ, չեմ կարող հիշել, գիտեմ, որ գիշեր էր»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ ժամանակ Դուք ինչո՞վ էիք տարված, վկան պատասխանեց. «Այդ ժամանակ անձանական խնդիրների հետ կապված ահավոր էի տարված, համակարգչի առջև լարված անձնական աղջկա հետ հարաբերություններ էի պարզում»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ո՞ր պահին նկատեցիք այդ անձին, վկան պատասխանեց. «Դռանը խփելուց հետո»:
Պաշտպանի հարցին, թե այսինքն՝ Դուք դռանը խփելուց հետո՞ եք նկատել այդ անձին, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարող ասել, կարողա ինքն առանց աղմուկ մտել- դուրս է եկել, նկատել եմ միայն դռանը խփելուց հետո»:
Պաշտպանի հարցին, թե դռանը խփելուց հետո Դուք մոտեցա՞ք դռանը, նկատեցիք՝ ինչ է կատարվում, վկան պատասխանեց. «Ես ընդամենը հարցրի ինչ է եղել, աշխատողն ասեց խմած է եղել, ներս չեն թողել, այնտեղ կա աշխատող, որ իր պարտականությունն է դա, դա իմ գործը չի ընդհանրապես»:
Պաշտպանի հարցին, թե դուռը փա՞կ էր այդ ժամանակ, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Պաշտպանի հարցին, թե հետո դուռը բացեցիք, ինչ կատարվեց, վկան պատասխանեց. «Դուռը բացվեց, երբ որ ոստիկանությունը եկավ»:
Պաշտպանի հարցին, թե կասե՞ք, այդ դեպքում գարեջրի շիշը երբ եք նկատել, վկան պատասխանեց. «Երբ որ մտել, դուրս են եկել մարդիկ, էդ ժամանակ»:
Պաշտպանի հարցին, թե կասեք՞ այդ ժամանակ այդ անձնավորության պահվածքը նորմալ էր, վկան պատասխանեց. «Նորմալ էր, գարեջրի շիշը ձեռքը խոսում էին, ինքը մտել էր, որ կողքով անցավ, այդ ժամանակ շիշը տեսա, հետո զբաղվել եմ իմ աշխատանքով, որևէ աղմուկ չկար, հետո երբ որ բարձր աղմուկ եղավ, նոր այդ ժամանակ ուշադրություն դարձրեցի»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ բարձր աղմուկը, որ եղավ, ինչի՞ հետևանքն է եղել, վկան պատասխանեց. «Դռանը խփելու հետևանքն է եղել»:
Պաշտպանի հարցին, թե դրանից հետո այդ անձին տեսե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Դրանից հետո էդ անձը չի էլ երևացել»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ անձի ձեռքին բացի շշից, որևէ այլ առարկա տեսե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Չէ, ոչ մի բան ուրիշ չեմ նկատել»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ աշխատողի ձեռքին որևէ բան տեսե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե հստակ դա պնդում եք, վկան պատասխանեց. «Իմ հիշելով, չէ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Ձեր ցուցմունքի ժամանակ Դուք Ձեր ձեռքով եք արձանագրել, վկան պատասխանեց. «Իմ հիշելով՝ հա»:
Պաշտպանի հարցին, թե որևէ մեկը Ձեզ չի ուղղորդել ցուցմունք տալու ժամանակ, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե հետո կարդացե՞լ եք ցուցմունքը, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի հարցին, թե եղե՞լ է, որ Ձեր ցուցմունքը տպագրվի համակարգչով, վկան պատասխանեց. «Նմանատիպ բան չեմ հիշում, ես իմ ձեեռքով գրել եմ, ստորագրել եմ»:
Պաշտպանի հարցին, թե նախաքննության ժամանակ քննիչը Ձեզ այդ անձին ճանաչման ներկայացրե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Առերեսում պետք է անեին, անձին չեմ ճանաչում, ինձ հարցրել են ճանաչում ես այդ անձին, ես ասել եմ`ոչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ դեպքից հետո Դուք մնացե՞լ եք այդ տարածքում, վկան պատասխանեց. «Կոմպյուտերանոցում եմ եղել մինչև ոստիկանությունը եկել է, ոստիկանությունը եկել է, գնացել եմ տարածքային ոստիկանություն»:
Պաշտպանի հարցին, թե դեպքից հետո մնացե՞լ եք ինտերնետային ակումբում, մինչև Ձեզ տարել են ոստիկանության բաժին, վկան պատասխանեց. «Դեպքից մի 5-10 րոպե հետո գնացել ենք»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե նախաքննության ժամանակ Դուք ցուցմունք տվե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեզ որևէ մեկը չի՞ ստիպել ցուցմունք տալու ժամանակ, վկան պատասխանեց. «Ոչ, ես գրել եմ, ես ստորագրել եմ»:
Դատական նիստը նախագահող հարցին, թե Ձեր հասակն ինչքա՞ն է, վկան պատասխանեց. «1.65»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե կարո՞ղ եք նկարագրել այն անձին, ով ըստ Ձեզ հայհոյում էր, աղմուկ էր հանում, վկան պատասխանեց. «Չէ, ուշադրություն չեմ դարձրել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե չե՞ք հիշում ինչ կառուցվածքի, ինչ հասակի անձ էր, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարող կոնկրետ ասել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեզնից բարձրահասա՞կ էր, միջահասակ էր, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարող ասել, սովորական, միջին»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե երբ որ եկել էիք ինտերնետ ակումբ և զբաղված էիք Ձեր անձնական հարցերով, Ձեզ որևէ մեկը խանգարու՞մ էր, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչո՞վ էր խփում դռանը, վկան պատասխանեց. «Ձեռքով, հստակ չեմ կարող ասել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, այլ բան կա՞ր, վկան պատասխանեց. «Ուշադրություն չեմ դարձրել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչ-որ մեկն անձին փորձու՞մ էր հանգստացնել, միայն Դուք տեղից վեր կացաք, վկան պատասխանեց. «Միայն աշխատակիցը: Մի քանի հոգի կային, բայց քնած»:
Հրապարակվեց վկա Արտյոմ Մկրտչյանի՝ 2017 թվականի ապրիլի 19-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Ժամը 05:00-ի սահմաններում, երբ զբաղված էի համակարգչով, ներս մտավ ինձ անծանոթ անձ, ով հարբած էր՝ ճոճվելով էր շարժվում, իսկ ձեռքին կար պլաստմասե գարեջրի կիսատ շիշ: Մտնելով ներս՝ նա ցանկություն հայտնեց օգտվել համակարգչային ծառայությունից, սակայն աշխատակիցը՝ Սարգիսը, ասաց, որ չի թույլատրվում գարեջրով կամ ալկոհոլային խմիչքով մուտք գործել սրահ: Այդ տղան սկսեց վիճաբանել Սարգսի հետ այդ հարցի շուրջ, և տարբեր սեռական բնույթի հայհոյանքներով ասաց, որ իրեն ոչ ոք չի կարող ասել, որ գարեջրով չմտնի ներս: Դա տևեց մոտ երկու-երեք րոպե և դրանից հետո հաճախորդը գնաց զուգարան, ապա Սարգիսը մոտեցավ մեզ՝ հաճախորդներին՝ պարզելու, թե ում ծանոթն է այդ երիտասարդը, որպեսզի խնդրի դուրս գալ տարածքից: Քանի որ նրա պահվածքն ադեկվատ չէր: Սրահում 4 հաճախորդ կար, որոնցից ես ու մի տղա էինք արթուն, իսկ 2-ը կարծեմ քնած են եղել: Մենք այդ տղային չէինք ճանաչում, ուստի և Սարգիսին ասացինք, որ նրան չգիտենք: Քիչ անց այդ տղան վերադարձավ, ասաց, որ ներսում թուղթ չկա և զուգարանի թուղթ ուզեց, իսկ Սարգիսը պատասխանեց, որ ներսում թուղթ կա: Հարբած հաճախորդն ասաց, որ եթե չլինի ներսում թուղթ, ապա Սարգիսի դեմքով է մաքրելու իր հետույքը, ինչից հետո Սարգիսը նրան ուղեկցեց զուգարան և ցույց տվեց թուղթը: Ընթացքում նա էլ հայհոյանքներ էր տալիս Սարգիսին: Մոտ 15 րոպե անց զուգարանից վերադառնալով՝ կրկին փորձեց նստել համակարգչի առջև, ինչը նորից թույլ չտվեց Սարգիսը, իսկ հաճախորդը սկսեց մոտ 10-15 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնել Սարգիսի հասցեին, ով փորձում էր չհրահրել նրան, քանի որ խմած էր: Քանի որ հաճախորդը այդպես էլ չնստեց համակարգչի առջև, ուստի իր մոտից, չեմ նկատել կոնկրետ որտեղից, հանեց սև գույնի ծալովի դանակ, ապա թափահարեց այդ դանակը աջ ու ձախ՝ փորձելով վախեցնել կամ հարվածել Սարգիսին: Նա ընթացքում հայհոյանքներով ասում էր, թե Սարգիսն ով է, որ իրեն չթողի նստել համակարգչի առաջ: Սարգիսը մի կողմ գնաց և փորձեց հանդարտեցնել նրան: Այս ամբողջը տեղի է ունեցել հարբածի կողմից Սարգիսի հասցեին հնչեցված հայհոյանքներով: Այդ ժամանակ որոշել եմ չմիջամտել՝ հաշվի առնելով այդ հաճախորդի ոչ ադեկվատ վիճակը, որ հնարավոր է կատարի ամեն քայլ, ընդհուպ դանակով հարվածներ հասցնի և մարմնական վնասվածքներ պատճառի, ուստի զբաղվել եմ համակարգչով՝ անիմաստ համարելով նրան հանդարտեցնելը կամ միջամտելը: Ընթացքում այդ հաճախորդն ինձ մոտեցավ, ինչ որ անհիմն հարցեր սկսեց տալ, սակայն ես դրան ուշադրություն չդարձրեցի ու նա գնաց դուրս, իսկ Սարգիսը ներսից փակեց դուռը, որ ներս չմտնի: Վերջինս սկսեց սեռական բնույթի լկտի հայհոյանքներ տալ Սարգիսի հասցեին, որ դուռը բացի, ապա այդ ընթացքում հարվածներ հասցրեց դռանը: Դրսում գտնվելու ընթացքում նա հայհոյանքները հնչեցրեց մոտ 15-20 րոպե, որին սակայն ոչ մեկս ուշադրություն չդարձրեցինք: Նշեմ, որ սրահում բացի ինձանից կային երեք հաճախորդ: Նրանցից երկուսն իմ կարծիքով քնած են եղել: Այդ ընթացքում նկատեցի, որ Սարգիսը զանգահարում է ինչ-որ անձանց և պատմում կատարվածի մասին: Հետո նա կարծեմ զանգեց եղբորը և փոխանցեց հարբածին, սակայն նա շարունակեց իր պահվածքը՝ հայհոյանքները և սպառնալիքները, որից հետո Սարգիսը առաջարկեց նրան դրսում խոսել, իսկ երբ նա դուրս եկավ, դուռը փակեց նրա վրա: Նա դրսից հարվածում էր դռանը և սեռական բնույթի հայհոյանքներ էր տալիս Սարգիսին: Մոտ 20 րոպե անց ակումբ ժամանեցին ոստիկանության աշխատակիցները և մեզ բոլորիս հրավիրեցին ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Դանակը հարբածի մոտ էր և նա ձեռքին դուրս էր եկել: Երբ ոստիկանները եկել են, նա դանակը գցել է ձեռքից, իսկ ոստիկանները վերցրել են: Երբ մեզ հրավիրեցին բաժին, դանակը ոստիկաններից մեկի ձեռքում էր: Այլ մանրամասնություններ չգիտեմ (…):
Այո, տեսել եմ, որ այդ հաճախորդը ձեռքերով և ոտքով հարվածներ է հասցրել աշխատակից Սարգիսի մարմնի տարբեր մասերին, իսկ վերջինս փորձել է նրան հրել հեռու և խուսափել, ինչից հետո հաճախորդը դանակով սպառնացել է, որ կսպանի և այլ նմանատիպ արտահայտություններ անելով, միաժամանակ հայհոյելով ձեռքի սև դանակով փորձել է հարվածել Սարգիսին, իսկ նա սրահով փախչում էր ու խուսափում հարվածներից: (…)
Միջադեպը ընդհատումներով տևել է մոտ մեկ ժամ, այդ ամբողջ ընթացքում հաճախորդի կողմից հնչեցվել են հայհոյանքներ Սարգիսի և նրա ընտանիքի անդամների հասցեին: Ներկա ենք եղել 4 հաճախորդներս, իսկ վերջում եկել են նաև կարծեմ 2 ոստիկաններ: (…)
Բողոք չունեմ այդ անձի դեմ, հրաժարվում եմ հաղորդում տալուց, ինչ վերաբերվում է իմ հանգիստը խանգարելուն, ապա իհարկե, հանգիստս խանգարվել է, քանի որ մոտ մեկ ժամ անիմաստ տեղը հարբած հաճախորդը սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել Սարգիսի հասցեին ու անիմստ տեղը վիճաբանել է նրա հետ: Ավելացնեմ, որ միջադեպի ընթացքում Սարգիսը զանգահարեց ինչ-որ մեկին, ապա հաճախորդին փոխանցեց հեռախոսը ու նա կրկին վիճաբանեց զրուցակցի հետ, ապա հետ տվեց հեռախոսը և երկուսին էլ հայհոյեց:
Հարց. Նախաքննությամբ պարզվել է, որ 07.04.2017թ.՝ ժամը 05:00-ի սահմաններում Կոմիտաս 25 հասցեում գործող ինտերնետ ակումբ է մտել Ռոմիկ Դերզյանը, ով ալկոհոլային հարբածության վիճակում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել, չնչին առիթով վիճաբանել է աշխատակից Սարգիս Գասպարյանի հետ, որի ընթացքում հայհոյել, հարվածներ հասցրել և դանակով սպառնացել է նրան, հետապնդելով փորձել հարվածել: Դրանից հետո ձեռքի դանակով հարվածներ է հասցրել նաև մուտքի դռանը և այդպես շուրջ 1 ժամ շարունակել է իր հակահասարակական պահվածքը: Ինչ կասեք դրա մասին:
Պատասխան. Այդ ամենը իրականությունն է: Նա ձեռքի դանակով հետապնդում էր Սարգսին և թափահարում, որ հարվածի: Սակայն հարված չի եղել, քանի որ Սարգիսը խուսափում էր ու փախնում: Սարգիսը աթոռ էլ էր վերցրել, որ նրա դանակից պաշտպանվեր, սակայն այլ մանրամասնություններ չեմ հիշում: Այդպես հարբած հաճախորդը շուրջ 1 ժամ հայհոյում, սպառնում և լարում էր իրավիճակը: Ես չեմ խառնվել, քանի որ նրա պահվածքը ոչ ադեկվատ էր, ու կարող էր ամեն պահ նաև ինձ վրա հարձակվել:
(…)
Կարծեմ ընթացքում նա հարվածներից պաշտպանելու համար հրեց հարբած հաճախորդին, իսկ վերջում, երբ հարբածը հայհոյեց նրա ծնողներին, Սարգիսը չդիմացավ և նրան հայհոյեց: Սակայն ամենը հրահրում էր հարբած հաճախորդը: (…) նա Սարգիսին չի հարվածել, քանի որ Սարգիսը փախչում էր ու աթոռով պաշտպանվում: Ես միայն տեսել եմ, որ նա ձեռքի դանակը շարժելով գնա Սարգսի վրա և ասի, որ կխփի: Նա ընդունակ էր խփելու, քանի որ հարբած էր, սակայն Սարգիսը խուսափել է: Հարբածի ձեռքի դանակն ամբողջովին սև էր, փականով, մոտ 10 սմ երկարությամբ: Այն դատարկ էր (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 76-81):
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր ցուցմունքը ճի՞շտ եք գրել, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Մեղադրողի հարցին, թե հնարավո՞ր է սուտ ցուցմունք տված լինեք, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Մեղադրողի հարցին, թե աշխատակցի անունը ճի՞շտ եք գրել, վկան պատասխանեց. «Հա, Սարգիս էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե հայհոյանքների մասով ճի՞շտ եք գրել, վկան պատասխանեց. «Երկուսն էլ հնչեցնում էին»:
Մեղադրողի հարցին, թե զուգարանի թղթի վերաբերյալ հատվածը հստակեցրեք, վկան պատասխանեց. «Նմանատիպ բաներ հիշում եմ, հիմա հստակ չեմ կարող ասել»:
Մեղադրողի հարցին, թե նշել եք, որ դանակը հանեց, թափահարեց, վախեցրեց, այդպե՞ս է եղել, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե գրել եք, որ խմած է եղել, այդ պատճառով չեք միջամտել, ճի՞շտ եք գրել, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Մեղադրողի հարցին, թե սրահում այլ անձինք կային, վկան պատասխանեց. «2-3 հոգի, քնած են եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե հեռախոսը փոխանցել է եղբորը, որից հետո էլի հայհոյանքներ այո՞, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Մեղադրողի հարցին, թե տեսե՞լ եք այն պահը, երբ դանակը գցել է, ոստիկանները վերցրել են, վկան պատասխանեց. «Լսել եմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ձեռքերով և ոտքերով հարվածները երկա՞ր են տևել, վկան պատասխանեց. «Երկուսով վիճաբանում, քաշքշում էին»:
Մեղադրողի հարցին, թե դանակը ճի՞շտ եք նկարագրել, վկան պատասխանեց. «Նկարով ցույց տվեցին 5 հատ, ճանաչեցի»
Մեղադրողի հարցին, թե այդ ամենը որքան է տևել, վկան պատասխանեց. «Մոտ 1 ժամ»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր հանգիստը խանգարվե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Չէ, տենց»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչու՞ եք այդպես գրել այդ դեպքում, վկան պատասխանեց. «Ուշադրությունս կարողա մի քանի րոպե շեղի»:
Մեղադրողի հարցին, թե աթոռով ինչի՞ց էր պաշտպանվում, վկան պատասխանեց. «Ֆիզիկական մարդու ոտք ու ձեռքից: Դանակ եղել է մոտը, բայց հարվածից է պաշտպանվել, թե քաղաքացուց, չգիտեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ցուցմունքով գրել եք, որ դանակի հարվածից է պաշտպանվել, ճի՞շտ եք գրել, վկան պատասխանեց. «Հա, թափահարել, մոտը պահել, վախեցնելն ուրիշա, հարվածելը՝ ուրիշ, ես դա եմ նկատի ունեցել»:
Պաշտպանի հարցին, թե քանի՞ անգամ եք հրավիրվել ոստիկանություն կամ քննչական բաժին, վկան պատասխանեց. «Առաջին օրը, մի անգամ էլ գնացել եմ Արաբկիրի քննչական բաժին»:
Պաշտպանի հարցին, թե բացատրություն տվե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Իրանց պատմել եմ»:
Պաշտպանի հարցին, թե ո՞վ է դանակի նկարը ցույց տվել, ինչ է ասել, վկան պատասխանեց. «Քննիչը, ասեց կճանաչես»:
Պաշտպանի հարցին, թե առաջին անգամ քննիչի՞ մոտ եք տեսել, վկան պատասխանեց. «Ակումբում»:
Պաշտպանի հարցին, թե բաց էր, թե փակ, վկան պատասխանեց. «Իմ տենալու ժամանակ հաստատ փակ էր»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ դեպքում, ինչ իմացաք, որ դանակ էր, վկան պատասխանեց. «Արտաքին տեսքից»:
Պաշտպանի հարցին, թե քննիչն ասաց՝ դանակ է եղել ու նկար ցույց տվեց, այո՞, վկան պատասխանեց. «Այո, ասեցին դանակ է եղել, տեսել ես, ասելեմ էնքան որ սև դանակա եղել»:
Պաշտպանի հարցին, թե ինչ իմացաք, որ Ձեզնից առաջ այլ վկաներ էլ են հարցաքննվել, վկան պատասխանեց. «Հերթով մտնում, դուրս էին գալիս»:
Պաշտպանի հարցին, թե ինչ պայմաններում եք նկատել գարեջրի կիսատ շիշը, վկան պատասխանեց. «Կողքովս գնալ-գալու ընթացքում, կապրոնից շիշ էր, ոնց որ աջ ձեռքով էր պահել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք գրել եք. «նա Սարգիսին չի հարվածել, քանի որ Սարգիսը փախչում էր ու աթոռով պաշտպանվում: Ես միայն տեսել եմ, որ նա ձեռքի դանակը շարժելով գնա Սարգսի վրա և ասի, որ կխփի: Նա ընդունակ էր խփելու, քանի որ հարբած էր, սակայն Սարգիսը խուսափել է: Հարբածի ձեռքի դանակն ամբողջովին սև էր, փականով, մոտ 10 սմ երկարությամբ: Այն դատարկ էր», սա ճիշտ է վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե տպագիր ցուցմունքը Ձե՞ր ցուցմունքն է, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե գրել եք. «ձեռքերով և ոտքով հարվածներ է հասցրել աշխատակից Սարգիսի մարմնի տարբեր մասերին, իսկ վերջինս փորձել է նրան հրել հեռու և խուսափել, ինչից հետո հաճախորդը դանակով սպառնացել է, որ կսպանի և այլ նմանատիպ արտահայտություններ անելով, միաժամանակ հայհոյելով ձեռքի սև դանակով փորձել է հարվածել Սարգիսին, իսկ նա սրահով փախչում էր ու խուսափում հարվածներից», ի՞նչ կասեք, սու՞տ եք գրել, վկան պատասխանեց. «Իրար քաշքշել խփել են, սուտ չեմ գրել, ես էդքան ուշադիր չեմ եղել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ո՞րն է ճիշտ հիմա, վկան պատասխանեց. «Էդքան մանրակրկիտ չեմ կարողացել հիշել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչն է այսքան հակասությունների պատճառը, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում ուղղակի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչ փոխվեց հիմա, որ ասում եք դատարանում տված ցուցմունքն է ճիշտ, վկան պատասխանեց. «Ինչքան վերլուծում եմ, չէի կարող այդքան մանրակրկիտ հիշել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ դա Ձե՞ր գնահատականն է Ձեր հիշողության նկատմամբ, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե դանակը հենց սա էր, վկան պատասխանեց. «Սև էր, մոտ 10 սմ, սպիտակ, փայլուն բան կար»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե դանակը դեպքի վայրում եք տեսել, թե քննիչն է ասել, վկան պատասխանեց. «Քննիչն ասել է, թե ինչպիսի դանակ է եղել, դանակը ես դեպքի վայրում տեսել եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե անընդհա՞տ էր հայհոյում, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք նշել եք, որ հանգիստը չի խաթարվել, վկան պատասխանեց. «Այո, բայց ըստ օրենքի՝ լինումա խաթարված»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այս հակասության պատճառը ո՞րն է, վկան պատասխանեց. «Ներկայիս վերլուծությունը»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե առողջական խնդիրներ ունե՞ք, վկան պատասխանեց. «Լուրջ, ոչ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե նշել եք, որ Ձեզ էլ է մոտեցել, խոսել է, ինչ է խոսել, վկան պատասխանեց. «Խմած մարդուն ուշադրություն չեմ դարձրել, հայհոյանքները վերջում են հնչել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե զուգարանի դրվագը, ինչ ցուցմունքով նկարագրել եք, ճի՞շտ է, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ումի՞ց եք լսել, վկան պատասխանեց. «Ժողովրդից»:
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվեցին և հետազոտվեցին քրեական գործում առկա հետևյալ փաստաթղթերը.
ա) Դատաքրեագիտական փորձաքննության թիվ 862-17 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձաքննության ներկայացված սևեռվող շեղբով, զսպանակային, ծալովի, տնտեսակենցաղային նշանակության դանակը գործարանային արտադրության է, սառը զենք չի հանդիսանում (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 97):
բ) Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0749 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ Ս.Գասպարյանի մարմնական վնասվածքը՝ ձախ սրունքի շրջանի քերծվածքի ձևով, պատճառվել է բութ առարկայի ներգործությամբ, հնարավոր է՝ փորձաքննվողի կողմից նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 185-186):
գ) 2017 թվականի ապրիլի 8-ի «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(...) Կոմիտաս 25 հասցեում գտնվող ինտերնետ ակումբում կատարվեց դեպքի վայրի լրացուցիչ զննություն (...) Սարգիս Գասպարյանը ցույց տվեց (...) 9-րդ համակարգչի դիմաց գտնվող սև գույնի գրասենյակային աթոռը (...) և հայտարարեց, որ 2017թ. ապրիլի 7-ին՝ ժամը 05:30-ի սահմաններում, Ռոմիկ Դերզյանը դանակով փորձել է հարվածել իրեն, սակայն ինքը բարձրացրել է նշված աթոռը և դեմ տվել դանակին (...) աթոռի վրա վնասվածքներ, բացի նշված մի քանի, ծխախոտից առաջացած անցքերից, չհայտնաբերվեցին (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 35-37):
դ) 2017 թվականի ապրիլի 20-ի «Առարկայի ճանաչման ներկայացնելու մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(...) Ս.Գասպարյանը (...) ճանաչեց ձախից աջ, 2-րդ տեղում գտնվող դանակը (...) ճանաչեց չափերից, սև գույնից, ընդհանուր կեռոտ ձևից և բռնակի կարիճի տեսքից: Այդ դանակն ունի նաև փական (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 121-123):
ե) ՊՊԾ գնդի 2-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ջոկի հրամանատար Հ.Դավթյանի 2017 թվականի ապրիլի 7-ի զեկուցագիրը, համաձայն որի. «(...) Ա.Քիշմիրյանի հետ (...) ժամը 05:30-ին (...) ցուցում ստացանք մոտենալ Կոմիտաս 25 շենքի տակ գտնվող ինտերնետ ակումբ, որտեղ մի քաղաքացի, դանակը ձեռքին, հարվածում էր դռանը (...) նկատեցինք մի քաղաքացու, որը, մեզ տեսնելով, դանակը ձեռքից գցեց գետնին (...) Բաժնում այդ քաղաքացին բանավոր հայտարարեց, որ հանդիսանում է Ռոմիկ Դավթի Դերզյանը (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 6):
Հրապարակվեցին նաև քրեական գործում առկա այլ նյութերը:
Հետազոտվեց նաև որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված դանակը:
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվեցին տուժող Սարգիս Գասպարյանի՝ նախաքննության ընթացքում տված հետևյալ ցուցմունքները.
ա) 2017 թվականի ապրիլի 11-ին տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Մինչև ապրիլի 7-ի ժամը 05:00-ն ընկած ժամանակահատվածում տարբեր հաճախորդներ են եկել այդ ակումբ, որոնցից ոմանք գնացել են, իսկ մյուսները՝ չորսը մնացել գիշերը: Ժամը 05:00-ի սահմաններում, երբ գտնվում էի ակումբում՝ իմ համակարգչի դիմաց, իսկ ակումբում կային չորս հաճախորդ, ներս մտավ Ռոմիկ անունով հաճախորդը, ով հաճախակի էր այցելում մեր ակումբ: Նա գտնվում էր ալկոհոլի ազդեցության տակ և կարելի է ասել, որ հազիվ էր քայլում ու նրա ձեռքին կար պլաստմասե գարեջրի շիշ: Մտնելով ներս՝ կանգնեց ակումբի միջնամասում, ապա խմեց գարեջուրը և ինձ ասաց, որ շատ արագ միացնեմ համակարգիչներից մեկը: Նրան ասացի, որ գարեջուրը դրսում թողնի, քանի որ արգելվում է ներսում օգտագործել ալկոհոլ: Իմ պատասխանից նա վրդովվեց, ապա ինձ «բոզ» ասաց, ինչից հետո շարունակեց սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ իմ հասցեին: Հասկանալով, որ նա ադեկվատ չէ և անիմաստ տեղը ինձ հայհոյում է ու խանգարում մյուս հաճախորդներին և ակումբի բնականոն աշխատանքը, ես առաջարկեցի, որ նրա ձեռքի գարեջուրը լցնի բաժակի մեջ, որպեսզի այդպես օգտագործի համակարգչի դիմաց, որ ներսում գտնվող տեսախցիկները չնկարահանեն և ինձ վրա խոսակցություն չլինի: Ես դա ասացի, որ նա հանգստանա: Ռոմիկը պատասխանեց, որ ինչով ցանկանում է, այդպես էլ պետք է խմի և ես իրեն պետք է չասեմ դա: Նա ասում էր հայհոյանքներով: Դրանից հետո նա գնաց ակումբի ներսում գտնվող զուգարան, ապա վայրկյաններ անց վերադարձավ և զուգարանի թուղթ ուզեց: Նրան ասացի, որ ներսում կա, ապա նրան ուղեկցեցի այդ կողմ, որ ցույց տամ, իսկ Ռոմիկն ասաց, որ եթե ներսում չլինի, ապա կարիքները հոգալուց հետո ես պետք է բերանով մաքրեմ իր հետույքը: Դա նույնպես հայհոյանքներով: Նրան չպատասխանեցի, ապա, երբ զուգարանում ցույց տվեցի թուղթը, հետ վերադարձա ու զանգահարեցի տնօրեն Սուրենին, ում հեռախոսահամարն է 077-25-99-00-ն: Ես բացատրությամբ այլ համար էի նշել, սակայն հետո հիշել եմ, որ այս համարն է: Նա զանգերիս չպատասխանեց: Հաճախորդներից մեկն ասաց, որ զուգարանում գտնվող Ռոմիկը չի կարողանում դուրս գալ, ապա գնացի այնտեղ, որ օգնեմ: Այդ պահին նա դուռը բացեց և դուրս եկավ: Նրան ասացի, որ եկել էի օգնելու, քանի որ լսել էի, որ չէր կարողանում դուռը բացել, իսկ Ռոմիկն անտեղի բարձր սկսեց ինձ սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ մոտ 2 րոպեի չափով, ինչին նույնպես հասկանալով, որ խմած է, չեմ պատասխանել: Դրանից հետո առաջարկեցի Ռոմիկին, որ տուն վերադառնա և առավոտյան կզրուցենք այս հարցի շուրջ, քանի որ գտնվում է ալկոհոլի ազդեցության տակ և խանգարում մյուսներին ու իմ աշխատանքը: Նշեմ, որ ակումբում գտնվող չորս երիտասարդները այդ ընթացքում չեն միջամտել, նրանցից երկուսը, որքանով նկատել, եմ եղել են քնած՝ համակարգչի դիմաց, իսկ մյուս երկուսը՝ արթուն: Իմ առաջարկը Ռոմիկը մերժեց, ապա ինձ նորից մի քանի անգամ հայհոյեց նորից բարձր ձայնով և թքեց իմ ուղղությամբ, ինչին արդեն իմ համբերության բաժակը լցվեց ու ես նրան պատասխանեցի պատասխան հայհոյանքով և առաջացա նրա կողմ: Այդ պահին Ռոմիկն աջ ձեռքով մեկ անգամ հարվածեց դեմքիս, ապա նաև աջ ոտքով՝ իմ ձախ ոտքին, ինչի հետևանքով զգացի ֆիզիկական ցավ: Ես նորից հասկանալով, որ անիմաստ է նրան պատասխանել, ուստի նրան հարվածելու փոխարեն միայն ձեռքերով հրել եմ, որ մի կողմ գնա և հանդարտվի, սակայն դրանից Ռոմիկն ավելի վրդովվեց և տաբատի կամ բաճկոնի գրպանից հանեց ծալովի սև դանակ, բացեց, ապա դանակը ուղղեց դեպի ինձ և ասաց, որ այնպես չանեմ, որ Կոմիտասում չկարողանամ երևալ: Նա դանակով փորձեց հարվածել ինձ, իսկ ես հետ փախա: Նաև պատասխանեցի, որ նման անձնավորություն չկա, որ ինձ թույլ չտա գնամ ինչ-որ տեղ, իսկ Ռոմիկը մի քանի անգամ թքեց ինձ վրա և այդ ժամանակ ես նրան վիրավորեցի: Այդ պահին Ռոմիկը դանակով ինձ վրա տվեց և հարվածներ կատարեց դրանով, սակայն ես մի կողմ քաշվեցի և խույս տվեցի հարվածներից, եթե մի կողմ չգնայի, ապա նրա այդ հարվածները կդիպչեին մարմնիս տարբեր մասերին: Մի պահ հանդարտվեց, դանակը նորից դրեց գրպանը, ապա մոտեցավ հաճախորդներից մեկին, և ես նստեցի իմ համակարգչի դիմաց ու շարունակեցի աշխատանքս: Ես չգիտեի՝ ինչ անեի, ու զանգում էի ցերեկային աշխատող աղջկան՝ Լուսինե Ղամբարյանին, ում Էրիկա ենք ասում: Այդ ընթացքում Ռոմիկը, մոտենալով մյուս հաճախորդին, ով կարմիր սպորտային համազգեստով էր, հարցրեց, թե բերդ նստած եղել է, թե ոչ, ինչին այդ տղան պատասխանեց բացասական և այդ պահին Ռոմիկը նրան հայհոյանքով ասաց, թե «դու ինչ էս, որ չես նստել բերդում» և ինչու է ախպերների անունները տալիս իր մոտ: Նրա այդ հայհոյանքին այդ հաճախորդի պատասխանը չեմ լսել: Ամեն դեպքում կարծում եմ, եթե պատասխանած լիներ, ապա կշարունակվեր նրանց զրույցը և կբռնկվեր վիճաբանության: Այդ արտահայտությունից հետո Ռոմիկը, նորից մոտենալով ինձ, առանց ինչ-որ բան ասելու մոտ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի տարբեր հայհոյանքներ է հնչեցրել իմ հասցեին, ապա դրանից հետո առաջարկեց, որ ինձ «չռփի» և հանգստանա ու այդ պահին նրան հայհոյեցի, որ հանդարտվի: Նա այդ ժամանակ արդեն հայհոյանքներ հնչեցրեց իմ ծնողների հասցեին և ես պլաստմասե բաժակը շպրտեցի նրա ուղղությամբ և պատասխան հայհոյանք տվեցի, իսկ Ռոմիկը դանակը նորից հանեց ու բացելով, ասաց, որ ինձ տեղ են տվել, թողում են, որ աշխատեմ, ինչից անմիջապես հետո սպառնաց, որ այդ դանակով կոկորդս կկտրի, կմորթի և այդ դանակով նորից փորձեց հարվածներ հասցնել ինձ, սակայն ես վազեցի մի կողմ, որ նրա հարվածներն ինձ չդիպչեն: Վազելիս հայտնվեցի ակումբի անկյունում և այլևս տեղ չկար փախնելու, իսկ Ռոմիկը հետապնդեց և կանգնեց իմ առջև: Ստիպված ես վերցրեցի ակումբի աթոռներից մեկը, որպեսզի պաշտպանվեմ և Ռոմիկը դանակով հարվածներ հասցրեց, սակայն ես աթոռը դեմ տվեցի և նրա հարվածը պահեց աթոռը: Մինչ այդ ես Ռոմիկին առաջարկեցի նստել համակարգչի դիմաց, որպեսզի հանդարտվի և խնդրեցի գումարը նախապես վճարել, իսկ Ռոմիկը բորբոքվեց, ասաց, որ «իրեն կարողա բոզի տեղ եմ դրել», ապա գրպանից հանեց 10.000 ՀՀ դրամ և ասաց, որ 100 ՀՀ դրամի միացնեմ: Նրան պատասխանեցի, որ մանր չունեմ, սակայն եթե իր մոտ նույնպես մետաղադրամ չկա, ապա ես իմ կողմից կմիացնեմ համակարգիչը իմ 100 դրամով: Ես դա անում էի, որ նրան հանդարտեցնեմ, իսկ Ռոմիկը պատասխանեց, որ 100 դրամը մտցնեմ հետույքս և սկսեց նորից սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնլ իմ հասցեին: Երբ դանակով հարվածում էր, ես աթոռով այնպես էի պահում, որ մարմնիս չկպնի: Աթոռի վրա նույնպես վնասվածքներ չեն մնացել, քանի որ թեք էր խփում: Հարվածից հետո նա մի պահ սթափվեց, հեռու գնաց դեպի ակումբի մուտքի դռան մոտ, վերցրեց աթոռ, որ դրանով հարվածի ինձ և կռիվ հրահրեց, որ անկյունից դուրս գամ, եթե տղա եմ ինձ համարում: Բանավիճեցինք, որ աթոռը տեղը դնի և դանակը դնի գրպանում, իսկ նա ասաց, որ դանակով չի հարվածելու ինձ և այն դրեց գրպանը և աթոռը դրեց իր տեղը: Այդ ժամանակ զանգահարեցի եղբորս, որպեսզի հայտնեմ կատարվածի մասին, և գա օգնության, ու հանդարտեցնեն Ռոմիկին: Զանգահարեցի Կառլենին 096-00-27-08 հեռախոսահամարով, իսկ վերջինս խնդրեց հեռախոսը փոխանցեմ Ռոմիկին, որպեսզի հանդարտեցնի: Հեռախոսը փոխանեցի Ռոմիկին և լսեցի նրա խոսակցությունը, որ պատասխանեց, «քուչեքում ապրած տղա է», ապա ասաց, որ իբր թե ես եմ սկբզից նրան հայհոյել ու թույլ չեմ տվել մտնել ակումբ, հետո դուրս գնաց, խոսեց ու վերադարձավ և ինձ տվեց հեռախոսը: Եղբորս ասացի, որ եթե կարող է շուտ գա, քանի որ վախենում էի Ռոմիկից, որ դանակով կարող է ինձ հարվածել: Հեռախոսն ինձ տալուց հետո ասաց, որ ես և իմ եղբայրը նրա առնանդամն ենք: Մոտ մեկ րոպե անց ինձ դուրս կանչեց և ես պատասխանեցի, դրսում սպասի և ես էլ եմ դուրս գալիս, ինչից հետո, երբ նա դուրս եկավ, ես շատ արագ և նրա համար անսպասելի մուտքի դուռը ներսից փակեցի: Այդ պահին նա սկսեց ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնել մուտքի դռանը, որպեսզի դուռը բացեմ, ասաց, որ տնօրենի եղբոր՝ Սուրենի ակումբն է և դրա խաթր թողել է ինձ, որ աշխատեմ և պահանջեց բացեմ դուռը, սակայն դրան ուշադրություն չդարձրեցի: Ինձ զանգեց Էրիկան, ու այդ ժամանակ Ռոմիկն ինձ շարունակում էր հայհոյել մոտ 20 րոպե և պահանջել, որ դուռը բացեմ: Այդ ընթացքում փորձեցի զանգահարել Սուրենին, սակայն նա այդպես էլ չպատասխանեց և եղբայրս ընթացքում ասաց, որ հետո կհանդիպի Ռոմիկին, երբ խմած չլինի: Դուռը 20 րոպե թակելուց և ինձ հայհոյանքներ հնչեցնելուց հետո նա մի քիչ հանդարտվեց և հեռվացավ, ապա այդ ժամանակ լսեցի անձանց ձայներ և արդեն որոշեցի բացել դուռը, իսկ բացելով՝ նկատեցի ոստիկանության աշխատակիցներին և նրանց մոտ՝ Ռոմիկին: Այդ ժամանակ Ռոմիկն ինձ ասաց, որ ինձ ոչինչ չունի ասելու, մտածեց, թե իբր ես եմ զանգել ոստիկանություն: Նա հայհոյում էր ինձ ու դանակը նրա մոտ էր դեռ: Դրանից հետո ոստիկանության աշխատակիցները մեզ բոլորիս հրավիրեցին ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Ավելացնեմ, որ կարծում եմ՝ ակումբում գտնվող չորս հաճախորդները լսել են Ռոմիկի հայհոյանքները՝ ուղղված ինձ և իմ ընտանիքին, ինչպես նաև տեսել են նրա գործողությունները, սակայն վախենալով նրանից՝ չեն միջամտել, քանի որ ընթացքում, երբ գոռացի, որ օգնեն Ռոմիկին դուրս հանենք, նրանք բոլորը գլուխները կախեցին, իբր չեն լսում: Ռոմիկը խուլիգանավարի էր իրեն պահում, ինձ սպանելու սպառնալիքներ էր տալիս, 2 հարվածներ է հասցրել, իսկ ձեռքի դանակով հաստատ ինձ կխփեր, եթե չխուսափեի կամ դուռը չփակեի: Նա ամբողջությամբ խանգարել է ակումբի բնականոն աշխատանքը և ահաբեկել բոլորին: Ավելացնեմ, որ միջադեպն ընդհանուր առմամբ տևել է մոտ մեկ ժամ: Նա հարբած էր և մեկ հանգստանում էր և մեկ էլ բորբոքվելով սկսում հայհոյել: Ներկա այլ անձ չի եղել, ես Ռոմիկին չեմ հարվածել և մարմնական որևէ վնասվածք չեմ պատճառել: Ցանկանում եմ հայտնել, որ ես միջադեպից հետո որոշել եմ այլևս նշված ակումբում չաշխատել, որ նրան չհանդիպեմ: Ես այլ միջադեպեր չեմ ունեցել, իսկ Ռոմիկի պահվածքն անտանելի էր: Նա այնպիսի վիճակում էր, որ ամեն ինչի, ընդուպ ձեռքի դանակով սպանելուն ընդունակ էր: Ես չեմ ցանկանում նրա հետ թշնամանալ, սակայն նրա պահվածքը իրոք բոլորի համար վտանգավոր էր: (...)
Նա այլ անձանց չի հարվածել, սակայն սպառնալիքախառն հայհոյանքներ էր տալիս: Նա հայհոյել է նաև կարմիր սպորտային հագուստով տղային, ում անունը չգիտեմ: Ռոմիկը կենտրոնացել էր ինձ վրա, քանի որ սկզբում խմիչքի վերաբերյալ նկատողություն արեցի ու նա միանգամից բորբոքվեց: (...)
Միջադեպն ընդհատումներով մոտ մի ժամ տևած կլինի: Նա պարբերաբար հայհոյում և դանակով ագրեսիվ վարքագիծ էր դրսևորում: Սպառնում էր ինձ ու հետապնդում: Կարծում եմ, որ բոլորին տհաճ էր նրա պահվածքը, սակայն ներկա 4 տղաներից 2-ը, գլուխները կախ, քնած էին, իսկ մյուս 2 զարթունները՝ չէին խառնվում: Կարմիր սպորտային հագուստով տղան նրա հետ մի պահ է խոսել ու նույնպես խուսափել է: (...)
Ես մի 2 անգամ չեմ դիմացել նրա հայհոյանքներին ու հայհոյանքով եմ պատասխանել, մի անգամ էլ հրել եմ, սակայն խուսափում էի, քանի որ նրա մոտ դանակ կար և նա շատ ագրեսիվ էր: Անընդհատ վտանգ էի սպասում նրանից: Կարծում եմ, որ ամենի պատճառը նրա մեծամտությունն էր ու խմած լինելը: Պատճառ չկար, ուղղակի իրեն այլանդակ էր պահում:
(...)
Հարց. Կարող եք նկարագրել Ռ.Դերզյանի ձեռքի դանակը, այն կրկին տեսնելու դեպքում կճանաչեք, թե՝ ոչ:
Պատասխան. Այն սև գույնի էր, մոտ 10 սմ չափի, բռնակին սպիտակ կարիճ էր դաջված: Այն կեռոտ շեղբ ուներ: Կրկին տեսնելու դեպքում կարծում եմ, որ կճանաչեմ (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 47-54):
բ) 2017 թվականի ապրիլի 20-ի՝ կասկածյալ Ռոմիկ Դերզյանի հետ առերես հարցաքննության արձանագրությունը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) 2017 թվականի ապրիլի 7-ի ժամը 05-ի կողմերը, երբ գտնվում էի ակումբում, իմ համակարգչի դիմաց, իսկ ակումբում կային չորս հաճախորդ, ներս մտավ ինձ հետ առերեսվող Ռոմիկը: Նա գտնվում էր ալկոհոլի ազդեցության տակ և կարելի է ասել, որ հազիվ էր քայլում, իսկ ձեռքին կար պլաստմասե գարեջրի շիշ կար: Մտնելով ներս՝ կանգնեց ակումբի միջնամասում, ապա խմեց գարեջուրը և ինձ ասաց, որ շատ արագ միացնեմ համակարգիչներից մեկը: Նրան ասացի, որ գարեջուրը դրսում թողնի, քանի որ արգելվում է ներսում օգտագործել ալկոհոլ: Իմ պատասխանից նա վրդովվեց, ապա ինձ «բոզ» ասաց, ինչից հետո շարունակեց սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ իմ հասցեին: Ռոմիկն իմ նկատողությանը նաև պատասխանեց, որ ինչով ցանկանում է, այդպես էլ պետք է խմի և ես իրեն պետք է չասեմ դա: Նա ասում էր հայհոյանքներով: Դրանից հետո նա գնաց ակումբի ներսում գտնվող զուգարան, ապա վայրկյաններ անց վերադարձավ և զուգարանի թուղթ ուզեց: Նրան ասացի, որ ներսում կա, ապա նրան ուղեկցեցի այդ կողմ, որ ցույց տամ, իսկ Ռոմիկն ասաց, որ եթե ներսում չլինի, ապա կարիքները հոգալուց հետո ես պետք է բերանով մաքրեմ իր հետույքը: Դա նույնպես հայհոյանքներով: Նրան չպատասխանեցի, ապա, երբ զուգարանում ցույց տվեցի թուղթը, հետ վերադարձա: Հետո նա դուռը բացեց և դուրս եկավ զուգարանից, և անտեղի բարձր սկսեց ինձ սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ մոտ 2 րոպեի չափով, ինչին նույնպես հասկանալով, որ խմած է, չեմ պատասխանել: Դրանից հետո առաջարկեցի Ռոմիկին, որ տուն վերադառնա և առավոտյան կզրուցենք այս հարցի շուրջ, քանի որ գտնվում է ալկոհոլի ազդեցության տակ և խանգարում մյուսներին ու իմ աշխատանքը: Իմ առաջարկը առերես հարցաքննվող Ռոմիկը մերժեց, ապա ինձ նորից մի քանի անգամ հայհոյեց նորից բարձր ձայնով և թքեց իմ ուղղությամբ, ինչին արդեն իմ համբերության բաժակը լցվեց ու ես նրան պատասխանեցի պատասխան հայհոյանքով և առաջացա նրա կողմ: Այդ պահին Ռոմիկն աջ ձեռքով մեկ անգամ հարվածեց դեմքիս, ապա նաև աջ ոտքով՝ իմ ձախ ոտքին, ինչի հետևանքով զգացի ֆիզիկական ցավ: Ես նորից հասկանալով, որ անիմաստ է նրան պատասխանել, ուստի նրան հարվածելու փոխարեն միայն ձեռքերով հրել եմ, որ մի կողմ գնա և հանդարտվի, սակայն դրանից Ռոմիկն ավելի վրդովվեց և տաբատի կամ բաճկոնի գրպանից հանեց ծալովի սև դանակ, բացեց, ապա դանակը ուղղեց դեպի ինձ և ասաց, որ այնպես չանեմ, որ Կոմիտասում չկարողանամ երևալ: Նա դանակով փորձեց հարվածել ինձ, իսկ ես հետ փախա: Նաև պատասխանեցի, որ նման անձնավորություն չկա, որ ինձ թույլ չտա գնամ ինչ-որ տեղ, իսկ Ռոմիկը մի քանի անգամ թքեց ինձ վրա և այդ ժամանակ ես նրան վիրավորեցի: Այդ պահին Ռոմիկը դանակով ինձ վրա տվեց և հարվածներ կատարեց դրանով, սակայն ես մի կողմ քաշվեցի և խույս տվեցի հարվածներից, եթե մի կողմ չգնայի, ապա նրա այդ հարվածները կդիպչեին մարմնիս տարբեր մասերին: Մի պահ հանդարտվեց, դանակը նորից դրեց գրպանը, ապա մոտեցավ հաճախորդներից մեկին, և ես նստեցի իմ համակարգչի դիմաց ու շարունակեցի աշխատանքս: Ես չգիտեի՝ ինչ անեի, ու զանգում էի ցերեկային աշխատող աղջկան Լուսինե Ղամբարյանին, ում Էրիկա ենք ասում: Այդ ընթացքում Ռոմիկը, մոտենալով մյուս հաճախորդին, ով կարմիր սպորտային համազգեստով էր, հարցրեց, թե բերդ նստած եղել է, թե ոչ, ինչին այդ տղան պատասխանեց բացասական և այդ պահին Ռոմիկը նրան հայհոյանքով ասաց, թե «դու ինչ էս, որ չես նստել բերդում» և ինչու է ախպերների անունները տալիս իր մոտ: Նրա այդ հայհոյանքին այդ հաճախորդի պատասխանը չեմ լսել: Այդ արտահայտությունից հետո ինձ հետ առերեսվող Ռոմիկը, նորից մոտենալով ինձ, առանց ինչ-որ բան ասելու մոտ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի տարբեր հայհոյանքներ է հնչեցրել իմ հասցեին, ապա դրանից հետո առաջարկեց, որ ինձ «չռփի» և հանգստանա ու այդ պահին նրան հայհոյեցի, որ հանդարտվի: Նա այդ ժամանակ արդեն հայհոյանքներ հնչեցրեց իմ ծնողների հասցեին և ես պլաստմասե բաժակը շպրտեցի նրա ուղղությամբ և պատասխան հայհոյանք տվեցի, իսկ Ռոմիկը դանակը նորից հանեց ու բացելով, ասաց, որ ինձ տեղ են տվել, թողում են, որ աշխատեմ, ինչից անմիջապես հետո սպառնաց, որ այդ դանակով կոկորդս կկտրի, կմորթի և այդ դանակով նորից փորձեց հարվածներ հասցնել ինձ, սակայն ես վազեցի մի կողմ, որ նրա հարվածները ինձ չդիպչեն: Վազելիս հայտնվեցի ակումբի անկյունում և այլևս տեղ չկար փախնելու, իսկ Ռոմիկը հետապնդեց և կանգնեց իմ առջև: Ստիպված ես վերցրեցի ակումբի աթոռներից մեկը, որպեսզի պաշտպանվեմ, և Ռոմիկը դանակով հարվածներ հասցրեց, սակայն ես աթոռը դեմ տվեցի և նրա հարվածը պահեց աթոռը: Նրա թևն աթոռին էր կպնում ու դանակն ինձ չէր հասնում: Ընթացքում ինձ հետ առերեսվող Ռոմիկը նաև բազմաթիվ հայհոյանքներ տալով ինձ ասել է, որ 100 դրամը մտցնեմ հետույքս: Դռան մոտ նա, վերցրեց աթոռ, որ դրանով հարվածի ինձ և կռիվ հրահրեց, որ անկյունից դուրս գամ, եթե տղա եմ ինձ համարում: Ես զանգահարեցի եղբորս՝ Կառլենի 096-00-27-08 հեռախոսահամարով, իսկ վերջինս խնդրեց հեռախոսը փոխանցեմ Ռոմիկին, որպեսզի հանդարտեցնի: Հեռախոսը փոխանեցի Ռոմիկին և լսեցի նրա խոսակցությունը, որ պատասխանեց, «քուչեքում ապրած տղա է», ապա ասաց, որ իբր թե ես եմ սկբզից նրան հայհոյել ու թույլ չեմ տվել մտնել ակումբ, հետո դուրս գնաց, խոսեց ու վերադարձավ և ինձ տվեց հեռախոսը: Եղբորս ասացի, որ եթե կարող է շուտ գա, քանի որ վախենում էի Ռոմիկից, որ դանակով կարող է ինձ հարվածել: Հեռախոսն ինձ տալուց հետո ասաց, որ ես և իմ եղբայրը նրա առնանդամն ենք: Մոտ մեկ րոպե անց ինձ դուրս կանչեց և ես պատասխանեցի, դրսում սպասի և ես էլ եմ դուրս եմ գալիս, ինչից հետո, երբ նա դուրս եկավ, ես շատ արագ և նրա համար անսպասելի մուտքի դուռը ներսից փակեցի: Այդ պահին նա սկսեց ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնել մուտքի դռանը, որպեսզի դուռը բացեմ, Դուռը 20 րոպե թակելուց և ինձ հայհոյանքներ հնչեցնելուց հետո նա մի քիչ հանդարտվեց և հեռվացավ, ապա այդ ժամանակ լսեցի անձանց ձայներ և արդեն որոշեցի բացել դուռը, իսկ բացելով՝ նկատեցի ոստիկանության աշխատակիցներին և նրանց մոտ՝ Ռոմիկին: Այդ ժամանակ Ռոմիկն ինձ ասաց, որ ինձ ոչինչ չունի ասելու, մտածեց, թե իբր ես եմ զանգել ոստիկանություն: Նա հայհոյում էր ինձ: Դրանից հետո ոստիկանության աշխատակիցները մեզ բոլորիս հրավիրեցին ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Նա ամբողջությամբ խանգարել է ակումբի բնականոն աշխատանքը և ահաբեկել բոլորին: Ավելացնեմ, որ միջադեպը ընդհանուր առմամբ տևել է մոտ մեկ ժամ: Նա հարբած էր և մեկ հանգստանում էր և մեկ էլ բորբոքվելով սկսում հայհոյել:
Հարց տուժող Ս.Գասպարյանին. Դուք լսեցիք Ձեզ հետ առերեսվողին, ինչ կասեք այդ կապակցությամբ, Ձեր ցուցմունքը պնդում եք, թե ոչ:
Պատասխանը. Ես պնդում եմ իմ ցուցմունքները: Ինչ վերաբերում է քո կողմից դանակը փակ վիճակում ինձ վրա տալուն, ապա կարող է և փակ եղած լինի, քանի որ ես վախեցած էի ու ուշադրություն չեմ դարձրել: Ես վնասվածքներ եմ ստացել քո հարվածներից, սակայն դանակով ինձ չես խփել: Ես աթոռով պաշտպանվել եմ: Միջադեպն էլ ընդհատումներով մոտ 1 ժամ է տևել: (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 114-118):
գ) 2017 թվականի ապրիլի 20-ին տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Ես ճանաչեցի ձախից աջ 2-րդ տեղում գտնվող դանակը, որ այն դանակն էր, որով Ռ.Դերզյանը հարձակվել էր ինձ վրա: Ես այն ճանաչեցի, քանի որ սև գույնի է, մոտ 10 սմ չափ ունի, բռնակին սպիտակ կարիճ էր դաջված: Այն կեռավուն է և կեռ շեղբ ուներ: (…)
Առերեսման ընթացքում նա ասաց, որ չի բացել ու պատահական է դանակը գրպանից հանել, սակայն դա այդպես չէ: Նա ընթացքում 2 անգամ տվյալ դանակը գրպանից հանել ու հարձակվել է ինձ վրա: Դանակը հաստատ բացված վիճակում է եղել, իսկ ինձ չի կարողացել խփել, քանի որ ես խուսափել եմ և աթոռով պաշտպանվել: Նա նաև ինձ դանակը բացած ասել է, որ վիզս դրանով կկտրի՝ այսինքն կսպանի: Ուղղակի ես չեմ ցանկանում որ մենք թշնամանանք, սակայն միանշանակ նա ինձ ձեռքով և ոտքով հարվաշներ է հասցրել ու դանակով սպառնացել և փորձել է հարվածել (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 124-125):
7. Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանը, օգտվելով իր իրավունքից հրաժարվեց ցուցմունք տալուց:
Հրապարակվեցին նաև ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի՝ նախաքննության ընթացքում տված հետևյալ ցուցմունքները.
ա) 2017 թվականի ապրիլի 20-ին տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) 07.04.2017թ.՝ արդեն ժամը 5-ի սահմաններում, մտա մեր բակի՝ Կոմիտաս 25 հասցեի ինտերնետ ակումբ, որտեղ պետք է համակարգչով համացանցից օգտվեի: Մտա ներս և կարծեմ մի 2 հաճախորդների տեսա, ովքեր համակարգիչների մոտ էին: Ես ակումբ նախկինում էլ էի գնացել ու աշխատակից Սարգիս Գասպարյանին ճանաչում էի: Մեր մեջ ազատ շփում է եղել: Ես նրան ասացի, որ մի համակարգիչ միացնի, իսկ նա ասաց, որ ձեռքիս գարեջրի շիշը թողեմ դրսում: Ես պատասխանեցի, որ չեմ խմում ու պահում եմ մոտս: Նա ասաց, որ գումարը սկզբից տամ, իսկ ես 10.000-նոց տվեցի, որ համակարգիչ միացնի: Նա ասաց, որ 100 դրամ է ու ինքը կտա, որին ես պատասխանել եմ, որ նրա 100 դրամն ինձ պետք չէ: Հետո գնացի զուգարան: Զուգարանում թուղթ չգտա և հետ գալով՝ հարցրեցի նրան, թե թուղթ կա, իսկ նա ասաց՝ կա: Ես նորից գնացի, թուղթ չգտա ու մտածելով, որ Սարգիսն ինձ ձեռք է առնում ու խաբում, նրան ասացի, թե խի է խաբում ինձ, որին հակաճառեց, իսկ ես գինովցած այդ իրավիճակում, չզսպելով ինձ, նրան հայհոյեցի: Ընթացքում նրան պատասխանելու համար մի անգամ հրել եմ, որից հետո, նա զանգում էր ու խոսում, բայց ես չգիտեմ, թե ինչ էր խոսում: Հետո կարծեմ ինձ փոխանցեց հեռոխոսը և ինչ-որ մեկը ներկայացավ որպես նրա եղբայր: Ես նրան չհասկացա և հեռախոսը անջատելով՝ տվեցի Սարգիսին: Ես ուզում էի դրսում իրավիճակը հանդարտեցնել, որի պատճառով դուրս եկա ակումբից, իսկ Սարգիսը դուռը ներսից փակեց վրաս: Ես էլ նյարդայնացա, որ նա իմ հրավերով դուրս չի գալիս ու սկսեցի դրսից դուռը թակել, որ բացի: Ես ընթացքում հայհոյել էլ եմ Սարգիսին, քանի որ նա ավելի էր իրավիճակը բարդացնում և դուռը չէր բացում: Հետո եկան ոստիկանները և բերման ենթարկեցին ինձ: Ինչ վերաբերում է մոտիս դանակին, ապա այն սև գույնի, փոքր՝ մոտ 10 սմ երկարությամբ դանակ էր, որի վրա սպիտակ կարիճ էր պատկերված: Այն ես կարծեմ շահել եմ Հաղթանակի զբոսայգում, սակայն կոնկրետ տեղն ու ժամանակը չեմ կարող հայտնել, չեմ հիշում: Դանակը միջադեպի ողջ ընթացքում ինձ մոտ է եղել՝ գրպանում, սակայն ես այն 10.000 ՀՀ դրամը Սարգսին տալու համար պատահական գրպանիցս գցել եմ, հետո ողջ ընթացքում փակ վիճակում ձեռքս է եղել: Ես այն դիտավորյալ չեմ հանել, չեմ գործածել, իսկ դրսում արդեն դռանը խփելիս այն իմ ձեռքում էր, սակայն ձեռքերով եմ խփել դռանը: Դանակով չեմ խփել: Երբ ոստիկանները եկան, ես դանակը գցել եմ ակումբի մուտք դիմացի խոտերի մեջ և ինքս ոստիկաններին ասել եմ, որ այն այնտեղ է: Նրանք այդ դանակը նույնպես վերցրել են և ինձ հետ բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին: Սա էր ամբողջ եղելությունը: Ես զղջում եմ կատարածիս համար և Սարգսին հայտնում եմ իմ ներողամտությունը, սակայն սրանից ավել ոչինչ չեմ արել: (...)
Հարց. Միջադեպի ընթացքում Դուք ակումբի հաճախորդներից որևէ մեկի հետ վիճաբանել, նրան հարվածել, սպառնացել կամ հայհոյել է, թե՝ ոչ:
Պատասխան. Ես այդպիսի բան չեմ հիշում:
Հարց. Որքան է տևել միջադեպը, սեռական բնույթի հայհոյանքներից այլ անձինք վրդովվել կամ խառնվել են, թե՝ ոչ:
Պատասխան. Այն տևել է մոտ 10 րոպե, իսկ իմ հնչեցրած հայհոյանքներից որևէ անձ չի վրդովվել ու չի միջամտել:
Հարց. Միջադեպի ընթացքում Սարգիս Գասպարյանը փոխադարձ վիճաբանության մեջ մտել է Ձեզ հետ:
Պատասխան. Այո:
Հարց. Մինչ այդ Ս.Գրիգորյանի հետ միջադեպեր ունեցել եք, թե՝ ոչ: Ինչ հարաբերությունների մեջ եք եղել նրա հետ:
Պատասխան. Ես մինչ այդ Սարգիսի հետ որևէ միջադեպ չեմ ունեցել և որպես հաճախորդ լավ հարաբերությունների մեջ եմ գնտվել նրա հետ: Մենք խնդիր չենք ունեցել:
Հարց. Դրսից Ձեր հայհոյանքների վրա անցորդներ մոտեցել են, թե՝ ոչ:
Պատասխան. Ոչ, գիշերային ժամ էր, իսկ անցորդներ չկային:
Հարց. Նշված ակումբի հարևանությամբ այլ հանրային օբյեկտներ գործում են, թե՝ ոչ: (...)
Հարց. Դուք միջադեպի ընթացքում հայտնել եք, որ ակումբի տիրոջ եղբոր Սուրենի հետ լավ հարաբերությունների մեջ եք գտնվում, ինչ կասեք այդ մասին:
Պատասխան. Սուրենն ակումբը տիրություն է անում: Ես ակումբի բացվելու օրվանից նրան ճանաչում եմ որպես ակումբին տիրություն անող: Ես միջադեպի ընթացքում Սարգիս Գասպարյանին ասել եմ, որ Սուրենին ճանաչելով ու հարգելով իրեն վերաբերվում եմ շատ լավ: Իր պատկերացումներից լավ: Ես դա ասել եմ, որ Սարգիսն իրեն հանդարտ պահի:
Հարց. Դուք խուլիգանական գործողությունների ընթացքում ձեռքերով և ոտքով հարվածներ հասցրել եք Սարգիս Գասպարյանին:
Պատասխան. Ոչ, միայն զուգարանի թղթի պահով խաբելու համար մեկ անգամ ձեռքով հրել եմ նրան: Չեմ հարվածել:
Հարց. Նախաքննությամբ պարզվել է, որ Դուք ալկոհոլային հարբածության վիճակում 07.04.2017թ.՝ ժամը 05:00-ի սահմաններում Կոմիտաս 25 հասցեում գործող ինտերնետ ակումբ եք մտել և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել, չնչին առիթով վիճաբանել եք աշխատակից Սարգիս Գասպարյանի հետ, որի ընթացքում հայհոյել, հարվածներ հասցրել և դանակով սպառնացել եք նրան, հետապնդելով փորձել եք դրանով հարվածել: Դրանից հետո ձեռքի դանակով հարվածներ հասցրել նաև մուտքի դռանը և այդպես շուրջ 1 ժամ շարունակել եք հակահասարակական պահվածքը: Ինչ կասեք դրա մասին:
Պատասխան. Ես արդեն ասացի, թե միջադեպն ինչից է սկսվել: Սեռական բնույթի հայհոյանքները չեն վերաբերել Սարգսին: Ես իրավիճակից ելնելով էի անում: Միջադեպն այդքան երկար չի տևել: Ես միայն հրել եմ Սարգսին: Նրան ներսում դանակով չեմ սպառնացել, չեմ փորձել հարվածել: Ուղղակի դանակն ընկնելուց հետո, փակ վիճակում ձեռքումս էի պահել: Իսկ դուռը վրաս փակելուց հետո ձեռքով եմ խփել դռանը, դանակով չեմ խփել:
Հարց. Դուք ակումբում Սարգիս Գասպարյանին դանակով հարվածել եք, թե՝ ոչ:
Պատասխան. Ոչ, դանակը փակ է եղել:
Հարց. Դուք ակումբում Սարգիս Գասպարյանին դանակով հետապնդելիս, նա խուսափել է, թե՝ ոչ: Նա աթոռով պաշտպանվել է դանակի հարվածներից, թե՝ ոչ:
Պատասխան. Ես այդպիսի բաներ չեմ հիշում, սակայն դանակը փակ է եղել:
Հարց. Դուք ակումբում Սարգիս Գասպարյանին դանակով հարվածելու սպառնալիքներ տվել եք, թե՝ ոչ:
Պատասխան. Ես այդպիսի բաներ չեմ հիշում, սակայն դանակը փակ է եղել:
Հարց. Ոստիկանության աշխատակիցների ներկայությամբ Սարգիս Գասպարյանին հայհոյել եք, թե՝ ոչ:
Պատասխան. Այո, մի 2 անգամ հայհոյել եմ: Ես հայհոյել եմ իրավիճակը բարդացնելու համար (...)
Հարց. Կարող եք հայտնել Ձեր կատարած խուլիգանության պատճառը:
Պատասխան. Ես իմ կատարածը խուլիգանություն չեմ համարում, քանի որ ոչ գողություն եմ արել, ոչ էլ ուրիշ բան: Ուղղակի Սարգիսի պահվածքից լեզվակռիվ դարձավ ու այդպիսի իրավիճակ ստաղծվեց: Ես զղջում եմ կատարվածի համար, խնդրում եմ ինձ մեղմ վերաբերվել քանի որ կատարվածը թյուրիմացություն էր: Այլևս ավելացնելու ոչինչ չունեմ (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 107-111):
բ) 2017 թվականի ապրիլի 20-ի՝ տուժող Սարգիս Գասպարյանի հետ առերես հարցաքննության արձանագրությունը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Հարց կասկածյալ Ռ.Դերզյանին. Դուք լսեցիք Ձեզ հետ առերեսվողի պատասխանը, ինչ կասեք այդ կապակցությամբ:
Կասկածյալ Ռ.Դերզյանի պատասխանը. Իմ հիշելով մեկ ժամ չի տևել, այլ 10-15 րոպե է տևել: Խոսակցությունը բացվել է զուգարան գնալու պահից: Մինչ այդ եղել է միայն 100 դրամի պահը: Ես հայհոյանքներ տվել եմ, սակայն դա իրավիճակին է վերաբերել: Ամենը ճիշտ է ասում, սակայն դանակը դիտավորյալ չեմ հանել, այլ 10.000 դրամը հանելուց գրպանիցս ընկել է և ողջ ընթացքում փակ վիճակում ձեռքս է եղել: Երբ ես մոտեցել եմ նրան դանակը փակ է եղել: Ես ինձ հետ առերեսվող Սարգսին միայն մի անգամ հրել եմ: Ձեռքով, ոտքով չեմ խփել և դանակով խփելու փորձեր չեմ արել: Զղջում եմ արարքիս համար: (...)
Հարց կասկածյալ Ռ.Դերզյանին. Դուք լսեցիք Ձեզ հետ առերեսվողի պատասխանը, ինչ կասեք այդ կապակցությամբ:
Կասկածյալ Ռ.Դերզյանի պատասխանը. Ես նրան հարվածներ չեմ հասցրել և դանակը փակ է եղել: Ես քո հետ մինչ այդ որևէ թշնամանք չեմ ունեցել, իսկ դեպքից հետո կրկին հանդիպել եմ նրան և մեր հարաբերությունները չեմ փոխվել (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 114-118):
գ) 2017 թվականի ապրիլի 22-ին և 28-ին տված ցուցմունքները (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 150-151, 191-192):
8. Դատական վիճաբանությունների փուլում Մեղադրողը միջնորդեց Ռոմիկ Դավթի Դերզյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258–րդ հոդվածի 4–րդ մասով և նրանց նկատմամբ որպես պատիժ սահմանել ազատազրկում՝ 4 տարի 5 ամիս ժամկետով՝ հաշվակցելով վերջինիս փաստացի արգելանքի տակ գտնվելու ժամկետը:
Պաշտպանն իր ճառում վերլուծելով գործով ձեռք բերված փաստական հանգամանքները՝ ի թիվս այլնի հայտնեց, որ իրենք ալկոհոլ օգտագործած լինելու վերաբերյալ հանգամանքը որոշ չափով ընդունում են, թեև գործում չկան այն հավաստող բավարար և գնահատելի փաստեր: Նաև տվյալներ ձեռք չեն բերվել առ այն, թե դանակը բաց վիճակում է եղել, թե ոչ: Միևնույն ժամանակ միջնորդեց համեմատաբար մեղմ պատիժ սահմանել: Գործի համար էական է ընկալումը և ոչ թե դանակի՝ բաց կամ փակ լինելու հանգամանքը:
Ռոմիկ Դավթի Դերզյանն իր վերջին խոսքում հայտնեց, որ ընդունում է մեղքը և խնդրեց մեղմ վերաբերվել:
Անդրադառնալով Պաշտպանի միջնորդությանը, որ անհրաժեշտ է անթույլատրելի ճանաչել իրեղեն ապացույցը, քանզի ոստիկանության գործողությունները դանակը վերցնելու հարցում կրել են հակաօրինական բնույթ, ապա Դատարանը նշում է, որ դրանք կատարվել են առանց քրեադատավարական օրենքի էական խախտումների, որոնք էլ իրենց հերթին՝ համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի, կարող են հիմք հանդիսանալ ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու համար: Մասնավորապես ոստիկանությանը աշխատակիցները, դանակը վերցնելով և ոստիկանության բաժին ներկայացնելով, գործել են ի կատարումն «Ոստիկանության մասին» ՀՀ օրենքով իրենց վերապահված խնդիրների, իրավունքների և պարտականությունների, մասնավորապես՝ 15-րդ հոդվածով նախատեսված՝ գտանքը համապատասխան պետական մարմիններ հանձնելու պարտականության:
Միևնույն ժամանակ Դատարանը գտնում է, որ 2017 թվականի ապրիլի 20-ի «Առարկայի ճանաչման ներկայացնելու մասին» արձանագրությունը ևս կազմվել է առանց քրեադատավարական նորմերի, մասնավորապես՝ 222-րդ և 224-րդ հոդվածներով սահմանված պահաջների էական խախտումների: Պաշտպանական ճառում վկայակոչված հիմնավորումների համատեքստում, մասնավորապես՝ թե դանակը ճանաչման է ներկայացվել բաց թե փակ վիճակում, ևս որպես անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով նախատեսված օբյեկտիվ հիմքեր առկա չեն՝ հաշվի առնելով նաև այն, որ ինքնին այդ հանգամանքը որևէ կերպ չի ազդել Դատարանի կողմից նշված դանակին առնչվող հանգամանքների օբյեկտիվ գնահատման գործընթացի վրա:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
9. Ուսումնասիրելով և հետազոտելով քրեական գործի նյութերն ըստ մեղադրանքի՝ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4–րդ մասով, վերլուծելով գործով նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, համադրելով դրանք այլ ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից՝ դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ՝ Դատարանն անդրադառնում է ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանին մեղսագրվող արարքի որակման իրավաչափության հետ կապված իրավական հարցերի հետևյալ խմբին.
ա) ապացուցված է արդյո՞ք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է Ռոմիկ Դավթի Դերզյանը,
բ) այդ արարքը համապատասխանում է արդյո՞ք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին,
գ) ապացուցված է արդյո՞ք Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի կողմից իրեն մեղսագրվող այդ արարքը կատարելը.
դ) ապացուցված է արդյո՞ք Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի մեղավորությունն իրեն մեղսագրվող հանցանքը կատարելու մեջ և եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի ո՞ր հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
10. Անդրադառնալով սույն որոշման 9–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում՝
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ՝ դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում» երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
11. «Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 գործով կայացվաղ որոշման 14-15-րդ, 16–19–րդ կետերում։
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը՝ վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից՝ այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն՝ օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած»։
12. Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագյանի և Վահրամ Սահակյանի վերաբերյալ 2014 թվականի հոկտեմբերի 31–ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով կայացված որոշման 30-32–րդ կետերում արձանագրել է.
«(…) Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։
(…) «Ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր՝ անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից։ Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ (…)
32. Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն։
(…)
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»։
13. Պատասխանելով սույն դատավճռի 9–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ դրանք prime facie (առերևույթ) հաստատում են հետևյալ հանգամանքները.
ա) 2017 թվականի ապրիլի 7-ին՝ ժամը 5-ի սահմաններում, Կոմիտաս 25 հասցեում գործող ինտերնետ ակումբում նշված ակումբի աշխատակից Սարգիս Գասպարյանի հետ տեղի ունեցած վիճաբանության փաստը հատատվում է՝
• Վկա Հովհաննես Դավթյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) երևի աշխատողն էր, ինքն իրա վրա էր գնում, մենք ամեն անգամ իրեն հետ էինք կանչում, ինքը նորից վրա էր գնում (…)»,
• Վկա Առաքել Խաչատուրյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) ակումբ մտավ մի հարբած տղամարդ: Ես նրա վրա ուշադրություն չեմ դարձրել: Աշխատակիցը կարծեմ նրան նկատողություն արեց, որ գարեջրի շշով է մտել, իսկ նա սկսեց վիճել աշխատակցի հետ, որի ընթացքում հայհոյանքներ հնչեցրեց (…) Նրան աշխատակիցը նկատողություն արեց, որից էլ նա սկսեց իր պահվածքը (…)»,
• Վկա Արտյոմ Մկրտչյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) էդ աղմուկից արդեն դրա հետևանքով գոռգոռացին, բան, ես նկատեցի՝ աշխատողը ներսում էր, հաճախորդը դրսում էր, ու վիճաբանում էին (…)»,
• Վկա Արտյոմ Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Մտնելով ներս՝ նա ցանկություն հայտնեց օգտվել համակարգչային ծառայությունից, սակայն աշխատակիցը՝ Սարգիսը, ասաց, որ չի թույլատրվում գարեջրով կամ ալկոհոլային խմիչքով մուտք գործել սրահ: Այդ տղան սկսեց վիճաբանել Սարգսի հետ այդ հարցի շուրջ (…) ձեռքերով և ոտքով հարվածներ է հասցրել աշխատակից Սարգիսի մարմնի տարբեր մասերին (…)»,
• Տուժող Սարգիս Գասպարյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Նրան ասացի, որ գարեջուրը դրսում թողնի, քանի որ արգելվում է ներսում օգտագործել ալկոհոլ: Իմ պատասխանից նա վրդովվեց, ապա ինձ «բոզ» ասաց, ինչից հետո շարունակեց սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ իմ հասցեին (…) Ռոմիկն աջ ձեռքով մեկ անգամ հարվածեց դեմքիս, ապա նաև աջ ոտքով՝ իմ ձախ ոտքին, ինչի հետևանքով զգացի ֆիզիկական ցավ (…)»,
բ) Կոմիտաս 25 հասցեում գործող ինտերնետ ակումբում հասարակական համակեցության հետ անհամատեղելի արտահայտությունների հրապարակման փաստը հաստատվում է՝
• Վկա Հովհաննես Դավթյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «Սեռական բնույթի հայհոյանքներ էր հնչեցնում (…)»,
• Վկա Հովհաննես Դավթյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Նա մինչ այդ բարձր սեռական բնույթի հայհոյանքներ էր հնչեցնում (…) Մինչ մեր մոտիկանալը նա մեկ րոպեի չափով սեռական բնույթի հայհոյանքներ, սպառնալիքներ էր հնչեցնում աշխատակցի հասցեին և պահանջում դուռը բացել: Երբ նրան բռնեցինք, ու աշխատակիցը դուրս եկավ, նա շարունակեց հայհոյել աշխատակցին (…)»,
• Վկա Արթուր Քիշմիրյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) ագրեսիվ էր, բարձր հայհոյում էր ինտերնետ ակումբի աշխատակցին (…)»,
• Վկա Առաքել Խաչատուրյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Դրսի կողմից մեկը կար դռանը տմտմբացնում էր ու բարձր հայհոյանքներ էր հնչեցնում (…)»,
• Վկա Առաքել Խաչատուրյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) նա սկսեց վիճել աշխատակցի հետ, որի ընթացքում հայհոյանքներ հնչեցրեց (…) Մոտ 10 րոպե հայհոյում էր (…)»,
• Վկա Լուսինե Ղամբարյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Ես հեռախոսով շուրջ մի րոպե խոսել եմ Սարգիսի հետ և զուգահեռաբար լսվում էր Ռոմիկի հայհոյանքները, գորգոռոցները և անպարկեշտ խոսքերը (…)»,
• Վկա Արտյոմ Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) տարբեր սեռական բնույթի հայհոյանքներով ասաց (…) մոտ 10-15 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնել Սարգիսի հասցեին (…) Դրսում գտնվելու ընթացքում նա հայհոյանքները հնչեցրեց մոտ 15-20 րոպե (…) Միջադեպը ընդհատումներով տևել է մոտ մեկ ժամ, այդ ամբողջ ընթացքում հաճախորդի կողմից հնչեցվել են հայհոյանքներ Սարգիսի և նրա ընտանիքի անդամների հասցեին (…)»,
• Տուժող Սարգիս Գասպարյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Իմ պատասխանից նա վրդովվեց, ապա ինձ «բոզ» ասաց, ինչից հետո շարունակեց սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ իմ հասցեին (…) Ինձ զանգեց Էրիկան, ու այդ ժամանակ Ռոմիկն ինձ շարունակում էր հայհոյել մոտ 20 րոպե և պահանջել, որ դուռը բացեմ (…) կարծում եմ ակումբում գտնվող չորս հաճախորդները լսել են Ռոմիկի հայհոյանքները՝ ուղղված ինձ և իմ ընտանիքին (…) Նա հայհոյել է նաև կարմիր սպորտային հագուստով տղային, ում անունը չգիտեմ (…)»,
• Ամբաստանյալ Ռոմիկ Դերզյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) չզսպելով ինձ, նրան հայհոյեցի (…) Ես ընթացքում հայհոյել էլ եմ Սարգիսին, քանի որ նա ավելի էր իրավիճակը բարդացնում և դուռը չէր բացում (…)»:
գ) Սարգիս Գասպարյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելու և նրա ուղղությամբ թքելու փաստը հաստատվում է՝
• Վկա Արտյոմ Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) տեսել եմ, որ այդ հաճախորդը ձեռքերով և ոտքով հարվածներ է հասցրել աշխատակից Սարգիսի մարմնի տարբեր մասերին (…)»,
• Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0749 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Ս.Գասպարյանի մարմնական վնասվածքը՝ ձախ սրունքի շրջանի քերծվածքի ձևով, պատճառվել է բութ առարկայի ներգործությամբ, հնարավոր է՝ փորձաքննվողի կողմից նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում,
• Տուժող Սարգիս Գասպարյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) նորից մի քանի անգամ հայհոյեց նորից բարձր ձայնով և թքեց իմ ուղղությամբ, ինչին արդեն իմ համբերության բաժակը լցվեց ու ես նրան պատասխանեցի պատասխան հայհոյանքով և առաջացա նրա կողմ: Այդ պահին Ռոմիկն աջ ձեռքով մեկ անգամ հարվածեց դեմքիս, ապա նաև աջ ոտքով՝ իմ ձախ ոտքին, ինչի հետևանքով զգացի ֆիզիկական ցավ (…)»:
դ) Որպես զենք օգտագործվող առարկա հանիսացող դանակի գործադրման և սպառնալիքներ հնչեցնելու փաստը հաստատվում է՝
• Վկա Հովհաննես Դավթյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) մոտենալով նրան, դանակը գցեց ձեռեքից (…) դանակը ձեռքին հարվածում էր (…) Ինտերնետ կլումբի աշխատկցին էր սպառնում (…)»,
• Վկա Հովհաննես Դավթյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) մենք նկատեցինք Ռոման Դերզյանին, ով, մեզ տեսնելով, ձեռքի դանակը նետեց գետնին: Նա մինչ այդ բարձր սեռական բնույթի հայհոյանքներ էր հնչեցնում, նշված դանակը ձեռքին՝ հարվածում էր մուտքի դռանը և սպառնալիքներ հնչեցնելով՝ պահանջում էր դուռը բացել (…) Մինչ մեր մոտիկանալը նա մեկ րոպեի չափով սեռական բնույթի հայհոյանքներ, սպառնալիքներ էր հնչեցնում աշխատակցի հասցեին (…)»,
• Վկա Արտյոմ Մկրտչյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Այո [ինքն է գրել . «նա Սարգիսին չի հարվածել, քանի որ Սարգիսը փախչում էր ու աթոռով պաշտպանվում: Ես միայն տեսել եմ, որ նա ձեռքի դանակը շարժելով գնա Սարգսի վրա և ասի, որ կխփի: Նա ընդունակ էր խփելու, քանի որ հարբած էր, սակայն Սարգիսը խուսափել է: Հարբածի ձեռքի դանակն ամբողջովին սև էր, փականով, մոտ 10 սմ երկարությամբ: Այն դատարկ էր»] (…)»:
• Վկա Արտյոմ Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) հանեց սև գույնի ծալովի դանակ, ապա թափահարեց այդ դանակը աջ ու ձախ՝ փորձելով վախեցնել կամ հարվածել Սարգիսին (…) Դանակը հարբածի մոտ էր և նա ձեռքին դուրս էր եկել: Երբ ոստիկանները եկել են, նա դանակը գցել է ձեռքից (…) հաճախորդը դանակով սպառնացել է, որ կսպանի և այլ նմանատիպ արտահայտություններ անելով, միաժամանակ հայհոյելով ձեռքի սև դանակով փորձել է հարվածել Սարգիսին, իսկ նա սրահով փախչում էր ու խուսափում հարվածներից (…) նա Սարգիսին չի հարվածել, քանի որ Սարգիսը փախչում էր ու աթոռով պաշտպանվում: Ես միայն տեսել եմ, որ նա ձեռքի դանակը շարժելով գնա Սարգսի վրա և ասի, որ կխփի: Նա ընդունակ էր խփելու, քանի որ հարբած էր (…)»,
• 2017 թվականի ապրիլի 8-ի «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությամբ, համաձայն որի. «(...) Սարգիս Գասպարյանը ցույց տվեց (...) 9-րդ համակարգչի դիմաց գտնվող սև գույնի գրասենյակային աթոռը (...) և հայտարարեց, որ 2017թ. ապրիլի 7-ին՝ ժամը 05:30-ի սահմաններում, Ռոմիկ Դերզյանը դանակով փորձել է հարվածել իրեն (…)»,
• 2017 թվականի ապրիլի 20-ի «Առարկայի ճանաչման ներկայացնելու մասին» արձանագրությամբ, համաձայն որի. «(...) Ս.Գասպարյանը (...) ճանաչեց ձախից աջ, 2-րդ տեղում գտնվող դանակը (...) ճանաչեց չափերից, սև գույնից, ընդհանուր կեռոտ ձևից և բռնակի կարիճի տեսքից: Այդ դանակն ունի նաև փական (...)»,
• ՊՊԾ գնդի 2-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ջոկի հրամանատար Հ.Դավթյանի 2017 թվականի ապրիլի 7-ի զեկուցագիրը, համաձայն որի. «(...) որտեղ մի քաղաքացի, դանակը ձեռքին, հարվածում էր դռանը (...) նկատեցինք մի քաղաքացու, որը, մեզ տեսնելով, դանակը ձեռքից գցեց գետնին (...) Բաժնում այդ քաղաքացին բանավոր հայտարարեց, որ հանդիսանում է Ռոմիկ Դավթի Դերզյանը (...)»,
• Տուժող Սարգիս Գասպարյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Ռոմիկն ավելի վրդովվեց և տաբատի կամ բաճկոնի գրպանից հանեց ծալովի սև դանակ, բացեց, ապա դանակը ուղղեց դեպի ինձ և ասաց, որ այնպես չանեմ, որ Կոմիտասում (...) Ռոմիկը դանակը նորից հանեց ու բացելով, ասաց, որ ինձ տեղ են տվել, թողում են, որ աշխատեմ, ինչից անմիջապես հետո սպառնաց, որ այդ դանակով կոկորդս կկտրի, կմորթի և այդ դանակով նորից փորձեց հարվածներ հասցնել ինձ, սակայն ես վազեցի մի կողմ, որ նրա հարվածները ինձ չդիպչեն (...)»:
14. Պատասխանելով սույն դատավճռի 9–րդ կետի «բ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ վերոնշյալ հաստատված դեպքի հատկանիշներով արարքը քրեականացված է և ամրագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի «Հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործությունները» վերտառությամբ տեսակային օբյեկտը կրող հանցագործությունների գլխում։
Այսպես, անդրադառնալով ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258–րդ հոդվածի 4–րդ մասով մեղսագրվող արարքին տրված իրավական որակմանը՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258–րդ հոդվածի հանցակազմն ունի հետևյալ բովանդակությունը. «1. Խուլիգանությունը՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զուգորդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կարգի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կարգի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով, (…)
4) զուգորդվել է անձի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելով,
5) զուգորդվել է բացառիկ ցինիզմով:
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ (…)»:
Հիշյալ իրավադրույթի բովանդակությունից հետևում է, որ խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշների առկայության հարցը որոշելու համար առաջին հերթին էական նշանակություն ունի «հասարակական կարգ» եզրաբանության բովանդակության բացահայտումը։
Մասնավորապես, այդ կապակցությամբ տեսական գրականության ուսումնասիրության ուսումնասիրությունը վկայում է, որ հասարակական կարգը բնութագրվում է որպես հասարակական հարաբերությունների ամբողջական համակարգ, որը ձևավորվում է սոցիալական նորմերի՝ իրավունքի, բարոյականության, ոչ իրավաչափ սովորույթների, ավանդույթների և արարողակարգային նորմերի իրացման հետևանքով։
Ժամանակակից քրեական իրավունքի գիտության մեջ հասարակական կարգը բնութագրվում է նաև որպես հասարակությունում մարդկանց միջև փոխադարձ վարքագծի և համակեցության կանոնների կապակցությամբ ձևավորված հարաբերությունների համակարգ, որը սահմանվում է գործող օրենսդրությամբ, սովորույթներով, ավանդույթներով, ինչպես նաև բարոյական իրավունքի նորմերով։
Հենց այդպիսի ընկալմամբ «հասարակական կարգ» եզրաբանության բովանդակությունը տեսական գրականության աղբյուրների հիման վրա բացահայտվել է նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 գործով 2012 թվականի մարտի 30–ին կայացված որոշմամբ որպես այդ եզրաբանության լայն իմաստ։
Միևնույն ժամանակ, նշվել է, որ խուլիգանության հիմնական հանցակազմի անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են նեղ իմաստով հասարակական կարգի բովանդակությունը։
Նեղ իմաստով հասարակական կարգն ընկալվում է որպես հասարակական նշանակության վայրերում, այն է՝
1) տրանսպորտային միջոցների կայանատեղիներում,
2) օդանավակայաններում,
3) շուկաներում,
4) պուրակներում,
5) այգիներում,
6) կինոթատրոններում,
7) ցուցասրահներում,
8) մարզադաշտերում,
9) փողոցներում,
10) հիմնարկ-ձեռնարկություններում,
11) ուսումնական հաստատություններում,
12) հասարակական տրանսպորտում,
13) հասարակական սննդի սպասարկման վայրերում,
14) հասարակական նշանակության այլ վայրերում
այնպիսի իրադրության առկայություն, որի պայմաններում ապահովված է քաղաքացիների արժանավայել վարքագիծը, կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև այդ վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը։
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հասարակական նշանակության վայրերում, ինչպես նաև հասարակական նշանակություն չունեցող այլ վայրերում, որտեղ առկա է հանրություն, սահմանված կարգի կոպիտ խախտման մեջ, որն արտահայտվում է այդ վայրերում գտնվող հասարակության անդամների նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։ Խուլիգանության որակյալ հանցակազմի պարագայում վերոնշյալ արարքները զուգորդում են բռնությամբ, գույքը վնասելով կամ ոչնչացնելով և այլն։ Ընդ որում, արարքը խուլիգանության հանցակազմով որակելու համար անհրաժեշտ է նախևառաջ հիմնավորել խուլիգանության հիմնական հանցակազմի առկայությունը։
Սույն գործի շրջանակներում Դատարանն արձանագրել է, որ ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանին վերագրվող հանցանքի դեպքն ինքնին տեղի է ունեցել հասարակական վայրում՝ Կոմիտաս 25 հասցեում գործող ինտերնետ ակումբում, ընդ որում՝ ինչպես հետևում է դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներից, դեպքի ընթացքում նշված վայրում ներկա են եղել (նաև՝ ոչ ֆիզիկապես) հասարակության անդամներ, որոնց անձեռնմխելիությունը, հանգիստը, ինչպես նաև ակումբի բնականոն աշխատաքային գործընթացը կատարված գործողությունների արդյունքում խաթարվել է, իսկ ներկա գտնվող անձինք չեն միջամտել միայն այն պատճառով, որպեսզի խուսափեն խնդիրներից։
Մասնավորապես՝ վկա Առաքել Խաչատուրյանը դատաքննության ընթացքում հայտնել է. «(...) գոռոցների ձեներից արթնացել եմ (...) բայց հայհոյանքներ լսել եմ (...) ոնց-որ, հաճախորդներ [ներկա եղել] (...)»: Նախաքննության ընթացքում հայտնել է. «(...) Ես ընթացքում քնել եմ ու վեր կացել նրա բարձր հայհոյանքներից (...) բացի ինձանից, 3 հաճախորդներ էլ կային, որոնցից 2-ը քնած էին (...) ես չեմ խառնվել, որ ավելորդ խնդիրներ չստեղծվեն (...)»:
Վկա Լուսինե Ղամբարյանը նախաքննության ընթացքում հայտնել է. «(...) Ես հեռախոսով շուրջ մի րոպե խոսել եմ Սարգիսի հետ և զուգահեռաբար լսվում էր Ռոմիկի հայհոյանքները, գորգոռոցները և անպարկեշտ խոսքերը (...)»:
Վկա Արտյոմ Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում հայտնել է. «(...) Սրահում 4 հաճախորդ կար, որոնցից ես ու մի տղա էինք արթուն (...) որոշել եմ չմիջամտել՝ հաշվի առնելով այդ հաճախորդի ոչ ադեկվատ վիճակը, որ հնարավոր է կատարի ամեն քայլ, ընդհուպ դանակով հարվածներ հասցնի և մարմնական վնասվածքներ պատճառի (...) իհարկե, հանգիստս խանգարվել է (...)»:
Տուժող Սարգիս Գասպարյանը նախաքննության ընթացքում հայտնել է. «(...) անիմաստ տեղը ինձ հայհոյում է ու խանգարում մյուս հաճախորդներին և ակումբի բնականոն աշխատանքը (...) կարծում եմ՝ ակումբում գտնվող չորս հաճախորդները լսել են Ռոմիկի հայհոյանքները (...) բոլորին տհաճ էր նրա պահվածքը (...)»:
Այսինքն՝ վերոնշյալ հանգամանքների համակցությունն ուղղակիորեն հաստատում է, որ դատավճռի սույն կետում բացահայտված «հասարակական կարգ» եզրաբանությունը ոչ միայն լայն, այլ նաև նեղ իմաստով առկա է եղել սույն գործով քննարկվող դեպքի՝ հասարակական նշանակություն ունեցող վայրում։
15. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1–ին մասի դիսպոզիցիայից հետևում է, որ անձի կատարած արարքը կարող է որակվել որպես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի ՝
ա) հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ,
բ) հասարակության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբերմունքի բացահայտ լինելը։
Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ արդեն իսկ վկայակոչված միևնույն որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ կոպիտ խախտումը՝ որպես խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշ, բնութագրական է հասարակական կարգի կազմալուծման կամ խախտման գործընթացի արդյունքներին (հետևանքին)։ Այն արտահայտվում է նրանում, որ անձի կատարած գործողությունների հետևանքով հասարակության անդամների մեջ առաջանում է զայրույթ, վրդովմունք, կամ նրանց անհարմարություն կամ լուրջ անհանգստություն է պատճառվում, կամ առաջանում է վախի զգացում իրենց կյանքի, առողջության, գույքի պահպանության կապակցությամբ։ Բացի այդ, կոպիտ խախտումն արտահայտվում է նաև աշխատանքային և այլ գործունեության կամ հասարակական նշանակության արարողության կազմալուծմամբ։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ խախտումը որպես կոպիտ գնահատելիս անհրաժեշտ է ելնել հասարակական կարգի վրա այդ խախտման ունեցած ազդեցությունից։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարել ընդգծել, որ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով կարող է խախտվել ցանկացած արարքի կատարման պարագայում, մինչդեռ խուլիգանության առկայության մասին է վկայում այնպիսի արարքի կատարումը, որը միտված է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն և որպես այդպիսին, հանդիսացել է խուլիգանություն կատարող անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված նպատակի իրականացման միջոց։
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ յուրաքանչյուր դեպքում արարքը խուլիգանություն որակելու համար, ի թիվս սույն որոշման մեջ նշված այլ հանգամանքների, անհրաժեշտ է քննության առնել նաև այն, թե արդյոք այդ արարքի հետևանքով հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն է պատճառվել։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքի առկայությունը յուրաքանչյուր դեպքում անհրաժեշտ է գնահատել՝ ելնելով նեղ իմաստով հասարակական կարգի նկատմամբ դրա ուղղվածությունից։ Այլ խոսքով՝ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, կամ էականորեն խաթարվում է կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը։
Անդրադառնալով «անհարգալից վերաբերմունքի բացահայտ լինելուն»՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ անձի գործողություններում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումն արտահայտվում է մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց և կոլեկտիվին հակադրվելու ձևով։ Հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող անձը դիտավորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթություն և այլն)։ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարել ընդգծել, որ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման եղանակները տարբեր են՝ արարք, խոսք, ժեստ, մարմնաշարժում և այլն։
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ արարքը, ժեստը, բառը, մարմնաշարժումը և այլն չի կարող գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե ուղղված է կոնկրետ անձին և չի հետապնդում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ, թեկուզ հանցավորը հասկանում է, իսկ որոշ դեպքերում պարտավոր է հասկանալ, որ կոնկրետ անձին ուղղված իր արարքը տեսանելի և ընկալելի է հասարակության համար։ Հակառակ դրան՝ անձի արարքը կարող է գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե կոնկրետ անձը, ում դեմ ուղղված է հանցավորի արարքը, ընտրվել է պատահաբար, և այդ անձի դեմ ուղղված արարքի միջոցով հանցավորը ցանկանում է բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել հասարակության նկատմամբ։
16. Նախորդ կետում վկայակոչված իրավական դիրքորոշումների հիման վրա Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Սույն գործի շրջանակներում գնահատելով հասարակական կարգի կոպիտ խախտման չափանիշը՝ Դատարանը փաստում է, որ կատարված գործողությունների հետևանքով հասարակության անդամների մոտ առաջացել է զայրույթ, վրդովմունք, նրանց անհարմարություն կամ լուրջ անհանգստություն է պատճառվել, խախտվել է հասարակական նշանակության վայրում գտնվող անձանց հոգեկանան ձեռնմխելիությունը։
Ընդ որում, այդ հանգամանքների համակցությունը փոխկապակցված է եղել նաև հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորմամբ, որը դեպքի զարգացման ընթացքում արտահայտվել է դեպքի վայրում գտնվող հասարակության անդամների նկատմամբ և ինչն առավել կարևոր է ու բնորոշ խուլիգանության հանցակազմին՝ ողջամտորեն կարող էր արտահայտվել հասարակության ցանկացած անդամի նկատմամբ, ով դեպքի պահին գտնվեր դեպքի վայրում։
Մասնավորապես, սույն գործի շրջանակներում հաստատված դեպքով ինքնին փոխհարաբերությունները սկսել են ծավալվել Սարգիս Գասպարյանի և ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի միջև։ Ինտերնետ ակումբ գարեջրի շշով մուտք չգործելու վերաբերյալ իրազեկման՝ չնչին առիթի արդյունքում սկզբնավորված վիճաբանության ընթացքում հասարակական համակեցության կանոնների հետ անհամատեղելի հայհոյական արտահայտությունները պայմանավորել են խուլիգանության հատկանիշների առաջացումը սկսած այն պահից, երբ դրանք շարունակվել են նաև գործով վկաներ Արտյոմ Մկրտչյանի, Առաքել Խաչատուրյանի, հեռախոսակապի պայմաններում՝ վկա Լուսինե Ղամբարյանի, այնուհետև՝ վկաներ Հովհաննես Դավթյանի և Արթուր Քիշմիրյանի ներկայությամբ։ Վերջիններս, առհասարակ որևէ առնչություն չեն ունեցել ամբաստանյալի հետ, սակայն ականատես են եղել նրա կողմից հնչեցվող հայհոյական արտահայտություններին։ Բացի այդ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանը, արդեն դրսում գտնվելու ժամանակ տեսնելով ոստիկաններին, ըստ էության չի ենթարկվել նրանց՝ հակահասարակական վարքագիծը դադարեցնելու վերաբերյալ պահանջներին և շարունակել է իր գործողությունները (տե՛ս, վկաներ Հովհաննես Դավթյանի և Արթուր Քիշմիրյանի ցուցմունքները):
Այսինքն՝ տվյալ պարագայում պարզ է դառնում, որ ինքնին վիճելի իրավահարաբերությունը, վերաճել է խուլիգանության, շարունակվել վկաների ներկայութամբ, հանրային նշանակության վայրում հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ արտահայտված, այն է՝ դեպքի վայրում գտնվող անձանց հոգեկան անձեռնմխելիությունը խախտելու, դեպքի վայրում գտնվող անձանց համար լսելի ձևով հնչեցվել են հայհոյանքներ՝ ցուցադրելով հասարակության նկատմամբ ունեցած բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքը։ Այդ վերաբերմունքի ցուցադրումը սույն գործով բռնության գործադրմամբ և բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, որը խաթարել է դեպքին ներկա գտնվող անձանց հոգեկան անձեռնմխելիությունը։
Ավելին, Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ գործով ձեռք բերված ապացույցներից հետևում է, որ ինքնին դեպքի ընթացքում հնչեցվող հայհոյանքներն ունեցել են նաև հավաքական սուբյեկտ, այսինքն՝ դրանք ընդամենը հնչեցվել են այն անձանց նկատմամբ, ովքեր կամա, թե ակամա գտնվել են դեպքի վայրում և կարող էին նաև հնչեցվել հասարակության այլ անդամների ներկայությամբ, որպիսի հանգամանքը նաև հաստատվում է ամբաստանյալի դատաքննական ցուցմունքով, այն մասին, որ սեռական բնույթի հայհոյանքները չեն վերաբերել Սարգսին, ինքն իրավիճակից ելնելով է արել, հայհոյանքներ տվել է, սակայն դա իրավիճակին է վերաբերել: Բացի այդ վերջինս հայհոյանքներ է հնչեցրել նաև տուժողի եղբոր հասցեին (տե՛ս, վկա Արտյոմ Մկրտչյանի և տուժող Սարգիս Գասպարյանի ցուցմունքները):
Ընդ որում, Դատարանը փաստում է, որ տվյալ դեպքում առկա է խուլիգանություն կատարող անձի այն հատկանիշը, որով անձն ինքնահաստատվում է, ձգտում հակահասարակական վարքագծով ապացուցել իր անկախությունը հասարակության մեջ ընդունված վարքագծի կանոններից, իր անձը հակադրելով հասարակությանը՝ ցույց տալով իր գերակայությունը և այլն։
Այդ հանգամանքը նաև վկայում է խուլիգանության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայության մասին։ Մասնավորապես, Արման Խաչատրյանի վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանի՝ 2006 թվականի հոկտեմբերի 24-ի թիվ ՎԲ-223/06 որոշմամբ նշվել է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ։ Դա նշանակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները։
Նույն որոշմամբ նաև նշվել է, որ խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնելով։ Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատարվում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր՝ ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ։
Սույն գործի շրջանակներում հաստատված դեպքում այդ հանգամանքի առկայությունը հաստատվում է նաև ինքնին դեպքի փաստական հանգամանքներով։ Այսպես, գիշերային ժամին, հասարակական վայրում, վերը նշված անձանց ներկայությամբ հայհոյանքների հնչեցումը վկայում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ ամբաստանյալի ունեցած անթաքույց արհամարհանքի մասին։ Այլ կերպ, նշված հանգամանքներն ինքնին ցույց են տալիս ամբաստանյալի ունեցած հոգեբանական վերաբերմունքն իրենց կողմից կատարված արարքի նկատմամբ՝ բացահայտ մարտահրավեր նետելով հասարակական գոյությունը պայմանավորող վարքագծի կանոնների, այդ կանոններին խարսխված հասարակական կարգի դեմ։
17. Միևնույն ժամանակ, Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ քրեական գործի դատաքննության ժամանակ վկաների, տուժողի և ամբաստանյալի կողմից դեպքի փաստական հանգամանքների նկատմամբ իրենց տրված սուբյեկտիվ, հայեցողական գնահատականները, որոնք վերաբերում են այդ հանգամանքների վերաբերյալ իրենց ենթադրություններին, սեփական կարծիքին և հնարավոր ենթադրություններին, դուրս են գտնվում իրավական հարթությունից և որևէ ազդեցություն չեն կարող ունենալ ամբաստանյալին վերագրվող արարքի իրավական որակման նկատմամբ։
Այդ համատեքստում դիտարկելով նաև «հայհոյանքի»՝ որպես հավաքական հասկացության բովանդակությունը՝ Դատարանը վերահաստատելով սույն դատավճռի 14–րդ կետում վկայակոչված «հասարակական կարգ» եզրաբանության հասկացութային բովանդակությունը՝ փաստում է, որ այն արտացոլելով նաև բարոյաիրավական էթիկայի տարրերն՝ իր մեջ ներառում է այնպիսի արտահայտությունների հնչեցումը, որոնք անհամատեղելի են դաստիարակության ընդհանուր սկզբունքների հետ։ Այսինքն՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սանդղակի տարբեր մակարդակների արժեքային համակարգի ներքո ձևավորված իրավագիտակցությանը համապատասխան թեև բարոյաիրավական էթիկայի տարրերին հակասող արտահայտությունների վերարժևորումը կարող է հանգեցնել դրանց համարժեքության, սակայն ինքնին դրանց հրապարակային հնչեցման անթույլատրելիությունը՝ դաստիարակության ընդհանուր սկզբունքների հետ անհամատեղելիության պատճառով, առերևույթ վկայում է դրանց հակահասարակական բնույթի մասին։
Հետևաբար՝ Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված փաստական տվյալների, դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքների համադրված ուսումնասիրությունը ողջամտորեն հաստատում է, որ քննարկվող դեպքով հնչեցված հայհոյանքներն իրենց բնույթով և էությամբ անհամատեղելի են եղել հասարակական համակեցության կանոնների հետ, դաստիարակության ընդհանուր սկզբունքների հետ անհամատեղելիության պատճառով չեն կարող հնչեցվել հասարակական նշանակության վայրերում, հակառակ պարագայում կարող է խաթարվել «հասարակական կարգը»՝ հանգեցնելով վերջինիս կոպիտ կերպով խախտման։
18. Այսպիսով, սույն դատավճռի 13–17–րդ կետերում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների և հաստատված փաստական հանգամանքների հիման վրա՝ Դատարանը արձանագրում է ներքոշարադրյալ հանգամանքները, որոնցից որևէ մեկի բացակայությունը Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից 2012 թվականի մարտի 30–ին կայացված որոշման 29–րդ կետում արտահայտված դիրքորոշման համաձայն՝ կարող են բացառել խուլիգանության հանցակազմի առկայությունը.
ա) արարքը կատարվել է հասարակական վայրում և հասարակության անդամների ներկայությամբ,
բ) արարքի հետևանքով հասարակության անդամներին պատճառվել է լուրջ անհանգստություն՝ հանգեցնելով հոգեկան ձեռնմխելիությանխախտմանը,
գ) առկա են եղել խուլիգանական դրդումները՝ ընդգծելով հանցավորի անձի գերակայությունն այլ անձանց նկատմամբ,
դ) հասարակական կարգի կոպիտ խախտման նկատմամբ անզգուշություն չի դրսևորվել,
ե) հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտող արարքը չի համընկնում ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված այլ հանցակազմի հատկանիշների հետ,
է) ամբաստանյալի կողմից տուժողին ուղղված հակահասարակական վարքագիծը վերաճել է խուլիգանության այն պահին, երբ այն շարունակվել է նաև գործով վկաներ Արտյոմ Մկրտչյանի, Առաքել Խաչատուրյանի, հեռախոսակապի պայմաններում՝ վկա Լուսինե Ղամբարյանի, այնուհետև՝ վկաներ Հովհաննես Դավթյանի և Արթուր Քիշմիրյանի ներկայությամբ՝ արտահայտվելով հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
ը) խուլիգանական դրդումների առկայությունը պայմանավորված է եղել նաև ամբաստանյալի հանրային վտանգավորությունը բարձրացնող հանգամանք հանդիսացող՝ որոշակիորեն ալկոհոլի ազդեցության տակ գտնվելով, որպիսի հանգամանքը պաշտպանական կողմը չի վիճարկել նաև դատական վիճաբանությունների փուլում (այդ կապակցությամբ տե՛ս նաև տուժողի, վկաներ Առաքել Խաչատուրյանի և Արտյոմ Մկրտչյանի նախաքննական, վկաներ Հովհաննես Դավթյանի, Արթուր Քիշմիրյանի՝ դատաքննական ցուցմունքները):
19. Միևնույն ժամանակ Դատարանը հարկ է համարում նշել, որ «ցինիզմ» եզրույթը մեկնաբանվում է որպես մարդու բարոյական արժեքների արհամարհում, անարգանք մարդկային մշակույթի հանդեպ, ծաղր բարոյական արժեքների նկատմամբ: Սակայն արարքը բացառիկ ցինզմով զուգորդված խուլիգանություն որակելու համար անհրաժեշտ է հիմնավորել ցինզիմի՝ բացառիկ լինելու հանգամանքը:
Ինքնին, բացառիկությունը բնորոշվում է որպես այնպիսի հանգամանք կամ հանգամանքների համակցություն, որը դուրս է սովորականի շրջանակներից և այն աստիճան առանձնահատուկ է, որ վերածվում է բացառության։ Մասնավորապես, դրանք կարող են կապված լինել հանցագործության շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի, ինչպես նաև այլ հանգամանքների հետ, որոնք էականորեն բնութագրում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը։
Վերոգրյալի լույսի ներքո գնահատման ենթարկելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված փաստական հանգմանքների համակցությունը՝ Դատարանը գալիս է այն համոզման, որ դեպքի վայրում դրսևորվել է այնպիսի վարքագիծ, որն ակնհայտորեն դուրս է եկել հասարակական և բարոյական նորմերի հարգման, իրավահպատակ և հասարակայնորեն ընդունված վարքգիծ դրևորելու պահանջների պապանման սահմաններից, ընդ որում՝ դեպքի վայրում հասարակական համակեցության կանոնների հետ անհամատեղելի արտահայտությունները, մասնավորապես՝ հայհոյանքները և լկտի, անպարկեշտ արտահայտությունները, ուղղված են եղել դրա հասցեատիրոջ (ընդ որում՝ դեպքի վայրում գտնվողների ներկայությամբ) արժանապատվությունը կոպտորեն ոտնահարելուն, վերջինիս՝ որպես հասարակության հավասարազոր անդամի նվաստացնելուն, և ինքնին իրենց բնույթով եղել են բացառիկ՝ սովորական և առավել տարածված հասարակական համակեցության կանոնների հետ անհամատեղելի արտահայտությունների սահմանգծից վեր, որոնց հնչեցմամբ հասարակական և բարոյական նորմերի անտեսումը դրսևորվել է առավել ինտենսիվ և մերժողական եղանակով, բնորոշվել են այն կատարած անձի սոցիալ-հոգեբանական հատկանիշները, բարոյական և հասարակական նորմերը հարգելու դրանց ենթարկվելու պատրաստակամության մակարդակը, չնչին առիթից դրանց ոտնահարման հավանականությունը, և դրանով իսկ հանցագործության, ինչպես նաև այն կատարած անձի հանրային վտանգավորության աստիճանը բարձրացել է:
Մասնավորապես՝ վկա Արտյոմ Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում հայտնել է, որ. «(...) Քիչ անց այդ տղան վերադարձավ, ասաց, որ ներսում թուղթ չկա և զուգարանի թուղթ ուզեց, իսկ Սարգիսը պատասխանեց, որ ներսում թուղթ կա: Հարբած հաճախորդը ասաց, որ եթե չլինի ներսում թուղթ, ապա Սարգիսի դեմքով է մաքրելու իր հետույքը, ինչից հետո Սարգիսը նրան ուղեկցեց զուգարան և ցույց տվեց թուղթը: Ընթացքում նա էլ հայհոյանքներ էր տալիս Սարգիսին (...) Նա ընթացքում հայհոյանքներով ասում էր, թե Սարգիսն ով է, որ իրեն չթողի նստել համակարգչի առաջ (...)»:
Տուժող Սարգիս Գասպարյանը նախաքննության ընթացքում հայտնել է, որ. «(...) զուգարանի թուղթ ուզեց: Նրան ասացի, որ ներսում կա, ապա նրան ուղեկցեցի այդ կողմ, որ ցույց տամ, իսկ Ռոմիկն ասաց, որ եթե ներսում չլինի, ապա կարիքները հոգալուց հետո ես պետք է բերանով մաքրեմ իր հետույքը: Դա նույնպես հայհոյանքներով (...) դանակը ուղղեց դեպի ինձ և ասաց, որ այնպես չանեմ, որ Կոմիտասում չկարողանամ երևալ (...) առաջարկեց, որ ինձ «չռփի» և հանգստանա ու այդ պահին նրան հայհոյեցի, որ հանդարտվի: Նա այդ ժամանակ արդեն հայհոյանքներ հնչեցրեց իմ ծնողների հասցեին (...) Ռոմիկին առաջարկեցի նստել համակարգչի դիմաց, որպեսզի հանդարտվի և խնդրեցի գումարը նախապես վճարել, իսկ Ռոմիկը բորբոքվեց, ասաց, որ «իրեն կարողա բոզի տեղ եմ դրել», ապա գրպանից հանեց 10.000 ՀՀ դրամ և ասաց, որ 100 ՀՀ դրամի միացնեմ: Նրան պատասխանեցի, որ մանր չունեմ, սակայն եթե իր մոտ նույնպես մետաղադրամ չկա, ապա ես իմ կողմից կմիացնեմ համակարգիչը իմ 100 դրամով: Ես դա անում էի, որ նրան հանդարտեցնեմ, իսկ Ռոմիկը պատասխանեց, որ 100 դրամը մտցնեմ հետույքս և սկսեց նորից սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնլ իմ հասցեին (...)»:
20. Բացի այդ, Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թիվ ՏԴ/0085/01/14 գործով իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «(...) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի և մեջբերված նախադեպային որոշումների արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համադրված վերլուծության արդյունքում Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով անձը կարող է քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե վերջինիս արարքում առկա են նույն հոդվածի 2-րդ կամ 3-րդ մասերով նկարագրված հանցակազմի հատկանիշները, հետևաբար զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ խուլիգանության ծանրացնող հանգամանքը հանցավորին կարող է մեղսագրվել, եթե նշված առարկաների օգտագործումը զուգորդվել է՝
ա) բռնություն գործադրելով կամ
բ) բռնություն գործադրելու սպառնալիքով կամ
գ) անձանց կյանքի կամ առողջության համար իրական վտանգ ստեղծելով։
Ընդ որում, զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրում ասելով պետք է հասկանալ կա՛մ նշված առարկաների փաստացի գործադրումը (օրինակ՝ կրակոց արձակելը, հարվածներ հասցնելը և այլն), կա՛մ գործադրման փորձը (դիտավորյալ գործողություններ, որոնք, սակայն, հանցավորի կամքից անկախ հանգամանքներում չեն հաջողվում), կա՛մ դրա սպառնալիքը (զենքը կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաները ցուցադրելու կամ այլ եղանակով)։
(...)
Զենքի կամ այլ առարկաների գործադրմամբ բռնության սպառնալիքն անձի նկատմամբ հոգեբանական հարկադրանքի ձև է, որն արտահայտվում է հանցավորի կողմից ֆիզիկական բռնություն գործադրելու վերաբերյալ իր մտադրությունը բանավոր խոսքի կամ տարաբնույթ գործողությունների միջոցով տուժողին հայտնելով՝ զուգորդված զենքը կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաները ցուցադրելով, տարբեր մարմնաշարժումներով, ժեստերով և այլն։ Ընդ որում, սպառնալիքը պետք է լինի իրական, այսինքն՝ տուժողը բավարար հիմքեր ունենա վախենալու դրա իրականացումից։ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ սպառնալիքի իրական լինելը պետք է որոշվի հանցագործության օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հանգամանքների համակողմանի գնահատման արդյունքում՝ հաշվի առնելով ինչպես տուժողի սուբյեկտիվ ընկալումը, այնպես էլ օբյեկտիվ իրադրությունը (...)»:
Վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումների համատեքստում գնահատման ենթարկելով սույն քրեական գործով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների համակցությունը, ինչպես նաև սույն դատավճռի 13-րդ կետի «դ» ենթակետով հաստատված հանգամանքները, Դատարանը փաստում է, որ.
ա) ամբաստանյալն իր մոտ եղած դանակի գործադրմամբ սպառնալիքներ է ուղղել Սարգիս Գասպարյանի նկատմամբ, որն ի թիվս այլնի դրսևորվել է նաև սպառնալիքներն օբյեկտիվ իրականության մեջ իրական դարձնող մարմնաշարժումներով,
բ) տվյալ դանակի գործադրմամբ, տվյալ իրադրության մեջ, արդեն իսկ բավարար պայմաններ են ստեղծվել անձանց կյանքի կամ առողջության համար իրական վտանգի առկայության համար,
գ) տուժողն իրական հիմքեր է ունեցել տվյալ սպառնալիքներից վախենալու (տե՛ս, տուժողի նախաքննական ցուցմունքները),
դ) տվյալ իրադրության մեջ այդ դանակը որպես այդպիսին տեսանելի է եղել ոչ միայն տուժողին, այլև վկա Արտյոմ Մկրտչյանին, հետագայում արդեն նաև դեպքի վայր ժամանած վկաներ Հովհաննես Դավթյանին և Արթուր Քիշմիրյանին:
Հետևաբար՝ հաշվի առնելով վերոգրյալը, ինչպես նաև նկատի ունենալով, որ հասարակական կարգի կոպիտ կերպով խախտումը՝ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորմամբ, դրևորվել է բացառիկ ցինիզմով և որպես զենք օգտագործվող առարկայի՝ դանակի գործադրմամբ՝ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանին մեղսագրվող արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասում նախատեսված՝ 258–րդ հոդվածի 4–րդ մասի հատկանիշներին։
21. Սույն դատավճռի 9–րդ կետի «գ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին պատասխանելու նպատակով և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով ներքոշարադրյալ փաստական տվյալները՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ.
• Վկա Հովհաննես Դավթյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) մոտենալով նրան, դանակը գցեց ձեռեքից (…) դանակը ձեռքը ինտերնետ կլուբի աշխատողի վրա հարձակվում էր, հարվածում էր դանակով դռանը (…) ինչքն իրեն ոչ ադեկվատ էր պահում ու վրա էր գալիս ամեն անգամ, ժամը 4:30-5-ին համակեցության կանոններ էր խախտում (…) հանգստանում էր, բայց հետո էլի մի քանի րոպե հետո շարունակում էր նորից վրա գնալ (…) սեռական բնույթի հայհոյանքներ էր հնչեցնում (…)»,
• Վկա Հովհաննես Դավթյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) բարձր սեռական բնույթի հայհոյանքներ էր հնչեցնում, նշված դանակը ձեռքին՝ հարվածում էր մուտքի դռանը և սպառնալիքներ հնչեցնելով՝ պահանջում էր դուռը բացել: Երբ մենք մոտեցանք, իսկ նա դանակը նետեց մայթեզրի խոտերի մեջ, նշված ակումբից դուրս եկավ նաև աշխատակիցը, ում տեսնելով՝ Ռոմիկ Դերզյանը սկսեց նրան հայհոյել: Մենք հասկացանք, որ նա մինչ այդ աշխատակցին էր հայհոյում (…) Մինչ մեր մոտիկանալը նա մեկ րոպեի չափով սեռական բնույթի հայհոյանքներ, սպառնալիքներ էր հնչեցնում աշխատակցի հասցեին և պահանջում դուռը բացել: Երբ նրան բռնեցինք, ու աշխատակիցը դուրս եկավ, նա շարունակեց հայհոյել աշխատակցին (…)»,
• Վկա Արթուր Քիշմիրյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Ալկոհոլ օգտագործած վիճակում էր, համ էլ ագրեսիվ էր, բարձր հայհոյում էր ինտերնետ ակումբի աշխատակցին (…) Ես էդ պահին կոնկրետ չեմ հիշում, բայց երբ որ ինքը բարձրացավ վերև, իր ձեռքից դանակը նետեց խոտերի մեջ (…)»,
• Վկա Առաքել Խաչատուրյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) բարձր հայհոյանքներ էր հնչեցնում (…) ձայներից արթացա (…)»,
• Վկա Առաքել Խաչատուրյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) ակումբ մտավ մի հարբած տղամարդ (…) նա սկսեց վիճել աշխատակցի հետ, որի ընթացքում հայհոյանքներ հնչեցրեց (…) նա հարբած էր ու հայհոյում էր (…) քնել եմ ու վեր կացել նրա բարձր հայհոյանքներից (…) բացի ինձանից, 3 հաճախորդներ էլ կային (…)ընդհատումներով նրա հայհոյանքները լսում էի, սակայն չէի խառնվում, որ խնդիրներ չառաջանան (…) Այո, նա ներսում հայհոյել ու սպառնացել է (…)»,
• Վկա Լուսինե Ղամբարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Ես հեռախոսով շուրջ մի րոպե խոսել եմ Սարգիսի հետ և զուգահեռաբար լսվում էր Ռոմիկի հայհոյանքները, գորգոռոցները և անպարկեշտ խոսքերը (…)»,
• Վկա Արտյոմ Մկրտչյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Այո [ինքն է գրել . «նա Սարգիսին չի հարվածել, քանի որ Սարգիսը փախչում էր ու աթոռով պաշտպանվում: Ես միայն տեսել եմ, որ նա ձեռքի դանակը շարժելով գնա Սարգսի վրա և ասի, որ կխփի: Նա ընդունակ էր խփելու, քանի որ հարբած էր, սակայն Սարգիսը խուսափել է: Հարբածի ձեռքի դանակն ամբողջովին սև էր, փականով, մոտ 10 սմ երկարությամբ: Այն դատարկ էր»] (…)»,
• Վկա Արտյոմ Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) ներս մտավ ինձ անծանոթ անձ, ով հարբած էր՝ ճոճվելով էր շարժվում, իսկ ձեռքին կար պլաստմասե գարեջրի կիսատ շիշ (…) տղան սկսեց վիճաբանել Սարգսի հետ այդ հարցի շուրջ, և տարբեր սեռական բնույթի հայհոյանքներով ասաց (…) Սրահում 4 հաճախորդ կար (…) Քիչ անց այդ տղան վերադարձավ, ասաց, որ ներսում թուղթ չկա և զուգարանի թուղթ ուզեց, իսկ Սարգիսը պատասխանեց, որ ներսում թուղթ կա: Հարբած հաճախորդը ասաց, որ եթե չլինի ներսում թուղթ, ապա Սարգիսի դեմքով է մաքրելու իր հետույքը, ինչից հետո Սարգիսը նրան ուղեկցեց զուգարան և ցույց տվեց թուղթը: Ընթացքում նա էլ հայհոյանքներ էր տալիս Սարգիսին (…) հանեց սև գույնի ծալովի դանակ, ապա թափահարեց այդ դանակը աջ ու ձախ՝ փորձելով վախեցնել կամ հարվածել Սարգիսին (…) որոշել եմ չմիջամտել՝ հաշվի առնելով այդ հաճախորդի ոչ ադեկվատ վիճակը, որ հնարավոր է կատարի ամեն քայլ, ընդհուպ դանակով հարվածներ հասցնի և մարմնական վնասվածքներ պատճառի (…) ձեռքերով և ոտքով հարվածներ է հասցրել աշխատակից Սարգիսի մարմնի տարբեր մասերին,իսկ վերջինս փորձել է նրան հրել հեռու և խուսափել, ինչից հետո հաճախորդը դանակով սպառնացել է, որ կսպանի և այլ նմանատիպ արտահայտություններ անելով, միաժամանակ հայհոյելով ձեռքի սև դանակով փորձել է հարվածել Սարգիսին (…) ամբողջ ընթացքում հաճախորդի կողմից հնչեցվել են հայհոյանքներ Սարգիսի և նրա ընտանիքի անդամների հասցեին (…) իհարկե, հանգիստս խանգարվել է (…) նա Սարգիսին չի հարվածել, քանի որ Սարգիսը փախչում էր ու աթոռով պաշտպանվում: Ես միայն տեսել եմ, որ նա ձեռքի դանակը շարժելով գնա Սարգսի վրա և ասի, որ կխփի: Նա ընդունակ էր խփելու, քանի որ հարբած էր (…)»,
• Առկա է դատաքրեագիտական փորձաքննության թիվ 862-17 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ փորձաքննության ներկայացված սևեռվող շեղբով, զսպանակային, ծալովի, տնտեսակենցաղային նշանակության դանակը գործարանային արտադրության է, սառը զենք չի հանդիսանում (…)»,
• Առկա է դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0749 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ Ս.Գասպարյանի մարմնական վնասվածքը՝ ձախ սրունքի շրջանի քերծվածքի ձևով, պատճառվել է բութ առարկայի ներգործությամբ, հնարավոր է՝ փորձաքննվողի կողմից նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում (…)»,
• Առկա է 2017 թվականի ապրիլի 8-ի «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(...) Կոմիտաս 25 հասցեում գտնվող ինտերնետ ակումբում կատարվեց դեպքի վայրի լրացուցիչ զննություն (...) Սարգիս Գասպարյանը ցույց տվեց (...) 9-րդ համակարգչի դիմաց գտնվող սև գույնի գրասենյակային աթոռը (...) և հայտարարեց, որ 2017թ. ապրիլի 7-ին՝ ժամը 05:30-ի սահմաններում, Ռոմիկ Դերզյանը դանակով փորձել է հարվածել իրեն, սակայն ինքը բարձրացրել է նշված աթոռը և դեմ տվել դանակին (...) աթոռի վրա վնասվածքներ, բացի նշված մի քանի, ծխախոտից առաջացած անցքերից, չհայտնաբերվեցին (...)»,
• Առկա է 2017 թվականի ապրիլի 20-ի «Առարկայի ճանաչման ներկայացնելու մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(...) Ս.Գասպարյանը (...) ճանաչեց ձախից աջ, 2-րդ տեղում գտնվող դանակը (...) ճանաչեց չափերից, սև գույնից, ընդհանուր կեռոտ ձևից և բռնակի կարիճի տեսքից: Այդ դանակն ունի նաև փական (...)»,
• Առկա է ՊՊԾ գնդի 2-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ջոկի հրամանատար Հ.Դավթյանի 2017 թվականի ապրիլի 7-ի զեկուցագիրը, համաձայն որի. «(...) Ա.Քիշմիրյանի հետ (...) ժամը 05:30-ին (...) ցուցում ստացանք մոտենալ Կոմիտաս 25 շենքի տակ գտնվող ինտերնետ ակումբ, որտեղ մի քաղաքացի, դանակը ձեռքին, հարվածում էր դռանը (...) նկատեցինք մի քաղաքացու, որը, մեզ տեսնելով, դանակը ձեռքից գցեց գետնին (...) Բաժնում այդ քաղաքացին բանավոր հայտարարեց, որ հանդիսանում է Ռոմիկ Դավթի Դերզյանը (...)»
• Տուժող Սարգիս Գասպարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Նա գտնվում էր ալկոհոլի ազդեցության տակ և կարելի է ասել, որ հազիվ էր քայլում ու նրա ձեռքին կար պլաստմասե գարեջրի շիշ (...) Իմ պատասխանից նա վրդովվեց, ապա ինձ «բոզ» ասաց, ինչից հետո շարունակեց սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ իմ հասցեին: Հասկանալով, որ նա ադեկվատ չէ և անիմաստ տեղը ինձ հայհոյում է ու խանգարում մյուս հաճախորդներին և ակումբի բնականոն աշխատանքը (...) Ռոմիկն ասաց, որ եթե ներսում չլինի, ապա կարիքները հոգալուց հետո ես պետք է բերանով մաքրեմ իր հետույքը: Դա նույնպես հայհոյանքներով (...) ակումբում գտնվող չորս երիտասարդները այդ ընթացքում չեն միջամտել, նրանցից երկուսը, որքանով նկատել, եմ եղել են քնած՝ համակարգչի դիմաց, իսկ մյուս երկուսը՝ արթուն: Իմ առաջարկը Ռոմիկը մերժեց, ապա ինձ նորից մի քանի անգամ հայհոյեց նորից բարձր ձայնով և թքեց իմ ուղղությամբ, (...) Ռոմիկն աջ ձեռքով մեկ անգամ հարվածեց դեմքիս, ապա նաև աջ ոտքով՝ իմ ձախ ոտքին, ինչի հետևանքով զգացի ֆիզիկական ցավ (...) Ռոմիկն ավելի վրդովվեց և տաբատի կամ բաճկոնի գրպանից հանեց ծալովի սև դանակ, բացեց, ապա դանակը ուղղեց դեպի ինձ և ասաց, որ այնպես չանեմ, որ Կոմիտասում չկարողանամ երևալ: Նա դանակով փորձեց հարվածել ինձ, իսկ ես հետ փախա: Նաև Ռոմիկը մի քանի անգամ թքեց ինձ վրա (...) մոտ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի տարբեր հայհոյանքներ է հնչեցրել իմ հասցեին, ապա դրանից հետո առաջարկեց, որ ինձ «չռփի» և հանգստանա ու այդ պահին նրան հայհոյեցի, որ հանդարտվի: Նա այդ ժամանակ արդեն հայհոյանքներ հնչեցրեց իմ ծնողների հասցեին (...) սպառնաց, որ այդ դանակով կոկորդս կկտրի, կմորթի և այդ դանակով նորից փորձեց հարվածներ հասցնել ինձ, սակայն ես վազեցի մի կողմ, որ նրա հարվածներն ինձ չդիպչեն (...) Ռոմիկը բորբոքվեց, ասաց, որ «իրեն կարողա բոզի տեղ եմ դրել», ապա գրպանից հանեց 10.000 ՀՀ դրամ և ասաց, որ 100 ՀՀ դրամի միացնեմ: Նրան պատասխանեցի, որ մանր չունեմ, սակայն եթե իր մոտ նույնպես մետաղադրամ չկա, ապա ես իմ կողմից կմիացնեմ համակարգիչը իմ 100 դրամով: Ես դա անում էի, որ նրան հանդարտեցնեմ, իսկ Ռոմիկը պատասխանեց, որ 100 դրամը մտցնեմ հետույքս և սկսեց նորից սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնլ իմ հասցեին (...) Հեռախոսն ինձ տալուց հետո ասաց, որ ես և իմ եղբայրը նրա առնանդամն ենք (...) կարծում եմ՝ ակումբում գտնվող չորս հաճախորդները լսել են Ռոմիկի հայհոյանքները՝ ուղղված ինձ և իմ ընտանիքին, ինչպես նաև տեսել են նրա գործողությունները, սակայն վախենալով նրանից՝ չեն միջամտել (...) Նա ամբողջությամբ խանգարել է ակումբի բնականոն աշխատանքը և ահաբեկել բոլորին (...)»,
• Ամբաստանյալ Ռոմիկ Դերզյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Մտա ներս և կարծեմ մի 2 հաճախորդների տեսա, ովքեր համակարգիչների մոտ էին (…) գինովցած այդ իրավիճակում, չզսպելով ինձ, նրան հայհոյեցի (…) Սեռական բնույթի հայհոյանքները չեն վերաբերել Սարգսին: Ես իրավիճակից ելնելով էի անում (…) Ես հայհոյել եմ իրավիճակը բարդացնելու համար (…)»:
Դատարանը սույն դատավճռի 13-ից 21-րդ կետերում հաստատված փաստական հանգամանքների և իրավական դիրքորոշումների հիման վրա հաստատված համարելով ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, ինչպես նաև գնահատելով դեպքի վայրում ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի դրևորած վարքագիծը, տեղի է ունեցած, սույն դատավճռի 9–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցի շրջանակներում հաստատված արարքը, Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ա) ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանն ի սկզբանե գործել է խուլիգանական դրդումներով, երբ այլ անձանց ներկայությամբ և նրանց համար լսելի պայմաններում հնչեցրել է հայհոյանքներ,
բ) ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի դրսևորած վարքագիծը եղել է սեփական անձի կարծեցյալ առավելությունն ընդգծելու ու հասարակական կարգի նկատմամբ բացահայտ մարտահրավեր նետելու վարքագծի դրսևորման արդյունք,
գ) ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի գործողությունները պայմանավորված չեն եղել տուժողի առկա անձնական հարաբերությունների հետ կապված հուզական վիճակով, այլ ողջամտորեն կարող էին արտահայտվել հասարակության ցանկացած անդամի նկատմամբ, ով դեպքի պահին կգտնվեր դեպքի վայրում,
դ) ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի և տուժողի միջև չնչին առիթով ծագած և խուլիգանության վերաճած դեպքը շարունակվել է նաև պատահական անձանց ներկայությամբ,
ե) ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանը հայհոյական արտահայտությունների հնչեցմանը զուգահեռաբար հնչեցրել է սպառնալիքներ, կիրառել որպես զենք օգտագործվող առարկա՝ դանակ,
զ) նշված գործողությունները զուգորդվել են բացառիկ ցինիզմով,
Այսինքն՝ Դատարանը վերոնշյալ հանգամանքների հիման վրա հաստատված է համարում ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը։
22. Պատասխանելով սույն դատավճռի 9–րդ կետի «դ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Պատշաճ իրավական գնահատականի ենթարկելով՝ վկաներ Հովհաննես Դավթյանի, Առաքել Խաչատուրյանի, Արտյոմ Մկրտչյանի դատաքննական և նախաքննական, Արթուր Քիշմիրյանի դատաքննական, Լուսինե Ղամբարյանի, տուժող Սարգիս Գասպարյանի, ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի նախաքննական ցուցմունքները, դատաքրեագիտական փորձաքննության թիվ 862-17, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0749 եզրակացությունները, 2017 թվականի ապրիլի 8-ի «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությունը, 2017 թվականի ապրիլի 20-ի «Առարկայի ճանաչման ներկայացնելու մասին» արձանագրությունը, ՊՊԾ գնդի 2-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի ջոկի հրամանատար Հ.Դավթյանի 2017 թվականի ապրիլի 7-ի զեկուցագիրը, քրեական գործով մյուս բոլոր նյութերը, որոնք հետազոտվել են դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև ամբաստանյալի վերաբերմունքը դեպքի պահին իր կողմից կատարված հանցանքի նկատմամբ, այն է՝ սուբյեկտիվ կողմը, Դատարանը փաստում է, որ այդ նյութերը սույն դատավճռի նախորդ կետում հաստատված հանգամանքներով բավարար են արձանագրելու, որ՝
ա) ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանը հասարակական նշանակություն ունեցող վայրում դեպքի պահին գործել է ուղղակի դիտավորությամբ, այն է՝ ոչ միայն գիտակցել է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրության հանդեպ, այլև ցանկացել են կատարել այդ գործողությունները՝ ձգտելով ամեն կերպ շարունակել իր հակահասարակական վարքագծի դրսևորումը,
բ) ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանը դեպքի վայրում իր վարքագիծը դրսևորելիս ղեկավարվել է խուլիգանական մղումներով, այն է՝ գործելով հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքի հողի վրա, դրսևորած վարքագծով նետելով բացահայտ մարտահրավեր՝ ուղղված հասարակական կարգի դեմ, թելադրված շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ, որը դրևորվել է բացառիկ ցինիզմով և որպես զենք օգտագործվող առարկայի՝ դանակի գործադրմամբ:
գ) ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանը դեպքի վայրում իր հակահասարակական վարքագծով ձգտել է ապացուցել իր անկախությունը հասարակության մեջ ընդունված վարքագծի կանոններից, իր անձը հակադրելով հասարակությանն, այդ կերպ՝ ցույց տալով իր կարծեցյալ գերակայությունը։
Ուստի, նման պայմաններում հիշյալ փաստական տվյալների համակցությունը բացառում է ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանին առաջադրված մեղադրանքների ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած, որպիսի պարագայում Դատարանը ողջամտորեն եզրահանգում է, որ նախաքննական և դատաքննական ապացույցների ամբողջությունը բավարար է հաղթահարված համարելու «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը՝ հիմնավորելով ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի մեղավորությունն իր կողմից կատարված հանցանքում։ Այսինքն՝ Դատարանի մոտ առկա է համոզվածություն և վստահություն առ այն, որ ապացուցված է Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258–րդ հոդվածի 4–րդ մասով նախատեսված հանցանքում։
23. Դատարանն ամբաստանյալն Ռոմիկ Դավթի Դերզյանին մեղսագրվող արարքի իրավական որակումն իրավաչափ համարելով՝ գտնում է, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքի համար պատժի նշանակման հետ կապված իրավական հարցերի հետևյալ խմբին.
ա) ապացուցված է արդյո՞ք Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
բ) ենթակա է արդյո՞ք պատժի Ռոմիկ Դավթի Դերզյանն իր կատարած հանցանքների համար.
գ) ի՞նչ պատիժ պետք է նշանակվի Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի նկատմամբ.
դ) Ռոմիկ Դավթի Դերզյանն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
24. Անդրադառնալով սույն որոշման նախորդ կետով բարձրացված իրավական հարցերին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 71–րդ հոդվածի 1–րդ մասի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է:
2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաեւ նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10–րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար (…)»
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61–րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասն ամրագրում է պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների ոչ սպառիչ ցանկը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63–րդ հոդվածի 1–ին մասն ամրագրում է պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների սպառիչ ցանկը։
25. Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերանշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) Պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
26. Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ, ինչի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 39–րդ կետում հայտնել է հետևյալը.
«(…) Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
(…)
Այսպիսով, նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հարցերի վերաբերյալ մանրամասն տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
(…) Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն»։
27. Պատասխանելով սույն դատավճռի 23–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Որպես ամբաստանյալներ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի անձը բնութագրող տվյալ է դիտարկվում վերջինիս երիտասադր լիները և նախկինում դատված չլինելը:
Միևնույն ժամանակ, Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
28. Պատասխանելով սույն դատավճռի 21–րդ կետի «բ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ այն դեպքում, երբ հաստատված է համարվում անձի կողմից քրեական օրենքով արգելված հանցանքի կատարման փաստական հանգամանքը, ապա անհրաժեշտություն է առաջանում կյանքի կոչել քրեական իրավունքի հիմքում ընկած պատասխանատվության անխուսափելիության սկզբունքը (նպատակ ունենալով վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել հանցանք կատարած անձին և կանխել հետագա հանցագործությունների կատարումը՝ հանցավորի մոտ ձևավորելով իրավահպատակ վարքագիծ և ապահովելով նրա վերասոցիալականացումը հասարակությունում), բացառությամբ այն դեպքերի, երբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասում նախատեսված մեխանիզմների ուժով անձը կարող է ենթակա չլինել պատժի օրենքի ուժով (Ex lege):
Համադրելով վերոնշյալ դիրքորոշումը ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի կողմից իրենց մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարք կատարելու փաստի հետ՝ Դատարանն արձանագրում է, որ առկա է անհրաժեշտություն կատարված հանցանքի կապակցությամբ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, ամբաստանյալին ուղղելու և հետագա հնարավոր հանցագործությունները կանխելու համար, այդ կերպ նպաստելով նրա իրավահպատակ վարքագծի ձևավորմանը և վերասոցիալականացմանը հասարակությունում։ Միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով օրենքի ուժով պատժի ենթակա չլինելու հիմքերը բացակայում են։
Այսինքն՝ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանը ենթակա է պատժի՝ իրեն մեղսագրվող հանցավոր արարքը կատարելու համար։
29. Պատասխանելով սույն դատավճռի 23–րդ կետի «գ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Սույն դատավճռում շարադրված իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258–րդ հոդվածի 4–րդ մասով կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, հանցանքը կատարելուց հետո ամբաստանյալների դրսևորած վարքագիծը, դրանք համադրելով սույն դատավճռի 26-րդ կետում արձանագրված՝ նրանց պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258–րդ հոդվածի 4–րդ մասի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկում պատժատեսակի ռեալ (իրական) կիրառման միջոցով հնարավոր է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացվելիությունը: Տվյալ դեպքում նշանակվող պատիժը բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից։
28. Պատասխանելով սույն դատավճռի 23–րդ կետի «դ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Նկատի ունենալով ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի կողմից քրեական օրենքով արգելված արարքի կատարման եղանակը, բնույթը, հանրային վտանգավորության և հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ անհրաժեշտ է կիրառել քրեաիրավական ներգործության միջոց, որն անմիջականորեն պետք է ներգործի ամբաստանյալների նկատմամբ՝ ունենալով կանխարգելիչ (պրևենտիվ) բնույթ, ապագայում համանման արարքների կատարումը բացառելու համար։
Մասնավորապես, տվյալ դեպքում նաև հաշվի առնելով ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի կողմից կատարված հանցանքի տեսակային օբյեկտը, որը խախտվել է ամբաստանյալի կողմից, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանը պետք է կրեն իրենց նկատմամբ նշանակվող պատիժը՝ համակեցության ընդհանուր կանոններին համապատասխան իրավահպատակ վարքագծի ձևավորումը խթանելու նպատակով։
29. Նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով բացակայում է քաղաքացիական հայց, ուստի Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360–րդ հոդվածում նախատեսված այդ հարցերին չի անդրադառնում։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի նկատմամբ կիրառված կալանավորում խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելն այն պետք է թողնել անփոփոխ՝ դատական ակտի հնարավոր բողոքարկման դեպքում ամբաստանյալի դատավարական պարտականությունների պատշաճ կատարումն ապահովելու համար:
Անդրադառնալով քրեական գործով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված դանակի տնօրինման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո այն պետք է ոչնչացնել։
Դատարանը նաև գտնում է, որ դատական ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսը բացակայում է:
Միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ առկա չէ որևէ հիմք՝ ամբաստանյալի նկատմամբ հարկադիր բուժում կամ խնամակալություն նշանակելու համար, գործով բռնագանձման ենթակա գույք չկա:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 369-372-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը՝


ՎՃՌԵՑ՝
Ռոմիկ Դավթի Դերզյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով:
Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի պատժի կրման ժամկետի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից՝ 2017 թվականի ապրիլի 20-ից։
Ռոմիկ Դավթի Դերզյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված դանակը ոչնչացնել:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում։



ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ