Գործ թիվ ԵԱՔԴ/0055/01/17
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Մ.Հարությունյան,
դատավորներ` Լ.Աբգարյան,
Ա.Դանիելյան,

քարտուղարությամբ` Հ.Հակոբյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Ա.Շահբազյանի,
ամբաստանյալ` Ն.Հովհաննիսյանի,
պաշտպաններ` Վ.Թադևոսյանի,
Ա.Առաքելյանի,

2019 թվականի հոկտեմբերի 08-ին, Երևան քաղաքում,

դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ գլխավոր դատախազության դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2016 թվականի սեպտեմբերի 13-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում կայացված <<Քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող անձի կողմից, պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով, խոշոր չափերով ուրիշի գույքը յուրացնելու ենթադրյալ հանցագործության դեպքի առթիվ հարուցվել է քերական գործ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով: Քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2016 թվականի սեպտեմբերի 13-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում կայացված <<Տուժող ճանաչելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 62223616 քրեական գործով տուժող է ճանաչվել Ջնդի Մահմադի Ամարյանը:
2017 թվականի մարտի 17-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում կայացված <<Որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 62223616 քրեական գործով Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2017 թվականի ապրիլի 03-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում կայացված <<Մեղադրյալի նկատմամբ գործն անջատելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 62223616 քրեական գործից անջատվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրյալ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի նկատմամբ գործը և դրան շնորհվել է թիվ 62207417 համարը: Ըստ ցուցակի թիվ 62223616 քրեական գործից բնօրինակներով կամ պատճեններով անջատվել է և թիվ 62207417 քրեական գործին կցվել է մեղադրյալ Նարեկ Հովհաննիսյանին վերաբերող և նրան մեղսագրվող հանցավոր արարքը ապացուցող բոլոր փաստաթղթերը` պատճենները թողնելով թիվ 62223616 քրեական գործում:
2017 թվականի ապրիլի 14-ին ՀՀ գլխավոր դատախազությունում կայացված համապատասխան որոշմամբ հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ թիվ 62207417 քրեական գործն` ըստ մեղադրանքի Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
2017 թվականի ապրիլի 20-ի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` թիվ ԵԱՔԴ/0055/01/17 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրիք 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով ընդունվել է վարույթ:
2017 թվականի մայիսի 03-ի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի <<Քրեական գործը դատական քննության նշանակելու մասին>> որոշմամբ` Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի վերաբերյալ քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով, նշանակվել է դատական քննության:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)` 2018 թվականի հոկտեմբերի 27-ի թիվ ԵԱՔԴ/0055/01/17 դատավճռով` ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նա այդ մեղադրանքով արդարացվել է` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով: Իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված Ջնդի Ամարյանի անձնական իրերի` 170x148մմ կողային չափերով, ՀՀ քննչական կոմիտեի թիվ 480 կնիքի դրոշմով <<Ավագ քննիչ /ստորագրություն/ Ն.Հովհաննիսյան>> գրառումով ծրարը պահվել է քրեական գործի հետ միասին` վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում:
Առաջին ատյանի դատարանի վերը նշված դատավճռի դեմ 2019 թվականի փետրվարի 11-ին Առաջին ատյանի դատարանից Վերաքննիչ քրեական դատարան է ստացվել ՀՀ գլխավոր դատախազության դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը, որը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2019 թվականի մարտի 04-ի որոշմամբ թողնվել է առանց քննության` ժամկետնանց լինելու պատճառաբանությամբ:
2019 թվականի ապրիլի 08-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության դատախազ Ա.Շահբազյանը միջնորդություն է ներկայացրել Առաջին ատյանի դատարան` բողոք բերելու բաց թողնված ժամկետը հարգելի համարելու վերաբերյալ:
2019 թվականի ապրիլի 16-ին առաջին ատյանի դատարանի` <<Բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու վերաբերյալ միջնորդությունը քննության առնելու մասին>> թիվ ԵԴ/0040/15/19 որոշմամբ` թիվ ԵԱՔԴ/0055/01/17 քրեական գործով մեղադրող Ա.Շահբազյանի միջնորդությունը բավարարվել է և Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 27.10.2018թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք բերելու բաց թողնված ժամկետը վերականգնվել է:
2019 թվականի ապրիլի 17-ին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան է ստացվել ՀՀ գլխավոր դատախազության դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը` Առաջին ատյանի դատարանի 2018 թվականի հոկտեմբերի 27-ի վերը նշված դատավճռի դեմ, իսկ վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ նյութերը ստացվել են 2019 թվականի ապրիլի 26-ին: Դատական գործը դատավոր Մ.Հարությունյանի աշխատակազմին է հանձնվել 2019 թվականի ապրիլի 29-ին:
2019 թվականի մայիսի 06-ի ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի <<Վերաքննիչ բողոքը վարույթ ընդունելու և քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում քննության նշանակելու մասին>> որոշմամբ` դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ: Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի` 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով, նշանակվել է դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2. Նախաքննության մարմինը Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ. <<(…) [Զ]բաղեցնելով ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչի պաշտոնը, <<Հայաստանի Հանրապետության քննչական կոմիտեի մասին>> ՀՀ օրենքի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համաձայն` հանդիսանալով իշխանության ներկայացուցչի լիազորություններով օժտված պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող պաշտոնատար անձ, ծառայության նկատմամբ անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով ոչ պատշաճ է կատարել իր պարտականությունները, որի հետևանքով անզգուշությամբ էական վնաս է պատճառվել հասարակության ու պետության օրինական շահերին, հեղինակազրկվել է իրավապահ համակարգը, տեղի է ունեցել խոշոր չափերով ուրիշի գույքի հափշտակություն, և խոշոր չափերով վնաս է պատճառվել անձի օրինական շահերին:
Այսպես.
2016 թվականի ապրիլի 1-ին Նարեկ Հովհաննիսյանը, որպես քննչական խմբի ղեկավար, վարույթ է ընդունել Կարեն Զարգարյանի հաղորդման հիման վրա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցված և քննչական խմբին հանձնարարված թիվ 14118016 քրեական գործը, որի նախաքննության ընթացքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ունենալով քրեական գործով վարույթում առարկաների պահպանության ապահովման պարտականություն, այն է` <<Առարկաները պահելիս և փոխադրելիս պետք է միջոցներ ձեռնարկվեն, որպեսզի դրանք զերծ մնան կորստից, վնասվելուց, փչանալուց, այլ առարկաների հետ շփվելուց կամ խառնվելուց>>, ոչ պատշաճ է իրականացրել գործով մեղադրյալ Ջնդի Մահմադի Ամարյանի մոտից 31.03.2016թ. անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված անձնական իրերի պահպանումը, այն է` պատշաճ փաթեթավորման կամ պահպանման եղանակով դրանք զերծ չի պահել կորստից, որի հետևանքով տեղի է ունեցել Ջնդի Ամարյանին պատկանող` խոշոր չափերով 720.915 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ ոսկյա մատանու հափշտակություն: Հիշյալ անզգույշ արարքով էական վնաս է պատճառվել հասարակության ու պետության օրինական շահերին, վարկաբեկվել է իրավապահ համակարգը, խոշոր չափերով վնաս է պատճառվել Ջնդի Ամարյանի օրինական շահերին:
Այսպիսով, Նարեկ Հովհաննիսյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն է` ծառայության նկատմամբ անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր ծառայողական պարտականությունները ոչ պատշաճ կատարելու մեջ, որի հետևանքով անզգուշությամբ էական վնաս է պատճառվել հասարակության ու պետության օրինական շահերին, հեղինակազրկվել է պետական իրավապահ մարմինը, տեղի է ունեցել խոշոր չափերով ուրիշի գույքի հափշտակություն, և խոշոր չափերով վնաս է պատճառվել անձի օրինական շահերին:(…)>>:
3. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2018 թվականի հոկտեմբերի 27-ի թիվ ԵԱՔԴ/0055/01/17 դատավճռի <<Ապացույցների հետազոտում և գնահատում>> վերտառությամբ մասում արձանագրել է.
1) <<ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և վիճարկեց առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, ընդհանրացված կարգով` այդ ապացույցների հիման վրա մեղադրական եզրակացությունում մեղադրող կողմի ներկայացրած հետևությունները և ցուցմունք տալով նշեց, որ ՀՀ քննչական կոմիետեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչի պաշտոնում աշխատելիս 2016թ. մարտի 30-ին, իր վարույթում քննվող քրեական գործերից մեկով դեպքի վայրի զննություն կատարելու ընթացում քննչական բաժնից զանգահարել և շտապ կանչել են աշխատանքի վայր՝ նոր քրեական գործ է մակագրվելու առիթով: Մեկնելով աշխատանքի վայր պարզել է, որ իրեն մակագրվել է Ջնդի Մահմադի Ամարյանի և մի խումբ անձանց կողմից առանձնապես խոշոր չափի շորթում կատարելու վերաբերյալ նյութերը, որը նախապատրաստվել է ՀՀ ոստիկանության համապատասխան ստորաբաժանման կողմից, ապա փոխանցվել Երևան քաղաքի Արաբկիրի ոստիկանություն, իսկ այնուհետև հանձնվել է Արաբկիրի քննչական բաժին: Նյութերի հետ միասին ստացվել է մեկ փաթեթ, որի մեջ առկա էր քրեական հետախուզության վարչության կողմից Ջ.Ամարյանի անձնական խուզարկությամբ առգրաված իրերը: Նախապատրաստված նյութերի հիման վրա 2016թ ապրիլի 1-ին հարուցվել է քրեական գործ, ապա քննչական բաժնի պետի կողմից որոշում է կայացվել նախաքննության կատարման համար քննչական խումբ կազմելու և իրեն խմբի ղեկավար նշանակելու մասին: Խմբի կազմում ընդգրկված են եղել քննիչներ Հակոբ Գևորգյանը և Սևակ Թորոսյանը: Քանի որ փաթեթի մեջ առկա էին հեռախոսներ և նշված հեռախոսներում առկա հեռախոսահամարների վերծանման նպատակով դրանք պետք է զննվեին, ուստի քննիչ Հակոբ Գևորգյանն իր աշխատասենյակում զննել է փաթեթի պարունակությունը։ Հակոբ Գևորգյանը զննությունը կատարում էր իր աշխատասենյակում, քանի որ փաթեթը գտնվում էր այդտեղ, բացի այդ, նրա աշխատասենյակում առկա էր հեռախոս, որին զանգահարելիս համարը ֆիքսվում էր և պարզվում, թե ինչ համարով է զանգ կատարվել: Ինքն անձամբ զննությանը չի մասնակցել, քանի որ իր վարույթում քննվող ևս մի քանի այլ քրեական գործերով կատարում էր քննչական գործողություններ: Զննությունը կատարել է Հակոբ Գևորգյանը, զնությանը մասնակցել են ընթերականներ` Գևորգ Խաչատրյանը և Դավիթ Միտինյանը: Զննության ավարտման մասին Հ.Գևորգյանը տեղեկացրել է իրեն, որից հետո իրերը, որոնք արդեն լցված և փաթեթավորված էին ծավալով ավելի մեծ՝ ընդհանուր պոլիէթիլենային փաթեթի մեջ դրվել է իր աշխատասենյակում առկա չհրկիզվող պահարանի մեջ: Մինչև 2016թ. ապրիլի 7-ը սույն քրեական գործը քննել են քննչական խմբի հետ միասին, որից հետո 2016 թվականի ապրիլի 8-ին հիշյալ քրեական գործը` ծանրաբեռնվածության պատճառով զեկուցագրով հանձնել է մեկ այլ քննիչի: 2016 թվականի ապրիլի 8-ին կամ հաջորդ օրը, աշխատասենյակ է եկել քննիչ Հայկ Ռափյանը և հայտնել, որ Ջ.Ամարյանի վերաբերյալ քրեական գործը մակագրվել է նրան, ապա պահանջել է այդ գործի հետ ստացված իրերով փաթեթը, որից հետո իր աշխատասենյակի չհրկիզվող պահարանից հանել է փաթեթները և հանձնել Հ.Ռափյանին: Դրանից հետո այդ գործի հետ որևէ առնչություն չի ունեցել։ 2016թ. օգոստոսի վերջերին, հստակ օրը չի հիշում, Հ.Ռափյանը եկել է Հակոբի և Սևակի աշխատասենյակ և հայտնել, որ ՀԿԳ քննության վարչության գրասենյակի աղջիկները զանգահարել են և ասել, որ Ջ.Ամարյանի վերաբերյալ քրեական գործին կից փաթեթից բացակայում է վերջինիս պատկանող մատանին: Զարմացած պատասխանել է, թե ինչպես չկա, իսկ Հ.Ռափյանն էլ իր հերթին ցույց է տվել քրեական գործը ՀԿԳ քննության վարչություն ուղարկելու վերաբերյալ ուղեկցական գրությունը, որում <<մատանին>> նշված է եղել: Այնուհետև, Հ.Ռափյանը գնացել է ՀԿԳ վարչություն, ապա վերադառնալով հայտնել, որ մատանին բացակայում է: Դրանից հետո իրենց սենյակներում և չհրկիզվող պահարանների մեջ կրկին փնտրել են մատանին, սակայն չեն հայտնաբերել: Հետագայում տեղեկացել է, որ մատանու անհետանալու դեպքով ՀԿԳ քննության վարչությունում քրեական գործ է հարուցվել, որի շրջանակներում հարցաքննվել է որպես վկա, մեկ անգամ էլ` որպես կասկածյալ:
Նշեց նաև, որ 2016թ. ապրիլի մեկի` լույս երկուսի գիշերը, երբ Ջնդի Ամարյանին Արաբկիրի ոստիկանությունից ձերբակալել և բերել են քննչական բաժին, շուրջ երկու կամ երեք օր Ջ.Ամարյանը գտնվել է քննչական բաժնում, օրվա զգալի մասն անցկացնելով իր աշխատասենյակում: Ապրիլի երեքին կամ չորսին, հստակ օրը չի հիշում, Ջ.Ամարյանը հայտնել է, որ անհրաժեշտ է տան անդամներին հանձնել իր տան բանալին: Ըստ Ջ.Ամարյանի հայտարարության բանալին գտնվում էր վերջինիս անձնական խուզարկությամբ առգրաված իրերի հետ միասին` փաթեթի մեջ: Փաթեթները զննող Հ.Գևորգյանը հայտնել է, որ փաթեթում բանալի չկա, մինչդեռ Ջ.Ամարյանը պնդում էր, որ ոստիկանության բաժնում եղել է իր տան բանալին: Ճշտելու նպատակով զանգահարել է ոստիկանության բաժին, որտեղից հայտնել են, որ իրենց մոտ բանալի չկա: Քանի որ Ջ.Ամարյանը պնդում էր, որ բանալին եղել է, այն էլ իր <<կաշիլոկով>>, այդ իսկ պատճառով Ջ.Ամարյանի հետ միասին իր աշխատասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանի միջ գտնվող բոլոր փաթեթները շոշափելով ստուգել են, սակայն նրա հայտնած մեծ խռցով բանալին՝ իր <<կաշիլոկով>> չեն հայտնաբերել: Հիշյալ փաթեթները ստուգելիս չեն պատռել, չեն բացել, այլ միայն շոշափել են: Ն.Հովհաննիսյանը հայտնեց նաև, որ յոթ տարվա քննիչ է և տիրապետում է իր աշխատանքային իրավունքներին և պարտականություններին: Իր աշխատանքային գործունեության ժամանակ բազում անգամներ իրեղեն ապացույց կամ առգրաված իրեր է զննել և իր կողմից զննած իրերի հետ նմանատիպ դեպքեր տեղի չեն ունեցել, մասնավորապես, որ դրանք կորեն, անհետանան կամ վնասվեն, անգամ իրեղենները փաթեթավորելիս վերջում փաթեթների վրա նշել է քրեական գործի համարը, իսկ ավելի կոնկրետ, թե ինչ դեպքով և ինչ է առկա փաթեթում: Իր կողմից փաթեթավորված փաթեթների վրա միշտ դրվել է իր ստորագրությունը, ինչպես նաև ընթերականների ստորագրությունը և դրոշմակնիքը: Հիշյալ քրեական գործով փաթեթի վրա բացակայում են ընթերականների ստորագրությունները, քանի որ այն անձամբ չի փաթեթավորել, այդ փաթեթը փաթեթավորել է քննիչ Գ.Հակոբյանը: Երբ ավագ քննիչ Հ.Ռափյանն իր մոտից վերցրել է այդ փաթեթը, գիտեր, թե փաթեթի մեջ ինչ իրեր են առկա: Փաթեթը Հ.Ռափյանին հանձնելուց հետո որևէ խնդիր չի եղել, Հ.Ռափյանը չի ասել, որ որևէ իր առկա չէ։ Հստակ չգիտի, թե Հ.Գևորգյանի կողմից հիշյալ փաթեթում առկա իրերը փաթեթավորելիս վերջինս դրանք քանի փաթեթներում է փաթեթավորվել, սակայն հիշում է, որ մեկից ավելի փաթեթներ են եղել, որոնք Հ.Գևորգյանը տեղավորել է մեկ ընդհանուր փաթեթի մեջ, բացի այդ, առկա էին մի քանի հեռախոսների փաթեթ` որն էլ պետք է զննվեր: Սկզբում Ջ.Ամարյանը հեռախոսները զննելուն համաձայն չի եղել, այնուհետև դրանք զննվել են: Նշել է, որ 2016թ. ապրիլի 8-ին աշխատանքի վայրում իրեն հայտնել են, որ զեկուցագիր գրի և հանձնի Ջ.Ամարյանի գործը, քանի որ իր վարույթում քննվում էին մի քանի նոր՝ իրենցից բարդություն ներկայացնող գործեր: Զեկուցագրում քրեական գործի հետ կապված նշել է միայն հատորների քանակը, իսկ իրեղեն ապացույց հանդիսացող փաթեթի մասին նշում չի կատարել, բացի այդ, հետագայում էլ Հ.Ռափյանին դրանք հանձնելու մասին ակտ կամ ստացական չի կազմվել, որը վերջինս մեկնաբանում է իր կողմից շտապողականության դրսևորում: Հ.Ռափյանի հետ փաթեթը միասին չեն նայել, այն հանձնել է Հ.Ռափյանին, որն էլ փաթեթը վերցնելով գնացել է: Պնդում է, որ հիշյալ փաթեթը՝ ծրարն ինքը չի փաթեթավորել, որպիսի փաստը վկայում է այն հանգամանքը, որ իր կողմից փաթեթավորվող բոլոր փաթեթների վրա առկա է լինում իր և ընթերականների ստորագրությունը, ինչպես նաև նշում է կատարվում փաթեթի /ծրարի/ պարունակության մասին, որպիսիք իրեղեն ապացույց ճանաչված փաթեթի՝ ծրարի վրա առկա չեն։ Հիշում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված փաթեթի՝ ծրարի վրա իր կնիքը դրել է քննիչ Հ.Գևորգյանը, սակայն փաթեթի՝ ծրարի վրա ստորագրելու պահը չի հիշում։
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող փաթեթը՝ ծրարը A4 ֆորմատի թղթից է, այն կարված է եղել մետաղյա կարիչներով, որը սակայն ինքը չի կարել և չի փաթեթավորել և չգիտի ով է այդ գործողությունները կատարել: Ծրարի վրա առկա ստորագրությունն իրեն է, թե երբ է ծրարի վրա դրել իր ստորագրությունը՝ հստակ չի հիշում: Ջ.Ամարյանի ժամացույցը և մատանին անձամբ չի տեսել, վերջինիս պատկանող իրերն իր ներկայությամբ չեն զննվել։
Ջ.Ամարյանը բանալին պահանջելիս սկսել է նկարագրել Արաբկիրի ոստիկանության բաժնում իր իրերը առգրավելու պահը, մասնավորապես, որ մատանին անցկացնելով ժամացույցի թևնոցի վրա և ամրակալը փակելով հանձել է դրանք:
Պնդում է, որ փաթեթը զննվել է Հ.Գևորգյանի կողմից, բայց ոչ իր ներկայությամբ, սակայն հաստատապես հիշում է, որ ոստիկանությունից ստանալիս այն եղել է մի ընդհանուր պոլիէթիլենային փաթեթի մեջ, որոնք զննվել են, ապա առանձին-առանձին փաթեթավորվել և դրվել են մեկ ընդհանուր փաթեթի մեջ, որպիսիք Հ.Գևորգյանը կատարել է առանց իր մասնակցության: Պնդում է, որ փաթեթի մեջ գտնվող՝ Ջ.Ամարյանին պատկանող անձնական իրերը և դրանց հետագա փաթեթավորումը չի տեսել, բացի այդ, Հ.Գևորգյանը փաթեթի պարունակության մասին որևէ տեղեկություն չի հայտնել:
Վստահել է Հ.Գևորգյանին, քանի որ շուրջ երկու տարի միասին են աշխատել, ըստ իր A4 ֆորմատի թղթից ծրարը պատրաստել է Հ.Գևորգյանը:
Դատաքննությամբ հրապարակվել և հետազոտվել են մեղադրյալ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի և տուժող Ջնդի Մահմադի Ամարյանի առերես ցուցմունքը, համաձայն որի Ջ.Ամարյանը հայտնել է, որ ճանաչում է իր հետ առերոսվողին՝ Ն.Հովհաննիսյանին, ով եղել է իր գործով քննիչը: Մեղադրյալ Ն.Հովհաննիսյանը հայտնել է, որ ճանաչում է իր հետ առերեսվող Ջ.Ամարյանին, նա եղել է իր վարույթում քննված քրեական գործով մեղադրյալը: Ջ.Ամարյանը հայտնել է, որ իրեն քննել են երեք քննիչ, այդ թվում` նաև Ն.Հովհաննիսյնը: Մինչև բերդ գնալը փնտրում էին իր տան բանալին: Ենթադրում էին, որ բանալին վերցրել էին ոստիկանությունում և այն հնարավոր է լիներ իր անձնական իրերի փաթեթում: Իր հիշելով փաթեթը բացել է ավագ քննիչ Ն.Հովհաննիսյանը: Իր հիշելով դիմեց Նարեկին, բայց երեք քննիչներին էլ դիմել է: Կարծեմ Նարեկն էլ է գնացել պետի մոտ, իր հիշելով, ոնց որ թե Նարեկը թույլ չի տվել բացել, փաթեթը շոշափել են, հնարավոր է նաև, որ բացել են:
Բանալին մեծ էր: Կոնկրետ չի կարող ասել, բացել են, թե ոչ: Ինքը, որ դիմել է բոլորին՝ իր բանալին է ուզել, դա հաստատ է: Հետո պարզվել է, որ բանալին մնացել է իր կուրտկայի գրպանում, տղան հետը տարել է Մոսկվա:
Ն.Հովհաննիսյանը հայտնել է, որ նման պատմություն եղել է: Ջնդին ուզում էր իր բանալին, որպեսզի տա իր ընտանիքի անդամներին: Ինքը նայել է նրա անձնական խուզարկության արձանագրությունը և տեսել, որ բանալու վերաբերյալ դրանում նշում չկա:
Քանի որ նյութերը ստացվել էին ոստիկանությունից, լրացուցիչ ճշտելու համար խոսել է ոստիկանության աշխատակցի հետ, որպեսզի ճշտի բանալու առկա լինելու հանգամանքը: Չի հիշում, թե ում հետ է խոսել, բայց իրեն պատասխանել են, որ բանալի չի եղել: Քանի որ Ջնդի Ամարյանը պնդում էր, որ նրան բերման ենթարկելուց մոտը բանալի է եղել, ինքը ստուգել է իր սեյֆում եղած բոլոր իրերը, այդ թվում փաթեթները՝ Ջնդիի ներկայությամբ, սակայն առանց դրանք բացելու: Շոշափելու միջոցով տեսնելով, որ Ջնդիի նկարագրած մեծ բանալին փաթեթներում չկա, պատասխանել է նրան, որ քննչական բաժնում իր բանալին չի ստացվել:
Ջ.Ամարյանը հայտնել է, որ հստակ չի հիշում, կոնկրետ բան չի կարող ասել:
Ն.Հովհաննիսյանը հայտնել է, որ հստակ օրը չի հիշում, երբ են Ջ.Ամարյանի հետ շոշափելու միջոցով սեյֆի բոլոր իրերը զննել, սակայն հիշում է, որ այդ ամենը տեղի է ունեցել մինչև Ջնդիին կալանքի տանելը: Չի կարող ասել, թե քանի փաթեթում էր Ջ.Ամարյանի իրերը: Ստուգել է սեյֆի ամբողջ պարունակությունը` համոզվելու համար, որ բանալին իր մոտ չէ:
Այն հարցին, որ 01.10.2016թ. հարցաքննության ընթացքում հայտնել է. <<ոստիկանությունից իրերս ստացվել են իմ հիշելով մի մեծ փաթեթով, որի մեջ լցված էին համ հեռախոսներս, համ էլ մատանին ու ժամացույցը: Այդ փաթեթը բացելուց հետո, հեռախոսները առանձին են փաթեթավորվել, իսկ մատանին ու ժամացույցը` առանձին: Նշեմ, որ ՀԿԳ ավագ քննիչ Վ.Հովհաննիսյանի աշխատասենյակում իմ տեսած ծրարը, որում գտնվում էր ժամացույցս տարբերվում էր այն ծրարից, որի մեջ Ն.Հովհանիսյանը դրեց իմ ժամացույցն ու մատանին: Երբ Նարեկը փաթեթավորեց ժամացույցն ու մատանին, ես ստորագրեցի ծրարի վրա, բայց չեմ հիշում, որ մասում: Չեմ հիշում, Նարեկը ծրարի վրա ինչ-որ բան գրեց, թե ոչ>>: Նույն հարցաքննության ընթացքում հատնել է նաև հետևյալը. <<Արաբկիր քննչական բաժնում քննիչ Նարեկ Հովհաննիսյանն իմ ներկայությամբ բացեց փաթեթը, բայց պարզվեց, որ բանալին փաթեթում չէր: Հետո պարզվեց, որ բանալիս մնացել էր վերակուիս ծոցագրպանում, ինչի մասին ես մոռացել էի: Երբ քննիչը բացեց փաթեթը, ես վերցրի մատանին ու այն հագցրեցի ձեռիս ժամացույցի թևնոցին, որից հետո տվեցի քննիչին: Նարեկ Հովհաննիսյանը հեռախոսները փաթեթավորեց առանձին փաթեթում, իսկ մատանին ու ժամացույցը առանձին փաթեթում: Նշեմ, որ ես հարցրեցի, թե ինչու հեռախոսներս, ժամացույցը ու մատանին չեք վերադարձնում հարազատներիս, և քննիչը բացատրեց, որ դեռ պետք է հեռախոսները զննեն>>, իսկ քիչ առաջ նշել է, որ չի հիշում, թե ինչպես է եղել այդ ամենը, Ջ.Ամարյանը պարզաբանելով ցուցմունք տվեց, որ հնարավոր է ինքը շփոթում է ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության վարչությունում իր հետ կատարվածի հետ, հնարավոր է ՔՀԳՎ-ում է մատանին անցկացրել ժամացույցի թևնոցի վրա ու խառնում է Նարեկի հետ կատարվածի հետ: Լավ չի հիշում, մի տարի անցել է: Խնդրում է թույլ տալ հինգ րոպեով փաստաբանի հետ առանձին խոսել:
Այն հարցին, թե 03.03.2017թ. լրացուցիչ հարցաքննության ընթացքում քննիչը տվել է հետևյալ հարցը. <<Նախկինում ցուցմունք եք տվել, որ ՀՀ քննչական կոմիտեի Արաբկիր քննչական բաժնում քննիչ Ն.Հովհաննիսյանը Ձեր խնդրանքով բացել է փաթեթը՝ Ձեր բանալին գտնելու համար, որից հետո մատանին ու ժամացույցը փաթեթավորվել է մեկ առանձին փաթեում: Առաջարկում եմ հայտնել, այդ գործողությանը պաշտպանը ներկա եղել է, թե ոչ>>, որին Դուք տվել եք հետևյալ պատասխանը. <<Ոչ, իմ պաշտպան Գեղամ Հակոբյանը դրան ներկա չի եղել: Իմ հիշելով եղել ենք ես ու Նարեկը, բայց հնարավոր է մյուս քննիչներից որևէ մեկը ներկա լինի, հաստատ չեմ հիշում>>: Դա եղել է ընդամենը 15 օր առաջ, ինչու այդ հարցաքննության ընթացքում չեք հայտնել, որ չեք հիշում` Նարեկ Հովհաննիսյանը բացել է փաթեթը, թե ոչ, Ջ.Ամարյանը պատասխանեց, որ եթե նախկինում այդպիսի ցուցմունք է տվել, ուրեմն հնարավոր է հենց այդպես էլ եղել է: Հնարավոր է եղել է, հնարավոր է` ոչ, հիմա ոչինչ հաստատ չի հիշում:
Փաթեթը սպիտակ գույնի թղթից էր, որիշ բան չի հիշում: Պնդում է, որ իր բանալին է պահանջել ու փնտրել են, ուրիշ բան չի հիշում: Չի հիշում` փաթեթը բացվել է, թե ոչ: Ն.Հովհաննիսյանին չի կասկածում, ոչ էլ մյուս երկու քննիչներին: Մատանու հարցով բողոք չունի:
Հրապարակման կապակցությամբ պատասխանելով կողմերի հարցերին ամբաստանյալ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել և նշել, որ չի հիշում իրերը փաթեթավորելուց հետո է անմիջապես ստորագրել փաթեթը՝ ծրարը, թե սեյֆում դնելու ժամանակ: Պնդում է, որ որևէ փաթեթ չեն բացել միայն շոշափելով են զննել: Քննիչ Հակոբ Գևորգյանն է փաթեթավորել իրերը՝ իր աշխատասենյակում և դրել իր կնիքը, իսկ թե երբ է ինքը ստորագրել փաթեթը՝ ծրարը չի հիշում: Հայտնեց նաև, որ վարույթն իրականացնող մարմինը զննել է իր կողմից քննված այն գործերը, որոնք կարճված կամ մերժված են, և միայն լազերային սկավառակը փաթեթավորելիս է մեջտեղում կնիքում, իսկ կարճված գործերով առգրաված իրերը կնիքվում են անկյունային բոլոր մասերում և վրան գրվում է, թե ինչ է առկա փաթեթում, իսկ լազերային սկավառակն ինքը երբևէ փաթեթ չի դիտարկում:
Նշել է նաև, որ Ջ.Ամարյանի հետ բանալին փնտրելու նպատակով փաթեթները շոշափելիս ուշադրություն չի դարձրել, թե դրանցում արդյոք մատանի առկա է, թե ոչ, քանի որ փնտրում էին բացառապես բանալին: Միաժամանակ նշել է, որ իր վարույթում քննվող քրեական գործերով իրեղեն ապացույց ճանաչված բազմաթիվ թանկարժեք իրեր փաթեթավորվել են իր կողմից, սակայն դրանցից որևէ մեկը չի կորել և նման միջադեպ տեղի չի ունեցել>>:
2) << Տուժող Ջնդի Մահմադի Ամարյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության ցուցմունք տվեց և նշեց, որ 2016 թվականի մարտի 30-ին բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳ, ապա տեղափոխվել է Արաբկիրի ոստիկանության բաժին, որտեղ առգրավել են իր իրերը: Արաբկիրի քննչական բաժնում պահանջել է իրենից առգրավված տան բանալին, ինչպես նաև մատանին ու ժամացույցը: Հստակ չի հիշում, թե երբ և որտեղ է վերջին անգամ իր իրերը տեսել: Չհիշելը պայմանավորված է դեպքից տևական ժամանակ անցնելու հանգամանքով, բացի այդ, առողջական խնդիրներ ունի և դեղահաբեր է օգտագործում: Ն.Հովհանիսյանի հետ վերջինիս աշխատասենյակում փնտրել են տան բանալին, սակայն հստակ չի հիշում բանալին փնտրելիս փաթեթներ բացել են, թե ոչ: Բանալին փնտրելիս հիշել է, որ այն չեն առգրավվել և փաթեթավորել, այլ թողել է բաճկոնի ծոցագրպանում:
Հստակ չի հիշում, թե վերջին անգամ երբ է մատանին տեսել: ՀԿԳ քննիչ Վ.Հովհաննիսյանի մոտից անձնական իրերը ստանալիս պարզվել է, որ մատանին չկա։ Ավելորդ խնդիրներից խուսափելու համար անգամ ցանկություն է հայտնել գրելու, թե իբր մատանին ստացել է, սակայն ՀԿԳ քննիչ Վ.Հովհաննիսյանը դեմ է եղել, քանի որ մատանին չի եղել փաթեթում, որից հետո այդ կապակցությամբ քննություն կատարվել: ՀԿԳ քննիչ Վ.Հովհաննիսյանի հետ փաթեթը բացելիս սենյակում երկուսով են եղել: Կոնկրետ չի հիշում քանի փաթեթ է եղել, ինչքան հիշում է մեկ փաթեթ էր: Երբ ՀԿԳ քննիչ Վ.Հովհաննիսյանին հայտնել է, որ մատանին չկա վերջինս զանգահարել և կանչել է քննիչ Հայկին, հետո եկել են ևս երկու քննիչներ: Փաթեթի ձևը չի հիշում, Արաբկիրի ոստիկանությունում այն տեսել է ընդհանուր թափանցիկ փաթեթի մեջ: Չի հիշում, թե արդյոք Արաբկիրի քննչական բաժնում՝ Ն.Հովհաննիսյանի աշխատասենյակում փաթեթը բացվել և մատանին զննվել է, թե ոչ: Հիշում է, որ մատանին անցկացրել է ժամացույցի թևնոցի մեջ, որ այն չկորի, սակայն հստակ չի հիշում այդ գործողությունն ոստիկանությունում է կատարել, թե քննչականում: Նախաքննական ցուցմունքները ստորագրել է դրանք կարդալուց հետո, բոլորն արձանագրվել են իր մտքերից, որևէ մեկն իրեն չի ուղղորդել: Մատանին տեսել է երեք վայրում` ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳ-ում, Արաբկիրի ոստիկանությունում և Արաբկիրի քննչական բաժնում: Մատանին ու ժամացույցը փաթեթավորվել է Արաբկիրի քննչական բաժնում, սակայն չի հիշում, թե արդյոք փաթեթի վրա ստորագրել է և այն կնիքվել է, թե ոչ: Իր վերաբերյալ քրեական գործով զբաղվել են շուրջ հինգ քննիչներ` Ն.Հովհաննիսյանի գլխավորությամբ: Մշտապես գտնվել է Ն.Հովհաննիսյանի աշխատասենյակում և իրերը դրվել են վերջինիս աշխատասենյակում դրված չհրկիզվող պահարանում: Քննչական Կոմիտեի ներքին անվտանգության վարչությունում հայտնել է, որ որևէ քննիչի վրա չի կասկածում:
Հրապարակվեց և հետազոտվեց տուժող Ջնդի Մահմադի Ամարյանի նախաքննական` 2016 թվականի հոկտեմբերի 1-ի ցուցմունքը, համաձայն որի 2016թ. ապրիլի 1-ին Արաբկիրի քննչական բաժնում քննվող քրեական գործով ձերբակալվել է՝ իբրև թե խոշոր չափերով շորթում կատարելու կասկածանքով: Իրեն ձերբակալած քննիչը Նարեկ Հովհաննիսյանն էր: Մինչ ձերբակալումն իրեն բերման էին ենթարկել ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳ վարչություն, որտեղ կատարված անձնական խուզարկության ժամանակ իրենից վերցրել են իր ժամացույցը, մատանին, երեք հատ բջջային հեռախոսները, որոնք փաթեթավորվեցին իր ներկայությամբ: Անձնական խուզարկությամբ իր մոտից վերցրած մատանին 750 հարգի ոսկուց էր: Այդ մատանին գնել էր 8 տարի առաջ ոսկերիչ Կարենից, ով ներկայումս բնակվում է Մոսկվայում: Գնելու պահին մատանու վրա տեղադրված էր մեկ հատ 2,8 կարատանոց ադամանդե քար, որի շուրջ շարված էին հարյուր հատ մանր ադամանդե քարեր: Իր ձերբակալումից որոշ ժամանակ առաջ մատանու ադամանդե մեծ քարն ընկավ վրայից, որից հետո մատանու վրա տեղադրել է ադամանդին փոխարինող արհեստական քար: Ինքը ճշտումներ է կատարել և ներկա պահին մատանու արժեքն առանց բնական ադամանդե քարի շուրջ 1500 ԱՄՆ դոլար է: Ձերբակալումից հետո կալանքի տակ է եղել շուրջ երեք ամիս: Մոտ մեկ ամիս գործը քննվում էր Արաբկիրի քննչական բաժնում, որից հետո այն ուղղարկվեց ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչություն: ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վահրամ Հովհաննիսյանի այցելության ժամանակ խնդրել է իր անձնական իրերը վերադարձնել ընտանիքի անդամներին կամ պաշտպանին: Վահրամն ասել է, որ իրերն իր մոտ չեն, կպահանջի, որ ուղարկեն: Երբ իրեն կալանքից ազատ արձակեցին, Վահրամ Հովհաննիսյանն իրեն կանչեց քննչական կոմիտե՝ անձնական իրերը վերադարձնելու համար: 2016 թվականի օգոստոսի 24-ին Վ․Հովհաննիսյանն իր աշխատասենյակում մետաղյա պահարանից հանեց իր անձնական իրերը, որոնք երկու առանձին փաթեթներում էին: Փաթեթներից մեկում իր հեռախոսներն էին, իսկ մյուսում` ժամացույցը: Վ.Հովհաննիսյանը բացեց փաթեթներից մեկն ու հանեց հեռախոսները, որից հետո բացելով մյուս փաթեթը պարզվեց, որ փաթեթում միայն ժամացույցն է: Քննիչին հարցրեց, թե որտեղ է մատանին, իսկ վերջինս էլ պատասխանեց, որ ուրիշ փաթեթ չկա: Դիմելով Վ.Հովհաննիսյանին հայտնել է, որ մատանին անձամբ է հագցրել ժամացույցի թևնոցին, հետևաբար դրանք պետք է միասին նույն փաթեթում լինեին: Քննիչը ստուգեց իր մետաղյա պահարանը, բերեց մյուս փաթեթները և միասին ստուգեցին` շոշափելով, բայց մատանին չկար: Վ.Հովհաննիսյանը զանգահարեց ու իր աշխատասենյակ հրավիրեց Արաբկիր քննչական բաժնի քննիչ Հայկ Ռափյանին: Վերջինիս հետ նորից ստուգեցին փաթեթները, սակայն մատանին չգտնվեց: Այդ օրը Վ.Հովհաննիսյանն իրեն չվերադարձրեց հեռախոսները ու ժամացույցը` ասելով, որ նրանք պետք է պարզաբանումներ կատարեն: Դրանից օրեր անց իրեն կանչեցին ՀՀ քննչական կոմիտեի ներքին անվտանգության վարչություն, որտեղ ինքը հաղորդում և բացատրություն է տվել:
ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ իրեն բերման են ենթարկել 2016թ. մայիսի 31-ին և նույն օրը՝ երեք ժամը լրանալուց հետո բաց թողեցին: Հաջորդ օրը երեկոյան, իրեն կանչեցին Արաբկիրի քննչական բաժին և ապրիլի 1-ի լույս 2-ի գիշերը ձերբակալեցին: Ձերբակալումից հետո իրեն տեղափոխել են ՁՊՎ, որտեղ մնացել է երեք օրը: Ամեն օր ՁՊՎ-ից իրեն տեղափոխել են Արաբկիրի քննչական բաժին և գործողություններ կատարել: Այդ երեք օրվա ընթացքում մատանին տեսել է ընդամենը մեկ անգամ, բայց ստույգ չի հիշում, թե կոնկրետ որ օրը, սակայն կարող է ասել, որ դա եղել է մինչև <<բերդ>> գնալը: Մատանին տեսել է իր պահանջով: Բանն այն է, որ իրեն թվացել է, թե ոստիկանությունում անձնական խուզարկության ժամանակ իրենից վերցրել են նաև տան մուտքի բանալին: Այդ պատճառով քննիչ Ն.Հովհաննիսյանին ասել է, որ բանալին պետք է և որ պետք է մյուս իրերի հետ լինի ու խնդրել է, որ բանալին վերադարձնի ընտանիքի անդամններին: Արաբկիրի քննչական բաժնում քննիչ Նարեկ Հովհաննիսյանն իր ներկայությամբ բացեց փաթեթը և պարզվեց, որ բանալին փաթեթում չէ: Հետո պարզվեց, որ բանալին մնացել է վերարկուի ծոցագրպանում, ինչի մասին ինքը մոռացել էր: Երբ քննիչը բացեց փաթեթը, ինքը վերցրեց մատանին ու այն հագցրեց ձեռքի ժամացույցի թևնոցին, որից հետո դրանք տվեց քննիչին: Ն.Հովհաննիսյանը հեռախոսները փաթեթավորեց առանձին փաթեթում, իսկ մատանին ու ժամացույցը առանձին փաթեթում: Իր հարցին, թե ինչու հեռախոսները, ժամացույցն ու մատանին չեն վերադարձնում հարազատներին, քննիչը բացատրել է, որ հեռախոսները դեռ պետք է զննեն: Ասել է, թե մատանին ու ժամացույցը հո չեք զննելու, իսկ քննիչը պատասխանել է․<<լավ էլի Ջնդի, կզննենք կտանք>>: Այդ ժամանակ քննիչ Ն.Հովհաննիսյանը պոլիէթիլենային փաթեթով առանձին փաթեթավորեց հեռախոսները, իսկ մատանին ու ժամացույցը միասին դրեց թղթից փաթեթի մեջ: Չի կարող ասել, արդյոք ծրարը գործարանային էր, թե թղթից էր սարքած, բայց թղթից էր: Այդ ծրարը սպիտակ գույնի բարակ թղթից էր, ու մատանին շոշափումով հնարավոր էր տեսնել: Դրանից հետո տեղեկացել է, որ քննիչները մեկ անգամ պաշտպանի ներկայությամբ զննել են հեռախոսները, սակայն պաշտպանի խոսքերով, վերջինս ոչ մի անգամ ժամացույցն ու մատանին չի տեսել:
ՀՀ քննչական կոմիտեի ՆԱՎ-ում բացատրություն է տվել, որ քննիչն իր ներկայությամբ մատանին ու ժամացույցը, ինչպես նաև բջջային հեռախոսներն առանձին-առանձին փաթեթավորել է կանոնավոր, գործարանային ծրարների մեջ, քանի որ ոստիկանությունից ստացվել են առանձին-առանձին, իսկ ըստ ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի տվյալների իրերը ստացվել է մեկ ընդհանուր կնիքված փաթեթում։ Այս հակասության շուրջ հայտնել է, որ հավանաբար բացատրություն տալիս կամ ինքն է սխալ նկարագրել, կամ բացատրություն վերցնողն է իրեն սխալ հասկացել: Ոստիկանությունից իրերն ստացվել է իր հիշելով մի մեծ փաթեթով, որի մեջ լցված էին և հեռախոսները, և մատանին ու ժամացույցը: Այդ փաթեթը բացելուց հետո, հեռախոսներն առանձին են փաթեթավորվել, իսկ մատանին ու ժամացույցը` առանձին: Նշել է, որ ՀԿԳ ավագ քննիչ Վ.Հովհաննիսյանի աշխատասենյակում իր տեսած ծրարը, որում գտնվում էր ժամացույցը, տարբերվում էր այն ծրարից, որի մեջ Ն.Հովհաննիսյանը դրել է իր ժամացույցն ու մատանին: Երբ Նարեկը փաթեթավորեց ժամացույցն ու մատանին, ինքը ստորագրել է ծրարի վրա, բայց չի հիշում, որ մասում: Չի հիշում Նարեկը ծրարի վրա ինչ-որ բան գրեց, թե ոչ: Վահրամ Հովհաննիսյանի մոտ եղած ծրարի վրա իր ստորագրությունը չի եղել: Ուզում է նշել, որ անձամբ որևէ մեկի վրա չի կասկածում, պատկերացում չունի, թե կոնկրետ ով կարող էր մատանին վերցնել, սակայն մտածում է, որ մատանին վերցնողը խաբվել է դրա վրայի քարի մեծությանը` չիմանալով, որ այն իսկական ադամանդ չէ, այլ ցերկոն է:
Հրապարակման կապակցությամբ պատասխանելով կողմերի հարցերին տուժող Ջնդի Մահմադի Ամարյանը ցուցմունք տվեց և նշեց, որ պնդում է հրապարակված ցուցմունքը, այն համապատասխանում է իրականությանը, սակայն նշեց, որ դրանում նշված հանգամանքներն այս պահին չի հիշում, քանի որ դեղեր է օգտագործում: Նշեց նաև, որ բանալին պահանջել է բոլորից, քանի որ ավագ քննիչը Ն.Հովհաննիսյանն էր, նրա հետ միասին ստուգել է փաթեթները, որոնք բացելիս տեսել են ժամացույցը և մատանին, ապա անձամբ մատանին անցկացրել է ժամացույցի թևնոցին: Ն.Հովհաննիսյանի մոտ բացել են փաթեթը, որի մեջ իր իրերն էին, այդ թվում նաև իր բջջային հեռախոսները՝ ամբողջը մի ընդհանուր փաթեթի մեջ:
Նշեց նաև, որ որևէ մեկն իր վրա չի ազդել, նախաքննական ցուցմունքները գրել է իր բառերից և մտքերից, համաձայն որի ժամացույցը և մատանին Ն.Հովհաննիսյանի կողմից փաթեթավորվել է թղթե փաթեթի մեջ և դրանից հետո մատանին չի տեսել: Չի հիշում, թե մատանին ու ժամացույցը թղթե փաթեթի մեջ փաթեթավորվելուց հետո այն կնիքվել է, թե ոչ, սակայն հիշում է, որ Վահրամ Հովհաննիսյանի մոտ տեսած փաթեթը կնիքված չէր և այն թափանցիկ էր: Նարեկ Հովհաննիսյանի հետ միասին իր մատանին և ժամացույցը փաթեթավորելիս այլ պաշտոնատար անձ ներկա չի եղել:
Իր մատանին գնահատում է շուրջ 1.500 ԱՄՆ դոլար, սակայն դեպքի հետ կապված բողոք, պահանջ, քաղաքացիական հայց չունի:
Հայտնեց նաև, որ տվյալ պահին չի հիշում, թե իրադարձությունները կոնկրետ ինչպես են ընթացել, սակայն համոզված է, որ նախաքննական ցուցմունքներն արձանագրվել է իր մտքերից և խոսքերից և խնդրեց այն հիմք ընդունել։
Դատարանը գնահատելով տուժող Ջ.Ամարյանի նախաքննական և դատաքննական իրարամերժ և հակասական՝ ՀՀ ՔԿ Արաբկիր վարչական շրջանի ավագ քննիչ Նարեկ Հովհաննիսյանի կողմից 2016 թվականի ապրիլի 1-ին անձնական իրերի, այդ թվում ժամացույցի ու ոսկյա մատանու զննմանը, ապա Ա4 ձևաչափի թղթից` երկտակ հավասարաչափ ծալելու և երեք կողմերը մետաղական կարիչով կարելու եղանակով փաթեթավորմանը մասնակցություն ունենալու և որևէ գործողություն կատարելու վերաբերյալ ցուցմունքներն առավել արժևորում և արժանահավատ է համարում նախաքննական առերես և դատաքննական լրացուցիչ ցուցմունքները, քանի որ դրանցում նշված հանգամանքները հաստատվել են դատաքննության ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգում հետազոտված մի շարք ապացույցներով>>։
3) << Վկա Վահրամ Վաչագանի Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշեց, որ 2016թ. մայիսի 16-ին Արաբկիրի քննչական բաժնից ՀՀ քնչական կոմիտեում ստացվել է Կարեն Հովհաննեսի Զարգարյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերի հիման վրա հարուցված քրեական գործը, որի նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է իրեն։
Հիշյալ քրեական գործը վարույթ ընդունելուց որոշ ժամանակ անց, Արաբկիրի քննչական բաժնից գրությամբ ստացել են նաև կից փաստաթղթեր և փաթեթներ: Տվյալ պահին փաստաթղթերի անվանումները հստակ չի հիշում: Մի փաթեթի վրա նշված էր <<Ջնդի Ամարյանի բջջային հեռախոսներ>>, մեկում` <<տուժող Կարեն Զարգարյանի բջջային հեռախոսներ>>, <<Կարեն Զարգարյանի Ռենջ Ռովեր մակնիշի մեքենայի բանալիներ>>, մի փաթեթ էլ կար, որի վրա գրառում չկար, միայն քննիչի կնիքն էր և ստորագրությունը, ինչպես նաև փորձագետի եզրկացությանը կից ավտոմեքենայից վերցրված նմուշներ, Ջնդի Ամարյանի բջջային հեռախոսի, <<Վայբեր>> սոցիալական կայքի տեսաձայնագրությունն էր` լազերային սկավառակով:
2016թ. հուլիս ամսին Ջ.Ամարյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանավորումը փոփոխվել է: 2016թ. սեպտեմբեր ամսին, հստակ օրը չի հիշում, Ջ.Ամարյանին տվել է վերջինիս անձնական իրերը: Դրանք երկու փաթեթում էր, որից մեկի մեջ առկա էին բջջային հեռախոսները, իսկ մյուս փաթեթի վրա գրված էր <<ժամացույց և մատանի>>։ Հիշյալ փաթեթը կողքից պատռել և բացել է, որի մեջ միայն ժամացույց է եղել, իսկ մատանին չկար: Քանի որ մատանին բացակայում էր, կրկին նույն փաթեթի մեջ ծրարավորել է` պատռած մասից սկրեպել է և զեկուցագիր գրել առ այն, որ փաթեթում մատանին առկա չէ:
Փաթեթը A4 ֆորմատի թղթից պատրաստված՝ կողքերից ստեպլեռով կարված էր, մեջտեղում կնիք էր դրված և առկա էր քննիչի ստորագրությունը: Ջ.Ամարյանը հայտնել է, որ մատանին ինքն է անցկացրել ժամացույցի թևնոցին, սակայն չի հիշում, թե կոնկրետ որտեղ՝ քննչական բաժնում, թե ոստիկանությունում: Տեսնելով, որ մատանին բացակայում է, կանչել է Արաբկիրի քննչական բաժնի այն քննիչին, ում մոտ վերջում եղել է քրեական գործի վարույթը: Բոլոր փաթեթները գրությամբ եկել է մեկ պոլիէթելային փաթեթում՝<<Երևան պանդոկ>> գրառմամբ:
<<Մատանի և ժամացույցը>> գրառմամբ ծրարը կարված էր ստեպլեռով, այն արտաքին տեսքից անվնաս էր: Հիշյալ ծրարն իր կողմից պատռելու միջոցով բացելուց հետո պատռված թղթի փոքր հատվածն աղբամանն է նետել: Հայտնեց նաև, որ գրությամբ նշված և իր տրամադրության տակ գտնվող վեց փաթեթներ են եղել, դրանցում բացակայում էր միայն մատանին: Սկավառակը որպես փաթեթ չի դիտարկել, այսինքն եղել է վեց փաթեթ և առանձին լազերային սկավառակ։
Նշեց նաև, որ փաթեթի պարունակությունը կրկին անգամ ստուգել է նաև Արաբկիրի քննիչ Հ.Ռափյանի հետ միասին, սակայն այդ անգամ փաթեթը բացել է ոչ թե այն պատռելով, այլ ստեպլերի կարվածները բացելու միջոցով։ Քննիչ Հ.Ռափյանի հետ փաթեթը միասին բացելուց հետո կրկին համոզվել են, որ դրանում մատանի առկա չէ: Կնիքի մասին այս պահին չի հիշում, սակայն որքան հիշում է, նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով նշել է, որ փաթեթի վրա քննիչի կնիքն է դրված եղել, որի համարն այն ժամանակ հիշում էր, բայց ոչ այս պահին: Բացի այդ, փաթեթի վրա առկա էր նաև <<քննիչ Ն.Հովհաննիսյան>> գրառումը և ստորագրությունը: Արաբկիրի քննչական բաժնից կից գրությամբ փաթեթները ստանալուց հետո դրանք դրել է իր աշխատասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանի մեջ, որը բանալիով անձամբ է փակում, իսկ բանալին միայն իր մոտ է գտնվում, այլ քննիչ իր չհրկիզվող պահարանից չի օգտվում>>:
4) <<Վկա Մհեր Էդուարդի Ներսիսյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշեց, որ 2016 թվականի մարտ-ապրիլ ամիսներին /հստակ չի հիշում/ Արաբկիրի քննչական բաժնում հարուցված քրեական գործի նախաքննությունն հանձնարարվել է քննչական խմբի կազմին: Խմբի ղեկավար է նշանակվել Նարեկ Հովհաննիսյանը, որից հետո գործի քննության ընթացքում Ն.Հովհաննիսյանի վարույթից գործը հանձնվել է Արաբկիր քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հայկ Ռափյանին: Նախաքննության ընթացքում կատարվել է քննչական գործողություններ, կալանավորվել է մեղադրյալ Ջնդի Ամարյանը: 2016 թվականի մայիս ամսին գործն ուղարկվել է քննչական կոմիտեի ՀԿԳ վարչություն, որից հետո այդ գործի հետագա գործողությունները կատարել են քննչական կոմիտեի ՀԿԳ վարչության քննիչները: Այդ գործին առնվչող իրերը և փաթեթները մի քանի գրությամբ ուղարկվել է ՀԿԳ քննության վարչություն: Ն.Հովհաննիսյանի վարույթում այդ գործը քննվել է շուրջ 10 օր, որից հետո գործը հանձնվել է Հայկ Ռափյանին: Ն.Հովհաննիսյանը հիշյալ գործը հանձնել է աշխատանքային ծանրաբեռնվածությունից ելնելով, քանի որ նրա վարույթում քննվում էին բարդ և առանձնակի հնչողություն ունեցող այլ քրեական գործեր: Այդ գործին վերաբերելի փաթեթները տեսել է փակ վիճակում, սակայն չի բացել և դրանց պարունակությունն չի զննել: Տեղյակ չէ, թե Ջ.Ամարյանի անձնական իրերով փաթեթները Հ.Ռափյանի կողմից բացվել են, թե ոչ: Անձամբ փաթեթները կից գրությամբ տարել է բաժնի պետի մոտ՝ վերջինիս կողմից ուղեկցական գրությունը ստորագրելու համար, որի ընթացքում տեսել է փաթեթի վրա գրված՝<<ժամացույց և մատանի>>: Դրանից հետո վերոնշյալն անձամբ տվել է Հ.Ռափյանին՝ ՀՀ ՔԿ ՀԿԳ քննության վարչություն ներկայացնելու համար: Գրություններն ելքագրվում են գրասենյակում, որի գործառույթների հետ որևէ առնչություն չունի: Լազերային սկավառակը որպես փաթեթ կամ կից սկավառակ դիտարկելը դատավարական որևէ դրույթով կանոնակարգված չէ: Չի հիշում, իրերը պահվել են խմբում ընդգրկված քննիչների, թե խմբի ղեկավար Ն․Հովհաննիսյանի աշխատասենյակում գտնվող չհրկիզվող պահարանի մեջ: Ն.Հովհաննիսյանն իր աշխատանքային գործունեությունն իրականացնում է առանձին աշխատասենյակում, որտեղ գտնվող չհրկիզվող պահարանը օգտագործում էր միայն ինքը>>:
5) << Վկա Հայկ Ռոբերտի Ռափյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշեց, որ 2016 թվականի ապրիլի 8-ին ստացել է Ն.Հովհաննիսյանի կողմից զեկուցագրով հանձնված քրեական գործը, որից հետո այն վարույթ է ընդունել և ձեռնարկել նախաքննություն, որի շրջանակներում զննել է բջջային հեռախոսներ: Դրանից հետո որոշ ժամանակ անց քրեական գործն ուղարկվել է դատախազություն՝ ըստ ընդդատության ուղարկելու հարցը քննարկելու համար, որից հետո այն ուղարկվել է ՀՀ ՔԿ ՀԿԳ քննության վարչություն՝ նախաքննությունը շարունակելու համար: Քրեական գործն ուղարկելուց որոշ ժամանակ անց ուղարկել է նաև գործի հետ առնչվող իրերը, ինչպես նաև իր կողմից զննված բջջային հեռախոսների արձանագրությունը:
Քրեական գործը ՀՀ ՔԿ ՀԿԳ քննության վարչություն ուղարկելուց շուրջ մեկ ամիս անց զանգահարել է ՀԿԳ քննիչ Վահրամ Հովհաննիսյանը և հայտնել, որ Ջ.Ամարյանի անձնական իրերից մատանին բացակայում է: Գնացել է ՀԿԳ քննիչ Վ.Հովհաննիսյանի աշխատասենյակ, որտեղ ներկա էր նաև Ջ.Ամարյանը: Երեքով միասին փաթեթները կրկին նայել են, սակայն մատանին չեն հայտնաբերել: Բջջային հեռախոսները պոլիէթելային տոպրակով փաթեթավորված էր, որոնք անզեն աչքով տեսանելի էին, իսկ թղթից պատրաստված փաթեթներում առկա իրերն անզեն աչքով տեսանելի չէին, այդ իսկ պատճառով դրանք բացել են, որպեսզի տեսնեն մատանին առկա է, թե ոչ: Բացելուց հետո տեսել են, որ առկա են ժամացույցը և այլ իրեր, սակայն մատանին առկա չէր: Չի հիշում, Ջ.Ամարյանը ժամացույցը տեսնելուց հետո որևէ հայտարարություն արել է, թե ոչ։ Որոշ թղթի փաթեթներ բացել են պատռելու միջոցով, սակայն չի հիշում դրանք երկաթե կարիչով կարված էր, թե սոսնձված:
Սկզբից քրեական գործը վարույթ է ընդունել Ն.Հովհաննիսյանը, որից հետո աշխատանքային ծանրաբեռնվածության պատճառով գործը հանձնվել է իրեն: Հիշյալ փաթեթներից բացել է միայն բջջային հեռախոսների փաթեթը՝ երկու անգամ, որոնք զննել է Ջ.Ամարյանի պաշտանի ներկայությամբ: Զննվել է երկու անգամ, քանի որ <<Այ ֆոն>> մոդելի բջջային հեռախոսի մեջ առկա էին <<Վայբեռ>>, <<Վոթսապ>> հավելվածներն և դրանք զննվել են երկրորդ անգամ: Բացի նշվածից քրեական գործին կից իրերի հետ ոչ ինքը, ոչ էլ մեկ այլ քննիչ այլ գործողություններ չի կատարել, քանի որ Ն.Հովհաննիսյանի մոտից իրերը վերցնելուց հետո դրանք դրել է իր աշխատասենյակի չհրկիզվող պահարանում: Քրեական գործին վերաբերելի իրերն ուղարկել է վեց փաթեթ՝ նշելով, թե ինչ է ուղարկում: Ուղարկել է բջջայն հեռախոսներ, մեքենայի բանալի, լազերային սկավառակ, փորձաքննության համար միկրոմասնիկներ: A4 ֆորմատի թղթով փաթեթավորելիս ծալում է այն և բոլոր եզրերը կնիքում, որ բացելիս կնիքի ամբողջականությունը խախտվի: Գրությունը անձամբ է տարել գրասենյակ ելքագրելու՝ կից փաթեթներով, սակայն չի հիշում, սպասել է գրության ելքագրմանը, թե ոչ: Ելքագրումները կատարել է Նաիրա Սահակյանը, իսկ թե ելքագրման մատյանում ինչ գրառումներ է կատարել, անձամբ չի տեսել: Ն.Սահակյանը գրությանը կից փաթեթների քանակի հետ անհստակության հարց չի բարձացրել, չի հիշում վերջինս ելքագրման մատյանում ջնջում կատարել է թե ոչ: Նախաքննության ընթացքում էլ ցուցմունք է տվել, որ գրասենյակի գործառույթի նկատմամբ որևէ վերահսկում չունի, և որ գրասենյակի ելքագրման մատյանում ուղղում է կատարվել: Նշեց, որ նախաքննության ընթացքում հայտնել է, որ գրասենյակի գործառույթների հետ կապ չունի և եթե ջնջում լինի ինքը որևէ վերահսկողություն կամ հսկողություն չունի: Բացի այդ, հայտնել է նաև, որ գրությունների վրա այլ ձև է ստորագրում, իսկ մատյանների մեջ այլ, քանի որ ստորագրման ենթակա հատվածը փոքր է լինում: Ինչ որ փաթեթավորում է, դիտարկում է որպես փաթեթ։ Չի հիշում, քանի փաթեթ է ստացել Ն.Հովհաննիսյանից, սակայն բոլոր փաթեթների վրա եղել են կլոր կնիքներ: Չի հիշում, փաթեթների վրա կնիքը բոլոր կողմերի վրա էր, թե մեջտեղում, սակայն դրանք կնիքված էր <<Արաբկիրի քննչական>> կլոր կնիքով: Փաթեթների մի մասը A4 ֆորմատի թղթի մեջ էր, որոնք երկաթե կարիչներով ամրացված էին, իսկ բջջային հեռախոսները պոլիէթիլենային տոպրակով։ ՀԿԳ քննիչ Վ.Հովհաննիսյանի աշխատասենյակում բացվել է Ջ.Ամարյանի անձնական իրերի փաթեթը, որի մեջ առաջին անգամ տեսել է ժամացույցը: Չի հիշում, թե ինչպես են բացել, պատռելով, թե երկաթե ամրակները բացելով, քանի որ դրանք փաթեթավորված էին երկաթե կարիչով՝ մեկ շարքով, իրար կողքի՝ հերթականությամբ: Ջ.Ամարյանը հայտարարել է, որ մատանին անցկացրել է ժամացույցի թևնոցին և կապել, նման խոսակցություն հիշում է, սակայն իր ներկայությամբ է ասել, թե հետագայում է լսել, չի հիշում: Իր հիշելով փաթեթի վրա մեկ կնիք է եղել, իսկ թե որ հատվածում, չի հիշում: Վ.Հովհաննիսյանի աշխատասենյակում բացվել են այն փաթեթները, որոնցում եղած իրերն անզեն աչքով տեսանելի չեն եղել: Քրեական գործն իրեն հանձնելիս Ն.Հովհաննիսյանը հայտնել է, որ փաթեթներում թանկարժեք իրեր կան: ՀԿԳ քննիչ Վ.Հովհաննիսյանը բացել է փաթեթները` Ջ.Ամարյանին պատկանող անձնական իրերը վերջինիս հանձնելու նպատակով, իսկ երբ տեսել է, որ մատանին բացակայում է զանգահարել է իրեն, քանի որ քրեական գործն ինքն է քննել:
Պնդում է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, այն գրել է անձամբ իր բառերից և մտքերից: Նշեց նաև, որ նախաքննության ընթացքում դեպքը ավելի թարմ է եղել և մանրամասները հստակ է նշել, իսկ այժմ դեպքից շուրջ մեկ տարի է անցել, որի պատճառով մանրամասները չի հիշում>>:
6) Վկա Հակոբ Գառնիկի Գևորգյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշեց, որ 2016թ. ապրիլի 1-ին Նարեկ Հովհաննիսյանին մակագրված քրեական գործով կազմվել է քննչական խումբ, որի կազմում ընդգրկվել է նաև ինքը: ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ-ից ստացել էին գործին վերաբերելի իրերի մեկ հատ մեծ փաթեթ: Հիշյալ փաթեթը Ն.Հովհաննիսյանի աշխատասենյակում բացվել է, որից հանվել է մի քանի բջջային հեռախոս, մեքենայի բանալի, ժամացույց և մատանի: Բջջային հեռախոսները զննվել են, ապա անձամբ Ն.Հովհաննիսյանի աշխատասենյակում իրերն առանձին-առանձին փաթեթավորել է: Չի հիշում, իր կողմից նշված իրերից բացի այլ իրեր եղել են, թե ոչ: Նշված իրերը փաթեթավորել է մի քանի փաթեթներում: Փաթեթավորել է անձամբ, որից հետո տվել է խմբի ղեկավարին ստորագրելու, ապա կնիքել նրա կնիքով: Բջջային հեռախոսները փաթեթավորել է պոլիէթիլենային տոպարոկի մեջ: Երբ լազերային սկավառակ է փաթեթավորում A4 ֆորմատի թղթի մեջ, ապա այն ծալում է սկավառակի չափսերին համապատասխան, որից հետո սոսինձվում է, այնուհետև սկավառակը դնելով փաթեթի մեջ վերջնամասը կրկին ծալում և սոսինձում է, իսկ վերջում դնում է կնիքը: Երկաթե կարիչով չի փակում, միշտ սոսինձով է ամրացնում: Կոնկրետ դեպքում չի հիշում, փաթեթները սոսինձել է, թե երկաթե կարիչով կարել, սակայն հիշում է, որ չի ստորագրել և չի կնիքել: Իր կողմից իրերը փաթեթների մեջ փաթեթավորելուց հետո այն տվել է Ն.Հովհաննիսյանին՝ կնիքելու համար: Մեծ փաթեթից հանել է հեռախոսները, մեքենայի բանալին և ժամացույցը, որի թևնոցի մեջ անցկացված էր մատանի: Մատանին ընդամենն իր ձեռքով զննել է, և գույնից և ձևից հասկացել է, որ այն ոսկուց է: Չի հիշում, որ փաթեթավորված փաթեթները մեջտեղում կնիքած լինի: Չի հիշում նաև, թե Ն.Հովհաննիսյանի աշխատասենյակում փաթեթավորելիս վերջինիս աշխատասենյակում երկաթե կարիչ /ստեպլեռ/ եղել է, թե ոչ: Անձամբ որևէ իր չի զննել, ընդամենը փաթեթավորել է: Չի հիշում, թե արդյոք մատանին ժամացույցի թևնոցին անցկացրած է փաթեթավորել, թե առանձին-առանձին փաթեթներում: Ոստիկանությունից ստացված իրերը բացվել են, քանի որ փաթեթում առկա բջջային հեռախոսները պետք է զննվեին: Փաթեթը բացվել է, իսկ այնուհետև իրերը փաթեթավորվել են ընթերականների մասնակցությամբ, ապա կազմվել է համապատասխան արձանագրություն: Չի հիշում,թե արդյոք արձանագրության մեջ նշել է, թե քանի փաթեթով են իրերը փաթեթավորել, սակայն հիշում է, որ բջջային հեռախոսներն առանձին մեկ փաթեթում է փաթեթավորել, իսկ մնացած իրերը մեկ փաթեթում է փաթեթավորվել, թե մի քանի, չի հիշում: Չի հիշում նաև, թե ժամացույցն ու մատանին ինչ տեսակի փաթեթով է փաթեթավորել՝ A4 ֆորմատի թղթից, ֆայլի, թե պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ: Վերոնշյալ իրերը փաթեթավորելուց հետո դրանց հետ կապված այլ քննչական գործողություն չի կատարել, իսկ թե այլ քննիչ կատարել է, թե ոչ, չգիտի>>:
7) <<Վկա Նաիրա Նորիկի Սահակյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշեց, որ 2016թ. մայիսի 23-ին քննիչ Հ.Ռափյանը քրեական գործ է հանձնել գրասենյակ, որից հետո ինքը ելք է կատարել և այն առձեռն տվել է Հ.Ռափյանին՝ ՀՀ քնչական կոմիտե հանձնելու համար: Իր կողմից գրված ելքագրման մատյանում նշված է եղել հինգ փաթեթ և մեկ լազերային սկավառակ: Եթե ելքագրման մատյանում նշել է այդքանը, ապա ներկայացվել է այդ քանակությամբ փաթեթներ և մեկ հատ լազերային սկավառակ: Ելքագրման մատյանում նշված քրեական գործն ելքագրելիս ջնջում է կատարել, քանի որ քննիչն իր գրության մեջ գրել էր վեց փաթեթ, որը տեսնելով մեխանիկորեն գրել է նույնը՝ վեց փաթեթ, սակայն դրանք հաշվելուց հետո տեսել է, որ առկա է հինգ փաթեթ և մեկ լազերային սկավառակ: Տեղյակ չէ, թե ինչու է քննիչը լազերային սկավառակն որպես փաթեթ դիտարկել: Այսինքն, պարզելով, որ գրասենյակ է հանձնվել հինգ փաթեթ և մեկ լազերային սկավառակ, ելքագրման մատյանում ուղղման նպատակով ջնջում է կատարել, այլ խոսքով իր կողմից մեխանիկորեն գրված վեցը ջնջել և հինգ է դարձրել: Հ.Ռափյանը սպասել է, մինչ ելքագրումն ավարտել է, ապա տվել է կից գրությունն և փաթեթները, այդ թվում նաև սկավառակը, որպեսզի առձեռն հանձներ ՀՀ քննչական կոմիտե։ Իր կողմից մատյանում ուղղում կատարելու մասին որևէ մեկին չի հայտնել>>:
8) <<Վկա Ալինա Ստեփանի Խոյլունցը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշեց, որ գործի հետ կապված հիշում է միայն այն, որ ստացել է փաթեթներ, որը իր մոտ մուտքագրման մատյանում նշել է և հանձնել Վահրամ Հովհաննիսյանին: Փաթեթները ստացել է գրասենյակից և դրանք անձամբ մուտքագրելով հանձնել է քննիչին: Եղել են չորս փաթեթներ, մեկ եզրակացություն և մեկ լազերային սկավառակ: Փաթեթների ընդհանուր տեսքը չի հիշում, սակայն հիշում է, որ բոլոր կողմից երկաթյա կարիչով կարված է եղել և միայն մեջտեղի հատվածում առկա էր քննիչ ստորագրություն և կնիք: Անձամբ լազերային սկավառակը փաթեթ չի դիտարկում, սակայն այդ գրությամբ սկավառակն որպես փաթեթը էր հաշված, ուստի ինչպես գրությամբ ստացել է, այդպես էլ մուտքագրել է: Հիշում է, որ գրությամբ տվել են չորս փաթեթ, մեկ եզրակացություն և մեկ լազերային սկավառակ: Այդ ամենը հիշում է, քանի որ ինքը ՀՀ քննչական կոմիտեի գրասենյակում հարց է բարձացրել, թե ինչու են լազերային սկավառակն որպես փաթեթ հաշվել, քանի որ հիմնականում որպես կանոն լազերային սկավառակը կցված է լինում քրեական գործերին: Իր մուտքագրման մատյանում միայն նշում է փաթեթների քանակը, բայց ոչ դրանց տեսակը:
Անձամբ փաթեթների պարունակությունը չի տեսել, քանի որ չի բացել և բացելու պահին մասնակից չի եղել: Հետագայում քննիչ Վ.Հովհաննիսյանը հայտնել է, որ այդ գործով ուղարկված իրերից մատանի է կորել: Տեղյակ է նաև, որ մատանին պատկանել է Ջնդի Ամարյանին>>:
9) << Վկա Գևորգ Ռուբենի Խաչատրյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշեց, որ դեպքի հետ կապված հայտնում է, որ 2016թ. գարնանը փորձաշրջան է անցել Արաբկիրի քննչական վարչությունում և քննիչների, իսկ տվյալ դեպքում քննիչ Հակոբ Գևորգյանի խնդրանքով մասնակցել է առարկաների զննությանը՝ որպես ընթերակա: Զննությունը կատարել է քննիչ Հակոբ Գևորգյանը, որին որպես ընթերակա մասնակցել է նաև Դավիթ Մատինյանը: Փաթեթները զննվել են Ն.Հովհաննիսյանի աշխատասենյակում, սակայն վերջինս զննությանը չէր մասնակցում, քանի որ այլ քննչական գործողություններ էր կատարում։ Զննվել են անձնական իրեր՝ բջջային հեռախոսներ և մատանի, ժամացույց կամ մեքենայի բանալի չի հիշում: Նշված իրերը փաթեթավորել և կնիքել է Գ.Հակոբյանը, անձամբ փաթեթի վրա չի ստորագրել: Զննությունը կատարել է Հակոբ Գևորգյանը, որին մասնակից են եղել ինքը և ընթերական Դավիթ Միտինյանը: Զննված փաթեթներն ամբողջովին լցված էր մեկ ընդհանուր մեծ փաթեթի մեջ: Զննությունից հետո իրերն առանձին փաթեթավորվեցին, սակայն կոնկրետ քանի փաթեթում, չի հիշում: Փաթեթները պատրաստված էր A4 ֆորմատի թղթից, այն ծալելու և եզրերը երկաթյա կարիչներով ամրացնելու միջոցով: Հ.Գևորգյանը փաթեթների ծայրերը չի սոսնձել և դրանց վրա դրել է Ն.Հովհաննիսյանի աշխատանքային կնիքը:
Կրկին անգամ նշեց, որ Ն.Հովհաննիսյանը ոչ զննությանը և ոչ էլ փաթեթավորմանը չի մասնակցել: Փաթեթավորելուց հետո քննիչ կողմից արձանագրությունն ընթերցվել է, ճշտվել է հայտարարություններ կան թե ոչ, որից հետո այն ստորագրել են>>:
10) <<Վկա Դավիթ Ավետիքի Միտինյանը դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշեց, որ դեպքի ամիս ամսաթիվը չի հիշում, սակայն հայտնեց, որ որպես ընթերակա մասնակցել է քննչական գործողության, որը կատարել է Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Հակոբ Գևորգյանը։ Հիշյալ գործողությանը որպես ընթերական մասնակցել է նաև Գևորգ Խաչատրյանը: Չի հիշում Հ.Գևորգյանը որտեղից, հանել է մեկ մեծ փաթեթ, որի մեջ լցված էին իրեր, որպիսիք զննվեցին: Մեկ ընդհանուր փաթեթից հանվեց մեքենայի բանալին, բջջային հեռախոսներ, մատանի և որքան հիշում է ժամացույց՝ թևնոցով: Նշեց, որ իրերը փաթեթավորվել են մեկից ավելի փաթեթներում, սակայն չի հիշում, թե ընդհանուր քանի փաթեթ է եղել և հատկապես նույն փաթեթում իրերից որն ինչի հետ է դրվել: Փաթեթները պատրաստել է Հ.Գևորգյանը, չի հիշում հստակ ինչից է պատրաստել, սակայն հիշում է, որ վերջինս է կնիքել փաթեթները, իսկ թե որ մասում, կրկին չի հիշում>>:
11) Հրապարակվեց և հետազոտվեց հանցագործության մասին հաղորդում ընդունելու մասին արձանագրաթյունը, համաձայն որի Ջնդի Մահմադի Ամարյանը 2016թ. օգոստոսի 31-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ներքին անվտանգության վարչությունում հաղորդում է տվել այն մասին, որ իր վերաբերյալ քրեական գործի նախաքննության ընթացքում` 31.03.2016թ. բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության ՔՀԳ վարչություն, որտեղ կատարված անձնական խուզարկության ընթացքում իր մոտից վերցրել են 3 հատ բջջային հեռախոս, 1 հատ ժամացույց և մեկ հատ ադամանդե քարերով, մոտ 1.500 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ ոսկյա մատանի: Հետագայում, երբ քրեական գործը քննվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչությունում, գործով քննիչը ցանկացել է վերադարձնել իր անձնական իրերը, սակայն պարզվել է, որ դրանք պարունակող փաթեթներում բացակայում է ադամանդե քարերով ոսկյա մատանին, որը վերջին անգամ տեսել է Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչի աշխատասենյակում:
12) Հրապարակվեց և հետազոտվեց 2016 թվականի մայիսի 23-ին թիվ 45/3681-16 գրությունը, ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչությունում ստացված թվով 6 փաթեթները առգրավելու և զննելու մասին արձանագրությունները, համաձայն որոնց Ջնդի Ամարյանի ժամացույցի փաթեթը /ծրարը/ պատրաստված է, հավանաբար, Ա4 ձևաչափի թղթից, որի կողային հատվածներն ամրացված են գրասենյակային կարիչի /ստեպլեռ/ ասեղներով, փաթեթի վրա առկա է ՀՀ քննչական կոմիտեի թիվ 480 կնիքի դրոշմը, ինչպես նաև <<Ավագ քննիչ /ստորագրություն/ Ն. Հովհաննիսյան>> գրառումը:
13) Հրապարակվեց և հետազոտվեց թիվ 14118016 քրեական գործի նյութերը զննելու մասին արձանագրությունները, համաձայն որոնց Արաբկիրի քննչական բաժնի պետի` 2016 թվականի մայիսի 23-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչության պետի տեղակալին հասցեագրված թիվ 45/3681-16 գրությունը գտնվում է թիվ 14118016 քրեական գործի 3-րդ հատորի 12-րդ թերթում, այն ՀՀ քննչական կոմիտեի ընդհանուր բաժնում ստացվել է 2016 թվականի մայիսի 23-ին: Քրեական գործում այդ գրությանը հաջորդում են զննում կատարելու մասին 16.05.2016թ. արձանագրությունը` 1 թերթից, մեկ լազերային սկավառակ` փաթեթավորված վիճակում, Արաբկիրի քննչական բաժնի պետի գրությունը` հասցեագրված ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի պետին` մեկ թերթից, ավագ քննիչ Հայկ Ռափյանի կողմից կազմված ՕՀՄ անցկացնելու մասին հանձնարարությունը` 1 թերթից, նույն բաժնից ստացված թիվ 29/2-5221 գրությունը` 1 թերթից, դատամիկրոմասնիկային փորձաքննության թիվ 142Ք-16 եզրակացությունը` 3 թերթից և փորձանմուշները` կնիքված մեկ ծրարում: Հիշյալ փաստաթղթերին հաջորդում է ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության վարչության ավագ դատախազ Վ.Պողոսյանի 23.05.2016թ. գրությունը` հասցեագրված ՀԿԳ ավագ քննիչ Վահրամ Հովհաննիսյանին` մեկ թերթից: Վերջին գրությունը ՀՀ քննչական կոմիտեի ընդհանուր բաժնում ստացվել է 24.05.2016թ.:
Զննությամբ պարզվել է նաև, որ 2016 թվականի ապրիլի 1-ին ՀՀ ՔԿ Արաբկիր վարչական շրջանի քննիչ Հակոբ Գևորգյանի կողմից կատարվել է Ջնդի Ամարյանի անձնական իրերի զննում, որի մասին կազմված արձանագրության համաձայն` փաթեթները բացելուց հետո դրանից դուրս են բերվել Ջնդի Ամարյանից առգրավված բոլոր իրերը, այդ թվում` ոսկյա մատանին և ժամացույցը, որոնք զննվելուց հետո փաթեթավորվել և կնիքվել են քննիչի թիվ 379 կնիքով: Ըստ հիշյալ արձանագրության` զննման ընթացքում միացվել են Ջնդի Ամարյանի թվով երեք բջջային հեռախոսները և հեռախոսազանգեր են կատարվել աշխատանքային 010-28-22-02 հեռախոսահամարին, ինչի արդյունքում պարզվել է, որ բջջային հեռախոսներում տեղադրված են եղել 099-55-55-59, 077-50-05-55 և 095-44-55-55 հեռախոսահամարները:
Թիվ 62223616 քրեական գործի նյութերի զննությամբ պարզվել է նաև, որ ավագ քննիչ Հայկ Ռափյանի կողմից 2016 թվականի մայիսի 12-ին թիվ 14118016 քրեական գործով կատարվել է Ջնդի Ամարյանի անձնական խուզարկությամբ վերցված <<Nokia>>, <<Vertu>> և <<IPhone>> տեսակի բջջային հեռախոսների զննում: Արձանագրության համաձայն` զննման ընթացքում նշված հեռախոսները դուրս են բերվել փաթեթից, որի փաթեթավորման և կնիքման խախտումներ չեն հայտնաբերվել: Ըստ արձանագրության` զննվելուց հետո բջջային հեռախոսները կրկին փաթեթավորվել են և կնիքվել թիվ 074 կնիքի դրոշմով: Արձանագրությունում նշված փաթեթում այլ առարկայի, այդ թվում` մատանու կամ ժամացույցի առկայության մասին որևէ նշում չկա:
Թիվ 14118016 քրեական գործի նյութերի զննությամբ չեն հայտնաբերվել այնպիսի փաստաթղթեր կամ դատավարական գործողությունների արձանագրություններ, որոնք կհավաստեին Նարեկ Հովհաննիսյանի կողմից Ջնդի Մահմադի Ամարյանի անձնական իրերը պարունակած փաթեթների հետ որևէ գործողություն կատարած լինելը: Չի հայտնաբերվել նաև որևէ արձանագրություն կամ այլ փաստաթուղթ, որում նշում կլիներ Նարեկ Հովհաննիսյանի կողմից Ջնդի Ամարյանի ժամացույցը փաթեթավորելու և փաթեթը քննիչի թիվ 480 կնիքով կնիքելու մասին:
Զննմամբ պարզվել է նաև, որ Նարեկ Հովհաննիսյանը 08.04.2016թ. զեկուցագիր է ներկայացրել քննչական բաժնի պետին` թիվ 14118016 քրեական գործով նախաքննության կատարումը մեկ այլ քննիչի հանձնարարելու խնդրանքով: Զեկուցագրի համաձայն` դրան կից բաժնի պետին է ներկայացվել քրեական գործը` 210 թերթից, սակայն զեկուցագրում չկա որևէ նշում` փաթեթ կամ առարկաներ քննչական բաժնի պետին հանձնելու մասին:
Զննմամբ պարզվել է նաև, որ 24.08.2016թ. ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վահրամ Հովհաննիսյանը զեկուցագիր է ներկայացրել նույն վարչության պետին այն մասին, որ նույն օրը թիվ 14118016 քրեական գործով մեղադրյալ Ջնդի Ամարյանին հրավիրել է իր աշխատասենյակ` նպատակ ունենալով վերադարձնել անձնական խուզարկությամբ նրա մոտից հայտնաբերված իրերը, սակայն պարզվել է, որ ՀՀ քննչական կոմիտեի թիվ 480 կնիքի դրոշմով կնիքված ծրարում, ինչպես նաև մյուս փաթեթներում բացակայում է Ջնդի Ամարյանին պատկանող ոսկյա մատանին:
14) Հրապարակվեց և հետազոտվեց ՀՀ քննչական կոմիտեի դեպարտամենտի Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի տարածքային բաժնի ելքի փաստաթղթերի գրանցման գիրքը, նույն բաժին ստացված փաստաթղթերի գրանցման գիրքը, ինչպես նաև ՀՀ քննչական կոմիտեի դեպարտամենտի ընդհանուր բաժին և ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչություն ստացված փաստաթղթերի գրանցման գրքերը զննելու մասին արձանագրությունները, համաձայն որոնց` 2016 թվականի ապրիլի 1-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնից ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում ստացվել են Կարեն Զարգարյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերը և մեկ փաթեթ: Նույն օրը ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Նարեկ Հովհաննիսյանը, մուտքի փաստաթղթերի գրանցման գրքում ստորագրելով, նյութերի հետ միասին ստացել է Ջնդի Ամարյանի անձնական իրերի փաթեթը, իսկ 2016 թվականի մայիսի 23-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնից ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչություն ուղարկվել են թվով 6 փաթեթներ:
15) Հրապարակվեց և հետազոտվեց ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Նարեկ Հովհաննիսյանի վարույթում քննված և վարույթը կարճված, պատահականության սկզբունքով ընտրված քրեական գործերը, ինչպես նաև քրեական գործ հարուցելը մերժած երեք նյութերը զննելու մասին արձանագրությունը, որի ընթացքում հայտնաբերվել են թվով 4 ծրարներ, որոնք պատրաստված և կնիքված են եղել այն նույն եղանակով, ինչ Ջնդի Ամարյանի անձնական իրերը պարունակած, թիվ 480 կնիքի դրոշմով <<Ավագ քննիչ /ստորագրություն/ Ն.Հովհաննիսյան>> գրառումով փաթեթը:
16) Հրապարակվեց և հետազոտվեց ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Հակոբ Գևորգյանի վարույթում քննված 106 քրեական գործերը զննելու մասին արձանագրությունը, որի ընթացքում Հակոբ Գևորգյանի վարույթում քննվող և վարույթը կասեցված քրեական գործերի ընտրանքային զննմամբ Ջնդի Մահմադի Ամարյանի ժամացույցը պարունակած ծրարի նմանությամբ, այն է` միայն երեք կողմից կարիչի ասեղներով ամրացնելու եղանակով պատրաստված ծրարներ և փաթեթներ չեն հայտնաբերվել:
17) Հրապարակվեց և հետազոտվեց դատաձեռագրաբանական-դատափաստաթղթաբանական փորձաքննության թիվ 3086-16 եզրակացությունը, համաձայն որի փորձաքննության ներկայացված 170ճ148մմ կողային չափերով, թղթի ծալման հատվածում մասամբ կտրված փաթեթի /ծրարի/ մի կողմի միջնամասի հատվածի կլոր կնիքի դրոշմի վրա եղած <<Ավագ քննիչ Ն.Հովհաննիսյան>> ձեռագիր գրառումը և ստորագրությունը կատարված են Նարեկ Հովհաննիսյանի կողմից:
Փաթեթն /ծրարը/ ամենայն հավանականությամբ պատրաստված է Ա4 ձևաչափի թղթից` երկտակ հավասարաչափ ծալելու և երեք կողմերը մետաղական կարիչով կարելու եղանակով: Ծրարի ներքևի կողմը կտրված է ոչ գործարանային կարիչով: Ծրարի ներքևի կողմում առկա թվով 7 մետաղյա ամրակներից` ձախ կողմից հաշված` 3-րդ, 4-րդ, 5-րդ և 6-րդ մետաղյա ամրակների մոտակայքում, բացի իրենց անցքերից, առկա են ևս 8 հատ նմանատիպ միջանցիկ անցքեր, որոնք ունեն միմյանցից մոտ 12.2մմ հեռավորություն: Հարկ է նշել նաև այն հանգամանքը, որ անցքերը տեղ-տեղ միացել են միմյանց:
17.1) Հրապարակվեց և հետազոտվեց դատանյութագիտական /դատամետաղագիտական/ փորձաքննության թիվ 00631704 եզրակացությունը, համաձայն որի փորձաքննության ներկայացված փաթեթների ներսի մակերևույթներին սարքի զգայունության սահմաններում ոսկի /Au/ էլեմենտ չհայտնաբերվեց:
Կարիչի ասեղները պատրաստված են միևնույն համաձուլվածքից, սակայն ունեն տարբեր չափեր, բոլոր ասեղների երկարությունը ծալքից ծալք կազմում է մոտ 12մմ, սակայն ասեղներր ուղղելուց հետո պարզվեց, որ դրանցից 7 հատն ունեն 0.06մմ լայնություն և 23մմ երկարություն:
17.2) Հրապարակվեց և հետազոտվեց ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վահրամ Հովհաննիսյանին պատկանող գրասենյակային կարիչ սարքերը զննելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի Վահրամ Հովհաննիսյանի <<kengaro>> ֆիրմայի <<ՕՏ-210 384556>> գրառումով կարիչի մետաղական ստեղներն ուղղված վիճակում ունեն մոտ 23մմ երկարություն:
18) Հրապարակվեցին և հետազոտվեցին զննված և որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված` ՀՀ քննչական կոմիտեի դեպարտամենտի Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի տարածքային բաժնի ելքի փաստաթղթերի գրանցման գրքի, նույն բաժին ստացված փաստաթղթերի գրանցման գրքի, ինչպես նաև ՀՀ քննչական կոմիտեի դեպարտամենտի ընդհանուր բաժին և ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչություն ստացված փաստաթղթերի գրանցման գրքերի համապատասխան էջերի պատճենները:
19) Հրապարակվեց և հետազոտվեց 2016 թվականի օգոստոսի 31-ին և 2017 թվականի ապրիլի 3-ին թիվ 14118016 քրեական գործի նյութերը զննելու ընթացքում պատճենահանված և որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված փաստաթղթերը:
20) Հրապարակվեց և հետազոտվեց զննված և իրեղեն ապացույց ճանաչված` Ջնդի Մահմադի Ամարյանի անձնական իրերի` 170\148մմ կողային չափերով, ՀՀ քննչական կոմիտեի թիվ 480 կնիքի դրոշմով, <<Ավագ քննիչ /ստորագրություն/ Ն. Հովհաննիսյան>> գրառմամբ ծրարը /փաթեթ/:
21) Հրապարակվեցին և հետազոտվեցին նաև Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի անվամբ տրված թիվ 273 վկայականի պատճենը, համաձայն որի Ն.Հովհաննիսյանը հանդիսացել է ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի ՔԲ ավագ քննիչ, արդարադատության կապիտան:
ՀՀ քննչական կոմիտեի դեպարտամենտի անձնակազմի կառավարման վարչության պետ Հ.Կիրակոսյանի կողմից 22.02.2017թ. տրված տեղեկանքը, համաձայն որի Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանը ՀՀ ոստիկանության քննչական ապարատում ծառայել է 23.02.2012-09.10.2014թ.թ.:
23.02.2012-04.03.2012թ.թ. զբաղեցրել է ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության տրանսպորտային հանցագործությունների քննության բաժնի քննիչի, ի հաշիվ ավագ քննիչի պաշտոնը:
04.03.2012-27.06.2014թ.թ.` ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության <<Զվարթնոց>> օդանավակայանի քննչական բաժանմունքի քննիչի,
27.06.2014-09.10.2014թ.թ.` ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության 1-ին վարչության հսկող-մեթոդական բաժնի ավագ քննիչի, ի հաշիվ ՀԿԳ ավագ քննիչի,
09.10.2014-15.11.2016թ.թ.` ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչի,
15.11.2016թ.-ից մինչ օրս ծառայում է ՀՀ քննչական կոմիտեի Շիրակի մարզային քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչի պաշտոնում:
ՀՀ քննչական կոմիտեի նախագահ Ա.Հովսեփյանի 09.10.2014թ. թիվ 448-Ա հրամանը, համաձայն որի ոստիկանության կապիտան Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանը նշանակվել է ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ:
Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի` ոստիկանության կապիտանի կոչումը համապատասխանեցվել է արդարադատության կապիտանի կոչմանը:
ՀՀ քննչական կոմիտեի նախագահ Ա.Հովսեփյանի 15.11.2016թ. թիվ 642-Ա հրամանը, համաձայն որի արդարադատության կապիտան Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանը նշանակվել է ՀՀ ՔԿ Շիրակի մարզային քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ` ազատվելով ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչի պաշտոնից:
Նարեկ Հովհաննիսյանը հանվել է ՀՀ ՔԿ ծառայողական առաջխաղացման ցուցակից:
ՀՀ ՔԿ Շիրակի մարզային քննչական վարչության պետ Ս.Սիմոնյանի կողմից տրված ծառայողական բնութագիրը, համաձայն որի Ն.Հովհաննիսյանը պարգևներ և կարգապահական տույժեր չունի, ՀՀ ՔԿ նախագահի 25.09.2015թ. թիվ 100-Ա հրամանով խրախուսվել է շնորհակալագրով, 02.03.2016թ. թիվ 100-Ա հրամանով` դրամական պարգևով:
Աշխատանքային գործունեության ընթացքում իրեն դրսևորել է որպես կարգապահ, կազմակերպված և գործունյա աշխատակից, տրված հանձնարարությունները կատարել է ճիշտ, ժամանակին և բարեխղճորեն:
Ն.Հովհաննիսյանն ունի մասնագիտական լավ գիտելիքներ, գործող քրեական և քրեադատավարական օրենսդրության իմացություն, ճիշտ է պատկերացնում և կարողանում է լուծել իր առջև դրված ծառայողական խնդիրները:
Ն.Հովհաննիսյանի կողմից պաշտպանական և դատավարական իրավունքների խախտումներ թույլ չեն տրվել, անհիմն ձերբակալման, կալանավորման, մեղադրանքի առաջադրման, կասեցման, կարճման, արդարացման դատավճիռ կայացնելու, քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշումները վերացնելու դեպքեր չեն եղել և լրացուցիչ քննության գործեր չեն վերադարձվել: Ունի դրական գործնական հատկանիշներ, պարկեշտ է և կարգապահ: Դրսևորում է պետական և անձի շահերը պաշտպանելու պատրաստակամություն, պետական և ծառայողական գաղտնիքները պահելու կամք և կարողություն:
Քաղաքացիների հետ ունեցած հարաբերություններում կոռեկտ է և հարգալից, նրանց հետ առնչվում է օրինականության պահպանման շրջանակներում և նրա նկատմամբ հիմնավոր բողոքներ չեն եղել: Վայելում է աշխատանքային ընկերների հարգանքը, կարգապահական տույժեր չունի:
<<Քննչական կոմիտեի ծառայողի երդում>> վերտառությամբ փաստաթուղթը, համաձայն որի Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանը 23.10.2015թ. տվել է ՔԿ ծառայողի երդում: (...)>>:
4. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2018 թվականի հոկտեմբերի 27-ի թիվ ԵԱՔԴ/0055/01/17 դատավճռի <<Դատարանի իրավական վերլուծությունները>> վերտառությամբ բաժնում նշել է. <<(...)Այսպիսով` ստուգելով ամբաստանյալ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները` դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` Դատարանը գտնում է, որ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի արարքում բացակայում է նրան մեղսագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմը, որի կապակցությամբ առաջադրված մեղադրանքում հարկ է վերջինիս ճանաչել անպարտ և կայացնել արդարացման դատավճիռ ներքոշարադրյալ պատճառաբանությամբ.
(...)
Նախաքննության մարմնի կողմից Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա, զբաղեցնելով ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչի պաշտոնը, <<Հայաստանի Հանրապետության քննչական կոմիտեի մասին>> ՀՀ օրենքի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համաձայն` հանդիսանալով իշխանության ներկայացուցչի լիազորություններով օժտված պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող պաշտոնատար անձ, ծառայության նկատմամբ անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով ոչ պատշաճ է կատարել իր պարտականությունները, որի հետևանքով անզգուշությամբ էական վնաս է պատճառվել հասարակության ու պետության օրինական շահերին, հեղինակազրկվել է իրավապահ համակարգը, տեղի է ունեցել խոշոր չափերով ուրիշի գույքի հափշտակություն, և խոշոր չափերով վնաս է պատճառվել անձի օրինական շահերին:
Այսպես.
2016 թվականի ապրիլի 1-ին Նարեկ Հովհաննիսյանը, որպես քննչական խմբի ղեկավար, վարույթ է ընդունել Կարեն Զարգարյանի հաղորդման հիման վրա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցված և քննչական խմբին հանձնարարված թիվ 14118016 քրեական գործը, որի նախաքննության ընթացքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ունենալով քրեական գործով վարույթում առարկաների պահպանության ապահովման պարտականություն, այն է` <<Առարկաները պահելիս և փոխադրելիս պետք է միջոցներ ձեռնարկվեն, որպեսզի դրանք զերծ մնան կորստից, վնասվելուց, փչանալուց, այլ առարկաների հետ շփվելուց կամ խառնվելուց>>, ոչ պատշաճ է իրականացրել գործով մեղադրյալ Ջնդի Մահմադի Ամարյանի մոտից 31.03.2016թ. անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված անձնական իրերի պահպանումը, այն է` պատշաճ փաթեթավորման կամ պահպանման եղանակով դրանք զերծ չի պահել կորստից, որի հետևանքով տեղի է ունեցել Ջնդի Ամարյանին պատկանող` խոշոր չափերով 720.915 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ ոսկյա մատանու հափշտակություն: Հիշյալ անզգույշ արարքով էական վնաս է պատճառվել հասարակության ու պետության օրինական շահերին, վարկաբեկվել է իրավապահ համակարգը, խոշոր չափերով վնաս է պատճառվել Ջնդի Ամարյանի օրինական շահերին:
Այսպիսով, Նարեկ Հովհաննիսյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն է` ծառայության նկատմամբ անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր ծառայողական պարտականությունները ոչ պատշաճ կատարելու մեջ, որի հետևանքով անզգուշությամբ էական վնաս է պատճառվել հասարակության ու պետության օրինական շահերին, հեղինակազրկվել է պետական իրավապահ մարմինը, տեղի է ունեցել խոշոր չափերով ուրիշի գույքի հափշտակություն, և խոշոր չափերով վնաս է պատճառվել անձի օրինական շահերին:
(...)
Դատաքննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներով դատարանը հաստատված է համարում հետևյալը.
- 2016 թվականի ապրիլի 1-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնից ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում ստացվել են Կարեն Զարգարյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերը և մեկ փաթեթ: Նույն օրը ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Նարեկ Հովհաննիսյանը, մուտքի փաստաթղթերի գրանցման գրքում ստորագրելով, նյութերի հետ միասին ստացել է Ջնդի Ամարյանի անձնական իրերի փաթեթը։
- 2016 թվականի ապրիլի 1-ին Նարեկ Հովհաննիսյանը, որպես քննչական խմբի ղեկավար, վարույթ է ընդունել Կարեն Զարգարյանի հաղորդման հիման վրա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցված և քննչական խմբին հանձնարարված թիվ 14118016 քրեական գործը։ 2016 թվականի ապրիլի 1-ին ՀՀ ՔԿ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ՝ քննչական խմբի անդամ Հակոբ Գևորգյանի կողմից ընթերականեր Դավիթ Մատինյանի և Գևորգ Խաչատրյանի մասնակցությամբ կատարվել է Ջնդի Ամարյանի անձնական իրերի զննում, որի մասին կազմված արձանագրության համաձայն` փաթեթները բացելուց հետո դրանից դուրս են բերվել Ջնդի Ամարյանից առգրավված բոլոր իրերը, այդ թվում` ոսկյա մատանին և ժամացույցը, որոնք զննվելուց հետո Հակոբ Գևորգյանի կողմից փաթեթավորվել և կնիքվել են քննիչի կնիքով, ապա դրանք ներկայացվել է ավագ քննիչ Ն․Հովհաննիսյանին՝ ստորագրելու համար։
- Նարեկ Հովհաննիսյանը 08.04.2016թ. զեկուցագիր է ներկայացրել քննչական բաժնի պետին` թիվ 14118016 քրեական գործով նախաքննության կատարումը մեկ այլ քննիչի հանձնարարելու խնդրանքով, այնուհետև քրեական գործը՝ կից փաթեթներով հանձնվել է նույն քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ․Ռափյանին, իսկ 2016 թվականի մայիսի 23-ին հիշյալ քրեական գործը՝ կից թվով 6 փաթեթներով ՀՀ քննչական կոմիտեի Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնից ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչություն։
- 24.08.2016թ. ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վահրամ Հովհաննիսյանը զեկուցագիր է ներկայացրել նույն վարչության պետին այն մասին, որ նույն օրը թիվ 14118016 քրեական գործով մեղադրյալ Ջնդի Ամարյանին հրավիրել է իր աշխատասենյակ` նպատակ ունենալով վերադարձնել անձնական խուզարկությամբ նրա մոտից հայտնաբերված իրերը, սակայն պարզվել է, որ ՀՀ քննչական կոմիտեի թիվ 480 կնիքի դրոշմով կնիքված ծրարում, ինչպես նաև մյուս փաթեթներում բացակայում է Ջնդի Ամարյանին պատկանող ոսկյա մատանին:
- Վկաներ՝ ՀՀ ՔԿ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ՝ քննչական խմբի անդամ Հակոբ Գևորգյանը, 2016 թվականի ապրիլի 1-ին Ջնդի Ամարյանի անձնական իրերի զննմանն որպես ընթերականեր մասնակցած Դավիթ Մատինյանը և Գևորգ Խաչատրյանը ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ ՀՀ ՔԿ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Նարեկ Հովհաննիսյանը հիշյալ գործողությանը, այդ թվում Ջնդի Ամարյանին պատկանող ժամացույցն ու ոսկյա մատանին Ա4 ձևաչափի թղթից` երկտակ հավասարաչափ ծալելու և երեք կողմերը մետաղական կարիչով կարելու եղանակով փաթեթավորմանն որևէ մասնակցություն չի ունեցել։
- Թիվ 14118016 քրեական գործի նյութերի զննությամբ չեն հայտնաբերվել այնպիսի փաստաթղթեր կամ դատավարական գործողությունների արձանագրություններ, որոնք կհավաստեին Նարեկ Հովհաննիսյանի կողմից Ջնդի Մահմադի Ամարյանի անձնական իրերը պարունակած փաթեթների հետ որևէ գործողություն կատարած լինելը: Չի հայտնաբերվել նաև որևէ արձանագրություն կամ այլ փաստաթուղթ, որում նշում կլիներ Նարեկ Հովհաննիսյանի կողմից Ջնդի Ամարյանի ժամացույցը փաթեթավորելու և փաթեթը քննիչի թիվ 480 կնիքով կնիքելու մասին:
Համաձայն դատաձեռագրաբանական-դատափաստաթղթաբանական փորձաքննության թիվ 3086-16 եզրակացության փորձաքննությանը ներկայացված 170մմ148մմ կողային չափերով, թղթի ծալման հատվածում մասամբ կտրված փաթեթի /ծրարի/ մի կողմի միջնամասի հատվածի կլոր կնիքի դրոշմի վրա եղած <<Ավագ քննիչ Ն.Հովհաննիսյան>> ձեռագիր գրառումը և ստորագրությունը կատարված են Նարեկ Հովհաննիսյանի կողմից:
Փաթեթն /ծրարը/ ամենայն հավանականությամբ պատրաստված է Ա4 ձևաչափի թղթից` երկտակ հավասարաչափ ծալելու և երեք կողմերը մետաղական կարիչով կարելու եղանակով:
Այսինքն, դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Նարեկ Հովհաննիսյանը թե նախաքննության, և թե դատական քննության ժամանակ ժխտել է իր կողմից 2016 թվականի ապրիլի 1-ի Ջնդի Ամարյանի անձնական իրերը՝ ժամացույցն ու ոսկյա մատանին զննելու և Ա4 ձևաչափի թղթից` երկտակ հավասարաչափ ծալելու և երեք կողմերը մետաղական կարիչով կարելու եղանակով դրանց փաթեթավորմանն որևէ մասնակցություն ունենալու հանգամանքը, որպիսի պայմաններում հնարավոր չէ ապացուցված համարել, որ Նարեկ Հովհաննիսյանին մեղսագրված արարքը տեղի է ունեցել։
Վերոշարադրյալից հետևում է, որ ամբաստանյալի գործողությունները՝ Ա4 ձևաչափի 170մմ148մմ կողային չափերով, թղթի ծալման հատվածում մասամբ կտրված փաթեթի /ծրարի/ մի կողմի միջնամասի հատվածի կլոր կնիքի դրոշմի վրա եղած <<Ավագ քննիչ Ն.Հովհաննիսյան>> ձեռագիր գրառումը և ստորագրությունը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 18.10.2013թ. թիվ ԼԴ/0207/01/12 գործով կայացրած որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշման լույսի ներքո չեն կարող գնահատվել և ինքնին որպես բավարար փաստական տվյալներ դիտարկվել՝ վկայելու Ն.Հովհաննիսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող արարքի կատարմանը, ուստիև դրա հետևանքով առաջացած հետևանքների միջև պատճառական կապի առկայության մասին:
Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Նարեկ Հովհաննիսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Նարեկ Հովհաննիսյանի արաքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի պարտադիր հատկանիշներից մեկը, մասնավորապես` հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը, ուստի պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Նարեկ Հովհաննիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված հանցանքի կատարման մեջ և այդ հոդվածով նա ենթակա է արդարացման:
Դատարանը փաստում է նաև, որ սույն գործով ամբաստանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը, դիտարկելով նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 27-ի թիվ ԳԴ5/0005/01/14 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշոման լույսի ներքո հարկ է փաստել, որ դրանք որևէ կերպ չեն կարող հիմնավորված լինել նույնիսկ մեղադրական եզրակացությունում արտացոլված ապացույցները բավարար համարելու և հիմք ընդունելու դեպքում հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Պաշտոնեական անփութության հանցակազմն օբյեկտիվ կողմից որպես կանոն դրսևորվում է անգործությամբ, այն է` պաշտոնատար անձի կողմից իր պարտականությունները չկատարելով կամ ոչ պատշաճ կատարելով (պարտականությունները կատարվում են թերի): Այսինքն` պաշտոնատար անձը պատասխանատվության է ենթարկվում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով, եթե նա չի կատարել կամ թերի է կատարել այն գործողությունները, որոնք մտնում են նրա պարտականությունների մեջ: Այդ իսկ պատճառով հանցակազմի առկայությունը հավաստելու համար նախևառաջ անհրաժեշտ է պարզել, թե որոնք են պաշտոնատար անձի` օրենքով կամ ենթաօրենսդրական ակտերով սահմանված պարտականությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմը նյութական է, ուստի դրա օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ է հանդիսանում պատճառական կապը արարքի և հետևանքների միջև:
(...)
[Ք]ննարկելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքի հստակության, դատավարական պահանջներին համապատասխանելիության հարցը, Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիյանին առաջադրված մեղադրանքում առկա ձևակերպումներից չի երևում, թե Նարեկ Հարությունի Հովհաննիյանի կողմից ծառայության նկատմամբ անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր ծառայողական պարտականությունները ոչ պատշաճ կատարելը, այլ խոսքով՝ որոշակի գործողություններ չկատարելը կամ թերի կատարելն ինչում է արտահայտվել։
Նախ հարկ է նշել, որ չնայած մեղադրական եզրակացության բոլոր ապացույցները ձեռք են բերվել ու պատշաճ ամրագրվել օրենքով սահմանված կարգով, այնուամենայնիվ տվյալ գործով այն պայմաններում, երբ հստակեցված ու որոշակի չէ մեղադրանքը, մասնավորապես՝ ամբաստանյալի կողմից ծառայության նկատմամբ անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր ծառայողական պարտականությունները ոչ պատշաճ կատարելու, այսինքն որոշակի գործողություններ չկատարելու կամ թերի կատարելու վերաբերյալ որևէ կոնկրետ նշումներ չկան, որակմանը համապատասխան համակատարման պատշաճ նկարագրություն առկա չէ, ապա անհնար է դատողություններ անել կոնկրետ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող արարքի կատարման մեղադրանքի հիմնավորվածության մասին, հատկապես երբ մեղադրանքում այդպիսիք՝ տվյալ հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրող տվյալներ ընդհանրապես արտացոլված չեն: Նման պայմաններում մեղադրանքի հիմնավորվածության, պաշտպանության իրավունքի ապահովման մասին հաստատական դատողություններ անելն ուղղակի Դատարանն ողջամիտ չի համարում:
Այլ կերպ ասած նման պայմաններում ամբաստանյալն օբյեկտիվորեն զրկված է եղել մեղադրանքի հիմնավորվածությունը, մասնավորապես հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող արարքի կատարման վերաբերյալ փաստարկված վիճարկելու, գնահատելու հնարավորությունից, ուստիև մեղադրանքի որոշակիության կամ հիմնավորվածության մասին հաստատական դատողությունը նվազ ողջամիտ է:
Դատարանը մեղադրական եզրակացության բոլոր ապացույցները պատշաճ համարելու պայմաններում նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքին տրված քրեաիրավական որակմանը չի համապատասխանում արարքի փաստական պատշաճ նկարագրություն, հնարավոր չի համարում հաստատված համարել մեղադրանքը ու կայացնել մեղադրական դատավճիռ:
Հարկ է նշել, որ մեղադրանքի կողմը զրկված չի եղել մեղադրանքի որոշման նկատմամբ զգուշավոր մոտեցում դրսևորելու, բովանդակային առումով դրանք որոշակի և հստակ կազմելու հնարավորությունից:
Վերոգրյալից ելնելով դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիյանին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումը չի ներառում հանցակազմի բոլոր պարտադիր հատկանիշները բնութագրող փաստական տվյալներ, առաջադրված մեղադրանքի բովանդակությունից հնարավոր չէ եզրահանգում կատարել ամբաստանյալին վերագրվող արարքում հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի առկայության մասին։
Այսինքն, ամբաստանյալի արարքում տվյալ պայմաններում նույնպես բացակայում է մեղսագրվող հանցավոր արարքի օբյեկտիվ կողմը, հետևաբար` բացակայում է պաշտոնեական անփութության հանցակազմը։
(...)
[Ա]մբաստանյալ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի արարքում բացակայում է հանցակազմի տարրերից մեկը՝ օբյեկտիվ կողմը, հետևաբար` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված՝ պաշտոնեական անփութությունը։
(...)
Դատարանը հարկ է համարում նշել, որ սույն գործով հնարավոր չէ արձանագրել, թե մեղադրանքի կողմի գործողություններով ապահովված են եղել քրեական դատավարության խնդիրների լիարժեք և պատշաճ իրագործումը, իսկ նման պայմաններում անձի կամ անձանց նկատմամբ մեղադրական դատական ակտի կայացումը կխաթարեր արդարադատության բուն էությունը՝ խախտելով օրենքի գերակայության սկզբունքը, սահմանադրորեն պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը:
Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում անհրաժեշտ է արդարացնել` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով` նախատեսված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով։
(...)
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված Ջնդի Ամարյանի անձնական իրերի` 170x148մմ կողային չափերով, ՀՀ քննչական կոմիտեի թիվ 480 կնիքի դրոշմով <<Ավագ քննիչ /ստորագրություն/ Ն.Հովհաննիսյան>> գրառումով ծրարը պետք է պահել քրեական գործի հետ միասին` վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում։
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի նկատմամբ խափանման միջոց չի կիրառվել, նրա գույքի նկատմամբ արգելանք չի դրվել, քաղ. հայց չկա:
(...)
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վերը նշված հիմնավորումներով ճանաչվել ու հռչակվել է Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի անմեղությունը մեղսագրվող հանցանքի կատարման մեջ` վերջինիս արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով, Դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում դատական ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված:(…)>>:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
5. Վերաքննիչ բողոքը քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Իր վերաքննիչ բողոքում ՀՀ գլխավոր դատախազության դատախազ, թիվ ԵԱՔԴ/0055/01/17 քրեական գործով մեղադրող Ա.Շահբազյանը մասնավորապես նշել է. <<(…) ԵԱՔԴ/0155/01/17 քրեական գործով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2018 թվականի հոկտեմբերի 27-ի դատավճռով թույլ է տրվել դատական սխալ` նյութական և քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա:
(…)
Վկայակոչել է տուժող Ջնդի Ամարյանի, վկա, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Հակոբ Գևորգյանի, ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վաչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վահրամ Հովհաննիսյանի ցուցմունքները:
(…)
Չնայած այն հանգամանքին, որ տուժողը դատարանում հայտարարում էր, որ որոշ հանգամանքներ չի հիշում բավարար երկար ժամանակ անցնելու պատճառով, միաժամանակ նշում էր, որ իր գրած սկզբնական ցուցմունքը ճիշտ է և իրեն որևէ մեկը չի ուղորդել, հետևաբար գտնում եմ, որ դատարանը պետք է հիմք ընդունի տուժողի նախաքննական ցուցմունքը, նկատի ունենալով, որ տուժողը ցուցմունք է տվել դեպքից հետո և մանրամասն հիշել և նկարագրել է տեղի ունեցածը։ Տուժողը նշեց թե չի հիշում, մատանին ժամացույցի թևնոցին անցկացրել է քննչական բաժնում թե ոստիկանությունում, սակայն ակնհայտ է, որ դա չէր կարող տեղի ունենալ ոստիկանությունում, քանի որ վկա Հակոբ Գևորգյանի ցուցմունքի համաձայն ինքը տեսել է մատանին և ժամացույցը և փաթեթավորել դրանք։
Վերը նշված ապացույցների վերլուծությունը թույլ է տալիս ապացուցված համարել, որ Նարեկ Հովհաննիսյանը բավարար միջոցներ չի ձեռնարկել Ջնդի Ամարյանից առգրավված մատանին պատշաճ փաթեթավորելու, կնիքելու, պահպանելու և այդ միջոցով կորստից զերծ պահելու ուղղությամբ: Քրեական գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ Ջնդի Ամարյանի ներկայությամբ մատանին փաթեթավորելուց հետո, նշված փաթեթը հետագայում առանց որևէ անհրաժեշտության կրկին բացվել է և փաթեթավորվել Նարեկ Հովհաննիսյանի կողմից։
Գտնում եմ, որ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի եզրահանգումն առ այն, որ Նարեկ Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքում վերջինիս կողմից ծառայության նկատմամբ անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր ծառայողական պարտականությունները ոչ պատշաճ կատարելու, այսինքն որոշակի գործողություններ չկատարելու կամ թերի կատարելու վերաբերյալ որևէ կոնկրետ նշումներ չկան, որակմանը համապատասխան համակատարման պատշաճ նկարագրություն առկա չէ, հետևաբար անհնար է դատողություններ անել կոնկրետ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող արարքի կատարման մեղադրանքի հիմնավորվածության մասին սխալ է, քանի որ Նարեկ Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքի վերլուծությունից ակնհայտ է, թե ինչում է արտահայտվել օբյեկտիվ կողմի հատկանիշները, մասնավորապես այն, որ Նարեկ Հովհաննիսյանը պատշաճ չի փաթեթավորել Ջնդի Ամարյանից առգրավված մատանին, միջոցներ չի ձեռնարկել դրա պահպանման ուղղությամբ, ինչը հանգեցրել է առգրավված իրի հափշտակության։
Այսպիսով, գտնում եմ, որ դատարանը եկել է սխալ եզրահանգման, ինչի արդյունքում կայացրել է չհիմնավորված և բավարար չափով չպատճառաբանված դատավճիռ, քանի որ գործով հավաքված ապացույցները բավարար են եղել հաստատված համարելու ամբաստանյալ Նարեկ Հովհաննիսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու հանգամանքը և վերջիններիս արդարացնելով՝ դատարանը թույլ է տվել քրեական օրենքի սխալ կիրառում, որը դատական ակտը բեկանելու հիմք է։
Դրանից բացի, ինչպես նշվեց, դատարանը, հաստատված չի համարել Նարեկ Հովհաննիսյանի արարքում հանցակազմի առկայությունը՝ ապացույցների ազատ գնահատման քրեադատավարական սկզբունքի խախտման արդյունքում, որն արտահայտվել է գործում առկա ապացույցներն անտեսելու, դրանք սխալ գնահատելու մեջ: Քրեադատավարական օրենքի նշված էական խախտումը ինքնուրույն հիմք է դատական ակտը բեկանելու համար:(…)>>:
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է ԵԱՔԴ/0155/01/17 քրեական գործով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2018 թվականի հոկտեմբերի 27-ի դատավճիռը բեկանել և փոփոխել։ Նարեկ Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրան ազատել քրեական պատասխանատվությունից` վաղեմության ժամկետներն անցնելու հետևանքով:

Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
6. ՀՀ գլխավոր դատախազության դատախազ, գործով մեղադրող Ա.Շահբազյանը դատական նիստում պնդել է իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրել է այն բավարարել:
Ամբաստանյալ Ն.Հովհաննիսյանի պաշտպաններ Վ.Թադևոսյանը և Ա.Առաքելյանը դատական նիստում առարկելով մեղադրող Ա.Շահբազյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրել են այն մերժել:
Ամբաստանյալ Ն.Հովհաննիսյանը դատական նիստում միանալով պաշտպաններ Վ.Թադևոսյանի և Ա.Առաքելյանի դիրքորոշումներին նույնպես խնդրել է վերաքննիչ բողոքը մերժել: Ի թիվս այլնի հայտնել է, որ նախաքննական մարմնի կողմից իր վարույթի այլ գործերով համապատասխան փաթեթավորումները զննելու շրջանակներում զննվել են ոչ թե իրեղեն ապացույցներ կամ հատուկ պահպանություն ենթադրող առարկաների փաթեթավորումը, այլ համապատասխան լազերային սկավառակների փաթեթավորումը:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
7. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>:
Մեջբերված քրեադատավարական իրավադրույթների լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշման 5-րդ կետում շարադրված վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում պետք է պատասխանել այն հարցին, թե հիմնավոր է արդյոք ամբաստանյալ Ն.Հովհաննիսյանին վերագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքում հանցակազմի բացակայության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը:
Այսպես.
8. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
«Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
«Ապացույցների բավարարություն» եզրույթի էությանը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին և բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել են, ի թիվս այլնի, Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ. «(…) [Ե]թե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած:
(…) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀ քրեադատավարական օրենքն օգտագործում է «ապացույցների համակցություն» հասկացությունը: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը):
Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշների վերաբերյալ ձևավորած իրավական դիրքորոշումները ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ամբողջացրել և զարգացրել է Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշման շրջանակներում՝ ընդգծելով, որ անձի դատապարտման համար անհրաժեշտ է ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար կլինի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու, անձի մեղավորության առնչությամբ ցանկացած ողջամիտ կասկած բացառելու և ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի մոտ համապատասխան ներքին համոզմունք ձևավորելու համար։ Ներքին համոզմունքը` որպես սուբյեկտիվ կատեգորիա, պետք է օբյեկտիվ հիմքեր ունենա, այն է` բխի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունից, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ կձևավորեն անձի մեղավորության վերաբերյալ համոզվածություն։ Ընդ որում, ներքին համոզմունքն օբյեկտիվանում և իրավական նշանակություն է ձեռք բերում դատական ակտերի հիմնավորման և պատճառաբանման միջոցով:
Նշված որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ. «[Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը)։
Ընդհանրացնելով վերը շարադրվածը՝ պետք է փաստել, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից։ Միաժամանակ դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում:
8.1. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասը պատասխանատվություն է նախատեսում պաշտոնատար անձի կողմից ծառայության նկատմամբ անբարեխիղճ կամ անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր պարտականությունները չկատարելու կամ ոչ պատշաճ կատարելու համար, որն անզգուշությամբ էական վնաս է պատճառել անձանց կամ կազմակերպությունների իրավունքներին ու օրինական շահերին կամ հասարակության կամ պետության օրինական շահերին (գույքային վնասի դեպքում՝ հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հազարապատիկի չափը գերազանցող գումարը կամ դրա արժեքը):
Մեջբերված հոդվածի դիսպոզիցիայի վերլուծությունից երևում է, որ պաշտոնեական անփութության` որպես պետական ծառայության դեմ ուղղված հանցագործության հիմնական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կարգավորում են պետական մարմինների բնականոն գործունեությունը, իսկ որպես լրացուցիչ օբյեկտ հանդես են գալիս քաղաքացիների, կազմակերպությունների, ինչպես նաև հասարակության և պետության իրավունքներն ու օրինական շահերը:
Պաշտոնեական անփութության հանցակազմն օբյեկտիվ կողմից որպես կանոն դրսևորվում է անգործությամբ, այն է` պաշտոնատար անձի կողմից իր պարտականությունները չկատարելով կամ ոչ պատշաճ կատարելով (պարտականությունները կատարվում են թերի): Այսինքն` պաշտոնատար անձը պատասխանատվության է ենթարկվում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով, եթե նա չի կատարել կամ թերի է կատարել այն գործողությունները, որոնք մտնում են նրա պարտականությունների մեջ: Այդ իսկ պատճառով հանցակազմի առկայությունը հավաստելու համար նախևառաջ անհրաժեշտ է պարզել, թե որոնք են պաշտոնատար անձի` օրենքով կամ ենթաօրենսդրական ակտերով սահմանված պարտականությունները: Բացի այդ, հանցակազմի առկայության համար անհրաժեշտ է հաստատված համարել, որ պաշտոնատար անձը հնարավորություն է ունեցել կատարելու իր վրա դրված պարտականությունները: Եթե պաշտոնատար անձն օբյեկտիվ կամ սուբյեկտիվ գործոնների ազդեցության պատճառով (արտաքին պայմաններ, առողջական վիճակ և այլն) հնարավորություն չի ունեցել կատարելու իր պարտականությունները, ապա նրա արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմը բացակայում է:
Պաշտոնեական անփութության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ են հանրորեն վտանգավոր հետևանքները: Օրենքը նման հետևանք է դիտում անձանց կամ կազմակերպությունների իրավունքներին ու օրինական շահերին, հասարակության կամ պետության օրինական շահերին պատճառված էական վնասը: Ընդ որում, եթե գույքային վնասի դեպքում նախատեսված է որոշակի շեմ (հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հազարապատիկի չափը գերազանցող գումարը կամ դրա արժեքը), ապա ոչ գույքային վնասի էական կամ ոչ էական լինելու հանգամանքը պետք է յուրաքանչյուր գործով գնահատվի իրավակիրառողի կողմից՝ հաշվի առնելով տվյալ գործի հանգամանքները (այդ թվում՝ անձանց, կազմակերպություններին, հասարակությանը կամ պետությանը պատճառված բարոյական վնասի չափը, տուժողների քանակը, խախտված իրավունքների և ազատությունների բնույթն ու խախտման աստիճանը, հիմնարկության կամ ձեռնարկության բնականոն գործունեության խաթարման աստիճանը և այլն):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմը նյութական է, ուստի դրա օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ է հանդիսանում պատճառական կապը արարքի և հետևանքների միջև: Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ հանցավոր անգործության և հանրորեն վտանգավոր հետևանքների միջև պատճառական կապն առկա է այն դեպքում, երբ հանրորեն վտանգավոր հետևանքն առաջացել է պաշտոնատար անձի կողմից իր պարտականությունները չկատարելու կամ ոչ պատշաճ կատարելու արդյունքում: Այլ կերպ՝ հանրորեն վտանգավոր հետևանքները չէին առաջանա, եթե պաշտոնատար անձը պատշաճ կերպով կատարեր իր վրա դրված պարտականությունները:
Սուբյեկտիվ կողմից պաշտոնեական անփութությունը բնութագրվում է անզգուշությամբ, որն իր հերթին կարող է դրսևորվել.
ա) ինքնավստահությամբ, երբ պաշտոնատար անձը գիտակցում է, որ չի կատարում կամ ոչ պատշաճ է կատարում իր պարտականությունները, նախատեսում է հանրորեն վտանգավոր հետևանքների առաջացումը, բայց առանց բավարար հիմքերի հույս է ունենում, որ դրանք կկանխվեն,
բ) անփութությամբ, երբ պաշտոնատար անձը չի նախատեսում իր անգործության` հանրության համար վտանգավոր հետևանքների առաջացման հնարավորությունը, սակայն պարտավոր էր և կարող էր նախատեսել:
Քննարկվող հանցակազմի սուբյեկտը հատուկ է: Անձը կարող է պատասխանատվության ենթարկվել պաշտոնեական անփութության համար, եթե նա հանդիսանում է պաշտոնատար անձ, այսինքն՝ բավարարում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 3-րդ մասում նշված չափանիշներին: (տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ի թիվ ԼԴ/0207/01/12 որոշման 15-16-րդ կետերը):
9. Սույն որոշման 8-8.1.-րդ կետերում նշված իրավակարգավորումների, իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով սույն որոշման 1-4-րդ կետերում նշված փաստական տվյալներին, վերլուծելով Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները (տե՛ս նաև սույն որոշման 3-րդ կետը), դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, ինչպես նաև ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում, այդ ապացույցներից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված կասկածները մեկնաբանելով նրա օգտին` Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնություն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին և փաստում, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները բխում են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից (մանրամասն նետ սույն որոշման 4-րդ կետը):
Մասնավորապես, ամբաստանյալին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ զբաղեցնելով ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչի պաշտոնը, <<Հայաստանի Հանրապետության քննչական կոմիտեի մասին>> ՀՀ օրենքի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համաձայն` հանդիսանալով իշխանության ներկայացուցչի լիազորություններով օժտված պետական հատուկ ծառայություն իրականացնող պաշտոնատար անձ, ծառայության նկատմամբ անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով ոչ պատշաճ է կատարել իր պարտականությունները, որի հետևանքով անզգուշությամբ էական վնաս է պատճառվել հասարակության ու պետության օրինական շահերին, հեղինակազրկվել է իրավապահ համակարգը, տեղի է ունեցել խոշոր չափերով ուրիշի գույքի հափշտակություն, և խոշոր չափերով վնաս է պատճառվել անձի օրինական շահերին:
Այսպես. 2016 թվականի ապրիլի 1-ին Նարեկ Հովհաննիսյանը, որպես քննչական խմբի ղեկավար, վարույթ է ընդունել Կարեն Զարգարյանի հաղորդման հիման վրա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցված և քննչական խմբին հանձնարարված թիվ 14118016 քրեական գործը, որի նախաքննության ընթացքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 117-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ունենալով քրեական գործով վարույթում առարկաների պահպանության ապահովման պարտականություն, այն է` <<Առարկաները պահելիս և փոխադրելիս պետք է միջոցներ ձեռնարկվեն, որպեսզի դրանք զերծ մնան կորստից, վնասվելուց, փչանալուց, այլ առարկաների հետ շփվելուց կամ խառնվելուց>>, ոչ պատշաճ է իրականացրել գործով մեղադրյալ Ջնդի Մահմադի Ամարյանի մոտից 31.03.2016թ. անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված անձնական իրերի պահպանումը, այն է` պատշաճ փաթեթավորման կամ պահպանման եղանակով դրանք զերծ չի պահել կորստից, որի հետևանքով տեղի է ունեցել Ջնդի Ամարյանին պատկանող` խոշոր չափերով 720.915 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ ոսկյա մատանու հափշտակություն: Հիշյալ անզգույշ արարքով էական վնաս է պատճառվել հասարակության ու պետության օրինական շահերին, վարկաբեկվել է իրավապահ համակարգը, խոշոր չափերով վնաս է պատճառվել Ջնդի Ամարյանի օրինական շահերին:
Սույն որոշման 3-րդ կետի 1-20-րդ ենթակետերում նշված և դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալների սույն կետում նշված չափանիշների գնահատման արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ. <<Ամբաստանյալը հանդիսացել է համապատասխան քննչական մարմնի քննիչ, ոստիկանության համապատասխան բաժնից ստացել է քրեական գործը և կից առգրավված առարկաները, որի մեջ եղել է նաև սույն գործով տուժողի մատանին: Քրեական գործի քննությունը հանձնարարվել է քննչական խմբին, իսկ քննչական խմբի ղեկավար է նշանակվել ամբաստանյալը: Քննչական խմբի մեկ այլ քննիչի կողմից ամբաստանյալի աշխատասենյակում բացվել և զննվել են տուժողի մոտից առգրավված առարկաները, որի մեջ եղել է համապատասխան մատանին: Այդ զննությանը ամբաստանյալը չի մասնակցել: Իսկ փաստացի զննություն իրականացրած քննիչի և մասնակցած ընթերակաների ցուցմունքների համակցությունից բխում է, որ համապատասխան իրերը փաթեթավորվել են ամենայն հավանականությամբ Ա4 ձևաչափի թղթից պատրաստված և համապատասխան ամրակներով ամրացված ծրարում, որի վրա դրվել է ամբաստանյալի կնիքը: Այնուհետև քրեական գործի քննությունը հանձնարարվել է նույն քննչական մարմնի մեկ այլ քննիչի: Այնուհետև, քրեական գործը համապատասխան փաթեթներով ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչություն, որտեղ սույն գործով տուժողը հրավիրել է որպեսզի նրան վերադարձվի նրա մոտից հայտնաբերված իրերը, սակայն համապատասխան ծրարները բացելու արդյունքում պարզվել է, որ ՀՀ քննչական կոմիտեի համապատասխան կնիքված ծրարում, ինչպես նաև մյուս փաթեթներում բացակայում է նրան պատկանող ոսկյա մատանին:
Այս կապակցությամբ հատկանշական է, որ վկաներ՝ ՀՀ ՔԿ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ՝ քննչական խմբի անդամ Հակոբ Գևորգյանը, և սույն քրեական գործով տուժողի անձնական իրերի զննմանն որպես ընթերականեր մասնակցած Դավիթ Մատինյանը և Գևորգ Խաչատրյանը ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ ՀՀ ՔԿ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Նարեկ Հովհաննիսյանը հիշյալ գործողությանը, այդ թվում Ջնդի Ամարյանին պատկանող ժամացույցն ու ոսկյա մատանին Ա4 ձևաչափի թղթից` երկտակ հավասարաչափ ծալելու և երեք կողմերը մետաղական կարիչով կարելու եղանակով փաթեթավորմանն որևէ մասնակցություն չի ունեցել։
Սույն գործով ամբաստանյալը հերքում է իր որևէ ձևով մասնակցությունը համապատասխան իրերի զննությանը, կամ համապատասխան փաթեթները ենթադրաբար բացված լինելու հանգամանքը: Բացի այդ, թիվ 14118016 քրեական գործի նյութերի զննությամբ չեն հայտնաբերվել այնպիսի փաստաթղթեր կամ դատավարական գործողությունների արձանագրություններ, որոնք կհավաստեին ամբաստանյալ Նարեկ Հովհաննիսյանի կողմից տուժող Ջնդի Մահմադի Ամարյանի անձնական իրերը պարունակած փաթեթների հետ որևէ գործողություն կատարած լինելը: Չի հայտնաբերվել նաև որևէ արձանագրություն կամ այլ փաստաթուղթ, որում նշում կլիներ Նարեկ Հովհաննիսյանի կողմից Ջնդի Ամարյանի ժամացույցը փաթեթավորելու և փաթեթը քննիչի թիվ 480 կնիքով կնիքելու մասին:
Այս կապակցությամբ տուժողը իր նախաքննաության ընթացքում տրված ցուցմունքով հայտնել է, որ իր բանալիները փնտրելու ընթացքում ամբաստանյալը բացել է իր իրերի փաթեթը, որտեղ բանալիներ չեն եղել, այնուհետև ինքը մատանին անցկացրել է ժամացույցի ժապավենի մեջ և ամբաստանյալը կրկին փաթեթավորել է այն և ինքը ստորագրել է այդ փաթեթի վրա: Հատկանշական է այն հանգամանքը, որ սույն քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ծրարի վրա համապատասխան ստորագրությունը բացակայում է: Բավարար տվյալներ չկան նաև այն մասին, որ հնարավոր է ստորագրված հատվածը պատռվել է և չի կցվել գործի նյութերին: Բացի այդ տուժողը ինչպես նախաքննությամբ, այդ թվում առերես հարցաքննության շրջանակներում, այնպես էլ դատաքննությամբ չի պնդել իր կողմից հայտնած վերը նշված տեղեկատվությունը>>: (առավել մանրամասն տես սույն որոշման 4-րդ կետը):
Ամբողջացնելով վերոգրյալը Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ ամբաստանյալի կողմից համապատասխան իրերը փաթեթավորելու մասին տեղեկություն հայտնել է միայն տուժողը, որը հետագայում այն չի պնդել, իսկ ամբաստանյալի կողմից համապատասխան իրերի պահպանման շրջանակներում կամ դրանց հետ որևէ գործողություն կատարելու վերաբերյալ այլ տվյալներ դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալներում առկա չէ: Վերոգրյալի հաշվառմամբ, տվյալ պարագայում վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով տրված ինչպես դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատականին, այնպես էլ հետևություններին (մանրամասն տես սույն որոշման 4-րդ կետը): Մասնավորապես. <<Վերոշարադրյալից հետևում է, որ ամբաստանյալի գործողությունները՝ Ա4 ձևաչափի 170մմ148մմ կողային չափերով, թղթի ծալման հատվածում մասամբ կտրված փաթեթի /ծրարի/ մի կողմի միջնամասի հատվածի կլոր կնիքի դրոշմի վրա եղած <<Ավագ քննիչ Ն.Հովհաննիսյան>> ձեռագիր գրառումը և ստորագրությունը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 18.10.2013թ. թիվ ԼԴ/0207/01/12 գործով կայացրած որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշման լույսի ներքո չեն կարող գնահատվել և ինքնին որպես բավարար փաստական տվյալներ դիտարկվել՝ վկայելու Ն.Հովհաննիսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող արարքի կատարմանը, ուստիև դրա հետևանքով առաջացած հետևանքների միջև պատճառական կապի առկայության մասին:
Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Նարեկ Հովհաննիսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Նարեկ Հովհաննիսյանի արաքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի պարտադիր հատկանիշներից մեկը, մասնավորապես` հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը, ուստի պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Նարեկ Հովհաննիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված հանցանքի կատարման մեջ և այդ հոդվածով նա ենթակա է արդարացման>>:
Ամբողջացնելով վերոգրյալը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներն ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցության մեջ գնահատելու արդյունքում, բացակայում են վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցների այնպիսի համակցություն, որոնք բավարար լինեն հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով, որը կբացառեր հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, և բավարար կլիներ հաղթահարելու անմեղության կանխավարկածը, հաստատված համարելու մեղադրանքում նշված այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալը ոչ պատշաճ է իրականացրել գործով մեղադրյալ Ջնդի Մահմադի Ամարյանի մոտից 31.03.2016թ. անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված անձնական իրերի պահպանումը, այն է` պատշաճ փաթեթավորման կամ պահպանման եղանակով դրանք զերծ չի պահել կորստից: Հետևաբար անհիմն է վերաքննիչ բողոքում նշված այն փաստարկը, որ քրեական գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ Ջնդի Ամարյանի ներկայությամբ մատանին փաթեթավորելուց հետո, նշված փաթեթը հետագայում առանց որևէ անհրաժեշտության կրկին բացվել է և փաթեթավորվել Նարեկ Հովհաննիսյանի կողմից։
Տվյալ դեպքում, առկա փաստական տվյալները կարող են բավարար լինել համապատասխան հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը ամբաստանյալի կողմից կատարված լինելու վերաբերյալ որոշակի հիմնավորմամբ կասկած հարուցելու համար, սակայն դրանք դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չեն փարատվում, բավարար չեն հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով, հաստատված համարելու ամբաստանյալի կողմից համապատասխան արարք կատարած լինելու հանգամանքը, հետևաբար պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ ամբաստանյալի:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը տվյալ պարագայում իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին և գտնում, որ այդ կապակցությամբ ներակյացված վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկներն անհիմն են և չեն բխում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից:
9.1. Սույն որոշման նախորդ կետում նշված հետևությունների և 8-8.1-րդ կետերում նշված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո Վերաքննիչ դատարանն էության մեջ իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևությանը, որ ամբաստանյալ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիյանին առաջադրված մեղադրանքում առկա ձևակերպումներից չի երևում, թե Նարեկ Հարությունի Հովհաննիյանի կողմից ծառայության նկատմամբ անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր ծառայողական պարտականությունները ոչ պատշաճ կատարելը, այլ խոսքով՝ որոշակի գործողություններ չկատարելը կամ թերի կատարելն ինչում է արտահայտվել։ Նախ հարկ է նշել, որ չնայած մեղադրական եզրակացության բոլոր ապացույցները ձեռք են բերվել ու պատշաճ ամրագրվել օրենքով սահմանված կարգով, այնուամենայնիվ տվյալ գործով այն պայմաններում, երբ հստակեցված ու որոշակի չէ մեղադրանքը, մասնավորապես՝ ամբաստանյալի կողմից ծառայության նկատմամբ անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով իր ծառայողական պարտականությունները ոչ պատշաճ կատարելու, այսինքն որոշակի գործողություններ չկատարելու կամ թերի կատարելու վերաբերյալ որևէ կոնկրետ նշումներ չկան, որակմանը համապատասխան համակատարման պատշաճ նկարագրություն առկա չէ, ապա անհնար է դատողություններ անել կոնկրետ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող արարքի կատարման մեղադրանքի հիմնավորվածության մասին, հատկապես երբ մեղադրանքում այդպիսիք՝ տվյալ հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրող տվյալներ անհրաժեշտ խորությամբ արտացոլված չեն: Նման պայմաններում մեղադրանքի հիմնավորվածության, պաշտպանության իրավունքի ապահովման մասին հաստատական դատողություններ անելն ուղղակի Դատարանն ողջամիտ չի համարում: Այլ կերպ ասած նման պայմաններում ամբաստանյալն օբյեկտիվորեն զրկված է եղել մեղադրանքի հիմնավորվածությունը, մասնավորապես հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող արարքի կատարման վերաբերյալ փաստարկված վիճարկելու, գնահատելու հնարավորությունից, ուստիև մեղադրանքի որոշակիության կամ հիմնավորվածության մասին հաստատական դատողությունը նվազ ողջամիտ է: Վերոգրյալից ելնելով դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիյանին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումը չի ներառում հանցակազմի բոլոր պարտադիր հատկանիշները բնութագրող փաստական տվյալներ, առաջադրված մեղադրանքի բովանդակությունից հնարավոր չէ եզրահանգում կատարել ամբաստանյալին վերագրվող արարքում հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի առկայության մասին։ Այսինքն, ամբաստանյալի արարքում տվյալ պայմաններում նույնպես բացակայում է մեղսագրվող հանցավոր արարքի օբյեկտիվ կողմը, հետևաբար` բացակայում է պաշտոնեական անփութության հանցակազմը (մանրամասն տես սույն որոշման 4-րդ կետը):
10. Սույն որոշման 9-9.1-րդ կետերում նշված հետևությունների լույսի ներքո Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված դատավճիռն իրավաչափ է, իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկներն անհիմն են: Ինչ վերաբերվում է վերաքննիչ բողոքից բխող մյուս փաստարկներին ու դատողություններին (մանրամասն տե'ս սույն որոշման 5-րդ կետը), ապա հարկ է արձանագրել, որ սույն որոշմամբ վերը շարադրված իրավական դիրքորոշումները, վերլուծություններն ու դատողություններն իրենց համակցության մեջ արդեն իսկ ամբողջությամբ ներառում են դրանց վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի մոտեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխաններն, ուստի լրացուցիչ առանձին-առանձին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է:
11. Ամփոփելով վերը շարադրվածը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից սույն գործով թույլ չի տրվել նյութական կամ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որը կարող էր հիմք հանդիսանալ բողոքարկված արդարացման դատական ակտը բեկանելու և մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու համար: Ուստի բողոքարկված դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դրա դեմ բերված վերաքննիչ բողոքը՝ մերժել:
12. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Ամբաստանյալ Նարեկ Հարությունի Հովհաննիսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 315-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 2018 թվականի հոկտեմբերի 27-ի թիվ ԵԱՔԴ/0055/01/17 արդարացման դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Լ.ԱԲԳԱՐՅԱՆ

Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ