ԵԱՔԴ/0045/01/17


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն


«21» դեկտեմբերի 2020թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան) հետևյալ կազմով՝

նախագահությամբ՝ դատավոր Ա.Մաթևոսյանի,
քարտուղարությամբ` Հ.Արտաշեսյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ` Գ.Ալոյանի, Դ.Մնացականյանի,
Ս.Հարությունյանի,

տուժող` Հ.Թուսինյանի,

ամբաստանյալներ` Վ.Կաջոյանի, Տ.Դումոյանի,
Ց.Ղարսլյանի, Շ.Գևորգյանի,

պաշտպաններ` Ե.Սարգսյանի, Կ.Մեժլումյանի,

դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
1. Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի` (ծնված` 26.03.1985թ., Վրաստանի Հանրապետություն, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին երկու անչափահաս, աշխատում է «Աստղիկ» բժշկական կենտրոնում` որպես սիրտանոթային վիրաբույժ, նախկինում չդատված, բնակվող` ք.Երևան, Օրբելի փողոց, 63/9 տուն, որպես խափանման միջոց է ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին)` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով.
2. Տարոն Վազգենի Դումոյանի` (ծնված` 05.05.1995թ., ք.Վարդենիս, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված` ք.Վարդենիս, Տիգրան Մեծի փողոց, տուն 4, բնակվող` ք.Երևան, Ավան, Իսահակյան 3/3 շենք, բնակարան 9, որպես խափանման միջոց է ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին)` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով.
3. Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի` (ծնված` 01.03.1984թ., գ.Արգավանդ, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված և փաստացի բնակվող` Արարատի մարզ, գ.Արգավանդ, Իսակովի փողոց, տուն 13, դատարանի 15.01.2018 թվականի որոշմամբ Շ.Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը փոփոխվել է և խափանման միջոց է կիրառվել անձնական երաշխավորությունը)` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով.
4. Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի` (ծնված` 26.12.1991թ., Վրաստանի Հանրապետություն, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված` ք.Երևան, Դավթաշեն, 3-րդ թաղ., 8-րդ շենք, 14-րդ բնակարան, բնակվող` ք.Երևան, Օրբելի փողոց, 63/9 տուն, նախաքննական մարմնի 06.03.2017 թվականի որոշմամբ Վ.Կաջոյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը փոփոխվել է և խափանման միջոց է կիրառվել անձնական երաշխավորությունը)` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Հայրապետյանի 2016 թվականի սեպտեմբերի 20-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերի հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել 09125416 քրեական գործը:
2016 թվականի սեպտեմբերի 20-ին որոշում է կայացվել Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին 09125416 քրեական գործով տուժող ճանաչելու մասին:
Ավագ քննիչ Հ.Հայրապետյանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 04-ի որոշմամբ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի նկատմամբ 09125416 քրեական գործով որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Քննիչի 2016 թվականի հոկտեմբերի 06-ի որոշմամբ Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի նկատմամբ 09125416 քրեական գործով որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Քննիչի 2016 թվականի հոկտեմբերի 11-ի որոշմամբ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանը 09125416 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով:
Քննչիչ 2016 թվականի հոկտեմբերի 13-ի որոշմամբ Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանը 09125416 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով:
Քննիչի 2016 թվականի հոկտեմբերի 19-ի որոշումներով Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի և Տարոն Վազգենի Դումոյանի նկատմամբ 09125416 քրեական գործով որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Քննիչի 2016 թվականի հոկտեմբերի 26-ի որոշումներով Վարուժան Հարությունի Կաջոյանը և Տարոն Վազգենի Դումոյանը 09125416 քրեական գործով ներգրավվել են որպես մեղադրյալ և նրանց մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով:
Քննիչի 2017 թվականի մարտի 04-ի որոշմամբ մեղադրյալ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել, և նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«[Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանը] իրեն պատկանող բժշկական սարքը Երևան քաղաքի Անդրանիկի 81 շենքի բակից ոմն Արթուրի հետ խարդախությամբ հափշտակելու մեջ կասկածելով Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, վերջինիս 2016 թվականի սեպտեմբերի 08-ին` ժամը 18:30-ի սահմաններում, խմբի կազմում` իր ընկերներ Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի, Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի, վերջինիս ընկեր Տարոն Վազգենի Դումոյանի հետ նախնական համաձայնության գալով` Երևան քաղաքի Բաբայան փողոցում գտնվող ՀՀ ՊՆ գլխավոր շտաբի շենքի դիմաց տեղակայված ավտոկայանատեղիից բացահայտ առևանգել են Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, տեղափոխել Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանում գտնվող ամայի տարածք, որից հետո վերջինիս, Շավարշ Գևորգյանին պատկանող «Նիսսան» մակնիշի 50 QC 050 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել են Արարատի մարզի Արգավանդ գյուղի Կենտրոնական փողոցի 9 տան հասցեում գտնվող արտադրամաս, որտեղ շարունակել են ծեծի ենթարկել Հովհաննես Թուսինյանին` ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնելով վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ` աջ ականջախեցու, արմնկային հոդերի, աջ ակնակապճի սալջարդ վերքի, ձախ ուսային հոդի քերծվածքի, ձախ բազուկի, կրծքավանդակի արյունազեղումների և ճաճանչ-դաստակային հոդերի ճանկռվածքների ձևով:
Քննիչի 2017 թվականի մարտի 04-ի որոշմամբ մեղադրյալ Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել, և նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով` մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«[Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանը] իր ընկեր Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանին պատկանող բժշկական սարքը Երևան քաղաքի Անդրանիկի 81 շենքի բակից ոմն Արթուրի հետ խարդախությամբ հափշտակելու մեջ կասկածելով Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, վերջինիս 2016 թվականի սեպտեմբերի 08-ին` ժամը 18:30-ի սահմաններում, խմբի կազմում` իր ընկերներ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի, Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի, վերջինիս ընկեր Տարոն Վազգենի Դումոյանի հետ նախնական համաձայնության գալով` Երևան քաղաքի Բաբայան փողոցում գտնվող ՀՀ ՊՆ գլխավոր շտաբի շենքի դիմաց տեղակայված ավտոկայանատեղիից բացահայտ առևանգել են Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, տեղափոխել Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանում գտնվող ամայի տարածք, որից հետո վերջինիս, իրեն պատկանող «Նիսսան» մակնիշի 50 QC 050 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել են Արարատի մարզի Արգավանդ գյուղի Կենտրոնական փողոցի 9 տան հասցեում գտնվող արտադրամաս, որտեղ շարունակել են ծեծի ենթարկել Հովհաննես Թուսինյանին` ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնելով վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ` աջ ականջախեցու, արմնկային հոդերի, աջ ակնակապճի սալջարդ վերքի, ձախ ուսային հոդի քերծվածքի, ձախ բազուկի, կրծքավանդակի արյունազեղումների և ճաճանչ-դաստակային հոդերի ճանկռվածքների ձևով, իսկ այդ ընթացքում Շավարշ Գևորգյանը որպես զենք օգտագործվող առարկայով Հովհաննես Թուսինյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրմամբ, այն է` ծեծի ենթարկելու ժամանակ որպես զենք օգտագործվող մետաղյա ձողով հարվածներ է հասցրել Հովհաննես Թուսինյանի մեջքին, հարթաշուրթով քաշել ականջը:
Քննիչի 2017 թվականի մարտի 04-ի որոշմամբ մեղադրյալ Տարոն Վազգենի Դումոյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել, և նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«[Տարոն Վազգենի Դումոյանը] Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանին պատկանող բժշկական սարքը Երևան քաղաքի Անդրանիկի 81 շենքի բակից ոմն Արթուրի հետ խարդախությամբ հափշտակելու մեջ կասկածելով Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, վերջինիս 2016 թվականի սեպտեմբերի 08-ին` ժամը 18:30-ի սահմաններում, խմբի կազմում` իր ընկերներ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի, Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի և Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի հետ նախնական համաձայնության գալով` Երևան քաղաքի Բաբայան փողոցում գտնվող ՀՀ ՊՆ գլխավոր շտաբի շենքի դիմաց տեղակայված ավտոկայանատեղիից բացահայտ առևանգել են Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, տեղափոխել Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանում գտնվող ամայի տարածք, որից հետո վերջինիս, իրեն պատկանող «Նիսսան» մակնիշի 50 QC 050 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել են Արարատի մարզի Արգավանդ գյուղի Կենտրոնական փողոցի 9 տան հասցեում գտնվող արտադրամաս, որտեղ շարունակել են ծեծի ենթարկել Հովհաննես Թուսինյանին` ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնելով վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ` աջ ականջախեցու, արմնկային հոդերի, աջ ակնակապճի սալջարդ վերքի, ձախ ուսային հոդի քերծվածքի, ձախ բազուկի, կրծքավանդակի արյունազեղումների և ճաճանչ-դաստակային հոդերի ճանկռվածքների ձևով:
Քննիչի 2017 թվականի մարտի 04-ի որոշմամբ մեղադրյալ Վարուժան Հարությունի Կաջոյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել, և նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«[Վարուժան Հարությունի Կաջոյանը] իր ընկեր Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանին պատկանող բժշկական սարքը Երևան քաղաքի Անդրանիկի 81 շենքի բակից ոմն Արթուրի հետ խարդախությամբ հափշտակելու մեջ կասկածելով Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, վերջինիս 2016 թվականի սեպտեմբերի 08-ին` ժամը 18:30-ի սահմաններում, խմբի կազմում` իր ընկերներ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի, Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի և Տարոն Վազգենի Դումոյանի հետ նախնական համաձայնության գալով` Երևան քաղաքի Բաբայան փողոցում գտնվող ՀՀ ՊՆ գլխավոր շտաբի շենքի դիմաց տեղակայված ավտոկայանատեղիից բացահայտ առևանգել են Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, տեղափոխել Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանում գտնվող ամայի տարածք, որից հետո վերջինիս, իրեն պատկանող «Նիսսան» մակնիշի 50 QC 050 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել են Արարատի մարզի Արգավանդ գյուղի Կենտրոնական փողոցի 9 տան հասցեում գտնվող արտադրամաս, որտեղ շարունակել են ծեծի ենթարկել Հովհաննես Թուսինյանին` ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնելով վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ` աջ ականջախեցու, արմնկային հոդերի, աջ ակնակապճի սալջարդ վերքի, ձախ ուսային հոդի քերծվածքի, ձախ բազուկի, կրծքավանդակի արյունազեղումների և ճաճանչ-դաստակային հոդերի ճանկռվածքների ձևով, իսկ այդ ընթացքում Վարուժան Կաջոյանը Հովհաննես Թուսինյանի նկատմամբ գործադրել է կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն, այն է` ծեծի ենթարկելու ժամանակ պոլիէթիլենային տոպրակ է քաշել Հովհաննես Թուսինյանի գլխին և որոշակի ժամանակ Հովհաննես Թուսինյանին զրկել շնչելու հնարավորությունից:
Քննիչի 2017 թվականի մարտի 06-ի որոշմամբ մեղադրյալ Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը փոփոխվել է և որպես խափանման միջոց է կիրառվել անձնական երաշխավորությունը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Գ.Ալոյանը 2017 թվականի ապրիլի 06-ին հաստատել է 09125416 քրեական գործի մեղադրական եզրակացությունը և քրեական գործը, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, որն էլ դատարանում ստացվել է 2017 թվականի ապրիլի 07-ին:
Դատավորների միջև գործերի բաշխման համակարգչային ծրագրի միջոցով քրեական գործը ԵԱՔԴ/0045/01/17 համարի ներքո մակագրվել և 2017 թվականի ապրիլի 10-ին հանձնվել է դատավոր Ա.Մաթևոսյանին:
Դատավոր Ա.Մաթևոսյանի 2017 թվականի ապրիլի 10-ի որոշմամբ ԵԱՔԴ/0045/01/17 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի ապրիլի 25-ին նշանակվել դատաքննության:
Դատարանի 2018 թվականի հունվարի 15-ի որոշմամբ Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը փոփոխվել է և որպես խափանման միջոց է ընտրվել անձնական երաշխավորությունը:



Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Ամբաստանյալներ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանը, Տարոն Վազգենի Դումոյանը, Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանը և Վարուժան Հարությունի Կաջոյանը, ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում, առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել, իսկ դատաքննության ընթացքում օգտվելով իրենց իրավունքից` հրաժարվեցին ցուցմունք տալ:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որի համաձայն՝ նախաքննության ընթացքում մեղադրյալի տված ցուցմունքների (...) հրապարակումը (...) թույլատրվում է, եթե ամբաստանյալը հրաժարվում է դատական քննության ժամանակ ցուցմունքներ տալ մեղադրանքի էության մասին, որոշում կայացրեց հրապարակելու ամբաստանյալներ Ցոլակ Ղարսլյանի, Տարոն Դումոյանի, Շավարշ Գևորգյանի և Վարուժան Կաջոյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ցոլակ Ղարսլյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքից մոտ 2 ամիս առաջ «լիստ.ամ» կայքում հայտարարություն է տեղադրել, որում նշել է, որ վաճառում է 8.000 դոլար արժողության լազերային բժշկական սարք, սակայն դրանից որոշ ժամանակ անց թարմացրել է հայտարարությունը և դրել նոր գին՝ 6.000 դոլար: 2016 թվականի սեպտեմբերի 8-ին ժամը` 13:00-ի սահմաններում, իր կողմից օգտագործվող 093-27-56-56 հեռախոսահամարին 043-50-34-63 հեռախոսահամարից զանգ է ստացել: Զանգահարողը ներկայացել է ոմն Արթուր անվամբ և ասել, որ «լիստ.ամ» կայքում կարդացել է իր տեղադրած հայտարարությունը և սկսել է հարցուփորձ անել նշված սարքի մասին: Իր պատասխաններից հետո Արթուրն ասել է, որ ինքը հենց այդ սարքից է փնտրել և, որ ցանկանում է այն գնել, որն էլ նվիրելու է իր ընկերուհուն, ով Գորիս քաղաքում է գտնվում: Արթուրը հարցրել է գինը սակարկելի է, թե` ոչ, ինքը պատասխանել է, որ ոչ, որից հետո Արթուրը հարցրել է, թե թեթև մարդատար մեքենայով կարող են այն տեղափոխել, թե բեռնատար է պետք, ինքն էլ պատասխանել է, որ բեռնատար է պետք: Արթուրն այդ ժամանակ ասել է, որ ինքը նորից կզանգի: Մոտ 15 րոպեից կրկին նույն հեռախոսահամարով զանգահարել է Արթուրը և ասել, որ ցանկանում են գնել այդ սարքը և ցանկություն է հայտնել հենց այդ պահին տեսնելու այն: Արթուրին ասել է, որ աշխատանքի է և երեկոյան կարող են հանդիպել, սակայն Արթուրը պնդել է, որ ինքն էլ աշխատում է ՊՆ «գենշտաբում», գնդապետ է, ավելացրել է, որ այդ սարքը հենց այդ օրը պետք է ուղարկեն Գորիս, դրա համար էլ խնդրել է, որ հենց այդ ժամանակ ընկերոջ հետ տեսնեն սարքը: Արթուրին ասել է, որ կարող է եղբորը խնդրել, որպեսզի ցույց տա իրենց սարքը և նա համաձայնվել է, ու վերջինիս ասել է, որ 15 րոպեից կարող են լինել իրենց՝ Երևան քաղաքի Անդրանիկի 81 շենքի մոտ, ինքը մարդ կասի, կդիմավորի իրենց: Արթուրի հեռախոսահամարը փոխանցել է իր մանկության ընկեր Վարուժան Կաջոյանին և խնդրել է վերջինիս, որ գնա իր տուն, այնտեղից զանգահարի այդ հեռախոսահամարով և ասի, որ տեղում է, որից հետո դիմավորի Արթուրին և նրա ընկերոջն ու սարքը ցույց տա նրանց: Մոտ կես ժամ անց Վ.Կաջոյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ այդ մարդու՝ Արթուրի հարազատ ընկերն է եկել, ինքը չի կարողացել գալ և ցանկանում են սարքը գնել, բայց գումարը կտան «գենշտաբում» ՝ սարքն ուսումնասիրելուց հետո: Վ.Կաջոյանին ասել է, որ սարքի հետ միասին գնա «գենշտաբ» և ընթացքում զանգահարի իրեն: Հետագայում Վ.Կաջոյանն իրեն պատմել է, որ իրենց տուն է եկել իր ընկեր Տարոն Դումոյանի հետ: Բոլորով միասին, այդ թվում՝ Արթուրի հարազատ ընկեր ներկայացած անձը, որի անունը Հովո է եղել, ով հանդիսացել է Հովհաննես Թուսինյանը, սարքը բարձել են իրենց շենքի բակ եկած «Լեգարա» ֆիրմայի գազելի մեջ: Վ.Կաջոյանը ցանկացել է նստել Հովոյի մեքենան` նրա կողքին, իսկ Տարոնին ասել է, որ նստի գազելի վարորդի կողքին, որպեսզի սարքին մոտ լինի: Երբ Տարոնը բացել է գազելի դուռը, որ նստի վարորդի կողքին, Հովոն մոտեցել է նրան և թևից քաշելով ասել է, որ չնստի գազելը: Վարուժն ու Տարոնն ասել են, որ իրենցից մեկը պետք է սարքի հետ միասին գնա, սակայն Հովոն առարկել է, ասելով, որ սարքը պետք է «գենշտաբ» մտցնեն, իսկ Տարոնին ներս չեն թողնի և առաջարկել է, որ Վարուժն ու Տարոնն իր մեքենան նստեն` ասելով, որ ինքը գազելի հետևից կքշի, ոչ մի խնդիր չկա: Երբ գազելը շարժվել է, Տարոնն ու Վարուժը նստել են Հովոյի «Դայվու» մակնիշի մեքենան: Վ.Կաջոյանի պատմելով՝ Հովոն մի քիչ ուշ է շարժվել տեղից, իսկ երբ շարժվել է, տեսնելով, որ գազելն ուղիղ է գնացել, նա ձախ է թեքվել: Իսկ երբ Վարուժն ասել է, որ գազելն ուղիղ է գնացել, որ դրա հետևից քշի, Հովոն պատասխանել է, որ հեսա ուղիղ դուրս է գալիս գազելի մոտ, սակայն մի երկու րոպե վարելուց հետո ասել է, որ գազելին կորցրել է, բայց խնդիր չկա, մինչև գազելը քաղաքի միջով գնա, ինքն ավելի կարճ ճանապարհով ավելի շուտ կհասնի «գենշտաբի» մոտ: Վարուժն ասել է, որ Հովոն զանգի գազելի վարորդին, սակայն վերջինս ասել է, որ համարը չունի, բայց անհանգստանալու բան չկա, ինքն իրենց հետ է, ասել է` «հո չփախավ, մեկա փողը ինքն ու ընկերն են տալու»: Այդ ամենից Վարուժի մոտ կասկածներ են առաջացել, որ Հովոն իրենց խաբում է և ճանապարհին մեքենայի մեջ Հովոյին հարցրել է, թե որտեղից է այդ գնդապետին ճանաչում, հաստատ իր ընկերն է, և Հովոն պատասխանել է, որ գնդապետ Արթուրն իր հարազատ ընկերն է, որ ընտանիքներով են մտերիմ: Երբ հասել են «գենշտաբի» մոտ, Հովոն զանգահարել է Արթուրին և ասել, որ «գենշտաբի » մոտ են, իսկ Վարուժին ասել է, որ Արթուրի մոտ մարդ կա, 15 րոպեից կիջնի, սարքն էլ արդեն ներսում է: Միասին սպասել են մոտ 30 րոպե, Վարուժը Հովոյին ասել է, որ մի անգամ էլ զանգի Արթուրին և պարզի, թե ինչ եղավ: Հովոն զանգել է կամ ձևացրել է, թե զանգում է, որից հետո ասել է, որ Արթուրն անհասանելի է: Վարուժն էլ է զանգել, բայց Արթուրի հեռախոսահամարն իրոք անհասանելի է եղել: Դրանից Վարուժն ավելի է անհանգստացել, սակայն Հովոն հանգստացրել է նրան՝ ասելով, որ երևի սարքն իջեցրել են բունկեր, դրա համար էլ կապը չի բռնում: Մոտ կես ժամ սպասելուց հետո Վարուժը նորից է ասել, որ Հովոն ճշտի, թե Արթուրն ինչ եղավ: Հովոն նորից է զանգել ու նորից ասել է, որ Արթուրի համարն անհասանելի է: Դրանից հետո Հովոն Վարուժի պահանջով գնացել է «գենշտաբ» ի հերթապահ մաս, որպեսզի այնտեղից ճշտի, թե Արթուրն ինչ եղավ: Հովոն գնացել է և վերադառնալով ասել է, թե հերթապահից էլ ճշտել է, որ Արթուրը բունկերում է և որ գազելով ինչ-որ ապրանք բերել են և մտցրել ներս ու քիչ հետո Արթուրը կգա: Այդ ժամանակ Վարուժի կասկածներն ավելի են խորացել ու Հովոյին ասել է՝ կարող է իրենց խաբում է, բայց Հովոն պնդել է, որ Արթուրը հաստատ իր ընկերն է, որ սարքն էլ հաստատ բունկերում է, քիչ հետո Արթուրը դուրս կգա և գումարը կտան, որ Վարուժը հանգիստ լինի, ամեն ինչ նորմալ կլինի: Եվս կես ժամ սպասելուց հետո Վարուժի առաջարկով Վարուժը, Տարոնն ու Հովոն գնացել են և հերթապահ մասով ներս են մտել, որ Վարուժն ինքը ճշտի, թե Արթուրը որտեղ է, սակայն երբ ներսում անծանոթ մարդկանց հարցրել են, թե իրենց բունկերը որտեղ է, այդ մարդիկ ասել են, որ այդտեղ որևէ բունկեր չկա: Դրանից հետո երբ դուրս են եկել, Հովոն ժպտալով նայել է Վարուժին ու ասել, որ իրականում ինքը տաքսու վարորդ է, որևէ գնդապետ Արթուրի չի ճանաչում, չգիտի, թե իրենց սարքը որտեղ է: Վարուժը զանգահարել է իրեն և ասել, որ ոնց որ սարքը գողացել են: Ինքը զարմացել է և հարցրել, թե որտեղ են, Վարուժն ասել է, որ Արթուրի ընկեր ներկայացած անձի ու Տարոնի հետ գտնվում են «գենշտաբի » դիմացի ավտոկանգառում: Այդ ժամանակ ինքն իր ընկեր Շավարշ Գևորգյանի հետ գտնվել են Հարավ-արևմտյան թաղամասում: Երկուսով Շ.Գևորգյանին պատկանող «Նիսսան» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են «գենշտաբի» շենքի մոտ: Երբ մոտեցել են Վարուժենց, Վարուժը ցույց տալով Հովոյին ասել է, որ նա է ներկայացել որպես Արթուրի հարազատ ընկեր: Ինքը Հովոյին հարցրել է, թե ուր է իր սարքը, բայց նա ծիծաղելով նայել է իր դեմքին ու ասել, որ ինքը ոչ մի բանից տեղյակ չէ, ինքն ընդամենը տաքսիստ է ու չգիտի, թե ուր է իր սարքը: Նրա պահվածքից բարկացել է, դրա համար էլ ձեռքով հարվածել է նրա դեմքին: Հարվածից Հովոն ձևականորեն կռացել է, թե իբր ցավում է, որից ինքն ավելի է բարկացել ու ասել է, թե «էս ինչ ձևեր ես թափում» ու մի անգամ էլ հարվածել է նրան և հագուստից քաշելով՝ վեր է բարձրացրել: Հարցրել է, թե Արթուրին որտեղից է ճանաչում, Հովոն պատասխանել է, որ ոչ մի Արթուր էլ չի ճանաչում, ինքն ընդամենը տաքսիստ է: Հասկացել է, որ Հովոն իրեն խաբում է և այդ ամենը շատ լավ կազմակերպված խարդախություն է, դրա համար էլ Հովոյին ասել է, որ կամ իր սարքը հենց հիմա հետ են բերում, կամ էլ ոստիկանություն է կանչելու: Ոստիկանության անունը լսելով Հովոն վախեցել է ու խնդրել, որ ոստիկանություն չկանչի և առաջարկել է այդ մարդաշատ վայրից` տեսախցիկների տակից գնալ ուրիշ տեղ, ինքը մարդկանց համարներ կտա, կզանգեն, կգան, բոլոր հարցերը կլուծվեն: Ինքը համաձայնվել է, քանի որ իրեն ընդամենն իր սարքն է պետք եղել: Վարուժն ու Տարոնը Շավարշի հետ նստել են նրա մեքենան, իսկ ինքը նստել է Հովոյի մեքենան` նրա կողքը, և միասին գնացել են: Հովոն «գենշտաբի » մոտից քշել է դեպի Մոնումենտի հետևի մուտքի կողմը, այդտեղից ձախով վերև է բարձրացել ու հանրակացարանների խաչմերուկ չհասած՝ աջ է թեքվել, որտեղ տներ են եղել, դրանցից մի քիչ հեռու բնակելի շենքեր: Հովոն ասել է, որ այդտեղ իրենց մարդիկ չեն խանգարի, նորմալ կխոսեն: Հասնելով այդտեղ` Հովոյին ասել է, որ զանգի իր ասած մարդկանց, որ գան: Հովոն ցանկացել է զանգել, բայց հեռախոսի մարտկոցը նստած է եղել: Ասել է, որ հոր համարն անգիր գիտի և առաջարկել է, որ հորը զանգեն: Ինքն իր կամ Վարուժի հեռախոսով զանգահարել է Հովոյի տված համարով և պարզելով, որ Հովոյի հայրն է` անունը Ռազմիկ, ասել է, որ իր տղան իր սարքն է գողացել, գա, խոսեն, տեսնեն, թե ինչ են անում: Հայրը ցույց է տվել, թե բարկացած է տղայի արարքի համար, ասել է` «էդ անասուն լակոտը էլի նույն քաքերնա կերել»: Հարցրել է, թե երբ կգա, բայց հայրն ասել է, որ ինքը տաքսիստ է, որ պատվեր է կատարում, այդ պահին չի կարող գալ, պատվերը կատարի` կզանգի: Որոշ ժամանակ սպասելուց հետո, տեսնելով, որ Ռազմիկը չի զանգում, նորից զանգել է նրան և հարցրել, թե երբ է գալու, բայց նա ասել է, որ այդ պահին չի կարող գալ, նորից պատվեր է կատարում: Ռազմիկին ասել է, որ պատվերի գումարը կտա, թող գա, տեսնեն ինչ են անում, բայց նա պատասխանել է, որ հիմա չի կարող գալ: Հասկացել է, որ հայրն ուղղակի թքած ունի որդու վրա, երևի այնքան է նման բաներ արել, որ իրենց համար սովորական է դարձել: Հովոյին ասել է, որ հայրը չի ցանկանում գալ, կամ ուրիշ մարդու զանգի կամ էլ գնում են ոստիկանություն, Հովոն էլ պնդել է, որ հայրը հաստատ կզանգի ու կգա: Քանի որ այդ տարածքն իրենց անծանոթ է եղել, որովհետև, իրենք Հարավ-Արևմտյան թաղամասում են բնակվում, Հովոյին ասել է` «հո էս չոլերում սաղ օրը չենք մնալու մինչև հերդ գա կամ չի գա»: Այդ ժամանակ բարկությունից մի քանի անգամ էլ խառը հարվածել է նրան ու թևից քաշելով ասել` «արի գնում ենք ոստիկանություն»: Հովոն սկսել է խնդրել, որ ոստիկանություն չգնան և ասել է. «ախպեր ձեր ուզած տեղը եկեք գնանք, մի քիչ սպասենք, հերս կզանգի, որտեղ կասեք, կգա»: Շավարշն առաջարկել է, որ գնան իրենց ընկերոջ արտադրամաս, որը գտնվել է Արգավանդ գյուղում և այնտեղ սպասեն, որպեսզի փողոցում չկանգնեն: Հովոն ասել է. «ախպեր ուր ուզում եք գնանք, մենակ միլիցա մի կանչեք»: Նույն ձևով Վարուժն ու Տարոնը Շավարշի հետ նստել են Շավարշի մեքենան, իսկ ինքն ու Հովոն նստել են նրա մեքենան, որ գնան Արգավանդ: Հովոն փորձել է գործի գցել մեքենան, բայց դժվարությամբ է գործի ընկել, որից հետո Հովոն ասել է, որ մեքենան լավ չի աշխատում, համ էլ այդքան գազ չունի, որպեսզի Արգավանդ հասնեն ու առաջարկել է իր մեքենան տանել և կանգնեցնել շենքերի մոտ` մարդկանց աչքի առաջ, ձեռք տվող չլինի, իսկ ինքն իրենց հետ կգա: Այդպես էլ արել են, Հովոն իր մեքենան կանգնեցրել է շենքերից մեկի բակում և նստել են Շավարշի մեքենան: Մինչև Արգավանդ գնալը Հովոն ասել է, որ պետք է «Յանդեքս» տաքսի զանգահարի, որպեսզի զգուշացնի, որ որոշ ժամանակ չի կարող պատվեր կատարել, բայց, քանի որ նրա հեռախոսի մարտկոցը նստած է եղել, Վարուժն իր հեռախոսի մարտկոցը տվել է նրան, Հովոն տեղադրել է իր հեռախոսի մեջ և զանգահարել է «Յանդեքս» տաքսի ծառայություն: Թե ինչ է խոսել, ինքը չի լսել: Իր հիշելով, այդ ժամանակ նա նաև ինչ-որ Կարեն անունով անձի հետ է խոսել և ասել, որ խնդիրների մեջ է ընկել և խնդրել է, որ գա և հանդիպի իրենց: Երբ հասել են արտադրամաս, Շավարշն իր մոտ եղած բանալիով բացել է դարպասները և մտել են ներս: Տեսնելով, որ Հովոյի համար ոչ ոք չի զանգում և ոչ ոք չի գալիս, հասկացել է, որ նա այդ եղանակով ժամանակ է շահել և նորից խաբել: Այդ ամենից ավելի է բարկացել և Հովոյից նորից պահանջել է, որ ասի, թե իր սարքն ում մոտ է և որտեղ է, բայց նա ժպտալով ասել է, որ ինքն այդ ամենի հետ ոչ մի կապ չունի, իրեն հեռախոսով ինչ-որ ասել են, դա էլ արել է: Հարցրել է նրան, թե այդ դեպքում ինչու է ասել, որ Արթուրի հարազատ ընկերն է, ինչու է այնպես արել, որ գազելը կորցնեն, բայց նա ոչ մի տրամաբանական պատասխան չի տվել ու միայն հիմարի պես ժպտացել է, ինչից ինքն ավելի է բարկացել ու սկսել է խառը հարվածներ հասցնել Հ.Թուսինյանի մարմնի տարբեր մասերին: Վարուժն ու Տարոնն իրեն մի կողմ են քաշել, որ չհարվածի, բայց այդ ժամանակ էլ բարկությունից Շավարշն է սկսել Հովոյին հարվածել ու հայհոյել: Ինքը բարկությունից մոտեցել է Հ.Թուսինյանին ու ասել. «ինչի ես քեզ թուլի պես պահում, դե որ թուլա ես, թուլի պես կվերաբերվեմ հետդ» և բռնելով նրա ականջը` սկսել է քաշել: Արգավանդ գյուղում գտնվելու ժամանակ նորից է զանգահարել Հովոյի հորը և հարցրել, թե ինչ եղավ, գալու է որդուն տեսնի, թե` ոչ: Ռազմիկը հարցրել է, թե տղան որտեղ է, ինքն էլ ասել է, որ իր հետ է` Արգավանդում, որ գալու լինի, կոնկրետ տեղը կասեն, կգա: Բայց հոր պահվածքից հասկացել է, որ նա չի գալու: Որոշ ժամանակ անց Վարուժի հեռախոսին զանգել է Կարեն անունով անձը և ինչ-որ բան է խոսել: Մինչ Արգավանդ գնալը Վարուժն իրեն արդեն ասել էր, որ այդ նույն Կարենի հետ ինքը «գենշտաբ» ի մոտ հեռախոսով խոսել է, Հովոն ասել էր, որ Կարենն իր ախպերն է, հեռախոսով խոսելու ժամանակ Կարենն էլ Վարուժին է ասել, որ Հովոն իր փոքր ախպերն է: Այդտեղից էլ Կարենն իմացել էր Վարուժի համարը: Երբ Արգավանդում Կարենը զանգել է Վարուժի համարին և Վարուժն սկսել է խոսել նրա հետ, ինքը վերցրել է Վարուժի հեռախոսը և Կարենին պատմել, թե Հովոն ինչ է արել, նրան ասել է՝ «ախպերդ քաքերի մեջ է, եկեք տեսնենք, թե էս հարցը ոնց է լուծվում», բայց Կարենն ասել է, որ Հովոն իր ախպերը չէ, նա ընդամենն իր ավտոմեքենան տաքսիի տակ վարում է: Կարենին ասել է, որ եթե չի գալիս, Վարուժի համարին այլևս չզանգի: Կարենը հարցրել է, որ եթե պետք լինի ինչ համարով զանգի, նրան տվել է իր հեռախոսահամարը և ասել, որ իր համարին զանգի: Որոշ ժամանակ հետո նույն Կարենը զանգել է իր հեռախոսահամարին և արդեն որպես ծանոթ խոսել, նրան առաջարկել է, որ գա Արգավանդ` իրենց մոտ, բայց Կարենն առաջարկել է, որ Բանգլադեշում հանդիպեն` նախկին «Սթար» սուպերմարկետի ավտոկայանատեղիում: Ինքն ու Շավարշը վերջինիս մեքենայով գնացել են այդ վայր, որտեղ հանդիպել են Կարենին ու երկու անծանոթ տղամարդու: Կարենին պատմել է տեղի ունեցածի մասին, թե Հովոն ինչեր է արել, որ մինչև վերջ էլ ասել է, որ գնդապետ Արթուրն իր ընկերն է, համոզելով ժամանակ է շահել և վստահություն է ներշնչել, բայց վերջում ասել է, թե իբր այդ ամենի հետ ոչ մի կապ չունի: Կարենն սկսել է շատ վատ հայհոյանքներ տալ Հովոյի հասցեին, ասել է, որ նա հաճախ է նման պատմությունների մեջ ընկնում: Տեսնելով, որ Կարենը հայհոյանքներ է տալիս Հովոյի հասցեին, ինքն էլ սկսել է հայհոյանքներ տալ նրան, նույնիսկ մայր է հայհոյել: Այդ ժամանակ դեռ չի իմացել, որ ներկաներից մեկն էլ Հովոյի հայրը` Ռազմիկն է, դրա համար էլ նման հայհոյանքեր է տվել: Սակայն զարմանալիորեն նույնիսկ հայհոյանքների ժամանակ հայրը չի ներկայացել: Հետո Կարենին ասել է, որ նույնիսկ հորն է զանգել ու կանչել, որ գա խոսեն, բայց չի եկել: Այդ ժամանակ Կարենն ասել է, որ իր հետ եկած անձը՝ Ռազմիկը, Հովոյի հայրն է: Զարմացել է ու Ռազմիկին հարցրել, թե ինչու չէր գալիս հանդիպման, որդու հարցն իրեն չի հետաքրքրում, նա էլ պատասխանել է, որ չգիտեր, թե այդ անգամ ինչպես որդուն «պրծացնի», որ դա առաջին դեպքը չէ: Այդ ժամանակ Կարենը միջամտել է և ասել. «դոկտր ջան, քանի որ քո հետ ա էս ամեն ինչը կապված, հեսա գամ Հովոյի հետ խոսամ, սաղ պարզեմ ու քեզ ասեմ»: Կարենը Ռազմիկին առաջարկել է, որ նա իրենց հետ չգա: Ասել է, որ Ռազմիկը գնա տուն, իսկ ինքը Հովոյին իր տուն կտանի, գիշերն իրար հետ կմնան, կխոսեն, իսկ առավոտյան Հովոն տուն կգնա: Ռազմիկը համաձայնվել է ու գնացել: Շավարշը և Կարենը գնացել են արտադրամաս, իսկ ինքը արտադրամասի սեփականատեր Գագոյի հետ, ով ընթացքում եկել էր իրենց մոտ, գնացել են ուտելիք գնելու, որպեսզի տանեն արտադրամաս: Երբ ինքն ու Գագոն հասել են արտադրամաս, Կարենն արդեն Հովոյի հետ առանձին խոսել էր ու իրեն ասել, որ Հովոն ասում է, որ ինքը կապ չունի այդ ամենի հետ: Հետո Կարենը հարցրել է, թե ինչ է որոշել անել, պատասխանել է. «ինչ եմ որոշելը որն ա, հո սաղ գիշեր չենք մնալու ստեղ»՝ ի նկատի ունենալով, որ կամ թող ճիշտն ասի կամ էլ ոստիկանություն է կանչելու, բայց Կարենն առաջարկել է, որ ինքը Հովոյի հետ գնա իրենց տուն ու փորձի գիշերվա ընթացքում համոզելով պարզել, թե սարքը որտեղ է: Համաձայնվել է և Հովոն Կարենի հետ գնացել է: Հաջորդ օրը Կարենը զանգել է իրեն ու ասել, որ Հովոն ասում է, որ ինքը կապ չունի այդ ամենի հետ, որ Ռազմիկը եկել է իրենց տուն և Հովոյին տարել է, ինքը նաև Ռազմիկի հետ է խոսել և Ռազմիկը խոստացել է, որ կխոսի որդու հետ ու կփորձի պարզել ամեն ինչ: Հաջորդ օրը Կարենը նորից զանգել է իրեն ու ասել, որ Հովոյի մայրը նախորդ օրն աշխատանքի է եղել և դեռ որդուն չէր տեսել, այդ օրը եկել է տուն և տեսնելով, որ որդին վնասվածքներ ունի, ասել է, որ գնալու է ոստիկանություն և բողոք ներկայացնի իրենց դեմ, ինքն էլ պատասխանել է, որ եթե ճիշտը չի ասում, թե իր սարքն ուր է, թող բողոքեն, ավելի լավ, իրենք ոստիկանություն չդիմեն, ինքն է դիմելու: Կարենն ասել է, որ մի քանի օր սպասի, ինքը կփորձի ամեն ինչ հարթել և պարզել, թե իրականում իր սարքը որտեղ է: Դրան հաջորդող օրերին, կոնկրետ օրը չի հիշել, Կարենը զանգահարել է իրեն և ասել, որ Հովոն ինչ-որ տեսանյութեր է ուղարկել իրեն և ասել, որ դրանք փոխանցի իրեն ու ասի, որ եթե 3.000 դոլար չտա իրենց, գնալու են ոստիկանություն և բողոքեն ու ասեն, որ Հովոյին ծեծելով, զոռով են տարել Արգավանդ ու պահել այնտեղ: Ինքը Կարենին ասել է, որ Հովոյին ծեծելու համար պատասխան կտա, ուրիշ ոչ մի բան չի արել և ոչ մեկին էլ գումար չունի տալու, դեռ Հովոն ու իր ընտանիքը պետք է իր սարքի գումարը տան: Հետաքրքրությունից ելնելով` Կարենին ասել է, որ եթե տեսանյութերն ունի, թող ուղարկի իրեն: Որոշ ժամանակ անց իր «վոթսափ» հեռախոսային ծրագրին տեսաձայնագրություն է եկել, որում Հովոն է եղել, ով իր վնասվածքներն է ցույց տվել և ասել, թե իբր ինքն ընկերների հետ առևանգել է նրան և բոլորով ծեծի են ենթարկել: Այդ նույն օրը կամ հաջորդ օրը Կարենն ասել է, որ Հովոյենք ասել են, որ եթե մինչև ամսի տասնվեցը ժամը վեցը գոնե 2.000 դոլար իրենց չտա, իրենց դեմ բողոք են ներկայացնելու: Ինքը Կարենին փոխանցել է, որ Հովոյենց փող չունի տալու, հայհոյանքներ է տվել նրանց հասցեին ու ասել, որ ուզում է տեսնել նրանց, բայց Կարենն ասել է, որ իրեն մեկ-երկու օր էլ ժամանակ տա, որպեսզի համոզի նման քայլ չկատարեն, համ էլ փորձի վերջնական ճշտի Հովոն այդ դեպքի հետ կապ ունի, թե` ոչ: 2016 թվականի սեպտեմբերի 16-ին` ժամը 18:00-ի սահմաններում, Կարենը կրկին զանգահարել է իրեն և ասել, որ Հովոյի մայրն է զանգել իրեն և հարցրել` «հիմա ինչ փողը տալիս են, թե չէ, եթե չեն տալիս, հենց հիմա բողոք են ներկայացնում»: Ինքն էլ Կարենին ասել է, որ նրանց փոխանցի, որ հայհոյանքներ է տվել նրանց և եթե նրանք չգնան ոստիկանություն, ինքն է գնալու: Հետագայում ինտերնետային կայքերից մեկում կարդացել է դեպքի մասին, սակայն դրանում նշված է եղել, թե իբր ինքն իր ընկերների հետ առևանգել է Հ.Թուսինյանին, ինչից հասկացել է, որ այդպես Հ.Թուսինյանն է պատմել լրագրողին, որից հետո ներկայացել է ոստիկանություն և հայտնել ամեն ինչ:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Տարոն Դումոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2016 թվականի սեպտեմբերի 8-ին` ժամը 13:00-14:00-ի սահմաններում իր ընկեր Վարուժան Կաջոյանի հետ գտնվել են Օլիմպիական հերթափոխի պետական մարզական քոլեջի սպորտ դահլիճում, որտեղ պարապմունքներ են անցկացվում և պատրաստվել են ըմբշամարտի Հայաստանի առաջնության մրցումներին: Քոլեջը գտնվում է Հարավ-Արևմտյան թաղամասում: Նշված ժամի սահմաններում Վարուժն իրեն ասել է, որ իր ընկեր Ցոլակ Ղարսլյանն է զանգահարել և խնդրել, որ գնա նրա տուն, որպեսզի այնտեղ ինչ-որ բժշկական սարք ցույց տա գնորդներին: Վարուժն ասել է, որ սարքը մեծ է և ծանր ու իրեն խնդրել է, որ միասին գնան: Համաձայնվել է և միասին գնացել են Ցոլակենց բնակարան: Երբ տեղ են հասել, Վարուժն իր հեռախոսի մեջ ինչ-որ հեռախոսահամար է նայել ու իրեն խնդրել է, որ հավաքի այդ համարը և զանգահարի, սակայն հեռախոսահամարը չի հիշել: Զանգահարել է Վարուժի ասած հեռախոսահամարով և հեռախոսը փոխանցել նրան: Վարուժը հեռախոսով իր հետ խոսացող անձին ասել է, որ Ցոլակն է տվել այդ հեռախոսահամարը, որ զանգահարի, ինքն արդեն տեղում է, կարող են գալ և նայել սարքը: Երբ հեռախոսազրույցն ավարտվել է, Վարուժն ասել է, որ այդ մարդն ասել է, թե ինքը «գենշտաբում» է աշխատում, հիմա չի կարող գալ և իր հարազատ ընկերն է գալիս, որ սարքը գնի, իրենց մեջ տարբերություն չկա: Դրանից հետո ինքը և Վարուժը բժշկական սարքն իջեցրեցրել են շենքի բակ, որի ընթացքում նույն հեռախոսահամարից զանգահարել են իր հեռախոսահամարին, հեռախոսը փոխանցել է Վարուժին և նա նորից խոսել, որից հետո ասել, որ այդ նույն մարդն է եղել՝ Արթուրը, ով ասել է, որ ընկերն արդեն եկել է, կարմիր գույնի «Դայվու» մակնիշի ավտոմեքենայով է, շենքի մոտ կանգնած է: Այդ ժամանակ շենքի մյուս ծայրում մի կարմիր գույնի ավտոմեքենա է եղել կանգնած, Վարուժը մոտեցել է այդ կարմիր գույնի մեքենայի վարորդին, ինչ-որ բան խոսել ու նրա հետ եկել: Նրա հետևից նաև այդ վարորդն է եկել, որի անունը Հովո է եղել: Հովոյի հետևից էլ մի գազել է եկել ու կանգնել շենքի մուտքի մոտ: Հովոն անընդհատ հեռախոսով է խոսել ու Վարուժին հարցեր է տվել, թե սարքի հետ ուրիշ ինչ կա, սարքի փաստաթղթերը որտեղ են և այլն: Վարուժը նրան տվել է մի ցելոֆան, որի մեջ ինչ-որ լարեր են եղել, իսկ փաստաթղթերի վերաբերյալ ասել է, որ հիմա դրանք իր մոտ չեն, Ցոլակի կինը տանը չի, փաստաթղթերը հետո կփոխանցեն: Այդ ժամանակ իրենք իմացել են, թե գումարը Հովոն հենց տեղում տալու է, բայց նա ասել է, որ գումարն Արթուրի մոտ է, ով «գենշտաբ» ում իրենց է սպասում և առաջարկել է, որ միասին գնան «գենշտաբ» ի մոտ, Արթուրն սարքը կտեսնի և գումարը կվճարի: Վարուժը հեռախոսով այդ մասին ասել է Ցոլակին, որից հետո իրեն ասել է, որ նստի գազելի վարորդի կողքը, որպեսզի սարքի հետ լինի ու իրենք ապահով լինեն, իսկ ինքը Հովոյի հետ կգա: Երբ ինքը գնացել է, որ նստի գազելը, Հովոն մոտեցել է իրեն և իր թևից քաշելով՝ ասել, որ ինքը գազելը չնստի: Զարմացել է նրա պահվածքից և հարցրել, թե ինչու չնստի, Հովոն էլ ասել է, որ ավելի լավ է իր հետ գա: Ինքն ու Վարուժը Հովոյին ասել են, որ իրենցից մեկն ու մեկը պարտադիր պետք է սարքի հետ գա, բայց Հովոն պնդել է, որ իրենցից ոչ մեկին չեն թողնելու, որ «գենշտաբ» մտնեն և ասել է, որ ինքն էլ իր մեքենան նստի: Հովոն հասկացել է, որ իրենք ապահովության համար են այդպես ցանկանում անել, դրա համար էլ սկսել է համոզել, որ անհանգստանալու բան չունեն, ասել է, որ ինքն ու իր ընկեր Արթուրը լուրջ մարդիկ են, որ հանգիստ լինեն, սարքը նորմալ տեղ կհասնի ու գումարն էլ տեղում կտան: Այդ խոսքերից հետո տեսնելով, որ Վարուժը ձայն չի հանում, ինքն էլ ձայն չի հանել և համաձայնվել է: Դրանից հետո Հովոն գազելի վարորդին ասել է, որ շարժվի, իրենք էլ իր ետևից են գնալու: Գազելի շարժվելուց մոտ 10 վայրկյան հետո էլ իրենք են նստել Հովոյի մեքենան և շարժվել: Նկատել են, որ գազելը շենքի մոտով դուրս է եկել և թեքվել դեպի ձախ Անդրանիկի փողոցով ու գնաց դեպի «կալցեվոյ», իսկ Հովոն աջ է թեքվել ու գնացել է դեպի «Կայզեր» սուպերմարկետի կողմը: Վարուժը Հովոյին հարցրել է, թե ինչու գազելի ետևից չգնաց, գազելի ետևից վարի, բայց Հովոն ասել է, որ ինքը կարճ ճանապարհով դուրս է գալու գազելի դիմաց, ամեն ինչ նորմալ է: Ինքը Հովոյի պահվածքից և արտաքինից ելնելով՝ նրան հարցրել է, թե գնդապետ Արթուրին որտեղից է ճանաչում, ոնց են ծանոթացել, Հովոն էլ ասել է, թե շատ շուտվանից են ծանոթ, իր «հալալից» ընկերն է, իրար հետ ընտանիքներով են ընկերություն անում և ասել է, որ Արթուրը շատ լուրջ մարդ է, անհանգստանալ պետք չի: «Գենշտաբի » շենքի մոտ Հովոն զանգահարել է Արթուրին և ասել, որ շենքի մոտ են, իսկ իրենց ասել է, թե Արթուրի մոտ մարդ կա, մոտ 15 րոպեից կիջնի: Մեքենան կանգնեցրել են շենքի դիմացի ավտոկայանատեղիում և սպասել Արթուրին: Մոտ 40 րոպե հետո Վարուժը Հովոյին ասել է, որ «ընկերն ուշանում է, մեկ անգամ էլ զանգահարի, տեսնի, թե ինչ եղավ, Հովոն զանգահարել է և ասել, որ Արթուրի հեռախոսահամարն անհասանելի է: Վարուժը հարցրել է, թե ոնց անհասանելի է, այդքան սպասել են, որ անհասանելի լինի, Հովոն պատասխանել է, թե պետք չի անհանգստանալ, երևի Արթուրը բունկեր է իջել, սարքն է ստուգում, հիմա հետ կզանգահարի: Ինքն ու Վարուժը նրանից պահանջել են, որ գնա «գենշտաբ» ի հերթապահից ճշտի, թե Արթուրը որտեղ է, Հովոն գնացել է մուտքի մոտ և հետ գալով՝ ասել է, որ ճշտել է, գազելը մտել է ներս, սարքն էլ իջեցրել են բունկեր, որ Արթուրը ստուգի, հեսա մի 15 րոպեից դուրս կգա: Իրենք սպասել են ևս 30 րոպե, բայց Արթուրի հեռախոսահամարը կրկին անհասանելի է եղել, իր հիշելով Վարուժն էլ փորձել է զանգահարել Արթուրին, բայց նրա հեռախոսահամարն անհասանելի է եղել: Դրանից հետո ինքն ու Վարուժը Հովոյին ասել են, որ իրենց հետ միասին գա, գնան ներս և հարցնեն, թե Արթուրը որտեղ է և ինչ է անում: Երեքով մուտքից ներս են մտել և ինչ-որ աշխատակիցների հարցրել, թե գնդապետ Արթուրը որտեղ է, իրենց բունկերը որ մասում է, բայց այդ աշխատակիցներն ասել են, որ նման մարդու չեն ճանաչում, իսկ իրենց մոտ էլ բունկեր չկա: Այդ ժամանակ էլ Հովոն հիմար ժպիտը դեմքին նայել է իրենց և ասել, որ ինքն իրականում այդ բժշկական սարքի հետ ոչ մի կապ չունի, Արթուրին չի ճանաչում, չգիտի, թե սարքը որտեղ է և ինքն էլ ընդամենը տաքսիստ է: Ինքն ու Վարուժը զարմացել են, Հովոյին ասել, եթե Արթուրին չէր ճանաչում, սարքի հետ էլ կապ չուներ, ինչի էր այդ մի քանի ժամն ասում, որ Արթուրն իր հարազատ ընկերն է, ընտանիքներով մոտ են, Հ.Թուսինյանն էլ նույն ժպիտը դեմքին պատասխանել է, թե իրեն ինչ ասել են, ինքն արել է, ինքը չգիտի, թե իրենց սարքը որտեղ է գտնվում: Այդ ժամանակ Վարուժն ասել է, թե ոնց կարող է չիմանալ, թե սարքը որտեղ է կամ Արթուրին չի ճանաչում, այդքան բան ոնց կազմակերպեց: Իրենք հասկացել են, որ Հովոն ու Արթուրը խաբել են իրենց և ցանկացել են բժշկական սարքը գողանալ, Վարուժը Հովոյին ասել է, որ զանգահարում է սարքի տերը գա, նոր կխոսեն: Վարուժը զանգահարել է Ցոլակին, կարճ պատմել տեղի ունեցածի մասին և ասել, որ իր կարծիքով սարքը գողացել են, Հովոն էլ ասում է, որ կապ չունի դրա հետ: Հեռախոսազրույցից հետո Վարուժն ասել է, որ հեսա Ցոլակը գալիս է, իսկ այդ ընթացքում Հովոն ինչ-որ հեռախոսազանգեր է կատարել, հեռախոսազանգերից մեկի ժամանակ էլ Վարուժին ասել է, որ իր մեծ եղբայրն է ցանկանում խոսել Վարուժի հետ և հեռախոսը փոխանցել է Վարուժին: Վարուժը հեռախոսով խոսելու ժամանակ այդ տղային, որի անունը Կարեն է եղել, ասել է, որ իր փոքր եղբայրը, այսինքն՝ Հովոն, իրենց ապրանքը գողացել է ու առաջարկել Կարենին գա «գենշտաբի » շենքի մոտ, որպեսզի խոսեն, սակայն Կարենն ասել է, որ ինքը զբաղված է ու չի կարող գալ: Այդ ընթացքում Հովոն ասել է, որ իր հեռախոսի մարտկոցը նստել է և Վարուժի հեռախոսահամարը փոխանցել է Կարենին, որպեսզի եթե պետք լինի Կարենը Վարուժի հեռախոսահամարին զանգահարի: Մոտ 30 րոպե անց սպիտակ գույնի «Նիսսան» մակնիշի ավտոմեքենայով իրենց է մոտեցել Ցոլակն ու մի գեր տղամարդ, ով հետագայում իմացել է, որ Ցոլակի ընկերն է եղել՝ Շավարշ Գևորգյանը: Նրանք մոտեցել են իրենց և Վարուժը Ցոլակին ասել է, որ Հովոն է՝ Արթուրի ընկերը: Ցոլակը Հովոյին հարցրել է, թե որտեղ է իր սարքը, բայց Հովոն նույն ժպիտով, իրեն հիմարի տեղ դրած՝ պատասխանել է, որ ինքը ոչ մի բանից տեղյակ չի, ոչ գիտի, թե սարքը որտեղ է և ոչ էլ Արթուրին է ճանաչում, ինքը տաքսիստ է ու աշխատանքից ուշանում է, պետք է գնա: Ցոլակը բարկացել է և մեկ անգամ ապտակել Հովոյի դեմքին: Հովոն կռացել է և սկսել «սիմուլյանտություն» անել, թե ուժեղ ցավ է զգացել, որպեսզի Ցոլակը նորից չհարվածի, իսկ Ցոլակը նրա հագուստից քաշելով՝ վեր է բարձրացրել ու մեկ անգամ էլ հարվածել է նրա դեմքին ու պահանջել, որ ասի, թե որտեղ է գտնվում իր բժշկական սարքը: Այդ ժամանակ իրենք Ցոլակին մի կողմ են քաշել և ասել, որ «շառի» մեջ է ընկնելու, չհարվածի Հովոյին: Ցոլակը մի քանի անգամ էլ պահանջել է, որ Հովոն սարքի տեղն ասի, այդ ընթացքում բոլորով Հովոյին ասել են, որ նա սուտ է խոսում, թե իբր Արթուրին չի ճանաչում և սարքի տեղն էլ չգիտի ու հարցրել են, եթե չի ճանաչում, ինչու էր իրենց համոզում, որ Արթուրն իր ընկերն է, ինչու էր խաբում, թե իբր ճշտել է, որ Արթուրը սարքն իջեցրել է բունկեր, որ ստուգի: Բայց Հովոն ոչինչ չի պատասխանել, միայն ասել է, որ ինքն ընդամենը տաքսիստ է և ոչ մի բանի հետ կապ չունի: Տեսնելով, որ Հովոն ոչինչ չի ասում, Ցոլակն ասել է, որ ոստիկանություն են գնում, որտեղ ամեն ինչ կպատմի, թե ոնց են գողացել իր սարքը: Իրեն թվացել է, որ Հովոն չէր սպասում, որ Ցոլակը ոստիկանության անուն կտա, քանի որ դա լսելուց հետո Հովոն խառնվել է և առաջարկել, որ այդ «շուխուրոտ» տեղից գնան մի հանգիստ տեղ, որտեղ այդքան մարդ և անցուդարձ չի լինի, ինքը մարդկանց կզանգահարի, կգան ու բոլոր հարցերը կլուծվի: Ցոլակը համաձայնվել է, որից հետո նա Հովոյի հետ նստել է նրա մեքենան, իսկ ինքն ու Վարուժը նստել են Շավարշի մեքենան և շարժվել: Քանի որ Վարուժը հաստատ Ցոլակին մենակ չէր թողնելու, ինքն էլ Վարուժին, իսկ Հովոն ասել է, որ մարդկանց է զանգահարելու, գան նշված հարցը լուծելու համար, դրա համար իր կարծիքով Ցոլակին մենակ թողելը ճիշտ չէր լինի: Բացի այդ, իրեն ու Վարուժին տարածքն անծանոթ է եղել, իրենք էլ մեքենայով չէին, այդ պատճառներով էլ գնացել են Ցոլակենց հետ: Հովոն իր մեքենայով առջևից է գնացել, իսկ իրենք նրա ետևից: Գնացել են ինչ-որ տեղ, որտեղ գրեթե տներ չեն եղել, մոտ 500 մետր հեռավորության վրա շենքեր են եղել: Ինքը չի իմացել, թե ուր են գնացել և որտեղ են, քանի որ այդ տարածքն իրեն անծանոթ է եղել և առաջին անգամ է այդտեղ եղել: Ճանապարհի մոտ մեքենաները կանգեցրել են և իջել: Իրենց դիմացն ազատ տարածք է եղել, մեքենաներից իջնելուց հետո Ցոլակը Հովոյին ասել է, որ զանգահարի իր ասած մարդկանց, գան, այդ հարցը լուծեն, բայց Հովոն ասել է, որ իր հեռախոսի մարտկոցը նստել է, միայն հոր համարն է անգիր հիշում, որից հետո հոր հեռախոսահամարը փոխանցել է Ցոլակին, որ նա զանգահարի: Ցոլակը զանգահարել է Հովոյի տված հեռախոսահամարով, խոսել ինչ-որ մեկի հետ՝ Ռազմիկ անունով, վերջինիս հարցրել է, թե Հովոյի հայրն է, հետո ասել, որ Հովոյի հետ խնդիր կա, գա, խոսան, բայց Հովոյի հայրն ասել է, որ պատվերի մեջ է, վերջացնի, կզանգի: Մի որոշ ժամանակ սպասել են Հովոյի հոր զանգին և գալուն, բայց նա չի զանգահարել և չի եկել, Ցոլակը նորից է զանգահարել է Հովոյի հորը, ով այդ անգամ էլ ասել է, որ պատվերի մեջ է, չի կարող գալ, Ցոլակը բարկացել է և ասել, որ ինքը պատվերի գումարը կտա, որդու հարցն է, թող գա, լուծեն: Հեռախոսազրույցից հետո Ցոլակը բարկացած մոտեցել է Հովոյին ու ասել, որ ոնց հայրն էլ չի ուզում գա, ուրիշ մարդու համար տա, զանգահարի, գան, բայց Հովոն ասել է, որ ուրիշ համար չի հիշում, որից Ցոլակը զայրացել է և մի քանի անգամ հարվածել է Հովոյին, իրենք Ցոլակին հետ են քաշել, հանգստացրել և Ցոլակն ասել է, որ ճար չկա, պետք է գնան ոստիկանություն: Այդ ժամանակ Հովոն նորից խնդրել է, որ ոստիկանություն չգնան, ասել է, որ մի քիչ էլ սպասեն, հայրը գա, բայց Ցոլակն ասել է՝ «կարող ա գիտես, սաղ օրը պիտի էս չոլերում սպասենք, մինչև հերդ որոշի գալիս ա, թե չի գալի», որից հետո Հովոն Ցոլակին ասել է, որ հայրը հաստատ կգա, ուզում է իր ուզած տեղը գնան, սպասեն, մինչև հայրը կգա: Այդ ժամանակ Շավարշն առաջարկել է, որ գնան Արգավանդ՝ իր ընկերոջ արտադրամաս, որտեղ այդ ժամին մարդ չկա, հանգիստ կսպասեն: Հովոն ասել է, որ ուր ուզում են կգա, միայն, թե ոստիկանություն չգնան, իր հայրն ամեն տեղ էլ կգա: Դրանից հետո Հովոն ու Ցոլակը նստել են Հովոյի մեքենան, իսկ ինքը, Վարուժն ու Շավարշը՝ վերջինիս մեքենան և շարժվել են: Իրենք սկզբում են շարժվել և քիչ առաջանալուց հետո նկատել են, որ Ցոլակն ու Հովոն չեն գալիս, դրա համար էլ Շավարշը ետ է վարել մեքենան ու այդ ժամանակ Ցոլակն ասել է, որ Հովոյի մեքենան լավ չի աշխատում, այդքան գազ էլ չկա, որ Արգավանդ հասնի, իրենց հետևից գնան, Հովոն ուզում է մեքենան շենքերի բակում կանգնեցնել, որպեսզի ձեռք տվող չլինի ու միասին՝ Շավարշի մեքենայով կգնան: Այդպես էլ արել են, Հովոն վարել է մոտակա շենքերից մեկի բակը, որտեղ կանգնեցրել են նրա մեքենան, որից հետո Ցոլակը նստել է Շավարշի կողքին, ինքն ու Վարուժը նստել են նրանց ետևում, իսկ Հովոն՝ իր և Վարուժի ետևում: Մինչև շարժվելը Հովոն ասել է, որ ուզում է «Յանդեքս» տաքսի ծառայություն զանգահարի, որպեսզի ասի, որ պատվերի դուրս չի գալու, համ էլ ճշտի, թե ով է եղել Ցոլակի շենքի մոտ պատվեր տված անձը, բայց քանի որ իր հեռախոսի մարտկոցը նստած է, Վարուժին ասել է, որ իրենց հեռախոսների մարտկոցները նույնն են ու խնդրել է, որ Վարուժը մի պահ իր հեռախոսի մարտկոցը տա, որպեսզի ինքը կարողանա զանգել: Վարուժն իր հեռախոսի մարտկոցը տվել է, Հովոն դրել է իր հեռախոսի մեջ ու զանգահարել: Ասել է, որ այդ օրն այլևս պատվեր չի կատարելու, Անդրանիկի փողոցի պատվերի հետ կապված խնդիր կա: Տեղյակ չէ, թե Հ.Թուսինյանն իրականում խոսել է, թե ձև է տվել, որ խոսում է, քանի որ այդ ընթացքում նրան զանգ է եկել ու նա սկսել է խոսել Կարեն անունով անձի հետ: Վերջինիս խնդրել է, որ հոր հետ գա և հադիպի իրենց հետ: Այդ ժամանակ նույնիսկ Հովոն իրենց հարցրել է, թե կոնկրետ ուր են գնում և իմանալով, որ Արգավանդ են գնում, այդ մասին փոխանցել է Կարենին ու ասել, որ Վարուժի հեռախոսահամարին զանգահարի, քանի որ իր հեռախոսի մարտկոցը նստել է և անջատված է լինելու: Դրանից հետո իրենք բոլորով գնացել են Արգավանդ, որտեղ Շավարշն իր մոտ եղած բանալիով ինչ-որ տարածքի դուռ է բացել և բոլորով մտել են ներս: Ներսում գտնվելու ժամանակ Ցոլակն իր հիշելով նորից զանգահարել է Հովոյի հորը և ասել, որ Արգավանդում են, գա և որդու հարցերը լուծի: Այդ ընթացքում զանգահարել է նաև Կարենը՝ Վարուժի հեռախոսահամարին և Ցոլակը խոսել է նրա հետ, սակայն Կարենն էլ ասել է, որ զբաղված է և չի կարող գալ: Տեսնելով, որ ոչ ոք չի գալիս Հովոյի համար, Ցոլակը նրան սկսել է բացատրել, որ եթե իր սարքի տեղը չասի, ապա ոստիկանություն է դիմելու և այդ ժամանակ ուզի, թե չուզի, ամեն ինչ պատմելու է, բայց Հովոն պնդել է, որ ինքը ոչ մի բանից տեղյակ չի ու չգիտի, թե սարքն ուր է: Ցոլակն նշված շինությունում ևս մի քանի անգամ խառը հարվածներ է հասցրել Հ.Թուսինյանին, իսկ երբ ինքն ու Վարուժը նրան հետ են քաշել, այդ ժամանակ արդեն Շավարշն է մոտեցել և մի երկու անգամ հարվածել Հ.Թուսինյանին: Որոշ ժամանակ անց զանգ է եկել Ցոլակի հեռախոսահամարին և խոսելուց հետո ասել է, որ նույն Կարենն է եղել և պարզվել է, որ Կարենը Ցոլակին ճանաչում է, Կարենի ասելով՝ Ցոլակը Կարենի մոր և քրոջ բժիշկն է եղել ու Կարենն առաջարկել է, որպեսզի Ցոլակի հետ դրսում հանդիպեն և ու փորձի օգտակար լինել: Շավարշն ու Ցոլակը գնացել են, իսկ ինքը, Հ.Թուսինյանն ու Վարուժը մնացել են նշված շինությունում՝ մինչև նրանք գան: Որոշ ժամանակ անց Շավարշը վերադարձել է երկու անծանոթ տղամարդկանց հետ, որոնցից մեկն իմացել է, որ Կարենն է: Կարենը Հովոյի հետ առանձնացել է կողքի սենյակ և մոտ 15-20 րոպե առանձին խոսել են, որից հետո Կարենը Շավարշին ասել է, որ Հովոն պնդում է, որ ինքը ոչ մի բանի հետ կապ չունի: Դրանից հետո Ցոլակը եկել է մի անծանոթ տղամարդու հետ, ով նշված շինության և տարածքի տերն է եղել, նրանք իրենց հետ ուտելիք են բերել: Ցոլակը նույնպես խոսել է Կարենի հետ և Կարենն ասել է, որ Հովոյի ասելով ինքն Արթուրին չի ճանաչում, սարքի տեղն էլ չգիտի: Դրանից հետո Կարենը և Ցոլակն առանձին ինչ-որ բան են խոսել, ապա՝ Կարենը, Հովոն և Կարենի հետ եկած տղամարդը հեռացել են: Իսկ նրանց հեռանալուց հետո Ցոլակն ասել է, որ Կարենը նորմալ տղա է և խոստացել է, որ գիշերվա ընթացքում կփորձի Հովոյից ամեն ինչ պարզել, ճշտել սարքի տեղը և հայտնել: Դրանից հետո բոլորով դուրս են եկել նշված տարածքից և ինքը Բանգլադեշից տաքսիով գնացել է տուն, իսկ հետգայում՝ Վարուժի հետ խոսելու ժամանակ նա ասել է, որ Կարենի ասելով ոչ մի բան չի կարողացել պարզել, իսկ մի քանի օր անց էլ Վարուժն ասել է, որ Հովոյենք ինչ-որ տեսագրություն են նկարել, որում՝ Հովոն ցույց է տվել իր մարմնի վնասվածքները և սուտ բաներ է ասել, թե իբր իրենք բոլորով նրա գլխին պարկ են քաշել ու ինչ-որ տեղ տարել և ծեծի ենթարկել: Այդ ձայնագրությունը ուղարկել են Ցոլակին և գումար պահանջել, որպեսզի նրա դեմ բողոք չներկայացնեն, իսկ Ցոլակն էլ բարկացել է ու ասել, որ ինքը ոչ մեկին էլ գումար չունի տալու, եթե իր սարքը չվերադարձնեն, ինքն է բողոք ներկայացնելու ոստիկանություն: Որոշ ժամանակ անց Վարուժն իրեն ասել է, որ Հ.Թուսինյանը բողոք է ներկայացրել ոստիկանություն:
Տ.Դումոյանը պնդել է, որ Հ.Թուսինյանին որևէ մեկը բռնի ուժով չի տեղափոխել, իրենցից ոչ մեկ չի իմացել ամայի տարածքի գտնվելու վայրը, նա է իրենց այնտեղ տարել, իսկ Արգավանդ էլ Հ.Թուսինյանն է իր կամքով եկել: Հերքել է նաև ամայի տարածքից շարժվելիս Հ.Թուսինյանի գլխին պարկ քաշելու, իր և Վարուժան Կաջոյանի կողմից հարվածներ հասցնելու, շինության ներսում Վ.Կաջոյանի կողմից Հ.Թուսինյանի գլխին պոլիէթիլենային տոպրակ քաշելու, Շավարշ Գևորգյանի կողմից հարթաշուրթով Հ.Թուսինյանի ականջից քաշելու, մետաղյա ձողով հարվածներ հասցնելու հանգամանքները:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Շավարշ Գևորգյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2016 թվականի սեպտեմբերի 8-ին` ժամը 15:00-16:00-ի սահմաններում, իր ընկեր Ցոլակ Ղարսլյանն իրեն պատկանող 093-27-56-56 հեռախոսահամարից զանգահարել է իր 093-88-00-02 հեռախոսամարին և կանչել իր աշխատանքի վայր` «Աստղիկ» բժշկական կենտրոն, որպեսզի գնան նրա համար վարձով տուն նայեն: Ինքն իր «Նիսսան» մակնիշի 50 QC 050 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով գնացել է հիվանդանոց, Ցոլակն իջել է և գնացել են տունը նայելու, որը գտնվել է Բանգլադեշում` Անդրանիկի արձանի մոտակայքում: Այդ տնից դուրս գալով` ցանկացել է Ցոլակին հիվանդանոց տանել, երբ նրան զանգահարել է ընկերը` Վարուժան Կաջոյանը, և ասել, որ ոնց որ սարքը գողացել են: Խոսքը վերաբերել է Ցոլակին պատկանող լազերային բժշկական սարքին, որը նախքան այդ Ցոլակն իրեն ասել էր, որ վաճառել է, Վարուժենք գնացել են, որ գումարը վերցնեն: Ցոլակի հարցին Վարուժը պատասխանել է, որ «գենշտաբի» մոտ են և Ցոլակն ասել է, որ շուտով կգան: Ցոլակը խնդրել է իրեն, որ միասին գնան, և ինքը մեքենան վարել է դեպի Մասիվ: Քանի որ ոչ ինքը, ոչ էլ Ցոլակը «գենշտաբի» տեղը չեն իմացել, մեխանիկորեն կարծել են, թե այն պետք է պաշտպանության նախարարության շենքում լինի, դրա համար էլ գնացել են դրա մոտ: Երբ հասել են պաշտպանության նախարարության շենքի մոտ, հեռախոսով խոսել են Վարուժի հետ և հարցրել, թե որտեղ են և նա ասել է, որ ավտոկայանատեղիում են, բայց քանի որ նրանք ՊՆ ավտոկայանատեղիում չէին, նորից հարցրել են, թե որտեղ են և պարզել, որ Մոնումենտում գտնվող «գենշտաբի» շենքի ավտոկայանատեղիում են: Դրանից հետո Մասիվից գնացել են Մոնումենտ: Այդ ընթացքում Վարուժը հեռախոսով Ցոլակին որոշ մանրամասնություններ է հայտնել սարքի գողության հանգամանքների հետ կապված, որ իրենց հետ եղած Հովո անունով անձը խաբել է իրենց, ասել, որ գնդապետ Արթուր անունով անձի ընկերն է, բայց հետո էլ ասել է, որ ինքն Արթուրին չի ճանաչում, սարքից էլ տեղյակ չէ, չգիտի, թե այն որտեղ է: Երբ ինքն ու Ցոլակը հասել են «գենշտաբի» ավտոկայանատեղի, տեսել են, որ այնտեղ են Վարուժը, նրա ընկեր Տարոնը և մի անծանոթ տղա, որի անունը հետո իմացել է, որ Հովո է: Ցոլակը նրան հարցրել է, թե որտեղ է իր բժշկական սարքը, սակայն Հովոն ժպտալով ասել է, որ ինքը ոչ մի բանից տեղյակ չէ, որ ինքն ընդամենը տաքսու վարորդ է և արել է այն, ինչ իրեն ասել են, որ Ցոլակի սարքի տեղն էլ չգիտի: Ցոլակը բարկությունից մեկ անգամ հարվածել է Հովոյի դեմքին և Հովոն կռացել է: Զգացվել է, որ Հովոն դերասանություն է անում, որ Ցոլակը նորից չհարվածի, քանի որ վերջինս շատ բարկացած է եղել և ուզել է նորից հարվածել, սակայն ինքն ու Վարուժը նրան հետ են պահել: Երբ Ցոլակին թողել են, նա մոտեցել է Հովոյին ու շորից քաշելով վեր է բարձրացրել, ասել, որ դերասանություն չանի ու նորից հարվածել է նրա դեմքին ու պահանջել, որ ճիշտն ասի, թե իր սարքը որտեղ է: Հովոն նորից ասել է, որ ինքը չգիտի: Դրանից հետո Ցոլակն ու Վարուժը Հովոյին հարցրել են, թե այդ դեպքում ինչու է ասել, որ գնդապետ Արթուրի հարազատ ընկերն է, ինչի չի թողել, որ Տարոնը նստի գազելը և նման հարցեր, բայց Հովոն ոչ մի տրամաբանական պատասխան չի տվել, միայն ասել է, որ ինքը ոչ մի բանից էլ տեղյակ չէ, ինչ ասել են, այն էլ արել է: Ցոլակը նրան հարցրել է, որ հիմա եթե ասի գնա ինչ-որ խանութից մի «բլոկ» սիգարետ վերցրու առանց փողի ու արի, կգնա, Հովոն էլ պատասխանել է, որ չի գնա, որից Ցոլակը նորից բարկացել է և հարցրել, թե եթե Արթուրին չի ճանաչում, այդ սարքի հետ էլ կապ չունի, ինչու է Վարուժենց նման բաներ խաբել: Հովոն նորից ոչ մի տրամաբանական պատասխան չի տվել ու ասել է, որ ինքը ոչ մի բանից տեղյակ չէ և, որ ինքը գնում է: Ցոլակը բռնել է նրա թևից ու ասել, թե ուր է գնում, 8.000 դոլարանոց սարքը գողացել են, հիմա էլ գնում է, և Ցոլակն ավելացրել է, որ կամ հենց հիմա սարքի տեղն ասում է, կամ էլ ոստիկանություն է կանչում, թող գան ու ամեն ինչ պարզեն: Դա լսելով՝ Հովոն վախեցել է, դա զգացվել է նրա դեմքի արտահայտությունից և խոսքերից, խնդրել է, որ ոստիկանություն չկանչեն, ինչից իրենք ավելի են համոզվել, որ նա իրականում կապ ունի սարքի գողության հետ, ուղղակի այդ ձևով ուզել է իրենց համոզել, որ գնար այդտեղից ու ամեն ինչից պրծներ: Հովոն ասել է՝ «եկեք էս շուխուրոտ տեղից գնանք մի հատ տալդա տեղ, մարդկանց կզանգենք, կգան, կխոսենք ու սաղ հարցերը կլուծեն, մենակ թե ոստիկանություն չկանչեք»: Իրենք մտածել են, թե այն մարդկանց պետք է զանգի, ովքեր նրա հետ միասին գողացել էին Ցոլակի սարքը, դրա համար էլ համաձայնվել են: Քանի որ իրենք բոլորով Բանգլադեշում են ապրում և այդ տարածքին այդքան էլ ծանոթ չեն եղել, Հովոյին ասել են, որ կգնան Բանգլադեշ, թող այդ մարդիկ այնտեղ գան, բայց Հովոն ասել է, որ Բանգլադեշը հեռու է, որ մի քիչ վերև մի հատ «տալդա» տեղ կա, համ էլ մոտիկ է, գնան այնտեղ՝ մինչև զանգի մարդկանց, գան: Ցոլակը Հովոյի հետ նստել է նրա «Դայվու» մակնիշի կարմիր գույնի մեքենան` Հովոյի կողքին, իսկ ինքը, Վարուժը և Տարոնը նստել են իր մեքենան ու գնացել են դեպի Մոնումենտի այգու հետևի մուտքի կողմը, որտեղից Հովոն վարել է դեպի ձախ ու բարձրացել վերև: Այդ հատվածում իրեն ծանոթ է ուսանողական հանրակացարանը: Դրա մոտ չհասած` Հովոն աջ է մտել, որը նոր ճանապարհ է եղել, որտեղ ինքը նախկինում երբեք չէր եղել: Մի քիչ էլ առաջացել են ու աջ կողմի վրա ամայի տարածք է եղել, քիչ հեռու շենքեր և տներ, Հովոն կանգնել է այդ հատվածում ու ասել, որ այդտեղ «խախանդ ա, մարդիկ որ գան, հանգիստ կխոսենք»: Երբ մեքենաներից իջել են, Ցոլակը Հովոյին ասել է, որ զանգի այդ մարդկանց, բայց Հովոն ասել է, որ հեռախոսի «զարյադկեն նստել ա, համարներն էլ անգիր չի հիշում, դրա համար էլ ոչ մեկի չի կարա զանգի», ինչից Ցոլակն ավելի է զայրացել և մի երկու անգամ հարվածել նրան ու ասել` «էս էլի խաբում ես արա», առաջարկել է, եթե հայր կամ եղբայր ունի, նրանց համարները տա, իրենք զանգեն: Հովոն ասել է, որ հոր համարն է հիշում անգիր, այդ համարը տվել է Ցոլակին ու Ցոլակն իր հեռախոսով զանգել է նրա հորը, որի անունը Ռազմիկ է եղել: Կոնկրետ խոսակցության բովանդակությունը չի լսել, բայց հիշել է, որ Ցոլակը Հովոյի հորն ասել է, թե ինչ է արել որդին, որ իր սարքը գողացել են ու առաջարկել է, որ հայրը գա իրենց մոտ, տեսնեն, թե ինչ լուծում են տալիս: Հեռախոսով խոսալուց հետո Ցոլակն իրենց պատմել է, որ Ռազմիկը լսելով, որ Հովոն նման բան է արել, ասել է՝ «էտ անասուն լակոտը էլի նույն քաքերն ա կերել», հետո էլ ասել է, որ պատվերի մեջ է, տաքսի է վարում և պատվերի մեջ է, պատվերն ավարտի, կգա: Որոշ ժամանակ սպասելուց հետո տեսել են, որ Հովոյի հայրը չի զանգում, Ցոլակը նորից է զանգել և հարցրել է, թե երբ է գալու, բայց Ռազմիկն ասել է, որ նոր պատվեր է կատարում և չի կարող գալ: Ցոլակն ավելի է բարկացել և ասել է՝ «ես քեզ ասում եմ տղեդ ինչ քաքեր ա կերել, դու ասում ես պատվերի մեջ եմ, պատվերդ թող արի ստեղ, փողդ ես կտամ»: Բայց Ռազմիկն ասել է, որ հիմա չի կարող գալ, դրանից էլ հասկացել է, որ դա Հովոյի մոտ առաջին անգամը չէր, որ հայրն էլ չէր ուզում գալ: Դրանից հետո Ցոլակը Հովոյին ասել է, որ ուրիշ մարդու համար տա, որ զանգեն, գա, բայց Հովոն ասել է, որ հայրն անպայման կգա, ուրիշ համար չի հիշում, ինչից Ցոլակը բարկացել է և ասել. «կարող ա սաղ օրը պիտի ստեղ սպասենք մինչև հերդ որոշի գա, թե չգա» ու ասել է, որ ոստիկանություն է կանչում: Հովոն նորից վախեցել է ու ասել. «ախպեր միլիցա մի կանչի, եկեք քո ուզած տեղը գնանք, ընդեղ սպասենք մինչև հերս կգա, հաստատ կգա»: Ինքն առաջարկել է, որ գնան Արգավանդ՝ իր ընկերոջ արտադրամաս, որպեսզի փողոցում չմնան՝ մինչև տեսնեն, թե ով է Հովոյի համար գալիս: Հովոն համաձայնվել է, ասել, որ ավելի լավ, իրենց տներին ավելի մոտիկ է: Հովոն ու Ցոլակը նստել են Հովոյի մեքենան, իսկ ինքը, Տարոնն ու Վարուժն իր մեքենան, ինքն իր մեքենայով մի քիչ առաջացել է, բայց տեսնելով, որ Հովոյի մեքենան իրենց հետևից չի գալիս, նորից հետ է գնացել և Ցոլակն ասել է, որ Հովոյի ասելով իր ավտոն լավ չի աշխատում, համ էլ դրա մեջ այդքան գազ չկա, որ Արգավանդ հասնեն ու Հովոն առաջարկել է, որ իր մեքենան շենքերից մեկի բակում թողնեն և ինքն իրենց հետ գա: Հովոն վարել է մոտակա շենքերից մեկի բակ, ինքն էլ նրանց հետևից է վարել, քանի որ իրեն անծանոթ տեղանք է եղել: Մեքենան Հովոն թողել է այնտեղ և ինքն ու Ցոլակը նստել են իր մեքենայի առջևում, Վարուժը՝ մեքենայի ետնամասում Տարոնի կողքին, իսկ Հովոն նստել է երրորդ շարքի նստատեղին: Այդ ընթացքում Հովոն տեսնելով Վարուժի հեռախոսը, ասել է, որ դրա մարտկոցն իր հեռախոսին կբռնի ու խնդրել է մի պահ այն դնել իր հեռախոսի մեջ, որ զանգի «Յանդեքս» տաքսի ծառայություն և ասի, որ պատվեր չի կատարելու: Հովոն զանգել է, թե «Յանդեքս», թե այլ տեղ, կոնկրետ չի կարող ասել, բայց լսել է, որ պատվերի հետ կապված բան է խոսել: Այդ ժամանակ Ցոլակն ասել է. «դե որ հեռախոսդ միացել ա, քո ասած մարդկանց զանգի», որից հետո Հովոն խոսել է Կարեն անունով անձի հետ, ասել է, որ «քաքերի մեջ է ընկել» ու խնդրել է, որ նա գա և հանդիպի իրենց հետ: Այդ ժամանակ Վարուժն ասել է, որ «գենշտաբի» մոտ Հովոն Կարենի հետ էլի է խոսացել հեռախոսով, որ նույնիսկ ինքն է խոսել Կարենի հետ ու նա ասել է, որ Հովոն իր փոքր ախպերն է: Զանգի ավարտից հետո Հովոն ասել է, որ հիմա չի կարող գալ, զբաղված է, մի քիչ ուշ կգա: Գնացել են Արգավանդ՝ իր ընկեր Գագոյի արտադրամաս, քանի որ ինքը հաճախ է օգնել նրան գործի մեջ, դրա համար արտադրամասի մեկ օրինակ բանալին ունեցել է իր մոտ, ինքը դուռը բացել է, ներս են մտել և ներսում ինքն ու Ցոլակը Հովոյից պահանջել են, որ ասի սարքն ուր է տարել, Արթուրն ով է, բայց Հովոն հիմար ժպիտով ասել է, որ ինքը ոչ մի բանից տեղյակ չի, սարքի տեղն էլ չգիտի: Ցոլակն ու Վարուժն ասել են, թե ոնց կարող է ինքը ոչ մի բան չիմանա, եթե մի երկու ժամ համոզել է, որ Արթուրն իր ընկերն է, իսկ «գենշտաբի» մոտ էլ ասել է, որ ներսից ճշտել է, թե Արթուրն սարքն իջեցրել է բունկեր, բայց Հովոն ժպտալով՝ ասել է, որ ինչ ասել են, էն էլ արել է: Ցոլակը չի դիմացել և բարկությունից սկսել է խառը հարվածներ հասցնել Հովոյի մարմնի տարբեր մասերին: Այդ ժամանակ Տարոնն ու Վարուժը Ցոլակին հետ են տարել, որ չհարվածի, բայց այդ ժամանակ էլ ինքը չի դիմացել և ինքն էլ մի քանի անգամ հարվածներ է հասցրել Հովոյին: Արտադրամասում եղած ժամանակ Ցոլակը նորից զանգել է Հովոյի հորը և հարցրել, թե գալու է որդուն տենա, իրենց հարցերը լուծեն, թե ոչ, ասել է, որ իրենք Արգավանդում են, երբ որ գալու լինի, թող զանգի, կոնկրետ տեղը կբացատրի: Դրանից առաջ, թե հետո Վարուժի հեռախոսին զանգել է Կարեն անունով անձը և խոսել նրա հետ, Ցոլակը վերցրել է հեռախոսը և հայտնել, թե իր եղբայր Հովոն ինչեր է արել, որից հետո ասել է, որ եթե իր եղբոր՝ Հովոյի համար անհանգիստ է, թող գա իրենց մոտ խոսեն, հասկանան, թե այդ հարցը ոնց են լուծում: Այդ ժամանակ Կարենն ասել է, որ Հովոն իր ախպերը չէ, ընդամենն իր մեքենան է վարում՝ որպես տաքսի, հասկացնելով, որ ինքն էլ չի գալու, դրա համար էլ Ցոլակն ասել է, որ եթե չի գալու, այդ համարով էլ չզանգի, որից հետո իր հեռախոսահամարը փոխանցել է Կարենին: Որոշ ժամանակ հետո Կարենը զանգել է Ցոլակին, խոսել, որից հետո Ցոլակը պատմել է, որ Կարենն ասել է, թե ճանաչում է իրեն, իր քրոջ և մոր բժիշկն է, նրանց կյանքը փրկել է ու առաջարկել է, որ հանդիպեն և հասկանան, թե ինչ է տեղի ունեցել: Ցոլակն առաջարկել է, որ Կարենը գա Արգավանդ իրենց մոտ, բայց Կարենն էլ իր հերթին առաջարկել է, որ Բանգլադեշում գտնվող նախկին «Սթար» սուպերմարկետի ավտոկայանատեղիում հանդիպեն: Ինքը և Ցոլակն իր մեքենայով գնացել են այնտեղ, որտեղ հանդիպել են Կարեն անվամբ անձին և նրա հետ էլի երկու հոգի անծանոթ տղամարդիկ են եկել: Այդ ընթացքում իրեն զանգել է նշված արտադրամասի տեր Գագոն և իմանալով իրենց գտնվելու վայրը` եկել է իրենց մոտ: Ցոլակը խոսել է Կարենի հետ, պատմել եղածի մասին և որ Հովոն ինչեր է արել, ասել է, որ ինքը գնդապետ Արթուրի ընկերն է, համոզելով ժամանակ է շահել ու այդ ընթացքում իր ապրանքը գողացել են, իսկ գողությունից հետո արդեն ասել է, թե Արթուրին չի ճանաչում, իբր ոչնչի հետ կապ չունի: Կարենը Ցոլակի հետ խոսալու ժամանակ հայհոյանքներ է տվել Հովոյի հասցեին, Ցոլակն էլ հայհոյանք է տվել Հովոյի հասցեին, բայց իրենք դեռ չեն իմացել, որ ներկաներից՝ Կարենի հետ եկած մարդկանցից մեկը Հովոյի հայր Ռազմիկն է: Ցոլակը Կարենին ասել է, որ նույնիսկ Հովոյի հորն է զանգել, ասել, թե «տղեն ինչ քաքերի մեջ ա», բայց հայրը չի գալիս, որդու հարցը ոնց որ նրան էլ չի հետաքրքրում: Այդ ժամանակ Կարենն ասել է, որ ներկաներից մեկը Հովոյի հայրն է, իրենք էլ զարմացել են, որ այդքան խոսելու ժամանակ հայրն ընդհանրապես ձայն չի հանել ու Ցոլակը հարցրել է, թե ինչի չէր գալիս հանդիպման, Հովոյի հայրն էլ ասել է, որ չի իմացել, թե այդ անգամ «տղեն ինչ քաքի մեջ ա ընկել, ոնց պրծցնի, որ էս դեպքն առաջին անգամը չի»: Իրենք հասկացել են, որ Հովոյի հայրն էլ արդեն զզվացել է որդուց, նրա արարքներից, ու Ցոլակն ասել է, որ ջղայնացած է եղել, մի քանի անգամ հարվածել է Հովոյին, քանի որ խաբել է իրեն, իր սարքն են գողացել, Ռազմիկն էլ ասել է՝ լավ է արել, որ խփել է: Կարենը Ցոլակին ասել է, քանի որ Ցոլակի հետ է կապված, ինքը կխոսա Հովոյի հետ, ամեն ինչ կպարզի ու կասի իրեն: Կարենը չի թողել, որ Ռազմիկը գար իրենց հետ, ասել է, որ ինքն իրենց հետ կգա, կխոսա Հովոյի հետ, հետո կտանի իր տուն, Հովոն գիշերը կմնա իր տանը, իսկ Ռազմիկը թող գնա տուն, առավոտյան Հովոն տուն կգա: Ռազմիկը գնացել է, Կարենն ու նրա հետ եկած տղամարդը նստել են իր մեքենան և իր հետ եկել են արտադրամաս, քանի որ արտադրամասում ուտելիք չի եղել, իրենք էլ սոված են եղել, Ցոլակն ու Գագոն գնացել են ուտելիք առնելու: Իրենք հասել են արտադրամաս, որտեղ Կարենն առանձնացել է Հովոյի հետ արտադրամասի ներսում գտնվող սենյակում, որը վարագույրով է բաժանվել արտադրամասի ներսի տարածքից, առանձին խոսել են, իսկ ինքը, Կարենի հետ եկած տղամարդը և Վարուժն ու Տարոնը կանգնած են խոսել: Այդ ժամանակ ինքը մոտեցել է նշված սենյակին մոտ, ականջ է դրել և ուզել է լսել Կարենի ու Հովոյի խոսակցությունը, բայց նրանք ցածր են խոսել և չի լսվել, թե ինչ են խոսել: Որոշ ժամանակ անց դուրս են եկել, Կարենն ասել է, որ Հովոն ասում է ոչնչի հետ կապ չունի, այդ ժամանակ էլ եկել են արդեն Ցոլակն ու Գագոն, Կարենը նույնը Ցոլակին է ասել, որ առանձին խոսել է Հովոյի հետ, Հովոն ասում է, որ կապ չունի, ու Ցոլակին հարցրել է, թե ինչ է որոշել անել: Ցոլակն էլ ասել է, որ ինչ պիտի անի, դիմելու է ոստիկանություն, «հո սենց չենք նստելու սպասենք», այդ ժամանակ էլ Կարենը Ցոլակին ասել է, որ ինքը Հովոյի հետ կգնա իրենց տուն, կխոսան ու կփորձի գիշերվա ընթացքում պարզի, թե ինչ կապ ունի, ինչ գիտի սարքի տեղի մասին, որտեղ է և ում մոտ: Ցոլակը դրան էլ համաձայնվել է, ասել է Կարենին, որ թող Հովոյի հետ խոսան, Հովոն ճիշտն ասի: Դրանից հետո Կարենն ու Հովոն գնացել են, ավելի կոնկրետ՝ ինքն իր մեքենայով նրանց տարել է «Սթարի» մոտ, որտեղ կանգնած է եղել նրանց մեքենան ու նրանք գնացել են: Հաջորդ օրը իրեն և Ցոլակին զանգահարել է Կարենը և ասել, որ Հովոն ասում է կապ չունի, հայրը նրան եկել է, տարել է իրենց տուն, որ ինքն էլ խոսա, պարզի, թե որդին ինչ կապ ունի: Այդ ընթացքում թե ինքը և թե Ցոլակը կապի մեջ են գտնվել Կարենի հետ, ուզել են հասկանալ, թե ինչ անեն, Կարենն ասել է, որ Հովոյից կպարզի, թե որտեղ է գողացված սարքը, կասի իրենց: Քանի որ Կարենը ճանաչել է Ցոլակին, իրենք էլ մտածել են, որ իրենց հարազատի պես է ընդունում, լուրջ է տրամադրված, Ցոլակի միակ նպատակն է եղել իր սարքը ետ ստանալ, դրա հույսով սպասել է, որ Կարենը կկարողանար ինչ-որ բան ճշտել, այդ պատճառով էլ դեռ ոստիկանություն չէր դիմել: Այդ ընթացքում, կոնկրետ օրը չի հիշել, մեկ կամ երկու օր անց կրկին խոսել է Կարենի հետ, ասել, որ զանգարարել է Արթուր ներկայացած անձի հեռախոսահամարով, սակայն հեռախոսազանգերին չեն պատասխանում, բայց հետո վերցրել է մի տղամարդ, ասել է, որ Արթուր չկա, ապա՝ թե Արթուրը քնած է, որ հելնի, կասի զանգի: Կարենն այդ ժամանակ ասել է, թե ինչի է զանգահարել, պետք չէր իր զանգելը, կարող է «թռնեն», հետո Կարենն ասել է, որ հիմա ինքը կզանգի, կասի, թե հեռախոս կա վաճառելու, կարող է ուզեն ու այդպես կփորձի շեղել նրանց: Կարենի հետ խոսելուց հետո կրկին մի քանի անգամ զանգահարել է Արթուրի զանգահարած համարին, կրկին նույն ձայնով տղամարդն է խոսել իր հետ, սկզբում՝ ասել է, թե Արտաշատում է, հետո՝ մի քանի ժամ անց ասել է, թե Հրազդանում թաղման մեջ է, հետո էլ, երբ ասել է, թե որտեղ է, հանդիպեն, դրանից հետո նշված տղամարդն արդեն հեռախոսազանգերին չի պատասխանել, հեռախոսահամարն էլ անջատել է: Դրանից հետո ինքը Ցոլակի հետ է խոսել, որի ժամանակ Ցոլակն ասել է, որ հեռախոսազրույց է ունեցել Կարենի հետ, ով հայտնել է, որ Հովոյի մայրն ասել է, թե գնալու է ոստիկանություն և բողոք ներկայացնի իրենց դեմ, Ցոլակն էլ Կարենին ասել է, որ թող բողոքեն, եթե նրանք չանեն դա, ինքն է անելու, Կարենն ասել է, որ մի քանի օր սպասի, ինքը կփորձի ամեն ինչ պարզի: Հետո նորից Կարենը զանգահարել է Ցոլակին և ասել, որ Հովոն ինչ-որ վիդեոզապիսներ է ուղարկել իրեն և ասել, որ դրանք փոխանցի Ցոլակին և ասի, որ եթե երեք հազար դոլար գումար չտա իրենց, գնալու է ոստիկանություն և բողոքի, ասի, որ իրեն ծեծելով, «զոռով» են տարել Արգավանդ և պահել այնտեղ: Ցոլակն ասել է, որ թող բողոքեն, դրանից հետո Ցոլակի «վոթսափ» հեռախոսային ծրագրին վիդեոձայնագրություն են ուղարկել, որն ինքն էլ է տեսել Ցոլակի հեռախոսի մեջ, որում՝ Հովոն իր վնասվածքներն է ցույց տվել և ասել, թե իբր Ցոլակն իր ընկերների հետ առևանգել են իրեն ու բոլորով ծեծել: Վիդեոզապիսն ուղարկելուց հետո Ցոլակին նորից զանգահարել է Կարենը և ասել, որ Հովոյենց հետ խոսացել է, նրանք ասել են, որ եթե մինչև 16.09.2016թ.-ը՝ ժամը 18-ը գոնե երկու հազար դոլար իրենց չտա, բողոքելու են: Ցոլակն էլ Կարենին ասել է, որ Հովոյենց գումար չունի տալու, ինչ ուզում են թող անեն, ասել է, որ ուզում է տենալ նրանց, բայց Կարենը չի թողել՝ ասելով, որ իրեն մեկ-երկու օր էլ ժամանակ տա, որ Հովոյենց հետ կխոսա, կփորձի մի բան անել, համոզի նման քայլ չկատարեն: Սեպտեմբերի 16-ին Կարենը զանգահարել է Ցոլակին և ասել, որ Հովոյի մայրն է զանգահարել իրեն և հարցրել, թե հիմա գումարը տալիս են, թե ոչ, եթե չեն տալիս, հենց հիմա բողոք է ներկայացնելու, Ցոլակն էլ Կարենին ասել է, որ Հովոյենց փոխանցի, որ եթե իրենք չգնան ոստիկանություն, ինքն է գնալու: Այդ ընթացքում Ցոլակն իրեն ասել է, որ ինտերնետային կայքերից մեկում կարդացել է, թե իբր նա իր ընկերների հետ առևանգել են Հ.Թուսինյանին, որից հետո ներկայացել է ոստիկանություն և պատմել ամեն ինչի մասին:
Հայտնել է նաև, որ հիշյալ դեպքից հետո Ցոլակի հետ գնացել են նրանց շենքի դիմաց գտնվող վարսավիրանոցը, որտեղ եղել են տեսանկարահանող սարքեր և նկարահանել են շենքի բակային հատվածը, այդ տեսագրություններում պարզ երևացել է, թե ոնց է սարքը տեղափոխող գազելը գալիս, Հ.Թուսինյանն ինչ շարժի մեջ է, այդ ամբողջ ընթացքում զրուցում է հեռախոսով, թե ինչպես են սարքը տեղադրում գազելի մեջ, որը օգնում է անել Հ.Թուսինյանը, երևում է նաև գազելի և Հ.Թուսինյանի վարած մեքենաների հեռանալը: Տեսագրությունները նայելուց հետո Ց.Ղարսլյանի հետ վերցրել են այդ տեսագրությունները և ձայնագրել լազերային սկավառակների վրա: Նայելով տեսագրությունը, որում երևացել է, որ նշված գազելը «Լեգարա» ֆիրմայի է, Ցոլակի հետ զանգահարել են նշված ֆիրմա, հետաքրքրվել, թե Ցոլակենց շենքի հասցեով ինչ պատվեր է եղել, իրենց ասել են կոնկրետ այդ պատվերը կատարած գազելի վարորդի անուն, ազգանունը և հեռախոսահամարը: Իր հեռախոսահամարից զանգահարել է վարորդի հեռախոսահամարին և պայմանավորվելով նույն օրը հանդիպել են 3-րդ մասում: Վարորդն իրենց ասել է, որ ֆիրմայից զանգահարել են, պատվերը փոխանցել են բացել, պատվերը նույն «043» կոդով են կատարել, իրեն նույնպես զանգահարել այդ հեռախոսահամարից և բացատրել շենքի տեղը: Շենքի մոտ հասնելու ժամանակ էլ այդ հեռախոսահամարի հետ խոսալիս մի տղա Ց.Ղարսլյանենց շենքի մոտ կանգնած է եղել և ասել է՝ «արի հոպար, ինձ տենում ես, իմ ուղղությամբ արի, ձեռով եմ անում», իսկ հեռախոսով խոսացողն ըստ վարորդի նկարագրելու Հ.Թուսինյանն է եղել, որովհետև, նրա հետ են գնացել շենքի բակ, որտեղ էլ օգնել է սարքը գազելի մեջ տեղադրելու համար: Գազելի վարորդը պատմել է նաև, որ երբ սարքը տեղավորել են իր մեքենայի մեջ և ինքը շարժվել է, իրեն ինչ-որ մեկն է զանգահարել և ասել, որ գնա Կիլիկիա թաղամաս՝ ավտոկայանի մոտ ու սպասի, զանգահարել են կրկին «043» կոդով հեռախոսահամարից: Երբ հասել է ավտոկայանի մոտ, ինքն է զանգահարել այդ հեռախոսահամարով և ասել, որ տեղում է: Այդ ժամանակ իր հետ հեռախոսով խոսացող անձն ասել է, որ սարքը բերի «Մալայանի» աչքի հիվանդանոցի մոտ՝ իրեն այնտեղ կդիմավորեն: Հասնելով այնտեղ՝ զանգահարել է նշված հեռախոսահամարին, չեն պատասխանել, սպասել է մոտ կես ժամ, որից հետո իրեն է մոտեցել ինչ-որ մի տղա՝ մորուքով, սև գույնի հագուստով և ասել է՝ «մեր ապրանքը Ձեր մեքենայի մեջ է», ինքն ասել է՝ հա, այդ տղան նստել է իր կողքին, և ցույց տալով ճանապարհը՝ տարել է 16-րդ թաղամասի շենքեր, որտեղ կանգնեցրել է, նշված տղան իջեցրել է սարքը, իրեն վճարել է պատվերի գումարը և ինքը հեռացել է:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Վարուժան Կաջոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ցոլակ Ղարսլյանը հանդիսանում է իր մանկության ընկերը: Վերջինս բժիշկ է և տեղյակ է, որ նա ապառիկ կարգով՝ 8.000 դոլարով ինչ-որ բժշկական լազերային սարք է գնել աշխատանքի համար, սակայն պարզվել է, որ այդ սարքը չի համապատասխանում այն պահանջներին, որոնք պետք էին Ցոլակին, դրա համար վերջինս որոշել էր վաճառել այն, ինչի մասին էլ հայտարարություն էր տեղադրել «լիստ.ամ» կայքում: 2016թ. սեպտեմբերի 8-ին՝ ժամը մոտավորապես 14-ի սահմաններում Ց.Ղարսլյանն իր 093-27-56-56 հեռախոսահամարից զանգահարել է իրեն պատկանող 094-13-39-99 հեռախոսահամարին և ասել, որ այդ սարքն ինչ-որ մարդիկ ցանկանում են գնել, սակայն ինքն աշխատանքի է և չի կարող այն ցույց տալ այդ մարդկանց: Խնդրել է, որպեսզի ինքը գնա նրա բնակարան և հեռախոսահամար է տվել, որպեսզի դրանով զանգահարի այն անձին, ով զանգահարել էր Ցոլակին և պայմանավորվել սարքը գնելու մասին: Ցոլակն ասել է, որ այդ մարդը պաշտպանության նախարարությունում է աշխատում, գնդապետ է և ասել է, որ ընկերոջ հետ ցանկանում են գնել սարքը և ուղարկել Գորիս՝ իրենց ընկերուհուն: Ինքն սկզբում կարծել է, թե այդ ժամանակ միայն պետք է սարքը ցույց տա, որից հետո պետք է այդ մարդիկ որոշեին գնում են սարքը, թե ոչ, սակայն երբ հասել է Ցոլակի բնակարան և զանգահարել է նրա տված հեռախոսահամարով և խոսել Արթուր անունով ներկայացած անձի հետ, վերջինս ասել է, որ ինքը հիմա աշխատանքի վայրում է՝ «գենշտաբում», չի կարող աշխատանքից դուրս գալ և իր հարազատ ընկերն է գալիս, որպեսզի սարքը տանի: Այդ մասին ինքը հեռախոսով ասել է Ցոլակին, ով ասել է, որ ուշադիր լինի՝ գումարը հանկարծ կեղծ չլինի, հետո ասել է, որ իր ծանոթ՝ նույն շենքի բնակիչ Էդուլին կասի, նա էլ կգա և գումարն ստանալուց հետո տանեն մոտակա տարադրամի փոխանակման կետում ստուգեն, որի աշխատակիցը ծանոթ է Էդուլին: Երբ Ցոլակը զանգահարել է իրեն և խնդրել, որ գնա նրա բնակարան, այդ ժամանակ ինքն իր ընկեր Տարոն Դումոյանի հետ է եղել և նրա հետ միասին գնացել է Ցոլակի բնակարան: Ինքն ու Տարոնն նշված սարքն իջեցրել են շենքի մուտքի մոտ: Այդ ընթացքում Արթուրը նորից զանգահարել է իրեն և ասել, որ իր ընկերը եկել է, կարմիր գույնի «Դայվու» մակնիշի ավտոմեքենայով, շենքի մոտ կանգնած է: Ինքը նկատել է, որ շենքի ծայրում կարմիր գույնի ավտոմեքենա է կանգնած, մոտեցել է դրա մեջ նստած վարորդին և հարցրել, թե բժշկական սարքն իրենք են ցանկանում գնել՝ նկատի ունենալով այդ տղային և գնդապետ Արթուրին, ով ասել էր, որ ընկերոջ հետ միասին են գնում սարքը: Այդ տղան, ում անունը Հովհաննես է եղել, պատասխանել է՝ այո, իրենք են, իր ընկերը՝ գնդապետ Արթուրը, չի կարողացել գալ, «գենշտաբ» ում գործերը խառն են, միայն ինքն է եկել, որ սարքը տանի: Ինքը հարցրել է, թե ինչով է տանելու սարքը, Հովհաննեսը ցույց է տվել քիչ հեռու կանգնած գազելն ու ասել, որ այդ գազելով: Նրան ասել է, որ գազելը վարի սարքի մոտ և առաջացել է դեպի սարքը: Իր հետևից եկել է Հովհաննեսը, իսկ նրա հետևից էլ գազելն ու կանգնել է շենքի մուտքի մոտ: Այդ ընթացքում Հովհաննեսն անընդհատ հեռախոսով է խոսել և հասկանալի է եղել, որ Արթուրի հետ է խոսում, քանի որ սարքի մասին էր զրուցել, որից հետո Հովհաննեսն իրենց հարցրել է, թե սարքի փաստաթղթերն ուր են, ինքն էլ ասել է, որ Ցոլակի կինը տանը չի, ինքն էլ փաստաթղթերի տեղը չգիտի: Հովհաննեսը հարցրել է, թե սարքի հետ ուրիշ ինչ կա և ինքը մի ցելոֆան է տվել, որի մեջ սարքի լարերը, լազերների գլխիկները, ակնոցները և այլ բաներ են եղել: Այդ ցելոֆանն իր հիշելով Հովհաննեսը դրել է գազելի վարորդի կողքին, որի ընթացքում ասել է, որ գումարն Արթուրի մոտ է, իսկ նա «գենշտաբ» ում է, առաջարկել է, որ միասին գնան «գենշտաբի » մոտ, որտեղ Արթուրն սարքը կտեսնի և գումարն էլ այնտեղ կտա: Այդ մասին ինքը հեռախոսով ասել է Ցոլակին և վերջինս համաձայնվել է, սակայն ասել է, որ ինքը կամ Տարոնն անպայման գազելի վարորդի հետ գնան, որպեսզի սարքի հետ լինեն: Տարոնին ասել է, որ նստի գազելի վարորդի կողքը, իսկ ինքը գնացել է, որ նստի Հովհաննեսի մեքենան: Այդ ժամանակ Հովհաննեսը՝ տեսնելով, որ Տարոնը ցանկանում է նստել գազելը, մոտեցել է նրան և ասել, որ գազելը չնստի, այլ իրենց հետ գա: Ինքը և Տարոնն ասել են, որ իրենցից մեկը պարտադիր պետք է սարքի հետ լինի և պետք է գազելը նստեն, սակայն Հովհաննեսը պնդել է, որ միևնույն է իրենցից ոչ մեկին չեն թողնելու, որ «գենշտաբ» մտնեն, պնդել է, որ իր մեքենան նստեն և միասին գնան: Հովհաննեսն ասել է, որ ինքն էլ, իր ընկեր Արթուրն էլ լուրջ մարդիկ են, հանգիստ լինեն, սարքի հետ ոչ մի բան չի լինի, գումարն էլ «գենշտաբում » կտան իրենց: Հավատացել են Հովհաննեսին և համաձայնվել, որից հետո Հովհաննեսն գազելի վարորդին ասել է, որ վարի մեքենան, իրենք էլ նրա հետևից կգնան: Երբ գազելը շարժվել է տեղից, Հովհաննեսը մի քիչ ուշ նստել է իր մեքենան, իրենք՝ նույնպես, և սկսել է վարել: Նկատել են, որ գազելը շենքի բակից դուրս գալով կենտրոնական ճանապարհ՝ թեքվել է դեպի աջ ու գնացել դեպի «Առյուծ արքայի կալցեվոյ», իսկ Հովհաննեսը ձախ է գնացել՝ դեպի Կայզեր սուպերմարկետի կողմը: Հովհաննեսին հարցրել է, թե ինչու գազելի ետևից չի գնացել և պահանջել է, որ գազելի ետևից վարի, սակայն նա ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, կարճ ճանապարհով դուրս է գալու գազելի դիմաց: Հովհաննեսի պահվածքն իր մոտ կասկած է հարուցել, որի պատճառով ինքն ու Տարոնն սկսել են հարցուփորձ անել նրան, թե որտեղից է ճանաչում գնդապետ Արթուրին և նա պատասխանել է, որ Արթուրի հետ շատ մտերիմ են, նույնիսկ ընտանիքներով են մտերմություն անում և հասկանալով, որ իրենք կասկածում են իր բառերի վրա, Հովհաննեսն ասել է՝ «ես էլ հո ձեր հետ եմ ախպեր, հո չփախա, ինչ ունեք մտածելու»: Երբ հասել են «գենշտաբի» շենքի մոտ, Հովհաննեսը զանգահարել է Արթուրին և ասել, որ իրենք հասել են: Ինքը չի իմացել, թե Հովհաննեսն իրականում խոսել է Արթուրի հետ, թե՝ ոչ, բայց հեռախոսն ականջից հեռացնելուց հետո ասել է, որ Արթուրի մոտ այդ պահին մարդ կա, հիմա նա կվերջացնի, կիջնի: Դրանից հետո Հովհաննեսը մեքենան վարել է դեպի դիմացի ավտոկայանատեղի և այնտեղ սպասել են Արթուրին: Մոտ կես ժամ սպասելուց հետո Հովհաննեսին ասել է, որ մեկ անգամ էլ զանգահարի Արթուրին, հարցնի, թե երբ է գալիս: Հովհաննեսը զանգահարել է, բայց իրենց ասել է, որ Արթուրի հեռախոսն անհասանելի է: Ինքն ու Տարոնն անհանգստացել են, որի ժամանակ Հովհաննեսն իրեն ասել է, թե՝ ինչի է անհանգստանում, երևի Արթուրը բունկեր է իջել, սարքն է ստուգում, հիմա ետ կզանգի: Ինքը Հովհաննեսին ասել է, որ մտնի «գենշտաբ» ու ինչ-որ մեկից ճշտի, թե Արթուրն ուր է, նա էլ գնացել է մուտքի մոտ և մի քանի վայրկան անց վերադառնալով՝ ասել է, թե հերթապահից ճշտել է, որ գազելը վաղուց ներս է մտել, իսկ սարքն էլ բունկեր են իջեցրել, որ Արթուրն ստուգի, քիչ անց դուրս կգա: Իրենք սպասել են կրկին մոտ 30 րոպե, որի ժամանակ իրենք էլ զանգահարել են Արթուրի հեռախոսահամարին, բայց Արթուրի հեռախոսահամարն անհասանելի է եղել: Դրանից հետո ինքն ու Տարոնը Հովհաննեսին ասել են, որ իրենց հետ գա, մտնեն «գենշտաբ» և ճշտեն, թե Արթուրն ուր է և ինչ է անում: Երեքով մուտքից ներս են մտել ու ինչ-որ աշխատակիցների հարցրել, թե գնդապետ Արթուրը որտեղ է, իրենց բունկերը որ մասում է, բայց այդ աշխատակիցներն ասել են, որ նման մարդ չեն ճանաչում, քիչ ծիծաղելով էլ ասել են, որ իրենց մոտ բունկեր չկա: Այդ ժամանակ նայել են Հովհաննեսի դեմքին ու վերջինս զգացել է, որ իրենք հասկացել են, որ ինքն ու Արթուրը խաբել են իրենց ու դեռ չի հասցրել որևէ բան ասել, Հովհանեսը ժպտալով ասել է, որ ինքն իրականում Արթուրին չի ճանաչում, ինքն ընդամենը տաքսիստ է և իրենց սարքն էլ չգիտի, թե որտեղ է: Բարկացած Հովհաննեսին ասել է, թե կարող է ձեռք է առնում, եթե Արթուրին չէր ճանաչում, սարքի հետ էլ կապ չուներ, ինչի էր այդ մի քանի ժամն ասում, որ Արթուրն իր հարազատ ընկերն է, ընտանիքներով են մոտիկ: Բայց Հովհանեսն իրեն այնպես է պահել, կարծես, թե ոչինչ էլ չի եղել ու շարունակել է ժպտալ և ասել, որ իրեն ինչ ասել են, այն էլ արել է, ինքն ինչ գիտի, թե սարքն ուր է: Բարկացել է Հովհաննեսի վրա, թե ոնց կարող է ինքն Արթուրին չճանաչի կամ սարքի տեղը չիմանա, ոնց է այդքան բան կազմակերպել ու իրենց էլ համոզել, թե Արթուրի ընկերն է: Իրենց պարզ է եղել, որ Հովհաննեսն ու Արթուրը խաբելով սարքը գողացել են, զանգահարել է Ցոլակին, կարճ պատմել ամեն ինչը և ասել, որ սարքը գողացել են, Արթուր անունով մարդու ընկերն էլ՝ Հովհաննեսը, ասում է, որ կապ չունի դրա հետ: Ցոլակն ասել է, որ հիմա գալիս է, իսկ մինչև Ցոլակի գալը Հովհաննեսն ինչ-որ մարդկանց է զանգահարել և խոսել: Հետո հեռախոսը տվել է իրեն ու ասել, որ իր ավագ եղբայրն ուզում է իր հետ խոսել: Ինքը վերցրել է հեռախոսը, իր հետ խոսացող անձը ներկայացել է Կարեն անունով և ասել, որ Հովհաննեսն իր փոքր եղբայրն է և հարցրել է, թե ինչ է եղել: Ինքն ասել է, որ Հովհաննեսն իրենց ապրանքը գողացել է, իրենք «գենշտաբ» ի մոտ են, եթե ուզում է, կարող է գալ և միասին խոսեն: Կարենն ասել է, որ այդ պահին չի կարող գալ, զբաղված է և ինքը հեռախոսը փոխանցել է Հովհաննեսին: Այդ ժամանակ Հովհաննեսն իր հեռախոսահամարն է հարցրել ու փոխանցել Կարենին, քանի որ Հովհաննեսի հեռախոսի մարտկոցը նստում էր: Մոտ 30-40 րոպե անց Ցոլակը եկել է իր ընկեր Շավարշի մեքենայով՝ վերջինիս հետ և մոտեցել են իրենց: Ինքը ձեռքով ցույց տալով Հովհաննեսին՝ Ցոլակին ասել է, որ նա է Արթուրի ընկերը, բայց հերքում է և ասում է, որ Արթուրին չի ճանաչում, սարքի տեղն էլ չգիտի: Ցոլակը Հովհաննեսին հարցրել է, թե որտեղ է իր բժշկական սարքը, բայց Հովհաննեսը կրկին ժպտալով պատասխանել է, որ չգիտի, թե սարքն ուր է, նաև չգիտի, թե Արթուրն ով է, նրան չի ճանաչում, ինքն աշխատանքի մեջ է՝ տաքսիստ է, ու պետք է գնա աշխատանքի և ցանկացել է հեռանալ: Հովհաննեսի խոսքերը բարկացրել են Ցոլակին, կարծես նա իրենց հիմարի տեղ դներ: Այդ ժամանակ Ցոլակը մեկ անգամ ապտակել է Հովհաննեսին, ով միանգամից կռացել է և ախ-վախ արել, թե իբր ուժեղ ցավում է: Ցոլակը Հովհաննեսի հագուստից բռնելով՝ վեր է բարձրացրել և մեկ անգամ էլ է ապտակել ու պահանջել, որ իր սարքի տեղն ասի: Ինքն ու Տարոնը Ցոլակին մի կողմ են քաշել, որպեսզի նորից չհարվածի Հովհաննեսին, քանի որ վերջինիս պահվածքից պարզ է եղել, որ նա «շառ» է: Հովհաննեսը կրկին ասել է, որ սարքի տեղը չգիտի, որի ժամանակ էլ ինքը նրան ասել է, որ սուտ է խոսում, թե իբր Արթուրին չի ճանաչում ու սարքի տեղն էլ չգիտի, եթե ինքն ընդամենը տաքսիստ է ու այդ ամեն ինչի հետ կապ չունի, Արթուրին էլ չի ճանաչում, ինչի էր խաբել, թե իբր «գենշտաբի» հերթապահից ճշտել է, որ գազելը վաղուց ներս է մտել ու Արթուրն էլ սարքն իջեցրել է բունկեր, որ ստուգի: Նույնիսկ Տարոնն էլ ասել է, թե ոնց կարող է ինքն Արթուրին չճանաչի, եթե իրենց հետ հանդիպելու պահից սկսած համոզել է, որ Արթուրն իր հարազատ ընկերն է, սակայն իրենց հարցերին Հովհաննեսը ոչ մի նորմալ պատասխան չէր կարողացել տալ: Ցոլակը՝ հասկանալով, որ Հովհաննեսից ոչինչ չի կարող պարզել, նրան ասաց, որ ոստիկանություն են գնում, նրանք ամեն ինչ կպարզեն: Հովհաննեսը հենց ոստիկանություն է լսել, լրիվ ուրիշ մարդ դարձած արդեն սկսել է համոզել, որ մի ուրիշ տեղ գնան, որտեղ քիչ մարդիկ կլինեն ու հանգիստ խոսեն և ամեն ինչ պարզեն, ինքը մարդկանց կզանգահարի, կգան և բոլոր հարցերը կլուծեն: Իրեն թվացել է, որ Հովհաննեսը մինչև ոստիկանության անուն տալը հույս է ունեցել, որ մի քանի անգամ կասի, որ Արթուրին չի ճանաչում, ինքն ընդամենը տաքսիստ է, ու դրանով ամեն ինչ կվերջանա, բայց երբ Ցոլակը ոստիկանության է անուն տվել, Հովհաննեսը փոխվել է ու հասկացել, որ լուրջ են տրամադրված: Քանի որ Ցոլակին միայն իր սարքն է հետաքրքրել, իրենք հույս են ունեցել, որ Հովհաննեսը կզանգահարի ու սարքը կբերեն, որպեսզի ոստիկանություն չդիմեն, այդ պատճառով էլ համաձայնվել են նրա հետ: Ցոլակն ու Հովհաննեսը վերջինիս մեքենան են նստել, իսկ ինքն ու Տարոնը Շավարշի հետ նստել են վերջինիս մեքենան, որից հետո շարժվել են «գենշտաբի» մոտից դեպի Հաղթանակ զբոսայգու ետևի մուտքի ուղղությամբ: Հովհաննեսն առջևից է գնացել ու մոտ 1-2 րոպե մեքենայով գնալուց հետո հասել են ինչ-որ ազատ տարածություն, որի մոտակայքում մարդիկ չեն եղել, իսկ հեռվում՝ շենքեր են երևացել: Այդ վայրն իրեն անծանոթ է եղել, բոլորով իջել են մեքենաներից և Ցոլակը Հովհաննեսին ասել է, որ զանգահարի իր ասած մարդիկ գան, որ նշված հարցը լուծեն: Հովհաննեսն իր հեռախոսը հանել է, որ զանգահարի, բայց ասել է, որ լիցքավորում չունի ու չի կարող զանգահարել, Ցոլակին փոխանցել է իր հոր հեռախոսահամարը և ասել, որ միայն այդ հեռախոսահամարն է անգիր հիշում և խնդրել է, որ Ցոլակը զանգի այդ հեռախոսահամարով: Ցոլակը զանգահարել է ու խոսել Հովհաննեսի հոր հետ, ում անունը Ռազմիկ է եղել: Հեռախոսազրույցից հետո Ցոլակն ասել է, որ Հովհաննեսի հոր ասելով՝ ինքը նույնպես տաքսիստ է, պատվեր է կատարում, դրա համար չի կարող այդ պահին գալ, պատվերն ավարտելուց հետո կզանգահարի ու կգա: Մոտ կես ժամ սպասել են Հովհաննեսի հոր գալուն, բայց նա ոչ զանգահարել է, ոչ էլ եկել: Ցոլակը կրկին զանգահարել է Ռազմիկին, բայց նա նորից ասել է, որ պատվերի մեջ է ու չի կարող գալ հանդիպման, Ցոլակն էլ ասել է, որ մեկ հատ պատվեր էլ իրենց մոտ ձևակերպի ու գա, ինքը գումարը կտա, բայց Ռազմիկն պնդել է, որ չի կարող այդ պահին գալ ու անջատել է հեռախոսը: Դրանից հետո Ցոլակը Հովհաննեսին ասել է, որ հայրը չի ուզում գա, եթե ուզեր՝ կգար, ու առաջարկել է, որ Հովհաննեսն ուրիշ մարդու համար տա, ով իր համար անհանգիստ է, բայց Հովհաննեսն ասել է, որ ուրիշ համար չի հիշում, ինչից հետո Ցոլակն ավելի է զայրացել՝ ասելով. «Էս խաղ ես անում հետս արա» ու սկսել է խառը հարվածներ հասցնել Հովհաննեսին: Ինքը, Տարոնն ու Շավարշը Ցոլակին բռնել են, որ այլևս չհարվածի Հովհաննեսին ու ասել են, որ «շառի» մեջ չընկնելու համար ավելի լավ է ոստիկանություն դիմեն և Ցոլակն ասել է, որ Հովհաննեսի հետ ուրիշ ճար չկա, պետք է գնան ոստիկանություն: Հովհաննեսը նորից խառնվել է իրար ու սկսել խնդրել, որ մի քիչ էլ սպասեն, հայրը հաստատ կգա: Այդ ժամանակ Ցոլակն ասել է. «Կարողա քո կարծիքով սաղ օրը պետքա էս չոլերում սպասենք, մինչև հերդ մտածի գալիսա, թե չէ», իսկ Հովհաննեսը պատասխանել է, որ երևի հայրն այդ պահին չի կարողանում գալ, բայց հաստատ կգա, ու առաջարկել է Ցոլակին, որ եթե նշված վայրում չի ցանկանում սպասել, գնան իր ուզած տեղը՝ մինչև հայրը կգա: Իրենք մտածել են, թե ուր գնան և Շավարշն առաջարկել է, որ կարող են իր ընկերոջ արտադրամաս գնալ՝ Արգավանդ ու այնտեղ սպասեն: Այդ ժամանակ Հովհաննեսն ասել է, որ Արգավանդն ավելի լավ է, իրենց տանն էլ ավելի մոտիկ է, ուր ուզում են, կգա, կարևորը ոստիկանություն չգնա, ոստիկանության հետ ինքը էլի խնդիրներ է ունեցել, չի ուզում նրանց ձեռքն ընկնել, բայց չի ասել, թե ինչ խնդիրներ է ունեցել: Այդ ժամանակ ինքը, Տարոնն ու Շավարշը նորից նստել են վերջինիս մեքենան, իսկ Ցոլակն ու Հովհաննեսը նստել են վերջինիս մեքենան, որպեսզի գնան Արգավանդ: Երբ Շավարշը մեքենան վարել է, քիչ առաջ գնացել, նկատել են, որ Հովհաննեսի մեքենան տեղից չի շարժվում: Իրենք ետ գնացել Ցոլակենց մոտ ու Ցոլակն ասել է, որ Հովհաննեսն Արգավանդ հասնելու համար այդքան գազ չունի, մեքենան էլ լավ չի աշխատում, դրա համար Հովհաննեսն ուզում է իր մեքենան շենքերի մոտ կանգնեցնել ու իրենց հետ գալ: Հովհաննեսը մեքենան վարել է քիչ հեռու գտնվող շենքերի բակ, Շավարշն էլ նրա ետևից է վարել: Դրանից հետո ինքը Շավարշի կողքից իջել է, իր տեղը Ցոլակն է նստել, ինքն ու Տարոնը Ցոլակենց ետևում են նստել, իսկ իրենց ետևում էլ Հովհաննեսն է նստել, որպեսզի գնան Արգավանդ: Երբ ինքը տեղ է տվել, որ Հովհաննեսը նստի Շավարշի մեքենան, նա տեսել է իր բջջային հեռախոսը և ասել, որ իրենց բջջային հեռախոսներն երկուսն էլ «Նոկիա» մոդելի են ու կարող է իր հեռախոսի մարտկոցը համապատասխանի: Հովհաննեսը խնդրել է, որ իր հեռախոսի մարտկոցը տա, որպեսզի «Յանդեքս» տաքսի ծառայություն զանգահարի ու ասի, որ պատվեր չի կատարելու, մեկ էլ ասել է, որ կճշտի, թե ով է եղել Ցոլակի շենքի մոտ պատվեր տվողը: Ինքն իր մարտկոցը տվել է նրան, Հովհաննեսը դրել է իր հեռախոսի մեջ ու ինչ-որ տեղ զանգահարել: Խոսակցության ժամանակ ասել է, որ Անդրանիկի փողոցի պատվերի հետ խնդիր է եղել, հարցրել է, թե ով է եղել պատվիրատուն: Հովհաննեսի այդ խոսակցությունն իր կարծիքով իրական չի եղել, նա չի զանգահարել, ձև է տվել, թե զանգահարել է, որպեսզի իրենց համոզի, թե իբր ինքն էլ է անհանգիստ: Բացի այդ էլ, իր հիշելով հենց խոսելու ժամանակ զանգ է եկել Հովհաննեսի հեռախոսին և նա սկսել է խոսել ու Կարեն անունն է տվել: Կարենին ասել է, որ իրենք Արգավանդ են գնում ու խնդրել է, որ հոր հետ միասին գա և հանդիպի իրենց: Այդ խոսակցության ժամանակ Հովհաննեսը Կարենին ասել է նաև, որ իր հեռախոսահամարին զանգահարի, որը «գենշտաբի» մոտ տվել էր նրան, քանի որ նրա հեռախոսի մարտկոցը նստած էր: Իրենք հույս են ունեցել, որ գոնե Հովհաննեսի ավագ եղբայր ներկայացած Կարենը կգա և կհանդիպի իրենց ու գնացել են Արգավանդ, որպեսզի սպասեն նրանց գալուն: Երբ հասել են Արգավանդ և մտել են Շավարշի ընկերոջ արտադրամաս, Ցոլակը նորից զանհարել է Հովհաննեսի հորը և ասել, որ Արգավանդում են, գա որդու հետ կապված հարցերը լուծի: Իր հեռախոսահամարին զանգահարել է Կարենը, ինքը հեռախոսը փոխանցել է Ցոլակին: Խոսելու ժամանակ Ցոլակն ասել է, որ Կարենն այդ հեռախոսահամարին այլևս չզանգահարի, եթե պետք լինի իր հեռախոսահամարին զանգահարի ու Կարենին փոխանցել է հեռախոսահամարը: Հեռախոսազրույցից հետո Ցոլակն ասել է, որ Կարենն ասում է, որ Հովհաննեսն իր փոքր եղբայրը չի, այլ իր մեքենան որպես տաքսի է վարում, այդ պահին զբաղված է, չի կարող գալ, Կարենին ասել է, որ եթե չի գալու, այդ հեռախոսահամարին չզանգահարի: Այդ խոսակցություններից հետո, երբ Ցոլակը հասկացել է, որ ոչ մեկն էլ չի ուզում Հովհաննեսի համար գալ և հանդիպել իրենց հետ, դրա համար նորից բարկացել է և սկսել պահանջել, որ Հովհաննեսն իր սարքի տեղն ասի, և երբ Հովհաննեսը նորից սկսել է նույն հեքիաթը պատմել, թե իբր ինքն սարքի տեղը չգիտի և Արթուրին էլ չի ճանաչում, Ցոլակը նորից սկսել է հարվածներ հասցնել Հովհաննեսին: Ինքն ու Տարոնը Ցոլակին հետ են քաշել, որպեսզի չհարվածի, բայց այդ ժամանակ էլ հանկարծ Շավարշն է մեկ-երկու անգամ հարվածել Հովհաննեսին: Այդ անգամ արդեն Ցոլակն է Շավարշին մի կողմ քաշել ու ասել, որ դա իր հարցն է, իրենցից ոչ մեկ Հովհաննեսին ձեռք չտա: Այդ ընթացքում Կարենը զանգահարել է Ցոլակի հեռախոսահամարին և Ցոլակի պատմելով՝ Կարենն ասել է, որ ինքը Ցոլակին ճանաչում է, որ Ցոլակն իր մոր և քրոջ բժիշկն է, իր ընտանիքի փրկիչն է, հեռախոսահամարից է ճանաչել ու առաջարկել է, որ հանդիպեն, հասկանա, թե ինչով կարող է նրան օգնել: Ցոլակը Կարենին ասել է, որ գան Արգավանդ, սակայն Կարենն առաջարկել է, որ Բանգլադեշում՝ նախկին «Սթար» սուպերմարկետի մոտ հանդիպեն: Շավարշն ու Ցոլակը միասին գնացել են հանդիպման, իսկ Հովհաննեսը, ինքն ու Տարոնը մնացել են արտադրամասում: Մոտ 1 ժամ անց Շավարշն ետ է եկել երկու անծանոթ տղամարդկանց հետ: Նրանցից մեկը Հովհաննեսի հետ առանձնացել է կողքի սենյակում և երկուսով խոսել են: Շավարշն ասել է, որ Հովհաննեսի հետ առանձնացածը Կարենն է, իսկ Ցոլակը խանութ է մտել, որպեսզի ուտելիք բերի: Մինչև Ցոլակի գալը՝ Կարենը սենյակից դուրս է եկել ու Շավարշին ասել, որ Հովհաննեսի ասելով՝ սարքի հետ կապ չունի: Երբ Ցոլակն է եկել, Կարենը նույնը նրան է ասել, որ Հովհաննեսի ասելով՝ ինքը Արթուրին չի ճանաչում, սարքի հետ ոչ մի կապ չունի ու դրա տեղն էլ չգիտի: Դրանից հետո Կարենը Ցոլակին առաջարկել է, որ մի պահ առանձին խոսեն, որից հետո Կարենը, Հովհաննեսը և Կարենի հետ եկած անծանոթ տղամարդը հեռացել են: Երբ նրանք գնացել են, Ցոլակն ասել է, որ Կարենն իրեն ծանոթ է դուրս եկել ու խոստացել է, որ Հովհաննեսից ամեն ինչ կիմանա, այդ թվում՝ սարքի տեղը և կասի իրեն: Իրենք մի կտոր հաց են կերել ու բոլորով գնացել են տուն: Հաջորդ օրը զրուցել է Ցոլակի հետ և նա ասել է, որ Կարենի կարծիքով Հովհաննեսն իրականում այդ սարքի գողության հետ կապ չունի, քանի որ նա այդպես է ասել: Հետագայում Կարենը Ցոլակին ասել է, որ Հովհաննեսը և նրա ընտանիքի անդամները գումար են պահանջել Ցոլակից, որպեսզի Հովհաննեսին ծեծի ենթարկելու համար բողոք չներկայացնեն ոստիկանություն, բայց Ցոլակը հրաժարվել է գումար տալ, միայն առաջարկել է, որ իր միջոցներով կարող է հիվանդանոցում բժշկական զննություններ ապահովել և բուժում կազմակերպել, եթե կարիք լինի, սակայն Հովհաննեսը և նրա ընտանիքի անդամները հրաժարվել են դրանից և ասել, որ իրենց գումարն է պետք: Հետագայում Ցոլակից իմացել է, որ Հովհաննեսը և նրա ընտանիքի անդամները Կարենի միջոցով՝ ինտերնետով ձայնագրություն են ուղարկել Ցոլակին, որը ինքը նույնպես տեսել է: Այդ ձայնագրությունում Հովհաննեսը՝ գոտկատեղից վերև մերկ վիճակում, մարմնի վրա վնասվածքներով, ասել է, թե իբր Ցոլակն իր ընկերների հետ իրեն ինչ-որ ամայի վայր են տարել, ծեծել, հետո՝ իբր պարկի են քաշել իր գլխին ու տարել Արգավանդ, որտեղ ծեծել են իրեն, հարթաշուրթով ականջն են քաշել և այլն: Այդ ձայնագրությունն ուղարկել են Ցոլակին և 3.000 դոլար գումար են պահանջել, որպեսզի այդ ձևով բողոք չներկայացնեն ոստիկանություն: Ցոլակը բարկացել է ու ասել, որ ինքը ոչ մեկին էլ գումար չունի տալու, եթե իր սարքը Հովհաննեսը չվերադարձնի, ապա ինքն է ոստիկանություն դիմելու: Հետագայում՝ ինտերնետում հոդված են կարդացել, որտեղ նշված ձայնագրությունում եղած հանգամանքներն են գրված եղել, որից հետո Ցոլակը որոշել է ինքը ներկայանալ ոստիկանություն և ամեն ինչ ճիշտը պատմել: Վ.Կաջոյանը պնդել է, որ նշված ձայնագրությունում Հ.Թուսինյանի նշած հանգամանքներն ամբողջությամբ սուտ են, այդ կերպ նա ցանկանում է բժշկական սարքի գողության համար պատասխանատվությունից ազատվել, գումար աշխատել: Իրականում իրենցից ոչ մեկը նշված ամայի տարածքի գտնվելու վայրը չի իմացել, այնտեղ Հովհաննեսն է ուղեկցել, որ մարդիկ չլինեն և որպեսզի այնտեղ սպասեն՝ մինչև նրա ասած մարդիկ գան ու Ցոլակը ոստիկանություն չդիմի: Այդ տարածքից էլ Հովհաննեսի ցանկությամբ են գնացել Արգավանդ, նա իր կամքով է եկել իրենց հետ, ոչ մեկը նրա գլխին պարկ չի քաշել:
Դատական նիստի ընթացքում տուժող Հովհաննես Թուսինյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալներին, որոնց հետ հարաբերությունները չեզոք են: Աշխատել է «Յանդեքս» տաքսի ծառայությունում` որպես վարորդ: 2016 թվականի սեպտեմբերի 8-ին, կոնկրետ ժամը չի հիշում, պատվեր է ստացել Երևան քաղաքի Անդրանիկի 87 հասցեից: Զանգել է մի տղամարդ, ներկայացել է Արթուր անվամբ և ասել, որ անհրաժեշտ է իր աշխատակցի տղաներին տեղափոխել «գենշտաբ»: Դրա համար իրեն պետք է վճարեին 15.000 ՀՀ դրամ: Արթուրը ներկայացել է որպես «գենշտաբի» աշխատակից` կոչումով գնդապետ: Արթուրին երբևէ չի տեսել: Մոտեցել է շենքին, մոտ 17 րոպե սպասելուց հետո կրկին Արթուրը զանգահարել է իրեն և ասել, որ պետք է բժշկական սարք տեղափոխեն «գենշտաբ», մոտենալու է «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա, որի մեջ պետք է դրվի ապրանքը և տեղափոխվի «գենշտաբ» : Արթուրի հետ հեռախոսով խոսելու ընթացքում վերջինս իրեն խնդրել է, որ ձեռքով անի, որպեսզի «Գազելը» գա շենքի բակի ուղղությամբ: Երբ նկատել է «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենան` ձեռքով է արել և այն եկել է նշված շենքի բակ: Այնուհետև, վարորդը հարցրել է, թե ինչ պետք է արվի, պատասխանել է, որ չգիտի, ինքն էլ է սպասում: Այդ պահին շենքի մյուս մուտքից մոտեցել է Վարուժ անունով մի տղա և ասել, որ սխալ տեղ են կայանել: Ապա Վարուժը դիմել է իրեն և հարցրել, թե որտեղ է գտնվում մյուս ավտոմեքենան, ինքն էլ ցույց է տվել իր ավտոմեքենան: Այդ ժամանակ կրկին Արթուրը զանգահարել է իրեն ու խնդրել, որ նայեն սարքավորումը և տղաներին օգնի այն ավտոմեքենայի մեջ բեռնելու հարցում: Ինքը, Վարուժանը և Տարոնը սարքավորումը բեռնել են ավտոմեքենայի մեջ և ցանկացել են շարժվել դեպի «գենշտաբ»: Արթուրը հարցրել է լազերային սարքի փաստաթղթերի մասին, ինքն էլ նայել և տեսել է, որ դրանք առկա են և տեղադրել են վարորդի խցիկում: Տարոնը ցանկացել է նստել «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենան, Արթուրն այդ պահին իրեն հեռախոսով ասել է, որ նրան հայտնի, որ չնստի, քանի որ «գենշտաբում» պետք է անցագիր լրացվի: Չգիտի, թե Արթուրը որտեղից է տեղեկացել, որ Տարոնը ցանկացել է նստել «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենան: Ինքը Տարոնին փոխանցել է Արթուրի ասածը և իրենք իր մեքենայով գնացել են «գենշտաբի» դիմաց: «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենան ուղիղ է գնացել, իսկ իրենք թեքվել են աջ` փողոց դուրս գալու նպատակով: Ուղիղ գնալու իմաստ չկար, քանի որ աջից միանգամից փողոց էին դուրս գալու, բացի այդ ճանապարհի այդ հատվածն անհարթություններ ուներ: Դրանից հետո իր 093 կոդով սկսվող հեռախոսահամարով զանգահարել է Արթուրի 043 կոդով սկսվող հեռախոսահամարին, վերջինս ասել է, որ իր մոտ մարդ կա ու մոտավորապես 15 րոպեից կմոտենա: 15-20 րոպե սպասելուց հետո Արթուրն անհասանելի է եղել: Հետո զանգահարել և հայտնել է, որ ինքն իջնում է այդ սարքավորումն ստուգելու և դրա համար էլ հնարավոր է անհասանելի լինի: Իրենք սպասել են երկար, սակայն հստակ չի հիշում՝ որքան, ինչից հետո մոտեցել են պահակակետ, հարցրել՝ արդյոք «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա եկել է ապրանքով բարձված: Պատասխանել են, որ «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա գնացել է և չի եկել, ինչն էլ հայտնել է տղաներին: Վերջիններս մտածել են, որ ինքն է նրանց ապրանքը գողացել և ասել են, որ շուտով մարդու պիտի զանգահարեն, որ գա, զրուցեն այդ հարցերի շուրջ: Դրանից հետո իրենց է մոտեցել մեկ ամենագնաց` «Նիսսան» մակնիշի, 50 050 համարանիշներով, որից հետո Վարուժանը հայտնել է, որ Ցոլակենք են, այսինքն` սարքի տերը: Նրա հետ եղել է Շավարշը և ևս մեկ տղամարդ, ում չի ճանաչել: Մեքենայից իջնելով՝ առաջինն իրեն Ցոլակն է մոտեցել ու հարցրել, թե որտեղ է իր սարքավորումը: Ինքը պատասխանել է, որ տեղյակ չէ, որից հետո Ցոլակը ձեռքով հարվածել է իրեն, սակայն չի հիշում, թե որ հատվածին: Հարվածել է դեմքին, այլ ոչ թե ոստքերին, սակայն չի հիշում բռունցքով է հարվածել, թե բաց ափով: Դրանից հետո չի հիշում, թե տղաներից ով, ասել է, որ տարածքում տեսախցիկ կա: Ասել են խոսակցությունը շարունակեն մեկ այլ վայրում և մոտավորապես 5 րոպե երթևեկելուց հետո հասել են ամայի տարածք: Գնացել են Շավարշի ավտոմեքենայով, իսկ իր ավտոմեքենան թողել են կայանված տեղում: Ավտոմեքենայում եղել է ինքը, Ցոլակը և ևս մեկ անձ, ում չի ճանաչել: Այնտեղ, ավտոմեքենայի մեջ իրեն ծեծի են ենթարկել և փորձել են իմանալ, թե որտեղ է գտնվում սարքավորումը, բայց ինքն ասել է, որ առնչություն չունի այդ սարքավորման հափշտակության հետ: Բացի Տարոնից ու Վարուժանից մնացած բոլորն էլ ձեռքերով ծեծի են ենթարկել իրեն: Նրանց ձեռքին զենք, քար կամ փայտ չի եղել: Հարվածել են իր մարմնի տարբեր հարվածների, ինքն ի վիճակի չի եղել հարվածներ հասցնել: Չի կարող հիշել, թե որքան ժամանակ է ծեծի ենթարկվել: Դրանից հետո գնացել են Բանգլադեշ, չի իմացել, թե ինչ տարածք է եղել: Երբ ներս են մտել այնտեղ ներկեր են դրված եղել, ենթադրել է, որ եղել է արտադրամաս: Այնտեղ նստելու տեղ չի եղել և նստել է ներկամանի վրա: Դրանից հետո Շավարշը դիմացի հատվածում պլաստմասե ինչ-որ բանով կապել է իր ձեռքերն ու ոտքերը: Հետագայում արձակել են ոտքերի կապածը: Իրեն տարել են նշված վայր, որպեսզի հայտնի ապրանքի գտնվելու վայրը, սակայն ինքը դրա գտնվելու վայրը չի իմացել: Չգիտի, մոտավորապես մեկ ժամ գտնվել է այնտեղ, թե` ոչ: Բանգլադեշ գնացել են Շավարշի «Նիսսան» մակնիշի ավտոմեքենայով, իրենց հետ եղել են նաև Տարոնը և Վարուժը: Իր մեքենան չի տեսել և չի իմացել, թե այն որտեղ է գտնվում: Մինչ այդ, ամայի տարածքից Բանգլադեշ գնալիս իր գլխին պարկ է քաշած եղել: Չի կարող հիշել, թե այն ով է քաշել իր գլխին, կամ Վարուժն է եղել կամ Տարոնը: Բոլոր ամբաստանյալներն էլ իր հետ գտնվել են արտադրամասում, միայն իր անծանոթ մարդուն չի տեսել: Մեկ անգամ զանգահարել է Կարենին, որպեսզի հայտի, որ գնում են Բանգլադեշ: Այնուհետև, մի քանի ժամ այնտեղ մնալուց հետո, եկել է իրեն հարազատ Կարենը, ում ավտոմեքենան ինքը վարում է, ինչից հետո գնացել են նրա տուն: Առավոտյան հայրը եկել է Կարենի տուն և միասին գնացել են իրենց տուն: «Յանդեքս» տաքսի ծառայությունում վարել է բալագույն «Դայվո» մակնիշի, 34 165 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենա: Բոլորն էլ իրեն ծեծի են ենթարկել: Մասնավորապես` Շավարշը բարակ ալյումինե ձողով հարվածել է իր մեջքին, իսկ Տարոն և Վարուժը ձեռքերով և ոտքերով են իրեն հարվածել: Պարկը գտել է Վարուժանը, ցանկացել են, որ հայտնի սարքավորման գտնվելու վայրը, սակայն երբ նրանց ասել է, որ սարքավորումից տեղյակ չէ, փորձել են իրեն տոպրակով խեղդել: Ցոլակը, բացի առաջին հարվածից, ամայի տարածում` ավտոմեքենայի մեջ, ձեռքով կրկին հարվածել է իրեն: Արտադրամասում Շավարշի ձեռքին հարթաշուրթ է եղել, որով վերջինս քաշել է իր աջ ականջը` պահանջելով հայտնել սարքավորման գտնվելու վայրը: Իրեն ծեծելու գործընթացին Կարենը ներկա չի գտնվել: Դեպքից հետո 5-6 օր անկողնային վիճակում գտնվել է տանը: Արթուրից իրեն հայտնի է եղել մեկ հեռախոսահամար, իսկ ոստիկանությունում իրեն հայտնել են, որ Արթուրը կալանավորված է: Իրեն հասանելի 15.000 ՀՀ դրամ գումարը չեն տվել: Արթուրն իրեն խնդրել է, որպեսզի տղաներին ասի, որ հանդիսանում է նրա ընկերը, որպեսզի չմտածեն, թե նա տաքսի է ուղարկել նրանց հետևից: Ինքնել նրանց հայտնել է, որ հանդիսանում է Արթուրի ընկերը: Չի կարող հիշել «գենշտաբի» մոտից Կարենին զանգահարել է, թե ոչ: Չի հիշում` ինքն է խնդրել, որպեսզի խոսեն Կարենի հետ, թե` ոչ: Կարենը ներկայացել որպես իր ավագ ընկեր, ավագ եղբայր: Ամայի տարածքից հետո անծանոթ անձին չի տեսել, վերջինս «գենշտաբի» մոտ որևէ գործողություն չի կատարել իր նկատմամբ: «գենշտաբի» մոտ Ցոլակը հարցրել է, թե որտեղ է գտնվում սարքավորումը, պատասխանել է՝ տեղյակ չէ, ինչից հետո Ցոլակը հարվածել է իրեն: Հարվածից վնասվածք չի ստացել, այլ ցավ է զգացել: Դրանից հետո գնացել են ամայի տարածք, ուր հասնելը տևել է մոտավորապես 5 րոպե: Ինքնակամ է նստել ավտոմեքենան, քանի որ վախեցած է եղել: Այն մեքենայով որով գնացել են, Տարոնը և Վարուժն այդ մեքենայում չեն եղել: Ամայի տարածքում եղել են Շավարշը, Ցոլակը և իրեն անծանոթ տղամարդը: Ամայի տարածքում նրանք բոլորն էլ հարվածել են իրեն: Կոտրվածք չի ունեցել, բայց այնպիսի ցավ է ունեցել, որը կխոչընդոտեր փախչելուն: Այդ պահին փախչելու մտադրություն չի էլ ունեցել: Իր ավտոմեքենան վերցրել է շենքերի բակից, չի կարող ասել, թե ոնց է այն հայտնվել այդ վայրում: Հոր հեռախոսահամարը Ցոլակին տվել է ամայի վայրում: Բանգլադեշ գնալն առաջարկել է Շավարշը: Իր գլխին պարկ է եղել, որպեսզի չտեսնի, թե ուր են գնում: Չի կարող հստակ ասել, թե ով է իր գլխին հագցրել պարկը, բայց, քանի որ ավտոմեքենայի հետնամասում ինքն է նստած եղել, իսկ իր դիմացը Տարոնն ու Վարուժն են նստած եղել, հետևաբար այդ երկուսից մեկն է պարկը քաշել իր գլխին: Մինչ ավտոմեքենան նստելը Տարոնին և Վարուժին չի տեսել: Ամայի տարածքից Բանգլադեշ գնալիս իր մոտ հեռախոս չի ունեցել: Չի կարող ասել, թե ինչպես է իր հեռախոսը հայտնվել իր մոտ: 094-93-83-08 հեռախոսահամարը պատկանում է Կարենին: 094-80-79-03 հեռախոսհամարն իրեն անծանոթ է, չի հիշում այն օֆիսի հեռախոսահամարն է, թե` ոչ: Կարենի հետ խոսել է ամայի տարածքից: Վնասվածքներ ստացել է, սակայն մանրամասն չի հիշում: «գենշտաբի» մոտ վնասվածքներ ստացել է, թե` ոչ, չի կարող հիշել, բայց մտածում է, որ ստացել է: «գենշտաբի» մոտ միայն Ցոլակն է հարվածել և չի եղել դեպք, որ իրեն գցեն գետնին և բոլորով հարվածեն: Երբ արտադրամասից դուրս է եկել, մութ է եղել, իսկ մինչ այնտեղ գնալը լույս էր: Կարենը գնացել է արտադրամաս և միասին դուրս են եկել այնտեղից: Կարենն իրեն կապված չի տեսել: Միասին գնացել են շենքերի բակից գտել են ավտոմեքենան, այն վարել է Կարենը: «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդին չի ճանաչել: Իր գնալուց հետո է մոտեցել «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենան: Հիվանդանոցում բժիշկներին չի ասել, թե վնասվածքն ինչի հետևանքով է առաջացել, բայց հետո, երբ ոստիկաններն են եկել, նրանց պատմել է: Տեսագրության բովանդակությունը չի հիշում: Տեսագրությամբ ցանկացել է ցույց տալ, որ 1-2 հարվածից նման վնասվածքներ չեն առաջանում: Տեսագրության մեջ դեպքն է պատմել, սակայն մանրամասն չի հիշում, թե ինչ է ասել: Տեսագրությունը նախատեսված է եղել Ցոլակի համար, որպեսզի ցույց տա, որ ոչ թե երկու, այլ ավելի շատ հարվածներ են եղել: Տեսագրությունն ուղարկել է Ցոլակին: Իր և Ցոլակի միջև խոսակցություն չի եղել, որ նրանից գումար պահանջի, որպեսզի ոստիկանություն չդիմի:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ տուժող Հովհաննես Թուսինյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ` Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում կայացրեց հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում տուժող Հովհաննես Թուսինյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է «Յանդեքս» տաքսի ծառայությունում՝ որպես վարորդ, վարել է Կարեն Կամիսարի Քոչարյանին պատկանող «Դեյվու» մակնիշի 34 QP 165 պետհամարանիշի ավտոմեքենան: 08.09.2016թ.-ին, ժամը 14:00-15:00-ի սահմաններում, գտնվել է Երևան քաղաքի Րաֆֆու փողոցում՝ Հարավ-Արևմտյան թաղամասում գտնվող եկեղեցու հարևանությամբ, որի ժամանակ պատվեր է ստացել Երևան քաղաքի Անդրանիկի թիվ 81 հասցեից, ընդունել է և պատվիրատուն անծանոթ հեռախոսահամարից, զանգահարել է իրեն պատկանող 093-74-87-45 հեռախոսահամարին, ներկայացել է ոմն Արթուր, աշխատում է «գենշտաբում», իր աշխատակիցներից մեկի ապրանքը՝ լազերային բժշկական սարքավորումը պետք է բերեն «գենշտաբ» գնելու նպատակով, մոտենալու է «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա, որի մեջ պետք է բեռնվի ապրանքը, իսկ ինքը «գենշտաբ» կտեղափոխի իր հետ աշխատակցի տղաներին: Ոմն Արթուրն ասել է, որ տղաները «Գազել» մակնիշի մեքենան են պատվիրել, որը հեսա մոտենում է, դրա մեջ պետք է ապրանքը դրվի և տեղափոխվի «գենշտաբ»: Ոմն Արթուրի հետ բջջային հեռախոսով խոսելու ժամանակ վերջինս իրեն խնդրել է, որ ձեռքով անի, որպեսզի «Գազելը» գա շենքի բակի ուղղությամբ, այն փողոցով անցնում է: Նկատել է, որ փողոցի կողմից անցնում է սպիտակ գույնի «Գազել»: Ձեռքով է արել, «Գազելը» եկել է նշված շենքի բակ: Հեռախոսազրույցի ժամանակ Արթուրն ասել է. «տղերքին տանես, բերես, 15.000 դրամ կտան քեզ, սպասի ապրանքը բարձեն»: Երբ «Գազելը» հասել է, դրա միջից միջին տարիքի մի տղամարդ է իջել, իրեն հարցրել է, թե ինչ ապրանք պիտի բարձեն, պատասխանել է, որ չգիտի, ինքն էլ է սպասում: Այդ պահին շենքի մյուս մուտքից մոտեցել է Վարուժ անունով մի տղա և «Գազելի » վարորդին ասել, որ սխալ է կանգնել, առաջ գա դեպի մյուս մուտքի մոտ: Ապա՝ Վարուժը դիմել է իրեն և ասել. «բա մյուս մեքենան ուր է», ինքը պատասխանել է, որ «հեսա մյուս ավտոն»՝ ցույց տալով իր մեքենան, Վարուժն իրեն է ասել, որ առաջ քաշի մեքենան և օգնի, որ ապրանքը տեղավորեն գազելի մեջ: Այդ պահին նորից Արթուրը զանգահարել է իրեն և հարցրել, թե ապրանքն իջեցրել են, թե չէ, պատասխանել է, որ իջեցրել են, մնում է բարձեն, Արթուրը խնդրել է, որ ինքը նայի, թե ապրանքի անձնագիրը, մյուս փաստաթղթերը տեղում են, նայել է և ասել, որ իր ասաց թղթերը տեղում են: Արթուրն ասել է, որ փաստաթղթերով ցելոֆանը տա «Գազել»-ի վարորդին, որ դնի իր մեքենայի մեջ: Ապրանքը տեղավորելու ընթացքում Արթուրի հետ հեռախոսով խոսել է և բացատրել, թե ինչ են անում, ոնց են տեղադրում, որ չվնասվի: Ապա՝ Արթուրն ասել է, որ գազելի վարորդին ինքը փոխանցի, որ կզանգի իրեն, փոխանցել է Արթուրի խոսքերը վարորդին, իրեն է էլ ասել, որ շարժվեն, հասնեն «գենշտաբի» դիմաց, զանգեն, որ ինքը իջնի: Վարուժը և նրա ընկերը, ով հանդիսացել է Տարոն Դումոյանը, նստել են իր ավտոմեքենան ու միասին շարժվել են: Վարուժը հարցրել է, թե մի քսան րոպեից կլինեն «գենշտաբի» մոտ, ասել է, որ կաշխատի լինեն: Ընթացքում Արթուրն իրեն չի զանգահարել, որովհետև ասել էր, որ հասնեն, նոր զանգեն: Երբ Երևան քաղաքի Անդրանիկի 81 շենքի բակից շարժվել են, «Գազել»-ի վարորդը վարել է ուղիղ, իսկ ինքն աջով է մտել և դուրս եկել Անդրանիկի գլխավոր փողոց: Ապա՝ եկել են Երևան քաղաքի Բաբայան փողոց, կանգնել «գենշտաբի» դիմաց: Սակայն տեղյակ չի եղել, թե որ կողմով և ուր է գնացել «Գազել»-ը, Արթուրի ասելով, ինքն ասել էր գազելի վարորդին, թե ուր պիտի գնար: Հասնելով «գենշտաբի» մոտ զանգահարել է Արթուրի հեռախոսահամարին իր կողմից օգտագործվող 093-74-87-45 հեռախոսահամարից, ասել, որ հասել են, Արթուրը հարցրել է, թե որտեղ են կանգնած, ասել է «գենշտաբի» դիմաց, որից հետո Արթուրն ասել է, որ իր մոտ մարդ կա, 15-20 րոպեից կիջնի, իրենք մտնեն դիմացի ավտոկայանատեղին: Անցել է մոտ 30-40 րոպե, որից հետո տեսնելով, որ Արթուրը չի գալիս, չի զանգում, սկսել են ինքը, Վարուժն ու նրա ընկերը զանգահարել, սակայն Արթուրի հեռախոսահամարն անհասանելի է եղել: Այդ ժամանակ Վարուժն ու ընկերը հարցրել են, թե ինչի է Արթուրն անհասանելի, ասել է, որ չգիտի, հարցրել են, թե որտեղից գիտի Արթուրին, պատասխանել է, որ ինքն Արթուրին չգիտի, Վարուժն ու ընկերն ասել են, որ գնա «գենշտաբից» ճշտի, թե ապրանքը եկել է, Արթուրը նայել է, թե՝ ոչ: Գնացել է անցագրային կետ, որտեղ մի տղա է նստած եղել, ով ասել է, որ Արթուրին չի ճանաչում, իր մոտով ապրանք, «Գազել» չի եկել և չի անցել, այդ տղան ասել է, որ եթե ուզում է, կարող է բարձրանալ վերև, հարցնել այնտեղից: Քանի որ ապրանքն իրենը չի եղել, հետ է եկել, Վարուժին ու ընկերոջն ասել, որ թույլատրում են բարձրանալ վերև և հարցնել, թե ապրանք եկել է, թե՝ ոչ, Վարուժն ու ընկերը գնացել են «գենշտաբ», ետ են եկել ու ասել, որ այդ կողմի մասնաշենքում ապրանք չեն բերել: Ինքը կրկին գնացել է անցագրային կետ և հարցրել, թե «գենշտաբը» միայն այդտեղ է, թե ուրիշ մասնաշենք էլ կա, անցագրային կետի տղան ասել է, որ կողքն ինչ-որ էլի շենք կա, որտեղ կարող է ապրանքը բերած լինեն: Գնացել է այդ կողմը, կրկին մի տղա է եղել անցագրային կետում, հարցրել է նրան, ով պատասխանել է, որ իրենց մոտ նույնպես «Գազել» չի եկել: Վերադարձել է Վարուժի և ընկերոջ մոտ, ասել, որ այնտեղ էլ «Գազել» չի մտել, միաժամանակ թե ինքը և թե Վարուժն ու ընկերը զանգահարել են Արթուրին, սակայն վերջինիս հեռախոսահամարն անջատված է եղել: Այդ ժամանակ Վարուժն ասել է, որ ինքն է կազմակերպել, որ գողացել են իրենց ապրանքը, հիմա իր եղբայրն է գալիս, կխոսան, սակայն իրեն չեն հարվածել, չեն քաշքշել: Այդ ընթացքում Վարուժն ինչ-որ մեկի է զանգել և խոսել, ինքն էլ զանգահարել է իր ավտոմեքենայի սեփականատիրոջը՝ Կարեն Քոչարյանին, որովհետև վախեցել է, իսկ Կարենը տարիքով է, կգար, կողքը կլիներ, իրեն էլ ընկեր է: Մոտ 30-40 րոպե սպասելուց հետո, երբ կանգնած են եղել իր ավտոմեքենայի կողքը, «Նիսսան» մակնիշի 50 050 պետհամարանիշի ավտոմեքենա է եկել, որի միջից իջել են երեք հոգի՝ 30-40 տարեկան տղամարդիկ, Վարուժն ասել է. «հենա, Ցոլակը եկավ»: Այդ երեք հոգին մոտեցել են իրեն և Ցոլակն իրեն հարցրել է, թե ինքն է գողացել իր ապրանքը, պատասխանել է՝ ոչ, որից հետո այդ Ցոլակն առաջինը ձեռքով հարվածել է իր դեմքին, ինքն ընկել է ասֆալտապատ գետնին: Ապա՝ ձեռքերով և ոտքերով տարբեր կողմերից հարվածներ են հասցրել իրեն, սակայն չի նկատել, թե քանիսով են հարվածել: Իրեն երկու-երեք հարված հասցնելուց հետո, նրանցից մեկն ասել է, որ «կամերա կա այդտեղ, կոխեն ավտոն»: Ցոլակն իրեն գետնից բարձրացրել է, մյուսները կանգնած են եղել, գեր մարդն իր ձեռքերը ոլորել է և մտցրել նշված ավտոմեքենան, նստեցրել են հետևի նստատեղին, որից հետո իր ձախ կողմը նստել է Ցոլակը, իսկ աջ կողմը նստել է երեքից մեկը, ղեկին նստել է գեր մարդը: Վարուժն ու ընկերը՝ Տարոն Դումոյանը, իր ավտոմեքենան պետք է վարեին, որ գային իրենց ետևից: Այդ ամենը տեղի է ունեցել ժամը 17:00-ի սահմաններում: Գեր մարդը վարել է մեքենան, և քանի որ իր աչքին էին հարվածել, արյուն էր լցվել, ինքն անընդհատ աչքն է տրորել ու չի նկատել, թե որ կողմերով են վարել և իրեն ուր են տարել: Հինգից յոթ րոպե վարելուց հետո նկատել է, որ ամայի տեղ են եկել, մեքենան կանգնեցրել են, իրեն թողել ավտոմեքենայի մեջ, իրենք իջել են և դրսում՝ մեքենայի ետնամասում կանգնած զրուցել են: Մեքենան կանգնեցնելուց մոտ 1-2 րոպե անց, երեքով մոտեցել են, մեքենայի դռները բացել են և ձեռքերով ու քաշքշելով հարվածել են իր գլխին, կողերին և ասել, որ իրենց ապրանքը բերի, իրենց ետ տա, թե չէ, իր համար վատ է լինելու: Այդպես մոտ 10 րոպե իրեն քաշքշել են և հարվածել, որից հետո գեր մարդն ասել է. «բերեք, սրան տանենք, պադվալում պահենք, մինչև ասի»: Վարուժն ու ընկերն էլ իր մեքենայով, որի բանալին վրան է եղել, վարել և եկել են իրենց ետևից ու գտնվել են ամայի տարածքում: Նշված գեր մարդու խոսքերից հետո «Նիսսան» մեքենան նստել են Վարուժը, Վարուժի ընկերը, Ցոլակը և գեր մարդը, ով վարել է մեքենան, մեքենան յոթտեղանոց է եղել, այսինքն՝ ետևի նստատեղերը բացել են, իրեն նստեցրել դրա հետևի նստատեղերին, Վարուժը, իր ընկերը նստել են մեքենայի սովորական ետևի նստատեղերին, իսկ Ցոլակը նստել է վարորդի կողքի նստատեղին: Վարուժն իրեն ասել է, որ մոտիկ գա ու ետևից վերցնելով մի պարկ, ասել է, որ պիտի քաշի իր գլխին, որպեսզի չտենա, թե ուր են գնում: Նրան ասել է, թե ինչի համար, արդեն Վարուժն ու ընկերը հարվածելով իրեն՝ պարկը քաշել են իր գխին: Մեքենան շարժվել է ու մոտ 30-40 րոպե վարելուց հետո, կանգնեցրել են, իրեն իջեցրել են՝ պարկը գլխին, որոշ տեղ քայլել են ու մտցրել ինչ-որ շինություն, շինությունը գտնվել է Բանգլադեշում՝ Հարավ-Արևմտյան թաղամասում, հասցեն չգիտի: Շինություն հասնելուց հետո իր գլխից հանել են պարկը: Շինությունը քարեպատ է եղել, մի անկյունում ինչ-որ ներկեր են դարսված եղել, իրեն նստեցրել են ներկերի տարաներից մեկի վրա, որից հետո ձեռքերը կապել են պլաստամասից ինչ-որ ամրանով, ոտքերը՝ նույնպես, կապել է գեր մարդը, իսկ մյուսները կանգնած են եղել, միայն հայհոյել են: Իրեն կապելուց հետո գեր մարդը և Վարուժն սկսել են ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնել՝ իր մարմնի տարբեր մասերին, շունչը հարվածներից կտրվել է, ջուր են լցրել իր վրա, ուշքի բերել: Այդ ընթացքում Վարուժը տոպրակ է քաշել իր գլխին և պահել, նկատել է, որ խեղդվում է, հանել է, ջուր է լցրել իր վրա, ուշքի բերել և կրկին տոպրակը քաշել, այդպես արել է 3-4 անգամ: Վարուժն ու գեր մարդն իրեն ասել են, որ ճիշտը պատմի, թե չէ ավելի վատ կլինի, ինքն էլ պնդել է, որ տեղյակ չէ ոչնչից, որից հետո Վարուժն ու գեր մարդը շարունակել են ոտքերով և ձեռքերով հարվածներ հասցնել իրեն՝ մարմնի տարբեր մասերին ու գլխին: Այդպես մինչև ուշ ժամ, այդ ընթացքում գեր մարդը հարթաշուրթ է բերել, բռնել է դրանով իր ականջից և քաշել ու ասել, որ ասի իրենց, թե ուր է տարել իրենց ապրանքը, ինքը պնդել է, որ կապ չունի: Դրանից հետո գեր մարդն ալյումինից ձող է բերել և ձողով սկսել հարվածներ հասցնել իր մեջքին, իսկ Վարուժն էլ կողքը կանգնած է եղել և մեկ ու մեջ ձեռքով հարվածել է իրեն: Գեր մարդն ասել է, որ տեղ է գնում, երբ գա, ճիշտն ասի, եթե չասի, լավ չի լինելու, իսկ նրա բացակայության ժամանակ ոչ ոք իրեն ձեռք չի տվել, առաջարկել են ծխախոտ ծխել, իսկ Վարուժն արձակել է ձեռքերն ու ոտքերը: Դրանից հետո Վարուժն ու ընկերը ոչինչ չեն ասել, չեն հարվածել, ջուր են առաջարկել: Մոտ մեկ ժամ անց եկել է գեր մարդը, Ցոլակը և իր ավտոմեքենայի սեփականատերը՝ Կարեն Քոչարյանը, տեղյակ չի եղել, թե Կարենին ոնց են գտել, բայց մինչ իրեն Բաբայան փողոցից տանել, ինքը Կարենին զանգահարել էր Վարուժի հեռախոսահամարից և ասել, որ «գենշտաբի» մոտ է և կիսատ-պռատ պատմել է թեման: Գեր մարդը Կարենի ներկայությամբ ասել է, որ Կարենի խաթր իրեն թողում են գնա, իրենց ապրանքը գտնի, իրենց էլ տեղն ասի, որ գան, վերցնեն: Բայց Կարենի ներկայությամբ չեն հարվածել, գոռալով են խոսել, որից հետո Կարենի հետ նույն Նիսսան մակնիշի ավտոմեքենայով գեր մարդն իրենց տարել է և իջեցրել Հարավ-Արևմտյան թաղամասում՝ նախկին «Սթար» սուպերմարկետի մոտ: Դրանից հետո ինքը Կարենի հետ անծանոթ «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել է նրանց տուն՝ Մազմանյան փողոց, և գիշերել նրանց տանը: Առավոտյան Կարենենց տուն է եկել հայրը՝ Ռազմիկ Թուսինյանը և իրեն տարել իրենց տուն, հայրն արդեն տեղյակ է եղել իր հետ կատարվածի մասին: Տուն գնալուց հետո մնացել է տանը, դուրս չի եկել, ոստիկանություն չեն դիմել, որովհետև, խուսափել է հետագա բարդություններից, ոմն Արթուրին գտնելու ուղղությամբ ոչինչ չի արել, իսկ 16.09.2016թ.-ին տեսնելով, որ լավ չի զգում իրեն, մայրը զանգահարել է շտապօգնություն, որից հետո շտապօգնության մեքենայով իրեն տեղափոխել են Մասիս քաղաքի հիվանդանոց: Այնտեղ գտնվելու ժամանակ ոստիկանության Մասիսի բաժնից են եկել և դեպքի վերաբերյալ իրենից բացատրություն վերցրել: Իսկ ձայնագրություն Ցոլակ Ղարսլյանին ուղարկել են, որովհետև, մեկ-երկու հարված հասցնելու հետևանքով նման մարմնական վնասվածքներ չեն հասցվում, որոնք եղել են իր վրա:
Նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ տուժող Հովհաննես Թուսինյանը ցուցմունք տվեց, որ ճիշտ են քննիչի մոտ գրված ցուցմունքները: Դրվագներ կան, որ ժամանակ է անցել և ինքը չի հիշում: Հնարավոր է, որ իրավիճակը սխալ նկարագրած լինի, մանրամասներով չի կարողանում հիշել, իսկ երբ հրապարակվեց նախաքննական ցուցմունքները, արդեն մտաբերեց: Ճիշտը քննիչի մոտ տրված ցուցմունքներն են: Սկզբնական շրջանում, որ մարդկանց անունները չի իմացել, շփոթմունքի մեջ է եղել: Քննիչը, որ անուններով է հարցրել, չի կարողացել պատասխանել ու մոտավոր նկարագրել է, բայց սխալ է նկարագրել: Միայն Ցոլակը մեկ անգամ է հարվածել «գենշտաբի» մոտ: Առերեսումներից է իմացել, թե ով է Ցոլակը: Իր հեռախոսով խոսել է, Կարենի հետ է խոսել: «Գենշտաբից» դեպի ամայի տարածք չի կարող նկարագրել, քանի որ չի տեսել: Մեկ-երկու անգամ ավտոմեքենայի մեջ հարվածել են, այդպես ուշադիր չի եղել ճանապարհին հարվածների պատճառով: Մեկ անգամ Ցոլակն է հարվածել, մեկ անգամ էլ այն անձ, ում անունը չգիտի: «Գենշտաբից» դեպի ամայի տարածք գնալիս գլխին պարկ չի եղել, դա Բանգլադեշ գնալիս է եղել: Կարենի հետ են գնացել մեքենան վերցրել, ինչ-որ շենքերի բակից: Թաղամասը ուշադիր չի եղել: Տաքսիով են գնացել: Ինքը հետևը պառկած է եղել, ճանապարհը չի տեսել, իրեն լավ չի զգացել: Իջել են տաքսիից, բայց չի կարողանում հիշել, թե որտեղ: Միայն հիշում, որ քնած է եղել, Կարենն ասել է, որ իջնի, քանի որ հասել են։ Բարդություններից խուսափելու համար չի դիմել ոստիկանություն: Մտածել են, որ հնարավոր է երկրից գնան, քանի որ գործեր է եղել, մտածել են, որ խոչընդոտ չլինի: Բացի այդ, նաև քաշքշուկի մեջ չընկնելու համար ոստիկանություն չեն դիմել: Իրեն չէին վախեցրել, բայց, այնուամենայնիվ, ինքը վախեցել է: Չի ճանաչել նրանց և ոչ էլ իմացել է, թե նրանք ինչի են ընդունակ: Ինքը հաստատ չի ասել Ցոլակին, որ վերջինս գումար տա, բայց տեղյակ չէ` մայրն ասել է, թե` ոչ: Չի հիշում, թե որքան ժամանակ է ձեռքերը և ոտքերը կապված մնացել: Շավարշն է արձակել, բայց հստակ չի հիշում, թե երբ են արձակել: Կարենի գալուց արձակել են, բայց թե ինչի համար են արձակել`չգիտի: Կարենի գալուց առաջ են արձակել իր ձեռքերը և ոտքերը:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Կարեն Քոչարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալներին և տուժողին: Իրեն զանգահարել է Հովհաննես Թուսինյանը և հայտնել, որ վատ պատմության մեջ է ընկել: Հարցրել է, թե ինչ պատմություն, Հովհաննեսն ասել է, որ երկար չի կարող խոսել, քանի որ հեռախոսի մարտկոցը լիցքաթափվում է: Հովհաննեսը հստակ չի ասել, թե ինչ է պատահել և ում է հետ է կապված այդ պատմությունը: Մի քանի վայրկյան անց հեռախոսազանգն ընդհատվել է, սակայն մինչ այդ Հովհաննեսն ասել է, որ կրկին կզանգահարի: Մոտավորապես 30-40 րոպե հետո զանգահարել է այլ հեռախոսահամարով և ասել, որ ինչ-որ մարդկանց հետ «գենշտաբի» մոտ է, այլ տեղ են գնում և այդ վայրից կզանգահարի: Դրանից հետո զանգահարել է Հովհաննեսի հեռախոսահամարին, սակայն նրա հեռախոսահամարն անջատված է եղել: Երեկոյան իրեն զանգահարել է Հովհաննես Թուսինյանի հայրը` Ռազմիկ Թուսինյանը, և հայտնել, որ Հովհաննեսը հեռախոսազանգի միջոցով հայտնել է, որ փորձանքի մեջ է ընկել: Ռազմիկն իրենից հարցրել է, թե ինքը որտեղ է գտնվում և խնդրել է գալ, որպեսզի միասին գնան և պարզեն, թե ինչ է պատահել Հովհաննեսի հետ: Հանդիպելով Ռազմիկին` նա ինչ-որ հեռախոսահամար է տվել և հայտնել, որ իրեն այդ հեռախոսահամարով են զանգահարել: Ինքը զանգահարել է Ռազմիկ Թուսինյանին զանգահարած անձի հեռախոսհամարով և նկատել է, որ այդ հեռախոսահամարը իր ծանոթ բժիշկ Ցոլակի հեռախոսահամարն է, ում վաղուց ճանաչել է և նրա հեռախոսահամարը գրանցված է եղել իր հեռախոսի մեջ: Զանգահարել է Ցոլակին, խոսել է նրա հետ, պայմանավորվել են հանդիպել և զրուցել Հովհաննեսի հետ կապված: Հանդիպել են Բանգլադեշի Սթարի մոտ: Քանի որ Ռազմիկը տաքսի է վարել, նրան կանչել են և նա գնացել է: Ցոլակին հարցրել է, թե որտեղ է Հ.Թուսինյանը, վերջինս պատասխանել է, որ մոտակայքում է: Ցոլակի հետ եղել է նաև վերջինիս ընկերը, ում անունն իմացել է, սակայն այժմ չի հիշում: Ցոլակն ասել է, որ զանգահարել են իր տուն և ինտերնետով վաճառքի գցած իրեն պատկանող բժշկական սարքն են ցանկացել գնել, Հ.Թուսինյանն է եկել, «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա է եկել, սարքավորումը տեղադրել են «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ, հեռախոսով ինչ-որ մեկը խոսել է Հ.Թուսինյանի և «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի հետ: Հեռախոսով խոսացող անձն ասել է, որ ապրանքը «գենշտաբ» են տանում: Սարքավորումը բարձել են «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ, շենքի բակից դուրս են եկել, «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենան ուրիշ ճանապարհով է գնացել, իսկ Հ.Թուսինյանը` այլ ճանապարհով է վարել և գնացել են «գենշտաբ», սպասել են, սակայն «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենան չի եկել: Հ.Թուսինյանին հարցրել են, թե ապրանքը որտեղ է, պատասխանել է, որ չգիտի, իրեն ուղղակի զանգահարել և տաքսի են պատվիրել: Ցոլակը հայտնել է, որ ջղայնացած է եղել և երևի երկու անգամ ապտակել է Հովհաննեսին, որպեսզի վերջինս հայտնի, թե որտեղ է գտնվում սարքավորումը, սակայն նա ասել է, որ տեղյակ չէ՝ որտեղ է գտնվում սարքավորումը, միևնույն ժամանակ ասել է, որ իր գլխին սարքել են:
Վկա Կարեն Քոչարյանը հայտնեց, որ այդ ամենից հետո Ցոլակի հետ գնացել են Արգավանդում գտնվող ինչ-որ արտադրամաս և հանդիպել են Հովհաննես Թուսինյանին: Այնտեղ են եղել նաև ամբաստանյալները, որոնց անունները չգիտի: Մտել են արտադրամաս, որտեղ Հովիկն աթոռին նստած է եղել, իսկ ամբաստանյալները` կանգնած: Ինքը չի տեսել, որ Հովհաննեսի ձեռքերը լինեն կապված: Հովհաննեսն աթոռին նստած ծխելիս է եղել: Հովհաննեսը չի ասել, որ իրեն առևանգել են, ասել է, որ տղաների հետ միասին գնացել են «գենշտաբ», որտեղից իրեն բերել են արտադրամաս: Անձամբ ևս չի զգացել, որ Հովհանեսին առևանգած լինեն: Հովիկը լացելով իրեն ասել է, որ մեղավոր չէ, իր գլխին սարքել են և իրեն խոստացած 10-15 հազար ՀՀ դրամ գումարը չեն տվել: Հ.Թուսինյանի մոտ նկատել է մի փոքր քերծվածք, սակայն նրա դեմքին կապտուկ չի նկատել: Հովհաննեսն ասել է, որ իրեն «գենշտաբից» բերել են այդտեղ, հստակ չի ասել, թե ինչ մեքենայով, սակայն հայտնել է, որ իրեն այդ վայր են տարել Ցոլակը և չգիտի, թե էլ ով: Վկա Կ.Բաղդասարյանը հայտնեց, որ արտադրամասում իր և այնտեղ գտնվող տղաների միջև վիճաբանություն տեղի չի ունեցել: Իրեն Ցոլակն ասել է, որ մոտ երկու անգամ ապտակել է Հովհաննեսին, սակայն Հովհաննեսի գլխին տոպրակ քաշելու մասին ոչինչ չի հայտնել: Այդ մասին իմացել է հետագայում` Հովհաննեսից: Տղաներն իրեն հետ են տարել ավտոմեքենայի մոտ, որտեղ տաքսին իրեն է սպասել: Դրանից հետո Հովհաննեսի հետ միասին գնացել են, որպեսզի վերցնեն նրա ավտոմեքենան: Ցոլակենք Հովհաննեսին ասած են եղել, որ նրա ավտոմեքենան չեն վերադարձնելու մինչև չպարզվի, թե որտեղ է գտնվում իրենց սարքավորումը, սակայն ինչ-որ տղա իրենց դիմավորել է և հանձնել ավտոմեքենան: Չի հիշում` բանալին իրեն դիմավորելուց են տվել, թե այն եղել է ավտոմեքենայում, թե արտադրամասին վերցրած լինի: Այնուհետև, Հովհաննեսի հետ միասին գնացել են իրենց տուն, որտեղից էլ առավոտյան Ռազմիկ Թուսինյանը Հովհաննեսին տարել է: Դեպքից մեկ օր անց գնացել է Հովհաննեսենց տուն, որտեղ էլ Հովհաննեսի դեմքի մի քանի հատվածում կապտուկներ է նկատել: Հովհաննեսն իրեն պատմել է, որ իր գլխին տոպրակ են քաշել, որպեսզի ինքը հայտնի, թե որտեղ է գտնվում սարքավորումը: Սակայն հստակ չի նշել, թե ով է եղել իր գլխին տոպրակ քաշած անձը: Ընդհանուր պատմել է, որ իրեն քաշել, ծեծել, հարվածել են, սակայն չի հայտնել, թե՝ով: Հայտնել է նաև, որ հարթաշուրթով ականջնեն քաշել, իսկ մետաղյա ձողի մասին ոչինչ չի հայտնել: Հովհաննեսն ասել է, որ իրեն հարվածողը Ցոլակն է եղել, իսկ մնացած գործողությունները մյուս ամբաստանյալներն են արել: Վկա Կ.Բաղդասարյանը հայտնեց, որ արտադրամասում Ցոլակից բացի եղել են ևս երեք անձ, այլ անձինք չեն եղել: Նրանք եղել են սպիտակ ամենագնացով, որի հաշվառման համարանիշները հստակ չի հիշում, սակայն համարանիշում եղել են 0 և 5 թվանշաններ: Ամբաստանյալներից միայն Ցոլակին է ճանաչել: Արգավանդում եղել են ինքը, Հովհաննեսը և չորս ամբաստանյալները: Իր բջջային հեռախոսում տեղադրված է եղել 094 93 83 08 հեռախոսահամարը, իսկ Հովհաննես Թուսինյանի հեռախոսհամարը չի հիշում:
Վկա Կարեն Քոչարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջները, դատական նիստի ընթացքում հրապարակվեցին վկայի նախաքննական ցուցմումնքները:
Նախաքննության ընթացքում վկա Կարեն Քոչարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2016 թվականի սեպտեմբերի 16-ին՝ ժամը 16:00-17:00-ի սահմաններում, իրեն պատկանող 094-93-83-08 հեռախոսահամարին իր 093-74-87-45 հեռախոսահամարից զանգահարել է Հովհաննես Թուսինյանը և ասել, որ «քաք պատմության մեջ է ընկել», հարցրել է, թե ինչ է եղել, ուր է, ասել է, որ «գենշտաբի» մոտ է, ինչ-որ ապրանք են տեղափոխել «գենշտաբ» ու այդ ապրանքը չկա, կորել է, զանգում են այն համարին, որից պատվերը եղել էր, անհասանելի է: Հ.Թուսինյանի հետ հեռախոսազրույցի ժամանակ հեռախոսը վերցրել է այլ անձ և ասել, որ ապրանքի տերն է, իր ապրանքը գողացել են, «չերեզ Հովոյով ա եղել, հեսա սաղ կպարզենք, սպասում ենք մեծ ախպերը գա»: Ինքն էլ նրան ասել է, որ իր մեքենա է վերանորոգում, մեկ ժամից կարող են հանդիպել, տեսնել, թե ինչ է եղել: Դրանից հետո զանգահարել է Հ.Թուսինյանի հեռախոսահամարին, սակայն նրա հեռախոսահամարն անջատված է եղել: Երկու ժամ անց իրեն զանգահարել է և իր մոտ եկել Հ.Թուսինյանի հայրը՝ Ռազմիկ Թուսինյանը, ում խոսքերից իրեն ասել են, որ «տղեն քաքեր ա կերել, ուզում ես տղուդ տենաս, արի տես», կոնկրետ բան չեն ասել: Ինքը զանգահարել է Ռազմիկ Թուսինյանին զանգահարած անձի հեռախոսահամարով, ով ասել է, որ Հ.Թուսինյանն իրենց մոտ է, ուզում է, կարող է գալ և տեսնել ու պայմանավորվել են հանդիպել Հարավ-Արևմտյան թաղամասում՝ նախկին «Սթար» սուպերմարկետի մոտ: Մոտ կես ժամ անց ավարտելով գործերը զանգահարել է 093-27-56-56 հեռախոսահամարով, որն իրեն տվել էր Ռ.Թուսինյանը և տեսել, որ իր ծանոթ բժիշկ Ցոլակի հեռախոսահամարն է: Զանգահարել է այդ հեռախոսահամարով, խոսել Ցոլակի հետ, հարցրել է, թե պատմությունն իր հետ է եղել, նա էլ, թե՝ «հա Կարեն ջան, իմ հետ ա եղել էս ամեն ինչը, արի հեռախոսով երկար չխոսանք, հանդիպենք, խոսանք»: Ինքը գնացել է «Սթարի» մոտ, Ռազմիկ Թուսինյանն էլ եկել է այնտեղ: Մոտ 5-10 րոպե անց եկել են Ցոլակն ու ընկերը՝ սպիտակ գույնի ջիպով, որի մակնիշը և համարները չի հիշել: Ցոլակն ասել է, որ զանգահարել են իր տուն և ինտերնետով վաճառքի գցած իրեն պատկանող բժշկական սարքն են ցանկացել գնել, Հ.Թուսինյանն է եկել, գազել է եկել, սարքը տեղավորել են գազելի մեջ, հեռախոսով ինչ-որ մեկը խոսել է Հ.Թուսինյանի և «Գազելի» վարորդի հետ, ասել, որ գան իր շենքի բակ: Հ.Թուսինյանն էլ, «Գազելի» վարորդն էլ եկել են, հեռախոսով խոսացողն ասել է, որ ապրանքը «գենշտաբ» են տանում, բարձել են ապրանքը «Գազելի» մեջ, շենքի բակից դուրս են եկել, «Գազելը» ուրիշ ճանապարհով է դուրս եկել, Հ.Թուսինյանն էլ այլ ճանապարհով է վարել և գնացել են «գենշտաբ»: Հ.Թուսինյանն ասել է, որ ապրանքի գնորդներն իր ընկերներն են, գնան «գենշտաբ», սպասեն, «Գազելը» գալու է այնտեղ: Գնացել են, սպասել, սակայն կես ժամ անցնելուց հետո «Գազելը» չի եկել: Հ.Թուսինյանին հարցրել են, թե ապրանքն ուր է, պատասխանել է, որ չգիտի, իրեն զանգահարել են, պատվիրել են տաքսի: Ըստ Ցոլակի ինքը զայրացել է, որ իր ապրանքը գողացել են, կասկածել է, որ Հ.Թուսինյանն էլ կապ ունի դրա հետ ու զայրացած ապտակել է Հ.Թուսինյանին, ով մեկ ասել է, որ գնորդներն իր ընկերներն են, մեկ էլ ասել է, թե ոչ մի բանից տեղյակ չէ: Դա պարզաբանելու համար Հ.Թուսինյանին առաջարկել է գնալ, խոսել ուրիշ վայրում, նա էլ եկել է իրենց հետ: Ցոլակին հարցրել է, թե ուր է Հ.Թուսինյանը, պատասխանել է, որ մոտակայքում է, կարող են գնալ և խոսել նրա հետ, պարզել, թե ինչ է եղել: Իր և Ցոլակի խոսակցությանը ներկա է եղել նաև Ռազմիկ Թուսինյանը, ով լսելով Ցոլակին՝ ասել է, որ եթե իր տղան է գողացել իրենց ապրանքը, ուրեմն ճիշտ է արել, որ ապտակել է, բայց պետք է պարզվի, թե ով է տանողը: Քանի որ Ռ.Թուսինյանը գործի մեջ է եղել, տաքսի է վարել, նրան թույլ չեն տվել գործից բացակայել, նա չի եկել իրենց հետ, այլ՝ ինքը Ցոլակենց մեքենայով գնացել է Արգավանդի Գեղանիստ գյուղի կողմ, հասել են ինչ-որ մեկ հարկանի շինություն: Մտել են ներս, Հ.Թուսինյանը նստած է եղել, նրա հետ են եղել նաև երկու տղաներ: Հ.Թուսինյանը հանգիստ նստած է եղել՝ ծեծված վիճակում, աչքի տակ վնասվածք է ունեցել, մի երկու տեղ էլ դեմքին կապտուկ է եղել: Ցոլակն ասել է, որ մի երկու հատ ինքն է հարվածել, որ «պրիզնատ գա», ասի, թե ինչ կապ ունի իրենից գողացված ապրանքի և դրա գողացողների հետ, դա ասել է Հ.Թուսինյանի ներկայությամբ, իսկ մյուս ներկաները հանգիստ կանգնած են եղել: Հ.Թուսինյանին հարցրել է, թե ինչ է եղել, ինչ Ցոլակն իրեն պատմել է, ճիշտ է, նա էլ հոր, մոր արև երդվել է, որ կապ չունի, իրեն զանգել են, ինքը էշ-էշ արել է այն, ինչ-որ իրեն հեռախոսով ասել են, այս մարդիկ էլ չեն հավատում: Երկար չեն խոսացել, ինքը Ցոլակին հարցրել է, թե իր ավտոմեքենան ուր է, վերջինս ասել է, որ այդտեղ չի, անսարք է եղել, մնացել է Զեյթունում և բացատրել է ավտոմեքենայի գտնվելու վայրը: Ցոլակին հարցրել է, թե Հ.Թուսինյանին ինչ են ուզում անել, պահում են, սակայն նա պատասխանել է, թե պահում են ինչ անեն, պահելու բան չկա, ապրանքը պետք է գտնվի և իրեն խնդրել է, որ խոսի Հ.Թուսինյանի հետ, նա ճիշտը պատմի, թե ապրանքն ինչ են արել: Ինքն արտադրամասի սեղանի վրայից վերցրել է իր մեքենայի բանալիները և Հ.Թուսինյանի հեռախոսը, որն էլ հետագայում տվել է Հ.Թուսինյանին: Իրեն ու Հ.Թուսինյանին Ցոլակն իրենց սպիտակ գույնի «ջիպով» տարել են, իջեցրել «Սթարի» մոտ, նույն թեմայով ավտոյի մեջ հանգիստ զրուցել են, Հ.Թուսինյանն էլ հանգիստ նստած է եղել, կրկնել է, որ կապ չունի, պատմել է, որ իրեն նստեցրել են ավտոն ու տարել, պարկ են քաշել գլխին, որ չտենա, թե ուր են տանում, տարել են շինություն և ծեծել: Բացի այդ, ցելոֆան են քաշել իր գլխին, հարթաշուրթով քաշել են ականջը, ծեծել են, որ «պրիզնատ» գա, մի քանի հոգի են եղել, հարվածներից աչքն արյուն է լցվել, չի կարողացել տեսնել: Իր մեքենան այդ գիշեր վերցրել է Զեյթունում գտնվող «Սիթի» սուպերմարկետից դեպի աջ տանող ճանապարհի, որտեղ դպրոց է եղել, մոտակայքում գտնվող հինգ հարկանի շենքերից մեկի մոտից, մեքենայի մեջ վառելիք եղել է, դժվար է գործի ընկել, գործի է գցել և վարել է: Հ.Թուսինյանին այդ օրը տարել է իր տուն, կրկին խոսել է նրա հետ, նա կրկնել է նույնը, որ կապ չունի ոչնչից: Այդ օրը Հ.Թուսինյանը քնել է իր տանը, առավոտյան զանգահարել է Ռազմիկ Թուսինյանին, ով եկել է և որդուն տարել տուն: Հաջորդ օրը կրկին խոսացել է Ցոլակի հետ, ասել, որ Հ.Թուսինյանի հետ զրուցել է, սակայն նա նույն կերպ պնդել է, որ կապ չունի: Դեպքից հետո, երբ գնացել Հ.Թուսինյանին տեսակցելու, նրա մայրն իրեն ցույց է տվել Հ.Թուսինյանի մեջքը և ասել, որ տեսնի, թե ինչպես են «պլետով» մեջքին հարվածել, Հ.Թուսինյանի մեջքին նկատել է մի քանի հատ կարմրավուն հետքեր:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա էական հակասությունների առումով վկա Կ.Քոչարյանը հայտնեց, որ հստակ չի հիշում Ցոլակը Հովհաննեսի մոտ իրեն ասել է, որ նրան ապտակել է, թե` ոչ, սակայն «Սթար» սուպերմարկետի մոտ ասել է: Քանի որ դեպքից երկար ժամանակ է անցել, չի հիշում Հովհաննեսի ավտոմեքենայի բանալին վերցրել է սեղանի վրայից, տվել են իրեն, թե ավտոմեքենայում է եղել: Հայտնում է այն, ինչ հիշում է: Նախաքննության ընթացքում ոչ ոք իրեն չի ուղղորդել, ոչ ոք չի ստիպել ցուցմունք տալ: Այն ժամանակ ցուցմունք տալիս դեպքը թարմ է եղել, իսկ այժմ չի հիշում:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Լիանա Պողոսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ամբաստանյալներին չի ճանաչում, իսկ տուժող Հովհաննես Թուսինյանն իր քրոջ որդին է: Ապրում են միասին, նույն հասցեում: Հովհաննեսը տաքսի է վարել: 2016 թվականի սեպտեմբերի 08-ի երեկոյան չեն կարողացել կապ հաստատել Հովհաննես Թուսինյանի հետ: Երեկոյան ժամը 22:00-ի սահմաններում Հովհաննեսի հայրը վերադարձել է տուն և հայտնել, որ Հովհաննեսին ծեծի են ենթարկել և նրա գտնվելու վայրի մասին ոչինչ հայտնի չէ: Այդ մարդիկ Հովհաննեսին կասկածել են ինչ-որ բժշկական սարքավորում գողանալու մեջ, որը հավանաբար պատկանել է Ցոլակին, ում մասին հետագայում իմացել են, որ նա բժիշկ է: Ոստիկանություն չեն դիմել, քանի որ Հովհաննեսին ծեծի ենթարկած անձինք հայտնել են, որ ոստիկանները գնացել են, ցանկացել են Հովհաննեսին ազատել, սակայն նրանք չեն տվել: Հովհաննեսին տարած մարդիկ հայտնել են, որ եթե իրենց սարքավորումը չստանան Հովհաննեսի երիկամները կվաճառեն, որն ավելի թանկ արժե: Այդ գիշերն անցկացրել են սթրեսային վիճակում: Հաջորդ օրն առավոտյան քրոջ ամուսինը Հովհաննեսին բերել է տուն: Հովհաննեսի տեսքը եղել է շատ վատ, դեմքը՝ ուռած, աչքերի տակը` կապտած, իսկ ականջի վրա վերք է եղել՝ հարթաշուրթի հետք: Հովհաննեսը ողնաշարը չի կարողացել շարժել, հաց չի կարողացել ուտել և դժվարությամբ է խոսել: Մոտավորապես 7-8 օր անց դիմել են բժշկի և նրան տեղափոխել են հիվանդանոց, քանի որ նրա վիճակը վատացել է: Դրանից հետո դիմել են ոստիկանություն: Իրեն դեպքի մանրամասները հայտնի չեն: Հովհաննեսի գլխին ինչ-որ տոպրակ են քաշել, նրան տարել են, սակայն նա չի իմացել, թե իրեն որտեղ են տանում: Ցոլակն իր անձնակազմով Հովհաննեսից պահանջել է, որպեսզի վերջինս վերադարձնի սարքավորումը: Հովհաննեսի պատմածով` հիմնական գործողությունները կատարել է նրանցից քաշով ամենածանրը, ում անունը չգիտի: Ծեծի ենթարկելու առումով մանրամասներ չգիտի, թե ով ինչ է արել: Սարքավորումն ստանալու համար նրանք ոստիկանություն չեն դիմել, այլ սեփական միջոցներով որոշել են հաշվեհարդար լինել անմեղ մարդուց: Ըստ Հովհաննեսի պատմածի` ինքը գտնվել է քաղաքի ծայրամասում, հավանաբար Բանգլադեշի մոտակայքում: Փորձել են ամեն ինչ բարդել Հովհաննեսի վրա, և եթե նրա գլխին տոպրակ քաշելով տարել են և Հովհաննեսը չի իմացել, թե ուր են գնում, բնական է, որ նրան առևանգել են: Իրենց գյուղում գործում է «Ձորակ» տաքսի ծառայությունը, որի տնօրենին միայն դեմքով և անունով գիտի: Տաքսի ծառայության տնօրենի անունը Հրանտ է: Նա գնացել է իրենց տուն և հարցրել իր քրոջ ամուսնուն: Հարցրել է, թե ինչ նպատակով է հարցնում, վերջինս պատասխանել է, որ տղամարդու հետ է ցանկանում խոսել: Հրանտին հայտնել է, որ քրոջ ամուսինը` Ռազմիկը, վատառողջ է և չի կարող դուրս գալ, հարցրել է, թե ինչ հարց է, հնարավոր է ինքը կարողանա օգնել: Հրանտը հայտնել է, որ եկել է տեսնի, թե Հովհաննեսը ոնց է և ասել է, որ «նրանք» ցանկանում են 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար տան, որպեսզի չբողոքեն, իրենք էլ արդեն հասկացել են, թե ում է նկատի ունեցել Հրանտը: Հրանտին բացասական պատասխան է տվել, հայտնել է, որ նա` նկատի ունենալով Ցոլակին, միևնույն է Հովհաննեսի առողջականի համար բոլոր հետազոտությունների համար փոխհատուցելու է: Հրանտը հարցրել է, թե մի խոսքով այլևս չգա, ինքն էլ պատասխանել է, որ ոչ, հայտնել է, որ միևնույն է բողոքելու են: Հեռանալիս Հրանտը հարցրել է, թե նրանց ինչ փոխանցի, նրան ասել է, որ նրանց փոխանցի, որ ինչքան կարող են, թող հեռու մնան: Հովհաննեսին ծեծի է ենթարկել թիկնեղ կազմվացքով մարզիկը, ում անունը չգիտի: Իսկ Ցոլակի մասով հստակ չի կարող ասել, թե նա հարվածողներից եղել է, թե` ոչ: Հովհաննեսից լսել է, որ ծեծել են նրան և առևանգել, իսկ առաջին անգամ այդ մասին լսել է քրոջից: Հովհաննեսին տեսանկարահանելու մասին հետագայում է իմացել: Հովհաննեսի նախկին կինն է առաջարկել Հովհաննեսին տեսանկարահանել, հաշվի առնելով, որ Հովհաննեսի վնասվածքները կապաքինվեն և հետագայում իրենք չեն կարողանա համապատասխան մարմիններին ցույց տալ, թե ինչ վիճակում է գտնվել Հովհաննեսը: Տեղյակ չէ, թե այդ տեսանյութն որևէ մեկին ուղարկել են, թե` ոչ:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Նարինե Շելելենկյանը հայտարարեց, որ հանդիսանում է տուժող Հովհաննես Թուսինյանի կինը և օգտվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86-րդ հոդվածով նախատեսված իր իրավունքից` հրաժարվեց ցուցմունք տալ` հայտնելով, որ այն կարող է օգտագործվել ամուսնու դեմ:
Դատարանում հրապարակվեց և հետազոտվեց վկա Ն.Շելելենկյանի նախաքննական ցուցմունքը:
Դատարանն արձանագրում է, որ նախաքննության ընթացքում վկա Նարինե Շելելենկյանին պարզաբանված է եղել, որ իրավունք ունի ցուցմունք չտալ իր, ամուսնու և մերձավոր ազգականի դեմ: Վկա Ն.Շելելենկյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամուսինը՝ Հովհաննես Թուսինյանը, աշխատում է «Յանդեքս» տաքսի ծառայությունում: 2016թ.-ի սեպտեմբերի 8-ին՝ ժամը 17:30-ի սահմաններում, ամուսնու՝ Հովհաննես Թուսինյանի հեռախոսահամարն անհասանելի է դարձել, այնուհետև, իրեն պատկանող 077-03-36-97 հեռախոսահամարին զանգահարել է սկեսրայրը՝ Ռազմիկ Թուսինյանը, պարզելու համար, թե ինչու է ամուսինն անհասանելի, ինքն ինչ-որ բան գիտի արդյոք: Սկեսուրն աշխատանքի է եղել: Մոտ երկու ժամ անց, երբ արդեն սկեսուրն էլ տանն է եղել, վերջինս զանգահարել է սկեսրայրին՝ պարզելու, թե ինչ է եղել և պարզվել է, որ ինչ-որ մեկը զանգահարել է նրան և փոխանցել, որ ամուսնու՝ Հ.Թուսինյանի վերաբերյալ խնդիրներ կան, այսպես ասած՝ զանգահարողն ասել է «տղուդ վրա թեմա կա»: Ավելի ուշ, երբ տուն է վերադարձել սկեսրայրը, ասել է, որ ամուսնուն բռնել են և «պադվալում» փակել, ծեծել են և գումար են ուզում, իբրև թե ամուսինը 7.000 դոլլարանոց ապրանք է գողացել, եթե այդ գումարը չտա, ամուսնու երիկամները կհանեն և կվաճառեն, նա էլ կմնա հաշմանդամ: Մանրամասներից տեղյակ չէ, նշել է, որ ինքը հարևան սենյակից է լսել, երբ բղավելով սկեսրայրը պատմել է սկեսրոջն այդ մասին: Ինքն անընդհատ զանգահարել է ամուսնուն պատկանող 094-74-87-45 հեռախոսահամարին, սակայն անհասանելի է եղել: Երբ առաջարկել են սկեսրայրին դիմել ոստիկանություն, նա ասել է, որ այդ տղաները, որոնք տարել էին ամուսնուն և գնացել էր նրանց հետ խոսելու, ասել են, որ ոստիկանները եկել են ամուսնուն տանեն, որպեսզի իրենք զբաղվեին, սակայն այդ տղաները չեն տվել՝ ասելով, որ իրենք մարդիկ ունեն իրենց մեջքին կանգնած, իրենց բողոքն առաջ չի գնա: Այդքանը լսելուց հետո, իրենք այլևս ոստիկանություն դիմելու հարց չեն բաձրացրել՝ վախի պատճառով: Հաջորդ օրն առավոտյան ժամը 06-ին ինքը զանգահարել է ամուսնուն, նրա հեռախոսահամարը հասանելի է եղել, պատասխանել է ընկերը՝ Կարենը, ասել, որ ամուսինն իր հետ է, ամեն ինչ նորմալ է և ինքն օրվա մեջ ամուսնուն կտեսնի: Ժամը 11:00-ի սահմաններում ամուսինը մորաքրոջ հեռախոսահամարով արդեն իրենց տանից զանգահարել է իրեն և ասել, որ տանն է: Ժամը 16:00-ի սահմաններում դասերն ավարտելուց հետո վերադարձել է տուն և այդ ժամանակ տեսել ամուսնուն, ով շատ վախեցած է եղել, ավելի շուտ՝ քնած, որովհետև, երբ ինքը մոտեցել է, նրան թվացել է, թե նորից ուզում են իրեն ծեծեն, քանի որ այդ պահին ասել է՝ «մի ծեծեք»: Ամուսնու դեմքին, մեջքին, ձախ թիակի վրա, թոքերի ներքևի հատվածում, գլխին, ականջին բազմաթիվ արյունազեղումներ են եղել: Սկզբում՝ ամուսինը չի խոսել, անընդհատ քնած է եղել, երբ արդեն սկսել է կամաց-կամաց խոսել, փորձել է պարզել, թե ինչ է կատարվել:
Ամուսինը պատմել է, որ պատվեր է ստացել, պատվիրատուն նշել է, թե կոնկրետ որ հասցեն պետք է գնա, փոխանցել է, որ բացի իր մեքենայից, այլ բեռնատար մեքենա է լինելու, որ կոնկրետ շենքը չի իմացել, իր հասնելուց հետո, պատվիրատուն խնդրել է ձեռքով անել, որովհետև բեռնատար մեքենան չի կարողացել գտնել շենքը: Շենքի մուտքի մոտ գտնվելիս շենքից դուրս են եկել տղաներ, ովքեր մի սարք են տեղավորել բեռնատարի մեջ և հարցրել են, թե մյուս մեքենան ուր է, ամուսինն էլ ցույց է տվել իր մեքենան, որը կանգնած է եղել բեռնատարի ետնամասում և չէր երևացել: Սարքը տեղավորելուց հետո բեռնատարը շարժվել է, իսկ տղաները նստել են ամուսնու մեքենան և նրա հետ գնացել: Գնացել են Մոնումենտ՝ «գենշտաբ» կոչվող վայր, կանգնել դրա դիմացի ավտոկանգառում, որից հետո նշված տղաները՝ նկատելով բեռնատարի բացակայությունը, փորձել են կապնվել պատվիրատուի հետ, սակայն նա անհասանելի է եղել, կասկածելի են ամուսնուն, հենց այդտեղ ծեծելով վերջինիս՝ բռնի նստեցրել են մեքենան, որը եկել է այնտեղ և տեղափոխել են մեկ այլ վայր, ծեծել, որտեղից էլ՝ պարկ քաշելով գլխին, տեղափոխել են մեկ ուրիշ վայր՝ Բանգլադեշ, նորից ինչ-որ նկուղում ծեծել են, ծեծել են Ցոլակը, ինչ-որ Վարուժ, գեր մարդ և էլի մարդիկ, ծեծել են նաև երկաթյա ձողով, որը երևացել է նաև ամուսնու մարմնական վնասվածքներից, աքցանով քաշել են աջ ականջը, բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել գլխին ու հատկապես՝ ձախ թիակին: Չգիտի, թե ոնց են ամուսնուն թողել, միայն իմացել է, որ Կարենն է գնացել և վերցրել նրան, տարել իրենց տուն, քանի որ ամուսնու վիճակն առաջին օրը ծանր է եղել, որպեսզի իրենք չվախենան ամուսնու սկզբնական տեսքից: Տանը խոսակցություններ են գնացել, որ Ցոլակը, ով ծեծողներից մեկն է եղել և ապրանքի տերը, ասել է, որ մի քանի հարված է ընդամենը կատարել և իրենց նկարագրած մարմնական վնասվածքներն ամուսնու վրա չկան, դա էլ Ցոլակն ասել է այն ժամանակ, երբ դեպքից օրեր են անցել և ամուսինն արդեն կարողացել է վեր կենալ և քայլել: Իրենց տուն, իր իմանալով, Ցոլակն է բժիշկ ուղարկել, ով երիտասարդ, բարձրահասակ մի տղա է եղել, ով փակվել է ամուսնու հետ սենյակում, որտեղ եղել է նաև Կարենը, սակայն նրանք առանձին են եկել, որոշ ժամանակ անց եկել է նաև սկեսրայրը, ով միացել է նրանց: Դրանից հետո իր բջջային հեռախոսով նկարել է ամուսնուն, որովհետև, արդեն հասկացել է, թե ինչի համար է Ցոլակն իրենց տուն բժշկին ուղարկել, բացի այդ, քանի որ սկեսրայրը և սկեսուրը վախեցել են ոստիկանություն դիմել, իսկ Ցոլակը բժիշկ ուղարկելով, ուզել է տեսնել, թե ինչ մարմնական վնասվածքներ կան ամուսնու վրա, երբ դրանք կվերանան, որից հետո նոր կդիմեն ոստիկանություն, կգան ոստիկաններ, քննիչ, կնշանակեն դատաբժշկական փորձաքննություն և կպարզվեր, որ մարմնական վնասվածքներ չկան, ինչպես էլ եղել է, որ փորձագետը տվել է, որ ամուսնու վրա մարմնական վնասվածքներ չկան, այդ մասին իմացել է ամուսնուց: Ամուսնուն նկարելուց հետո այն պահել է իր մոտ, որպեսզի, եթե նման կերպ շարունակվեր, այսինքն՝ շարունակեն ամուսնու ծնողները վախենան գնալ ոստիկանություն, ինքը գնար: Նպատակ են ունեցել երկուշաբթի դիմել ոստիկանություն, այդ մասին որոշում կայացրել են շաբաթ օրը երեկոյան, իսկ կիրակի օրը սկեսուրն աշխատանքի է եղել և իրեն միայնակ չեն թողել գնան ոստիկանություն: Սակայն ամուսինը վատացել է և նրան շտապօգնությունը տեղափոխել է Մասիսի հիվանդանոց, որտեղից բժիշկը զանգահարել է ոստիկանություն, եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և ամուսինը հաղորդում է տվել դեպքի մասին:
Նշել է, որ ինքն իր նկարած ձայնագրությունը «Վայբեռ» կամ «Վոթսափ» ինտերնետային ծրագրի միջոցով ամուսնու խնդրանքով և նրա տված հեռախոսահամարով ուղարկել է, բայց չի իմացել, թե ում է ուղարկում:
Վկա Նարինե Շելելենկյանի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս պատասխանելով դատավարության մասնակիցների հարցերին` հայտնեց, որ այն ժամանակ չի մտածել, որ հնարավոր է, իր ցուցմունքն օգտագործվի ամուսնու դեմ: Այժմ չի հիշում, թե գումարային խոսակցությունները եղել են Հ.Թուսինյանի` հիվանդանոց դիմելուց առաջ, թե հետո, բայց ամբողջ ընթացքում նման գումարային խոսակցություններ եղել են: Հասկանում է, որ այն, ինչն ինքը պատմել է, եղել է խոսակցություն, որն ինքը լսել է: Այս պահի դրությամբ չի կարող բացառել, որ այն ժամանակ իրեն են այդպես ներկայացրել, քանի որ ինքը նույնիսկ չի իմացել, թե ում են ուղարկել տեսաձայնագրությունը: Ինքը մտածել է, որ իր նախաձեռնությունն է, որ տեսանկարահանեն, բայց հիմա չի բացառում, որ դա եղել է տուժողի և Կարեն Քոչարյանի նախաձեռնությունը: Իր նպատակը եղել է վնասվածքների ֆիքսումը: Ընթացքում խոսակցություններ են գնացել և ձևափոխվել է այդ ֆորմատը, որով պետք է արվեր և որոշել են, որ տուժողը պետք է խոսի նաև դեպքի հանգամանքների մասին: Հետո, երբ տեսանկարահանումն ավարտվել է, ասել են, որ ինքը դա չօգտագործի և եթե օգտագործի իր համար լավ չի լինի: Այդքանից հետո ինքն այդ նկարահանածն ուղղակի պահել է: Հովհաննեսն է իրեն ասել, որ չօգտագործի: Չի կարող ասել, թե ինչի համար է դա նրանց պետք եղել: Այդ ժամանակ իրենց հարաբերություններն արդեն լարված են եղել: Ինքը վնասվածքները տեսել է ու ինչ գրել է, դա ճիշտ է, բայց կա մի այլ տարբերակ` հաշվի առնելով իրենց ամուսնալուծությունը` այժմ չի կարող ասել, որ 100%-ով վստահում է այն ամենին, ինչ եղել է: Դա իր տեսածն է, բայց դա կարող է լինել շփոթմունքի հետևանք: Այսինքն չի բացառում, որ կարող է իրեն խաբած լինեն: Օրինակ տեսաձայնագրելու նպատակը իր կողմից բացառապես եղել է ոստիկանությանը հաղորդում տալը: Մտածել է, որ ամբաստանյալներն ինչ-որ կապ ունեն այն գործերի հետ, որոնք նախկինում է եղել ու սա վրեժի ինչ-որ մի տեսակ է։ Ինքը ոչ մի պարագայում չի մտածել, որ ինչ-որ շորթման, գումար պոկելու ձև լինի, քանի որ ծնողն ամեն դեպքում իր երեխային տեսնում է կոտրած վիճակում, դրա վրա գումար աշխատելն այն ժամանակ էլ, հիմա էլ, իր համար աբսուրդ է: Իր համար Հովհաննեսի ասածներն արժանահավատ են եղել: Ինքն ասել է այն, ինչ տուժողն է իրեն ասել: Չի տեսել, թե ինչպես են առևանգում: Շատ անգամ է փորձել զանգել Հովհաննեսին: Սկեսրոջ զանգն է եղել, որ հարցրել է, թե ինչու է անհասանելի Հովհաննեսը, ինքը դրանից հետո է սկսել զանգել: Տեսանկարահանումը կատարել է անձամբ և ուղարկել է մեկ անգամ, և հետո է իմացել, թե ում, բայց չի հիշում Կարենին ուղարկել է, թե` ոչ: Տուժողի ընտանիքի մնացած անդամների կողմից բացառում է, որ կարող էր շորթման համար օգտագործվել, որովհետև չի ուղարկել նրանց, և իր հիշելով` անգամ չի էլ ասել: Դա բացառում է, որ դա օգտագործվել է որպես շորթման գործիք ընտանիքի այլ անդամների կողմից: Իր դիտավորությունը եղել է, որ այդ տեսանյութը տանեն ոստիկանություն, թե հետո ինչպես են խեղաթյուրել, ինքը չգիտի: Տեսանյութի մասին իմացել են ինքը, տուժողը և Կարենը, իսկ տուժողի ընտանիքի անդամները հետո են իմացել: Տեսանյութն ինքն է ուղարկել, բայց չի իմացել, թե ում է ուղարկում: Հարցրել է, թե ում է ուղարկում, պատասխան է ստացել, որ իր գործը չէ: Ինքն իր ծնողների տանն է եղել այդ ուղարկելու ընթացքում և այնտեղ էլ չի ցանկացել, որ աղմուկ բարձրանա: Որքանով տեղյակ է Կարենը տեսանկարահանելու գաղափարից տեղյակ է եղել: Տեսանկարահանելիս նա ներկա չի եղել: Տուժողը զանգահարել է իրեն և ասել, որ ուղարկի, բայց Կարենը տեղյակ եղել է, թե`ոչ, չի կարող ասել, բայց կարծում է, որ եթե գաղափարը ծագել է համատեղ, ենթադրում է, որ այդպես է եղել: Գիտի, որ Կարենն է տուժողին բերել: Գիտի, որ Կարենը Ցոլակի հետ կապ է ունեցել ու նրա ասելով նրա մոր բժիշկն է եղել, և նա ասել է, որ չի ցանկանում, որ որևէ մեկը տուժի: Ենթադրում է, որ երկկողմանի խաղ է գնացել: Ինքը չգիտի, թե Ցոլակի հետ ով ինչ բովանդակությամբ է խոսել, միայն գիտի, որ սկեսուրը բուժման համար գումար է նրանից ցանկացել և ստացել է բացասական պատասխան:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Լուսինե Պողոսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ որդին՝ Հովհաննես Թուսինյանը, աշխատում է «Յանդեքս» տաքսի ծառայությունում: 2016 թվականի սեպտեմբերի 08-ին՝ մինչև ժամը 18:00-ը, գտնվել է աշխատանքի վայրում, վերադարձել է տուն, տանեցիներն իրեն հարցրել են, թե օրվա ընթացքում արդյոք զրուցել է որդու հետ, ինքն էլ նրանց է հարցրել, թե ինչի համար, ասել են, որ ամուսինը՝ Ռազմիկ Թուսինյանը, զանգահարել է տուն և հարցրել, թե ով է Հովհաննեսից տեղյակ, տանեցիներն էլ փորձել են կապ հաստատել Հովհաննեսի հետ, սակայն նա անհասանելի է եղել: Ինքն էլ մի քանի անգամ փորձել է կապ հաստատել, սակայն կրկին որդու հեռախոսահամարն անհասանելի էր: Զանգահարել է ամուսնուն, հարցրել, թե գտել է Հովհաննեսին, ինչ է պատահել, ամուսինն ասել է, որ չգիտի, թե ինչ է պատահել, իրեն ինչ-որ մարդիկ են զանգահարել, ասել են, որ գնա Բանգլադեշ, Հովհաննեսի հետ կապված խոսակցություն կա: Դա եղել է ժամը 20:00-ից 20:30-ի սահմաններում: Այդ ժամանակ ամուսինը պատվերի մեջ է եղել՝ Դավիթաշենում: Ինքը մտածել է, որ որդին կարող է մեքենայով վթարի է ենթարկվել ու սպասել է մինչև ամուսինը զանգահարի կամ գա և ասի, թե ինչ է պատահել: Արդեն ժամը 22:00-ի սահմաններում տուն է վերադարձել ամուսինը՝ այլայլված, իր հարցից, թե ուր է Հովհաննեսը, ասել է, թե Հովհաննեսի հետ զրուցում են, հարցրել է, թե ինչ առիթով, արդեն ուշ է, ովքեր են, այդ ժամանակ էլ ամուսինը պատմել է, որ ինչ-որ ապրանք են գողացել, այդ մարդիկ էլ մտածում են, թե Հովհաննեսն է ու ամուսինն ավելացրել է՝ «տղուտ տարել են, կապել են և գցել պադվալ ու զրուցում են, ապրանքն են ուզում»: Հարցրել է, թե ոնց, ինչի են «պադվալ» գցել, ինչ ապրանք, ամուսինն էլ պատասխանել է, որ այդ մարդիկ ասել են, թե որդու երիկամը հանելու են և երկու անգամ էլ ավել գումար կաշխատեն՝ իրենց կորցրած ապրանքի դիմաց: Ապրանքի տերն ասել է ամուսնուն, որ գնա, իր 7.000 դոլարը բերի, թե չէ իրենց որդուն կսարքի հաշվանդամ: Այդ պահին ինքը որոշել է, որ ոստիկանություն զանգահարի, սակայն ամուսինն ասել է, թե նշված մարդիկ ոստիկանությունում ծանոթներ ունեն, ոստիկանները Հովհաննեսին ուզել են, նրանք էլ չեն տվել, իրենք ով են, որ ոստիկանություն զանգահարեն և ոստիկաններն իրենց օգնեն: Այդ ժամանակ ինքն ընկել է «պանիկայի» մեջ, աչքի առաջ են եկել Ավետիսյանների ընտանիքը, որովհետև, իր ընտանիքն էլ յոթ հոգի են, աչքին եկել են ընտանիքի անդամները, աղջիկները նույնպես դուրս ու ներս են անում, նրանց էլ կարող են վնասել, սակայն այդ օրը չի զանգահարել, ամուսինն էլ ասել է, որ այդ հարցը կլուծի: Այդ օրը որդին տուն չի վերադարձել, ինքը հիստերիայի մեջ է եղել: Հաջորդ օրն էլ եղել է աշխատանքի՝ շուրջօրյա, տանեցիներին ասել է, որ մի լուր լինի, իրեն զանգահարեն, չի հիշել, թե որ ժամն է եղել, առավոտյան կողմ քույրը զանգահարել է և ասել, որ Հովհաննեսը տուն է եկել, իր առաջին հարցը եղել է, թե «հո չեն վնասել», քույրն ասել է, որ ոչ, դեմքի վրա ինչ-որ վերքեր կան: Մյուս օրն ինքը վերադարձել է տուն, մինչև իր տուն մտնելը, քանի որ մեկ օր էր անցել, որդու մարմնի վրայի կապտուկներն էլ ավելի են երևացել, տանեցիներն իրեն ասել են, որ մտնի Հովհաննեսի սենյակ՝ չվատանա: Մտել է սենյակ և տեսել, որ որդին ջարդուխուրդ եղած, մի աչքը փակ՝ ուռած վիճակում, մեկն էլ կիսաբաց, բերանի հատվածը կապտած-ուռած, այն աստիճան, որ չի կարողացել խոսել, ականջին և մեջքին վնասվածքների հետքերով: Որդուն հարցրել է, թե ինչ է եղել, գիշերն ուր է եղել, սակայն որդին շշմած վիճակում է եղել: Պատմել է, որ իրեն պատվեր են տվել, ասել են, որ գնա ինչ-որ շենքի մոտ, ինքը գնացել է Հարավ-Արևմտյան թաղամաս, պատվեր տվողն ասել է, որ ինչ-որ գազել է գալու, ինքը ձեռքով անի, այդ գազելը եկել է, ինչ-որ մեկ, թե երկու հոգի ապրանքն են բերել: Պատվեր տվողն ասել է, որ թանկարժեք ապրանք է, ուշադիր լինի, որ չվնասվի, հետո զանգահարողը, ով ներկայացել է Արթուր անունով, ասել է, որ նշված տղաներին տանի «գենշտաբ»: Գնացել են «գենշտաբ», սպասել են, համբերությունից դուրս են եկել, մտել են «գենշտաբ», հարցրել են, սակայն այնտեղ ասել են, որ Արթուր անունով մարդ չկա: Ինքը չգիտի, թե ով, ում է զանգահարել, ով է եկել և մեկ էլ՝ որդու ասելով, հայտնվել է Բանգլադեշում, նրան տարել են, բայց մանրամասներ չի ասել, հետագայում՝ ոստիկանությունում գտնվելու ընթացքում է իմացել, որ ինչ-որ պարկ են քաշել որդու գլխին և տարել Բանգլադեշ, որդուն մեքենայի մեջ էլ ծեծել են, հետո «պադվալում» են ծեծել, որդու ասելով՝ ով հասնի ծեծել է, հարթաշուրթով ինչ-որ գեր մարդ է ծեծել, ինչ-որ Վարուժ է եղել, ով նույնպես ծեծել է, հարթաշուրթից բացի, մետաղյա ձողով են ծեծել: Որքանով հիշել է՝ որդու ասելով, իրեն ծեծողները շատ են եղել՝ 6-7 հոգի, բայց հիմնականում ծեծել են գեր մարդը և Վարուժը: Տանեցիներն իրեն ասել են, որ որդու վարած մեքենայի տեր Կարենը գնացել է և ինչ-որ մի տեղից վերցրել է նրան, տարել է իրենց տուն, զանգահարել է ամուսնուն, ով էլ առավոտյան գնացել է և նրա տանից բերել որդուն: Տատանվել է՝ բողոք ներկայացնի, թե՝ ոչ: Դրանից հետո կրկին աշխատանքի է եղել, իրենց տուն ինչ-որ բժիշկ է եկել, այդ բժիշկը մոտ 5 րոպե էլ չի մնացել և տանեցիների ասելով՝ շուտ հեռացել է: Իր հիշելով սեպտեմբերի 16-ին, երբ որդին կրկին վատացել է, զանգահարել է Մասիսի շտապօգնություն, ասել են, որ երկու բրիգադ զբաղված են, շտապօգնությունը շուտ չի գա, ստիպված զանգահարել է Երևանի շտապօգնություն, որտեղից ասել են, որ ամեն ինչ կանեն, որ շտապօգնությունը շուտ գա, իսկ շտապօգնությունն էլ զանգահարել է հիվանդանոց: Դրանից հետո բժիշկները եկել են, ասել են, որ կտանեն հիվանդանոց, որդին անընդհատ բողոքել է, որ կողերն են ցավում, շունչը կտրվում է, ճնշումն էլ բարձր է: Գնացել են հիվանդանոց, բժիշկը զննել է, սրսկել և ասել, որ անպայման գլխի հետ կապված հետազոտություն անեն: Ինքն էլ այդ ժամանակ ահավոր զայրացած, զանգահարել է Կարենին և ասել, որ Հովհաննեսը լավ չի զգացել և գնացել են հիվանդանոց, Կարենին ասել է, որ Ցոլակ է, ով է, բժիշկը, որի ապրանքը գողացել են, նրան ասի, որ եթե իր որդու համար բժշկի չտանի, մեկ է ոստիկանությունից չի խուսափելու, իր սխալն է եղել, որ շուտ ոստիկանություն չի զանգահարել: Կարենին ասել է, որ Ցոլակին փոխանցի, եթե ինքը չի ուզում գա, թող ուրեմն գումար ուղարկի, իրենք տանեն բժշկի, եթե ուզում է թող ինքն էլ իրենց հետ գա: Կարենն ասել է, թե «բա ինչ թիվ ասի», չի ժխտել, որ ասել է 3.000 դոլար, Կարենն էլ ասել է, որ սպասի ու հեռախոսն անջատել է, այնուհետև, զանգահարել է և ասել, որ Ցոլակն իրեն օտար մարդ չի, իր մայրիկի և մորաքրոջ բժիշկն է: Ինքն էլ ասել է, որ ոչինչ, ուրեմն՝ թող 2.000 դոլար տա: Գումարն ուզելով՝ ինքը մտածել է նաև, որ գոնե Ցոլակը կգա, կկանգնի և կասի, որ ինքն է ծեծել կամ չի ծեծել, երկու ապտակով նման վնասվածքներ չէին առաջանա: Կարենին ասել է, որ կապ չունի, մեկ է ինքը բողոքելու է: Մասիսի հիվանդանոցի բժիշկներն զանգահարել են ոստիկանություն, Մասիսի բաժնի ոստիկանները եկել են, զրուցել Հովհաննեսի հետ: Ինքը, Հովհաննեսը և նրա կինը ոստիկանների հետ բաժին են գնացել, Հովհաննեսին առանձին սենյակ են տարել, որ պատմեր դեպքի մասին ու նա պատմել է: Այդ օրը վերադարձել են տուն, ինչ-որ մի ներքին ձայն ասել է, որ ամուսնու հեռախոսը նայի, սովորաբար նրան զանգահարողների հեռախոսահամարները իմացել է, սակայն հեռախոսը նայելուց հետո տեսել է, որ երեք անծանոթ համար կա, առավոտյան ամուսնուն հարցրել է, թե ինչ համարներ են, ասել է, որ «Զորակ» տաքսի ծառայության տերն է եկել իր մոտ և իրեն ասել, որ ինքը դիմումը հետ վերցնի, չբողոքի: Ինքն էլ ամուսնու վրա զայրացել է, թե ինչ է թվում նրանց, ինքն այդքանից հետո դիմումը հետ պետք է վերցնի, դա էլ այն դեպքում, երբ իմացել է դեպքի մանրամասները, թե ոնց են հարթաշուրթով որդու ականջները քաշել, ինչ-որ ձողով են հարվածել մեջքին, որտեղ գծեր են եղել: Դրանից հետո մեկ օր էլ մտել է նշված տաքսի ծառայություն, հարցրել, թե տերն ուր է, ասել են, որ Մասիս է գնացել և ուշ կգա, ինքն էլ իր հեռախոսահամարը թողել է նրանց, ասել, որ գա, թող զանգահարի որ ժամն էլ լինի: Սակայն տաքսի ծառայության տնօրենն այդպես էլ չի զանգահարել: Օրեր անց ամուսինն ասել է՝ «դրանք էլ զզվացրին», ամուսնու ասելով «Վիպ» տաքսի ծառայության աշխատակիցներից մեկին մոտեցել են և ասել, որ իրենց վարորդ Ռազմիկին ասեն կնոջն ասի, դիմումը հետ վերցնի: Անցել է մի քանի օր ևս, քույրը զանգահարել է իրեն և ասել, որ կրկին «Զորակի» տերն է եկել, ասել, որ իրեն ինչ-որ մարդ է խնդրել, որ գա և իրենց ասի, որ դիմումը հետ վերցնեն, ինքն էլ քրոջն ասել է, որ նրան ասի նման բան չի կարող լինել, թող գնա, այլևս չգա: Քույրը «Զորակ» տաքսի ծառայության տնօրենին հարցրել է, թե ինչ գործ ունի, նա էլ ասել է, որ ընկեր տղերք են խնդրել, քույրն էլ նրան ասել է, որ նման բան չի լինելու և «Զորակ» տաքսի ծառայության տնօրենը հեռացել է:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Աշոտ Սուլթանյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իրեն մեկ անգամ հրավիրել են Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի ոստիկանություն, որտեղ ներկայացրել է այն գործունեությունը, որն ինքն է ծավալում: 2016 թվականին, երբ «Յանդեքս» տաքսի ծառայությունը ցանկացել է մուտք գործել Երևան, փնտրել է միջնորդային ծառայություն մատուցող անձանց: Սկզբից եղել է մոտավորապես 10 ավտոպարկ, որոնցից մեկը եղել է իրենը: Ինքը բացել է տաքսոպարկը, որի հիմնական նպատակն է եղել վարորդներին սովորեցնել աշխատել էլեկտրոնային հարթակում` պատվերներ կատարելու համար: Այդ ժամանակ եղել է պատվերների շատ մեծ հոսք և պատվերների հիմնական մասը կատարել է իր տաքսոպարկը: Այդ ժամանակ սկսել են ավտոպարկում գրանցվել նոր վարորդներ: 2-3 ամիս անց ինքն ունեցել է մոտավորապես 4000 վարորդ: Վարորդներին անձամբ տեսել է մեկ անգամ: Շատ ժամանակ չի տեսել, վերջիններս գնացել են, համապատասխան աշխատակիցները սովորեցրել են նրանց, թե ինչպես պետք է աշխատել այդ հարթակի վրա: Վարորդների հետ շատ չեն շփվել: Երբ քննիչն իրեն մեկ անգամ հրավիրել է հարցաքննության, ինքը հայտնել է, որ միակ բանը, որ կարող է ասել, դա այն է, թե կոնկրետ տվյալով վարորդն ինչ գնահատական ունի: Այսինքն, երբ վարորդները գնացել են իր մոտ, ինքն առանց վարորդների հետ շփվելու տեսել է ռեյտինգը և հասկացել, թե ինչպիսին է վարորդը: Գործել է գնահատման 0-5 բալային համակարգ: Ծրագրի միջոցով կարողացել է տեսնել, թե ինչ գնահատականներ են տվել հաճախորդները վարորդներին: Չի հիշում, թե դահլիճում նստածներից ով է հանդիսացել վարորդ: Ֆիզիկապես հիշել հնարավոր չէ, քանի որ ունեցել են 4000 վարորդ: Որքանով հիշում է հետաքրքրություն ներկայացնող վարորդի գնահատականը եղել է 4.8-4.9, ինքն էլ քննիչին հայտնել է, որ դա նորմայի սահմաններում է: Իրենք հանդիսացել են միջնորդ «Յանդեքս» տաքսի ծառայության և տեղի շուկայի տաքսու վարորդների համար: Ունեցել են 807-507 հեռախոսահամարը տարբեր կոդերով, ինչպես նաև 807-503 հեռախոսահամարը, որի կոդը չի հիշում: Այդ գործունեությամբ մեկ տարուց ավելի է, որ չեն զբաղվում, ուստի չի կարող հիշել հեռախոսահամարները: Հովհաննես Թուսինյանին չի ճանաչում և չի կարող ասել, թե վերջինս հանդիսացել է գրանցված վարորդ, թե՝ոչ: Այդ փաստը կարող է հաստատվել միայն ծրագրի միջոցով: Քննիչի հետ շփվելիս չի էլ հասկացել, որ հանդիսանում է վկա: Դեպքի վերաբերյալ քննիչին այլ բան չէր կարող հայտնած լինել, քան ծրագրում առկա տվյալները: Ծրագիրն այնքան ֆունկցիոնալ է եղել, որ եթե վարորդը բարեխիղճ չէ, խաբել է և այլն, այդ ամենն արտացոլվում է ծրագրում: Սկզբնական շրջանում եղել է, որ ծրագրային խնդիրներ են առաջացել: Օրինակ` մեկ հեռախոսից 50 պատվեր ստացվեր և բոլոր վարորդները գնային նույն հասցեն, կամ գտնվելով մեկ այլ հասցեում, այլ հասցեով մեքենա պատվիրել, որպիսի ֆունկցիան հետագայում հանել են: «Յանդեքս» տաքսի ծառայությունը փոփոխել է ծրագրի հնարավորությունները: Սկզբում երևացել է պատվիրատուի հեռախոսահամարը վարորդի մոտ, հետագայում պատվիրատուի հեռախոսահամարը վարորդին չի երևացել այնքան ժամանակ, քանի դեռ վերջինիս պատվիրատուից չի գտնվել որոշակի հեռավորության վրա:
2018 թվականի մարտի 02-ին կայացած դատական նիստի ընթացքում տուժող Հովհաննես Թուսինյանը դատարանին ներկայացրեց հոր` Ռազմիկ Պետրոսի Թուսինյանի մահվան վերաբերյալ ԱԲ№ 283997 վկայականի պատճենը, որպիսի պայմաններում Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342 հոդվածի պահանջներով առ այն. «(...) նախաքննության ընթացքում վկայի տված ցուցմունքների հրապարակումը, (...) դատական քննության ժամանակ թույլատրվում է, երբ վկան դատական նիստից բացակայում է այնպիսի պատճառներով, որոնք բացառում են նրա դատարան ներկայանալու հնարավորությունը(...)», որոշեց հրապարակել նշված վկայի նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում վկա Ռազմիկ Թուսինյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2016 թվականի սեպտեմբերի 8-ին, երբ գտնվել է աշխատանքի մեջ, իր հիշելով երեկոյան ժամը 19:00-20:00-ի սահմաններում, երկու հատ «56» թվերից բաղկացած հեռախոսահամարից իրեն պատկանող 094-65-12-44 հեռախոսահամարին զանգահարել է մի տղամարդ, ներկայացել Ցոլակ անունով, հարցրել է, թե Հովհաննես Թուսինյանի հայրն է, ապա՝ ասել, որ որդու հետ խնդիրր կա, արի, ինքն էլ ասել է, որ չի կարող, պատվերի մեջ է, տաքսի է վարում: Իրեն զանգահարող տղամարդն ասել է, որ վերջացնի, գա Բանգլադեշ, տեղը կասի: Մոտ մեկ ժամ անց կրկին զանգահարել է նշված հեռախոսահամարից նույն տղամարդը՝ Ցոլակը և հարցրել է, թե ուր է հասել, ասել է, որ արդեն Բանգլադեշում է, զանգահարողն ասել է, որ ինքը գնա նախկին «Սթար» սուպերմարկետի մոտ: Ցոլակի զանգահարելուց հետո ինքը զանգահարել է որդուն պատկանող 093-74-87-45 հեռախոսահամարին՝ իմանալու, թե ինչ է եղել, սակայն հեռախոսահամարն անհասանելի է եղել և քանի որ որդու կողմից վարվող մեքենան պատկանել է Կարեն Քոչարյանին, զանգահարել է վերջինիս, նրանից հարցրել է, թե ինչ տեղեկություն ունի որդուց, Կ.Քոչարյանն էլ ասել է, որ ինքն էլ չի իմանում, իրեն էլ են զանգահարել ու ասել, որ գա Բանգլադեշ: Կ.Քոչարյանի հետ պայմանավորվել են հանդիպել Բանգլադեշում՝ «Սթարի» մոտ: Ինքը և Կ.Քոչարյանը հանդիպել են Բանգլադեշում, միասին գնացել են սուպերմարկետի տարածք, որտեղ հանդիպել են երեք տղաների, որոնցից մեկը Ցոլակն է եղել, մի գեր տղա և ևս մեկ հոգի: Ցոլակն ասել է, որ իր բժշկական սարքը տարել են, ինքը Ցոլակին հարցրել է, թե ինչով, վերջինս պատասխանել է՝ «Գազելով», նրան հարցրել է, թե իր որդին ինչ կապ ունի, Ցոլակն ասել է, որ իր որդին է հեռախոսով խոսացել, որ ապրանքը տանեն, «Գազելը» եկել է, ապրանքը տարել են, որ հետո գումարը տան, որդին եկել է իր մեքենայով, ինքն էլ դիմավորել է «Գազելի» վարորդին, դրանից հետո ապրանքը գողացել են, ինքն էլ կասկածում է, որ որդին՝ Հ.Թուսինյանն է այդ ամեն ինչը կազմակերպել: Ինքն այդ ժամանակ Ցոլակին ասել է, որ իր որդին կապ չունի այդպիսի բաների հետ, Ցոլակն էլ պնդել է, որ կապ ունի, ոստիկանությունից էլ գիտեն դեպքի մասին, որդուն ուզել են, ինքը չի տվել, որդին իրենց մոտ է: Ցոլակն ասել է, որ մի երկու «չափալախ» է հասցրել որդուն, ինքն էլ ասել է, որ եթե երկու է անգամ է խփել՝ ոչինչ: Խոսակցության ժամանակ Ցոլակը նշել է, որ իր ապրանքը 7.000 դոլար է, այդքան գումար բերեն, տան, թե չէ որդու «պոչկեքը կհանի, կծախի, դրանից շատ փող կառնի»: Դրանից հետո Ցոլակն ու Կարենն իրեն ասել են, որ ինքը գնա, Կարենը նրանց հետ կգնա և կխոսա որդու հետ, իսկ գիշերը որդին կմնա Կ.Քոչարյանի տանը, որից հետո ինքը հեռացել է: Հաջորդ օրն առավոտյան գնացել է Կարենենց տուն՝ որդուն տուն բերելու, տեսել է, որ որդու դեմքը և մարմինն արյունոտված են եղել՝ ջարդուխուրդ եղած, կապտուկներով: Որդին իրեն պատմել է, որ իրեն պատվեր են տվել, որ գնա Բանգլադեշ, գնացել է պատվերի հասցեով, ասել են, որ գազել կա, դիմավորի, դիմավորել է, գնացել են Ցոլակի տան մոտ, Ցոլակի ապրանքը բարձել են գազելի մեջ, իրեն հեռախոսով խոսացողն ասել է, որ վարի «Մոնումենտ»՝ «գենշտաբի» մոտ, իր հետ տղերք են եղել, ովքեր Ցոլակի մարդիկ են եղել, գազելը, թե ուր է գնացել, ինքը չի իմացել: Եկել են «գենշտաբի» մոտ, իջել են, ինքը գնացել է և տեսել, որ գազելը «գենշտաբում» չէ: Որդին պատմել է, որ «գենշտաբի» մոտից իրեն տարել են ամայի ինչ-որ տեղ, որից հետո ինչ-որ «պադվալ» են գցել ու ծեծել են, հարթաշուրթով ականջները քաշել, գլխին են խփել, ուշքը գնացել է, տոպրակ են հագցրել, էլի ուշքը գնացել է, ջուր են լցրել վրան, ուշքի բերել: Որդու ասելով ծեծողները 5-6 հոգի են եղել:
Սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են նաև մեղադրանքի հիմքում դրված հետևյալ ապացույցները.
- 2016 թվականի սեպտեմբերի 16-ին ոստիկանության Արարատի մարզային վարչության Մասիսի բաժնում Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանի կողմից հանցագործության մասին հաղորդում տալու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Հովհաննես Թուսինյանը հաղորդում է տվել, որ 2016 թվականի սեպտեմբերի 8-ին՝ ժամը 17:00-ի սահմաններում, Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանը, ոմն Վարուժը և նրանց երեք ընկերները Երևան քաղաքի Բաբայան փողոցի թիվ 2 հասցեի դիմաց գտնվող ավտոկայանատեղիում ծեծի են ենթարկել իրեն, որից հետո իր կամքին հակառակ բռնի ուժով նստեցրել են «Նիսսան» մակնիշի 50 050 պետհամարանիշի ավտոմեքենան, տարել Երևան քաղաքում գտնվող ամայի տարածք, ավտոմեքենայի մեջ կրկին ծեծի են ենթարկել իրեն, այնուհետև, սև կտորից պարկը գլխին հագցնելով՝ տեղափոխել են Երևան քաղաքի Հարավ-Արևմտյան թաղամասում գտնվող ինչ-որ շինություն, կապել ձեռքերը և ոտքերը, որից հետո ձեռքերով, ոտքերով և մետաղյա ձողով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել մարմնի տարբեր մասերին՝ պատճառելով մարմնական վնասվածքներ,
- դատաբժշկական փորձագետի թիվ 0378 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ Հովհաննես Թուսինյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ աջ ականջախեցու, արմնկային հոդերի, նախկին քերծվածքներից մնացած ներկայումս՝ էպիթելացված մակերեսների, աջ ակնակապչի սալջարդ վերքի, ձախ ուսային հոդի քերծվածքի, ձախ բազուկի, կրծքավանդակի արյունազեղումների և ճաճանչ-դաստակային հոդերի չանգռվածքների ձևով հասցվել են՝ չանգռվածքները չանգռող եզր ունեցող առարկայով, մնացած վնասվածքները՝ բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, չի բացառվում այդ վնասվածքի առաջանալու հնարավորությունը նաև գործի նշված պայմաններում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում,
- Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը, համաձայն որի՝ Ց.Ղարսլյանը մանրամասն նկարագրել և մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Բաբայան փողոցի, Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանում գտնվող ամայի տարածքի, Անդրանիկի փողոցում գտնվող իրենց շենքի բակային հատվածի և Արգավանդ գյուղում գտնվող արտադրամասի գտնվելու վայրերը, այդ վայրերում իր, ընկերների և Հ.Թուսինյանի գործողությունները,
- առգրավում կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի մոտից առգրավվել է տեսաձայնագրություն, որը դեպքից հետո նրան ուղարկվել է Հովհաննես Թուսինյանի կողմից և որի զննությամբ պարզվել է, որ տեսաձայնագրությունում Հովհաննես Թուսինյանը ներկայացնում է իր ստացած մարմնական վնասվածքները և Ցոլակ Ղարսլյանի ու վերջինիս ընկերների կողմից իրեն առևանգելու և մարմնական վնասվածքներ պատճառելու հանգամանքները,
- 2017 թվականի մարտի 27-ին կազմված զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը և զննությամբ արձանագրված աղյուսակները, համաձայն որոնց՝ զննությամբ ձեռք են բերվել քննության համար հետաքրքրություն ներկայացնող մի շարք տեղեկություններ՝ հեռախոսազանգեր, մասնավորապես՝ զննությամբ պարզվել և հաստատվել է, որ 08.09.2016թ.-ին ժամը 16:05-ից առ 18:37-ն ընկած ժամանակահատվածում Հ.Թուսինյանի կողմից շահագործվող 093-74-87-45 բջջային հեռախոսահամարը, 16:13:01-ից առ 18:30:59-ն ընկած ժամանակահատվածում և ժամը 18:38:13-ին ու 18:38:28-ին Վարուժան Կաջոյանի կողմից շահագործվող 094-13-39-99 բջջային հեռախոսահամարը, ժամը 16:56:44-ից առ 18:19:59-ն ընկած ժամանակահատվածում Տարոն Դումոյանի կողմից շահագործվող 098-05-05-95 բջջային հեռախոսահամարն սպասարկվել են Երևան քաղաքի Բաբայան փողոցն ամենահավանական սպասարկած «Yerevan Babayan 6» և «Yerevan, Karapet Ulnetsi 31/3» հասցեներում տեղակայված ալեհավաք կայանների կողմից, 08.09.2016թ.-ին ժամը 19:05:13-ին և ժամը 19:07:16-ից առ 19:07:55-ն ընկած ժամանակահատվածում Հ.Թուսինյանի կողմից 093-74-87-45 բջջային հեռախոսահամարը, ժամը 18:28:40-ին և ժամը 19:09:02-ից առ 19:40:49-ն ընկած ժամանակահատվածում Ցոլակ Ղարսլյանի կողմից շահագործվող 093-27-56-56 բջջային հեռախոսահամարը, ժամը 19:23:50-ին և ժամը 19:31:11-ին՝ Շավարշ Գևորգյանի կողմից շահագործվող 093-88-00-02 բջջային հեռախոսահամարը, ժամը 18:38:13-ին և 18:38:28-ին և ժամը 19:19:40-ից առ 19:40:47-ն ընկած ժամանակահատվածում՝ Վարուժան Կաջոյանի կողմից շահագործվող 094-13-39-99 բջջային հեռախոսահամարն սպասարկվել են Երևան քաղաքի Ուլնեցի-Ռուբինյանց հասցեն ամենահավանական սպասարկած «Yerevan, Karapet Ulnetsi 31/3» և «Yerevan, Yerevan, Shovroyan 5, «Aragats» Company», հասցեներում տեղակայված ալեհավաք կայանների կողմից: Բացի այդ, Ցոլակ Ղարսլյանի կողմից շահագործվող 093-27-56-56 բջջային հեռախոսահամարը 08.09.2016թ.-ին՝ ժամը 20:05:59-ից առ 21:21:15-ն ընկած ժամանակահատվածում, ժամը 21:20:16-ին, ժամը 21:22:05-ին, ժամը 21:23:23-ին, ժամը 21:24:40-ից առ 21:30:39-ն ընկած ժամանակահատվածում, ժամը 21:25:47-ին, ժամը 23:05:33-ին, ժամը 23:15:50-ին, ժամը 23:31:41-ից առ 23:44:55-ն ընկած ժամանակահատվածում, Շավարշ Գևորգյանի կողմից շահագործվող 093-88-00-02 բջջային հեռախոսահամարը ժամը 20:03:00-ին և 20:05:10-ին, ժամը 20:49:55-ից առ 21:14:19-ն ընկած ժամանակահատվածում, ժամը 21:14:36-ին, ժամը 21:16:15-ին, ժամը 21:19:45-ին, ժամը 21:20:22-ին, ժամը 21:20:43-ից առ 21:26:01-ն ընկած ժամանակահատվածում, ժամը 21:30:23-ին, ժամը 22:29:03-ից առ 23:03:42-ն ընկած ժամանակահատվածում, ժամը 23:33:33-ին և 23:33:52-ին և Վարուժան Կաջոյանի կողմից շահագործվող 094-13-39-99 բջջային հեռախոսահամարը ժամը 20:11:47-ից առ 21:14:04-ն ընկած ժամանակահատվածում, ժամը 21:15:31-ից առ 21:33:26-ն ընկած ժամանակահատվածում, ժամը 21:30:37-ից առ 21:35:36-ն ընկած ժամանակահատվածում, ժամը 21:33:04-ից առ 21:40:54-ն ընկած ժամանակահատվածում, ժամը 21:35:43-ից առ 21:36:15-ն ընկած ժամանակահատվածում, ժամը 21:41:01-ից առ 21:41:43-ն ընկած ժամանակահատվածում և ժամը 21:42:12-ին, սպասարկվել են միևնույն՝ «Yerevan, v. Argavand», «Yerevan, Admiral Isakov str. 29» և «Yerevan, Admiral Isakov 50» հասցեներում տեղակայված ալեհավաք կայանների կողմից, որոնք հավանաբար սպասարկել են հիշյալ անձանց ցուցմունքներում նշված Արգավանդ գյուղում տեղակայված պահեստը, որի հասցեն է՝ Արգավանդ գյուղի Կենտրոնական փողոցի 9՝ ըստ դեպքի վայրի զննության արձանագրության:
Զննությամբ հաստատվել է միայն 08.09.2016թ.-ին Հ.Թուսինյանի և ոմն Արթուրի միջև հեռախոսակապերը, Բորիս Մուրադյանի և ոմն Արթուրի միջև հեռախոսակապերը, Կարեն Քոչարյանի, Ռազմիկ Թուսինյանի և Ցոլակ Ղարսլյանի միջև հեռախոսակապերը,
- 2017 թվականի մարտի 27-ին կազմված զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը և զննությամբ արձանագրված աղյուսակները, համաձայն որոնց՝ 06.10.2016թ.-ին Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի մոտից առգրավված՝ վերջինիս «Վոթսափ» հեռախոսային ծրագրով ուղարկված տեսաձայնագրությունը պարունակող լազերային սկավառակի (էլեկտրոնային կրիչի) զննությամբ պարզվել և հաստատվել է քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքներ, մասնավորապես՝ նշված տեսաձայնագրությունում տուժող Հովհաննես Թուսինյանը ներկայացնում է իր ստացած մարմնական վնասվածքները և Ցոլակ Ղարսլյանի ու վերջինիս ընկերների կողմից իրեն առևանգելու և մարմնական վնասվածքներ պատճառելու հանգամանքները,
- 2017 թվականի փետրվարի 15-ի զննության արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հալվելվածը, համաձայն որի՝ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ավտոկայանատեղիում զննության է ենթարկվել Շավարշ Գևորգյանին պատկանող «Նիսսան» մակնիշի 50 QC 050 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան և զննությամբ հաստատվել է, որ նշված ավտոմեքենան ունի յոթտեղանոց նստատեղեր:


Դատարանի իրավական վերլուծությունը և եզրահանգումը.
Հետազոտելով գործի ապացույցները, այդ թվում` ամբաստանյալներ Ցոլակ Ղարսլյանի, Տարոն Դումոյանի, Շավարշ Գևորգյանի և Հարություն Կաջոյանի նախաքննական ցուցմունքները, տուժող Հովհաննես Թուսինյանի, վկաներ Կարեն Քոչարյանի, Նարինե Շելելենկյանի, Լուսինե Պողոսյանի, Լիանա Պողոսյանի և Աշոտ Սուլթանյանի ցուցմունքները, ինչպես նաև Ռազմիկ Թուսինյանի նախաքննական ցուցմունքը, հրապարակելով և հետազոտելով գործին կցված փաստաթղթերը, դրանք համադրելով քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` դատարանը գտնում է, որ բավարար ապացույցներ դատարանին չեն ներկայացվել այն մասին, որ ամբաստանյալներ Ցոլակ Ղարսլյանը և Տարոն Դումոյանն առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, ամբաստանյալ Վարուժան Կաջոյանը խմբի կազմում նախնական համաձայնությամբ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, իսկ ամբաստանյալ Շավարշ Գևորգյանը նաև որպես զենք գործադրվող առարկայի գործադրմամբ կատարել են բացահայտ առևանգում:
Քրեական գործի նախաքննությամբ չի ապացուցվել և դատաքննությամբ չի հաստատվել այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալներ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի և Տարոն Վազգենի Դումոյանին վերագրվող արարքներում առկա են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ամբաստանյալ Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի արարքում՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, իսկ Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրիք 131-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հանցակազմը, ուստի առաջադրված մեղադրանքներում ամբաստանյալներ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյան, Տարոն Վազգենի Դումոյանը, Վարուժան Հարությունի Կաջոյանը, Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանը պետք է արդարացվեն` կատարած արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)։
2. Յուրաքանչյուր ոք, ով մեղադրվում է քրեական հանցագործության մեջ, համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ օրենքին համապատասխան։(…)»։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Ոչ ոք չպետք է մեղավոր ճանաչվի որևէ գործողության կամ անգործության համար, որը կատարման պահին գործող ներպետական կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, հանցագործություն չի համարվել։ (…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն`
«Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։
2. Քրեական օրենքն անալոգիայով կիրառելն արգելվում է»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…) Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասին համաձայն՝
«Քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն`
«Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում։
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին տե՛ս նույն որոշման 16-19-րդ կետերը)։
Վերահաստատելով և զարգացնելով վերոհիշյալ որոշմամբ մեջբերված իրավական դիրքորոշումները` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(...) «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներն են.
«1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը։
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը։ Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով։ Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում։ Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ։ Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության։
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը)։ Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը)։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ)։
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ. «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ (…)» (Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից։ Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման։
31.1. Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին։ Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
-աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս),
-ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները,
-դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման,
-լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից։
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով։
31.2. Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն։ Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը։ Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին։
31.3. Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը։ Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում։ Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից։
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը։ Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում։ Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները։
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա։
32. Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն։
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից, որի համաձայն՝ «Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված։ Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները»։
(…)
33. Սույն որոշման 29-32-րդ կետերում կատարված իրավական վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց։ Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում։
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…) ։
Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում։» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը)։
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։» (Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 30-33-րդ կետերը)։
Անդրադառնալով սույն գործին և վերոհիշյալ չափանիշներով գնահատելով սույն գործի փաստական հանգամանքները` դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հնարավոր չէ հետևություն անել ամբաստանյալներ Ցոլակ Ղարսլյանին, Տարոն Վազգենի Դումոյանին, Վարուժան Հարությունի Կաջոյանին և Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքների հիմնավորվածության վերաբերյալ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Այսպես.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն՝
«1. Խաբեության, վստահությունը չարաշահելու, բռնության կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով մարդուն գաղտնի կամ բացահայտ առևանգելը, եթե բացակայում են սույն օրենսգրքի 218-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշները՝
պատժվում է [համապատասխան պատժով]
2. Նույն գործողությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով,
3) զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ,
4) անչափահասի նկատմամբ,
5) ակնհայտ հղի կնոջ նկատմամբ,
6) երկու կամ ավելի անձանց նկատմամբ,
7) շահադիտական դրդումներով`
8) (կետն ուժը կորցրել է 23.05.11 ՀՕ-143-Ն)
պատժվում է [համապատասխան պատժով]:
Մարդուն առևանգելն անձի դեմ ուղղված հանցագործություն է: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131 հոդվածը պատասխանատվություն է սահմանում խաբեության, վստահությունը չարաշահելու, բռնության կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով մարդուն գաղտնի կամ բացահայտ առևանգելու համար, եթե բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 218 հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշները:
Մարդուն առևանգելը հանցագործության հիմնական անմիջական օբյեկտը մարդու անձնական, ֆիզիկական ազատությունն է: Անձնական ազատությունը նշանակում է, որ մարդն իրավունք ունի ազատորեն տեղաշարժվելու, ինչպես նաև ընտրելու իր գտնվելու վայրը: Նշված իրավունքով օժտված է յուրաքանչյուր մարդ, անկախ տարիքից, սոցիալական կարգավիճակից կամ մեղսունակությունից: Այդ իրավունքն իրականացվում է անձամբ կամ եթե խոսքը փոքրահասակների, անմեղսունակների մասին է, ծնողների կամ այլ օրինական ներկայացուցիչների միջոցով: Հանցագործության լրացուցիչ անմիջական օբյեկտներն են մարդու կյանքը, առողջությունը և այլն:
Նշված հանցագործության օբյեկտիվ կողմն են կազմում այն գործողությունները, որոնք դրսևորվում են մարդուն նրա կամքին հակառակ կամ առանց նրա կամքը հաշվի առնելու բնական միկրոսոցիալական միջավայրից դուրս հանելով և մշտական կամ ժամանակավոր բնակության վայրից այլ վայր տեղափոխելով ու այնտեղ պահելով:
«Կամքին հակառակ» արտահայտությունը նշանակում է, որ տուժողի կամքը բացահայտորեն ճնշվում, իսկ նրա ցուցաբերած դիմադրությունը հաղթահարվում է բռնության կամ դրա գործադրման սպառնալիքի միջոցով: Տուժողի կամքը հաշվի չառնելու դեպքում նրա կամքն անտեսվում է և նա տեղափոխվում է իր բնական միկրոսոցիալական միջավայրից խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով:
Խաբեություն ասելով՝ տվյալ հանցակազմի իմաստով նախ և առաջ պետք է հասկանալ իրականությունը դիտավորյալ խեղաթյուրելը կամ այն գիտակցաբար թաքցնելը, դիմացինին որոշակի փաստերի, հանգամանքների, իրադարձությունների վերաբերյալ ապակողմնորոշելը՝ իր գտնվելու վայրը ընտրելու նրա ազատ կամաարտահայտության վրա ներգործելու և հնարավոր դիմադրությունից խուսափելու նպատակով:
Վստահությունը չարաշահելու դեպքում հանցավորը օգտվում է տուժողի հետ փոխհարաբերություններում ձևավորված փոխադարձ վստահությունից:
Բռնությունը բնութագրվում է առևանգումը խափանելու նպատակով տուժողի կամ երրորդ անձանց դիմադրությունը ճնշելու հաղթահարելու համար նրա (նրանց) նկատմամբ ֆիզիակական ուժ գործադրելով, որը կարող է ուղեկցվել հարվածելով, մազերից քաշքշելով, կապելով և այլն:
Բռնություն գործադրելու սպառնալիքը (կամ հոգեկան բռնությունը) կարող է արտահայտվել խոսքով կամ այնպիսի գործողությամբ, որի նպատակը տուժողին կամ երրորդ անձանց դիմադրությունը ճնշելն է:
Մարդուն առևանգելը կարող է կատարվել ինչպես գաղտնի, այնպես էլ բացահայտ:
Գաղտնի առևանգումը բնութագրվում է նրանով, որ հանցավորն ամեն կերպ ձգտում է խուսափել երրորդ անձանց հետ որևէ շփումից, նրանց կողմից ստեղծվելիք հնարավոր խոչընդոտից խուսափելու նպատակով: Առևանգման գաղտնիության ապահովումը նպատակ է հետապնդում նվազեցնելու հանցավորի բացահայտման հնարավորությունները: Առևանգումը գաղտնի է համարվում ոչ միայն այն դեպքում, երբ ականատես չկա, այլև այն ժամանակ, երբ նրանք տեսնում, բայց չեն գիտակցում հանցավորի գործողությունների հակաիրավական բնույթը, իսկ հանցավորը գիտակցում է դա:
Բացահայտ է համարվում մարդուն առևանգելը, որը տեղի է ունեցել երրորդ անձանց ներկայությամբ, երբ հանցավորը գիտակցում է, որ ներկաները հասկանում են իր գործողությունների բնույթը, բայց անտեսում է այդ հանգամանքը:
Քննարկվող հանցակազմը ձևական է, հանցագործությունն ավարտված է համարվում մարդուն առևանգելու՝ նրան փաստացի տիրանալու և այլ վայր տեղափոխելու ու այնտեղ պահելու պահից: Ընդ որում, հետագայում տուժողին իր կամքին հակառակ պահելու ժամանակահատվածի տևողությունը որևէ նշանակություն չունի:
Մարդու համաձայնությունն այլ վայր տեղափոխվելու վերաբերյալ բացառում է առևանգելու հանցակազմի առկայությունը:
Մարդուն առևանգելու սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն հանցավորը տվյալ դեպքում պետք է գիտակցի տուժողին առևանգելու հանգամանքը:
Հանցագործության շարժառիթները հիմնականում շահադիտական են:
Մարդուն առևանգելու հանցակազմի սուբյեկտ կարող է հանդիսանալ 14 տարին լրացած յուրաքանչյուր մեղսունակ ֆիզիկական անձ:
Մարդու առևանգումը մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարելը նշանակում է, որ տվյալ հանցագործությանը մասնակցել են երկու կամ ավելի այնպիսի համակատարողներ, ովքեր նախապես մինչև հանցագործությունը սկսելը պայմանավորվել են հանցանքը համատեղ կատարելու մասին:
Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն սույն գործի ճիշտ լուծման համար առանցքային նշանակություն ունեցող հանգամանքները, մասնավորապես` ամբաստանյալներ Ցոլակ Ղարսլյանի և Տարոն Դումոյանի արարքում առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, ամբաստանյալ Վարուժան Կաջոյանի արարքում խմբի կազմում նախնական համաձայնությամբ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, իսկ ամբաստանյալ Շավարշ Գևորգյանի արարքում նաև որպես զենք գործադրվող առարկայի գործադրմամբ բացահայտ առևանգում կատարելու հիմնավորվածությունը և արժանահավատությունը։
Ամբաստանյալ Ցոլակ Ղարսլյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ իրեն պատկանող բժշկական սարքը Երևան քաղաքի Անդրանիկի 81 շենքի բակից ոմն Արթուրի հետ խարդախությամբ հափշտակելու մեջ կասկածելով Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, վերջինիս 2016 թվականի սեպտեմբերի 08-ին` ժամը 18:30-ի սահմաններում, խմբի կազմում` իր ընկերներ Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի, Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի, վերջինիս ընկեր Տարոն Վազգենի Դումոյանի հետ նախնական համաձայնության գալով` Երևան քաղաքի Բաբայան փողոցում գտնվող ՀՀ ՊՆ գլխավոր շտաբի շենքի դիմաց տեղակայված ավտոկայանատեղիից բացահայտ առևանգել են Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, տեղափոխել Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանում գտնվող ամայի տարածք, որից հետո վերջինիս, Շավարշ Գևորգյանին պատկանող «Նիսսան» մակնիշի 50 QC 050 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել են Արարատի մարզի Արգավանդ գյուղի Կենտրոնական փողոցի 9 տան հասցեում գտնվող արտադրամաս, որտեղ շարունակել են ծեծի ենթարկել Հովհաննես Թուսինյանին` ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնելով վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ` աջ ականջախեցու, արմնկային հոդերի, աջ ակնակապչի սալջարդ վերքի, ձախ ուսային հոդի քերծվածքի, ձախ բազուկի, կրծքավանդակի արյունազեղումների և ճաճանչ-դաստակային հոդերի ճանկռվածքների ձևով:
Ամբաստանյալ Շավարշ Գևորգյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա իր ընկեր Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանին պատկանող բժշկական սարքը Երևան քաղաքի Անդրանիկի 81 շենքի բակից ոմն Արթուրի հետ խարդախությամբ հափշտակելու մեջ կասկածելով Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, վերջինիս 2016 թվականի սեպտեմբերի 08-ին` ժամը 18:30-ի սահմաններում, խմբի կազմում` իր ընկերներ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի, Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի, վերջինիս ընկեր Տարոն Վազգենի Դումոյանի հետ նախնական համաձայնության գալով` Երևան քաղաքի Բաբայան փողոցում գտնվող ՀՀ ՊՆ գլխավոր շտաբի շենքի դիմաց տեղակայված ավտոկայանատեղիից բացահայտ առևանգել են Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, տեղափոխել Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանում գտնվող ամայի տարածք, որից հետո «Նիսսան» մակնիշի 50 QC 050 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել են Արարատի մարզի Արգավանդ գյուղի Կենտրոնական փողոցի 9 տան հասցեում գտնվող արտադրամաս, որտեղ շարունակել են ծեծի ենթարկել Հովհաննես Թուսինյանին` ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնելով վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ` աջ ականջախեցու, արմնկային հոդերի, աջ ակնակապչի սալջարդ վերքի, ձախ ուսային հոդի քերծվածքի, ձախ բազուկի, կրծքավանդակի արյունազեղումների և ճաճանչ-դաստակային հոդերի ճանկռվածքների ձևով, իսկ այդ ընթացքում Շավարշ Գևորգյանը որպես զենք օգտագործվող առարկայով, Հովհաննես Թուսինյանի կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրմամբ, այն է` ծեծի ենթարկելու ժամանակ որպես զենք օգտագործվող մետաղյա ձողով հարվածներ է հասցրել Հովհաննես Թուսինյանի մեջքին, հարթաշուրթով քաշել ականջը:
Ամբաստանյալ Տարոն Դումոյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանին պատկանող բժշկական սարքը Երևան քաղաքի Անդրանիկի 81 շենքի բակից ոմն Արթուրի հետ խարդախությամբ հափշտակելու մեջ կասկածելով Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, վերջինիս 2016 թվականի սեպտեմբերի 08-ին` ժամը 18:30-ի սահմաններում, խմբի կազմում` իր ընկերներ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի, Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի և Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի հետ նախնական համաձայնության գալով` Երևան քաղաքի Բաբայան փողոցում գտնվող ՀՀ ՊՆ գլխավոր շտաբի շենքի դիմաց տեղակայված ավտոկայանատեղիից բացահայտ առևանգել են Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, տեղափոխել Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանում գտնվող ամայի տարածք, որից հետո «Նիսսան» մակնիշի 50 QC 050 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել են Արարատի մարզի Արգավանդ գյուղի Կենտրոնական փողոցի 9 տան հասցեում գտնվող արտադրամաս, որտեղ շարունակել են ծեծի ենթարկել Հովհաննես Թուսինյանին` ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնելով վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ` աջ ականջախեցու, արմնկային հոդերի, աջ ակնակապչի սալջարդ վերքի, ձախ ուսային հոդի քերծվածքի, ձախ բազուկի, կրծքավանդակի արյունազեղումների և ճաճանչ-դաստակային հոդերի ճանկռվածքների ձևով:
Ամբաստանյալ Վարուժան Կաջոյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա իր ընկեր Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանին պատկանող բժշկական սարքը Երևան քաղաքի Անդրանիկի 81 շենքի բակից ոմն Արթուրի հետ խարդախությամբ հափշտակելու մեջ կասկածելով Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, վերջինիս 2016 թվականի սեպտեմբերի 08-ին` ժամը 18:30-ի սահմաններում, խմբի կազմում` իր ընկերներ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի, Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի և Տարոն Վազգենի Դումոյանի հետ նախնական համաձայնության գալով` Երևան քաղաքի Բաբայան փողոցում գտնվող ՀՀ ՊՆ գլխավոր շտաբի շենքի դիմաց տեղակայված ավտոկայանատեղիից բացահայտ առևանգել են Հովհաննես Ռազմիկի Թուսինյանին, տեղափոխել Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանում գտնվող ամայի տարածք, որից հետո «Նիսսան» մակնիշի 50 QC 050 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով տեղափոխել են Արարատի մարզի Արգավանդ գյուղի Կենտրոնական փողոցի 9 տան հասցեում գտնվող արտադրամաս, որտեղ շարունակել են ծեծի ենթարկել Հովհաննես Թուսինյանին` ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնելով վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ` աջ ականջախեցու, արմնկային հոդերի, աջ ակնակապչի սալջարդ վերքի, ձախ ուսային հոդի քերծվածքի, ձախ բազուկի, կրծքավանդակի արյունազեղումների և ճաճանչ-դաստակային հոդերի ճանկռվածքների ձևով, իսկ այդ ընթացքում Վարուժան Կաջոյանը Հովհաննես Թուսինյանի նկատմամբ գործադրել է կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն, այն է` ծեծի ենթարկելու ժամանակ պոլիէթիլենային տոպրակ է քաշել Հովհաննես Թուսինյանի գլխին և որոշակի ժամանակ Հովհաննես Թուսինյանին զրկել շնչելու հնարավորությունից:
Ամբաստանյալներ Ցոլակ Ղարսլյանի, Տարոն Դումոյանի, Վարուժան Կաջոյանի և Շավարշ Գևորգյանի մեղավորությունը նրանց առաջադրված մեղադրանքներում մեղադրանքի կողմը հիմնավորված է համարել հետևյալ ապացույցներով.
- տուժող Հովհաննես Թուսինյանի ցուցմունքով,
- վկաներ Կարեն Քոչարյանի, Ռազմիկ Թուսինյանի, Նարինե Շելելենկյանի, Լուսինե Պողոսյանի, Լիանա Պողոսյանի, Աշոտ Սուլթանյանի ցուցմունքներով,
- 2016 թվականի ոստիկանության Արարատի մարզային վարչության Մասիսի բաժնում Հովհաննես Թուսինյանի կողմից հանցագործության մասին հաղորդում ներկայացնելու մաին արձանագրությամբ,
- դատաբժշկական փորձագետի 0376 եզրակացությամբ,
- Ցոլակ Ղարսլյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննությամբ և կից լուսանկարչական հավելվածով,
- 2016 թվականի հոկտեմբերի 06-ին առգրավում կատարելու մասին արձանագրությամբ, որի համաձայն Ցոլակ Ղարսլյանի մոտից առգրավվել է Հովհաննես Թուսինյանի կողմից ուղարկված տեսաձայնագրությունը, ինչպես նաև այդ տեսաձայնագրությունը զննելու մասին 2017 թվականի մարտի 27-ին կազմված զննություն արձանագրությամբ
- 2017 թվականի փետրվարի 15-ի զննության արձանագրությամբ և կից լուսանկարչական հալվելվածով, համաձայն որի՝ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ավտոկայանատեղիում զննության է ենթարկվել Շավարշ Գևորգյանին պատկանող «Նիսսան» մակնիշի 50 QC 050 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան և զննությամբ հաստատվել է, որ նշված ավտոմեքենան ունի յոթտեղանոց նստատեղ:
Սույն քրեական գործով Դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է՝ առկա է արդյոք ամբաստանյալներ Ցոլակ Ղարսլյանի, Տարոն Դումոյանի, Վարուժան Կաջոյանի և Շավարշ Գևորգյանի արարքրերում որակյալ դարձնող հատկանիշներով առևանգման հանցակազմը: Ինչպես ակնհայտ է դառնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի վերլուծությունից առևանգման հանցակազմի առկայության մասին խոսք է գնում միայն այն ժամանակ, երբ անձի առևանգումը, այսինքն տեղափոխումն այլ տեղանք, տեղի է ունեցել նրա կամքին հակառակ և պայմանավորված չի եղել այս կամ այն հանգամանքներով: Հետևաբար, սույն քրեական գործով անհրաժեշտ է պարզել, թե տուժող Հովհաննես Թուսինյանին իր կամքին հակառակ են տեղափոխել այլ տեղանք, թե նա է առաջարկել կամ առնվազն համաձայնություն է տվել տեղափոխվել այլ վայր:
Այսպես.
Խորհրդակցական սենյակում վերլուծելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները և գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից՝ Դատարանը գտնում է, որ տուժող Հովհաննես Թուսինյանի և նրա հարազատների՝ մոր Լուսինե Պողոսյանի, մորաքրոջ Լիանա Պողոսյանի, հոր Ռազմիկ Թուսինյանի ցուցմունքներն են պարունակում այնպիսի փաստական տվյալներ, որոնք վերաբերվում են ամբաստանյալներ Ցոլակ Ղարսլյանի, Վարուժան Կաջոյանի, Տարոն Դումոյանի և Շավարշ Գևորգյանի կողմից իր կամքին հակառակ տուժող Հովհաննես Թուսինյանին այլ տեղանք տեղափոխելու մասին: Մինչդեռ, ապացույցի արժանահավատության տեսանկյունից, անհրաժեշտ է փաստել, որ ցուցմունք նշված անձինք գործի ելքով շահագրգռված են, հետևաբար նրանց ցուցմունքների արժանահավատությունը ենթակա է գնահատման և համակողմանի վերլուծության ձեռք բերված այլ փաստական տվյալների հետ համատեքստում:
Մասնավորպես,
Ամբաստանյալներ Ցոլակ Ղարսլյանը, Վարուժան Կաջոյանը, Տարոն Դումոյանը և Շավարշ Գևորգյանը նույնաբովանդակ ցուցմունք են տվել այն մասին, որ Ցոլակ Ղարսլյանը, հասկանալով, որ Հովհաննեսից ոչինչ չի կարող պարզել իր լազերային բժշկական սարքի գտնվելու վայրի մասին, նրան հայտնել է, որ ոստիկանություն են գնում, որտեղ ամեն ինչ կպարզեն: Հովհաննեսը հենց ոստիկանության անունն է լսել, լրիվ ուրիշ մարդ դարձած արդեն սկսել է համոզել, որ մի ուրիշ տեղ գնան, որտեղ քիչ մարդիկ կլինեն ու հանգիստ կխոսեն և ամեն ինչ կպարզեն, ինքը մարդկանց կզանգահարի, կգան և բոլոր հարցերը կլուծեն:
Տուժող Հովհաննես Թուսինյանի՝ իրեն առևանգելու, այն է՝ իր կամքին հակառակ այլ տեղանք տեղափոխելու ցուցմունքի արժանահավատության գնահատման տեսանկյունից ուշադրության են արժանի հետևյալ փաստական հանգամանքները.
-տուժող Հովհաննես Թուսինյանը չի թույլատրել, որ ամբաստանյալ Տարոն Դումոյանը նստի «Գազել» ավտոմեքենան, ուր տեղադրված է եղել լազերային բժշկական սարքը և ապահովության համար այն ուղեկցի մինչև Գլխավոր շտաբի շենք: Ամբաստանյալ Տարոն Դումոյանի ցուցմունքի համաձայն՝ Հ.Թուսինյանն սկսել է համոզել, որ անհանգստանալու բան չունեն, որ ինքն ու իր ընկեր Արթուրը լուրջ մարդիկ են, որ հանգիստ լինեն, սարքը նորմալ տեղ կհասնի ու գումարն էլ տեղում կտան: Ընդ որում, այս կապակցությամբ տուժող Հովհաննես Թուսինյանը ցուցմունք տվեց, որ այդ պահին Արթուրն իմանալով ամբաստանյալ Տարոն Դումոյանի այդ մտադրության մասին, հեռախոսով իրեն հրահանգել է չթույլատրել, որ Տարոն Դումոյանը նստի «Գազել» ավտոմեքենան, քանի որ Գլխավոր շտաբում պետք է անցագիր լրացվի: Իսկ թե ինչպես էր Արթուրին հայտնի դարձել Տարոն Դումոյանի այդ մտադրության մասին՝ տուժողն ասաց, որ իրեն հայտնի չէ,
- լազերային բժշկական սարքով բարձված «Գազել» ավտոմեքենան ընթացել է այլ ուղղությամբ, իսկ տուժող Հովհաննես Թուսինյանն իր ավտոմեքենան, որում եղել են ամբաստանյալներ Տարոն Դումոյանը և Վարուժան Կաջոյանը, վարել է այլ ուղղությամբ՝ պատճառաբանելով, որ կարճ ճանապարհով է դուրս գալու «Գազել» ավտոմեքենայի դիմաց, ամեն ինչ նորմալ է: Տուժող Հ.Թուսինյանը՝ «Գազել» ավտոմեքենայի հետևից չընթանալու հանգամանքը պատճառաբանել է ճանապարհի այդ հատվածի անհարթություններով,
- տուժող Հովհաննես Թուսինյանն ամբաստանյալներ Տարոն Դումոյանին և Վարուժան Կաջոյանին ներկայացրել էր, որ Արթուրին ճանաչում է երկար ժամանակ, ընտանիքներով են ընկերություն անում, Արթուրը շատ լավ մարդ է: Հետագայում տուժող Հ.Թուսինյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալներին մոլորության մեջ է գցել, ստել է, քանի որ այդպես իրեն Արթուրն էր խնդրել: Վերջինս իրեն խնդրել էր այդպես ասել, քանի որ անհարմար էր զգում իր բարեկամի տղաների առջև, որ տաքսի է ուղարկել,
- տուժող Հովհաննես Թուսինյանն ամբաստանյալներ Վարուժան Կաջոյանի և Տարոն Դումոյանի պահանջով գնացել է Գլխավոր շտաբի շենքի մոտ, որպեսզի հերթապահից ճշտի, թե Արթուրը որտեղ է, վերադառնալով ասել է, որ ճշտել է և «Գազել» ավտոմեքենան մտել է ներս, լազերային սարքն էլ իջեցրել են բունկեր, որպեսզի Արթուրն ստուգի և մոտ 15 րոպեից նա դուրս կգա: Եվ միայն որոշ ժամանակ անց, երբ ոմն Արթուրի հեռախոսի համարներն անհասանելի էին, իսկ ամբաստանյալները պարզել էին, որ Գլխավոր շտաբի շենքում բունկեր չկա, իսկ աշխատակիցներն Արթուր անունով մարդու չեն ճանաչում, Հովհաննես Թուսինյանը խոստովանել է, որ իրականում ինքը լազերային բժշկական սարքի հետ կապ չունի, Արթուրին չի ճանաչում, չգիտի, թե սարքը որտեղ է, ինքն ընդամենը տաքսիսիտ է:
Վերոշարադրյալ փաստական հանգամանքների ամբողջությունը թույլ չի տալիս Դատարանին «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը հաղթահարել և հանգել հետևության, որ տուժող Հովհաննես Թուսինյանն այլ տեղանք է տեղափոխվել իր կամքին հակառակ: Դատարանը չի կարող բացառել այն ողջամիտ կասկածը, որ տուժող Հովհաննես Թուսինյանն է առաջարկել կամ առնվազ համաձայնվել է այլ վայր գնալ, որպեսզի ամբաստանյալները տեղի ունեցածի մասին չհայտնեն ոստիկանությանը:
Տուժող Հովհաննես Թուսինյանին առևանգելու մասին որևէ փաստական տվյալ չի հաղորդում նաև վկա Կարեն Քոչարյանը, ում ավտոմեքենան վարում էր տուժողը և ում զանգահարել էր ամբաստանյալ Ցոլակ Ղարսլյանը՝ Հ.Թուսինյանի խնդիրները կարգավորելու համար: Վկա Կարեն Քոչարյանն իր ցուցմունքում նշել է, որ երբ գնացել են Արգավանդում գտնվող արտադրամաս, Հովհաննեսը չի ասել, որ իրեն առևանգել են, իր մոտ էլ տպավորություն չի առաջացել, որ ամբաստանյալները Հովհաննեսին առևանգել են:
Վերոգրյալին զուգահեռ, Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ 2016 թվականի սեպտեմբերի 08-ին տեղի ունեցած դեպքի մասին ոչ տուժող Հովհաննես Թուսինյանը, ոչ էլ նրա հարազատներն այդպես էլ հաղորդում չեն ներկայացրել պատկան մարմիններին: 2020 թվականի սեպտեմբերի 16-ին ծեծի հետևանքով ստացած մարմնական վնասվածքներով Մասիսի ԲԿ ընդունվելու մասին ահազանգ է ստացվել ՀՀ ոստիկանության Արարատի ՄՎ Մասիսի բաժին, որից հետո միայն նույն օրը տուժող Հովհաննես Թուսինյանն իրեն առևանգելու մասին հաղորդում է ներկայացրել:
Հատկանշական է, որ ոստիկանություն չդիմելու հանգամանքը, տուժող Հ.Թուսինյանի հարազատները, մասնավորապես մայրն ու մորաքույրը, բացատրել են նրանով, ի սկզբանե ցանկացել են դիմել, սակայն Ռազմիկ Թուսինյանն ասել է, որ ամբաստանյալները ոստիկանությունում ծանոթներ ունեն, ոստիկանները Հովհաննեսին ուզել են, սակայն նրանք էլ չեն տվել, իրենք ով են, որ ոստիկանություն զանգահարեն և ոստիկաններն իրենց օգնեն, ուստի վախեցել և չեն դիմել: Սակայն այդ ընթացքում տուժող Հովհաննես Թուսինյանը և նրա նախկին կինը՝ Նարինե Շելելենկյանը հեռախոսով տեսագրել են տուժողի վնասվածքները և ուղարկել ամբաստանյալ Ցոլակ Ղարսլյանին: Վկա Նարինե Շելելենկյանի վարկածի համաձայն՝ տուժողի վնասվածքները տեսագրել են որպեսզի հետագայում, երբ դրանք վերանան, ոստիկանություն դիմելուց հետո ունենան ապացույց: Այս դեպքում տրամաբանական հարց է ծագում, իսկ ինչու տուժողն ու նրա հարազաըներն անմիջապես չեն դիմել ոստիկանություն, երբ ստացված վնասվածքները թարմ էին:
Սույն քրեական գործով հաստատվել է նաև այն հանգամանքը, որ տուժող Հ.Թուսինյանի վնասվածքների նկարագրությունն ուղարկելով ամբաստանյալ Ցոլակ Ղարսլյանին՝ վերջինիցս գումար են պահանջել, ըստ վկա Լիանա Պողոսյանի՝ բժշկական ծախսերի համար սկզբից պահանջել են 3.000 ԱՄՆ դոլար, այնուհետև, Կարեն Քոչարյանի հորդորով նվազեցրել են 2000 ԱՄՆ դոլար:
Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի և Տարոն Վազգենի Դումոյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ամբաստանյալ Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, իսկ Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրիք 131-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված արարք կատարելու վերաբերյալ սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ ամբաստանյալների մեղքն իրենց առաջադրված մեղադրանքներում ապացուցված չէ և սպառվել են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, ուստի ամբաստանյալներ Ցոլակ Ղարսլյանը, Տարոն Դումոյանը, Վարուժան Կաջոյանը և Շավարշ Գևորգյանը պետք է արդարացվեն` առաջադրված մեղադրանքներում մարդու առևանգման հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Վերոգրյալի կապակցությամբ Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել:
2. Դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխություն թույլատրվում է, եթե դրանով չի վատթարանում ամբաստանյալի վիճակը, և չի խախտվում ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը: Մեղադրանքը խստացման առումով փոխելը թույլատրվում է միայն սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով և դեպքերում»:
Վճռաբեկ դատարանը, Արթուր Սերոբյանի գործով որոշմամբ անդրադառնալով դատական քննության սահմանների վերաբերյալ խնդրին, իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «(…) Թե՛ առաջին ատյանի դատարանը, թե՛ վերաքննիչ դատարանը և թե՛ վճռաբեկ դատարանը ամբաստանյալի կամ դատապարտյալի նկատմամբ գործը քննելիս և լուծելիս չեն կարող դուրս գալ նրան առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից։ Հակառակ դեպքում կխախտվի Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքը` «Կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը և դրա ապահովումը»։ Մասնավորապես կխախտվեն այն հիմնարար իրավադրույթները, որ «Կասկածյալը և մեղադրյալն ունեն պաշտպանության իրավունք», և որ «Քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը պարտավոր է կասկածյալին և մեղադրյալին բացատրել նրանց իրավունքները և ապահովել օրենքով չարգելված բոլոր միջոցներով մեղադրանքից նրանց պաշտպանվելու փաստացի հնարավորությունը» (Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասեր)։ Եթե Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածում օգտագործված «մեղադրանք» եզրույթը հասկացվի սոսկ «քրեաիրավական որակում» իմաստով, և այն իր մեջ չներառի արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստական հանգամանքները, ապա կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը չի լինի կոնկրետ և իրական, այլ կլինի վերացական և պատրանքային, քանի որ առանց փաստական հիմքի` քրեաիրավական որակումից պաշտպանվելու իրավունքը առարկայազուրկ է։
Մինչդեռ համաձայն Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 3-րդ հոդվածի 3-րդ մասի` «Պետությունը սահմանափակված է մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքներով և ազատություններով` որպես անմիջականորեն գործող իրավունք»։ Իսկ անմիջականորեն գործող իրավունքը չի կարող վերացական լինել։
Այս հարցում Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը ևս արտահայտել է համանման դիրքորոշում։ Մասնավորապես, Արտիկոյի գործով Եվրոպական դատարանը նշել է, որ Կոնվենցիան կոչված է երաշխավորելու ոչ թե տեսական և պատրանքային, այլ գործնականում և արդյունավետ իրականացվող իրավունքներ։ Դա հատկապես վերաբերում է պաշտպանության իրավունքին (Artico v. Italy, 13.05.1980թ., կետ 33)։
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի, ինչպես նաև գործի դատական քննության սահմանների առումով «մեղադրանք» հասկացությունը ներառում է նաև արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը (…)» (Արթուր Սերոբյանի վերաբերյալ 2007 մարտի 30-ի ՎԲ-46/07 որոշման 4.2-րդ կետը)։
Վերահաստատելով և զարգացնելով Ա.Սերոբյանի վերաբերյալ գործով արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը Ա.Պապյանի գործով որոշմամբ արձանագրել է. «(…) [Մ]եղադրանքի ձևակերպումը պետք է արտացոլի մեղսագրվող գործողությունների կամ անգործության բովանդակությունը, հետևաբար պետք է ներառի հանցակազմի բոլոր պարտադիր հատկանիշները բնութագրող փաստական տվյալները: Փաստական տվյալների ներառումն անհրաժեշտ նախապայման է, որպեսզի մեղադրանքի մեջ նշվի այն քրեական օրենքը, որով նախատեսված են հանրության համար վտանգավոր, հակաիրավական և քրեորեն պատժելի արարքի հատկանիշները, այսինքն` հանգեցնի մեղադրանքում ձևակերպված արարքին համապատասխան իրավաբանական գնահատական տալուն:
(…) [Գ]ործի դատական քննությունը սահմանափակված է այն անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ կայացվել է դատական քննություն նշանակելու մասին որոշում և այդ անձանց նկատմամբ առաջադրված մեղադրանքի ծավալով: Սա պայմանավորված է մի կողմից՝ մեղադրյալի (ամբաստանյալի) պաշտպանության իրավունքն իրական և արդյունավետ կազմակերպելու անհրաժեշտությամբ, իսկ մյուս կողմից՝ այն հանգամանքով, որ դատարանը՝ որպես արդարադատություն իրականացնող մարմին, չի կարող ինքնուրույն ձևակերպել նոր մեղադրանք՝ փոխարինելով քրեական հետապնդման մարմիններին: Ընդ որում, դատական քննության սահմաններն ընդգծելու և մեղադրյալի (ամբաստանյալի) պաշտպանության իրավունքն ապահովելու տեսանկյունից անհրաժեշտ է, որ «մեղադրանք» եզրույթը հասկացվի որպես արարքի քրեաիրավական որակման և դրա հիմքում ընկած փաստական հանգամանքների ամբողջություն: (...)»: (Արկադի Պատվականի Պապյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ 2010 թվականի նոյեմբերի 5-ի թիվ ՏԴ/0115/01/09 որոշման 18-րդ և 23-րդ կետերը):
Ա.Բաբայանի և Ս.Թումանյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «(...) թեև մինչդատական վարույթի ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները և կայացված որոշումները դատարանի համար ունեն նախնական և օժանդակ նշանակություն, այդուհանդերձ, մինչդատական վարույթի արդյունքները կանխորոշում են դատական քննության սահմանները, այսինքն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն նրան առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում:
(...) Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ մեղադրողը օբյեկտիվորեն կրում է դատարան ներկայացրած մեղադրանքի, այդ թվում` մեղսագրվող արարքին տրված քրեաիրավական որակման հիմնավորվածության ռիսկը և օրենսդրական կարգավորման մակարդակով ստանում է առաջին ատյանի դատարանում այն փոփոխելու իրավական հնարավորություն: Դատախազի կողմից վերոնշյալ հնարավորությունը չօգտագործելու դեպքում դատարանն իրավասու չէ իր վրա վերցնել մեղադրողի գործառույթները և դուրս գալ ամբաստանյալին նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից: Դատական քննության փուլում դատարանի խնդիրն է ստուգել ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունն ու ապացուցվածությունը, և եթե ապացույցների հետազոտման արդյունքում մեղսագրվող արարքը կհաստատվի, դատարանը պարտավոր է կայացնել համապատասխան դատական ակտ այն քրեաիրավական որակման սահմաններում, որը նշված հանցավոր արարքին տրվել է մեղադրական եզրակացությամբ` անկախ այն հանգամանքից, թե հաստատված փաստական հանգամանքների պայմաններում ամբաստանյալի արարքը պետք է լրացուցիչ որակվեր նաև այլ հոդվածներով, թե ոչ:
Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել նաև, որ առաջին ատյանի դատարանում մեղադրանքը փոփոխելու իր իրավունքը չիրացնելով` մեղադրողը քրեական գործի հետագա քննությունների ընթացքում զրկվում է նման նախաձեռնությամբ հանդես գալու հնարավորությունից: Այս համատեքստում Վճռաբեկ դատարանն անթույլատրելի է համարում նաև այն իրավիճակը, երբ վերադաս դատարանի կողմից կարող է բեկանվել գործով կայացված դատավճիռը և գործն ուղարկվել առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության, որպեսզի նոր քննության ընթացքում մեղադրողը հնարավորություն ստանա շտկելու նախորդ դատական քննության ընթացքում թույլ տրված բացթողումը և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1-րդ հոդվածի գործադրմամբ փոփոխի առաջադրված մեղադրանքը: Նման մոտեցման դեպքում ուղղակիորեն կիմաստազրկվի ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը» (տե՛ս Արմեն Ջիվանի Բաբայանի և Սուրեն Ռազմիկի Թումանյանի գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 21-րդ և 23-րդ կետերը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, անդրադառնալով գործը բացառապես անձին առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում քննելու օրենսդրական պահանջին, թիվ ԼԴ/0141/01/14 գործով 2018 թվականի հուլիսի 20-ի որոշմամբ հայտնել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) [Պ]աշտպանության իրավունքը` որպես անմիջականորեն գործող իրավունք, չպետք է լինի վերացական և պատրանքային, այլ պետք է լինի կոնկրետ և իրական: Իսկ պաշտպանության իրավունքի պատշաճ ապահովումը նախ ենթադրում է, որ առաջադրված մեղադրանքը քրեաիրավական որակումից զատ պետք է պարունակի նաև այդ որակման հիմքում դրված փաստերը՝ անձին դրանից յուրաքանչյուրն արդյունավետ կերպով վիճարկելու հնարավորություն ընձեռելով: Հետևաբար, պաշտպանության իրավունքի երաշխավորման նպատակով թե առաջին ատյանի, թե վերաքննիչ և թե վճռաբեկ դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ գործը քննելիս և լուծելիս չեն կարող դուրս գալ նրան առաջադրված մեղադրանքի հիմքում ընկած փաստական հանգամանքների շրջանակից։ Ավելին` դատարանը` որպես արդարադատություն և ոչ թե քրեական հետապնդում իրականացնող մարմին, սահմանափակված է ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքի ծավալով: Այսինքն` ինչպես քրեական գործի քննության ընթացքում, այնպես էլ դրա արդյունքում դատական ակտ կայացնելիս դատարանը չի կարող քննարկման առարկա դարձնել այնպիսի փաստական հանգամանքներ, որոնք արտացոլված չեն եղել անձին առաջադրված մեղադրանքում (mutatis mutandis Վճռաբեկ դատարանի՝ Սմբատ Գրիգորյանի գործով 2017 թվականի օգոստոսի 30-ի թիվ ԿԴ2/0054/01/15 որոշումը): Հակառակ պարագայում կարող է վտանգվել անձի պաշտպանության իրավունքը, քանի որ վերջինս բավարար ժամանակ և հնարավորություն չի ունեցել պաշտպանվելու դատական ակտով անձին մեղսագրված, սակայն ի սկզբանե մեղադրանքի ծավալում չընդգրկված փաստական տվյալներից» (տե՛ս Կարեն Կունգուրցևի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2018 թվականի հուլիսի 20-ի թիվ ԼԴ/0141/01/14 որոշման 16-րդ կետը)։
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեջբերված իրավանորմերը, դատողությունները, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումները, հարկ է համարում հանգամանորեն անդրադառնալ «գործը բացառապես ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում քննելու» կանոնի էությանը:
Մասնավորապես վերոշարադրյալ իրավանորմերի և իրավական դիրքորոշումների վերլուծությունից հետևում է, որ դատարանը գործի քննության ընթացքում կաշկանդված է ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքի սահմաններով և չի կարող դուրս գալ այդ սահմաններից, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ առկա է օրենքով սահմանված հետևյալ երկու պայմանների միաժամանակ առկայությունը, այն է`
ա) եթե դրանով չի վատթարանում ամբաստանյալի վիճակը,
բ) եթե դրանով չի խախտվում ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը:
Նշված պայմաններից առաջինի վերաբերյալ Դատարանը փաստում է, որ առաջադրված մեղադրանքը խստացման առումով կարող է փոփոխվել միայն մեղադրողի նախաձեռնությամբ` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1-րդ հոդվածով սահմանված կարգով և դեպքերում:
Ինչ վերաբերում է վերոնշյալ երկրորդ պայմանին, ապա ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից դուրս գալը կհամարվի ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքի խախտմամբ իրականացված, եթե դատական ակտ կայացնելիս դատարանը հաստատված համարի դատական ակտով անձին մեղսագրված այնպիսի փաստական հանգամանքներ, որոնք մինչ այդ անձին առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ընդգրկված չեն եղել։ Ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքի խախտման էությունն այդ դեպքում դրսևորվում է նրանում, որ ամբաստանյալը չի ունենում բավարար ժամանակ և հնարավորություն՝ պաշտպանվելու մեղադրանքում չարտացոլված փաստական հանգամանքներից։
Սույն քրեական գործը Դատարան է ուղարկվել Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի և Տարոն Վազգենի Դումոյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ամբաստանյալ Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, իսկ Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրիք 131-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքներով։ Քրեական գործի դատական քննության ընթացքում մեղադրողը հանդես չի եկել ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները փոփոխելու նախաձեռնությամբ։ Դատարանը ձեռնպահ մնալով ամբաստանյալների անմեղության կանխավարկածը խախտելուն ուղղված ցանկացած դատողությունից, այնուամենայնիվ, չի բացառում նրանց արարքներում ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված այլ հանցակազմի հատկանիշների առկայության հնարավորությունը, սակայն միևնույն ժամանակ գտնում է, որ իրավասու չէ փոփոխել նրանց առաջադրված մեղադրանքները, քանի որ այդպիսի փոփոխումը կհանգեցնի նրանց առաջադրված մեղադրանքների սահմաններից դուրս գալուն, ինչն էլ իր հերթին կխախտի ամբաստանյալների պաշտպանության իրավունքը: Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներին վերագրվող արարքներին տրված իրավական գնահատականը դատարանի կողմից կարող է փոփոխվել միայն այն դեպքում, երբ դատարանը դուրս չի գա մեղադրանքի հիմքում դրված փաստական հանգամանքների շրջանակից և երբ տարբերվող իրավական գնահատականի հարցը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում կքննարկվի կողմերի մասնակցությամբ: (Օրինակ՝ առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակության մեղադրանքը փոփոխվում է խոշոր չափերով հափշտակության մեղադրանքի, որը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում քննարկվել է դատաքննության ընթացքում:) Մինչդեռ օբյեկտով, օբյեկտիվ կողմով սկզբնական մեղադրանքից տարբերվող փաստական հանգամանքների մեղսագրումը և դատական ակտով դրանք հաստատված համարելը, որոնց շուրջ ամբաստանյալները նույնիսկ չեն հարցաքննվել, անթույլատրելի է:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` Դատարանը գտնում է Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի, Տարոն Վազգենի Դումոյանի, Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի և Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցները պետք է վերացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Վահագն Գագիկի Ստեփանյանի և Լևոն Վոլոդիայի Դանիելյանի կողմից 05.12.2017 թվականի համապատասխանաբար թիվ 075(290) և 075(289) անդորրագրերով «ԻՆԵԿՈԲԱՆԿ» ՓԲԸ-ի «Մալաթիա» մասնաճյուղում վճարված 500.000-ական ՀՀ դրամ գումարներն անհրաժեշտ է վերադարձնել վերջիններիս։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Եղիշե Մովսեսի Մանուկյանի և Արմեն Սամվելի Բաղդասարյանի կողմից 06.06.2017 թվականի համապատասխանաբար թիվ 075(57) և 075(56) անդորրագրերով «ԻՆԵԿՈԲԱՆԿ» ՓԲԸ-ի «Մալաթիա» մասնաճյուղում վճարված 500.000-ական ՀՀ դրամ գումարներն անհրաժեշտ է վերադարձնել վերջիններիս։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 119, 357-360, 366, 369-372 հոդվածներով` Դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, Ց.Ղարսլյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել և նրան արդարացնել` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Ցոլակ Հովհաննեսի Ղարսլյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը վերացնել:
Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Տարոն Վազգենի Դումոյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, Տ.Դումոյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել և նրան արդարացնել` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով::
Տարոն Վազգենի Դումոյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը վերացնել:
Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, Շ.Գևորգյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել և նրան արդարացնել` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով::
Շավարշ Խաչատուրի Գևորգյանի նկատմամբ դատարանի 15.01.2018 թվականի որոշմամբ ընտրված անձնական երաշխավորություն խափանման միջոցը վերացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Վահագն Գագիկի Ստեփանյանի և Լևոն Վոլոդիայի Դանիելյանի կողմից 05.12.2017 թվականի համապատասխանաբար թիվ 075(290) և 075(289) անդորրագրերով «ԻՆԵԿՈԲԱՆԿ» ՓԲԸ-ի «Մալաթիա» մասնաճյուղում վճարված 500.000-ական ՀՀ դրամ գումարները վերադարձնել վերջիններիս։
Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ Վ.Կաջոյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել և նրան արդարացնել` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով::
Վարուժան Հարությունի Կաջոյանի նկատմամբ նախաքննական մարմնի 06.03.2017 թվականի որոշմամբ ընտրված անձնական երաշխավորություն խափանման միջոցը վերացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Եղիշե Մովսեսի Մանուկյանի և Արմեն Սամվելի Բաղդասարյանի կողմից 06.06.2017 թվականի համապատասխանաբար թիվ 075(57) և 075(56) անդորրագրերով «ԻՆԵԿՈԲԱՆԿ» ՓԲԸ-ի «Մալաթիա» մասնաճյուղում վճարված 500.000-ական ՀՀ դրամ գումարները վերադարձնել վերջիններիս։
Ամբաստանյալներին պարզաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ, 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով նախատեսված արդարացվածի իրավունքները:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:



ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ