N - ԵԱՔԴ/0044/01/17

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

՚19ՙ հունիսի 2017թ. ք.Երևան

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՐԱԲԿԻՐ ԵՎ ՔԱՆԱՔԵՌ-ԶԵՅԹՈՒՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲª Մ.ՄԻՔԱՅԵԼՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲª
ՄԵՂԱԴՐՈՂ Ա.ԿՈՍՏԱՆԴՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ Հ.ՄՈՎՍԵՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ Մ.ՖԱՐՄԱՆՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ԻՐԱՎԱՀԱՋՈՐԴ Դ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական •ործն ըստ մեղադրանքի Հովսեփ Սար•սի Մովսեսյանի` ծնված 22.07.1947թվականին, Արարատի մարզ, •յուղ Ղուկասավան, ազ•ությամբ
հայ,ՀՀ քաղաքացի,միջնակար•-մասնա•իտական կրթությամբ,ամուսնացած,խնամքին չորս
անձ, ֆիզիկապես առողջ, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված է և բնակվում է
Արարատի մարզ, •յուղ Ղուկասավան, 7-րդ փողոց, 28տուն հասցեում, 16.12.2016վականին
որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորա•րություն չհեռանալու մասին:
Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 242հոդվածի 2-րդ մասով:
Դատաքննությամբ և •ործի տվյալներով դատարանը

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործով ամբաստանյալ Հովսեփ Սար•սի Մովսեսյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 2016թվականի դեկտեմբերի 1-ին ժամը 18.00-ի սահմաններում, ՚Դեուՙ մակնիշի 34 VS 446հ/հ ավտոմեքենան վարել է Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայովª Սարալանջի փողոցի կողմից դեպի Բաբայան փողոց տանող ուղեմասի երկրորդ •ոտով, շուրջ 55.5կմ/ժամ արա•ությամբ, մոտակա լույսերով: Հասնելով ՚Հաղթանակՙ զբոսայ•ու դիմացի ճանապարհահատվածինª ի վիճակի լինելով հայտնաբերել հետիոտն Սամվել Գեղամի Գևոր•յանին, խախտել է ՀՀ Կառավարության 2007թվականի հունիսի 25-ի 955-Ն որոշմամբ հաստատված ճանապարհային երթևեկության կանոնների 67կետի պահանջըª ժամանակին չի դիմել ար•ելակման, ընդհուպ մինչև ավտոմեքենայի կան• առնելը, ավտոմեքենայի առջևի կենտրոնական մասով վրաերթի է ենթարկել Ս.Գևոր•յանին, անզ•ուշությամբ պատճառել մահª ինքն իրեն զրկելով այն կանխելու տեխնիկական հնարավորությունից:
Վերը նշված հանցավոր արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Հովսեփ Սար•սի Մովսեսյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 242հոդվածի 2-րդ մասով:
Քրեական •ործը 06.04.2017թվականին մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Մինչև դատաքննությունն սկսելը ամբաստանյալ Հովսեփ Սար•սի Մովսեսյանը միջնորդեց դատական քննությունն անցկացնել արա•ացված կար•ով և հայտարարեց, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, •իտակցում է արա•ացված կար•ով դատաքննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ:
Մեղադրողը և տուժողի իրավահաջորդը միջնորդության դեմ չառարկեցին:
Դատարանը համոզվելով, որ առկա են ՀՀ Քրեական դատավարության օրենս•րքի 3751 և 3752հոդվածներով նախատեսված պայմանները` որոշեց արա•ացված կար•ով դատական քննություն անցկացնել:
Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, •տնում է, որ ամբաստանյալ Հովսեփ Սար•սի Մովսեսյանը կատարել է ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 242հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարք և հան•ում է այն հետևության, որ ամբաստանյալին մեղսա•րված արարքը որակված է ճիշտ, ուստի նա պետք է քրեական պատասխանատվության ենթարկվի:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի բնույթն ու հասարակական վտան•ավորության աստիճանը, շարժառիթը, հետևանքը, հանցա•ործության տարածվածությունը, ամբաստանյալի անձը բնութա•րող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքները նկատի ունենալով այն, որ քրեական պատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները:
Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 62հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետով, նույն հոդվածի 2-րդ մասով, ամբաստանյալ Հովսեփ Սար•սի Մովսեսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանք է համարում այն, որ նա իրեն մեղավոր է ճանաչել, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, զղջացել է կատարածի համար, կատարել է անզ•ույշ հանցա•ործություն, նախկինում դատապարտված չի եղել, դեպքից անմիջապես հետո տուժողին անհրաժեշտ օ•նություն է ցույց տվել, տուժողի իրավահաջորդը բողոք կամ պահանջ չունի, բնութա•րվում է դրական Արարատի մարզի ՚Ղուկասավանՙ համայնքի ղեկավար Ա.Վարդանյանի և հարևանների կողմից, հանդիսանում է ընտանիքի միակ կերակրողը, խնամքին են •տնվում հիվանդ որդին, ով տառապում է ՚Հեպատիտ Cՙ ախտորոշմամբ հիվանդությամբ, որդու երկու անչափահաս երեխաներըª ծնված 05.01.2005թվականին և 24.01.2009թվականին, 07.07.2014թվականին մահացած աղջկա անչափահաս երեխանª ծնված 02.07.2005թվականին/•.թ. 50-77/:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանքներ չկան:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենս•րքի 360հոդվածի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը մի շարք այլ հարցերի հետ միասին պետք է լուծի նաև այն հարցը, թե ամբաստանյալը արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, թեª ոչ£
Պատիժ նշանակելը քրեական •ործերով արդարադատության իրականացման կարևոր և պատասխանատու բաղադրամասերից է, ուստի օրենսդրի կողմից մեծապես կարևորվում է յուրաքանչյուր դեպքում անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս քրեաիրավական նորմերով ամրա•րված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքների պահպանումը:
ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 10հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար:
ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 48հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª պատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները:
ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 61հոդվածի համաձայնª
1.Հանցա•ործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենս•րքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններումª հաշվի առնելով սույն օրենս•րքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա•ործությանª հանրության համար վտան•ավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքներով:
ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 70հոդվածի համաձայնª
1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կար•ապահական •ումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հան•ում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հան•ամանքները:
Պատիժ նշանակելու և այն կրելու նպատակահարմարության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է թիվ ՎԲ-124/07, ՎԲ-192/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09, ԼԴ2/0019/01/09, ԱՎԴ/0082/01/12 և այլ որոշումներում և դիրքորոշում հայտնել այն մասին, որ արարքի հանրային վտան•ավորության բնույթը հանցա•ործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցա•ործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտան•ավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության վտան•ավորության վրա` հանցա•ործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցա•ործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցա•ործությանը նրա մասնակցության աստիճանը /ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 17.02.2009 թվականի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշում/: Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ Քրեական օրենս•իրքը ինչպես հանցա•ործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 61հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցա•ործությանª հանրության համար վտան•ավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցա•ործության վտան•ավորության աստիճանին ու բնույթին: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցա•ործության կատարման հան•ամանքները, եղանակը, •ործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցա•ործության հանրորեն վտան•ավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը /ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 18.12.2009թվականի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշում/: Նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցա•ործության, դրա առանձնահատկությունների, •ործի կոնկրետ հան•ամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքների բազմակողմանի •նահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 48հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրա•ործման հնարավորությունը /ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 26.10.2007թվականի թիվ ՎԲ-192/07 որոշում/: Հիմք ընդունելով սույն որոշման 13-14-րդ կետերում մեջբերված օրենսդրական կար•ավորումները և դրանց հիման վրա Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներըª Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է իր դիրքորոշումն առ այն, որ հանցա•ործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցա•ործության, դրա առանձնահատկությունների, •ործի կոնկրետ հան•ամանքների, հանցավորի անձի, նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքների բազմակողմանի •նահատման վրաª արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխանª նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 48հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրա•ործման հնարավորությունը: Վճռաբեկ դատարանն իր 13.09.2013թվականի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ դիրքորոշումըª Հ.Հարությունյանի, Ն.Սար•սյանի •ործերով կայացված որոշումներում ձևավորված իրավական դիրքորոշումները Վճռաբեկ դատարանը զար•ացրել է Ս.Սար•սյանի •ործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ (...) ՚հանցավորի անձնավորությունՙ եզրույթն ի տարբերություն ՚հանցա•ործության սուբյեկտՙ եզրույթի, ավելի ընդարձակ է, և օժտված է սոցիալ-ժողովրդա•րական, բարոյահո•եբանական և քրեաիրավական բնութա•րերով: ՀՀ •ործող քրեական օրենսդրության իմաստով ՚հանցավորի անձնավորությունՙ եզրույթը դիտարկվում է որպես քրեական պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք, հանցավորի անձը բնութա•րող առանձին հատկանիշները և վարքա•իծը օրենքում նախատեսված են որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքներ, ինչպես նաև դատապարտյալին պատժից ազատելու նախապայման: (...) պատժի անհատականացման ժամանակ հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը պայմանավորված է ինչպես պատժի նպատակների իրականացման, այնպես էլ անձի արժանապատվության հար•ման սահմանադրական պահանջի առկայությամբ: (...) հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալները չեն կարող սահմանափակվել միայն անձի բարոյական հատկանիշներով և ներառում են նաև անձի ընտանեկան դրությունը, զբաղմունքի տեսակը, կրթությունը, նրա դրական կամ բացասական բնութա•իրը, խրախուսանքների կամ տույժերի առկայությունը և այլն: Անձը բնութա•րող տվյալների նշված մեկնաբանությունը վերաբերելի է հատկապես հանցանք կատարած զինծառայողների անձնավորությանը, ինչը պայմանավորված է զինվորական ծառայությանª որպես պետական ծառայության առանձնահատուկ տեսակով և այդ ծառայությունը կրող զինծառայողների հատուկ կար•ավիճակով /01.11.2012 թվականի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշում/: Հիմք ընդունելով վերոշարադրյալըª Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է իր դիրքորոշումն առ այն, որ յուրաքանչյուր •ործով նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը, ի թիվս այլ հան•ամանքների (կատարված հանցա•ործությամբ պատճառված վնասի չափ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցա•ործության կատարման եղանակ և այլն), պետք է բազմակողմանի վերլուծության ու •նահատման ենթարկի հանցավորի անձը: Վճռաբեկ դատարանն ընդ•ծում է, որ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման և հետևաբար նաև նշանակված պատժի կրման հարցի լուծման համար էական նշանակություն ունեն հանցավորի անձի ոչ միայն ֆիզիկական ու հո•եկան, այլև սոցիալական առանձնահատկությունների վերաբերյալ փաստական տվյալները: Հետևաբար, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժն անհատականացնելիս և նշանակված պատիժը փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է ուսումնասիրի հանցավորի ընտանեկան դրության, նրա խնամքին այլ անձանց առկայության, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղի ու դիրքի, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութա•րի և մի շարք այլ հան•ամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները: Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է նաև, որ անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և այն փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի նաև այն հան•ամանքը, թե նշանակված պատիժն ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ ամբաստանյալի ընտանիքի կյանքի պայմանների վրա /13.09.2013թվականի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12որոշում/:
ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 242հոդվածը պատասխանատվություն է նախատեսում ճանապարհային երթևեկության և տրանսպորտային միջոցների շահա•ործման կանոնները խախտելու համար, որի արդյունքում մարդու /մարդկանց/ կյանքին կամ առողջությանն անզ•ուշությամբ հասցվել է վնաս:
Ա.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը հետևյալ իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել. ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 242հոդվածի վերաբերյալ •ործերով պատժի տեսակ և չափ ընտրելիս դատարանները պետք է հաշվի առնեն հանցա•ործության կատարման եղանակը և հան•ամանքները, հանցա•ործության կատարման մեջ ամբաստանյալի մեղավորության աստիճանը, հանցանքը կատարելուն նպաստող պայմանները, ինչպես նաև հանցանքի կատարումից հետո հանցավորի դրսևորած վարքա•իծը: Վճռաբեկ դատարանն ընդ•ծում է, որ վերոնշյալ •ործերով դատարանները հատուկ ուշադրություն պետք է դարձնեն տրանսպորտային միջոցը վարողի կողմից թույլ տրված ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտման բնույթին, որի արդյունքում տեղի է ունեցել հանցա•ործությունը: Բացի այդ, Վճռաբեկ դատարանը •տնում է, որ տրասնպորտային միջոցը վարողի կողմից թույլ տրված ճանապարհային երթևեկության կանոնների խախտման բնույթը կարևոր նշանակություն ունի նաև հանցավորի անձնավորության և հանցա•ործության` հանրության համար վտան•ավորության աստիճանի մասին ճիշտ պատկերացում կազմելու համար: Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է, որ ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 48հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրա•ործման տեսանկյունից կարևոր է նաև ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 242հոդվածով նախատեսված հանցա•ործության կատարումից հետո անձի դրսևորած վարքա•ծի •նահատումը: Այս առումով Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է հանցա•ործության կատարումից անմիջապես հետո հանցանք կատարած անձի վարքա•իծը, ինչպես նաև նրա վարքա•իծը հետա•այում հարուցված քրեական •ործի քննության ընթացքում: Մասնավորապես, Վճռաբեկ դատարանը •տնում է, որ ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 242հոդվածով նախատեսված հանցա•ործություն կատարած անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը պետք է •նահատի այն հան•ամանքը, թե անմիջապես հանցա•ործության կատարումից հետո ամբաստանյալն արդյոք անհրաժեշտ օ•նություն է ցուցաբերել տուժողին, թե, թողնելով դեպքի վայրը, դիմել է փախուստի: Հետա•ա վարքա•ծի •նահատման համար դատարանը պետք է ուշադրության արժանացնի նաև այն, թե քրեական •ործի քննության ընթացքում ամբաստանյալն արդյոք ինքնակամ ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմնին, դեպքի վերաբերյալ տվել ճշմարտացի, ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, արդյոք որոշակի քայլեր է ձեռնարկել տուժողի կամ նրա հարազատների հետ հաշտվելու ուղղությամբ կամ ինքնակամ հատուցել է հանցա•ործության արդյունքում տուժողի բուժման կամ հուղարկավորության ծախսերը /ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 27.08.2010թվականի թիվ ԳԴ1/0003/01/10 որոշում/:
Վերը շարադրված իրավադրույթների բովանդակային վերլուծությունից, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից և սույն •ործի կոնկրետ հան•ամանքներից ելնելով, քննության առնելով ինչպես հանցա•ործության կատարման, այնպես էլ ամբաստանյալին վերաբերող բոլոր հան•ամանքները, մասնավորապես` ամբաստանյալ Հովսեփ Մովսեսյանի դրսևորած վարքա•իծը, այն որ վերջինս դեպքից անմիջապես հետո օ•նություն է ցուցաբերել տուժողին, դեպքի վերաբերյալ տվել է ճշմարտացի, ինքնախոuտովանական ցուցմունքներ, զղջացել է կատարածի համար, նախկինում դատապարտված չի եղել, տուժողի իրավահաջորդը բողոք կամ պահանջ չունի, կատարել է անզ•ույշ հանցա•ործություն, բնութա•րվում է դրական, չի խախտել կիրառված խափանման միջոցի պայմանները, մասնավորապես, սույն •ործով •նահատման էր արժանի այն հան•ամանքը, որ ամբաստանյալին մեղսա•րվում է միջին ծանրության հանցա•ործություն, նրա խնամքին են •տնվում հիվանդ որդին, երեք անչափահաս երեխա, իսկ կինը վատառողջ է, և ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը նրանց կյանքի պայմանների վրա կարող է բացասական ազդեցություն ունենալ, դատարանը հան•ում է հետևության, որ Հովսեփ Սար•սի Մովսեսյանի ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը կրելու:
Այսպիսով հաշվի առնելով ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերո•րյալ հան•ամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանքների բացակայությունը, այն, որ նա հանցավոր արարքը կատարելուց հետո •տնվելով ազատության մեջ մինչ օրս զերծ է մնացել այլ հակաօրինական արարքներ կատարելուց, ու թեև Հովսեփ Սար•սի Մովսեսյանը թույլ է տվել ՃԵԿ-ի այնպիսի խախտում, որը վտան• է առաջացնում ճանապարհային երթևեկության մասնակիցների համար` առավել հավանական դարձնելով հանրության համար վտան•ավոր հետևանքների առաջացման հնարավորությունը, անհրաժեշտ է նաև նշել, որ տուժողը փողոցը հատել է ոչ հետիոտնային անցումով, այդուհանդերձ ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 10, 11, 48, 61հոդվածներով ամրա•րված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներով, որ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար, հանցա•ործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները, դատարանը հան•ում է հետևության, որ սույն •ործում առկա տվյալները, մասնավորապես` ամբաստանյալի անձը բնութա•րող տվյալների, պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հան•ամանքների առկայությունն իրենց ամբողջության ու համակցության մեջ նվազեցնում են ամբաստանյալի կատարած արարքի` հանրության համար վտան•ավորության աստիճանն ու նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու օբյեկտիվ հիմք են ստեղծում, իսկ նշանակված պատժի պայմանականորեն չկիրառումը տվյալ դեպքում կապահովի ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 48հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված պատժի նպատակների իրականացումը և Հովսեփ Սար•սի Մովսեսյանի ուղղումն ու վերադաստիարակումը հնարավոր է առանց հասարակությունից մեկուսացնելու, ուստի նպատակահարմար չէ հանցավորի կողմից պատիժը կրելը, և նրա նկատմամբ պետք է կիրառել ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 70հոդվածը, որը կապահովի սոցիալական արդարությունը վերական•նելու, պատժի ենթարկված անձին ուղղելու, ինչպես նաև հանցա•ործությունները կանխելու պատժի նպատակները, որն էլ երաշխիք է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի իրականացման:
Ամբաստանյալ Հովսեփ Սար•սի Մովսեսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորա•րություն չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Քաղաքացիական հայցի պահանջ չկա:
Քննության առնելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, դատարանը հան•ում է այն հետևության, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված Սամվել Գևոր•յանի արտաքին հա•ուստներն ու կոշիկները, որոնք •տնվում են Երևան քաղաքի քննչական վարչության իրեղեն ապացույցների սենյակում, պետք է վերադարձնել տուժողի իրավահաջորդ Դուխիկ Հովհաննիսյանի տնօրինությանը, իսկ իրեղեն ապացույց ճանաչված ՚Դեուՙ մակնիշի 34 VS 446հ/հ ավտոմեքենան, որը •տնվում է ՀՀ Ոստիկանության ՃՈ հատուկ պահպանվող տարածքում, պետք է վերադարձնել սեփականատիրոջ տնօրինությանը:
Ելնելով վերո•րյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենս•րքի 357-360, 365, 369-375, 3751 - 3753հոդվածներով դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց

Հովսեփ Սար•սի Մովսեսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 242հոդվածի 2-րդ մասով և դատապարտել ազատազրկման 2/երկու/ տարի ժամկետով` տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքի զրկմամբ 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
Կիրառել ՀՀ Քրեական օրենս•րքի 70հոդվածը և ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելª նշանակելով փորձաշրջան 2/երկու/ տարի ժամկետով:
Հովսեփ Սար•սի Մովսեսյանի վարքա•ծի նկատմամբ վերահսկողությունը դնել ՀՀ ԱՆ Պրոբացիայի պետական ծառայության բնակության վայրի համապատասխան բաժնի վրա:
Խափանման միջոցը` ստորա•րություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Քաղաքացիական հայցի պահանջ չկա:
Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժող Սամվել Գևոր•յանի արտաքին հա•ուստներն ու կոշիկները վերադարձնել տուժողի իրավահաջորդ Դուխիկ Հովհաննիսյանի տնօրինությանը, իսկ իրեղեն ապացույց ճանաչված ՚Դեուՙ մակնիշի 34 VS 446հ/հ ավտոմեքենան վերադարձնել սեփականատիրոջ տնօրինությանը:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանª հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում, բացառությամբ ՀՀ Քրեական դատավարության օրենս•րքի 395հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքի:

ԴԱՏԱՎՈՐª Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ