ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ԵԱՔԴ/0034/01/17
22 հունիսի 2020թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ
ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Լ.ԱԲԳԱՐՅԱՆ
Մ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ս.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ԾԵՐՈՒՆՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով ամբաստանյալ Ա.Ծերունյանի և վերջինիս շահերի պաշտպան Ս.Սարգսյանի վերաքննիչ բողոքը` Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.02.2019թ. դատավճռի դեմ.
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2016 թվականի դեկտեմբերի 27-ին ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ քննչական վարչությունում հարուցվել է թիվ 58218816 քրեական գործը:
2016 թվականի դեկտեմբերի 30-ին որոշում է կայացվել Գագիկ Գարեգինի Մաթևոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-313-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2016 թվականի դեկտեմբերի 30-ին որոշում է կայացվել Կարո Կառլենի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-313-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2016 թվականի դեկտեմբերի 30-ին որոշում է կայացվել Գեղամ Աշոտի Աղաբաբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2017 թվականի հունվարի 20-ին որոշում է կայացվել Արեն Միքայելի Ծերունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2017 թվականի մարտի 22-ին թիվ 58218816 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.02.2019թ. դատավճռով.
Գեղամ Աշոտի Աղաբաբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման` 4 (չորս) տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կանոններով` նշանակված պատժին հաշվակցվել է 27.12.2016 թվականից մինչև 08.11.2018 թվականն անազատության մեջ գտնվելու 1 (մեկ) տարի 10 (տասն) ամիս 11 (տասնմեկ) օրը և Գեղամ Աշոտի Աղաբաբյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում ` 2 (երկու) տարի 1 (մեկ) ամիս 19 (տասնինը) օր ժամկետով:
Վճռվել է նաև.
Գեղամ Աշոտի Աղաբաբյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ ԱԺ-ի կողմից 01.11.2018 թվականին ընդունված և 06.11.2018 թվականին ուժի մեջ մտած <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրամի 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետը և նրան ազատել նշանակված պատժի կրումից:
Կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց գրավը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո գրավի գումար հանդիսացող 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամը, վերադարձնել:
Արեն Միքայելի Ծերունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել է ազատազրկման` 4 (չորս) տարի ժամկետով:
Վճռվել է նաև.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ, սույն դատավճռով նշանակված պատժին մասնակի գումարել 26.02.2018 թվականի` ՀՀ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0155/01/15 դատավճռով ազատազրկման ձևով նշանակված 6 (վեց) տարի ժամկետով պատժից 4 (չորս) տարին և վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում` 8 (ութ) տարի ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվել 30.08.2013 թվականից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Քաղաքացիական հայցի պահանջ չկա:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Հարկ է արձանագրել նաև, որ դատական նիստի ընթացքում, դեռևս 05.12.2018թ. ամբաստանյալներ Կարո Կառլենի Հովհաննիսյանը, Գագիկ Գարեգինի Մաթևոսյանը դիմումներ են ներկայացրել դատարան` միջնորդելով կիրառել 06.11.2018թ. <<Քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ օրենքը և իրենց նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել: Դատարանի 05.12.2018թ. որոշմամբ` Կարո Կառլենի Հովհաննիսյանի և Գագիկ Գարեգինի Մաթևոսյանի նկատմամբ կիրառվել է ՀՀ ԱԺ-ի կողմից 01.11.2018թ. ընդունված և 06.11.2018թ. ուժի մեջ մտած <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 5-րդ մասի 1-ին կետը և ամբաստանյալներ Կարո Կառլենի Հովհաննիսյանի և Գագիկ Գարեգինի Մաթևոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-313-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ՝ Դատարան) 06.02.2019թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք են ներկայացրել ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանը և վերջինիս շահերի պաշտպան Սուսաննա Սարգսյանը:

Գործի փաստական հանգամանքները.

Գործով ամբաստանյալ Գեղամ Աշոտի Աղաբաբյանը մեղադրվել է այն բանում, որ նա հանդիսանալով ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների ծառայության նախկին աշխատակից, իր մտերիմ՝ ՀՀ ոստիկանության Երևանի քաղաքային վարչության ուղեկցող գումարտակի ծառայող Գագիկ Մաթևոսյանից ստանալով առաջարկ՝ միջամտելու և դատավորի միջոցով ապահովելու թիվ ԵԿԴ/0155/01/15 քրեական գործով ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանի համար բարենպաստ դատական ակտի կայացում, առանձնապես խոշոր չափերով ուրիշի գույքը խաբեությամբ հափշտակելու դիտավորությամբ, հայտնել է, որ իբր գործը քննող դատավորի հետ ունի ջերմ հարաբերություններ և դրա շնորհիվ հարցը դրական լուծելու հնարավորություն, իսկ այնուհետև տեղեկացրել է դատավորի հետ այդ հարցը 8000 ԱՄՆ դոլարով լուծելու վերաբերյալ կայացած պայմանավորվածության մասին և պատրաստակամություն հայտնել նպաստելու կաշառք տվողի և կաշառք ստացողի միջև կաշառքի շուրջ համաձայնության գալուն, իրականում առանց դատավորի հետ պայմանավորվածություն ձեռք բերելու: Ի կատարումն հանցավոր մտադրության, Գեղամ Աղաբաբյանը, ՀՀ ոստիկանության Երևանի քաղաքային վարչության ուղեկցող գումարտակի ծառայողներ Գագիկ Մաթևոսյանի և Կարո Հովհաննիսյանի միջոցով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննվող թիվ ԵԿԴ/0155/01/15 քրեական գործով ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանի բարեկամ Արմեն Մխիթարյանից 2016 թվականի մարտին ստացել է սկզբում 6000, իսկ մի քանի օր անց ևս 2000 ԱՄՆ դոլար, ընդհանուր առմամբ 3.824.000 ՀՀ դրամին համարժեք 8000 ԱՄՆ դոլար, որից հետո խոստումը կատարելու ուղղությամբ որևիցէ գործողություն չկատարելով խաբեությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով վերոհիշյալ գումարը:
Նախաքննական մարմնի կողմից Գեղամ Աշոտի Աղաբաբյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Գործով ամբաստանյալ Կարո Կառլենի Հովհաննիսյանը մեղադրվել է այն բանում, որ նա հանդիսանալով ՀՀ ոստիկանության Երևանի քաղաքային վարչության ուղեկցող գումարտակի ծառայող, իր աշխատակից Գագիկ Մաթևոսյանի հետ միասին դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների նախկին աշխատակից Գեղամ Աղաբաբյանի միջոցով թիվ ԵԿԴ/0155/01/15 քրեական գործով ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանի համար բարենպաստ դատական ակտի կայացում ապահովելու համար, դատավորի հետ այդ հարցը Գեղամ Աղաբաբյանի միջոցով 8000 ԱՄՆ դոլարով լուծելու վերաբերյալ կայացած պայմանավորվածության համար Արեն Ծերունյանի բարեկամ Արմեն Մխիթարյանից վերցրել է 8000 ԱՄՆ դոլար և փոխանցել Գ.Աղաբաբյանին՝ պատրաստակամություն հայտնելով նպաստելու կաշառք տվողի և կաշառք ստացողի միջև կաշառքի շուրջ համաձայնության գալուն և ի կատարումն հանցավոր մտադրության, Կարո Հովհաննիսյանը Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննվող թիվ ԵԿԴ/0155/01/15 քրեական գործով ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանի բարեկամ Արմեն Մխիթարյանից 2016 թվականի մարտ ամսին ստացել է սկզբում 6000, իսկ մի քանի օր անց ևս 2000 ԱՄՆ դոլար, ընդհանուր առմամբ 3.824.000 ՀՀ դրամին համարժեք 8000 ԱՄՆ դոլար, որը Գագիկ Մաթևոսյանի հետ ըստ ձեռք բերված պայմանավորվածության փոխանցել է Գեղամ Աղաբաբյանին, որպեսզի վերջօինս փոխանցի դատավորին՝ իրականում չիմանալով Գեղամ Աղաբաբյանի և դատավորի միջև պայմանավորվածության բացակայության մասին:
Նախաքննական մարմնի կողմից Կարո Կառլենի Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-313-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Գործով ամբաստանյալ Գագիկ Գարեգինի Մաթևոսյանը մեղադրվել է այն բանում, որ նա հանդիսանալով ՀՀ ոստիկանության Երևանի քաղաքային վարչության ուղեկցող գումարտակի ծառայող, պայմանավորվել է թիվ ԵԿԴ/0155/01/15 քրեական գործով ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանի հետ հնարավոր բարենպաստ դատական ակտի կայացում ապահովելու համար և իր վերադաս Կարո Հովհաննիսյանի հետ միասին դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների նախկին աշխատակից Գեղամ Աղաբաբյանի միջոցով թիվ ԵԿԴ/0155/01/15 քրեական գործով ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանի համար բարենպաստ դատական ակտի կայացում ապահովելու համար, դատավորի հետ այդ հարցը Գեղամ Աղաբաբյանի միջոցով 8000 ԱՄՆ դոլարով լուծելու վերաբերյալ, կայացած պայմանավորվածության համար և պատրաստակամություն հայտնելով նպաստելու կաշառք տվողի և կաշառք ստացողի միջև կաշառքի շուրջ համաձայնության գալուն: Ի կատարումն հանցավոր մտադրության, Գագիկ Մաթևոսյանի ծառայակից Կարո Հովհաննիսյանը Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննվող թիվ ԵԿԴ/0155/01/15 քրեական գործով ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանի բարեկամ Արմեն Մխիթարյանից 2016 թվականի մարտ ամսին ստացել է սկզբում 6000, իսկ մի քանի օր անց ևս 2000 ԱՄՆ դոլար, ընդհանուր առմամբ 3.824.000 ՀՀ դրամին համարժեք 8000 ԱՄՆ դոլար, որից հետո Կարո Հովհաննիսյանի հետ ըստ ձեռք բերված պայմանավորվածության փոխանցել են Գեղամ Աղաբաբյանին, որպեսզի վերջինս փոխանցի դատավորին՝ իրականում չիմանալով Գեղամ Աղաբաբյանի և դատավորի միջև պայմանավորվածության բացակայության մասին:
Նախաքննական մարմնի կողմից Գագիկ Գարեգինի Մաթևոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-313-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Գործով ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա հանդիսանալով <<Նուբարաշեն>> ՔԿ հիմնարկի կալանավոր, Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում քննվող ԵԿԴ/0155/01/15 քրեական գործով ամբաստանյալ՝ պատժից խուսափելու կամ ազատազրկման ձևի հետ չկապված այլ պատժամիջոցով դատապարտվելու նպատակով՝ 2016 թվականի փետրվար ամսին, առաջարկել է ՀՀ ոստիկանության Երևանի քաղաքային վարչության ուղեկցող գումարտակի աշխատակիցներ Գագիկ Մաթևոսյանին և Կարո Հովհաննիսյանին 8000-10000 ԱՄՆ դոլարի դիմաց միջնորդել թիվ ԵԿԴ/0155/01/15 քրեական գործն ըստ էության քննող դատավոր Ա.Բեկթաշյանին՝ բարենպաստ դատական ակտի կայացում ապահովելու համար: Գագիկ Մաթևոսյանի և Կարո Հովհաննիսյանի կողմից ՀՀ դատական դեպարտամենտի դատական կարգադրիչների նախկին աշխատակից Գեղամ Աղաբաբյանի միջոցով 8000 ԱՄՆ դոլարով հարցը լուծելու վերաբերյալ իբրև կայացած պայմանավորվածության մասին տեղեկանալուց հետո, Ա.Ծերունյանն ի կատարումն հանցավոր մտադրության, 2016 թվականի փետրվար ամսին իր հարազատների միջոցով Կարո Հովհաննիսյանին է տվել 8000 ԱՄՆ դոլար որպես թիվ ԵԿԴ/0155/01/15 քրեական գործով իր վերաբերյալ բարենպաստ դատական ակտի կայացման համար կաշառքի գումար՝ իրականում չիմանալով դատավորի հետ պայմանավորվածության բացակայության մասին:
Նախաքննական մարմնի կողմից Արեն Ծերունյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Սույն գործով, Դատարանն ապացուցված է համարել, որ ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանը կատարել է արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին:
Դատարանը մասնավորապես պատճառաբանել է, որ.
(...) ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանի ցուցմունքն իրականությանը չի համապատասխանում, արժանահավատ չի, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու, ինչպես նաև քրեական գործով պարզված փաստական հանգամանքները խեղաթյուրելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոնշյալ ապացույցներով:
Դատարանն արձանագրել է նաև, որ դատական վիճաբանությունների փուլում ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանը հայտարարել է, որ առաջադրված մեղադրանքն ընդունում է, զղջում է կատարած արարքի համար, մեղավոր է ճանաչում իրեն և խնդրում է մեղմ վերաբերվել:
Ստուգելով և գնահատելով Գեղամ Աղաբաբյանի, Կարո Հովհաննիսյանի, Գագիկ Մաթևոսյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների հակասությունները՝ Դատարանը գտել է, որ նրանց դատաքննական ցուցմունքները հիմնազուրկ են և անարժանահավատ, իսկ նախաքննական ցուցմունքները` հիմնավոր, քանի որ դրանց համադրումը գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների և տվյալների հետ դատարանին բերում են այն համոզման, որ այդպիսիք լրացնում են ամբաստանյալների հանցավոր արարքի ամբողջական պատկերը:
Բացի այդ, գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր բավարար հիմք հանդիսանալ՝ նրանց նախաքննական ցուցմունքներն անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ դրանք մյուս ապացույցների հետ համակցությամբ թույլատրելի և բավարար են՝ ամբաստանյալներին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու համար, իսկ այդ ցուցմունքներում դեպքի կապակցությամբ հայտնված տվյալներն ինչպես միմյանց, այնպես էլ գործով ձեռք բերված այլ ապացույցներով ստացված տվյալների հետ համընկնում ու փոխկապակցվում են:
(...) Դատարանն արձանագրել է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար է հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ (...) ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Ամբաստանյալ Ա.Ծերունյանը և վերջինիս պաշտպան Ս.Սարգսյանը, վկայակոչելով իրենց իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել են.
1.վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ.
2.ամբողջությամբ բեկանելով դատական ակտը` ճանաչելով և հռչակելով Արեն Միքայելի Ծերունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքով անպարտ, կամ գործն ուղարկել համապատասխան ստորադաս դատարան` նոր քննության` սահմանելով նոր քննության ծավալը: Իսկ եթե դատարանը կգտնի, որ Արեն Ծերունյանի մեղքը հիմնավորված է, ապա մեղմացնել նրա նկատմամբ սահմանված պատիժը, քանզի մեղմացնող հանգամանքների առկայությամբ սահմանվել է ծանր պատիժ:
(...)
Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Բողոքաբերները գտնում են, որ դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական նորմերի էական խախտմամբ, ամբողջովին անթույլատրելի ապացույցների հիման վրա:
Դատարանը չի արձանագրել և անտեսել է այն հանգամանքը, որ սույն քրեական գործով նախաքննության մարմինը թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի այնպիսի հիմնարար խախտումներ, որոնք այդպես էլ չեն ուղղվել դատաքննության ընթացքում։
Դատարանն անտեսել է նաև այն հանգամանքը, որ գործով քրեադատավարական օրենքի չվերացված հիմնարար խախտումների առկայության և դրանք ուղղելու կառուցակարգերի բացակայության պայմաններում դատարանը զրկված է այնպիսի մեղադրական դատական ակտ կայացնելու հնարավորությունից, որը կհամապատասխանի օրինականաթյան, հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության չափանիշներին և Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի տեսանկյունից կլինի արդար։
Սույն քրեական գործով թույլ տրված քրեադատավարական օրենքի խախտումներն այնպիսին են, որ հանգեցրել են ՄԻԵԿ 6-րդ հոդվածով ամրագրված արդար դատաքննության իրավունքի առանձին տարրերի խախտման և իրենց ամբողջության մեջ անարդար են դարձրել իրականացված դատավարությունը:
Բողոքաբերները գտնում են, որ սույն գործով թույլ տրված խախտումներից ակնհայտ է, որ տեղի է ունեցել Արեն Ծերունյանի` ՄԻԵԿ 6-րդ հոդվածով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքի խախտում։
Բողոքաբերները վկայակոչել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ, 7-րդ, 18-րդ, 23-րդ, 25-րդ, 27-րդ, 104-րդ, 105-րդ, 106-րդ, 175-րդ, 176-րդ, 182-րդ, 184-րդ, 190-րդ, 192-րդ, 398-րդ հոդվածները, ՀՀ սահմանադրության 63-րդ հոդվածը:
Ըստ բողոքաբերների` սույն գործով քրեադատավարական օրենքի էական խախտումները մինչդատական վարույթի ընթացքում սկսվել են քրեական գործ հարուցելու հարցը լուծելու պահից և ավարտվել են քրեական գործը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ դատարան ուղարկելով, այնուհետև՝ շարունակվել են դատաքննության ընթացքում՝ մեղադրանքը պաշտպանող մեղադրողի կողմից։
Սույն գործում առկա փաստական տվյալներից ակնհայտ է, որ թիվ 58518816 քրեական գործը ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի կողմից 190-րդ հոդվածի 6-րդ և 6.1-րդ կետերով սահմանված ընթացակարգի խախտմամբ, հանձնել է ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչությանը, իսկ վերջինս, չունենալով Հայաստանի Հանրապետության օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանության մարմինների ղեկավար աշխատողների, պետական ծառայություն իրականացնող անձանց` իրենց պաշտոնեական դիրքի կապակցությամբ հանցակցությամբ կամ նրանց կատարած հանցագործությունների հատկանիշներով հարուցված քրեական գործով նախաքննություն կատարելու լիազորություն, առանց պատշաճ իրավական հիմքի, օրենքի պահանջների էական խախտմամբ ընդունել է քրեական գործի քննչական ենթակայությունը փոխելու լիազորությամբ չօժտված ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալի կողմից ուղարկված քրեական գործը և իրականացրել է նախաքննություն, ինչը քրեադատավարական օրինականության սկզբունքի կոպիտ խախտում է, որը հանգեցրել է նաև ՀՀ սահմանադրության 6-րդ հոդվածում ամրագրված սահմանադրաիրավական օրինականության սկզբունքի խախտման և անօրինական դարձրել քրեական գործ հարուցելու, վարույթ ընդունելու և նախաքննություն իրականացնելու գործունեությունը։
Բողոքաբերները գտնում են, որ սույն քրեական գործով տեղի է ունեցել քննչական ենթակայության օրենքով սահմանված կարգի խախտում, ինչը նաև օրինականության սկզբունքի խախտում է, այն է` գործով նախաքննությունն իրականացվել է ոչ պատշաճ նախաքննական մարմնի և ոչ պատշաճ պետական պաշտոնատար անձի կողմից, որն արտահայտվել է նրանում, որ քրեական գործն ամբողջությամբ քննվել է ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից, որը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 190-րդ հոդվածի համաձայն, ԱԱԾ քննչական վարչության քննիչներին վերապահված չէ։ Բացի այդ, օրենքով սահմանված ընթացակարգի պահպանմամբ գործը ՀՀ գլխավոր դատախազի կողմից ԱԱԾ քննչական վարչությանը չի հանձնվել, ուստի քրեական գործով նախաքննությունն իրականացվել է նաև քրեական դատավարություն իրականացնելու, համապատասխան քննչական և այլ դատավարական գործողություն կատարելու իրավունք չունեցող սուբյեկտի կողմից։
Բողոքաբերները գտնում են, որ գործերի պատշաճ ենթակայությունը հիմնարար իրավական արժեք և արդար քննության անհրաժեշտ բաղկացուցիչ է։ Դրա հիմնարար բնույթը բխում է արդար քննության ինստիտուցիոնալ տարրից, այն է` անկախ, անկողմնակալ, իրավասու և օրենքի հիման վրա ստեղծված քրեական հետապնդման մարմին ապահովելու պետության պոզիտիվ պարտականությունից։
Բողոքաբերները գտնում են, որ սույն քրեական գործում տեղ գտած քրեադատավարական նորմերի հաջորդ էական խախտումը վերաբերվում է նրան, որ նոր անձի կողմից, նոր հանցագործության վերաբերյալ տվյալներ ձեռք բերելով, նախաքննության մարմինը նոր քրեական գործ չի հարուցել և վարույթ չի ընդունել, այսինքն` չեն պահպանվել քրեական գործ հարուցելու օրենսդրական ընթացակարգերը։
Սույն քրեական գործի նախաքննության ընթացքում հայտնաբերվել է ոչ թե նույն անձի կողմից այլ հանցագործություններ կատարելու փաստեր, որը հնարավորություն կտար քննիչին նոր քրեական գործ չհարուցել, եթե արդեն իսկ հարուցված քրեական գործի շրջանակներում հնարավոր էր գործի նախաքննությունն իրականացնել ամբողջ ծավալով, այլ հայտնաբերվել է այլ անձանց կողմից այլ հանցագործություններ կատարելու փաստեր, որը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 27-րդ հոդվածի առաջին պարբերությամբ նախատեսված դրույթների իմպերատիվության ուժով պարտավորեցնում է քննիչին նոր քրեական գործ հարուցել:
Ըստ բողոքաբերների` նախաքննության մարմինը պարտավոր էր այլ անձի կողմից կատարված նոր հանցագործության հետքեր հայտնաբերելուց հետո, նոր քրեական գործ հարուցել, ընդունել վարույթ և նոր գործի շրջանակներում կատարել նախաքննություն, ինչը չի արվել` դրանով իսկ խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 27-րդ հոդվածով սահմանված քրեական գործ հարուցելու օրենսդրական ընթացակարգը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի այլ հոդվածներով քրեական գործ չհարուցելու պայմաններում, այդ հոդվածներով նախատեսված արարքներն ամբաստանյալներին մեղսագրելն ակնհայտ անօրինական և անհիմն են։
Նման դեպքում խախտվում է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 192-րդ հոդվածի պահանջն առ այն, որ նախաքննությունն իրականացվում է միայն հարուցված քրեական գործով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի այլ հոդվածներով նախաքննությունը փաստացի առանց քրեական գործ հարուցելու իրականացնելն անթույլատրելի է դարձնում այդ մասով իրականացված վարույթի ընթացքում ձեռք բերված բոլոր նյութերը։
Սույն քրեական գործով Արեն Ծերունյանի կողմից առերևույթ նոր հանցագործություն կատարելու մասին տվյալ ձեռք բերելով, քննիչը, հակառակ օրենքի պահանջի, դրան ընթացք չի տվել և քրեական գործ չի հարուցել:
Վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` թիվ ԵԿԴ/0136/11/11 գործով կայացված որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` բողոքաբերները գտնում են, որ Արեն Ծերունյանի նկատմամբ առավել խոշոր չափի կաշառք տալու փորձի դրվագով քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված քննչական և դատավարական գործողություններն իրականացվել են, պաշտոնական նախաքննության սկիզբն ազդարարող և դրա համար միակ իրավական հիմք հանդիսացող քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու որոշման բացակայության պայմաններում։
Բողոքաբերները գտնում են, որ քրեադատավարական ընթացակարգը սահմանող հիմնարար դրույթների վերոնշյալ էական խախտումների պայմաններում`
- երբ քննչական ենթակայության սահմանված կարգի ուղղակի և ակնհայտ խախտումով գործի նախաքննությունն իրականացվել է դրա իրավունքը չունեցող մարմնի ու ոչ պատշաճ սուբյեկտի կողմից, այսինքն` տվյալ քրեական վարույթն իրականացնելու, համապատասխան ապացուցողական կամ այլ վարույթային գործողություն կատարելու իրավասություն չունեցող անձի կողմից,
- երբ նոր անձի կողմից նոր հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ հաղորդումն ընդունելուց հետո, քննությունը շարունակվել է պաշտոնական նախաքննության սկիզբն ազդարարող և դրա համար միակ իրավական հիմք հանդիսացող` քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու որոշման բացակայության պայմաններում, ապա սույն քրեական գործով Արեն Ծերունյանի վերաբերյալ ձեռք բերված ապացույցները ևս թույլատրելի ապացույցներ համարվել չեն կարող, չեն կարող օգտագործվել որպես թույլատրելի ապացույցներ և դրվել նրա մեղադրանքի, այնուհետև` դատավճռի հիմքում։
Բողոքաբերները վկայակոչել են ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` թիվ ԵՔՐԴ/0295/01/08, ՎԲ-01/09 որոշումներով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները:
Բողոքաբերները գտնում են, որ սույն քրեական գործով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցներն անթույլատրելի են, քանի որ որպես ապացույց օգտագործված նյութերը ձեռք են բերվել`
ա) սույն գործով դատավարական գործողությունները կատարելու համար չլիազորված մարմնի և ոչ պատշաճ սուբյեկտի կողմից,
բ) քննչական և դատավարական գործողությունների ընթացքի և արդյունքների ամրագրումը կատարվել է հիմնարար բնույթ կրող քննչական և դատավարական գործողությունների համար սահմանված համընդհանուր կարգի էական խախտումներով։
Սույն գործով քննչական ենթակայության կարգի խախտմամբ, նոր քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու որոշման բացակայության պայմաններում կատարված հետագա բոլոր քննչական և դատավարական ապացուցողական գործողությունների արդյունքում ձեռք բերված ապացույցները, այդ թվում՝ ցուցմունքներն ու այլ նյութերը թույլատրելի համարվել չեն կարող նաև <<թունավոր ծառի պտուղները թունավոր են>> հայեցակարգի տեսանկյունից։
Սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներն ու փաստերը դիտարկելով օրենսդրական կարգավորումների լույսի ներքո, բողոքաբերները գտնում են, որ քրեական հետապնդում իրականացնող մարմնի կողմից խախտվել են ապացույցներ ձեռք բերելու դատավարական կարգն ու դրանց վերաբերյալ օրենքում ամրագրված կանոնները, հետևաբար` քննիչի կողմից ձեռք բերված նյութերը չեն կարող դիտվել որպես պատշաճ ապացույցներ ու դրվել Արեն Ծերունյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում, իսկ անօրինական այդ գործողությունների արդյունքում ձեռք բերված և ստացված հետագա բոլոր ապացույցները պետք է համարվեն անթույլատրելի։
Այլ կերպ ասած՝ Արեն Ծերունյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելու հիմքերն օրինական չեն, բացակայում է Ա.Ծերունյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում իրականացնելու հիմքը, այն է` համապատասխան քրեաիրավական որակմամբ հարուցված քրեական գործը, խախտված է քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված վարույթի` գործի քննության օրենքով նախատեսված ընդդատության կարգը, որն էլ հիմք է տալիս պնդելու, որ սույն քրեական գործով ձեռք բերված նյութերը թույլատրելի ապացույց չեն, քանի որ դրանց հիմքում ընկած փաստական տվյալը` քրեական գործ հարուցելու մասին որոշման բացակայությունն, ինքնին օրենքի պահանջների խախտում է, իսկ օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցների օգտագործման սահմանադրական արգելքը վերաբերում է նաև դրանցից բխող ապացույցներին:
Ըստ բողոքաբերների` առկա են էական հակասություններ Գեղամ Աղաբաբյանի և Կարո Հովհաննիսյանի, Գագիկ Մաթևոսյանի նախաքննական ցուցմունքների մեջ։
Վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` թիվ ՏԴ/0053/01/12 և ԵԱՔԴ/0174/01/11 որոշումներով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` բողոքաբերները նշել են, որ Արեն Ծերունյանը, Գեղամ
Աղաբաբյանը, Գագիկ Մաթևոսյանը և Կարո Հովհաննիսյանն, ըստ իրենց առաջադրված մեղադրանքի, համարվում են հանցակիցներ։
Հանցագործության բացահայտման, հանցակիցներին առաջադրված մեղադրանքներին ճիշտ քրեաիրավական գնահատական տալու համար անհրաժեշտ է բացահայտել նրանցից ամեն մեկի գործողությունը ենթադրյալ հանցագործության կատարման ժամանակ, որպեսզի պարզվի նախաձեռնողը, օժանդակողը, միջնորդը, կազմակերպիչը և այլն։
Բողոքաբերները գտնում են, որ էական է, թե իրականում Գագիկ Մաթևոսյանն է ծանոթացրել Կարո Հովհաննիսյանին Գեղամ Աղաբաբյանի հետ, թե ոչ, քանի որ, ըստ գործի նյութերի, ծանոթացումն անմիջականորեն կապված է առերևույթ կատարված հանցագործության հետ և դրանով կբացահայտվեր Գագիկ Մաթևոսյանի իրական դերը, նույն տրամաբանությամբ էլ կարևոր է նաև, թե իրականում ինչ պարբերականությամբ են հանդիպել առերևույթ հանցակիցները, ինչպես է մեկը մյուսի գործողությունները լրացրել և այլն։ Տարօրինակ է նաև այն հանգամանքը, որ Գեղամ Աղաբաբյանը, Գագիկ Մաթևոսյանը և Կարո Հովհաննիսյանն, ընդունելով իրենց մեղքը, հակասական ցուցմունքներ են տվել իրենց գործողությունների հետ կապված` փորձելով առերևույթ կատարված հանցագործության մեջ նվազեցնել իրենց դերակատարումը։
Այն պարագայում, երբ 29 դեկտեմբերի 2016թ.-ին Գեղամ Աղաբաբյանն ունեցել է պաշտպան, պետք է պաշտպան ունենային նաև հակադիր շահերով օժտված Գագիկ Մաթևոսյանը, Կարո Հովհաննիսյանը և Արեն Ծերունյանը, որը, սակայն, տեղի չի ունեցել, չի ապահովվել նախաքննության մարմնի կողմից։
Բողոքաբերները վկայակոչել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ, 24-րդ, 105-րդ, 304-րդ հոդվածները:
Ըստ բողոքաբերների` Կարո Կառլենի Հովհաննիսյանի` 30 դեկտեմբերի 2016թ.-ի, 07 փետրվարի 2017թ.-ի ցուցմունքների, 20 հունվարի 2017թ.–ի` Արեն Ծերունյանի հետ առերես հարցաքննության, Գագիկ Մաթևոսյանի` 30 դեկտեմբերի 2016թ.-ի ցուցմունքի, 20 հունվարի 2017թ.-ի` Արեն Ծերունյանի հետ առերես հարցաքննության, Արեն Ծերունյանի` 20 հունվարի 2017թ.-ի ցուցմունքի արձանագրություններն անթույլատրելի ապացույցներ են նաև վերոշարադրյալ հիմքերով, և չեն կարող դրվել Արեն Ծերունյանի մեղադրանքի հիմքում, քանի որ ձեռք են բերվել վերջիններիս պաշտպանության, քրեական դատավարության մասնակիցների հիմնական իրավունքների և ազատությունների, քրեական դատավարության սկզբունքների խախտմամբ։
Վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` թիվ ՀՅՔՐԴ2/0153/01/08, ԵԱԴԴ/0085/06/09 որոշումներով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` բողոքաբերները նշել են, որ 27 դեկտեմբերի 2016թ.-ին Արեն Ծերունյանը քրեական գործի վարույթին ներգրավվել և հարցաքննվել է որպես վկա, նախազգուշացվել է ակնհայտ սուտ ցուցմունք տալու և ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և հարցաքննության ընթացքում նրան առաջադրվել են հանցագործության կատարման մեջ Արեն Ծերունյանին մերկացնող հարցերը, ինչից էլ բխում է, որ 27 դեկտեմբերի 2016թ.-ին Արեն Ծերունյանից ցուցմունք ձեռք բերելու ժամանակ վերջինս փաստացի եղել է կասկածյալի կարգավիճակում և պետք է օգտվեր այդ կարգավիճակից բխող իրավունքներից, որը սակայն չի իրականացվել:
Այսինքն` 27 դեկտեմբերի 2016թ.-ի Արեն Ծերունյանի ցուցմունքը նախաքննության մարմնի կողմից ձեռք է բերվել քրեադատավարական օրենքի էական` կասկածյալի պաշտպանության իրավունքի խախտմամբ, որից էլ բխում է, որ այն անթույլատրելի ապացույց է և չի կարող դրվել մեղադրանքի հիմքում նաև այս հիմքով։
Բողոքաբերները վկայակոչել են ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` թիվ ԼԴ/0301/01/09, ԵԿԴ/0096/01/13, ՏԴ/0053/01/12 որոշումներով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները:
Ըստ բողոքաբերների` Արմեն Մխիթարյանի` 10 փետրվարի 2017թ.-ի ցուցմունքն անթույլատրելի ապացույց է և քրեական դատավարության 105-րդ հոդվածի ուժով չի կարող դրվել Արեն Ծերունյանի մեղադրանքի հիմքում:
Բողոքաբերները գտնում են, որ Գեղամ Աղաբաբյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալում նախաքննության մարմինը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետը չընդգրկելու, դատարանի կողմից առաջադրված մեղադրանքը դատավճռով հաստատված համարելու պարագայում, դատարանն իրավունք չի ունեցել հաստատված համարել Արեն Ծերունյանի կողմից կաշառք տալը։
Փաստացի դատարանը դատավճռով մեղավոր է ճանաչել Արեն Ծերունյանին և Գեղամ Աղաբաբյանին նրանց առաջադրված մեղադրանքներում, այն դեպքում, երբ նախաքննությամբ տրված որակավորումներով, որն անփոփոխ է մնացել նաև դատավճռում, Գեղամ Աղաբաբյանին առաջադրված մեղադրանքը բացառել է Արեն Ծերունյանին առաջադրված մեղադրանքի հանցակազմը։
Դատարանը չի կիրառել քրեական օրենքի այն հոդվածը, որը ենթակա էր կիրառման` թույլ տալով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասի խախտում։
Բողոքաբերները վկայակոչել են ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումները:
Բացի այն, որ գործով բոլոր ապացույցներն են անթույլատրելի, այլ դատարանը նաև առանց պաշտպանի տված ցուցմունքին տվել է առավել կարևորություն, քան պաշտպանի ներկայությամբ տված ցուցմունքին և, ընդ որում, սույն հիմնազուրկ եզրակացությունը պատճառաբանել է գործով այլ ապացույցների հետ համադրելու արդյունքով։
Գործում առկա այլ ապացույցները ոչ թե հաստատում, այլ հերքում են ամբաստանյալների նախաքննական ցուցմունքները։
Արմեն Մխիթարյանը նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով հայտնել է, որ իրեն գումար է փոխանցել` երկու փուլով 6000 և 2000 ԱՄՆ դոլար Արեն Ծերունյանի մայրը, խնդրել է իրեն որպես պարտք փոխանցի Կարո Հովհաննիսյանին, որպես վերջինիս վիրահատության գումար։ Արեն Ծերունյանի կողմից կաշառք տալու մասին ոչ մի փաստական տվյալ չի հայտնում, մինչդեռ, Արմեն Մխիթարյանի կողմից ներկայացված և գործում առկա բանկային քաղվածքների զննությունից պարզվում է, որ Արմեն Մխիթարյանն Արեն Ծերունյանի մորից փոխանցումով գումարներ է ստացել տարիներ շարունակ, իսկ ենթադրյալ հանցագործության կատարման ժամանակահատվածում ստացել է ոչ թե 8000 ԱՄՆ դոլար, ինչպես նշում է իր ցուցմունքներով, այլ ընդամենը 4400 ԱՄՆ դոլար։ Թե ինչպես է Արմեն Մխիթարյանը պնդում, որ Արեն Ծերունյանի մորից ենթադրյալ հանցագործության դեպքի ժամանակ փոխանցումով ստացել 8000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՌԴ ռուբլի, անհայտ է։ Ակնհայտ է, որ առկա է էական հակասություն ենթադրյալ հանցագործության գումարի չափի և ձեռք բերված աղբյուրի հետ կապված։ Սույն հանգամանքը չի պարզվել նախաքննության ընթացքում, չի պարզաբանվել և պատճառաբանվել նաև դատավճռով։
Արմեն Բեկթաշյանն իր նախաքննական ցուցմունքում Արեն Ծերունյանի կողմից կաշառք տալու մասին նույնպես ոչ մի փաստական տվյալ չի հաղորդում, նրա հայտնած տվյալները վերաբերվում են Գեղամ Աղաբաբյանին, Կարո Հովհաննիսյանին և Գագիկ Մաթևոսյանին։ Այսինքն` հաղորդում տվող անձն ամբաստանյալներ Կարո Հովհաննիսյանի և Գեղամ Աղաբաբյանի հետ հանդիպումների ընթացքում չի եկել այնպիսի եզրահանգման, որ կաշառք տալու նախաձեռնողը եղել է Արեն Ծերունյանը։
Ներքին դիտման տեսաերիզներում Արմեն Բեկթաշյանը հանդես է գալիս որպես խոսակցության մասնակից, տալիս է հարցադրումներ իր զրուցակիցներին Արեն Ծերունյանի մասնակցության մասին կաշառք տալու նախաձեռնության մասով և երկուսից էլ ստանում է բացասական պատասխան` Գեղամ Աղաբաբյանը ներքին դիտման տեսաերիզի 27-րդ, իսկ Կարո Հովհաննիսյանը 32-րդ և 36-րդ րոպեներին Արմեն Բեկթաշյանի հարցին, թե Արեն Ծերունյանը տեղյակ է արդյոք, որ իր գործը 8000 դոլարով պետք է լուծվի և գումարն ում պետք է տրվի, պատասխանում են, որ Արեն Ծերունյանը ոչնչից էլ տեղյակ չէ:
Արմեն Բեկթաշյանը գործով հանդիսացել է հաղորդում տվող անձ, ամբաստանյալներ Գեղամ Աղաբաբյանի և Կարո Հովհաննիսյանի նկատմամբ ներքին դիտումն իրականացվել է հենց Արմեն Բեկթաշյանի աշխատասենյակում, սակայն նախաքննության մարմինը մեղադրական եզրակացությամբ նրա ցուցմունքը որպես Արեն Ծերունյանին մեղադրող ապացույց ներառելով, Արմեն Բեկթաշյանին դատակոչի կազմում որպես վկա չի ներգրավել։
Ուշագրավ է նաև այն, որ Արմեն Բեկթաշյանի հաղորդման և ներքին դիտման տեսաերիզների ուսումնասիրությունից ակնհայտ է, և Արմեն Բեկթաշյանն էլ տեսաերիզներում բազմիցս պնդում է, որ ամբաստանյալների գործողությունների արդյունքում վնաս է պատճառվել իր հեղինակությանը, որից ակնհայտ է, որ նրան պատճառվել է բարոյական վնաս։ Սակայն, վերջինս գործով ոչ միայն տուժող չի ճանաչվել, այլ նույնիսկ դատարան չի դատակոչվել, ավելին, Արեն Ծերունյանի միջնորդությանը հրավիրել և հարցաքննել դատարանում Արմեն Բեկթաշյանին, մերժվել է դատարանի կողմից և հրապարակվել է նրա ցուցմունքը:
Ուշագրավ է նաև այն հանգամանքը, որ ճիշտ է` Արեն Ծերունյանի մեղադրանքի հիմքում դատարանը չի ներառել Արմեն Բեկթաշյանի ցուցմունքը, սակայն դատավճռով չի անդրադարձել, գնահատական չի տվել այդ ցուցմունքին, չի պատճառաբանել, թե ինչ հիմքով է այն հանել ապացույցների շարքից, սա էլ այն դեպքում, երբ Արեն Ծերունյանն Արմեն Բեկթաշյանին դատարան հրավիրելու և հարցաքննելու միջնորդության հիմքում դրել է այն հանգամանքը, որ վերջինիս ցուցմունքն իրեն արդարացնող է։
Փաստացի անհիմն կերպով, դատարանի կողմից ապացույցների շարքից հանվել է Արեն Ծերունյանին արդարացնող ապացույցը, հաղորդում տվող անձը դատարան չի հրավիրվել, Արեն Ծերունյանի հակընդդեմ հարցման կոնվենցիոն և սահմանադրական իրավունքը չի ապահովվել:
Սույն հանգամանքը ոչ թե հաստատում, այլ հերքում է Գեղամ Աղաբաբյանի և Կարո Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքները և արժանահավատ է դարձնում նրանց` դատաքննութամբ տված ցուցմունքները։
Դատական գործի ձայնագրառումների ուսումնասիրությունից պարզվեց, որ Արեն Ծերունյանը հաղորդում է ներկայացրել ՀՔԾ` մեղադրող դատախազի և Արմեն Բեկթաշյանի կողմից իրեն ծեծի ենթարկելու վերաբերյալ և փաստի առթիվ նյութեր են նախապատրաստվել ՀՔԾ-ում։
Արեն Ծերունյանը դիմել է ՀՔԾ, որպեսզի այդ նյութերից պատճեններ ստանա և որպես իր անմեղության ապացույց ներկայացնի դատարան, սակայն մերժվել է։
Արեն Ծերունյանը դիմել է ՀՀ ոստիկանության ուղեկցող գումարտակ, որպեսզի ստանա տվյալներ, թե ենթադրյալ կաշառք տալու առաջարկի օրը որ ոստիկաններն են իրեն ուղեկցել, մերժվել է։
Դիմել է դատարանին, հայտնել, որ արտադատական կարգով չի կարողանում իր անմեղությունն ապացուցող տվյալներ ձեռք բերի, սակայն, դատարանը տեղեկանալով, որ գործի ելքի համար էական նշանակություն ունեցող ապացույցը չի կարող ամբաստանյալն ինքնուրույն կամ պաշտպանի միջոցով ձեռք բերի, չի ձեռնարկել համապատասխան միջոցներ, չի կայացրել համապատասխան որոշում ապացույց ձեռք բերելու համար, ինչը սահմանափակել է անձի` իր համար արդարացնող ապացույց ձեռք բերելու հնարավորությունը, որն էլ իր հերթին ազդել է գործի ելքի վրա։
Դատական վիճաբանությունների փուլում Արեն Ծերունյանը ՀՔԾ-ից ստացած է եղել քրեական գործ հարուցելը մերժելու մասին որոշումը և օրինական տիրապետել է իր անմեղությունն ապացուցող տվյալներին, միջնորդել է դրանք որպես լրացուցիչ ապացույց ներկայացնել դատարանին, սակայն դատարանը դատաքննությունը չի վերսկսել և Արեն Ծերունյանին արդարացնող ապացույցը չի հետազոտել:
Սույն ապացույցն ամբողջովին հերքում է Գագիկ Մաթևոսյանի և Կարո Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքները` կապված ենթադրյալ դեպքի փաստական հանգամանքների հետ, և հաստատում է վերջիններիս դատաքննական ցուցմունքները։
Մասնավորապես՝ ՀՔԾ նյութերում առկա է Կարո Հովհաննիսյանի և Գագիկ Մաթևոսյանի նախաքննական ցուցմունքները հերքող, իսկ դատաքննականը հաստատող հետևյալ ապացույցները՝
ՀՀ Ոստիկանության ուղեկցող գումարտակի հրամանատար Ա.Ղազարյանի 10 մարտի 2017թ.-ի գրությունները, ըստ որոնց՝
-05 փետրվար 2016թ-ին Նուբարաշեն ՔԿՀ-ից Կենտրոնի դատարան Արեն Ծերունյանին ուղեկցել և Ա.Բեկթաշյանի դատական նիստերին մասնակցել են, ոստիկաններ՝ Գագիկ Մաթևոսյանը, Դավիթ Հունանյանը, Հայկ Ասատրյանը:
26 փետրվարի 2016թ-ին Նուբարաշեն ՔԿՀ-ից Կենտրոնի դատարան Արեն Ծերունյանին ուղեկցել և Ա.Բեկթաշյանի դատական նիստերին մասնակցել են, ոստիկաններ՝ Արտակ Սարգսյանը, Արտյոմ Սարգսյանը, Կարեն Վարդանյանը:
2016թ-ի մարտի 11-ին Նուբարաշեն ՔԿՀ-ից Կենտրոնի դատարան Արեն Ծերունյանին ուղեկցել և Ա.Բեկթաշյանի դատական նիստերին մասնակցել են, ոստիկաններ՝ Ենոք Անտոնյանը, Գևորգ Ավետյանը, Գագիկ Մաթևոսյանը:
Առկա է նաև 05 փետրվարի 2016թ., 26 փետրվարի 2016թ. ոստիկանության ուղեկցող գումարտակի վերակարգի մատյանը, ըստ որի Կարո Հովհաննիսյանը Արեն Ծերունյանի կողմից ենթադրյալ հանցագործության օրը վերջինիս Նուբարաշեն ՔԿՀ չի ուղեկցել, նրա հետ դատական նիստերի չի մասնակցել:
Առկա է Կարո Հովհաննիսյանի բացատրությունը, որով վերջինս հայտարարում է, որ 2016թ.-ի փետրվար ամսին եղել է արձակուրդում և չի կարող ասել թե ովքեր են եղել այդ օրերին Արեն Ծերունյանին ուղեկցող ոստիկանները:
Սույն ապացույցներով անմիջականորեն հերքվում են Կարո Հովհաննիսյանի և Գագիկ Մաթևոսյանի նախաքննական ցուցմունքների փաստական հետևյալ հանգամանքները:
Վերը նշված ապացույցներից հստակ է, որ Կարո Հովհաննիսյանը լինելով արձակուրդի մեջ չէր կարող իրականացնել իր ծառայողական պարտականությունները, չէր կարող Արեն Ծերունյանին ուղեկցել դատարան, չէր կարող Գագիկ Մաթևոսյանի հետ հսկեր նրան և Արեն Ծերունյանից կաշառք տալու առաջարկ ստանար:
Նույն հիմքով հերքվում նաև Գագիկ Մաթևոսյանի նախաքննական ցուցմունքը:
Բողոքաբերները գտնում են, որ դատարանը, գնահատելով Գեղամ Աղաբաբյանի, Գագիկ Մաթևոսյանի և Կարո Հովհաննիսյանի սկզբնական նախաքննական ցուցմունքները, ինչպես նաև դատաքննական ցուցմունքների արժանահավատության հարցը, որևէ վերլուծություն և հիմնավորում չի նշել համապատասխան ցուցմունքները տալու հանգամանքների, ամբաստանյալների հոգեբանական կամ ֆիզիոլոգիական վիճակի վերաբերյալ, ստացված տեղեկությունները չի վերլուծել իրենց ամբողջության մեջ, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում՝ դրա պատճառները:
Բողոքաբերները գտնում են, որ դատարանը չի անդրադարձել, չի վերլուծել և արժանահավատության տեսակետից չի գնահատել Արեն Ծերունյանի կողմից ենթադրյալ մեղքը ընդունելու հայտարարությունը, այդ նպատակով կրկնակի չի հարցաքննել նրան դեպքի հանգամանքների շուրջ:
Բողոքաբերները գտնում են, որ վերը նշված հիմնավորմամբ Արեն Ծերունյանի մեղքը ընդունելու մասին հայտարարությունը արժանահավատ չէ, չի բխում գործում առկա ապացույցներից:
Ըստ բողոքաբերների` դատավճիռը պատճառաբանված չէ, նշված են ընդհանուր բնույթի արտահայտություններ։
Դատավճռից բացարձակապես պարզ չէ, թե կոնկրետ որ ապացույցների հիման վրա են հաստատվել Արեն Ծերունյանի մեղքը, պատճառաբանված չէ, թե ինչ հիմնավորումներով են անարժանահավատ համարվել Գագիկ Մաթևոսյանի, Կարո Հովհաննիսյանի և Գեղամ Աղաբաբյանի` դատարանում տված ցուցմունքները, թե ինչու է մեղադրանքի ծավալից հանվել անուղղակի Արեն Ծերունյանին արդարացնող Արմեն Բեկթաշյանի ցուցմունքները։
Թե ինչու և ինչ հիմնավորմամբ դատարանը չի վերսկսել դատաքննությունը և չի հետազոտել ամբաստանյալին արդարացնող ապացույցները։
Դատավճռով պարզված չէ նաև Արեն Ծերունյանի կողմից ենթադրյալ հանցագործության կատարման օրը, այս էլ այն դեպքում, երբ վերջինս կալանավորված անձ է և նրա մուտքը, ելքը, տեղաշարժը ՔԿՀ և դատարան պարտադիր արձանագրվում է:
Վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` թիվ ԵԿԴ/0252/01/13, ԵԿԴ/0168/01/12, ԵԷԴ/0044/01/11, ԵՔՐԴ/0632/01/08, ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումներով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` բողոքաբերները գտնում են, որ սույն գործում առկա ապացույցները ոչ միայն նշված պատճառաբանություններով անթույլատրելի են, այլ նաև իրենց համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Արեն Ծերունյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարք։
Մեղադրական դատավճռի հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Արեն Ծերունյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։
Բողոքաբերները գտնում են, որ ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ մեղավոր ճանաչելիս դատարանը չի պահպանել ապացույցները գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից գնահատելու օրենսդրական պահանջը` խախտելով անմեղության կանխավարկածի, ապացույցները գնահատելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 25-րդ, 127-րդ, 365-րդ հոդվածների պահանջները։
Այսպիսով, բողոքաբերները գտնում են, որ վերը շարադրված հիմնավորումների, պատճառաբանությունների և անթույլատրելի ապացույցների առկայության պայմաններում բացակայում են Արեն Ծերունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կեաով առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված համարելու և նրա նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու իրավական հիմքերը, ինչի արդյունքում Արեն Ծերունյանը պետք է ճանաչվեր և հռչակվեր անպարտ, որը սակայն ստորադաս դատարանի կողմից չի արվել։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակի հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
<<1.Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
(…)
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
(…)>>:
Ինչպես հետևում է վերը նշվածից, ամբաստանյալի մեղավորության, կամ անմեղությանն առնչվող հարցերի լուծումն իրենցից ներկայացնում են դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր:
Այսինքն՝ դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի մեղավորության, կամ անմեղությանն առնչվող հարցերն, այդ թվում` նաև ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ ապացուցված լինելու վերաբերյալ, որից հետո ըստ ներկայացված հաջորդականության որոշում դրանից բխող հետագա լուծման ենթակա հարցերը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>:
Ըստ ներկայացված քրեական գործի նյութերի.
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, հայտնել է, որ ներկայացված երևույթն իրեն ամբողջությամբ անծանոթ է և որոշմամբ գրված անձանց անուններն անծանոթ են, նրանց չի ճանաչում և, օգտվելով իրեն վերապահված իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, իսկ դատաքննությամբ ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2016 թվականի դեկտեմբերի 10-ից հետո ազգային անվտանգության աշխատակիցները եկել են քրեակատարողական հիմնարկ, հրավիրել են իրեն քրեակատարողական հիմնարկի ազգային անվտանգության գծով պետի տեղակալի աշխատասենյակ և ասել, որ կա նման գործ, որ իրենք գիտեն, որ ինքը կապ չունի, սակայն ինքը պետք է ասի, թե ով է կազմակերպիչը, հակառակ դեպքում` իր վրա քրեական գործ կհարուցեն: Դրանից հետո, հունվար ամսին իրեն կանչել են ազգային անվտանգության ծառայություն, կանչել են նաև Գագիկ Մաթևոսյանին, Կարո Հովհաննիսյանին, առերեսում են կատարել, սակայն ինքը հրաժարվել է առերեսում կատարելուց, որից հետո իրեն մեղադրանք են առաջադրել կազմակերպման փորձ կատարելու վերաբերյալ: Այսքանը կարող է ասել քրեական գործի մասին, մնացած բոլոր տեղեկություններն իմացել է քրեական գործի դատական քննության ընթացքում: Իր կողմից նախաքննության ընթացքում ցուցմունքներ տալուց հրաժարվելու պատճառներից մեկն էլ եղել է այն, որ էական քննություն չի կատարվել, այսինքն` այդ աշխատասենյակում իրեն նման առաջարկ են կատարել, որից հետո էլ մեղադրանք են առաջադրել: Ըստ ներկայացվածի` տեղեկացել է, որ մեղադրվում է այն բանում, որ իբր իր վերաբերյալ քրեական գործով Մոսկվայից 8000-10000 դոլար գումար են փոխանցել, որը պետք է տային դատավոր Բեկթաշյանին՝ իր վերաբերյալ քրեական գործով իր նկատմամբ բարենպաստ դատավճիռ կայացնելու համար: Հետագայում հետաքրքրվելով սույն քրեական գործից, իմացել է, որ Կարոյին պարտքով գումար են տվել՝ սրտի վիրահատության համար, իսկ հետագայում այդ գումարը վերադարձվել է: Իր հարևանը, ով ներկայումս գտնվում է ՌԴ-ում, Երևանում եղել է նաև Կարո Հովհաննիսյանի հարևանը և վերջինիս խնդրել էր, որ իր նկատմամբ ուշադիր լինի: Կարոն մտերմություն է ունեցել և իր հետ, և իր ընտանիքից որոշ անդամների հետ: Կարոյին վիրահատության համար գումար փոխանցելը, որը նշվում է, այդ ժամանակահատվածն իր գիտությամբ չի եղել, որևէ մեկը Կարոյին իր ասելով գումար չի տվել: Նրան գումարը տվել են վիրահատության համար, նրան գումարը տրվել է զուտ իրենց հարաբերությունները հաշվի առնելով: Գեղամ Աղաբաբյանի և Կարո Հովհաննիսյանի նկատմամբ Ա.Բեկթաշյանի աշխատասենյակում կատարված ներքին դիտումը, որը հետազոտվել է նաև դատաքննությամբ, այնտեղ որևէ հիշատակում չկա իր մասով, որ ինքը տեղյակ է եղել կաշառքի մասին, ընդհակառակը, Կարոն մի քանի անգամ շեշտում է, որ Արենը տեղյակ չէ այս մասին, որն արտացոլված է նաև նրա ցուցմունքներով: Սույն քրեական գործի հետ որևէ առնչություն չունի, սա իրեն այնքանով է առնչվում, որ տվյալ գործողությունը, եթե կատարվել է, ապա դա կատարվել է իր համար: Միակ փաստը, որ իր դեմ մեղադրանք է առաջադրվել, դա Կարոյի և Գագոյի ցուցմունքներն են, որ Արեն Ծերունյանը ջղայնացած գոռացել է խցում, թե <<սրանց մի 20000 փող տամ պրծնեմ>>: Ինքը, թե ֆիզիկական և, թե տեխնիկական հնարավորություն չի ունեցել, որ ոստիկանի հետ բանակցություններ վարեր և փորձեր նաև կազմակերպեր, թե գումարը ում փոխանցեր, երբ և այլն: Մտադրություն չի ունեցել կաշառք տալով ակնկալելու, որ իր նկատմամբ մեղմ դատավճիռ կայացվեր, որովհետև իմացել է, որ իրեն միևնույն է չեն բաց թողնելու, բացի այդ, ինքն այդ գործով Եվրոպական դատարան է դիմելու և իրեն նման բաներ պետք չէր: Մինչ դեպքը Գագիկին դեմքով է ճանաչել, սակայն մտերիմներ չեն եղել, նրան դատերին է տեսել և նրա հետ առնչությունը միայն այդքանով է պայմանավորված եղել, որևէ խոսակցություն, կաշառքի հետ կապված կամ գումարի, չի եղել, նույնիսկ կատակով, նույնիսկ <<ԿԿԲ>>-ում նրան տեսնելուց զարմացել է, որ նա իր հետ եկել է առերեսման: Իր և Կ.Հովհաննիսյանի միջև երբևէ կաշառք տալու մասին պայմանավորվածություն կամ խոսակցություն չի եղել: Դատարանում Բեկթաշյանի և դատախազի հայհոյանքի պատճառով վեճ է առաջացել` ծեծկռտուք, որից հետո իրեն իջացրել են դատարանի պատժախուց, որտեղ ինքը գոռացել է <<սրանց միլիոն տանք պրծնենք>> և Կարոն, Գագոն այդտեղ են միջամտել և եզրակացրել են, որ հնարավոր է նման բան ասեն, սակայն դրանից հետո իր հետ որևէ խոսակցություն չի եղել այդ ասածները ռեալ դարձնելու համար: Իր վերաբերյալ գործն անձնական, կոնֆլիկտային գործ է և քաջ գիտակցում է, որ ինչ կարգի գումար էլ տա, միևնույն է, իրեն պետք է դատեն և ինքը հիմար չէր, որ մարդ գտներ, գումար տար իրեն ազատելու համար: Այն, որ Կարոն վիրահատության հետ կապված իր ընտանիքից գումար է վերցրել, ինքն իմացել է 2016 թվականի օգոստոս ամսին, նրան հարցրել է, թե գումարը վերցնելու ժամանակ ինչու չի իրեն ասել, ասել է, որ այդ գումարը 2-3 ամսով է վերցրել և պետք է վերադարձնի, Կարոն ասել է, որ չորս ամիս ժամանակ տան, սրտի վիրահատության համար է, հետո Կարոն իր ասած ժամանակից շուտ այն վերադարձրել է: Գումարն իր իմանալով տվել է Սերոբը, ով հանդիսանում է և իր, և Կարոյի հարևանը, ում մասին վերը նշեց: Կարոյին տված գումարն իրենցն է եղել, տվել է մայրը, սակայն այն փոխանցել է Սերոբը: Մայրը գումարը տվել էր պարտքով` 8 ամիս ժամանակով: Իր իմանալով մայրը Կարոյի հետ անմիջական շփում չի ունեցել: Դեկտեմբեր ամսին ԱԱԾ-ի աշխատակիցներն իրեն ասել են, որ գործ է կազմակերպվել, ուղղակի իրենց հետաքրքիր է, թե ով է կազմակերպել այն, ասել են, որ 10-12 հազար գումար է տրվել իր գործով, որ ինքը պետք է ասի, թե ով է կազմակերպել, կամ էլ ինքը հենց կլինի կազմակերպիչը և ասել են, որ ինքը որոշի, նշելով, որ տեղյակ են իր, այդ գործի հետ կապ չունենալու հանգամանքի մասին: Ինքը որևէ առնչություն չունի սույն գործի հետ, իսկ ներքին դիտման ձայնագրությունների մասով միայն կարող է ասել իր ենթադրությունները:
Դատարանն արձանագրել է նաև, որ դատական վիճաբանությունների փուլում ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանը հայտարարել է, որ առաջադրված մեղադրանքն ընդունում է և զղջում է կատարած արարքի համար, մեղավոր է ճանաչում իրեն և խնդրում է մեղմ վերաբերվել, քանզի երկար ժամանակ է կալանավորված է և բավականին չափ կրել է իր պատիժը:
Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Գեղամ Աղաբաբյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել:
Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքից երկար ժամանակ է անցել և շատ բաներ ներկայումս չի հիշում: Գագիկ Մաթևոսյանից է իմացել, որ Արեն Ծերունյանի գործի հետ կապված ինչ-որ բան են ուզում անել, հարցրել են` կարող է անել, թե ոչ, որ իբր ինքն Ա.Բեկթաշյանի հետ խոսի, որ Արեն Ծերունյանի վերաբերյալ բարենպաստ դատավճիռ կայացնի: Ինքն ասել է, որ կարող է դատավորի հետ խոսել, պայմանավորվել և այլն: Դրանից հետո Հովհաննիսյան Կարոյին է տեսել, նրանից վերցրել է 8000 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն իրականում որևէ մեկի հետ, որևէ բան չէր պայմանավորվել այդ գործի հետ կապված: Կարոյին ասել է, որ խոսել է դատավորի հետ և իբր ամեն ինչ նորմալ էր լինելու: Գագոյի հետ մեկ անգամ է խոսել, դրանից հետո նրան այլևս չի էլ տեսել, դրանից հետո արդեն Կարոյի հետ է խոսել: Կարոյի հետ խոսակցությունն այնպես է եղել, որ Կարոն ներկայացրել է, որ Արենի մոր հետ հարազատական կապ կա, նա է գումարը տալու, ինքն ասել է, որ կարող է այդ գործն անել և բարենպաստ դատավճիռ կկայացվի Արենի նկատմամբ: Չի հիշում` գումարի չափն ինչպես է որոշվել և ով է այն առաջարկել, Կարոն իրեն սկզբում տվել է 6000, հետո 2000 դոլար: Ընթացքում Կարոն իրեն անընդհատ զանգահարել է, խոսել են, ինքն առաջարկել է գումարը վերադարձնել, առաջարկել է <<Մազդա 6>>, <<Քեմրի>> մակնիշի մեքենաներ` գումարի փոխարեն, քանի որ գումարն էլ այդ ժամանակ չէր կարողանում տալ: Կարոյի հետ պայմանավորվածությունը ձեռք են բերել 2016 թվականի գարնանը, իսկ գումարը տվել է պայմանավորվածությունից մի քանի օր անց: Գումարը վերադարձնելու հետ կապված խոսակցությունը եղել է որոշ ժամանակ անց: <<Բարենպաստ դատական ակտ>> ասելով հասկանում էին, որ նա պետք է ազատ արձակվեր: Մինչև այժմ այդ 8000 դոլար գումարը չի վերադարձրել: Դատավորին ինքն է ասել, որ նման բան է արել, ձայնագրությունից մոտ 1-2 օր առաջ: Գագիկի հետ հատուկ պայմանավորվածություն չի ունեցել, նրան աշխատանքի բերումով է տեսել և խոսել են, նա իրեն հարցրել է, որ հնարավոր է <<տենց բան անել>>, ինքն ասել է, որ կարող են, դրանից հետո բոլոր պայմանավորվածությունները եղել են Կարոյի հետ: Գագոյի հետ պայմանավորվել են, որ մի քանի օր հետո կհանդիպեն և կքննարկեն, սակայն գնացել է և Գագիկին չի հանդիպել, դրանից հետո նրան չի էլ տեսել, նրա հետ չի խոսացել և որևէ բան նրա հետ չի պայմանավորվել, Գագոն իրեն չէր ասել, որ Կարոն է գալու հանդիպման, սակայն նրան հանդիպելուց հետո միայն նրա հետ է եղել պայմանավորվածությունները: Գագոն իրեն ասել էր, որ այլ մարդ է գալու, սակայն չի իմացել, թե կոնկրետ ով էր գալու: Աշխատանքի բերումով հաճախակի հանդիպել է Գագիկին, սակայն այդ թեմայի շուրջ իրենց միջև խոսակցություն չի եղել: Գագիկն իրեն ինչ-որ մեկի անունից չի եկել դիմել, ուղղակի հարցրել է` հնարավոր է անել, թե ոչ, որ օգնի Արեն Ծերունյանին, ինքն ասել է, որ դատավորի հետ կխոսի, կճշտի և կհայտնի: Արեն Ծերունյանին չի տեսել, նրան չի ճանաչել, նրան տեսել է, երբ իրեն բռնել են: Ինքն է Կարոյի մասին ասել դատավորի մոտ, ընդհանուր պատմել է, թե ինչ է եղել: Կարոն իրեն գումարը փոխանցելու ժամանակ ասել է, որ Արենի մոր հետ հարազատական կապ կա, ինչ-որ հարևաններ են եղել, ասել է, որ ինքն է տալիս այդ գումարը, նա չի ասել, թե Արենի հարազատներն այդ մասին տեղյակ են, թե ոչ, չի եղել խոսակցություն այն մասին, որ Արենը տեղյակ է այդ խոսակցությունների մասին: Զղջում է կատարածի համար: Երբ առաջին անգամ Գագիկն իրեն խնդրել է Արենի համար, գումարային առումով խոսակցություն չի եղել: Ժամանակ չեն պայմանավորվել, թե գումարը տալուց հետո Արենին, երբ պետք է ազատ արձակեին, ուղղակի ասել են, որ կարճ ժամանակ անց: Գումար տալու մասին պայմանավորվել է Կարոյի հետ, սակայն դատավորի հետ այդ գործի մասով երբևէ չի խոսել, հետաքրքրվել է միայն այնքանով, որ իմանա` ինչ է լինելու: Կարոն գումարը հետ է պահանջել, քանի որ բարենպաստ ակտը չի կայացվել, չի հիշում, թե նա գումարը հետ ուզելուց ասել է այն ինչ-որ մեկին է տալու, թե ոչ, հնարավոր է այդպես էլ ասած լինի: Գումարը սկզբում տվել են 6000 ԱՄՆ դոլար, հետո 2000: Երբ Կարոն գումարը հետ է ուզել, ինքը ժամանակ ձգելու համար ասել է, որ համբերի, ամեն ինչ նորմալ է՝ գործի առումով, իսկ գումարի մասով ասել էր, որ այն տվել է դատավորին: Բացի Կարոյից, այս խոսակցությանը Գագիկը կամ այլ անձ ներկա չի եղել, իսկ գումարը տրամադրելուց նույնպես միայնակ են եղել: Նախկինում Կարոյին ճանաչել է աշխատանքի բերումով, ինչպես Գագիկին: Գագիկ Մաթևոսյանն այս գործի հետ կապված իրեն երբևէ չի ասել, որ Կարոն իր հետ գործ ունի, սակայն առհասարակ եղել են այդպիսի դեպքեր` դատարանի գործերի հետ կապված: Խոսակցությունների ժամանակ խոսակցություն չի եղել, որ այդ 8000 դոլար գումարից պետք է մասնաբաժին լիներ իրեն կամ Կարոյին: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնել է, որ իր կարծիքով հակասություններ չկան: Իսկ այն, որ նախաքննությամբ հայտնել է, որ Գագիկի հետ երկու անգամ է հանդիպել և երկրորդ հանդիպմանը մասնակցել է նաև Կարոն և այդ խոսակցության ընթացքում պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել, թե ինչքան կոնկրետ գումար պետք է տրամադրվեր դատավորին, ապա այդ մասով ցանկանում է հայտնել, որ պարզ չի նշել` ավելի հասկանալի լինելու համար, եթե մանրամասն նշած լիներ, ապա ներկա իր ասածների հետ հակասություն չէր լինի, արդեն նշել է, որ աշխատանքի բերումով հնարավոր էր Գագիկն իրեն տեսներ և ասեր, որ օրինակ` Կարոն ուզում է իրեն տեսնի և նման բան հնարավոր է շատ անգամներ եղած լինի, բայց չի եղել դեպք, որ Կարոյին տեսած լինի և Գագիկի ներկայությամբ գումարի մասին խոսակցություն ունենան: Նախաքննական ցուցմունքի մեջ սխալ տեղեկություն չի հայտնել, ուղղակի պարզ չի արտահայտվել և ճիշտ չի հասկացվում: Չգիտի, թե ինչպես պետք է նախաքննությամբ հայտնած լիներ, որ Կարոյի հետ իրեն Գագիկն է ծանոթացրել: Այն, որ նախաքննական ցուցմունքում նշված է, որ Գագիկի ներկայությամբ գումարի մասին խոսակցություն է եղել, սխալ է գրվել, մեկ անգամ ևս կրկնում է, որ աշխատանքի բերումով հնարավոր է Գագոն իրեն տեսներ և ասեր, որ Կարոն իրեն ցանկանում է տեսնի, որը հնարավոր էր օրվա մեջ յոթ անգամ կրկնվեր, բայց այն, որ կոնկրետ այդ ժամանակ խոսեին, լավ հիշում է, որ նման բան չի եղել, ուղղակի նախաքննության ժամանակ կարճ և կոնկրետ է պատասխանել, մի քիչ էլ շփոթված, քանի որ այնպես չէ, որ իրեն ամեն օր տանում են հարցաքննության: Ինքը լավ հիշում է, որ նշել է` Գագիկը չի եղել այնտեղ, որովհետև քննիչն իրեն ասում էր, որ Գագիկը ցուցմունք է տվել, որ այնտեղ է եղել, իսկ ինքն էլ ասել է, որ դրա հետ կապված նրան հարցեր տան, հնարավոր է նա այնտեղ է եղել, ինքը չի տեսել, սակայն, որ ինքը տեսել է, պայմանավորվել է և գումար վերցրել է, Գագոն այնտեղ չի եղել: Հակասության հետ կապված պնդում է իր դատաքննական ցուցմունքը:
Ամբաստանյալ Գեղամ Աղաբաբյանը նախաքննությամբ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2013 թվականից մինչև 2016 թվականի ապրիլ ամիսն աշխատել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում՝ որպես դատական կարգադրիչ: Աշխատանքի բնույթով ծանոթ է եղել և շփվել է դատարանի դատավորների հետ, այդ թվում` նաև Արմեն Բեկթաշյանի հետ: Իր վերաբերյալ կասկածանքի հետ կապված հայտնել է, որ այս տարվա մարտ կամ ապրիլ ամսին ոստիկանության ուղեկցող գումարտակի աշխատակից Կարո Հովհաննիսյանից վերցրել է ընդհանուր 8000 ԱՄՆ դոլար, որպեսզի օգնի Ա.Բեկթաշյանի վարույթում գտնվող քրեական գործով մեղադրյալ Արեն Ծերունյանին` նրա օգտին բարենպաստ դատավճիռ կայացնելու նպատակով: Կարո Հովհաննիսյանին ասել է, որ իբր այդ գործարքն Ա.Բեկթաշյանի միջոցով է անելու, բայց իրականում նրան գումար չի տվել և իր այլ ծանոթների միջոցով է փորձել օգնել: Դրանից որոշ ժամանակ անց, անձնական խնդիրներից ելնելով այդ գումարի մի մասն օգտագործել է անձնական կարիքների համար, իսկ մնացած գումարը փորձել է առևտրի միջոցով վերականգնել, սակայն այդտեղ էլ է վնաս կրել և գործը չի հաջողվել: Որոշ ժամանակ անց տեսնելով, որ այդ գործը չի կարողանում կազմակերպել և գումարի վերադարձման հետ կապված խնդիր կա, մեքենաներ է վերցրել իր հարազատներից, փորձել է հնարավորինս շուտ վաճառել, որպեսզի վերադարձնի գումարը, սակայն ժամանակի հետ կապված խնդիր է եղել և չի կարողացել այդ ամենը սեղմ ժամկետներում կազմակերպել, որից հետո Կարո Հովհաննիսյանին առաջարկել է, որ նա այդ հարցը կարգավորի, որի դիմաց պատրաստ է եղել <<Camry>> մակնիշի 2008 թվականի և <<Mazda 6>> մակնիշի 2005 թվականի ավտոմեքենաները, որոնց արժեքը կազմում էր մոտ 11000 ԱՄՆ դոլար, տրամադրել Կարո Հովհաննիսյանին, սակայն վերջինս հրաժարվել է իր այդ առաջարկից: Նրան ասել է, որ կփորձի հնարավորինս շուտ կանխիկ գումարի կամ մեքենաների վերադարձման միջոցով վերադաձնի գումարը: Քանի որ մեքենաների վաճառքը հեշտ չէր, դիմել է Վրաստանում գտնվող իր հորաքրոջը, որպեսզի նա պարտքով գումար տրամադրի: Հորաքույրը խոստացել է, որ կօգնի իրեն և այդ կապակցությամբ փորձել է գնալ Վրաստան, սակայն <<Բագրատաշեն>> անցակետում չի կարողացել անցնել սահմանը, որից հետո արդեն հանդիպել է ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցներին: Նշում է նաև, որ Վրաստան մեկնելու և այնտեղից գումար վերցնելու մասին տեղյակ է պահել Կարո Հովհաննիսյանին, այդ ընթացքում նրան հարցրել է, թե արդյոք կարգավորել է գումարային հարցերը, ինչին նա պատասխանել է, որ արագացնի: Հայտնել է նաև, որ Կարո Հովհաննիսյանը դեռ մեքենաները վաճառելու խոսակցության ժամանակ իրեն ասել է, որ վերադարձրել է 2000 ԱՄՆ դոլար, իսկ վերջին խոսակցության ժամանակ ասել է, որ մնացած հարցերն էլ է կարգավորել: 2016 թվականի դեկտեմբերի 14-ին հանդիպել է Արմեն Բեկթաշյանին և նրան հայտնել ամբողջ պատմությունն այն մասին, որ նրա վարույթում քննվող քրեական գործի շրջանակներում գումար է վերցրել, ինչից Բեկթաշյանը բարկացել և ասել է, որ ինքը ճիշտ չի արել, որ դա հանցագործություն է և գումարը հնավորինս շուտ վերադարձնի: Մինչև իր կողմից Բեկթաշյանին եղելությունը հայտնելը, այսինքն` մինչև դեկտեմբերի 14-ը, դատավոր Ա.Բեկթաշյանը սույն գործի հետ կապված ոչնչից տեղյակ չի եղել: Հորաքրոջից պետք է վերցներ 8000 ԱՄՆ դոլար: Անձամբ ինքն է պայմանավորվել հորաքրոջ հետ, նրա հետ պայմանավորվել է եթե չի սխալվում դեկտեմբերի 25-ին, ինքն է զանգել նրան բջջային հեռախոսից, սակայն իր հեռախոսահամարից, թե ուրիշի, ներկայումս չի հիշում: Չի ցանկանում կոնկրետ անուններ նշել, թե ինչ մարդկանց միջոցով է փորձել լուծել քրեական գործի ընթացքը և երբ, սակայն բոլոր նրանց, ում դիմել է, պատասխանել են, որ հնարավոր չէ և այդ հարցում իրեն չեն կարող օգնել: Բացի դեկտեմբերի 14-ին Ա.Բեկթաշյանի հետ տեղի ունեցած հանդիպումից, նրա հետ 2016 թվականի ապրիլից հետո առանձին չի հանդիպել, հնարավոր է դատարանում պատահական անցնելիս հանդիպած լինի: ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ուղեկցող գումարտակի աշխատակից Գագիկ Մաթևոսյանին ճանաչում է գործնական շփումներից, վերջինս իրեն ասել է, որ Կարոն ցանկանում է տեսնել իրեն, որից հետո ծանոթացրել է Կարո Հովհաննիսյանի հետ, իսկ մնացած դեպքերում Գագիկը ներկա չի եղել: Իր և Կարո Հովհաննիսյանի միջև պայմանավորվածություն չի եղել գումարի բաշխման հետ կապված, ինչպես արդեն նշել է, ամբողջ գումարը՝ 8000 ԱՄՆ դոլարի չափով, տվել է իրեն և հետագայում նույնպես նրան ոչ մի բան այդ գումարից չէր տալու: Ա.Ծերունյանին օգնելու հարցում 2016 թվականի մարտ ամսին ի սկզբանե իրեն դիմել է ոստիկանության ուղեկցող գումարտակի աշխատակից Գագիկը: Դրանից մի քանի օր հետո հանդիպել է Գագիկին և Կարոյին, ասել է, որ խոսել է դատավորի հետ, որ նա համաձայնել է 8000 ԱՄՆ դոլարով օգնել Ա.Ծերունյանին: Խոսակցության մանրամասներն այս պահին չի հիշում, իսկ մնացած պայմանավորվածությունները ձեռք է բերել Կարո Հովհաննիսյանի հետ: Դրանից հետո պայմանավորվել է Կարո Հովհաննիսյանի հետ գումարը վերցնելու համար: Առաջին հանդիպման ժամանակ Կարո Հովհաննիսյանն իրեն տվել է 6000 ԱՄՆ դոլար, չի հիշում այդ հանդիպմանը Կարո Հովհաննիսյանը մենակ է եկել, թե Գագոյի հետ, իսկ դրանից մի քանի օր հետո կրկին պայմանավորվել է Կարոյի հետ և իրենց հանդիպմանը նա իրեն է փոխանցել 2000 ԱՄՆ դոլարը: Օրենքով սահմանված կարգով դատարանի համապատասխան որոշմամբ անցկացված <<Ներքին դիտում>> օպերատիվ հետախուզական միջոցառման տեսանյութում ինքն է և դատավոր Արմեն Բեկթաշյանը, խոսակցությունը տեղի է ունեցել 2016 թվականի դեկտեմբեր ամսվա վերջին: Տեսագրությունում առկա խոսակցությունների վերաբերյալ արդեն տվել է ցուցմունքներ, պնդում է դրանք, նախկինում տված ցուցմունքներին ավելացնելու բան չունի (հ. 1, գ.թ. 48-49, 80-82, 106-107, 204-205):
Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Կարո Հովհաննիսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել:
Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ կոնկրետ օր, ամիս, տարեթիվ չի հիշում, բայց տվյալ օրն այլ տեղ է եղել աշխատանքի, Կենտրոնի դատարանում ինչ-որ միջադեպ էր տեղի ունեցել, բանդիտիզմի գործով իրենց վատ էին պահել, ինչի համար իրեն ուղարկել են այնտեղ, այդ հարցերը լրիվ լուծվել են, արդեն ցանկանում էր դուրս գալ, երբ աշխատակիցներից մեկն ասել է, որ խցերում կալանավորներից մեկը հոգեպես վատ վիճակում է, ցանկանում է ինքնավնասում կատարել: Գնացել է խուց և տեսել է, որ այդ կալանավորն Արենն է: Նրան առաջին անգամ տեսել էր, երբ խափանման միջոցի համար բերել էին դատարան: Նա մնացածից տարբերվում էր, եղել է կրթված, բարձրագույն կրթությամբ, կալանավորների նման չի խոսել և այդ պատճառով էլ Արենն իրեն հետաքրքրել է, մինչև վերջ հետը մնացել է, սակայն այդ սանկցիայից հետո նրան չէր հանդիպել և հետո արդեն հանդիպել է դատարանի խցում, երբ եղել է հոգեպես վատ վիճակում: Իմացել է, որ նա խնդիրներ է ունեցել, նիստերը չեն լինում, նա պահանջել է, որ իր նիստերն անեն, կանչեն նախագահին: Իրենք խոսել են նրա հետ, հանգստացրել, իսկ խոսելու ընթացքում ուղղակի <օդի մեջ>> ասել է, որ ինչ պետք է կտան՝ 20.000, 100.000, սակայն դա ուղղակի խոսակցություն է եղել, կոնկրետ որևէ բան չեն խոսել: Այդ օրն Արենին ճանապարհելուց հետո Գագիկն իրեն է մոտեցել և ասել, որ Արենը լավ տղա է, Գեղամին ասեն օգնի, որին ինքը համաձայնել է, սակայն <<օգնել>> ասելով ինքը նկատի չի ունեցել գումար վերցնեն: Մի քանի օր անց իր հեռախոսին զանգ է եկել գումար տվողից և պայմանավորվել են հանդիպել, հանդիպման ժամանակ նա իր առողջական վիճակից է հարցրել, հետո նա իրեն տվել է 6000 դոլարը և ասել, որ մնացածն էլ հետ կտան, չի հասկացել, թե ինչ կատարվեց, սակայն մտքով անցել է, որ այդ գործի համար էր: Նույն պահին զանգել է Գագիկին, հանդիպել են Գեղամին, գումարը տվել է նրան և այդ ժամանակ Գեղամին առաջին անգամ է հանդիպել, նա նույնիսկ զարմացել է իրեն տեսնելով: Գեղամին ասել է, որ Արենն իր մոտիկն է, բարեկամը, որ նա որպես մեծ իրեն հարգելով ճիշտ ընդունի, իսկ նա ասել է, որ խնդիր չկա, գումարը տվել է և գնացել: Դրանից երկու օր անց, այդ տղան կրկին զանգահարել է և չի հիշում, թե որտեղ՝ գումարը կրկին տվել է Արենին: Դրանից հետո երկար ժամանակ է անցել, չեն հանդիպել և չեն խոսել, Արենի հետ ընդհանրապես խոսակցություն չի եղել, նա կալանավորներից իր պահվածքով ամենախելոքն ու չերևացողն է եղել: Մի քանի ամիս անց հետո իրեն զանգահարել է մի կին և պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել է <<Ռոսիայի>> մոտ, նա նեղսրտած է եղել, ասել է, որ Արենի մայրն և շատ վատ վիճակում են, նա իր առողջականից է հետաքրքրվել, սակայն որևէ խոսակցություն կաշառքի մասին չի եղել, նա խոսակցության ժամանակ միայն ասել է, որ արագացնեն դատաքննությունը, թեկուզ 100 տարով դատեն, միայն շուտ վերջացնեն և դատավճիռը շուտ տան, իսկ ինքն էլ խոսակցության մեջ ասել է, որ ոչինչ, եթե չլինի գումարն էլ հետ կտան և նա զարմացած նայել է իրեն՝ չհասկանալով, թե ինչ գումարի մասին է խոսում: Այդ ընթացքում էլ Գագիկը որևէ առնչություն չի ունեցել, նա գումար չի տեսել, այդ երկու անգամը, որ տվել է Գեղամին, դա է եղել: Դրանից հետո Բեկթաշյանին խնդրել է, որ դատական նիստերը արագացնեն և կրկնել է Արենի մոր բառերը՝ <<թեկուզ 100 տարի տա>>, այնքան շուտ ավարտեն, իսկ Բեկթաշյանն էլ ասել, որ եթե խնդրում է, կփորձեն շուտ վերջացնեն՝ հնարավորության սահմաններում: Հոկտեմբերի կեսերին իրեն զանգ է եկել մի տղամարդուց, հարցրել են իր առողջական վիճակից, հետո խնդրել է, որ գումարը վերադարձնեն, ինքը տեսել է Գեղամին և ասել, որ գումարը վերադարձնեն, իսկ նա էլ ասել է, որ դեկտեմբերի 15-ին հետ կտա: Դեկտեմբերի 14-ի երեկոյան Բեկթաշյանը կանչել է և հարցրել` ինչ է եղել, ինքն ասել է, թե ինչ է եղել, սակայն Բեկթաշյանն ասել է, որ ինքը տեղյակ չէ և ամեն ինչը Գեղամի հետ կարգավորեն: Չի համարում, որ Գեղամն իրեն խաբել է, հնարավոր է ցանկացել է օգնել, սակայն չի ստացվել: Սուտ դուրս չգալու համար, պարտքով ինքը գումար է ճարել և այդ մարդը՝ Արմենը, ով զանգահարել էր իրեն և գումարը հետ էր ուզել, գումարը վերադարձրել է: Քննիչի մոտ ցուցմունք տալուց կաշկանդված է եղել, շատ վատ հոգեվիճակում է եղել՝ իրավիճակի հետ կապված, կապված այն բանի հետ, որ երկար տարիներ աշխատելով որևէ անգամ նման իրավիճակի մեջ չի հայտնվել, մեջը որևէ բան չի եղել, միայն ցանկացել է այդ մարդուն օգնել: Բացառվում է, որ բանտում կամ դատարանի խցերում որևէ կալանավորի հետ խոսակցություն ունենա և մյուսները չտեսնեն և հնարավոր չի լինի որևէ մեկի հետ առանձին քննարկում կատարել, ոչ դատարանում և ոչ էլ կալանավայրում, կան տեսանկարահանման սարքեր, կարգադրիչներ: Կենտրոնի դատարանում 20-ից պակաս կալանավոր չի եղել, բոլոր խցերը եղել են լցված, իսկ կարգադրիչների պետն էլ այնպիսի մարդ էր, որ հնարավոր չէր <<ճանճը տզզար>>, միանգամից գնում էր նախագահի մոտ և նման դեպքեր շատ են եղել: Արեն Ծերունյանի կողմից որևէ անգամ չի եղել ուղիղ առաջարկ, քննարկում` գումար տալու դիմաց իրեն ազատ արձակելու մասին: Կաշառքի գումարի հետ կապված խոսակցություն չի եղել նաև Ա.Ծերունյանի հարազատներից որևէ մեկի հետ: Արմենի կողմից իրեն գումարը տալու ժամանակ կաշառքի հետ կապված խոսակցություն չի եղել, նա միայն իրեն առողջականի հետ կապված է հարցրել: Ցանկանում է նաև ասել, որ գումարը տալուց հետո, մեկ անգամ էլ տեսել է Ա.Ծերունյանին դատարանի խցերից մեկի մոտ կանգնած և նրան ասել է. <<էլ ինչ ես ուզում, գործդ լինելու է էլի>>, սակայն նա շատ վատ հայացքով իրեն է նայել և մրթմրթացել, որն իր համար անհասկանելի է եղել: Իր հիշելով իր նախաքննական ցուցմունքները համապատասխանում են իրականությանը, երկար ժամանակ է անցել, չի հիշում, սուտ ցուցմունքներ չեն եղել, հնարավոր է ինչ-որ վրիպումներ եղած լինեն: Իր համար մինչև հիմա անհասկանալի է, թե այդ գումարն ինչ նպատակով են տվել և ինչի համար պետք է ծառայեր, իրեն նախաքննության ժամանակ հարցրել են, թե ինչի համար պետք է ծառայեր, սակայն ինքն ասել է, որ տեղյակ չէ, չգիտի, իսկ քննիչն էլ իրեն ասել է, որ այդպես է գրի <<բարենպաստ պայմաններ>>, նույնը կապված է եղել նաև 8000 դոլարի հետ կապված, հարցրել է` որտեղից է առաջացել, սակայն ինքը չգիտի, թե որտեղից և դրա հետ կապված էլ ինչ-որ բան է ասել և ինքը գրել է, սակայն չի հիշում, թե ինչ: Գումարի հետ կապված որևէ մեկի հետ չի խոսացել: Գումարը երկու անգամից են տվել, իր հիշելով առաջին անգամը Գագիկը եղել է, իսկ երկրորդ անգամը` ոչ: Առաջին անգամը Գագիկին է զանգել և նրա հետ են գումարը տվել Գեղամին, քանի որ Գեղամն իրեն չի ճանաչել: Գումարը տալուց Գեղամին ասել է, որ Արենի համար է գումարը տալիս, նա իրեն մոտիկ մարդ է, որ ամեն ինչ նորմալ լինի: Գեղամին հանդիպելու ժամանակ նա երևի արդեն գիտեր ինչի համար էին հանդիպում, իսկ Գագիկն այդ ժամանակ որևէ բառ չի խոսել: Գեղամի հետ իրեն Գագիկը չի ծանոթացրել, նույն տեղն են աշխատել, իրար հետ շփվել, այն, որ նշեց` Գագիկն է իրեն Գեղամի հետ ծանոթացրել, երևի վրիպում է եղել, նրան ճանաչել է մինչ Գագիկի աշխատանքի ընդունվելը: Գումարը տալու հետ կապված որևէ մեկը որևէ մեկի հետ պայմանավորվածություն չի ունեցել, Գագիկն ասել է, որ Գեղամին ասի օգնի, ինքն էլ ասել է, որ ասի: Գումարը տալու ժամանակ Արմենն իրեն որևէ բան չի ասել, միայն իր առողջությունից է հետաքրքրվել, ասել է, որ Արենի եղբայրն է, գումարն իրեն է տվել և ասել, որ իրեն են ուղարկել ու գնացել է, ինքը չի հասկացել պահը, չի իմացել, թե գումարն ինչի համար է, ուղղակի մտածել է, որ այդ գործի հետ կապված է, զանգել է Գագիկին և նրա միջոցով գումարը տվել է Գեղամին: Արենը երբեք իրեն չի ասել, որ գումարի դիմաց իրեն ազատ արձակեն: Գումարը տալուց հետո է Արենին քմծիծաղով ասել է, որ գործդ լինում է: Արենը միայն օդի մեջ է ասել 20.000, 100.000 տամ պրծնեմ, գոռգոռալով, բոլորի ներկայությամբ՝ բրիտվան ձեռքին, նա եղել է հոգեպես վատ վիճակում: Եթե ինքը ցանկություն ունենար կաշառք տալու կամ փոխանցելու, ինքը որևէ մեկին չէր խառնի և անձամբ կաներ այդ ամեն ինչը: Գումարը տալուց հետո մեկ-երկու անգամ փորձել է Գեղամից իմանալ նորմալ է ամեն ինչ, թե ոչ, իսկ նա ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է, սակայն գումարի մասին չի հետաքրքրվել: Գեղամն իր հետ խոսակցություն չի ունեցել գումարը դատավորին տվել է, թե ոչ, իմացել է, որ որևէ մեկին պետք է տար, սակայն չգիտի, թե ում, իր հիշելով չի եղել նման խոսակցություն: Իր դերակատարությունն այս գործում եղել է, որ գումարը պետք է փոխանցեր, իրեն որևէ մեկը չի ասել, որ այդ գումարը պետք է փոխանցեր, իրեն էլ է այդ հարցը տանջում ինչպես իրեն զանգեցին և ով ասեց: Չի կարող ասել Արենի բարեկամն ինչու համար է հենց իրեն զանգահարել: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնել է, որ Արենը կոնկրետ իրեն չի ասել, որ 20.000 տալիս է և այդ հարցը պետք է լուծի, նա միայն բրիտվան ձեռքին օդի մեջ խոսել է: Չի եղել խոսակցություն, որ Գագիկն ասի, որ Գեղամի հետ խոսի, իսկ նա էլ խոսի Բեկթաշյանի հետ, որպեսզի վերջինս 8000 ԱՄՆ դոլարի դիմաց Ա.Ծերունյանի օգտին դատավճիռ կայացնի: Քննիչն իրեն ասել է, որ իրեն բան չկա, իսկ այդ 8000 դոլարը ոչ մի ձև <<չէր կպնում>>, ասել է այդ 8000 դոլարի մասին գրեն և հետո էլ այդպես շարունակվել է, իսկ առերեսման ժամանակ այդպես է գրել, քանի որ նախկինում արդեն այդպես գրել էր: Արենին գումարը տալուց հետո է ասել, որ գումարի հարցերը եղել է, փորձել է նրան խոսացնել, որպեսզի հասկանա, թե ինչ է կատարվել և տեսնի նա ինչ է ասում, սակայն նա այնպիսի ռեակցիա է տվել, իր ասածի համար, որ փոշմանել է, նրա հետ խոսել է բոլորի ներկայությամբ, թաքուն չի խոսել: Գումարի չափի մասին խոսակցություն չի եղել, գումարը տալուց հետո է պարզվել, որ 8000 է, եթե 1000 տային, այդքանի մասին կխոսվեր, 8000-ի մասին խոսակցություն չի եղել, ինքն է հորինել: Նախաքննությամբ չի գրել, որ Ա.Ծերունյանի հարազատները մի քանի անգամ զանգահարել են իրեն և գումարը հետ են պահանջել, չի կարող ասել, թե ինչու է նման բան գրել: Գեղամն իրեն չի ասել, որ գումարը տվել է Բեկթաշյանին և սպասում է, ընթացքում հնարավոր է նման խոսակցություն եղած լինի, մանրամասն չի հիշում, հնարավոր է 2000 դոլարը տալուց հարցրած լինի 6000-ն ինչ է արել և նա ասած լինի, որ արդեն տվել է դատավորին: Բեկթաշյանն իրեն հարցրել է, թե գումարն ինչի համար է վերցրել, իսկ ինքն էլ ասել է, որ չգիտի, իսկ Բեկթաշյանի բոլոր հարցերին պատասխանել է. <<երևի, չգիտեմ>>, որն էլ երևում է նաև <<ներքին դիտում>> ձայնագրության մեջ: Ինքը պարզել է, որ այդ գումարը տվել է Սերոբը և եթե ժամանակ տան, ինքը կարող է այդ մարդուն գտնել և որպես վկա ներկայացնել դատարանին:
Ամբաստանյալ Կարո Հովհաննիսյանը նախաքննությամբ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 1990 թվականից աշխատում է ՀՀ ոստիկանությունում, իսկ 2012 թվականից աշխատում է Երևան քաղաքի վարչության ուղեկցող գումարտակում որպես 2-րդ վաշտի հրամանատար, կոչումով մայոր: 2-3 տարի է աշխատանքի բերումով ճանաչում է իրենց գումարտակի ուղեկցող ոստիկան Գագիկ Մաթևոսյանին: 2016 թվականի փետրվար ամսին կատարելով իրենց ծառայողական պարտականությունները, ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ-ից Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան են տեղափոխել ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանին, որի վերաբերյալ քրեական գործը քննվել է նույն դատարանի դատավոր Ա.Բեկթաշյանի մոտ՝ հերթական նիստի համար: Մինչև նիստը սկսվելը, Ծերունյանը գտնվել է դատարանին կից խցում և նրան հսկել են ինքն ու Գագիկը, այդ ժամանակ Ծերունյանն ասել է, որ դատավոր Բեկթաշյանի և մեղադրանքը պաշտպանող դատախազի հետ, ում տվյալները չգիտի, գտնվում է լարված հարաբերությունների մեջ, իրեն և Գագիկին խնդրել է օգնել, առաջարկել է տալ 20.000 ԱՄՆ դոլար, որպեսզի դատավոր Բեկթաշյանը նրա օգտին կայացնի մեղմ դատավճիռ: Ինքն ու Գագիկը լուրջ չեն ընդունել նրա խոսքերը և կատակով ասել են, որ 20.000 ԱՄՆ դոլարը չափազանց շատ է նրա գործը լուծելու համար, ինչից հետո նա ասել է, որ կտա 8-10 հազար ԱՄՆ դոլար, սակայն ինքն ու Գագիկը չեն շարունակել այդ խոսակցությունը: Նույն օրը, ավելի ուշ, երբ ինքն ու Գագիկը եղել են երկուսով, Գագիկը հայտնել է, որ նույն դատարանի կարգադրիչ Գեղամը դատավոր Բեկթաշյանի հետ գտնվում է մտերիմ հարաբերությունների մեջ և կխնդրի Գեղամին, որ նա խոսի Բեկթաշյանի հետ, որպեսզի վերջինս 8000 դոլարի դիմաց Ա.Ծերունյանի գործով մեղմ դատավճիռ կայացնի: 2 կամ 3 օր անց, աշխատանքային օրվա ընթացքում, Գագիկն իրեն տեղեկացրել է, որ Գեղամը խոսել է Բեկթաշյանի հետ և վերջինս համաձայնել է 8000 ԱՄՆ դոլարի դիմաց մեղմ դատավճիռ կայացնի Ծերունյանի գործով: Այդ զրույցից որոշ ժամանակ անց, աշխատանքի բերումով կրկին տեսնելով Ծերունյանին, ասել է, որ դատավոր Բեկթաշյանը խոստացել է մեղմ դատավճիռ կայացնել նրա վերաբերյալ՝ 8000 ԱՄՆ դոլարի դիմաց, սակայն Ծերունյանը որևէ կերպ չի արձագանքել իր հայտնածին: Այդ խոսակցությունից հետո, կոնկրետ օրը չի հիշում իր 091 52-00-40 բջջային հեռախոսահամարին անծանոթ համարից զանգահարել է մի տղամարդ և ներկայացել է որպես կալանավոր Ծերունյանի եղբայր Արմեն և խնդրել է երեկոյան ժամը 8-ի սահմաններում հանդիպել, որին ինքը համաձայնել է և հանդիպել է նախկին <<Ռոսիա>> կինոթատրոնի մոտակայքում: Հանդիպման ժամանակ ծանոթացել են միմյանց հետ և Արմենն իրեն տվել է 6000 դոլար, խոստանալով, որ 2000 դոլարն էլ կտա հաջորդ օրը: Հանդիպման ժամանակ Արմենի հետ ոչինչ չի խոսվել նրա եղբոր գործից և նա անտեղյակ է եղել, ավելի ճիշտ իրենից չի իմացել, թե ինչ պաշտոն է զբաղեցնում: Արմենի հետ հանդիպումն ավարտելուց անմիջապես հետո զանգահարել է Գագիկին, ում հետ պայմանավորվել է, որ ինքը, նա ու Գեղամը հանդիպեն <<ԱԼՄ>>-ի շենքի մոտ: Երբ ինքը գնացել է հանդիպման, Գեղամը զարմանք է արտահայտել և նախատել է Գագիկին, թե ինչու իրեն չի հայտնել իր մասին: Գագիկի ներկայությամբ 6000 ԱՄՆ դոլարը տվել է Գեղամին և հայտնել, որ մնացած 2000 դոլարը վաղն է տալու՝ չնշելով Արմենի հետ հանդիպման մասին: Հաջորդ օրն Արմենի զանգով կրկին հանդիպել է նրա հետ՝ Կոմիտաս պողոտայի վրա գտնվող <<Սաս>> սուպերմարկետի մոտ և Արմենն իրեն տվել է 2000 ԱՄՆ դոլար: Նույն օրը հանդիպել է Գեղամին և առանց այլ ներկաների, նրան տվել է 2000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ Գեղամն էլ տեղեկացրել է, որ 6000 դոլարն արդեն տվել է Բեկթաշյանին, իսկ 2000 դոլարը հենց հիմա կտանի և կտա նրան: Մոտավորապես 3 ամիս անց, իր վերը նշված համարին զանգահարել է մի կին և ներկայացել որպես Արեն Ծերունյանի մայր և խնդրել է հանդիպել: Նույն օրն այդ կնոջ հետ հանդիպել է <<Ռոսիա>> կինոթատրոնի մոտակայքում, նա դժգոհել է և ասել, որ որդու գործի ընթացքը ձգձգվում է, ինչին ինքը պատասխանել է, որ չանհանգստանան, քանի որ ինքը գումարը տվել է մի պաշտոնյայի, ով խոստացել է օգնել, իսկ հակառակ դեպքում գումարը կվերադարձնի: Այդ հանդիպումից հետո, թե Արենի եղբայր Արմենը և, թե նրա մայրը բազմիցս զանգահարել են իրեն և հարցրել, թե ինչ պատճառով է ձգձգվում գործը, ինչի պատճառով էլ ինքը հանդիպել է Գեղամին և վերջինիս տվել է նույն հարցը: Դրանից մի քանի օր անց, Գեղամը հանդիպել է իրեն և Գագիկին, հայտնել է, որ Բեկթաշյանն իրեն հավաստիացրել է, որ ամեն ինչ նորմալ է: Նոյեմբեր ամսին իր հեռախոսահամարին է զանգահարել մի տղամարդ, ներկայացել է որպես Արենի քեռի և պահանջել է վերադարձնել 8000 դոլարը: Իր նախաձեռնությամբ ինքը, Գեղամը և Գագիկը կրկին հանդիպել են և Գեղամից պահանջել են, որ գումարը Բեկթաշյանից հետ վերցնի և տա իրեն: Հաջորդ օրը կրկին հանդիպել են և Գեղամը տեղեկացրել է, որ խոսել է Բեկթաշյանի հետ, ով ասել է, որ 2 օրից գումարը կվերադարձնի, սակայն մի քանի օր անց Գեղամը կրկին հանդիպել է իրեն և հայտնել, որ գումարը կլինի դեկտեմբերի 15-ին, սակայն այդ ժամկետը լրանալուց 3 կամ 4 օր առաջ, ինքն ու Գեղամը հանդիպել էին, որի ընթացքում Գեղամն ասել է, որ այս ամբողջ ընթացքում խաբել է, Բեկթաշյանն անտեղյակ է եղել այդ պայմանավորվածությունից և գումարից, իսկ գումարը ծախսել է ինքը և խոստացել է կարճ ժամանակահատվածում վերադարձնել: Նշում է, որ մինչ այդ զրույցը Արմենին խոստացել էր, որ դեկտեմբերի 16-ին վերադարձնի նրա գումարը: Դեկտեմբերի 15-ին դատավոր Բեկթաշյանն իրեն կանչել է իր մոտ, նշել, որ ամբողջ պատմության մասին տեղեկացել է Գեղամից և հավաստիացրել է իրեն, որ բացարձակ կապ չի ունեցել այդ 8000 ԱՄՆ դոլարի հետ: Դրա հաջորդ օրը հանդիպել է Արմենին՝ <<Լամբադա>> կամուրջի մոտակայքում և նրան Գագիկի ներկայությամբ տվել է 8000 ԱՄՆ դոլարը, որը եղել է իր ընտանիքի գումարը և նախատեսված է եղել իր սրտի և երեխայի ներքին օրգանների վիրահատության համար: Ա.Ծերունյանի գործով նրա օգտին դատավճիռ կայացնելու հարցում միջնորդելու համար իրեն կամ Գագիկին ոչինչ չի տրվել բացի 8000 դոլարից, որն էլ ամբողջությամբ անձամբ տվել է Գեղամին, իրենց կոնկրետ ոչինչ չի խոստացվել, այդ ամենն ինքն ու Գագիկն արել են անշահախնդիր՝ Արենին խղճալով: Կատարած արարքի համար զղջում է, լիովին չի գիտակցել իր արարքի լրջությունը, խնդրում է իր նկատմամբ ներողամիտ լինել: Օրենքով սահմանված կարգով դատարանի համապատասխան որոշմամբ անցկացված <<Ներքին դիտում>> օպերատիվ հետախուզական միջոցառման տեսանյութում ինքն է և դատավոր Արմեն Բեկթաշյանը, իր հիշելով խոսակցությունը տեղի է ունեցել 2016 թվականի դեկտեմբեր ամսվա վերջին, երբ նա իրեն հրավիրել էր իր աշխատասենյակ խոսելու համար: Այդ ժամանակ իրենք խոսել են Ծերունյանի գործով Գեղամին փոխանցված գումարի վերաբերյալ, թե ինչպես է գումարը նրան տվել, նա ինչ է իրեն ասել և նմանատիպ այլ խոսակցություններ: Իր կողմից նախկինում տված ցուցմունքները պնդում է, ավելացնելու բան չունի: Կարո Հովհաննիսյանն Արեն Ծերունյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները (հ. 1, գ.թ. 59-61, 99-100, 142-143, 202-203):
Ամբաստանյալ Գագիկ Մաթևոսյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2016 թվականին, կոնկրետ օրն ու ամիսը չի հիշում, ծառայութան է եղել Կենտրոն դատարանում, խցերի մոտ վիճաբանություն է եղել, կալանավորներից մեկը նեղված է եղել և ցանկացել է իրեն վնասել, իրենց ձայն են տվել, մոտեցել են խցերին, կոնկրետ չի հիշում, որ Արենը ասած լինի 20 կտամ 30 կտամ, 8 կտամ, բայց կարող է ասել, որ նա է ինչ-որ խնդիր է ունեցել դատավորի կամ դատախազի հետ: Կարո Հովհաննիսյանն իր ղեկավարն է եղել այդ դատարանում, նա հանգստացրել է Արենին և այնտեղ եղել են ուղեկցող գումարտակից մոտ մի տասը հոգի: Խցերից դուրս են եկել Հովհաննիսյան Կարոն է իրեն դիմել, չնայած այն հանգամանքին, որ նա նշում է, թե իբր ինքն է նրան դիմել, ինքը չէր կարող Կարոյին դիմել, քանի որ նա եղել է իր ղեկավարը: Նա ասել է` արդյոք կարող են Արենին օգնել, տղեն նեղված է, լավ տղա է, կարծես թե անմեղ տեղն է նստած, ում կարող ենք ասել, որ բարենպաստ դատական ակտ կայացվի նրա համար: Խցերում, որ ինքը ներկա է եղել կոնկրետ Արեն Ծերունյանի հետ ոչ մի փողային հարցերի հետ կապված կամ բարենպաստ դատական վճռի հետ կապված պայմանավորվածություն չի եղել: Ոչ ինքն է դիմել իրենց, ոչ էլ Հովհաննիսյան Կարոն նրան: Ինքը Կարոյին ասել է <<հա, հլը կտենամ>>, հետո այդ հարցով մոտեցել է Գեղամին, հարցրել է արդյոք կարող է օգնել Արեն Ծերունյանին, նա էլ պատասխանել է, որ հիմա չի կարող պատասախանել, սակայն դրանից մեկ օր անց, անցնելու ժամանակ տեսել է Գեղամին և նա ասել է, որ կարող են օգնել, որպեսզի բարենպաստ դատական ակտ կայացվի, իսկ ինքն էլ ասել է, որ դրա հետ կապված նրան <<մարդ կտենա>> և գնացել է, հետո էլ Հավհաննիսյան Կարոյին ասել է, որ կարող են օգնել Արեն Ծերունյանին: Խցերի մոտ վիճաբանության ժամանակ խցում միայն Արենը չի եղել, որ իր ուշադրությունը միայն նրա վրա լիներ: Կարոյի ներկայությամբ, թե առանց նրա Արենի հետ չեն հանդիպել՝ գործի վերաբերյալ տեղեկություն տալու համար: Արեն Ծերունյանի կողմից հրահանգ չի ստացել, իսկ ցանկության դեպքում էլ նրան չէին կարող հանդիպել, քանի որ շատ խանգարող հանգամանքներ է եղել: Կարո Հովհաննիսյանը երբևէ չի ասել կամ չի ներկայացրել այս գործով Արեն Ծերունյանին որպես կազմակերպիչ, այլ Կարոն մոտեցել է իրեն և ասել <<կարող ենք Արենին օգնել, լավ տղա է, ոնց որ անմեղ է, ում կարող ենք ասել, որ օգնի>>: Ինքը Կարոյին չէր կարող ասել, որովհետև նա իր ղեկավարն է եղել: Կարոն անընդհատ նշում է, թե իբր ինքն է մոտեցել նրան, որի մասին նշել է նաև ԱԱԾ-ում: ԱԱԾ-ում առերես հարցաքննության ժամանակ նշել է, որ Արենը Գագոյին նման առաջարկություն է արել, քանի որ այդպես էր գրել, իսկ նման բան էր գրել, որովհետև առաջին անգամ իրեն տարել են ԱԱԾ, մոտ 7-8 ժամ պահել են և չեն ասել, թե ինչի համար են իրեն տարել այնտեղ, բացել են դուռը, իսկ դիմացի սենյակում նստած է եղել Կարո Հովհաննիսյանը և ասել են, որ Կարո Հովհաննիսյանը նշում է, որ <<սենց-սենց դեպք է եղել>> և ինքն էլ է ներկա եղել և պետք է այդպես գրվի, ավելի կոնկրետ <<պրյամո>> չեն ասել, որ այդպես պետք է գրվի, ուղղակի նշել են, որ դեռ չգիտեն տուն կգնա, թե <<ԿՊԶ>>, իսկ ինքն էլ այդպես գրել է՝ մտածելով, որ դրանով կարող է օգնել Կարո Հովհաննիսյանին: Նման ցուցմունքներ առաջին հերթին գրել է այն պատճառով, որ տուն գնա, երկրորդն էլ մտածել է, որ կարող է ինչ-որ չափով օգնել Կարո Հովհաննիսյանին: Չի կարող ասել, թե Կարո Հովհաննիսյանն ինչի է Արեն Ծերունյանին օգնելու համար հենց իրեն մոտեցել, հնարավոր է իրեն է <<մոտիկ մարդ>> համարել: Գեղամին հանդիպել է մեկ անգամ և հարցրել է կարող է օգնել Արեն Ծերունյանին, իսկ նա ասել է, որ հետո կասի, հետո ասել է, որ <<էն մոմենտը, որ ասիր, էղնում ա>>, իսկ ինքն էլ ասել է, որ նրան մարդ կգա կտեսնի: Ինքը որևէ մեկի հետ պայմանավորվածություն չի ունեցել, գումարի մասով ընդհանրապես խոսակցություն չի եղել: Հետո Կարոյին է տեսել և ասել, որ գործը լինում է, եթե գումարի մասով խոսակցություն լիներ, 20.000 կվերցներ: Գումար տալու մասին Կարոն իր հետ չի խոսել, Կարոն ցուցմունք տալուց նշել է, որ գումար տալուց ինքը նրա հետ է եղել, վերադարձնելուց էլ է եղել, սակայն դա այդպես չէ: Իրենք երեքով՝ Կարոն, Գեղամը և ինքը, երբևէ չեն հանդիպել միմյանց հետ: Գումար տալու մասով հետո հստակ ԱԱԾ-ում է իմացել, իսկ մինչ այդ Կարոն այդ մասին իրեն չի ասել, նա եղել է իր ղեկավարը և իր արարքների մասին չի տեղեկացրել: ԱԱԾ-ում ասել են, որ պետք է տեղ նշեն գումարը տալու դրվագով, քանի որ Կարոն նշել է, թե իբր ինքը ներկա է եղել, սակայն չի իմացել այդ տեղի անունը, նրանք են ասել, որ ԱԼՄ-ի շենքի մոտ է եղել: Դրանից հետո Գեղամին շատ է տեսել, բայց այդ թեմայով չեն խոսել, քանի որ այդ թեման իրեն չի էլ հետաքրքրել: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնել է, որ տվյալ դեպքի հետ կապված, թե ինքն ինչ գործողություններ է կատարել, արդեն նշել է, իսկ նախաքննական ցուցմունքները գրել է զուտ այն պատճառով, որ տուն գնա և ինչ-որ չափով էլ Կարո Հովհաննիսյանին օգներ, քանի որ իր նախաքննական ամբողջ ցուցմունքները թելադրվել են Կ.Հովհաննիսյանի ցուցմունքներից: Գումար տալու պահի հետ կապված իրեն հարցրել են, թե ինչ գրեն, ինչի համար պետք է ինքը դա աներ՝ ինչ շահագրգռվածությունից ելնելով, ինքն ասել է, որ ոչ մի շահագրգռվածություն էլ չի ունեցել, սակայն ասել են, որ այդպես չի լինի և գրվել է, որ իբր պետք է այդ գումարից <<մի բան էլ>> իրեն տային: Այդ մասին իրեն քննիչն է ասել, կոնկրետ քննիչ չի եղել, այլ քննչական խումբ, մի հոգի չի եղել, որ թելադրեր, այլ մեկը մյուսին փոխարինելով: Նշված ցուցմունքները տվել է, որ օգնի իր ղեկավար Կարո Հովհաննիսյանին և այն պատճառով, որ գնար տուն, քանի որ տանն իրեն սպասող մարդ կար և ինչ գնով էլ լիներ, պետք է գնար: Իր արածի համար իր մեղքն ընդունում և զղջում է, որ այդ գործողությունն արել է, իսկ իր արածն արդեն հայտնել է դատարանին, այն, որ գնացել է և Գեղամին ասել է, որ օգնի Արեն Ծերունյանին: Մեղադրանքի էությունն իրեն պարզաբանվել է, ստացել է մեղադրանք առաջադրելու որոշումը, դատաքննությունն սկսելու ժամանակ էլ իրեն ուղղված հարցին ասել է, որ իրեն մասնակի է մեղավոր ճանաչում: Չի հիշում Կարոյի հետ այնպիսի խոսակցություն, որ նա իրեն ասած լինի, որ Գեղամին գումար է տվել և գործը ձգձգվում է, եթե նման խոսակցություն եղած լիներ անպայման կհիշեր: ԱԱԾ-ում ցուցմունք չի գրել այնքան ժամանակ, մինչև Կարոյին չի տեսել դիմացի սենյակում նստած, իսկ նրա տված ցուցմունքի բովանդակության մասին իրեն այնտեղ են ասել, հետո գրել է այն, ինչ արդեն գրված է եղել: Արեն Ծերունյանի հետ կոնկրետ ինքը չի խոսել, բացի այդ նա այնպիսի վիճակում էր, որ որևէ մեկը չէր կարող խոսել, բացի այդ դրա հնարավորություն էլ չի եղել: Այդ ժամանակ չի հիշում Արեն Ծերունյանը դատավորին, դատախազին գումար տալու մասին խոսի, հնարավոր է ասել է, չի հիշում: Քննիչն իրեն կոնկրետ չի ասել, որ եթե նման ցուցմունքներ չտա, ապա իրեն կալանավորելու են, ուղղակի <<նամյոկ>> է եղել, իրեն ասել են, որ չգիտեն դեռ ինքը տուն գնալու է, թե ոչ, սրա մասին որևէ տեղ հայտարարություն չի տվել, կոնկրետ չի կարող ասել, որ սպառնացել են իրեն, ուղղակի կրկնում է, որ դա գրել է տուն գնալու համար: Այդ ժամանակ ինքն ինչ իմացել է գրել է, իսկ մնացածն էլ նրանք են ասել, որ գրի, եթե այդ ժամանակ հասկանար չէր գրի: Գրել է, որ իրեն նույնպես չկալանավորեին, չի ենթադրել, որ իրեն կկալանավորեն, հստակ իմացել է, որ մարդ կա այս գործով կալանավորված: Այդ պահին կոնկրետ չի պատկերացրել սուտ է գրում, թե ճիշտ, ավելի շատ իր համար է գրել: Քննիչն իրեն չի ստիպել նման բան գրի, որևէ մեկն իրեն չի կարող ստիպել ինչ-որ քայլ անելու համար, ուղղակի պարզաբանել են, որ եթե նման բան չգրի, <<ԿՊԶ>> կգնա, ինչի համար իրեն ութ ժամ պահել են այնտեղ: Ամենասկզբում ինքը պատմել է, որ Կարո Հովհաննիսյանն այնտեղ չի եղել և ամեն ինչն ինքն է արել, մտածելով, որ նա <<նեղն ա եղել>>, որ իր անունը գրել է և մտածելով, որ նրան կարող է օգնել, ասել են, որ այդպես չի կարող լինել, բայց հետո լրիվ ուրիշ բան է գրվել: Ցուցմունքների ավարտից հետո խոսել է Կարոյի հետ՝ այդ ցուցմունքների հետ կապված, հարցրել է, թե ինչու է <<շառով տվել>> և նման բաներ գրել, իսկ Կարոն ասել է, որ ինքը չի գրել, այլ Գեղամն է գրել իրենց վրա և այդ պատճառով էլ ինքն էլ է գրել, չէր կարող չգրել: Չի կարող ասել իր ցուցմունքը հորինված է, թե Կարո Հովհաննիսյանի ցուցմունքից են վերցրել, իրեն ասել են և ինքն էլ գրել է, եթե իրեն ասեին, որ գրի մենակ է եղել ընդհանրապես, ապա ինքը պատրաստ էր գրել, որ մենակ է եղել: Իրեն հարցաքննել են տարբեր քննիչներ, կոնկրետ մեկը չի եղել: Քննիչն իրեն չի ստիպել նման բան գրի, որևէ մեկն իրեն չի կարող ստիպել ինչ-որ քայլ անելու համար, հրաժարվում է հաղորդում տալուց, քանի որ չի ցանկանում:
Ամբաստանյալ Գագիկ Մաթևոսյանը նախաքննությամբ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2012 թվականից աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի ուղեկցող գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի 3-րդ ջոկում որպես ուղեկցող, 2014 թվականին նշանակվել է ջոկի հրամանատար: Իր ֆունկցիոնալ պարտականությունների մեջ է մտնում ձերբակալված անձանց, կալանավորների, դատապարտյալների կամ ամբաստանյալների ուղեկցում կալանավայրերից դատարաններ կամ նախաքննության մարմիններ և հակառակը: 2016 թվականի փետրվար ամսին, իր պարտականությունները կատարելու ժամանակ իրեն է դիմել ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանը, ով հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ-ի կալանավոր, ում հետ ծանոթացել է գործառնական պարտականություններ կատարելու ընթացքում, իրեն և ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի ուղեկցող գումարտակի 2-րդ վաշտի հրամանատար Կարո Հովհաննիսյանին է դիմել խնդրանքով, երբ վերջինս գտնվում էր Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի խցում: Նա իրենց խնդրել է, որ փորձեն մի կերպ օգնել իրեն, որպեսզի դատավոր Արմեն Բեկթաշյանը, ում վարույթում քննվում էր Ա.Ծերունյանի վերաբերյալ քրեական գործը, իր վերաբերյալ այնպիսի դատավճիռ կայացնի, որպեսզի ինքը դուրս գա անազատությունից: Նա իրենց ասել է, որ ունի 8.000-10.000 ԱՄՆ դոլար գումար և պատրաստ է այդ գումարը տալ դատավորին, եթե իրեն ազատի: Իրենք Ծերունյանին ասել են, որ կփորձեն օգնել նրան: Կարո Հովհաննիսյանին ասել է, որ նույն դատարանի կարգադրիչ Գեղամի հետ մոտ հարաբերություններ ունի և կխոսի նրա հետ: Իմացել է, որ նա Ա.Բեկթաշյանի հետ մոտ հարաբերությունների մեջ է և կարող է օգնել իրենց: Միայնակ հանդիպել է Գեղամ Աղաբաբյանի հետ, նրան ասել է, որ Ա.Բեկթաշյանի վարույթում գտնվող գործերից մեկով կալանավոր Արեն Ծերունյանը դիմել է իրեն, որպեսզի օգնի նրան՝ 8000 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց Ա.Բեկթաշյանը կայացնի այնպիսի դատավճիռ, որպեսզի Ա.Ծերունյանը դուրս գա անազատությունից: Խնդրել է Գեղամին, որպեսզի խոսի դատավոր Ա.Բեկթաշյանի հետ և եթե հնարավոր է, այդ գումարով անի Ա.Ծերունյանի խնդրանքը: Մի քանի օր անց իրեն է զանգահարել Գեղամը և ցանկացել է հանդիպել: Հանդիպման ժամանակ նա ասել է, որ դատավորի հետ խոսել է և դատավորը համաձայնվել է 8000 ԱՄՆ դոլարով կատարել Ա.Ծերունյանի ցանկությունը: Դրանից հետո այդ մասին տեղեկացրել է Կարո Հովհաննիսյանին, ով ասել է, որ կապ կհաստատի Ա.Ծերունյանի հետ և կվերցնի գումարը: 2016 թվականի մարտ ամսին, Կ.Հովհաննիսյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ 6000 ԱՄՆ դոլար գումարն արդեն տվել են իրեն և նա խնդրել է, որ Գեղամի հետ միասին հանդիպեն իրեն և վերցնեն գումարը: Ինքն այդ մասին տեղեկացրել է Գեղամին և միասին հանդիպել են Կոմիտաս պողոտայի վրա գտնվող <<ԱԼՄ>> ընկերության շենքի մոտ, երբ իրենց է մոտեցել Կարո Հովհաննիսյանը: Երբ Գեղամը տեսել է, որ Կարոն է գումարը բերել, նա զարմացել է և հարցրել, թե ինչու իրեն չի ասել, որ Կարոն է գումարը բերում և նա էլ է տեղյակ, ինչին ինքը պատասխանել է, որ որևէ տարբերություն չկա ինքը կտա գումարը, թե Կարոն: Այդ օրն իր ներկայությամբ Կարոն նրան է տվել 6000 ԱՄՆ դոլար գումարը և ասել է, որ մնացած 2000 ԱՄՆ դոլար գումարը կտա մոտ օրերը: Դրանից հետո ինքը տեղյակ չի եղել, թե Կարոն երբ է տվել գումարը, սակայն իրեն և Կարոն և Գեղամը հայտնել են, որ մնացած 2000 ԱՄՆ դոլար գումարը նույնպես Կարոն տվել է Գեղամին: Դրանից հետո, 2016 թվականի սեպտեմբեր ամսին, որքանով հիշում է, Կարոն ասել է, որ չի ստացվում այդ գործը, խնդրել է հանդիպել Գեղամին և ճշտել, թե ինչումն է խնդիրը, որից հետո հանդիպել է Գեղամին, ով իրեն ասել է, դուրս է եկել աշխատանքից, սակայն գումարն ամբողջությամբ փոխանցել է դատավորին: Նա ասել է, որ կհետաքրքրվի դատավորից և կտեղեկացնի իրեն: Մի քանի օր անց նա կրկին հանդիպել է իր հետ և ասել, որ դատավոր Ա.Բեկթաշյանի հետ խոսել է, նա ասել է, որ բազմաթիվ վկաներ կան գործով և չի կարող այդքան շուտ վճիռ կայացնել և պետք է մի փոքր սպասեն: 2016 թվականի հոկտեմբեր ամսվա կեսերին Կարոն ասել է, որ Ա.Ծերունյանը գումարը հետ է ուզում, ինչից հետո նա հանդիպել է Գեղամին, ով իրեն ասել է, որ իրականում այդ գումարը ծախսել է, չի տվել դատավորին և մոտակա ժամանակները կվերադարձնի: Կարոն ասել է, որ ինքն այդ գումարը կտա Ա.Ծերունյանին, մինչև Գեղամը կվերադարձնի գումարը: Երբ նա հանդիպել է իրեն անծանոթ մի տղամարդու հետ և տվել նրան 8000 ԱՄՆ դոլար գումար, հասկացել է, որ դա Ծերունյանի եղբայրն է: Ինքը նույնիսկ զայրացել է Կարոյի վրա, որ նա իր վիրահատության գումարը տվել է Ծերունյանի եղբորը: Գեղամը մինչ օրս չի տվել այդ գումարը Կարոյին, սակայն խոստացել է մոտ օրերս ինչ-որ կերպ լուծել գումարի հարցը: Որևէ կոնկրետ խոսակցություն չի եղել, թե Ա.Ծերունյանն իրենց ինչ էր տալու այս գործողությունների դիմաց, սակայն ակնկալում էին, որ վերջինս հնարավոր է նաև իրենց ինչ-որ կերպ շնորհակալություն հայտներ, սակայն կոնկրետ պայմանավորվածություն չի ունեցել նրանց հետ: Կ.Հովհաննիսյանն իրեն պատմել է, որ Բեկթաշյանն իրեն կանչել է մի անգամ և ասել, որ ինքը որևէ կապ չունի, Գեղամն իրեն գումար չի տվել, բացի այդ էլ, նա որևէ պայմանավորվածություն ոչ մեկի հետ չունի Ա.Ծերունյանի վերաբերյալ քրեական գործով: Գագիկ Մաթևոսյանն Արեն Ծերունյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները (հ. 1, գ.թ. 66-67, 92-93, 144-145):
Գործով վկա Արմեն Մխիթարյանը` գործի քննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Արեն Ծերունյանը հանդիսանում է մայրիկի մորաքրոջ թոռնիկը և ներկայումս գտնվում է ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ-ում որպես կալանավոր: Վերջինս նախկինում հանդիսացել է ապահովագրական ընկերության (կոնկրետ անվանումը չի հիշում) աշխատակից, որտեղ իր կողմից թույլ տրված ինչ-որ օրինախախտումների պատճառով կալանավորված է: Արեն Ծերունյանի մայրը՝ Նելլին, ով բնակվում է ՌԴ Մոսկվա քաղաքում, 2016 թվականին, իր հիշելով ապրիլ ամսին զանգահարել և ասել է, որ որդու՝ Արեն Ծերունյանի մտերիմը` ոմն Կարոն, ունի սրտի առողջական խնդիրներ և անհրաժեշտ է վիրահատություն: Նելլին ասել է նաև, որ Կարոն ծառայում է ՀՀ ոստիկանությունում՝ կալանավորների ուղեկցող խմբում: Միաժամանակ, Նելլին ասել է, որ որդին՝ Արենը, հեռախոսով իրեն ասել է, որ Կարոյին նշված վիրահատության համար անհրաժեշտ է 8000 ԱՄՆ դոլար գումար և պարտքով հարկավոր է նշված գումարը տալ նրան: Նելլին ասել է, որ նշված գումարը չունի և հնարավոր է ՌԴ-ում գործող բանկերից մեկի միջոցով վարկ ձևակերպի՝ 8000 դոլար ձեռք բերելու նպատակով: Նշված հեռախոսահամարից մոտ մեկ ամիս անց Նելլին ՌԴ-ից կրկին զանգահարել է իրեն և ասել, որ գումարը ձեռք է բերել, ասել է, որ մոտ օրերս այն բանկային փոխանցման միջոցով կուղարկի Հայաստան՝ իր անունով: Հաջորդ օրը Նելլին զանգահարել է իրեն և ասել, որ այդ գումարն իր անունով ուղարկել է և ասել է, որ իրեն կզանգահարի Կարոն, ում հետ կպայմանավորվի գումարը փոխանցելու համար: Հաջորդ օրը Կարոն զանգահարել է իրեն, հեռախոսահամարը չի հիշում, այն իր մոտ չի պահել և Կարոյի հետ պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Կոմիտաս փողոցի վրա գործող <<Յունի Բանկ>> մասնաճյուղի դիմաց, որտեղից ստանալով նշված 8000 ԱՄՆ դոլարը, այն Կարոյի <<Մերսեդես>> մակնիշի մեքենայի մեջ փոխանցել է վերջինիս: Գումարը տալուց հետո Կարոյի հետ չի խոսել, թե ինչ նպատակով է այն օգտագործելու, քանի որ իմացել է, որ դա նրա վիրահատության համար է, նույնիսկ չի հարցրել, թե երբ է վերադարձնելու այդ գումարը: Դրանից հետո զանգահարել է Նելլիին և ասել, որ գումարը տվել է Կարոյին: Մոտ երկու ամիս անց իրեն զանգահարել է Կարոն և խնդրել հանդիպել գումարը վերադարձնելու համար և իրենք հանդիպել են Կոմիտաս փողոցի վրա գտնվող <<Սաս>> սուպերմարկետի մոտ: Նա իրեն վերադարձրել է 2000 ԱՄՆ դոլար գումար և ասել, որ մոտ օրերս կվերադարձնի մնացած 6000 դոլարը: Գումարը տվել է Նելլիի մորը՝ Ջուլիետային, ով պետք է փոխանցեր Նելլիին: 2016 թվականի հոկտեմբերի կեսերին Կարոն զանգահարել է իրեն և իրենք հանդիպել են Կոմիտասի փողոցի մոտ գտնվող <<Երիցյաններ>> խանութի մոտ: Կարոն իրեն է տվել 5800 դոլար, հետո Կարոյի հետ միասին, նրա մեքենայով, ուղևորվել են Լենինգրադյան փողոցի սկզբնամաս, որտեղ Կարոն դրամը փոխանակել է դոլարի և իրեն է տվել ևս 200 դոլար: Նշված 6000 դոլարը կրկին տվել է Ջուլիետային՝ Նելլիին փոխանցելու համար: Արենի հետ հեռախոսակապ պահում է 093-77-11-17 հեռախոսահամարով, նրա հետ երբևէ չի խոսել Կարոյին գումար տալու և հետ ստանալու վերաբերյալ, խոսել են ընդհանուր թեմաների շուրջ, նաև նրա առողջական վիճակի հետ կապված հարցերով: Գեղամ Աղաբաբյան, Գագիկ Մաթևոսյան անուն, ազգանուններով անձանց չի ճանաչում: 2016 թվականի մարտ ամսին Արեն Ծերունյանի մայրը՝ Նելլին, զանգել է իրեն և ասել, որ գումար է փոխանցել: Բանկից ստացել է 6000 ԱՄՆ դոլար, որից հետո իր կողմից օգտագործվող 094-72-26-25 կամ 094-99-02-30 հեռախոսահամարից զանգել է Կարոյին և պայմանավորվել նրա հետ՝ գումարը նրան հանձնելու համար: Որոշ ժամանակ անց հանդիպել է նրան <<Ռոսիա>> կինոթատրոնի մոտ և տվել 6000 ԱՄՆ դոլարը: Մի քանի օր հետո Նելլին կրկին զանգել է իրեն, ինքը բանկից ստացել է ևս 2000 ԱՄՆ դոլար, որից հետո զանգել է Կարոյին գումարը փոխանցելու համար: Կարոյին հանդիպել է Կոմիտաս պողոտայում, կոնկրետ տեղն այս պահին չի հիշում, տվել է 2000 ԱՄՆ դոլար և հեռացել: Նելլին զանգահարել է +79258825854 հեռախոսահամարից: Նելլին փոխանցումը կատարել է ռուբլիով, սակայն բանկում գումարը ստացել է դոլարով: Նելլին դրամական փոխանցումներն իրեն մաս-մաս է կատարել, իսկ ուղարկած գումարները մարտ ամսում փոխանցել է Կարո Հովհաննիսյանին, սկզբում՝ 6000 ԱՄՆ դոլար, իսկ մի քանի օր անց 2000 ԱՄՆ դոլար (հատոր 1 գ.թ. 83-85, 211-212, 242):
Հարկ է նշել, որ սույն գործով, վիճարկվող դատական ակտում առկա է նաև արձանագրումներ հետևյալի մասին, որ.
Դատաքննությամբ հետազոտվել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ուղեկցող գումարտակի 2-րդ վաշտի հրամանատար, ոստիկանության մայոր Կարո Կառլենի Հովհաննիսյանի նկատմամբ 24.12.2016 թվականին իրականացված <<ներքին դիտում>> օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման տեսաձայնագրությունը (հ. 1, գ.թ. 39, 160-200, 243):
Դատաքննությամբ հետազոտվել է Գեղամ Աշոտի Աղաբաբյանի նկատմամբ 24.12.2016 թվականին իրականացված <<ներքին դիտում>> օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման տեսաձայնագրությունը (հ. 1, գ.թ. 39, 160-200, 243):
Վկա Ա.Մխիթարյանի կողմից քննությանը ներկայացված 10.02.2017թ. և 14.02.2017թ. բանկային տեղեկանքներով, որոնցով հիմնավորվում է, որ հանցագործության կատարման ժամանակահատվածում Ա.Ծերունյանի մոր՝ Նելլի Աբրահամյանի կողմից Ա.Մխիթարյանին է փոխանցվել 140.000 ՌԴ ռուբլի, որը ստացել է <<Հայէկոնոմբանկ>> ԲԲԸ-ից 16.03.2016 թվականին, և փոխանցվել է 158.000 ՌԴ ռուբլի, որը ստացել է <<Ինեկոբանկ>> ՓԲԸ-ից 15.03.2016 թվականից մինչև 21.03.2016 թվականը (հ. 1, գ.թ. 213, 234, 243):
Սույն գործով, Դատարանն ապացուցված է համարել, որ ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանը կատարել է արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին:
Դատարանը մասնավորապես պատճառաբանել է, որ.
(...) ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանի ցուցմունքն իրականությանը չի համապատասխանում, արժանահավատ չի, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու, ինչպես նաև քրեական գործով պարզված փաստական հանգամանքները խեղաթյուրելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոնշյալ ապացույցներով:
Դատարանն արձանագրել է նաև, որ դատական վիճաբանությունների փուլում ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանը հայտարարել է, որ առաջադրված մեղադրանքն ընդունում է, զղջում է կատարած արարքի համար, մեղավոր է ճանաչում իրեն և խնդրում է մեղմ վերաբերվել:
Ստուգելով և գնահատելով Գեղամ Աղաբաբյանի, Կարո Հովհաննիսյանի, Գագիկ Մաթևոսյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների հակասությունները՝ Դատարանը գտել է, որ նրանց դատաքննական ցուցմունքները հիմնազուրկ են և անարժանահավատ, իսկ նախաքննական ցուցմունքները` հիմնավոր, քանի որ դրանց համադրումը գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների և տվյալների հետ դատարանին բերում են այն համոզման, որ այդպիսիք լրացնում են ամբաստանյալների հանցավոր արարքի ամբողջական պատկերը:
Բացի այդ, գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր բավարար հիմք հանդիսանալ՝ նրանց նախաքննական ցուցմունքներն անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ դրանք մյուս ապացույցների հետ համակցությամբ թույլատրելի և բավարար են՝ ամբաստանյալներին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու համար, իսկ այդ ցուցմունքներում դեպքի կապակցությամբ հայտնված տվյալներն ինչպես միմյանց, այնպես էլ գործով ձեռք բերված այլ ապացույցներով ստացված տվյալների հետ համընկնում ու փոխկապակցվում են:
(...) Դատարանն արձանագրել է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար է հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ (...) ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Պաշտպանության կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, անդրադառնալով ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքին և (առկա պայմաններում) այդ մեղադրանքով վերջինիս նկատմամբ մեղադրական դատական ակտ կայացնելու իրավաչափության հարցին, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` <<Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Քրեական դատավարությունն իրականացվում է մրցակցության սկզբունքի հիման վրա:
2. Քրեական հետապնդումը, պաշտպանությունը և գործի լուծումը տարանջատված են. դրանք իրականացնում են տարբեր մարմիններ և անձինք:
3. Դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը:
4. Քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ: Դատարանը կաշկանդված չէ կողմերի կարծիքներով և իրավունք ունի սեփական նախաձեռնությամբ անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկել քրեական գործով ճշմարտությունը բացահայտելու համար:
5. Քրեական դատավարությանը մասնակցող կողմերը քրեական դատավարական օրենսդրությամբ օժտված են իրենց դիրքորոշումը պաշտպանելու հավասար հնարավորություններով: Դատարանը դատավճիռը հիմնավորում է միայն այն ապացույցներով, որոնց հետազոտման ընթացքում կողմերից յուրաքանչյուրի համար ապահովվել են հավասար պայմաններ:
6. Քրեական դատավարության ընթացքում կողմերն իրենց դիրքորոշումը, այն պաշտպանելու եղանակները և միջոցներն օրենքի շրջանակներում ընտրում են ինքնուրույն` անկախ դատարանից, այլ մարմիններից և անձանցից: Դատարանը, կողմի միջնորդությամբ, սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով, աջակցում է նրան ձեռք բերելու անհրաժեշտ նյութեր:
(...)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<1.Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<2.Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1.Քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ են դատական քննության ժամանակ սույն օրենսգրքի սկզբունքների և այլ ընդհանուր դրույթների խախտումները, որոնք գործին մասնակցող անձանց` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող էին ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
2.Դատավճիռը պետք է բեկանվի, երբ դատաքննության միակողմանիությունը կամ ոչ լրիվությունը հետևանք են թույլատրելի ապացույցները գործից սխալմամբ հանելու կամ այն ապացույցների հետազոտման հարցում կողմի միջնորդությունն անհիմն մերժելու համար, որոնք կարող էին նշանակություն ունենալ գործի համար:
3. Դատավճիռը բոլոր դեպքերում ենթակա է բեկանման, եթե`
(...)
1.1) մեղադրական դատավճիռը կայացվել է ապացույցների բավարար ամբողջությամբ չհիմնավորված խոստովանական ցուցմունքի հիման վրա.
(...)
5. Եթե առաջին ատյանի դատարանը գործով թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի այլ էական խախտում, վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով գործի քննության արդյունքները, փոփոխում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը կամ բեկանում է այն և գործն ուղարկում առաջին ատյանի համապատասխան դատարան՝ այլ կազմով նոր քննության:
(...)>>:
Հարկ է նշել, որ Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի ԵԿԴ/0252/01/13 նախադեպային որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
<<(…)
31.3. Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
32. Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը): Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն:
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից, որի համաձայն՝ <<Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները>>:
Դատական ակտի պատճառաբանվածության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ֆ.Գալստյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(…) Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար:
(…) Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն սահմանափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կայացնելու արդարացի որոշում, հետևաբար` դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հանգեցնում է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրավունքի խախտման:
(…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իր մի շարք որոշումներում՝ ներպետական դատարանների կողմից կայացված որոշումների չպատճառաբանվածությունը կամ ոչ բավարար պատճառաբանվածությունը դիտել [է] <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով երաշխավորված` անձի արդար դատական քննության իրավունքի խախտում (տե՛ս Սալովն ընդդեմ Ուկրաինայի (Salov v. Ukraine) 06.09.2005 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 65518/01, Բոլդեան ընդդեմ Ռումինիայի /Boldea v. Romania) 15.02.2007 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 19997/02, Գրադինարն ընդդեմ Մոլդովայի /Gradinar v. Moldova/ 08.04.2008 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 7170/02)>> (տե՛ս Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշման 18-20-րդ կետերը):
Վերահաստատելով Ֆ.Գալստյանի գործով որոշմամբ ձևավորած իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի 3-րդ կետ): Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի համապատասխան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ, կհանգեցնեն կամայականության և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման` սահմանափակելով նաև դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վերադաս դատարանի հնարավորությունը:
(…)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածը սահմանում է.
<<1. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված։ (…) 4. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված։ Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները>>։
Դատական ակտի պատճառաբանված լինելու հատկանիշի առնչությամբ Վճռաբեկ դատարանն իր նախադեպային իրավունքում մշտապես ընդգծել է, որ դատական ակտերի պատճառաբանման պահանջը ոչ միայն արդարացիության կարևոր բաղադրատարր է, այլև անձի արդար դատաքննության իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևոր երաշխիք, ինչը դատավարության մասնակիցներին պաշտպանում է կամայականություններից։
Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս, և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար։ Քրեական դատավարության ցանկացած փուլում դատարանի կողմից չհիմնավորված, չպատճառաբանված (կամ ոչ պատշաճ պատճառաբանված) որոշումների կայացումն անընդունելի է։ Ընդ որում, դատական ակտի պատճառաբանությունների հիմքում չեն կարող դրվել վերացական, ընդհանուր բնույթի դատողություններ։ Պատճառաբանությունը պետք է կառուցվի տրամաբանորեն կապված և գործի փաստական հանգամանքներից բխող հստակ, որոշակի և համոզիչ հետևությունների վրա, ուստիև դատական ակտի պատճառաբանությունների հիմքում վերացական, ընդհանրական դատողությունների առկայությունն անմիջականորեն վկայում է այդպիսի պատճառաբանության ոչ պատշաճ լինելու մասին (տե՛ս, mutatis mutandis, Ֆ.Գալստյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշման 18-20-րդ կետերը, Գ.Խնուսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԷԴ/0030/01/12 որոշման 14-րդ կետը, Արսեն Մակարյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԿԴ/0016/11/15 որոշման 14-րդ կետը, Արամայիս Հակոբյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2016 թվականի հունիսի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0224/01/14 որոշման 17.1-րդ կետը)։ Միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ դատական ակտի պատճառաբանման պահանջը պետք է դիտարկել հիմնավորվածության համատեքստում` որպես դրա բաղկացուցիչ և կենսական մաս։ Այս առումով դատական ակտի պատճառաբանության նշանակությունը նրանում է, որ այն այդ ակտերի հիմնավորվածության երաշխիքը և արտաքին արտահայտման ձևն է։ Այլ կերպ` դատական ակտերի պատճառաբանման պահանջը քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված հիմնավորվածության հատկության բաղադրատարր է, հետևապես չպատճառաբանված կամ ոչ պատշաճ պատճառաբանված դատական ակտն ինքնին չի կարող համարվել հիմնավորված (տե՛ս Մարտուն Հակոբյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2017 թվականի ապրիլի 12-ի թիվ ԱՐԴ1/0005/11/16 որոշման 13-րդ կետը)։
Ընդ որում հարկ է նշել, որ վերը նշված չափանիշները վերաբերելի են քրեական դատավարության ցանկացած փուլում կայացվող բոլոր դատական ակտերին:
Պաշտպանության կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է, հիմնավորված և պատճառաբանված են արդյոք Դատարանի հետևությունները` (առկա պայմաններում) սույն գործով ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրական դատական ակտ կայացնելու վերաբերյալ:
Նշված հարցին պատասխանելու համար, Վերաքննիչ դատարանը նախ հարկ է համարում անդրադառնալ (ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքի մասով) խնդրո առարկային առնչվող փաստական տվյալների համակարգային վերլուծությանը, սույն դատական ակտում մեջ բերված իրավադրույթների, իրավական դիրքորոշումների և դրանցից բխող դատողությունների լույսի ներքո:
Այսպես.
Քրեական պատասխանատվության հիմքի, օրինականության, ըստ մեղքի պատասխանատվության, քրեական դատավարության օրենսդրության խնդիրների, անմեղության կանխավարկածի, ապացույցների, դրանց ստուգման, իրավական գնահատության, ապացուցման ենթակա հանգամանքների վերաբերյալ ՀՀ քրեական և քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում, անհրաժեշտ է անդրադառնալ ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքին և մեղադրանքի այդ մասով վերջինիս մեղքը հաստատող ապացույցների վերլուծությանը:
Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանի մասով, վերջինիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքի հիմքում, ըստ էության դրված են գործով ամբաստանյալներ Կարո Հովհաննիսյանի և Գագիկ Մաթևոսյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները, որոնցում պարունակվում են նաև տեղեկություններ ու տվյալներ՝ ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանի մեղադրանքին անմիջականորեն առնչվող որոշակի փաստական հանգամանքների վերաբերյալ:
Մասնավորապես`
Ամբաստանյալներից Կարո Հովհաննիսյանը նախաքննությամբ ցուցմունքներ է տվել նաև այն մասին, որ 2016 թվականի փետրվար ամսին կատարելով իրենց ծառայողական պարտականությունները, ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ-ից Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան են տեղափոխել ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանին, որի վերաբերյալ քրեական գործը քննվել է նույն դատարանի դատավոր Ա.Բեկթաշյանի մոտ՝ հերթական նիստի համար: Մինչև նիստը սկսվելը, Ծերունյանը գտնվել է դատարանին կից խցում և նրան հսկել են ինքն ու Գագիկը, այդ ժամանակ Ծերունյանն ասել է, որ դատավոր Բեկթաշյանի և մեղադրանքը պաշտպանող դատախազի հետ, ում տվյալները չգիտի, գտնվում է լարված հարաբերությունների մեջ, իրեն և Գագիկին խնդրել է օգնել, առաջարկել է տալ 20.000 ԱՄՆ դոլար, որպեսզի դատավոր Բեկթաշյանը նրա օգտին կայացնի մեղմ դատավճիռ: Ինքն ու Գագիկը լուրջ չեն ընդունել նրա խոսքերը և կատակով ասել են, որ 20.000 ԱՄՆ դոլարը չափազանց շատ է նրա գործը լուծելու համար, ինչից հետո նա ասել է, որ կտա 8-10 հազար ԱՄՆ դոլար, սակայն ինքն ու Գագիկը չեն շարունակել այդ խոսակցությունը: Նույն օրը, ավելի ուշ, երբ ինքն ու Գագիկը եղել են երկուսով, Գագիկը հայտնել է, որ նույն դատարանի կարգադրիչ Գեղամը դատավոր Բեկթաշյանի հետ գտնվում է մտերիմ հարաբերությունների մեջ և կխնդրի Գեղամին, որ նա խոսի Բեկթաշյանի հետ, որպեսզի վերջինս 8000 դոլարի դիմաց Ա.Ծերունյանի գործով մեղմ դատավճիռ կայացնի: 2 կամ 3 օր անց, աշխատանքային օրվա ընթացքում, Գագիկն իրեն տեղեկացրել է, որ Գեղամը խոսել է Բեկթաշյանի հետ և վերջինս համաձայնել է 8000 ԱՄՆ դոլարի դիմաց մեղմ դատավճիռ կայացնի Ծերունյանի գործով:
Իսկ, ամբաստանյալ Գագիկ Մաթևոսյանը նախաքննությամբ ցուցմունքներ է տվել նաև այն մասին, որ 2012 թվականից աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի ուղեկցող գումարտակի 1-ին վաշտի 1-ին դասակի 3-րդ ջոկում որպես ուղեկցող, 2014 թվականին նշանակվել է ջոկի հրամանատար: Իր ֆունկցիոնալ պարտականությունների մեջ է մտնում ձերբակալված անձանց, կալանավորների, դատապարտյալների կամ ամբաստանյալների ուղեկցում կալանավայրերից դատարաններ կամ նախաքննության մարմիններ և հակառակը: 2016 թվականի փետրվար ամսին, իր պարտականությունները կատարելու ժամանակ իրեն է դիմել ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանը, ով հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ-ի կալանավոր, ում հետ ծանոթացել է գործառնական պարտականություններ կատարելու ընթացքում, իրեն և ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի ուղեկցող գումարտակի 2-րդ վաշտի հրամանատար Կարո Հովհաննիսյանին է դիմել խնդրանքով, երբ վերջինս գտնվում էր Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի խցում: Նա իրենց խնդրել է, որ փորձեն մի կերպ օգնել իրեն, որպեսզի դատավոր Արմեն Բեկթաշյանը, ում վարույթում քննվում էր Ա.Ծերունյանի վերաբերյալ քրեական գործը, իր վերաբերյալ այնպիսի դատավճիռ կայացնի, որպեսզի ինքը դուրս գա անազատությունից: Նա իրենց ասել է, որ ունի 8.000-10.000 ԱՄՆ դոլար գումար և պատրաստ է այդ գումարը տալ դատավորին, եթե իրեն ազատի: Իրենք Ծերունյանին ասել են, որ կփորձեն օգնել նրան:
Ինչ վերաբերում է վիճարկվող դատական ակտում, դատական վիճաբանությունների փուլում Ա.Ծերունյանի հայտարարությունը ներառելուն, ապա նշված հանգամանքն ինքնին առանձին վերցված անհրաժեշտ է վերլուծության և գնահատման ենթարկել նման (մեղադրական) դատական ակտ կայացնելու համար ապացույցների բավարար ամբողջության համատեքստում:
Այս առնչությամբ հարկ է արձանագրել, որ Դատարանն ըստ էության չի անդրադարձել, պատշաճ իրավական վերլուծության և գնահատման չի ենթարկել Արեն Ծերունյանի հիշյալ հայտարարությունը, այդ նպատակով կրկնակի չի հարցաքննել նրան դեպքի հանգամանքների շուրջ:
Ընդ որում, ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանի առնչությամբ, սույն գործով կազմված մեղադրական եզրակացությունում ներառված՝ Կարո Հովհաննիսյանի և Գագիկ Մաթևոսյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներում պարունակում են նաև տեղեկություններ՝ 2016 թվականի փետրվար ամսին իրենց ծառայողական պարտականությունները կատարելու, ամբաստանյալ Արեն Ծերունյանին ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ-ից Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան տեղափոխելու, մինչև նիստը սկսվելը, Ծերունյանի դատարանին կից խցում գտնվելու և իրենց կողմից նրան հսկելու, այդ ժամանակ Ծերունյանի կողմից իրենց խնդրելու, առաջարկ անելու և այլնի վերաբերյալ:
Հարկ է ընդգծել, որ վերը մեջ բերված փաստական տվյալներում տեղ գտած և հիշյալ փաստական հանգամանքներին առնչվող տեղեկությունները վերլուծության ենթարկելն (պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքում ներկայացված փաստարկների համատեքստում) ինքնին չի կարող նշանակութուն չունենալ մեղադրանքի այդ մասը (Արեն Ծերունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը) գնահատելու համար:
Հարկ է ընդգծել նաև, որ այս առնչությամբ պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքում և այդ առնչությամբ արտահայտած պնդումներում, վերջիններիս կողմից ներկայացվել են հետևյալ փաստարկները և դրանց առնչվող փաստական տվյալներ.
Մասնավորապես պաշտպանության կողմը փաստել է, որ.
Դատական գործի ձայնագրառումների ուսումնասիրությունից պարզվել է, որ Արեն Ծերունյանը հաղորդում է ներկայացրել ՀՔԾ` մեղադրող դատախազի և այլ անձի կողմից իրեն ծեծի ենթարկելու վերաբերյալ և փաստի առթիվ նյութեր են նախապատրաստվել ՀՔԾ-ում։
Արեն Ծերունյանը դիմել է ՀՔԾ, որպեսզի այդ նյութերից պատճեններ ստանա և որպես իր անմեղության ապացույց ներկայացնի դատարան, սակայն մերժվել է։
Արեն Ծերունյանը դիմել է ՀՀ ոստիկանության ուղեկցող գումարտակ, որպեսզի ստանա տվյալներ, թե ենթադրյալ կաշառք տալու առաջարկի օրը որ ոստիկաններն են իրեն ուղեկցել, մերժվել է։
Դիմել է դատարանին, հայտնել, որ արտադատական կարգով չի կարողանում իր անմեղությունն ապացուցող տվյալներ ձեռք բերի, սակայն, դատարանը տեղեկանալով, որ գործի ելքի համար էական նշանակություն ունեցող ապացույցը չի կարող ամբաստանյալն ինքնուրույն կամ պաշտպանի միջոցով ձեռք բերի, չի ձեռնարկել համապատասխան միջոցներ, չի կայացրել համապատասխան որոշում ապացույց ձեռք բերելու համար, ինչը սահմանափակել է անձի` իր համար արդարացնող ապացույց ձեռք բերելու հնարավորությունը, որն էլ իր հերթին ազդել է գործի ելքի վրա։
Դատական վիճաբանությունների փուլում Արեն Ծերունյանը ՀՔԾ-ից ստացած է եղել քրեական գործ հարուցելը մերժելու մասին որոշումը և օրինական տիրապետել է իր անմեղությունն ապացուցող տվյալներին, միջնորդել է դրանք որպես լրացուցիչ ապացույց ներկայացնել դատարանին, սակայն դատարանը դատաքննությունը չի վերսկսել և Արեն Ծերունյանին արդարացնող ապացույցը չի հետազոտել:
Սույն ապացույցն ամբողջովին հերքում է Գագիկ Մաթևոսյանի և Կարո Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքները` կապված ենթադրյալ դեպքի փաստական հանգամանքների հետ, և հաստատում է վերջիններիս դատաքննական ցուցմունքները։
Մասնավորապես՝ ՀՔԾ նյութերում առկա է Կարո Հովհաննիսյանի և Գագիկ Մաթևոսյանի նախաքննական ցուցմունքները հերքող, իսկ դատաքննականը հաստատող հետևյալ ապացույցները՝
ՀՀ ոստիկանության ուղեկցող գումարտակի հրամանատար Ա.Ղազարյանի 10 մարտի 2017թ.-ի գրությունները, ըստ որոնց՝
-05 փետրվար 2016թ-ին <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ-ից Կենտրոնի դատարան Արեն Ծերունյանին ուղեկցել և Ա.Բեկթաշյանի դատական նիստերին մասնակցել են ոստիկաններ՝ Գագիկ Մաթևոսյանը, Դավիթ Հունանյանը, Հայկ Ասատրյանը:
26 փետրվարի 2016թ-ին <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ-ից Կենտրոնի դատարան Արեն Ծերունյանին ուղեկցել և Ա.Բեկթաշյանի դատական նիստերին մասնակցել են ոստիկաններ՝ Արտակ Սարգսյանը, Արտյոմ Սարգսյանը, Կարեն Վարդանյանը:
2016թ-ի մարտի 11-ին <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ-ից Կենտրոնի դատարան Արեն Ծերունյանին ուղեկցել և Ա.Բեկթաշյանի դատական նիստերին մասնակցել են ոստիկաններ՝ Ենոք Անտոնյանը, Գևորգ Ավետյանը, Գագիկ Մաթևոսյանը:
Առկա է նաև 05 փետրվարի 2016թ., 26 փետրվարի 2016թ. ոստիկանության ուղեկցող գումարտակի վերակարգի մատյանը, ըստ որի` Կարո Հովհաննիսյանն Արեն Ծերունյանի կողմից ենթադրյալ հանցագործության օրը վերջինիս <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ չի ուղեկցել, նրա հետ դատական նիստերի չի մասնակցել:
Առկա է Կարո Հովհաննիսյանի բացատրությունը, որով վերջինս հայտարարում է, որ 2016թ.-ի փետրվար ամսին եղել է արձակուրդում և չի կարող ասել, թե ովքեր են եղել այդ օրերին Արեն Ծերունյանին ուղեկցող ոստիկանները:
Սույն ապացույցներով անմիջականորեն հերքվում են Կարո Հովհաննիսյանի և Գագիկ Մաթևոսյանի նախաքննական ցուցմունքների փաստական հետևյալ հանգամանքները:
Վերը նշված ապացույցներից հստակ է, որ Կարո Հովհաննիսյանը լինելով արձակուրդի մեջ չէր կարող իրականացնել իր ծառայողական պարտականությունները, չէր կարող Արեն Ծերունյանին ուղեկցել դատարան, չէր կարող Գագիկ Մաթևոսյանի հետ հսկեր նրան և Արեն Ծերունյանից կաշառք տալու առաջարկ ստանար:
Նույն հիմքով հերքվում նաև Գագիկ Մաթևոսյանի նախաքննական ցուցմունքը:
Բողոքաբերները գտել են, որ դատարանը, գնահատելով Գեղամ Աղաբաբյանի, Գագիկ Մաթևոսյանի և Կարո Հովհաննիսյանի սկզբնական նախաքննական ցուցմունքները, ինչպես նաև դատաքննական ցուցմունքների արժանահավատության հարցը, որևէ վերլուծություն և հիմնավորում չի նշել համապատասխան ցուցմունքները տալու հանգամանքների, ամբաստանյալների հոգեբանական կամ ֆիզիոլոգիական վիճակի վերաբերյալ, ստացված տեղեկությունները չի վերլուծել իրենց ամբողջության մեջ, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում՝ դրա պատճառները:
Բողոքաբերները գտել են, որ դատարանը չի անդրադարձել, չի վերլուծել և արժանահավատության տեսակետից չի գնահատել Արեն Ծերունյանի կողմից ենթադրյալ մեղքն ընդունելու հայտարարությունը, այդ նպատակով կրկնակի չի հարցաքննել նրան դեպքի հանգամանքների շուրջ:
Ըստ բողոքաբերների` դատավճիռը պատճառաբանված չէ, նշված են ընդհանուր բնույթի արտահայտություններ։
Թե ինչու և ինչ հիմնավորմամբ դատարանը չի վերսկսել դատաքննությունը և չի հետազոտել ամբաստանյալին արդարացնող ապացույցները։
Դատավճռով պարզված չէ նաև Արեն Ծերունյանի կողմից ենթադրյալ հանցագործության կատարման օրը, այս էլ այն դեպքում, երբ վերջինս կալանավորված անձ է և նրա մուտքը, ելքը, տեղաշարժը ՔԿՀ և դատարան պարտադիր արձանագրվում է:
Այս առնչությամբ, հարկ է արձանագրել նաև, որ պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքին կից ներկայացված փաստական տվյալներն առերևույթ պարունակում են տեղեկություններ՝ Գագիկ Մաթևոսյանի և Կարո Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքներում արծածվող ժամանակահատվածում, վերջինիս արձակուրդում գտնվելու, Արեն Ծերունյանի ուղեկցելու առնչությամբ հետաքրքրություն ներկայացնող օրի (օրերի առումով) վերակարգում այլ անձանց ընդգրկված լինելու վերաբերյալ:
Մինչդեռ, սույն գործով վիճարկվող դատական ակտը մեղադրանքի այդ մասով (Արեն Ծերունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքի մասով) լիարժեքորեն չի ներառում պաշտպանության կողմի բարձրացված և գործով պարզաբանման ենթակա բոլոր հարցերի շրջանակը, դրանք թերի են, իսկ արդյունքում կայացված որոշումը` չպատճառաբանված:
Արդյունքում, խախտվել է բողոքաբեր կողմի` <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայով, ՀՀ սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրավունքը:
Վերը նշվածի համատեքստում, Դատարանը բողոքաբեր կողմի համար ըստ էության չի ստեղծել մրցակցային քրեական դատավարության մասնակից դառնալու իրական հնարավորություն:
Վերաքննիչ դատարանի դիտարկմամբ, քննարկվող դեպքում, անհամաչափորեն սահմանափակվել է բողոքաբեր կողմի իրավունքներն ու օրինական շահերը, և նա ըստ էության զրկվել է դատավարական օրենքով իրեն վերապահված իրավունքներից օգտվելու փաստացի հնարավորությունից:
Մանավորապես, Դատարանի կողմից կայացված և սույն գործով վիճարկվող դատական ակտը մեղադրանքի այդ մասով (Արեն Ծերունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքի մասով) ըստ էության լիարժեքորեն չի ներառում գործով պարզաբանման ենթակա (առանցքային նշանակություն ունեցող) հիշյալ հարցերի շրջանակը, դրանք պատշաճ իրավական վերլուծության և գնահատման ենթարկելու անհրաժեշտության համատեքստում:
Հետևաբար, սույն գործով, վիճարկվող դատական ակտում տեղ գտած Դատարանի հետևությունները (բողոքաբեր կողմի ներկայացված բողոքում բարձրացված հարցադրումների համատեքստում) բավարար չափով պատճառաբանված և փաստարկված դիտարկվել չեն կարող:
Քննարկվող դեպքում, մեղադրանքի այդ մասը (Արեն Ծերունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքի մասով) գնահատելու առումով, այդ թվում նաև` նախաքննության արդյունքում ձեռք բերված վերը նշված փաստական տվյալների բավարարության, գործող օրենսդրության պահանջների պահպանման, արդյունքում բողոքաբեր կողմի իրավունքների իրացումն ապահովելու համար, անհրաժեշտ էր մանրակրկիտ վերլուծության և գնահատման ենթարկել բողոքաբեր կողմի բերված պատճառաբանություններն ու այդ առնչությամբ ներկայացված պնդումները, մինչդեռ (կոնկրետ դեպքում) Դատարանն ըստ էության մանրակրկիտ ստուգման չի ենթարկել վերաքննիչ բողոքում բարձրացված փաստարկները, ինչը (կոնկրետ դեպքում) հանգեցրել է դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտման, որը հիմք է վիճարկվող դատական ակտն այդ մասով (Արեն Ծերունյանի մասով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով) բեկանելու և նույն դատարան նոր քննության ուղարկելու համար:
Ավելին, նշվածի վերաբերյալ հիմնավոր հետևության հնարավոր էր հանգել միայն խնդրո առարկային առնչվող վերը նշված փաստական տվյալների համադրված վերլուծության արդյունքում, ինչն ըստ էության չի արվել:
Մինչդեռ, Դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ոչ միայն ամրագրել, այլև արժանահավատության տեսանկյունից ըստ էության պատշաճ իրավական վերլուծության և գնահատման ենթարկել այն փաստական տվյալները, որոնց վրա հիմնված են Դատարանի հետևությունները, ինչն ըստ էության չի արվել (մեղադրանքի այդ մասով՝ Արեն Ծերունյանի առնչությամբ) և ինչն իր հերթին (կոնկրետ դեպքում) հանգեցրել է արդար դատաքննության իրավունքի խախտման` սահմանափակելով նաև սույն գործով վիճարկվող դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու` Վերաքննիչ դատարանի հնարավորությունը:
Այլ կերպ ասած, (կոնկրետ դեպքում) Դատարանի կողմից թույլ է տրվել քրեադատավարական օրենքի այնպիսի խախտում, որը կարող է ազդել սույն գործով մեղադրանքի այդ մասով` (ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքի մասով) ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Ինչն ինքնին հիմք է վիճարկվող դատական ակտն այդ մասով` (ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքի մասով) բեկանելու և գործն այդ մասով նույն դատարան` այլ կազմով նոր քննության ուղարկելու համար:
Վերը բերված հիմնավորումներով, պաշտպանության կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ սույն գործով, մեղադրանքի այդ մասով (ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքի մասով) դատական ակտ կայացնելիս Դատարանի կողմից թույլ է տրվել քրեադատավարական օրենքի այնպիսի էական խախտում, որը կարող է ազդել սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Որպիսի պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ սույն գործով, վիճարկվող դատական ակտում տեղ գտած Դատարանի հետևությունները (մեղադրանքի այդ մասով՝ Արեն Ծերունյանի առնչությամբ), քննարկվող պարագայում, ըստ էության պատճառաբանված չեն և վերը նշված հանգամանքները Դատարանի կողմից քննարկման առարկա չդարձնելն իր հերթին հանգեցրել է քրեադատավարական օրենքի այնպիսի էական խախտման, որը կարող է ազդել սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, և ինչը հիմք է (կոնկրետ դեպքում) վիճարկվող դատական ակտն այդ մասով բեկանելու և գործը նույն դատարան` այլ կազմով նոր քննության ուղարկելու համար:
Ինչ վերաբերում է քրեական գործի նյութերով նոր գործ հարուցելուն, ապա ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 184-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամրագրված իրավակարգավորումների համատեքստում, նշվածի վերաբերյալ պաշտպանության կողմի բերված պատճառաբանությունների հետ համաձայնվելու հիմքեր չկան:
Ինչ վերաբերում է նյութական իրավունքի խախտումների վերաբերյալ պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքում տեղ գտած պատճառաբանություններին և այդ առնչությամբ բողոքաբերների կողմից արտահայտած պնդումներին, ապա հարկ է նշել, որ նշվածի վերաբերյալ հիմնավոր հետևության հնարավոր է հանգել միայն գործի հետագա քննության ընթացքում, վերը բերված հիմնավորումների համատեքստում, խնդրո առարկային առնչվող փաստական տվյալներն իրենց համադրությամբ պատշաճ իրավական վերլուծության և գնահատման ենթարկելու արդյունքում:
Այլ կերպ ասած, վերը բերված հիմնավորմամբ այդ առնչությամբ (մեղադրանքի այդ մասով) սույն գործով վիճարկվող դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու` Վերաքննիչ դատարանի հնարավորությունն առկա պայմաններում սահմանափակ է:
Նման պայմաններում, ելնելով գործով ձեռք բերված ապացույցները վերստին գնահատելու, բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման ենթարկելով դրանք վերլուծելու, իրենց համակցության մեջ համադրելու անհրաժեշտությունից, ինչպես նաև քննարկելով նոր ապացույցներ ձեռք բերելու հնարավորության հարցը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակի` վիճարկվող դատական ակտն այդ մասով` ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, պետք է բեկանել և գործն այդ մասով ուղարկել նույն դատարան` այլ կազմով նոր քննության:
Նոր դատաքննությամբ անհրաժեշտ է պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, նախ, դատաքննությամբ քննարկման (հետազոտման) առարկա դարձնել պաշտպանության կողմի վերը նշված փաստարկներն ու այդ առնչությամբ (վերաքննիչ բողոքին կից) ներկայացված փաստական տվյալները և դրանց արդյունքում ստացված տվյալներն ու տեղեկությունները պատշաճ իրավական վերլուծության և գնահատման ենթարկել գործով ձեռք բերված և մեղադրանքի այդ մասին (Ա.Ծերունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, առաջադրված մեղադրանքին) առնչվող փաստական տվյալների համադրությամբ, որից հետո նոր միայն, հնարավոր է հանգել հիմնավոր հետևության, սույն գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանքի առնչությամբ, ինչպիսին է ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված և նրան մեղսագրված արարքը կատարելու մեջ:
Նոր դատաքննությամբ անհրաժեշտ է հնարավորության դեպքում վերստին հարցաքննել գործով ամբաստանյալներ Գ.Մաթևոսյանին, Կ.Հովհաննիսյանին և Ա.Ծերունյանին, այդ թվում` նաև վկա Ա.Մխիթարյանին, գործի հետագա քննության ընթացքում վերջիններիս կողմից հայտնած տեղեկություններում տեղ գտած հակասությունների առնչությամբ, և նշված ծավալի իրականացման արդյունքում ձեռք բերված հնարավոր տվյալներն ու տեղեկությունները պատշաճ իրավական վերլուծության և գնահատման ենթարկել սույն գործով ձեռք բերված փաստական տվյալների համադրությամբ
Հարկ է նշել, որ Արմեն Մարտիրոսի Աբրահամյանի վերաբերյալ քրեական գործով, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. <<(...) 16. Բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու, գործը նոր քննության ուղարկելու և նոր քննության ծավալ սահմանելու` Վերաքննիչ դատարանի իրավասությանը Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Հ.Մակարյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորվել այն մասին, որ <<(...) վերաքննիչ դատարանն իրավասու է բեկանել բողոքարկված դատական ակտը և գործն ուղարկել նոր քննության` սահմանելով նոր քննության ծավալը` նպատակ ունենալով`
ա) լրացնել վերաքննության փուլում գործն ամբողջ ծավալով քննելու իրավազորության բացակայությունը,
բ) կանխել վերաքննիչ դատարանի կողմից որպես առաջին ատյանի դատարան հանդես գալու հնարավորությունը,
գ) ապահովել դատական ատյանների միջև գործառութային կապերի տրամաբանական բնույթը,
դ) երաշխավորել ամբաստանյալի արդյունավետ դատական պաշտպանության իրավունքը` նոր քննության արդյունքում առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված դատական ակտի հետ անհամաձայնության դեպքում վերաքննության կարգով բողոք ներկայացնելու տեսանկյունից: (...)>>:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով, վերը շարադրված բացահայտման անհրաժեշտ հանգամանքները վերլուծության և գնահատման ենթարկելու արդյունքում նոր միայն հնարավոր կլինի հիմնավոր հետևության հանգել այն մասին, թե ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու մասին վկայող փաստական տվյալներն իրենց համակցությամբ բավարար են արդյոք վերջինիս մեղավորությունը վերագրվող արարքում հաստատված համարելու համար, թե ոչ, որը հնարավոր է կատարել միայն նոր դատաքննությամբ, ինչը տվյալ դեպքում, ըստ էության, չի արվել և հանգեցրել է քրեադատավարական օրենքի այնպիսի էական խախտման, որը կարող է ազդել սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, և ինչը հիմք է ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու և նոր դատաքննություն կատարելու համար գործն այդ մասով նույն դատարան ուղարկելու համար:
Անդրադառնալով նաև, ամբաստանյալ Արեն Միքայելի Ծերունյանի նկատմամբ արդեն իսկ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը պահպանելու հարցին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ և 395-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը.


Ո Ր Ո Շ Ե Ց


Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակի:
Արեն Միքայելի Ծերունյանի մասով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 06.02.2019թ. դատավճիռը բեկանել և գործն այդ մասով ուղարկել նույն դատարան` այլ կազմով նոր քննության:
Արեն Միքայելի Ծերունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ:
Դատավճիռը մնացած մասերով թողնել անփոփոխ:
Սույն որոշումը կարող է բողաքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է.


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ