Հիմնական
Գործի համար:
ԵԱՔԴ/0262/01/16
Վիճակագրական տողի համար :
14.7
Պատասխանող
Գագիկ Հովհաննիսյան
Վարդան Մելիքբեկյան
Արամ Իսրայելյան
Սանասար Յարալյան
Գագիկ Հովհաննիսյան Բագրատ
Վարդան Մելիքբեկյան Ազատ
Արամ Իսրայելյան Արեգ
Սանասար Յարալյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Տիգրան Սահակյան
Սերգեյ Մարաբյան
Ռուզաննա Բարսեղյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Մարինե Մելքոնյան
Հոդվածներ
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
ՀՀ Քրեական օրենսգիրք
Հոդված 314 Մաս 1
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Տիգրան Սահակյան
Սերգեյ Մարաբյան
Ռուզաննա Բարսեղյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Մարինե Մելքոնյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2019-09-11 | 15:00 | 5 | Կայացվել է | ||
| Քրեական վերաքննիչ | 2019-08-07 | 14:00 | 5 | Կայացվել է | ||
| Քրեական վերաքննիչ | 2019-07-26 | 12:00 | 5 | Կայացվել է | ||
| Քրեական վերաքննիչ | 2019-07-04 | 11:00 | 5 | Կայացվել է | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2019-01-21 | 14:00 | 5-րդ | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2019-01-18 | 17:00 | 5-րդ | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2018-12-10 | 16:30 | 5-րդ | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2018-11-26 | 17:00 | 5-րդ | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2018-11-09 | 16:30 | 5-րդ | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2018-10-12 | 16:30 | 5-րդ | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2018-08-30 | 16:00 | 7-րդ | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2018-07-03 | 16:00 | 7-րդ | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2018-06-06 | 14:30 | 7-րդ | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2018-05-08 | 15:00 | 7-րդ | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2018-03-29 | 15:00 | 7-րդ | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2018-02-28 | 14:30 | 1-ին | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2018-01-18 | 16:00 | 1-ին | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2017-11-29 | 14:00 | 1-ին | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2017-10-31 | 14:30 | 1-ին | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2017-09-19 | 14:00 | 1-ին | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2017-08-28 | 14:30 | 1-ին | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2017-06-19 | 14:00 | 1-ին | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2017-05-23 | 15:00 | 1-ին | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2017-04-20 | 14:00 | 1-ին | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2017-03-23 | 15:00 | 1-ին | Կայացել է | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2017-02-23 | 11:00 | 1-ին | Նշանակվել է դատական նիստ |
ԵԱՔԴ/0262/01/16
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
նախագահող դատավոր` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ
դատավորներ` Ս.ՄԱՐԱԲՅԱՆԻ
Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող՝ Վ.ԴՈԼՄԱԶՅԱՆԻ
ամբաստանյալներ՝ Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
Վ.ՄԵԼԻՔԲԵԿՅԱՆԻ
Ա.ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆԻ
Ս.ՅԱՐԱԼՅԱՆԻ
2019 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, ք.Երևանում
դռնբաց դատական նիստում ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Վ.Դոլմազյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան) 2019 թվականի հունվարի 21-ի դատավճիռը՝ քրեական գործով ըստ մեղադրանքի՝ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Արամ Արեգի Իսրայելյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2015թ. դեկտեմբերի 14-ին Նելլի Օնիկի Հակոբյանը ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանը դատարանի միջոցով վտարել է իրեն Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի 27 տան բակային տարածքից, իսկ ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները 2015թ. նոյեմբերի 10-ին իրենց ենթադրյալ իրավունքներն ինքնակամ իրականացնելով փակել են իր նշված տան միակ մուտքը քարե պարիսպով, իսկ պատուհանը՝ ճաղավանդակներով, ինչի հետևանքով իրեն պատճառվել է էական վնաս, որն արտահայտնվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից զրկվելու ձևով։
2015 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Նելլի Օնիկի Հակոբյանի հադորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14830915 քրեական գործը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազի զեկուցագրի հիման վրա ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում նախապատրաստված նյութերով տվյալներ են ձեռք բերվել, որ ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցը, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթները, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, անձնական այլ դրդումներից ելնելով՝ 2015թ. նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ։
2016 թվականի հունիսի 09-ին պաշտոնեական կեղծիք կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62215716 քրեական գործը:
2016 թվականի հունիսի 22-ին թիվ 14830915 քրեական գործով վարույթը կարճվել է և Սուսաննա Աբգարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2016 թվականի նոյեմբերի 16-ին Նելլի Հակոբյանը ճանաչվել է տուժող:
2016 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Գագիկ Հովհաննիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրվել է մեղադրանք:
2016 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Գագիկ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2016 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Վարդան Մելիքբեկյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրվել է մեղադրանք:
2016 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Վարդան Մելիքբեկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2016 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Արամ Իսրայելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրվել է մեղադրանք:
2016 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Արամ Իսրայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2016 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Սանասար Յարալյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրվել է մեղադրանք:
2016 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Սանասար Յարալյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Նույն օրը Սանասար Յարալյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2016 թվականի դեկտեմբերի 24-ին թիվ 62215716 քրեական գործից անջատվել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնեական կեղխիք կատարելու վերաբերյալ քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2016 թվականի դեկտեմբերի 28-ին թիվ 62232916 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է՝ Սանասար Յարալյանի գտնվելու վայրը պարզված չլինելու հիմքով:
2017 թվականի հունվարի 10-ին թիվ 62232916 քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսվել է՝ Սանասար Յարալյանի հայտնաբերման հիմքով:
2017 թվականի հունվարի 20-ին թիվ 62232916 քրեական գործը՝ հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան՝ ըստ էության քննության համար:
Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2019 թվականի հունվարի 21-ի դատավճով ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է:
Ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է:
Ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Արամ Արեգի Իսրայելյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Արամ Արեգի Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է:
Ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Սանասար Վաղինակի Յարալյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Սանասար Վաղինակի Յարալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Վ.Դոլմազյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան է ներկայացրել մեղադրող Ա.Ավետիսյանը, որով խնդրել է պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել՝ անհիմն լինելու պատճառաբանությամբ:
Թիվ ԵԱՔԴ/0161/01/16 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Տ.Սահակյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 30.04.2019 թվականին և Վերաքննիչ դատարանի 17.05.2019 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա «նա 2003թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի պետի տեղակալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Iոb/15 կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Գագիկ Հովհաննիսյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տան մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն»:
Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա «2014 թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի առաջին կարգի մասնագետ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Inb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Գագիկ Հովհաննիսյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Վարդան Մելիքբեկյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի և Կարեն Միլիտոնյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Վարդան Մելիքբեկյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն»:
Արամ Արեգի Իսրայելյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա «1999 թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Արամ Արեգի Իսրայելյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Inb/15 կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Արամ Իսրայելյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն»:
Սանասար Վաղինակի Յարալյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա «2012 թվականի մարտի 7-ից մինչև 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ն աշխատելով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի նախկին գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա իր կողմից հարուցված թիվ 0l/08-06Inb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանը ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող կատարողական գործողությունների վերաբերյալ 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված արձանագրության մեջ մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել, իսկ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Արամ Իսրայելյանը և Վարդան Մելիքբեկյանն իրենց ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել են նշած փաստաթղթում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն»:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի համաձայն՝
«(…) Դատարանը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված գործով ձեռք բերված ապացույցները իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված չի համարում և հանգում է հետևության, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները, այն է՝ պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, կեղծ փաստաթուղթ կազմելը, դատարանում չապացուցվեց և սպառվել են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, հետևաբար նման պայմաններում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում պետք է ճանաչել Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի անմեղությունը և նրանց նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների ապացուցվածության վերաբերյալ դատարանի հետևությունների արժանահավատությունը, այլ ոչ թե՝ ենթադրությունը՝ ինչպես ներկայացված է մեղադրական եզրակացությունում, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար:
Դատաքննությամբ հաստատվեց, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Iոb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին միասին մասնակցել են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին: Սանասար Յարալյանի կողմից Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է տեղեկություն այն մասին, որ կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, ինչի վերաբերյալ նշված է թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13վճռում և տուժող Նելլի Հակոբյանը և նրա որդի վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքներում, որոնցով հայտնում են, որ. «...25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացվել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ»:
(...)
Դատարանը վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները կիրառելով՝ իրավական վերլուծության ենթարկելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները՝ փաստում է, որ նշված ապացույցները Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի՝ նրանց մեղսագրված արարքներին առնչության և մեղավորության մասին անմիջական, ուղղակի փաստական տվյալներ չեն բովանդակում, դրանք չեն հիմնավորում ամբաստանյալների մեղավորությունը:
Սույն` թիվ 62215716, ինչպես նաև Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մասով միացված թիվ 62232916նախաքննական համարներով քրեական գործերով կազմված և հաստատված մեղադրական եզրակացությունների համաձայն, որպես Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող ապացույցներ նշվել են՝ տուժող Նելլի Հակոբյանի, վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքները, Սանասար Յարալյանի կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը, դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը, ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքները:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել են տուժող Նելլի Հակոբյանի, վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքները: Դատարանն արձանագրում է, որ տուժողի և վկայի ցուցմունքներում պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող որևէ փաստական հանգամանք չկաայլ նրանք իրենց ցուցմունքներում հայտնում են, որ 25 տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացել են նոր մուտք:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել է իրեղեն ապացույցներ ճանաչված Սանասար Յարալյանի կողմից 10.11.2015թվականին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը: Դատարանն արձանագրում է, որ նշված ապացույցը որևէ փաստական տվյալ չի պարունակում այն մասին, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել է 19.11.2016 թվականի դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը, համաձայն որի՝ զննություն է կատարվել Նելլի Հակոբյանի որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի բնակարանում, այն դեպքում երբ Սանասար Յարալյանի կողմից կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը կազմվել է 10.11.2015 թվականին Նելլի Հակոբյանի բնակարանի վերաբերյալ: Դատարանն արձանագրում է, որ 19.11.2016թվականի դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող որևէ փաստական հանգամանք չկա:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել է այլ ապացույց ճանաչված ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքները, որի համաձայն Նելլի Հակոբյանը 19.11.1969 թվականից մինչև 24.06.2014 թվականը, Մխիթար Հակոբյանը 29.01.1988 թվականից մինչև 24.06.2014 թվականը հաշվառված են եղել, իսկ 21.12.2015 թվականին և 24.12.2015 թվականից մինչ օրս հաշվառված են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27 հասցեում:
Դատարանն արձանագրում է, որ նշված ապացույցները որևէ փաստական տվյալ չեն պարունակում այն մասին, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն, այն է՝ պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելը:
Վերոշարադրյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի առնչությունը խմբային շահից ելնելով կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կազմելու դեպքին և նրանց մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ, հետևաբար այն ենթադրություն է, վարկած, գնահատողական դատողություն, կարծիք, քանի որ այն չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ: Վերը նշված փաստական հանգամանքները գնահատելով դատարանն արձանագրում է, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղադրանքների հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը հանդես են եկել խմբային շահից ելնելով և ցանկացել են կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելը:
Վերոշարադրյալ ապացույցների, ինչպես նաև մեղադրողի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված վկաներ Սուսաննա Աբգարյանի, Սուսաննա Գրիգորյանի, Կարեն Միլիտոնյանի ցուցմունքների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի առնչությունը դեպքին և նրանց մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքը կատարելու մեջ: Դատարանն արձանագրում է, որ այլ ապացույցներ ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների հիմքում չեն դրվել և մեղադրական եզրակացության մեջ չեն վկայակոչվել:
Դատարանը նաև արձանագրում է, որ նախաքննական մարմնի կողմից սույն գործով չեն երաշխավորվել Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևորագույն երաշխիքներից՝ մրցակցության սկզբունքի և պաշտպանության իրավունքի իրացումը մեղադրական եզրակացության համատեքստում:
Դատարանն արձանագրում է, որ որպես այդ սկզբունքների ապահովման երաշխիք ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի՝ «Մեղադրական եզրակացությունը» վերտառությամբ 270 հոդվածի 2-րդ մասում սահմանված է, որ մեղադրական եզրակացության նկարագրական-պատճառաբանական մասում քննիչը շարադրում է ... մեղադրյալի մեղավորությունը հաստատող ապացույցները, ի պաշտպանություն նրա բերվող փաստարկները և այդ փաստարկների ստուգման արդյունքում հավաքված ապացույցները:
(...)
Արդեն իսկ վերևում փաստվել է, որ ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել և ցուցմունքներում փաստացի հերքել են իրենց առաջադրված մեղադրանքները, հայտնելով, որ պաշտոնեական կեղծիք չեն կատարել, խմբային շահերից ելնելով որևէ արձանագրություն չեն ստորագրել և ստորագրությամբ հաստատելով Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունը ոչ թե թաքցրել են Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինության փաստը, այլ հաստատել են այն հանգամանքը, որ հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, այսինքն՝ որդու տնից, նույն հասցեից, որը ձևականորեն փակված է եղել, և այն նրանց կողմից պետք է ապամոնտաժվեր և վերականգնվեր ու արձանագրությունում այդ հանգամանքը նշելու միակ նպատակը եղել է դա և որևէ այլ դիտավորություն չեն ունեցել կեղծիք կատարելու, որով կոտնահարվեր Նելլի Հակոբյանի սահմանադրական իրավունքները և օրինական շահերը: Որպես ամբաստանյալ, իրենց համար անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը այն հարցի վերաբերյալ, թե որտեղ է եղել իրենց խմբային շահերը և նախաքննության մարմնի կողմից դա որևէ ձևով չի ապացուցվել: Կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է և կատարողական վարույթը կարճվել է: Հակառակ կողմից մուտք ունենալու մասին նշել են, քանի որ այն եղել է, ինչի մասին նշված է նաև վճռում և ինչ եղել է այն էլ արձանագրել են, իսկ այն լինելու կամ չլինելու հանգամանքը չէր խոչընդոտելու իրենց կողմից վճռի պահանջը կատարելուն:
Մինչդեռ, թե նախաքննական մարմինը մեղադրական եզրակացությունում, թե մեղադրողը դատարանում որևէ վերլուծություն և հիմնավորում չեն նշել, թե հատկապես ինչում է արտահայտվում այդ ցուցմունքների անարժանահավատությունը, ինչ ապացույցներով են մասնավորապես հերքվում նրանց կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները: Նրանք ընդամենը դատողություն են արել այն մասին, որ մեղադրանքն է հաստատվում ինչ-որ ապացույցներով՝ առանց նշելու, թե ինչ ապացույցներով են հերքվում ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները:
Մեղադրական եզրակացության մեջ նախաքննական մարմինը նշել է հետևյալը. «Քրեական գործով նախաքննությամբ հավաքված ապացույցները ենթարկվել են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման՝ ձեռք բերված ապացույցների վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով: Մեղադրյալների ցուցմունքների վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ իրենց մեղավոր չճանաչելու կապակցությամբ նրանց պատճառաբանություններն անհիմն, մտացածին են և քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում:», այն դեպքում, երբ ինչպես պարզվում է վերոգրյալից՝ ստացված տեղեկությունները նախաքննական մարմնի և մեղադրողի կողմից չեն վերլուծվել իրենց ամբողջության մեջ, դրանք չեն համադրվել այլ ապացույցների հետ և առանց որևէ հիմնավոր փաստարկման դատողություն է արվել այն մասին, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղադրանքները հիմնավորված են, իսկ նրանց ցուցմունքներն անհիմն են, մտացածին են և քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում:
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով նախաքննական մարմնի կողմից չեն ապահովվել ամբաստանյալների արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևորագույն երաշխիքներից՝ մրցակցության սկզբունքի և պաշտպանության իրավունքի իրացումը մեղադրական եզրակացության համատեքստում, իսկ մեղադրողի կողմից նաև մեղադրական ճառում, քանի որ ամբաստանյալների կողմից ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման վերաբերյալ անհրաժեշտ օբյեկտիվ և գործի նյութերի վրա հիմնված վերլուծությունների, գնահատականների բացակայությունը, զրկում է ոչ միայն ամբաստանյալներին իրենց դիտողությունները և հակափաստարկները ներկայացնելու մեղադրանքի կողմի փաստարկների վերաբերյալ, այլև դատարանին գնահատելու դրանք:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով կազմված մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում օրենքով սահմանված պահանջներին, մասնավորապես նրանում բացակայում են ամբաստանյալների կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկների հերքման մասին դատողությունները, ինչպես նաև դրանց ստուգման արդյունքում ձեռք բերված ապացույցները: Դատարանի գնահատմամբ նախաքննությունը տարվել է միակողմանի, նախաքննական մարմինը ոչ միայն չի կատարել օրենքով իր վրա դրված պարտականությունը՝ մեղադրյալներին արդարացնող հանգամանքները պարզելու համար /ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 17հոդվածի 3-րդ մաս/, այլև առանց բավարար հիմնավորումների, ստանդարտ ձևակերպումներով փորձել է հերքել մեղադրյալների կողմից ի պաշտպանություն բերած և իրենց արդարացնող փաստական հանգամանքները:
Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների և հատկապես ամբաստանյալների կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու հանգամանքների ապացուցվածության վերաբերյալ դատարանի հետևությունների արժանահավատությունը, այլ ոչ թե՝ ենթադրությունը՝ ինչպես ներկայացված է մեղադրական եզրակացությունում, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար: Դատարանն արձանագրում է, որ այլ ապացույցներ ամբաստանյալներին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների հիմքում չեն դրվել և մեղադրական եզրակացության մեջ չեն վկայակոչվել:
Դատարանը նաև անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպմանը:
(...)
Վերը շարադրված դիրքորոշումների կիրառմամբ ուսումնասիրելով ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները, Դատարանն արձանագրում է, որ նրանում չի պարունակվում հանցակազմի հատկանիշների դատավարական արտահայտություն, մասնավորապես առկա ձևակերպումներից պարզ չէ, թե ամբաստանյալների գործողությունները գիտակցաբար /ուղղակի դիտավորությամբ/ ուղղվածն են եղել փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, կեղծ փաստաթուղթ կազմելուն, պարզ չէ հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ կազմող հանցագործության շարժառիթներն ու նպատակը, մասնավորապես այն, թե ինչով է արտահայտվել խմբային շահը:
Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանը կրկին փաստում է, որ մեղադրանքների նման ձևակերպման պայմաններում չի ապահովվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքների կատարման մեջ մեղադրվող Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի իրավունքները տեղեկանալու իրենց դեմ առաջադրված մեղադրանքի փաստական հիմքերի մասին, հետևաբար չի ապահովվել նաև ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներից ամբաստանյալների պաշտպանության իրավունքի իրականացումը` որպես արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի իրականացման պահանջները բավարարող երաշխիք:
Անդրադառնալով Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի առկայության կամ բացակայության հարցին` դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
(...)
Վերը նշված փաստական հանգամանքները գնահատելով դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր օբյեկտիվ կողմի առկայությունը, քանի որ վտարում կատարելու գործողությունների վերաբերյալ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունում կեղծ տեղեկություններ չի նշվել գրառելով, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, ինչի վերաբերյալ նշված է թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 վճռում, նաև տուժող Նելլի Հակոբյանը ու նրա որդի վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքներում, որոնցով հայտնում են, որ 25 տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացվել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ: Դատարանը նաև արձանագրում է, որ ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր, որ ամբաստանյալները գիտակցել և ցանկացել են /ուղղակի դիտավորությամբ/ խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել և կեղծ փաստաթուղթ կազմել:
Սույն գործի փաստերը գնահատելով և վերոնշյալ իրավական դիրքորոշումների կիրառմամբ՝ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք:
Մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքների փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած, իսկ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից, որպիսին սույն քրեական գործով ձեռք բերված և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ գնահատման արդյունքում դատարանի մոտ չի ձևավորվել: Հետևաբար բավարար է փաստելու, որ բացակայում են ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար լինի մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, այսինքն՝ սույն գործով ապացույցների բավարար համակցություն չի ձևավորվել, որը հիմք կտա հանգելու այն հետևության, որ անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցագործությունը: Այլ կերպ՝ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորված չէ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը: Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր չեն նախաքննության մարմնի հետևություններն այն մասին, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում առկա են խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կեղծ փաստաթուղթ կազմելու/ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մաս/ հանցակազմի հատկանիշներ, իսկ հանցագործության որակումը կոնկրետ հանրորեն վտանգավոր արարքի մեջ հանցակազմի առկայության հավաստումն է, իսկ հանցակազմի տարրերից նույնիսկ մեկի բացակայությունը, հակառակը, նշանակում է, որ կատարված արարքը հանցագործություն չէ, ուստի և բացակայում է քրեական պատասխանատվության հիմքը: Դատարանն արձանագրում է, որ այդպիսի ապացույց քրեական գործում առկա չէ և մեղադրանքի կողմը այդպիսի ապացույց դատարանին չի ներկայացրել։ Դատարանը գտնում է, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից վերը նշված արարքը կատարելը զուտ մեղադրանքի կողմի հետևությունը ենթադրություն է, վարկած, գնահատողական դատողություն, կարծիք, քանի որ այն չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ: Այլ կերպ ասած՝ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ դատարանի մոտ առկա է չփարատված կասկած, ուստի ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի հիման վրա և «չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու» (in dubio pro reo) կանոնի կիրառմամբ այն պետք է մեկնաբանվի հօգուտ ամբաստանյալի: Դատարանի վերջին եզրահանգումը մեծապես պայմանավորված է նաև նրանով, որ քրեական գործով ձեռք չի բերվել որևէ թույլատրելի և արժանահավատ ապացույց և նման ապացույց չի ներկայացրել մեղադրանքի կողմը, որը ոչ միայն կհաստատեր Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղքը, այլև կհերքեր նրա կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները: Ինչ վերաբերում է մեղադրական եզրակացության մեջ նշված ապացույցներին, ապա դատարանը կրկին փաստում է, որ հիշյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ: Հետևաբար բավարար է փաստելու, որ բացակայում են ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար լինի մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, այսինքն՝ սույն գործով ապացույցների բավարար համակցություն չի ձևավորվել, որը հիմք կտա հանգելու այն հետևության, որ անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցագործությունները: Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ սույն գործով առկա են արդարացման դատավճիռ կայացնելու առնվազն երկու ինքնուրույն հիմքեր, այն է՝ արարքում հանցակազմի բացակայությունը և ապացույցների անբավարարությունը:
ՀՀ Սահմանադրության 63հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք:
(...)
Հիմք ընդունելով վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները՝ գնահատության ենթարկելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները՝ դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալների մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` Դատարանը գտնում է, որ թեև առկա է եղել հիմնավոր կասկած Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից հանրորեն վտանգավոր արարներք կատարելու առնչության մասին, սակայն նրանց մեղքի հարցը լուծելիս Դատարանն արձանագրում է, որ ապացույցների բավարարության շեմը չի գերազանցում »հիմնավոր կասկածից վեր« ապացուցողական չափանիշը, առկա չեն փաստական տվյալների, ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հետևաբար դրանք բավարար չեն Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված և կատարված հանցագործությանը նրանց մասնակցությունն ապացուցված համարելու համար, և սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, և որպեսզի անձը քրեական պատասխանատվության ենթարկվի նրա արարքը պետք է որակվի հանրորեն վտանգավոր` որում առկա են քրեական օրենսգրքով նախատեսված կոնկրետ արարքի բոլոր հատկանիշները: Հետևաբար Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքները չի բնորոշվում որպես քրեական օրենսգրքով նախատեսված հատկանիշներ պարունակող հանրորեն վտանգավոր արարքներ` հանցագործություն, այսինքն բացակայում են հանցագործության հատկանիշները` հետևաբար նաև հանցակազմը, ինչը հիմք է տալիս ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում նրանց ճանաչել անպարտ և արդարացնել:
(…)»:
Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները՝
1. Ամբաստանյալ Գագիկ Հովհաննիսյանի ցուցմուքները,
2. Ամբաստանյալ Վարդան Մելիքբեկյանի ցուցմուքները,
3. Ամբաստանյալ Արամ Իսրայելյանի ցուցմուքները,
4. Ամբաստանյալ Սանասար Յարալյանի ցուցմուքները,
5. Վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմուքնը,
6. Վկա Սուսաննա Աբգարյանի ցուցմունքը,
7. Վկա Սուսաննա Գրիգորյանի ցուցմունքը,
8. Վկա Կարեն Միլիտոնյանի ցուցմունքը,
9. ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան կողմից թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13քաղաքացիական գործով կայացված 17.04.2015 թվականի վճիռը,
10. ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 13.08.2015թվականին թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով տրված կատարողական թերթը,
11. 09.09.2015 թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի որոշումը «Կատարողական վարույթ հարուցելու մասին»,
12. 13.10.2015 թվականի ԴԱՀԿ ապահովող Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված «Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ» արձանագրությունը,
13. Սեփականության իրավունքի վկայականի պատճենը,
14. 10.11.2015 թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված «Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ» արձանագրությունը:
3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Ըստ մեղադրող Վ.Դոլմազյանի վերաքննիչ բողոքի՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը օրինական չէ, քանի որ այն չի կայացվել ՀՀ քրեական դատավարության և ՀՀ քրեական օրենքների պահանջների պահպանմամբ, հիմնավորված չէ:
Առաջին ատյանի դատարանի վերլուծությունները չեն արտացոլում օբյեկտիվ իրականությունը, չեն բխում գործի ամբողջ փաստական տվյալներից, հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները չեն կարող օրիանական լինել։ Դատարանն իր վերլուծություններում նշել է, թե նախաքննության ընթացքում քննիչի կողմից, իսկ ղատարանում՝ մեղադրողի կողմից չի պահպանվել մրցակցության սկզբունքը, ինչի արդյունքում խախտվել է ամբաստանյալների արդար դատաքննության սկզբունքը, մինչդեռ, Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալների ցուցմունքների նկատմամբ դրսևորել է կանխակալ մոտեցում, դրանց մյուս ապացույցների նկատմամբ տվել է առավել նշանակություն։
ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. ապրիլի 17-ի վճռի հիման վրա նույն թվականի օգոստոսի 13-ին տրված ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթի համաձայն՝ Դատարանը վճռել է. «Սկզբնական հայցով հայցվոր Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանի հայցը բավարարել. Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին վտարել Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1 տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտես գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից»։
Սուսաննա Աբգարյանի լիազորված անձ Շավարշ Փեթակչյանը 2015թ. սեպտեմբերի 8-ին գրավոր դիմել է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն բաժնի պետին՝ խնդրել է ընթացք տալ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով տրված կատարողական թերթին։ Դիմումի հետ ներկայացրել է վճռի պատճենը, ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթը, լիազորագիրը, լիազորված անձի անձնագրի պատճենը, փաստաբանական գործունեության արտոնագրի պատճենը։
Նշված կատարողական թերթի հիման վրա 2015թ. սեպտեմբերի 9-ին ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից որոշում է կայացվել կատարողական վարույթ հարուցելու մասին, որով որոշվել է Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին, Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1 տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտես գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարել։
2015թ. նոյմեբրի 10-ին Սանասար Յարալյանը նույն բաժնի պետի տեղակալ Գագիկ Հովհաննիսյանի, գլխավոր խորհրդատուներ Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի, առաջին կարգի խորհրդատու Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմել են «Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն», ըստ որի «(...) Կատարման պահին հասցեից դուրս եկավ պարտապան Նելլի Հակոբյանը։ Վերջինս փորձեց խոչընդոտել կատարողական գործողությունների կատարմանը, սակայն վերջինիս հետ տարվեց բացատրական աշխատանքներ, որից հետո շարունակվեց կատարողական գործողությունները։ Կատարվեց տարածքի տեղատեսություն, պարզվեց, որ առկա է որոշակի գույք, որն էլ առաջարկվեց պարտապանին տեղափոխել նշված հասցեից, չնայած որ այն իրենից ներկայացնում էր ոչ պիտանի գույք։ Չնայած դրան, պարտապանին առաջարկվեց որպեսզի բանվորական ուժի միջոցով այն տեղափոխվի, սակայն հայտնեց, որ այն իրեն պետք չէ։ Սկսվեց առկա պատուհանի ճաղավանդակի տեղադրման աշխատանքները պարտապանի մուտքը ազատված տարածք արգելելու նպատակով, որից հետո կազմակերպվեց առկա դռան քարե շարվածքով փակման աշխատանքները։ Պարտապանի կողմից զբաղեցրած շինության հատվածում առկա էր մեկ մուտքի դուռ դեպի պահանջատիրոջ բակային հատված։ Կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվեց, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից։(...)»։
Արձանագրությունը ստորագրվել է Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի, Նելլի Հակոբյանի, Սուսաննա Աբգարյանի և ընթերակա Սուսաննա Գրիգորյանի կողմից։ Կատարողական գործողությունները սկսվել են ժամը 11:30-ին, ավարտվել՝ ժամը 16:00-ին։
Հիշյալ արձանագրությամբ արձանագրված կատարողական գործողություններից ակնհայտ է, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կատարողական թերթով նախատեսված պահանջից՝ այն է պարտապաններին նշված տարածքից վտարելուց զատ, կատարել են այլ գործողություններ։
Առաջին ատյանի դատարանը նշել է, թե մեղադրյալների հայտնած հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ Նելլի Հակոբյանն իր բնակելի տարածք կարող է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, որ իրենք կեղծ տեղեկություններ չեն արձանագրել և դրա շարժառիթը չեն ունեցել, պատշաճ ստուգման չեն ենթարկվել, չի բխում գործի փաստական տվյալներից։ Նախաքննությամբ գործի հանգամանքները ենթարկվել են բազմակողմանի, օբյեկտիվ և լրիվ ստուգման, ստուգվել են նաև մեղադրյալների կողմից բերված փաստարկները։ Հակառակ պարագայում, վարույթն իրականացնող մարմինը, հիմք, ընդունելով Նելլի Հակոբյանի և նրա որդու ցուցմունքները, համապատասխան քրեաիրավական որակմամբ Սանասար Յարալյանին, Գագիկ Հովհաննիսյանին, Արամ Իսրայելյանին, Վարդան Մելիքբեկյանին կմեղսագրեր նաև Նելլի Հակոբյանի տան պատուհանին ճաղավանդակի տեղադրման, մուտք դուռը քարե շարվածքով փակելու կազակերպումը։
Ակնհայտ է, որ նշված՝ պատուհանին ճաղավանդակ տեղադրելը, մուտքի դուռը քարե պատով փակելը որևէ կապ չունեն հիշյալ կատարողական թերթի պահանջի հետ, ինչով էլ պայմանավորված նշված գործողությունները կատարելով և Նելլի Հակոբյանին իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից փաստացի զրկելու հանգամանքն արդարացնելու համար, հիշյալ արձանագրության մեջ նշվել է, թե Նելլի Հակոբյանը կարող է իր տուն մտնել կառույցի հետնամասից։ Վտարման կատարողական գործողությունները կատարվել է խմբով՝ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայել|անի, Վարդան Մելիքբեկյանի և Կարեն Միլիտոնյանի կողմից, որի վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, որը սակայն Կարեն Միլիտոնյանի կողմից չի ստորագրվել։
Առաջին ատյանի դատարանը կանխակալ մոտեցում է ցուցաբերել և այլ ապացույցների համեմատ առավել նշանակություն տվել ամբաստանյալների ցուցմունքներին, նշելով, թե բնակելի տան հատակագծից պարզ է եղել, որ Նելլի Հակոբյանի բնակարանից որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի բնակարան առկա է մուտք և ընդամենը պահարան է դրված եղել, հետևաբար ամբաստանյալները կեղծ տեղեկություններ չեն արձանագրել հիշյալ արձանագրությունում։ Առաջին ատյանի դատարանը այդ կապակցությամբ նշել է նաև Նելլի Հակոբյանի ցուցմունքն այն մասին, որ նախկինում սենյակից սենյակ մուտք է եղել, որը որդու ամուսնանալուց հետո՝ 25 տարի առաջ փակվել է։ Առաջին ատյանի դատարանը որևէ կերպ չի պատճառաբանել, թե ինչու է տասնամյակներ առաջ սենյակից սենյակ մուտքի դուռ լինելու հանգամանքը հիմք ընդունում, իսկ այն, որ այդ մուտքը 25 տարի առաջ քարե պատով փակվել է, որ Նելլի Հակոբյանի որդու տունն առանձին տուն է՝ այլ մուտքով, որ նրա տանից հնարավոր չէ մուտք գործել Նելլի Հակոբյանի տուն, ինչը հաստատվել է նաև Մխիթար Հակոբյանի տան զննությամբ, հիմք չի ընդունում։ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել նաև այն հանգամանքը, որ Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դուռը քարե պատով փակելուց հետո, մինչև պատուհանին ճաղավանդակ տեղադրելը, Նելլի Հակոբյանը բանվորների օգնությամբ ստիպված պատուհանով մտել է տուն, վերցրել որոշ իրեր և դուրս եկել, ինչով ևս հաստատվում է, որ նա այլ ճանապարհով չէր կարող մուտք գործել իր բնակարան։
Ամբաստանյալները ցուցմունք են տվել, որ վտարման վարույթների բոլոր գործերով վտարման գործողություններին գնում են իրենց բաժնի բոլոր ծառայողներով։ Առաջին ատյանի դատարանն այս հանգամանքը հաշվի չի առել, որ խմբով կոնկրետ որևէ գործողության մասնակցելիս, այդ գործողության վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը ստորագրող ԴԱՀԿ ծառայողներն ունեն ընդհանուր խմբային շահ, քանզի այդ արձանագրությունում արտացոլված են իրենց գործողությունները, որոնք համաձայնեցված են և կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը ստորագրող ԴԱՀԿ ծառայողները այդպիսով հատատում են իրենց համաձնեցված գործողությունների արտացոլումը պարունակող փաստաթուղթը։
Ամբաստանյալներ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի գործողությունների և գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների համադրությունից բխում է ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքում սուբյեկտիվ կողմից առկայությունը։ Ակնհայտ է, որ բազմաթիվ են դեպքերը, երբ առերևույթ հանցագործություն կատարած անձը հերքում է իր մասնակցությունը այդ հանցագործության կատարմանը, նշում շարժառիթի կամ նպատակից բացակայությունը, սակայն նրա գործողությունների վերլուծությունը փաստում է հակառակի մասին։
Սույն դեպքում ևս, ԴԱՀԿ ծառայողներ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի կողմից կատարողական վարույթի շրջանակներում կատարված գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունով արձանագրված գործողությունների մի մասի կատարումը, կատարողական թերթով նախատեսված չի եղել և այդ գործողություններն հիմք տալիս փաստելու նրանց արարքում սուբյեկտիվ կողմից առկայությունը։
Առաջին ատյանի դատարանը հիմք է ընդունել ամբաստանյալների այն պնդումը, թե ուղղակի արձանագրությունում նշել են այն ամենը, ինչ տեղի է ունեցել այդ գործողության ընթացքում, մինչդեռ այդ նույն ընթացքում դատաքննությամբ պարզված ամեն հանգամանք չէ, որ նշվել է հիշյալ արձանագրությունում։ Ամբաստանյալները որևէ հիմնավոր փաստարկ չեն ներկայացրել, թե կատարողական թերթի պահանջը կատարելուց հետո ինչի են մնացել պահանջատեր Սուսաննա Աբգարյանի բակային տարածքում, ինչու են սպասել, իրենց գործողությունների հետ որևէ կապ չունեցող, Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով բանվորների կողմից կատարվող գործողությունների ավարտին, ինչու են այդ գործողություններն արձանագրել վտարման կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում։
Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալների, ինչպես նաև վկա Սուսաննա Աբգարյանի ցուցմունքները գնահատելիս հաշվի չի առել այն հանգամանը, որ Նելլի Հակոբյանի կողմից 2015թ. դեկտեմբերի 14-ին տրված հաղորդման հիման վրա հարուցված քրեական գործի նախաքննության ընթացքում Սուսաննա Աբգարյանը ցուցմունք է տվել, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն են փակել Նելլի Հակոբյանի տան մուտքը, որպիսի հանգամանք ևս կարևոր է ԴԱՀԿ ծառայողների գործողությունները, ինչպես նաև ցուցմունքներն ու գործում առկա այլ ապացույցները գնահատելու և նոր միայն սուբյեկտիվ կողմի վերաբերյալ հետևության հանգելու համար։
Առաջին ատյանի դատարանը վկա Սուսաննա Գրիգորյանի ցուցմունքից անտեսել է այն հանգամանքը, որ ԴԱՀԿ ծառայողները մտել պահանջատեր Սուսաննա Աբգարյանի տուն՝ հասկանալու համար նույնական են առաջին և երկրորդ հարկերը, Նելլի Հակոբյանից որդու տուն տանող մուտք կարող է լինել, թե ոչ, որպիսի հանգամանքը ևս փաստում է, որ ամբաստանյալներն ունեցել են շահագրգռվածություն կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունում մտցնել տեղեկություններ, Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դուռը քարե պատով, իսկ պատուհանը ճառավանդակով փակելու հանգամանքը օրինական ցույց տալու համար։ Մինչդեռ Նելլի Հակոբյանը նրանց ասել է, որ որդու բնակարանից իր բնակարան մուտք չկա։ Ամբաստանյալները նշված հանգամանքը պարզելու նպատակով Նելլի Հակոբյանի որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի տուն չեն գնացել, չեն փորձել պարզել մուտք առկա է, թե ոչ։
Վերը նշված հանգամանքները հաշվի առնելով, ակնհայտ է, որ 2015թ. նոյեմբերի 10-ին Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված, ամբաստանյալների կողմից ստորագրված արձանագրությունում նշված «Կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվեց, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից» տեղեկությունը կեղծ է, հետևաբար այդ տեղեկությունը ներառելով արձանագրությունում և ստորագրությամբ հաստատելով այդ կեղծ տեղեկությունը բովանդակող արձանագրությունը, ամբաստանյալները կատարել են նաև իրենց մեղսագրված հանցագործության օբյեկտիվ կողմը։
Ինչ վերաբերում է Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևությանը, թե մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում օրենքով սահմանված պահանջներին, անհիմն է, նաև ժամանակավրեպ, քանզի մեղադրական եզրակացությունը օրենքով սահմանված պահանջներին համապատասխանելու հարցը դատարանը քննության առարկա է դարձնում գործը դատական քննությանը նախապատրաստելու ժամանակ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 296-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ մեղադրական եզրակացությունը քրեադատավարական օրենքին չհամապատասխանելու դեպքում գործը վերադարձվում է մեղադրողին, որպիսի փաստ սույն գործով չի արձանագրվել։
Նույն կերպ անհիմն է նաև Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևությունը, թե ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումները չեն պարունակում հանցակազմի հատկանիշների դատավարական արտահայտությունը, քանզի ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումները հստակ բովանդակում են՝ թե ամբաստանյալները ինչ, ինչու և ինչ եղանակով են կատարել։
Ելնելով վերոգրյալից՝ խնդրել է ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին և Սանասար Վաղինակի Յարալյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար և նշանակել պատիժ՝ տուգանք նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի՝ 400.000 ՀՀ դրամի չափով։
4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է`
Հիմնավորված և պատճառաբանված են արդյո՞ք ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Արամ Արեգի Իսրայելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում անպարտ ճանաչելու և արդարացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։ (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն`
«Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...)
3) այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն դիրքրոշում է արտահատել այն մասին որ. «(...) «Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում։
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն տե՛ս նույն որոշման 16-19-րդ կետերը)։
Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը։
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը։ Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով։ Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում։ Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ։ Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության։
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը)։ Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը)։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ)։
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից։ Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման։
(...)
Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն։
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից, որի համաձայն՝
«Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված։ Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները»։
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…) ։ Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում։» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը)։
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։ (...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն`
«Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«1.Հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված՝ հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեսված է սույն օրենսգրքով:
2.Հանցագործություն չի համարվում այն գործողությունը կամ անգործությունը, որը թեև ձևականորեն պարունակում է սույն օրենսգրքով նախատեսված որևէ արարքի հատկանիշներ, սակայն իր նվազ կարևորության պատճառով հասարակական վտանգավորություն չի ներկայացնում, այսինքն` ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձին, հասարակությանը կամ պետությանը էական վնաս չի պատճառել և չէր կարող պատճառել»:
Հանցագործության օրենսդրական բնորոշումից հետևում են դրա հետևյալ երեք հատկանիշները.
1.Հանցագործության հանրային վտանգավորությունը, որը հանդիսանում է վերջինիս նյութական հատկանիշը և դրա տակ պետք է հասկանալ կոնկրետ հանցագործության վտանգավորությունը առկա հասարակական հարաբերությունների համար:
Այս հարցին անդրադարձել է Վճռաբեկ դատարանը Գ.Մադաթյանի գործով և նշել, որ «(...)Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը (...)» (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
2.Քրեական հակաօրինականությունը, այսինքն`արարքը (որքան էլ այն վտանգավոր լինի) չի կարող համարվել հանցագործություն, եթե նախատեսված չէ քրեական օրենսգրքում (nullum crimen sine lege): Այս կապակցությամբ պետք է նշել, որ. «(...) Անձին հանցագործություն կատարելու մեջ մեղավոր ճանաչելու միակ հիմքը կատարման պահին նրա արարքի` օրենքով սահմանված կարգով հանցագործություն համարվելն է։ Այսինքն` արարքը կարող է որպես հանցագործություն նախատեսվել միայն քրեական օրենքով, և ոչ ոք չի կարող ենթարկվել քրեական պատասխանատվության և պատժի այլ կերպ, քան քրեական օրենքով ուղղակիորեն նախատեսված հանցանք կատարելու համար։ Այսպիսով` չկա հանցագործություն, չկա պատիժ, եթե արարքն իրավական որոշակիության չափանիշին բավարարող եղանակով նախատեսված չէ գործող օրենքով (nullum crimen, nulla poena sine lege)։
(…) [նշված] երաշխիքը (nullum crimen, nulla poena sine lege), հանդիսանալով օրենքի գերակայության անքակտելի տարր, առաջնային տեղ է զբաղեցնում ՀՀ Սահմանադրությամբ և «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայով երաշխավորված պաշտպանության համակարգում, որից որևէ շեղում չի թույլատրվում։ Nullum crimen, nulla poena sine lege սկզբունքից հետևում է, որ ցանկացած հանցագործություն և պատիժ պետք է հստակ ամրագրված լինի օրենքով։ Այդ օրենքը չի կարող տարածական մեկնաբանվել, և այն չի կարող կիրառվել անալոգիայով» (տե՛ս Երվանդ Մելքոնյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի մայիսի 11-ի թիվ ԵՇԴ/0090/01/10 որոշման 14-րդ և 16-րդ կետերը)։
3.Մեղավորությունը` հանցագործությունը համարվում է անձի կողմից մեղավորությամբ կատարված արարք, քանի որ առանց մեղքի չկա հանցագործություն և ոչ էլ քրեական պատասխանատվություն:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «(...) Արարքը հանցավոր է ճանաչվում միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունն անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին (...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասը քրեական պատասխանատվություն է սահմանում հետևյալ արարքի համար. «Պաշտոնատար անձի կողմից շահադիտական նպատակով կամ անձնական այլ դրդումներով կամ խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթերում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ կամ գրառումներ մտցնելը, կեղծում, քերվածք կամ այլ թվական գրառումներ կամ փոփոխություններ կատարելը, ինչպես նաև կեղծ փաստաթղթեր կազմելը կամ հանձնելը»։
Վերլուծության ենթարկելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի առարկան՝ Վճռաբեկ դատարանն իր 2017 թվականի հունիսի 22-ի թիվ ԱՐԴ/0116/01/15 գործով որոշման շրջանակներում փաստել է, որ փաստաթուղթն այդ հոդվածի իմաստով պաշտոնական դիտարկվելու համար պետք է օժտված լինի հետևյալ հատկանիշներով՝
1) այն պետք է ունենա իրավաբանական նշանակություն, մասնավորապես՝ պետք է պարունակի կամ դրանով պետք է տրամադրվի իրավաբանական նշանակություն ունեցող տեղեկատվություն։ Այլ կերպ` փաստաթղթում առկա տեղեկությունը պետք է հավաստի իրավաբանական նշանակություն ունեցող փաստեր, իրադարձություններ, որոնք կարող են առաջացնել իրավական հետևանքներ՝ իրավունք տրամադրելու կամ դրանից զրկելու, պարտականություն սահմանելու կամ վերջինից ազատելու, իրավունքների և պարտականությունների ծավալը փոփոխության ենթարկելու տեսքով (որպես այդպիսին՝ կարող են լինել՝ աշխատավարձի մասին տեղեկանքը, ժամանակավոր անաշխատունակության թերթիկը, անձնական սանիտարական (բժշկական) գրքույկը, տրանսպորտային միջոցի հաշվառման վկայագիրը և այլն)։ Ընդ որում, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ փաստաթուղթը պաշտոնական դիտարկվելու տեսանկյունից պարտադիր չէ, որ այն իրավական հետևանքներ առաջացրած լինի, այլ խոսքով՝ բավարար է միայն, որ այն իր բնույթով օժտված լինի այդպիսի հետևանքներ առաջացնելու, իրավահարաբերությունների վրա ազդեցություն ունենալու (իրավահարաբերություններ առաջացնելու, փոփոխելու կամ դադարեցնելու) հնարավորությամբ,
2) հաշվի առնելով քննարկվող հանցագործության օբյեկտը (այն ուղղված է պետական ծառայության բնականոն գործունեության դեմ), ինչպես նաև հանցագործության սուբյեկտը (սուբյեկտը հատուկ է, որպես այդպիսին՝ կարող է լինել միայն պաշտոնատար անձը, ով համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված չափանիշներին)՝ այն, որպես կանոն, պետք է տրված լինի պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմինների, դրանց կազմակերպությունների կողմից,
3) այն պետք է պատշաճ կերպով ձևակերպված լինի։ Մասնավորապես՝ փաստաթուղթը՝
- պետք է գտնվի նյութական կամ էլեկտրոնային կրիչի վրա,
- պետք է ունենա որոշակի վավերապայմաններ, օրինակ` կնիք, դրոշմ, ստորագրություն և այլն։ Նշվածի համատեքստում հարկ է նկատել, որ փաստաթղթի ձևակերպմանը վերաբերող սույն հատկանիշների առկայությունը, ինչպես նաև փաստաթղթի՝ համապատասխան մարմիններում փաստաթղթաշրջանառության օբյեկտ լինելը, հաշվետվողական բնույթ ունենալը, դրա նկատմամբ հսկողությունը կարող են վկայել փաստաթղթի իրավական բնույթի և դրա՝ իրավական հետևանքներ առաջացնելու հնարավորության մասին։
Վճռաբեկ դատարանն իր՝ 2006 թվականի հունիսի 1-ի թիվ ՎՔԲ-106/06 գործով որոշման շրջանակներում փաստել է. «Պաշտոնական են համարվում այն փաստաթղթերը, որոնց պետական մարմինների կողմից տրվում է իրավաբանական նշանակություն։ Պաշտոնական փաստաթղթերը կարող են տրվել ինչպես պետական մարմինների, դրանց պաշտոնատար անձանց, տեղական ինքնակառավարման մարմինների, այնպես էլ այլ իրավաբանական անձանց, առևտրային կամ այլ տեսակի կազմակերպությունների կողմից։ Այդպիսիք կարող են հանդիսանալ նաև առևտրային բանկերում կազմվող վարկային կամ այլ ֆինանսական փաստաթղթերը, քանի որ դրանք ևս ունեն իրավաբանական նշանակություն»։
Ս.Գաբրիելյանի գործով որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) Պաշտոնական փաստաթուղթ պետք է համարել պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմինների, դրանց հիմնարկությունների, ձեռնարկությունների և կազմակերպությունների կողմից տրվող այն վավերացված տեղեկատվությունը, որը գտնվում է նյութական կրիչների վրա և հավաստում է իրավաբանական նշանակություն ունեցող փաստեր կամ իրադարձություններ» (տե՛ս Սամվել Գաբրիելյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2010 թվականի հուլիսի 23-ի թիվ ԵՇԴ/0115/01/09 որոշման 16-րդ կետը)։
Անդրադառնալով ապացույցների գնահատմանն ու վերլուծությանը` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը`
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Գագիկ Հովհաննիսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է հարկադիր ծառայության օպերատիվ բաժնում: Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից տրված թիվ ԵԱՔԴ/1217/02/13 կատարողական թերթի համաձայն ԴԱՀԿ ծառայությունում հարուցվել է կատարողական վարույթ, ինչի հիման վրա Երևանի Գուլակյան փողոցի 27/1 հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքում և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունում պետք է կատարվեին վտարման գործողություններ: Նշված կատարողական թերթի հիման վրա հարուցված կատարողական վարույթով պարտապաններին տրվել է 7-օրյա ժամկետ՝ նշված տարածքն ազատելու համար, սակայն հաշվի առնելով, որ պարտապանները չեն կատարել օրինական ուժի մեջ մտած վճռի պահանջը, ուստի անհրաժեշտություն է առաջացել նշանակել հարկադիր վտարման օր, ինչի մասին կողմերը պատշաճ տեղեկացված են եղել: 10.11.2015 թվականին նշված հասցեում նշանակվել է վտարման գործողությունների կատարման օր և ծառայության կողմից նշված հասցեում կատարվել է հարկադիր վտարում, ինչի արդյունքում կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է և կատարողական վարույթը կարճվել է: Որպես ամբաստանյալ, իր համար անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը այն հարցի վերաբերյալ, թե որտեղ է եղել իրենց խմբային շահերը և նախաքննության մարմնի կողմից դա որևէ ձևով չի ապացուցվել, ուստի իր համար անհասկանալի է և չի կարող այդ հարցին պատասխանել, թե ինչի մասին է եղել խոսքը: Ինչ վերաբերվում է այն արտահայտությանը՝ «քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով...», ապա ցանկանում է նշել, որ Ն.Հակոբյանի մուտք գործելն արդեն իսկ օրենքով է եղել արգելված, այսինքն ԴԱՀԿ ծառայության մասին ՀՀ Օրենքի 64 հոդվածի համաձայն՝ վտարված տարածքից պարտապանի մուտք գործելը պետք է արգելվի, ինչն էլ կատարվել է հարկադիր կատարողի կողմից, արձանագրությամբ վերջինս նախազգուշացվել է արգելված տարածք մուտք գործել և անհասկանալի է, թե մուտք գործելու ինչ անհնարինության մասին է խոսքը գնում: Իր համար ընդհանուր առմամբ անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը: Վտարման գործողությունների օր է նշանակված եղել 10.11.2015 թվականին ժամը 11.00-ին, այցելություն է կատարվել իրենց բաժնի աշխատակիցների կողմից նշված հասցե՝ վտարման գործողությունները կատարելու նպատակով: Հասարակական կարգը ապահովելու նպատակով հրավիրվել է նաև տարածքային ոստիկանությունը, ովքեր ներկա են եղել, իսկ վտարման գործողությունները կատարելու նպատակով, ծառայության կողմից տրամադրվել է բանվորական ուժ, այն նպատակով, որ պարտապանին պատկանող գույքը անհրաժեշտության դեպքում տեղափոխվի վտարման ենթակա տարածքից, ինչն էլ կատարվել է, այսինքն այդ ամբողջ տարածքում եղած գույքը դուրս է բերվել տարածքից և տեղափոխվել է պարտապանի կողմից նշված տարածք, իսկ մինչ կատարողական բուն գործողությունները սկսելը, իրենց այցելությամբ պարզվել է, որ պարտապանն այդ պահին տարածքում չի եղել, այլ գտնվել է տան բնակելի հատվածում, որոշ ժամանակ անց վերջինս դուրս է եկել, նրան առաջարկել են, որպեսզի վտարման ենթակա տարածքից իր գույքը վերցնի իր հետ, հակառակ դեպքում նախազգուշացվել է հարկադիր վտարման մասին, որն իրենից ներկայացնում է, որ եթե պարտապանը հրաժարվում է իր գույքը վերցնել և տեղափոխել, իրենց կողմից կազմվում է գույքագրման աշխատանքներ, որից հետո լուծվում է գույքի պահեստավորման, գույքի պահադրության հարցը՝ գույքը տարածքից դուրս բերելով: Այս դեպքում պարտապանը խնդրել է, որ իրեն պատկանող ամբողջ գույքը հանձնվի իրեն, ինչի մասին նշված է նաև արձանագրության մեջ, ծառայության կողմից տրամադրված բանվորական ուժի միջոցով այն դուրս է բերվել տարածքից և տեղափոխվել է նրա կողմից մատնանշված տարածք: Ինչ վերաբերվում է այն հարցին, թե դրանից ավել գործողություններ իրենք կատարել են, թե ոչ, ցանկանում է հայտնել, որ օրենքով սահմանված կարգով իրենց գործողություններն իրենք կատարել են, իսկ պատ շարելու մասով ինչպես նշված է մեղադրական եզրակացության մեջ, ապա դրա վերաբերյալ հայտնում է, որ չնայած այն հանգամանքին, որ պատը շարվել է ծառայության կողմից տրամադրված բանվորական ուժի կողմից, սակայն այդ գործողությունները չեն կատարվել ծառայության կամ մասնավորապես իր հանձնարարությամբ, որովհետև դա եղել է ընդամենը պահանջատիրոջ ցանկությունը, որպեսզի այն արգելք հանդիսանար և իր ապահովության համար: Մեկ անգամ ևս կրկնում է, որ դա եղել է պահանջատիրոջ ցանկությունը, չնայած այն հանգամանքին, որ դա կատարել են ծառայության կողմից տրամադրված բանվորների կողմից: Իրենց կողմից բանվորներին նախապես չի ասվել, որ բացի գույքի տեղափոխումից՝ ինչը պահանջված է եղել վճռով, պետք է նաև այլ աշխատանքներ կատարեն, իսկ պրակտիկայով միայն նախատեսված է գույքի տեղափոխումը: Իր կամ ծառայության աշխատակիցների կողմից վտարման աշխատանքների ժամանակ չեն կարգադրել կամ չեն ասել բանվորներին, որ նրանք պատ շարեն կամ լուսամուտին ճաղավանդակ դնեն: Իր հիշելով մինչև իրենց գործողություններն սկսելը, պահանջատիրոջ կողմից պատը շարելու համար արդեն իսկ ամեն ինչը կազմակերպվել էր: Բացի այդ, հաշվի առնելով պարտապանի ագրեսիվ վարքագիծը և ըստ երևույթին պահանջատերը մտածելով, որ իր կողմից բերված բանվորին հնարավոր է վնաս հասցվի, միգուցե այդ պատճառով է նա դիմել իրենց բանվորներին: Մինչ վտարման գործողոթյունները ներկայացվում է կատարողական թերթը, որի մեջ հստակ գրված է լինում իրենց կողմից ենթակա կատարման գործողությունները, իսկ եթե լրացուցիչ անհրաժեշտություն է առաջանում լրացուցիչ փաստաթղթեր ուսումնասիրել, ապա իրենք ուսումնասիրում են նաև տվյալ փաստաթղթերը: Սույն պարագայում վտարման գործողությունները կատարելու ժամանակ իրենց ձեռքի տակ արդեն եղել են այն բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերը՝ վճիռը, որի նկարագրական մասում իրենց անհրաժեշտ մեջբերումներ են եղել, ինչպես նաև հասցեի վկայականների հետ կապված, որն այդ պահին անհրաժեշտ է եղել ուսումնասիրել, հասկանալու համար, թե բակային հատվածը և, թե ընդհանուր բնակելի տան դիրքը, դրվածքը և այլն: Այլ մուտքի հետ կապված իրենց վրա որևէ պարտականություն չկա դրված այլ մուտք ունի, թե ոչ, դա ընդամենը տեղում պարզելու և իրավիճակը հասկանալու համար կարիքը զգացվել է, չնայած եղել է դատարանի կողմից կայացված և օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ, անկախ այն բանից նա այլ մուտք ունի, թե ոչ՝ այն կատարման ենթակա է, այսինքն նույնիսկ եթե նա ընդհանրապես մուտք էլ չունենար և որևէ հնարավորություն չունենար, որն այսօր շահարկվում է, չի կարծում, որ իրենք պետք է դատարանի վճիռը քննարկեին կամ մեկնաբանեին այլ մուտք ունենալու կամ չունանելու համար, հստակ եղել է վճիռ, որը ենթակա է կատարման: Բացի այդ, վճռի նկարագրական մասում նաև թաղապետարանի կողմից դատարանին հասցեագրվել է գրություն, որտեղ հստակ այդ մասին կա շարադրված, որից երևում է, որ թաղապետարանի աշխատակիցների կողմից կատարվել է տեղազննություն, որտեղ գրության մեջ հստակ նշել են, որ հնարավոր է մուտք գործել շինության հակառակ կողմից, այսինքն նույն բառերն են մեջբերված, ինչն իրենք են մեջբերել և եթե չի սխալվում դրանք հենց Նելլիի կողմից են ներկայացվել: Սեփականության վկայականը, բակի, շինության հատակագիծը իրենց կողմից ուսումնասիրվել է: Կատարողական վարույթում առկա է նաև սեփականության իրավունքի վկայական, չնայած այն բանին, որ նշված հասցեն անօրինական հիմունքներով է օգտագործվել պարտապանի կողմից, քանի որ նույն հասցեի մասին կա օրինական ուժ ստացած վճիռ՝ վտարման վերաբերյալ, այդ սեփականության իրավունքի վկայականով հստակ երևում է այդ շինության պատկերը և այդ վիճելի մուտքը, դա վկայականի հատակագծով երևում է որպես մուտք, այսինքն օրինական շինության մուտք, իսկ դա նրանց կողմից երբ է փակվել և ինչ նպատակով դա քննարկելու չէ: Բացի այդ, հատվածը, որտեղ տեղադրված է եղել պահարանը, այդ տարածք իրենք մուտք են գործել պարտապան Նելլի Հակոբյանի զբաղեցրած հատվածից, որտեղ ակնհայտ երևում է դռան խորշը, որը վկայականում երևում է որպես բացված օրինական մուտք, որտեղ Նելլի Հակոբյանի կողմից տեղադրվել է պահարան և օգտագործվել է իր նպատակների համար: Այն որ իրենք նշել են «հնարավոր է մուտք գործել», դա կեղծիք չէ, դա իրենց ընկալումն է, որովհետև «հնարավոր է մուտք գործել», որևէ մեկի իրավունքները չի սահմանափակվել կամ ոտնահարվել, այսինքն հնարավոր է մուտք գործել և չի հասկանում այդ արտահայտությունն ինչու համար է շահարկվում որպես կեղծիք: Բնակարանը ներսից զննելուց ակնհայտորեն երևացել է, որ դռան խորշում տեղադրված են պահարաններ՝ դարակաշար: Դատարանի կողմից տրված կատարողական թերթը ԴԱՀԿ է ներկայացրել լիազորված անձ՝ Շավարշ Փեթակչյանը: Կատարողական թերթի հետ կից ներկայացվել է դատական վճռի պատճեն, լիազորագիր, անձնագրի պաճեն և փաստաբանական գործունեության արտոնագրի պատճեն: Դատական վճռի վճռեց մասը նույն ձև գրված է նաև կատարողական թերթում: Վտարումը միայն անձանց վտարում չէ, այլ պետք է վտարում լինի նաև պարտապանի գույքից և չի նշանակում, որ եթե անձն այնտեղ չէ, ուրեմն վտարումն արդեն կատարված է: Տվյալ դեպքում իրենց այցելության պահին պարտապանը վտարման ենթակա տարածքում չի եղել, սակայն նրա գույքն այնտեղ է եղել՝ վտարման ենթակա շինության ներսում, և շինությունից դուրս: Պարտապանը հայտարարել է, թե որ գույքն է իրեն պատկանում, ինչն էլ տեղափոխվել է, իսկ եթե հրաժարվեր տեղափոխել, իրենք պետք է գույքագրեին՝ անկախ այն հանգամանքից, թե այն ում է պատկանել, սակայն տվյալ դեպքով դրա անհրաժեշտությունը չի եղել, քանի որ պարտապանը ներկայացրել է և գրավոր տվել է հայտարարություն: Տարածքում եղել է շարժական գույք, որը որ տեղափոխվել է, ինչ վերաբերվում է պատուհան է քանդվել, թե դուռ, ապա հայտնում է, որ օժանդակ շինությունը, որը օգտագործվել է որպես սանհանգույց կամ մառան, դրա ներսում նույնպես առկա է եղել գույք, որի դուրս բերման համար անհրաժեշտություն էր առաջացել դուռն ապամոնտաժել, որն օրենքով իրենց թույլատրվում է: Դուռն իր հիշելով նույնպես տեղափոխվել է, քանի որ տուժողն ասել է, որ այն նույնպես ինքն է տեղադրել, իր հիշելով պատուհանները նույնպես նրա ասելով են ապամոնտաժվել, քանի որ նա հայտնել է, որ այն ինքն է տեղադրել և դա իր շարժական գույքն է, եթե ցանկություն չունենար չէր տեղափոխվի, սակայն նա է ցանկություն հայտնել: Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, որը Նելլի Հակոբյանը ստորագրել է, և եթե Ն.Հակոբյանը հայտներ, որ ցանկանում է վերցնել նաև զուգարանակոնքը և լվացարանը, ապա դրանք նույնպես կտեղափոխվեր: Բացի այդ, Ն.Հակոբյանն ունեցել է հնարավորություն իրենց գործողությունները և անգործությունը բողոքարկել դատարան, ինչը նրա կողմից մինչ այսօր չի կատարվել, ինչը նշանակում է, որ իրենց գործողությունները նրա կողմից եղել են ընդունելի, իսկ նրա կողմից հանցագործության մասին հաղորդում տալը չի նշանակվում, որ նա բողոքարկել է իրենց գործողությունները: Կատարողական վարույթը հարուցվել էր Սանասար Յարալյանի կողմից, սակայն օրենքով չկա որևէ սահմանափակում բաժնի այլ աշխատակիցների հետ գնալ և կատարել կատարողական գործընթացը, իսկ տվյալ դեպքում ճանաչելով և իմանալով Նելլի Հակոբյանի անկանխատեսելի վարքագիծը, գնացել է Սանասար Յարալյանի հետ գործողությունների կատարմանը: Կատարման գործողությունների ժամանակ Նելլի Հակոբյանի կողմից ագրեսիվ վարքագիծ է ցուցաբերվել, որը դրսևորվել է նրանով, որ կացինը վերցրել է և ցանկանում էր որևէ մեկին հարվածել, բանվորների ձեռքից վերցրել է գործիքները և այլն:
Կատարման գործողություններ կատարելու ժամանակ չափումներ չեն արել, քանի որ դրա անհրաժեշտությունը չի եղել, իսկ հատակագիծն իրենց մոտ եղել է: Կատարողական թերթում հստակ նշված է եղել, որ պետք է վտարվի 81քմ բակային տարածքից և 19քմ օժանդակ շինությունից, իսկ այդ տարածքները հստակ երևում են նաև վկայականում: 81քմ տարածքում կարող էին լինել բազմաթիվ ապօրինի շինություններ, որոնք պարտադիր չէր, որ նշված լիներ, թե որն ինչ է: Իրենք բացի դատական ակտի պահանջից այլ բան անելու իրավասություն չեն ունեցել, իսկ ինչն էլ կատարել են, կատարել են օրենքի սահմաններում, իսկ այստեղ շոշափվող հարցերը ենթակա են կարգավորման քաղաքացիական դատավարության կարգով: Սանհանգույցը ապամոնտաժել են, քանի որ եղել է բակային հատվածում, որը սեփականության իրավունքով պատկանել է պահանջատիրոջը, գրված է եղել 81քմ հատված, որտեղ կարող են լինել սանհանգույց և այլն: Եթե Ն.Հակոբյանը ցանկություն չունենար, որ մտնեն նրա տուն, ապա իրենցից որևէ մեկը չէր կարող մտնել նրա տուն: Կատարված գործողությունների հետ կապված արձանագրություն պետք է կազմվեր, իսկ Ն.Հակոբյանն հրավիրել է, նստել են և կազմել են արձանագրությունը: Արձանագրությունը կազմվել է Ն.Հակոբյանի տանը, քանի որ այդ պահին այդպես են նպատակահարմար գտել, որ հետագայում չասվեր, որ Ս.Աբգարյանի տանը եթե կազմվել է, ուրեմն խմբային շահ է եղել: Երբ եղել են Ն.Հակոբյանի տանը, նա հանգիստ է եղել, իսկ ագրեսիվ վարքագիծ դրսևորել է, երբ նոր են սկսել աշխատանքներ իրականացնելը: Ի վերջո իրենք Ն.Հակոբյանին Սուսանա Աբգարյանի բակային հատվածից վտարել են՝ Ն.Հակոբյանը և նրա գույքը դուրս է բերվել վտարման ենթակա տարածքից, ինչի մասին կազմվել է արձանագրություն և կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է: Իրենք նպատակաուղղված չեն մտել Ն.Հակոբյանի տուն ստուգելու համար դուռ կա, թե ոչ, ուղղակի փաստել են, որ դուռ առկա է, սակայն իրենց արձանագրության մեջ նման բան չեն գրել, իսկ եթե ցուցմունքներում առկա է նման արտահայտություն, ապա դա ուղղակի քննիչի հարցման արդյունքում է գրվել: Քարե շարվածքի մասին գրելով նկատի են ունեցել հիմնական դուռը, սակայն նրանց կողմից առաջադրված հարցը եղել է ներսի միջանկյալ դռան՝ քարե պատի շարվածքի մասին, շինության հակառակ կողմից առանձին մուտք է առկա, որտեղ բնակվում է Ն.Հակոբյանի որդին և առանձին մուտք ու ելք ունեն: Իրենք կատարողական գործողությունների ժամանակ ինչ կատարվում է արձանագրում են, նույնիսկ եթե ինչ-որ մեկը վատանում է: Հստակ չգիտի, թե Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով կամ պահանջով է եղել պատ շարելն ու եկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելը, փաստն այն է, որ դա կատարվել է, եթե դա իրենց կողմից կատարված լիներ, ապա իրենք կգրեին, որ դա իրենց կողմից է կատարվել, իրենք միայն ֆիքսել են, որ ճաղավանդակ է տեղադրվել և պատ է շարվել: Արձանագրությունն ամենավերջում չի կազմվել, այլ կազմվել է սկզբից՝ յուրաքանչյուր քայլի մասին: Իրենք սպասել են մինչև վերջ, երբ Նելլի Հակոբյանը դուրս կգար տարածքից, իրենց կողմից տեսանկարահանում չի կատարվել: Նելլի Հակոբյանի կողմից կատարված գործողությունները՝ կապված կացնով սպառնալու հետ, չեն արձանագրել իրենց արաձանագրության մեջ, զուտ մարդկային հատկանիշներից ելնելով, քանի որ դրան պետք է հաջորդեր հաղորդումը և այսօր ամբաստանյալի կարգավիճակում կլիներ ոչ թե ինքը, այլ Նելլի Հակոբյանը: Չգիտի Սուսաննա Աբգարյանի կողմից ապօրինի, թե օրինական պահանջ է եղել պատ շարելու և ճաղավանդակ տեղադրելու հետ կապված, իսկ իրենց այնտեղ մնալու նպատակը եղել է ոչ թե այն, որ սպասեն մինչև այդ աշխատանքները ավարտվեն, այլ որ Նելլի Հակոբյանը լքեր այդ տարածքը, տարածքից դուրս գալու հետ միասին իրենք շարժվել են այնտեղից, որը կարող են փաստել և Նելլի Հակոբյանը, և Սուսաննա Աբգարյանը, ինչպես նաև մնացած այլ անձինք: Բանվորներն իրենց ծառայության բանվորներն են եղել՝ պայմանագրային կարգով, ովքեր այնտեղ եղել են գույքը տեղափոխելու նպատակով, գույքի տեղափոխումից հետո նրանց որևէ իրավունք սահմանափակված չէ և իրենք աշխատանքից հետո կարող են կատարել այլ աշխատանք, իսկ նրանք այդ աշխատանքը վճարովի կանեն, թե անվճար դա իրենց արդեն չի հետաքրքրում: Պատ շարելն վճռի մեջ չի եղել որպես իրենց կատարման գործողություն, քանի որ նման բան չկա սահմանված, իսկ այդ տարածքից չօգտվելն արդեն օրենքով է սահմանված, սակայն, իր կարծիքով, պահանջատերը մտածել է իր ապահովության համար, որ Նելլին այլևս մուտք չգործի դեպի տարածք, նա իր տարածքում՝ իր սեփական հողի մեջ պատ է շարել, որով փաստացի արգելել է Նելլիի մուտքը բակային տարածք, իր մտածելով տրամաբանությունն այս է, քանի որ այդ պատը կամ ճաղավանդակը եթե չլիներ, ապա Նելլին հաջորդ օրը կրկին կարող էր այնտեղ մուտք գործել: Մինչև վտարման գործողությունը նշված հասցեում եղել է 13.10.2015 թվականին, որի վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, այդ ժամանակ առաջարկվել է պարտապանին, որպեսզի նա 7-օրյա ժամկետում ազատի տարածքը: Պայմանագրային կարգով բանվորների վարձատրությունը կատարվում է համաձայն իրենց կողմից տրամադրված տվյալների՝ ներկայացնելով կազմված արձանագրությունը ֆինանսատնտեսական բաժին: Սուսաննա Աբգարյանն իրենց 450.000 ՀՀ դրամ չի վճարել, այլ վճարել է 200.000 դրամ, և Ն.Հակոբյանին չի ասել, թե իբր Սուսաննան վճարել է 450.000 դրամ, բացի այդ Ս.Աբգարյանի իրավունք է, որպեսզի կատարողական գործողությունների կատարումն ապահովելու համար ծառայության դեպոզիտ հաշվին կատարի կանխավճար, իսկ օրենքով սահմանված կարգով նշված է, որ վճռի պահանջը կամավոր չկատարելու դեպքում այն կատարվում է հարկադիր կարգով՝ պարտապանի հաշվին: Դարպասի փականը իր հիշելով փոխվել է կատարողական գործողությունների ընթացքում: Եթե Ն.Հակոբյանն ինքնակամ դուրս չգար, ապա իրենք պետք է հարկադրաբար դա անեին, սակայն Ն.Հակոբյանն ինքնակամ դուրս է եկել տարածքից: Եթե վտարման գործողությունների ընթացքում պարզվում է, որ անձը այլ մուտք չունի, իրենք միևնույն է վճիռը կատարում են, հակառակ դեպքում ի պաշտոնե իրավունք չունեն մեկնաբանել վճիռը կամ քննարկել, իրենք ունենում են օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ, որը ենթակա է անհապաղ կատարման: Եթե Ս.Աբգարյանի պահանջը չլիներ, այդ պատը չէր շարվելու, քանի որ 64հոդվածը հստակ սահմանում է, որ տարածքից պարտապաններից և գույքից ազատելը, դա տարածքից օգտվելն արգելելն է, տվյալ դեպքում իրենք արգելել են պարտապանին, արձանագրությամբ նախազգուշացնելով, որ վտարված է և իրավունք չունի մուտք գործել այդ տարածք, իսկ ինչ վերաբերվում է իրենք պատ շարելու իրավունք ունեցել են, թե ոչ, ապա հայտնում է, որ դա կատարողական թերթի շրջանակներից դուրս է, այսինքն իրենք այդ պատը չէին շարելու, գույքը և պարտապանին դուրս էին հանելու և վերջ, իսկ թե հետո այնտեղ պատ է շարվել, թե ավազ է լվցել մուտքը փակելու համար, դա արդեն իրենց խնդիրը չէ, դա պահանջատիրոջ ցանկությունն է իրեն ապահովելու համար, իրենք չեն էլ առաջարկել նրան, մինչև իրենց գնալն արդեն նա այդ ամենը կազմակերպել էր: Սանհանգույց ասվածը պարտապանի մուտքից մոտ 10սմ հեռավորության վրա է, որտեղ պետք է գնար բակային հատվածով, որտեղից նա վտարված է եղել, բացի այդ սանհանգույցը գտնվել է բակային հատվածի մեջ, որը սեփականության իրավունքով պատկանում է պահանջատիրոջը: Հակառակ կողմից մուտք ունենալու մասին նշել են, քանի որ այն եղել է և ինչ եղել է այն էլ արձանագրել են, իսկ այն լինելու կամ չլինելու հանգամանքը չէր խոչընդոտելու իրենց կողմից վճռի պահանջը կատարելուն: Գույքը տեղափոխելու ընթացքում զուգահեռ շարվել է նաև պատը:
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Վարդան Մելիքբեկյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի մասին կարող է հայտնել միայն այն տվյալներն ինչ հիշում է: Վտարման գործողությունների կատարման օր է նշանակվել, օրը չի հիշում, այցելել են իր հիշելով Գուլակյան 27 հասցե, այցելության պահին հասցեի դուռը փակ է եղել, ընթացքում պարտապան Նելլի Հակոբյանը դուռը բացել է և դուրս է եկել, նա տան ներսում է գտնվել: Իրականացվել են կատարողական գործողությունները՝ բակային տարածքից վտարելու հետ կապված: Վտարման կատարողական գործողություններով փորձն ինչպես ցույց է տվել լինում է խնդրահարույց, այդ պատճառով օգնության կարիք է լինում և իր այնտեղ գտվելու կոնկրետ նպատակը դա է եղել՝ որպես օժանդակ ուժ: Կատարողական գործողությունները կատարելու են գնացել 4 կամ 5 հոգով, իրենց միջև այդ ժամանակ կատարվում է դերաբաշխում՝ ով ինչ պետք է կատարի: Տվյալ դեպքում կատարողական վարույթը գտնվել է Սանասար Յարալյանի մոտ և նա է կազմակերպել գործողությունների հերթականությունը, բակային որ հատվածին է վերաբերվում կամ ոչ, ինչ պետք է անի, արձանագրությունը կազմվել է նրա կողմից, գույքի տեղափոխման հարցը նույնպես նա է որոշել: Իրենք հիմնականում գնում են որպես օժանդակ ուժ, այսինքն պատասխանատուն կոնկրետ լինում է այն անձն ում մոտ կատարողական վարույթը լինում է: Ինքը բաժնի պետ Արտակ Մարտիրոսյանի ցուցումով է գնացել սույն վտարման գործողությանը մասնակցելու և վտարման գործողություններով առհասարակ գնում են ամբողջ կազմով, քանի որ այդ դեպքերը պրոբլեմատիկ են լինում: Բաժնի պետի ցուցումն ամեն գործով տվյալ օրն են ստանում: Սանասար Յարալյանից ճշտել է, թե ուր են գնում և ինչ պետք է անեն, իսկ նա հայտնել է հասցեն և ասել, որ վտարումը պետք է լինի բակային տարածքից: Տվյալ վտարման գործողության ժամանակ ընդհանուր առմամբ խնդրներ առաջացել են, պարտապանը սկզբում հասցեից չի դուրս եկել, հետո ասել է «ես գույքը տանում եմ, են գույքը չեմ տանում», սակայն իր միջամտության կարիքը չի առաջացել: Չի հիշում, թե որքան ժամանակ է գտնվել այնտեղ: Վտարման վարույթը կատարվում է հետևյալ ընթացակարգով՝ ստանում են վարույթը, հարուցում են կատարողական վարույթ, առաջարկում են 7-օրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել, չազատելու դեպքում այցելում են տվյալ հասցե, արձանագրություն են կազմում, որ պարտապանը չի ազատել տվյալ հասցեն, հետագայում նշանակվում է վտարման կատարողական գործողությունների կատարման օր, այցելում են հասցե և կատարում են կատարողական գործողություններ: Վտարման կատարողական գործողությունները սկսում են նրանից, որ արձանագրություն է կազմվում որտեղ նշվում է, որ դատարանի կողմից տրամադրվել է կատարողական թերթը, կատարողական թերթի բովանդակությունը, նշվում է այցելեցին տվյալ հասցե, տեղում բացատրական աշխատանքներ իրականացրեցին պարտապանի հետ, որի արդյունքում առաջարկվեց՝ գույքը տեղափոխել ինքնակամ կամ այն չկատարելու դեպքում տեղափոխվում է հարկադրաբար, այսինքն գույքագրումով՝ գույքը տեղափոխելով պահեստ: Ըստ տվյալ իրադրության, եթե նրանք վերցնում են իրենց գույքը, տրամադրվում է բանվորական ուժ, տրանսպորտ, եթե լինում է դրա կարիքը և տեղափոխում են, եթե ոչ, ապա գույքագրումը կատարվում է հերթականությամբ, ինչը դուրս է գալիս հասցեից, գույքագրում են և տեղափոխում են կամ ի պահ են հանձնում մյուս կողմին կամ ներկա անձանցից ինչ-որ մեկին, որի մասին նույնպես կազմվում է արձանագրություն: Կատարման գործողությունն ավարտվում է այն պահից, երբ ազատվում է տարածքը պարտապանից և նրա գույքից: Բանվորական ուժը լինում է իրենք են տանում, լինում է նաև, որ տրամադրում են: Ն.Հակոբյանի վտարման գործընթացի ժամանակ Ն.Հակոբյանի տուն մտել են նրա հրավերով, նա իրենց հրավիրել է իրենց այցելության սկզբում՝ կոմպոտ խմելու: Չի կարող ասել, թե պարտապանը սկզբում ինչու դուռը չի բացել: Կատարման գործողությունների սկզբում պարտապանի կողմից են առաջացել պրոբլեմները, նա խոչընդոտել և դժգոհել է իրենց գործողություններից, իսկ պարտապանն իրենց իր տուն է հրավիրել սկզբում, երբ իրենց կողմից տարվել են բացատրական աշխատանքները: Նրա տանը զննություն կամ ուսումնասիրություն չի կատարվել, ուղղակի խոսակցություններից հասկացել է, որ պատի մեջ դրված պահարանի մասին է խոսակցությունն ընթանում, որտեղից ժամանակին մուտք է եղել, որը հետագայում փակվել էր, իսկ թե ում կողմից և երբ չի կարող ասել: Բնակարանի նախկին տեսքը վերականգնելուց հետո պարտապանը կարող էր այդտեղով մուտք գործել: Ն.Հակոբյանի բնակարանի մուտքի դուռը և պատուհանը փակվել է կատարողական գործողությունների ընթացքում՝ բանվորական ուժի միջոցով, չի հիշում այս դեպքով բանվորական ուժն իրենց կողմից էր տարվել, թե պահանջատերն է տրամադրել: Մուտքի դռան վրա պատ շարելը և պատուհանի վրա ճաղավանդակ դնելն իրենց կատարողական գործողությունների մեջ չի մտել, այդ գործողություններն իրենց կողմից չեն կատարվել տվյալ հասցեում: Նելլի Հակոբյանին օժանդակ շինություններից՝ սանհանգույցից և խոհանոցից վտարման գործողությունները կատարելու ընթացքում, վերջինս հայտնել է, որ դրանց վրա առկա պատուհանները և դուռն ինքն է տեղադրել և չի ցանկանում, որ դրանք այնտեղ մնան և խնդրել է ապամոնտաժել, իսկ գույքը տեղափոխվել և ապամոնտաժվել է բանվորների կողմից: Գույքի տեղափոխումը կատարվել է իրենց ցուցումով, իսկ քարե պատ շարելը և պատուհանին ճաղավանդակ դնելն իրենց ցուցումով չի կատարվել: Կատարողական գործողությունների ընթացքը արձանագրում է այն ծառայողը, ում մոտ գտնվում է տվյալ վարույթը: Արձանագրության մեջ նշվում է իրենց մասնակցության փաստը, իսկ վերջում այն բարձրաձայն ընթերցվել է Սանասար Յարալյանի կողմից, սակայն հիմա չի հիշում արձանագրության մեջ նշված է քարե պատն իրենց կողմից շարելու փաստը, թե ոչ: Արձանագրության մեջ ընդհանուր նշված է իրենց ներկայությամբ կատարված գործողությունները: Քանի որ վտարման գործողությունը ոչ միայն գույքի տեղափոխման աշխատանքն է իր մեջ ներառում, այլ նաև անձին տվյալ հասցեից դուրս բերելը, ապա իրենց կատարողական գործողությունները գույքի մասով ավարտելուց հետո Ն.Հակոբյանին հրավիրել են դուրս գալ, սակայն նա հրաժարվել է, այդ ընթացքում կատարվել են բացատրական աշխատանքներ, հետո եկել է նրա տղան, ով նույնպես նրան փորձել է համոզել, որ դուրս գա հասցեից, իսկ այդ ընթացքում զուգահեռ պատն է շարվել, ինչի պատճառով էլ իրենք այնտեղ էին մնացել, այլ ոչ թե սպասել են մինչև պատը շարվի: Ն.Հակոբյանի կողմից ագրեսիվ վարքագիծը եղել է մինչև գույքի տեղափոխումը, հետո երբ գույքը տեղափոխել են բակ, բակային հատվածում գույքի տեղափոխման աշխատանքները սկսվել են կատարվել և նա կրկին այդ ժամանակ սկսել է իրեն ագրեսիվ պահել, այսինքն ընթացքը, որի ժամանակ Ն.Հակոբյանի կողմից փոխըմբռնում է եղել, դա ընդամենը տևել է մեկ ժամ: Իրեն առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ չէ, չի հասկանում թե իրեն ինչում են մեղադրում և որտեղ է եղել խմբակային շահը: Եթե գծագրով կա դուռ և նա այդ դուռը փակել է, Ն.Հակոբյանն է մեղավոր և ինքն է իրեն զրկել, որ չի կարողանում մուտք գործել այդ հասցե: Բացի իրենից կատարման գործողություններին ներկա են եղել Սանասար Յարալյանը,Գագիկ Հովհաննիսյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, Արամ Իսրայելյանը, բանվորները, ոստիկանության աշխատակիցներ, պարտապանը, որոշակի ժամանակով պահանջատերը, նա սկզբում դրսում էր, հետո իրենք առաջարկել են ներս տուն գնա, քանի որ նրանց միջև կոնֆլիկտ է առաջացել, ընթերականեր էլ եղած կլինեն, սակայն այս պահին չի հիշում, չգիտի ով է հրավիրել, սովորաբար իրենք են հրավիրում ընթերակա: Պարտապանի որդին վերջում է եկել, չի հիշում այդ ժամանակ արձանագրություն կազմվել էր և պատը շարվել էր, թե ոչ: Պահանջատերը չի կարող հիշել որքան ժամանակ է դրսում եղել: Ն.Հակոբյանի կողմից ագրեսիվությունը դրսևորվել է նրանով, որ բանվորների աշխատանքներին է խոչընդոտել, բռնել է նրանց ձեռքերից, իսկ նրա գործողությունները խափանվել է իրենց աշխատակիցների կողմից, պահելով նրա ձեռքից կամ այլ ձևով, անձամբ ինքը չի բռնել, չի հիշում, թե ով է բռնել: Հիշում է, որ գրված է եղել, որ պետք է վտարեին օժանդակ շինությունից և բակային հատվածից, սակայն չի հիշում ինչն է հանդիսացել օժանդակ շինություն, չի իմացել նաև սանհանգույցը օժանդակ շինություն հանդիսացել է, թե ոչ: Տեղյակ չէ, թե ով է փոխել դարպասի փականը: Իր կողմից տան հատակագիծը չի ուսումնասիրվել, միայն մի պահ նայել է այն հատվածը, որը վերաբերվել է միջսենյակային հատվածի դռանը: Չի հիշում հատակագիծը որ թվականին է կազմված եղել և ով է այն ներկայացրել: Եթե ունենում են դատարանի վճիռ՝ վտարման վերաբերյալ, հասցե գնալով պարզում են, որ անձն իրականում այլ մուտք ու ելք չի ունենում, իրենք միևնույն է վտարում են: Իրենք փոխել են դարպասի փականը, որը բավարար է եղել պարտապանի կողմից տվյալ տարածք մուտք չգործելու համար: Սանհանգույցից պարտապանը չէր կարող օգտվել առանց բակային տարածք մուտք գործելու, ինչի պատճառով էլ նա ասել է, որ դրա վրա առկա պատուհանները և դուռը հանեն, քանի որ չէր կարողանալու օգտվեր: Իրենք կատարել են դատարանի վճիռը, իսկ եթե նա սանհանգույցից վտարված չէր և վտարման արդյունքում նա չէր կարող օգտվել, իրենք ոչինչ չէին կարող անել, իրենք միայն կատարող են եղել: Ընդհանուր բակային հատվածից է մուտքը եղել սանհանգույց և օժանդակ շինություն, այսինքն եթե բակային հատված մուտք գործելու հնարավորություն չունի, բնականաբար չէր կարող օգտվել: Ինքը ներկա է եղել և ստորագրել է արձանագրությունը: Եթե բաժնի պետի կողմից հրաման են ստանում, որ պետք է մասնակցեն կատարման գործողությանը, ապա իրավունք չունեն դա չանելու: Եթե պետի կողմից հրաման է լինում մի քանի հոգով վտարման գործողությանը մասնակցելու մասին, ապա իրենք չեն կարող գնալ այնտեղ և որոշել, որ անհրաժեշտություն չկա մնալու: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ Ն.Հակոբյանն իրենց որևէ բան չի հայտնել իր տանից դեպի որդու տուն գնացող դռան պատված կամ չպատված լինելու վերաբերյալ, իրենց կողմից տեղատեսություն կատարելու ընթացքում պարզվել է, որ պահարան է դռան մասում տեղադրված, իսկ իրենց մոտ առկա հատակագծում չի հիշում մուտքը եղել է, թե ոչ:
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Արամ Իսրայելյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Սանասար Յարալյանի վարույթում է գտնվել քաղաքացիական գործով կատարողական թերթը՝ վտարման պահանջով: Հարուցվել է կատարողական վարույթ, նշանակվել է վտարման հարկադիր կատարման գործողությունների օր և ինչպես մյուս վտարումները, այնպես էլ այս դեպքում, խմբով գնացել են, կատարել են վտարումը և կատարողական վարույթը կարճել են: 2000թվականից սկսված ղեկավարության կողմից կարգ է որոշվել, որ բոլոր վտարման գործողություններին հարկադիր ծառայողները չեն գնալու միայնակ կամ երկու հոգով, պետք է գնան 3 և կամ ավելի ծառայողներով, այն դեպքից հետո, երբ կատարման արդյունքում պարտապանը մուրճով հարվածել էր կատարողի գլխին, որը տեղի էր ունեցել գրեթե կատարողական գործողությունների ավարտին: Այդ հրամանը իրենք չէին կարող չկատարել և միայնակ գնալ: Վտարման գործողություններն անկանխատեսելի են և չես կարող իմանալ, թե որ պահին ինչ կարող է լինել, ինչի պատճառով էլ ղեկավարության կողմից հրաման է եղել այն մասին, որ բոլոր կատարողական գործողություններին մասնակցում են ամբողջ բաժնով՝ սկզբից մինչև վերջ: Գիտի տուժողին և նրա որդուն, այլ մանրամասնությունների մասին տեղյակ չէ, իսկ ինչ էլ տեղեկացել է, տեղեկացել է նախաքննության և դատաքննության ընթացքում: Նելլիի հետ իրենց տղաներից մեկը բացատրական աշխատանքներ է իրականացրել, պարզաբանել է նաև նրա իրավունքներն ու պարտականությունները, խորհուրդներ է տվել և ինքը մի պահ մտել է և դուրս է եկել: Տան ներսում տեսել է դռան խորշ, որտեղ ներկառուցված է եղել պահարան, իսկ այն, որ հետևի կողմից պատ է նաև շարված, իմացել է փորձաքննության ժամանակ: Ըստ էության դա մեկ միավոր տուն է, որն ունեցել է երկու դուռ, ավելի կոնկրետ չորս սենյակ է, այդ չորս սենյակից երկու միջսենյակային դռները փակված են, իսկ մյուս կողմից երևում է մեկ դուռ, դռան խորշ, որտեղ էլ ներկառուցված է եղել պահարանը: Ոստիկանության աշխատակիցներին իրենք են հրավիրում, բայց որպես կանոն նրանք չեն միջամտում հարկադիր ծառայողների գործողություններին, մինչև հասարակական կարգի խախտումը: Չնայած նրան, որ իրենք ոստիկաններ են հրավիրում, նաև իրենց բաժնով են գնում վտարման գործողություններին, անհրաժեշտության դեպքում օգնելու համար, քանի որ ոստիկանության աշխատակիցները կարող են միջամտել միայն հասարակական կարգի խախտման դեպքում: Հիշում է, որ պետք վտարեին տուժողին և նրա որդուն, այլ մարդու չի հիշում այնտեղ: Կատարողական թերթի պահանջը եղել է պարտապանին և նրա գույքն ազատել տարածքից, դրանից բացի իրենք այլ բան չեն կատարել: Ինքը Ն.Հակոբյանի բնակարանում ուսումնասիրություն չի կատարել, մտել է մեկ անգամ նրա տուն և դուրս է եկել այն ժամանակ, երբ իրենց տղաներից մեկը նրա իրավունքները և պարտականություններն է պարզաբանել: Ն.Հակոբյանի բնակարանում չի հիշում այլ պահարան կար, թե ոչ: Նելլի Հակոբյանի բնակարանի դռան խորշը նախաքննության ընթացքում թեմա է դարձել և կոնկրետ այդ հանգամանքն իր մոտ տպավորվել է և հիշել, որ այնտեղ այդպիսի բան է նկատել: Չի կարող ասել, թե այդ պատի և դռան խոռոչի մասին ինչի համար է նշվել արձանագրությունում, չնայած ինքն արձանագրությունում որևէ տարօրինակ կամ հակասական բան չի նկատել, որն էլ բարձրաձայն ընթերցվել է և ստորագրել է: Կատարողական գործողության, լուսամուտների և դռան ապամոնտաժման, քարե պատի շարման, ճաղավանդակի տեղադրման ժամանակ ներկա են եղել իրենք, բանվորները, պարտապանը, պահանջատերը՝ կարծում է տանը, ում տունը գտնվել է Ն.Հակոբյանի տան վերևը: Պահանջատիրոջը չի ճանաչում, դեմքով նույնպես չգիտի: Իր վարույթում գտնվող գործերի պարտատիրոջն ու պարտապանին ճանաչում է, իսկ այս դեպքում Յարալյանի գործով պարտապանին ճանաչում է, իսկ պահանջատիրոջը ոչ: Չի հիշում տան հատակագիծը նայել է, թե ոչ, իր վարույթը չի եղել, որ հստակ հիշեր: Ինքը չի հիշում, որ իրենք սպասել են այնքան ժամանակ մինչև պատը շարվեր, եթե հիշողությունն իրեն չի դավաճանում, իրենք տարածքից դուրս են եկել այն ժամանակ, երբ Նելլի Հակոբյանի որդին եկել է և մորն ուղեկցել է դուրս, իսկ իրենք էլ նրա հետ դուրս են եկել: Կատարման գործողությունների արձանագրության մեջ չի կարող պարզաբանել, թե ինչի համար է նշվել, որ քարե պատ է շարվել և լուսամուտին ճաղավանդակ է դրվել կամ ինչու է նշվել, որ հետևի կողմից մուտք ունի, սակայն եթե միտում լիներ ինչ-որ բան թաքցնելու այդ մասին ուղղակի չէր նշվի, ինչ կատարվել է այդ ընթացքում, այն էլ արձանագրվել է: Սանասարին չի հարցրել, թե ինչու է այդ մասին արձանագրել: Չի լսել, որ իրենց տղաներից ինչ-որ մեկը պատ շարի: Ն.Հակոբյանը կատարման գործողությունների ընթացքում սկզբում բորբոքվել է, հետո հանգստացել, հետո նորից բորբոքվել, ինքը ամեն վայրկյան այնտեղ չի գտնվել և չի կարող մանրամասներ ասել, Նելլիի վրդովմունքն ավելի շատ իրենց չի ուղղված եղել, այլ պահանջատիրոջը, ասել է «սատկես դու» և նման այլ բաներ: Այդ ժամանակ պահանջատերը իր կարծիքով տանն է եղել և Նելլին ասել է, որ նա լսի: Չգիտի պահանջատերը տանից է կարգադրել պատը շարել, թե ոչ: Չի լսել, որ իրենց տղաների կողմից պատ շարելու հրահանգ լինի, լսել է, որ պահանջատիրոջ խնդրանքով են այնտեղ պատ կառուցում: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ իր նախաքննական ցուցմունքները մանրամասն չէր հիշում, բայց իր կարծիքով նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում հակասություններ առկա չեն: Տեսել են, որ դռան խոռշում պահարան է ներկառուցված: Ներկայումս հիշեց, որ կատարողական վարույթում հատակագիծ է եղել տղաների մոտ և ինքը այն կողքից նայել է, ինչից էլ բացահայտվել է, որ պահարանի փոխարեն դուռ է եղել: Այն ինչ նշված է ցուցմունքում, հենց այդպես էլ եղել է: Տվյալ կատարողական վարույթով ինքը որևէ գործողություն չի կատարել, կատարվել է Սանասար Յարալյանի կողմից և որպես ներկաներ, հնարավոր է արձանագրության մեջ նշվել է որպես մասնակից, իրենց անունները նշվել է արձանագրության մեջ, ինքը անմիջական կատարողական վարույթի մասնակից չէ, իրավական տեսանկյունից պատասխանատվություն չի կրում կատարողական վարույթի համար, իրենց ներկա լինելու հիմնական նպատակը անվտանգության նկատառումներից ելնելով է, իսկ ինչ կատարվել է այնտեղ՝ գրվել է, ինչի համար էլ ինքը ստորագրել է: Արձանագրությունը կազմվել է կատարված գործողությունների վերաբերյալ և ինչ տեղի է ունենում այդ էլ արձանագրվում է, անկախ նրանից, թե ինչ է կատարվել: Սույն գործով կատարման գործողությունների ընթացքում որևէ շահ և դիտավորություն չի ունեցել: 28 տարի է ծառայում է և այդ ընթացքում նույնիսկ բանավոր նկատողություն չի ունեցել:
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Սանասար Յարալյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի սեպտեմբերի 09-ին վարույթ է ընդունել վտարման վերաբերյալ դիմումը և գրություն է ուղարկվել կողմերին՝ որոշում կայացնելու վերաբերյալ, ինչպես նաև 7-օրյա ժամկետում տարածքն ինքնակամ ազատելու վերաբերյալ: Հետո գնացել է այնտեղ, արձանագություն է կազմել, որ վտարման ենթակա տարածքն ազատված չէ, որից հետո նշանակվել է վտարման օր՝ 2ամիս հետո և այդ օրը գնացել են վտարումն իրականացնելու: Գնացել են, կատարել են վտարման գործողություններ, պարտապաններին հասցեից վտարել են և արձանագրել են, թե ինչ է տեղի ունեցել այդ ժամանակ: Ծառայությանը ներկայացվել է կատարողական թերթ՝ վտարման վերաբերյալ, վարույթում եղել է հատակագիծը և վճիռը: Կատարողական թերթը դիմումով մուտք են արել ԴԱՀԿ ծառայություն, որից հետո էլ հարուցվել է վարույթը, պարտապան կողմը որևէ դիմում չի ներկայացրել, ԴԱՀԿ ծառայություն չի եկել: 7-օրյա ժամկետը լրանալուց հետո ինքը գնացել է հասցե, բացատրել է իրավիճակը, սակայն դրանից հետո էլ որևէ դիմում չի ներկայացվել կամ նա չի ներկայացել: Ծառայությունում պարտադիր է, որ վտարման գործողություններին գնան ամբողջ կազմով, դա միայն իր գործով չէ, բոլորի գործերով էլ այդպես է կատարվում: Քանի որ վճռի մեջ նույնպես նշված է եղել, որ բնակարան կարող է մուտք գործել նաև հասցեի հետնամասից, պարտադիր պայման չի եղել դա արձանագրության մեջ կգրվեր, թե ոչ, ուղղակի մտածել է, որ դա կարող է նշել, ինչի համար էլ արձանագրության մեջ այդ մասին նշում է արել, միևնույն է ինքը պարտավոր էր վտարում կատարել, եթե նույնիսկ նա մուտք չունենար, հետևաբար չի խորացել այդ գրվածի վրա, հետին միտք չի ունեցել դա գրելով: Դա գրելով որևէ կեղծիք չի կատարել, իրականում հնարավոր է մուտք գործել և հիմա էլ նույնը պնդում է, քանի որ գծագրում առկա է մուտք և եթե այն բերեն նախկին տեսքի, որը փակվել է նրանց կողմից, առանց որևէ թույլտվության, հնարավոր է մուտք գործել:
Տուժող Նելլի Հակոբյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 1966 թվականին Վանիկ Իսահակյանից գնել է Գուլակյան փողոցի 27տան կիսնկուղային հարկը՝ 25.000 ռուբլիով, չնայած ամուսնու և Վանիկի միջև նոտարական վավերացմամբ առուվաճառքի պայմանագիր չի կնքվել, սակայն նրանց միջև կնքվել է ներքին առուվաճառքի պայմանագիր, որի մի օրինակը գտնվել է իրենց մոտ, իսկ մյուսը Վանիկ Իսահակյանի մոտ: Տարիների ընթացքում իրենց մոտ գտնված պայմանագիրը 1991 թվականին կորցրել է՝ անհայտ պայմաններում: Նշված տանը բնակվել է 1966 թվականից մինչև 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ը: Հաճախակի է դիմել Վանիկին, որ գնան նոտարական գրասենյակ, որպեսզի իր գնած տունը անվանափոխի իր անունով, սակայն նա հայտնել է, որ չի կարող, քանի որ կիսանկուղները չեն սեփականաշնորհվում որպես բնակելի տարածք: Նշում է նաև, որ կիսանկուղային հարկը գնելու ժամանակ գնել են նաև բակային տարածքի մի մասը, որը չեն սեփականաշնորհել՝ վստահելով Վանիկ Իսահակյանին, մտածելով, որ որևէ խնդիր չի կարող առաջանալ: Միևնույն ժամանակ մտածել են սեփականաշնորհել երկու կիսանկուղը, սեփականաշնորհեն նաև իրենց պատկանող բակային տարածքի մասնաբաժինը: Ցանկանում է նշել, որ կիսանկուղային հարկը իրենց վաճառելու ժամանակ, Վանիկ Իսահակյանը վաճառել է նաև նշված տան երկրորդ հարկը Հայկազ Թադևոսյանին, նրան է վաճառել նաև բակային հատվածի մի մասը, սակայն իր և Հայկազ Թադևոսյանի միջև բակային հատվածի բաժանում չի եղել և ընդհանուր օգտագործել ու բնակվել են համերաշխ: 2012 թվականին Հայկազ Թադևոսյանի ժառանգ՝ Դավիթ Թադևոսյանը, սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող երկրորդ հարկի բնակելի տարածքը, ինչպես նաև բակային տարածքն ամբողջությամբ վաճառել է Սուսան Աբգարյանին, հետագայում է տեղեկացել, որ Վանիկ Իսահակյանի որդին՝ Ալբերտ Իսահակյանը, 2005 թվականին բակային տարածքը, որի մեջ մտնում է նաև իր մասնաբաժինը, որի համար գումար է վճարել, որի մեջ մտնում է նաև իր մուտքի և ելքի ճանապարհը, ամբողջությամբ վաճառել է Դավիթ Թադևոսյանին: Նշվածի վերաբերյալ ինքն արդեն իսկ Արաբկիրի քննչական բաժնում տվել է հաղորդում և քննվել է քրեական գործ: Սուսան Աբգարյանի գալուց հետո իր և նրա միջև սկսվել է վիճաբանություններ այն բանի համար, որ նա ասել է, թե իբր բակային տարածքն ամբողջությամբ, նաև իր կողմից դեռևս 1966 թվականին կառուցված խոհանոցը և սանհանգույցը նույնպես պատկանում է իրեն, ինչը չի համապատասխանում իրականությանը: Հարցը հասել է նրան, որ Սուսան Աբգարյանը դիմել է դատարան՝ բակային տարածքից իրեն վտարելու պահանջով, պատճառաբանելով, որ իր բնակարան կարող է մուտք գործել մեկ այլ մուտքով, ինչն ամբողջությամբ չի համապատասխանում իրականությանը, իսկ Սուսանն իր հայտարարությունը հիմնավորում էր նրանով, որ որդին՝ Մխիթար Հակոբյանը, իր ընտանիքով ապրում է Գուլակյան 27 հասցեում և իր ու որդու բնակարանը բաժանվում է մեկ պատով, որը նախկինում ծառայել է սենյակից սենյակ անցնելու բաժանարար պատ և եղել է իր տան մի մասը, սակայն հետագայում, երբ որդուն ամուսնացրել է, նշված սենյակի շինության հետնամասից ավելացրել է նոր սենյակ և մուտք է բացել դեպի որդու բնակարան, իսկ իր և որդու տների միջև եղած բաժանարար պատի մուտքը իր տան ներսից, դռան մասով պահարան են կառուցել՝ դեռևս 25 տարի առաջ, այսինքն սենյակների միջև եղած բաժանարար մուտքը փակելով որդին ունեցել է առանձին բնակարան՝ առանձին մուտքով և հասցեով, ինքն ունեցել է իր նախկին մուտքը և առանձին հասցե և որդին առանձին ապրում է արդեն 25 տարի: Դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ ինքը որդու հետ ապրում է առանձին, ունեն առանձին մուտքեր և առանձին հասցեներ, ապա վճիռ է կայացրել հօգուտ Սուսան Աբգարյանի, որով իրեն պետք է վտարեին իր տուն գնացող միակ մուտք հանդիսացող բակային տարածքից և իր բակում գտնվող, իր կողմից կառուցված խոհանոցից, սանհանգույցից, իր համար սա անհասկանալի է եղել, քանի որ դրանով զրկվել է տուն մուտք գործելու հնարավորությունից: Այդ վճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ԴԱՀԿ ծառայությունից ստացել է գրություն, որում նշված է եղել, որ որդու հետ 7-օրյա ժամկետում պետք է ազատի բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը: Ինքը նշված տանը բնակվել է միայնակ, որդիներից որևէ մեկն իր հետ չի բնակվել, այլ տեղ չի ունեցել գնալու, ինչպես նաև չի ունեցել այլ բնակարան, ուստի գրության պահանջը չի կատարել, որից հետո ստացել է ևս մեկ գրություն, որ պետք է միչև 2015թվականի նոյեմբերի 10-ն ազատի տարածքը և օժանդակ շինությունը, սակայն դա նույնպես չի կատարել, քանի որ այլ տեղ չի ունեցել մնալու: Նշված օրը բակ են եկել ԴԱՀԿ ծառայություն աշխատակիցներ և ոստիկաններ, ինչից հասկացել է, որ եկել են իրեն վտարելու համար: Սկզբում չի ցանկացել դուրս գալ տանից, սակայն դուրս է եկել և փորձել է ԴԱՀԿ աշխատակիցներին բացատրել, որ բակային տարածքից վտարելու դեպքում կզրկվի բնակարան մուտք գործելու միակ մուտքից: Այդ ժամանակ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն իրեն ասել են, որ դատարանի վճռով պետք է վտարվի բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից: Հանդիսանալով որպես օրինապաշտ քաղաքացի, ենթարկվել է նրանց պահաջին, քանի որ առկա էր դատարանի վճիռ: Այնուհետև սկսվել է իրեն վտարելու գործընթացը, ԴԱՀԿ ծառայության կողմից բերված բանվորները, որոշ իրեր տեղափոխել են որդու տուն, այնուհետև նրանք ապամոնտաժել են խոհանոցի և սանհանգույցի դուռը, ապա պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխվել են որդու տան բակ: Այնուհետև սկսել են պատ շարել իր մուտքի անմիջապես դռան դիմաց, որով էլ զրկվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից, որից հետո երկաթյա ճաղավանդակ են դրել իր տան պատուհանին: Նշում է, որ մինչ այդ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները իր հետ մտել են իր տուն և նույնիսկ ցանկացել են քանդել իր և որդու տան միջև ընկած ժամանակավոր մուտքը, որն իր տան ներսից փակված է պահարանով, իսկ որդու տան կողմից՝ պատով, սակայն ինքը չի համաձայնել պատը քանդելուն: Երբ բանվորները սկսել են պատը շարել մուտքի դռան մոտ, ինքը սկսել է խոչընդոտել, հայտնելով, որ դատարանի որոշման մեջ նման կետ սահմանված չէ, սակայն ԴԱՀԿ աշխատողները, ովքեր եղել են չորս հոգի, արգելել են իրեն խոչընդոտել բանվորների գործողությանը: Նրանցից երկուսը բռնել են իր ձեռքերից, պատից պատ խփելով, քաշքշելով, վրան բղավելով հանել են իրեն բակից փողոց: Նրանց կատարած գործողությունների պատճառով իր թևերն ամբողջովին կապտուկների մեջ է եղել, սակայն այդ մասին ոստիկանությանը չի հայտնել, բժշկի չի գնացել, որևիցե մեկին չի հայտնել, քանի որ չի ցանկացել ԴԱՀԿ աշխատակիցները խնդիրներ ունենան, սակայն ներկայումս ցանկանում է այդ մասին հայտնել, քանի որ հասկացել է, որ պատը շարվել և երկաթյա ճաղավանդակը դրվել է ԴԱՀԿ աշխատակիցների պատվերով և այդ ապօրինի գործողությունների հետևանքով զրկվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից: ԴԱՀԿ աշխատակիցները գործողությունների վերաբերյալ կազմել են համապատասխան արձանագրություն, որի մեջ նշել են, որ իր շինություն կարող է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, այսինքն՝ որդու բնակարանից, չնայած նշված մուտքը շատ վաղուց փակված է և որդու բնակարանը կամ սենյակը հնարավոր չէ բակ դարձնել: Այդ արձանագրությունը կազմելուց հետո, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների առաջարկով, ստորագրել է, նրանք նույնպես ստորագրել են, իսկ այլ անձինք ստորագրել են, թե ոչ, չի կարող ասել: Իր պահանջն այն է, որ վերացնեն ԴԱՀԿ-ի կատարած ապօրինի գործողությունը, այն է՝ քանդել մուտքի դռան դիմաց շարված պատը, հանել երկաթյա ճաղավանդակը, տեղադրել իր խոհանոցի և սանհանգույցի դուռը և պատուհանները, հնարավորություն տալ իրեն մուտք գործել իր բնակարան: Նշում է, որ ինչպես նախկինում, այնպես էլ Արաբկիրի քննչական բաժնում, տեղեկացել է, որ Սուսան Աբգարյանն ասել է, որ իբր նա է խնդրել բանվորներին պատ շարել իր տան մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել, ինչին ինքը չի հավատում, քանի որ երբ խոչընդոտել է պատը կառուցելուն, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատողները չեն թողել իրեն, թույլ չեն տվել արգելել պատ շարելը, այսինքն նրանք իրեն քաշելով և հրելով մի կողմ են տարել, որպեսզի ինքը չխոչընդոտի գործողությունների իրականացմանը և այդ ամենն իրեն հիմք է տալիս մտածելու, որ բանվորները կատարել են ոչ թե Սուսան Աբգարյանի պատվերը, այլ ԴԱՀԿ աշխատողների պատվերը: Նաև նշում է, որ եթե բանվորները իրոք կատարում էին Սուսան Աբգարյանի պատվերը, այդ դեպքում ԴԱՀԿ աշխատակիցների շահն ինչում է կայացել, որ արգելել են իրեն բանվորների գործողությունների կատարմանը խոչընդոտել: Իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից այժմ էլ զրկված է և դարձել է թափառական: Նշում է, որ երբ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն իրեն հրելով դուրս են հանել փողոց, այնտեղ են գտնվել նաև ոստիկանները, իսկ այլ անձինք այնտեղ գտնվել են, թե ոչ, չի կարող ասել, քանի որ ուշադիր չի եղել: Պահանջում է, որ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն ուղղեն իրենց կատարած ապօրինի գործողությունները, վերականգնեն իրեն հասցված վնասը և օրենքի սահմաններում ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության: Ն.Հակոբյանն իր ցուցմունքը պնդել է նաև Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում:
Վկա Մխիթար Հակոբյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալներին դեմքով է ճանաչում, նրանց հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ երեկոյան, ժամը կոնկրետ չի հիշում երբ, իմացել է, որ հարկադիր կատարման աշխատողները գնացել են մոր տուն՝ վտարման հարցով, ինչի պատճառով ինքն էլ է գնացել, որպեսի իմանա, թե ինչ է կատարվում: Այնտեղ գնալով տեսել է, որ կոնկրետ գործողություններ են կատարում՝ հանել են պատուհանները, դուռը ու պատ են շարում տան մուտքի դիմաց և գրեթե արդեն վերջացնում էին: Մայրն այդ ժամանակ շատ հուզված է եղել, փորձել է նրան հանգստացնել, սպասել են մինչև բանվորները վերջացրել են իրենց աշխատանքը և ապա իրենք էլ են գնացել: Բնակարանը, որի պատուհանները հանել են և ճաղավանդակ են տեղադրել, իսկ դռան վրա պատ են շարել, մայրն այնտեղ ապրում է մոտ 50 տարի: Բնակարանը, որտեղ ինքն է ապրում և բնակարանը, որտեղ մայրն է ապրում առանձնացված է քարե պատով, այնտեղ ինքն ապրում է մոտ 20 տարի և ավել: Իր բնակարանից դեպի մոր բնակարան որևէ մուտք առկա չէ, այդ վտարման գործողությունների ժամանակ նույնպես մուտք առկա չէր: Իր տունը վերանորոգված է, հյուրասենյակի մոտից մուտք չկա մոր տուն, իսկ մոր տան ներսից իր տունն առանձնացված է պատով, իսկ պատից հետո պահարանով, այսինքն պահարանից զատ քարե պատ է: Վտարման գործողությունների ժամանակ մի քիչ հեռու է եղել, զանգել են իրեն և ասել են դրա մասին, ինչի պատճառով էլ ինքը գնացել է: Իմացել է, որ Սուսաննա Աբգարյանը դատարան է դիմել և վտարման հարց է առաջացել, իսկ ԴԱՀԿ ծառայողներն էլ վտարման վերաբերյալ գրություն են ուղարկել մորը: Իմացել է, որ մորը պետք է վտարեն բակային տարածքից, իսկ բացի բակային տարածքից՝ բակում գտնվող խոհանոցից, սանհանգույցից: Բակում բացի խոհանոցից, սանհանգույցից, այլ շինություն էլ է եղել՝ չուլան, որը նույնպես պատկանել է իրենց, այն գտնվել է դեպի մուտք՝ ձախ կողմի վրա, այն իրենք են օգտագործել: Այդ տարածքում բացի իր նշածներից այլ օժանդակ շինություն չի եղել: Տեղեկացված չի եղել, որ մորը պետք է վտարեին օժանդակ շինությունից, իմացել է միայն բակային տարածքի մասին: ԴԱՀԿ ծառայողների գործողությունների վերաբերյալ նրանցից պարզաբանում չի պահանջել, նրանք միայն ասել են, որ իրենց աշխատանքն են կատարում: Հասկանում է, որ ԴԱՀԿ-ի աշխատողների աշխատանքն է եղել, սակայն իր մոտ հարց է ծագել արդյոք նրանց աշխատանքի մեջ է մտել պատուհանը հանելը, դուռը հանելը և պատ շարելը, սակայն ասել է, որ այո, դա իրենց աշխատանքն է, ապա ասել են, որ կարող են դիմել դատարան և դատարանը կասի իրավունք ունեցել են, թե ոչ: Ինքն իր այդ հարցն ուղղել է կոնկրետ անձի և նա է իրեն խորհուրդ տվել, սակայն այդ խորհուրդ տվող անձը՝ ԴԱՀԿ աշխատակիցը, այս դահլիճում չէ: Մայրն իրեն չի պատմել, թե մինչև իր գնալն այնտեղ ինչ է տեղի ունեցել, հնարավոր է ինչ-որ բաներ պատմած լինի, սակայն չի հիշում: Չի հիշում, որ մայրը խոչընդոտած լինի այդ գործողություններին, սակայն տեսել է, որ մոր ձեռքերին կապտուկներ են եղել՝ նույն օրը, իր տանը, ինքը հարցրել է, թե ինչ է եղել, սակայն ճիշտը չի ասել, հետագայում ասել է, որ թույլ չի տվել, իր ձեռքերից են բռնել, որից էլ կապտուկներ են առաջացել: Այդ գործողությունների կատարումից հետո մայրը չի կարողացել իր տուն մտել և մինչև հիմա այն փակ է, մայրը վարձով է բնակվում: Պատ շարողները բանվորներ են եղել, չի իմացել, թե ինչ բանվորներ են, նրանց հրահանգներ են տվել ԴԱՀԿ աշխատակիցները, մասնավորապես Հովհաննիսյան Գագիկը: Կոնկրետ բառացի չի հիշում, թե բանվորներին ինչ է ասել, միայն հիշում է, որ ասել է արագացնեն: Սանհանգույցն և խոհանոցը միշտ էլ եղել են, դրանք միշտ պատկանել են իրենց և մեկ տարի էլ չկա ինչ վերանորոգել էին: Վերանորոգման ժամանակ Ս.Աբգարյանն արդեն բնակվում էր այնտեղ և վերանորոգման ժամանակ նրա կողմից որևէ խոչընդոտ չի եղել: Սուսաննա Աբգարյանին վտարման գործողությունների ժամանակ բացարձակ չի տեսել: ԴԱՀԿ-ի աշխատողներից մեկը նկարել է այդ ամբողջ գործընթացը, մի քանի անգամ Սուսաննա Աբգարյանի տանից ներս ու դուրս անելով նկարել է նաև մի կին: Տեղյակ է, որ փոխել էին նաև դարպասի դռան փականը և չգիտի, թե բանալին ինչ են արել, իսկ դարպասն իրենք էին տեղադրել և փականը նույնպես իրենցն էր, այնտեղ ինչ կա իրենցն է եղել և իրենց միջոցներով էին արել: Փականի բանալին սկզբում միայն իրենք են ունեցել: Պատը շարելը և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ դնելը տեղյակ չէ, թե բանվորներին ով էր կարգադրել անելու: Իր ներկայությամբ Գագիկ Հովհաննիսյանն է բանվորներին ասել, որ արագացնեն ճաղավանդակը դնեն, այդ ժամանակ խոսքը միայն կոնկրետ արագացնելուն է վերաբերվել և ինչ-որ հանել էին բակից դուրս հանեն: Հստակ կարող է ասել, որ նա է ցուցում տվել ճաղավանդակը դնելու, եթե ասում է, որ արագացնեն, ուրեմն նշանակում է, որ նա է եղել ցուցում տվողը: Կատարողական գործողությունները կատարելու համար չի հիշում, թե ով է արձանագրություն կազմել, միայն հիշում է, որ մայրը վերջում ստորագրել է, իսկ երբ նրանք ներս են մտել և սենյակն են նայել, ինքն այդ ժամանակ այնտեղ չի եղել, ավելի ուշ է գնացել, ինքը գնացել է այն ժամանակ, երբ արդեն պատն են շարել: Մոր և իր տունը առանձնանում է պատով, պատն իր կողմից միայն պատ է, իսկ մոր կողմից պահարան է՝ »նիշայանման«, որից հետո նոր պատը: Դատարանի վճիռը ստացել է, սակայն այն հնարավոր չէ իրականացնել, քանի որ այլ մուտք ներս մտնելու համար առկա չէ: Բնակարանի նախկին տերը նոր գնորդին պարզաբանել էր, որ չնայած դա իրենց անունով է, սակայն դա նրանց է պատկանում և դա նրանք են սարքել: Վտարման գործողությունների ժամանակ է իմացել, որ վտարումը վերաբերվում է նաև օժանդակ շինություններին: Վկայի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ իր կարծիքով Սուսաննա Աբգարյանի պատվերով է եղել, որ գան վտարեն մայրիկին և իր ցուցմունքում էլ հենց այդպես էլ ասել է, ինչ վերաբերվում է կարգադրություններին, ապա եթե անձը ասում է, որ ճաղավանդակը դնեն, արագացնեն, ապա ստացվում է, որ դա հրահանգել է: Սուսաննա Աբգարյանն իր պահանջները ներկայացրել է ԴԱՀԿ աշխատողներին և նրանք էլ Սուսաննա Աբգարյանի պահանջները հաշվի առնելով ԴԱՀԿ ծառայողները բանվորներին հանձնարարել են քարե պատ դնեն և ճաղավանդակ տեղադրեն:
Վկա Մխիթար Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընտանիքի հետ միասին բնակվում է Գուլակյան փողոցի թիվ 27 հասցեի տանը: Տունը կիսանկուղային է և այն 1966 թվականին Վանիկ Իսահակյանից գնել է հայրը, որի վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիր չի կնքվել, քանի որ Վանիկն ասել է, որ կիսանկուղային հարկերը հնարավոր չէ սեփականաշնորհել: 25 տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից ինքը բացել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ, իսկ նախկին մուտքով օգտվել են միայն մայրն ու եղբայրները: Նշված տունը, որի նկուղային հարկում ապրում է, երկհարկանի է, որի երկրորդ հարկում ներկայումս բնակվում է Սուսաննա Աբգարյանը: Սուսաննա Աբգարյանի և մայրիկի միջև հաճախակի վիճաբանություններ են եղել, քանի որ երկուսով օգտվել են միևնույն մուտքից: Ընթացքում Սուսաննան դիմել է դատարան և դատարանի վճռով մայրիկին բակային տարածքը և իրենց կողմից այնտեղ կառուցված օժանդակ շինությունը ճանաչվել է Սուսաննա Աբգարյանի սեփականությունը՝ դրանով զրկելով մայրիկին իր տուն մուտք գործելու միակ հնարավորությունից: Դրանից հետո ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից վտարման օր է նշանակվել 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ը: Այդ օրը ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորների հետ եկել են մայրիկի բակ, ապամոնտաժել օժանդակ շինության դուռն ու պատուհանները, դրանք տեղափոխել են իր տան բակ, որից հետո մայրիկին վտարել են բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից: Երբ գնացել է այնտեղ, նկատել է, որ մայրիկի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմացը բանվորները քարե պատ էին շարել և արդեն ավարտում էին, որից հետո երկաթյա ճաղավանդակ են տեղադրել մայրիկի տան պատուհանին: Այդ ամենը կատարվում էր այնտեղ գտնվող անձանց ներկայությամբ: Երբ գնացել է այնտեղ, մայրը կանգնած էր փողոցում և մյուսների հետ նայում էր, թե ինչպես էին բանվորները փակում իր տան մուտքի դուռը և պատուհանը: Մայրը շատ հուզված էր, լաց էր լինում, ուրիշ ոչինչ չէր ասում: Երբ բանվորները կատարեցին այդ աշխատանքները, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կազմել են այդ մասին արձանագրություն, որը ստորագրել է նաև մայրը, որից հետո մայրիկին տուն է տարել: Իր կարծիքով քարե պատը շարվել և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրվել է Սուսաննա Աբգարյանի և Ալբերտ Իսահակյանի պատվերով: Նշում է, որ նա հանդիսանում է իրենց տան սեփականատերը: Միայն հետագայում մայրիկը հայտնել է, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն են ցուցում տվել բանվորներին քարե պատ շարել և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին: Մայրն ասել է նաև, որ ինքը փորձել է խանգարել բանվորներին, սակայն ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները քաշքշել են իրեն, հրել պատից պատ, բղավել իր վրա և դուրս հանել փողոց: Ասել է նաև, որ այդ մասին իրեն չէր հայտնել, որպեսզի ավելորդ խնդիրներ չառաջանար: Մայրն այդ մասին հայտնել է իր կողմից ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում բացատրություն տալուց որոշ ժամանակ անց: Նշում է, որ իր ներկայությամբ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կամ մեկ այլ անձ որևէ անօրինականություն չի կատարել ոչ իր և ոչ էլ մայրիկի հանդեպ: Իրականում չգիտի, թե ում պատվերով են բանվորները քարե պատ շարել մայրիկի տան մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին, քանի որ իր ներկայությամբ որևէ մեկը նման ցուցում չի տվել, այլ, երբ գնացել է այնտեղ, արդեն այդ գործողությունները կատարվել և ավարտվում էին, իսկ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կանգնած էին այնտեղ: Միայն մոր ասելով է հայտնում, որ բանվորներին քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու ցուցումը տվել են ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Այնտեղ վիճաբանություն, քաշքշուկ իր ներկայությամբ չի եղել: Ոչ մեկի դեմ բողոք չունի, միայն ցանկանում է, որ հնարավորություն ընձեռվի մայրիկին, որ նա կարողանա կրկին մուտք գործել իր տուն, քանի որ այլ ճանապարհ չունի, իսկ իր տան մեջից եթե վերականգնի նախկին մուտքը, որպեսզի այդպես նա կորաղանա մտնել իր տուն, ապա այդ դեպքում իր բնակարանը կկորցնի իր նշանակությունը, քանի որ ինքն առանձին է բնակվում:
Վկա Սուսաննա Աբգարյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Գուլակյան 27/1 տունը գնել է 2012թվականին Դավիթ Թադևոսյանից և տունը սեփականության իրավունքով պատկանում է իրեն: Տունը երկհարկանի է, 1-ինը համարվում է կիսանկուղային, ունի բակային տարածք՝ 81քմ մակերեսով և օժանդակ շինություն՝ 19քմ մակերեսով: Նշված մակերեսներով բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը նույնպես սեփականության իրավունքով պատկանում է իրեն: Կիսանկուղային տարածքը 76քմ է, որի համասեփականատերեր են ինքը և Ալբերտ Իսահակյանը: Ալբերտ Իսահակյանը բնակվում է Գուլակյան 27 հասցեում և կիսանկուղային հարկը սեփականության իրավունքով պատկանում է նրան: Դավիթ Թադևոսյանից տունը գնելուց հետո պարզվեց, որ կիսանկուղային հարկում բնակվում է Նելլի Հակոբյան անուն, ազգանվամբ անձը, ով կիսանկուղային հարկ մտնում և դուրս էր գալիս իր բակային տարածքից, օգտվում էր իրեն պատկանող օժանդակ շինությունից: Ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել է, որ Նելլի Հակոբյանը նշված կիսանկուղային հարկում բնակվում է 1966 թվականից, եթե չի սխալվում Ալբերտ Իսահակյանի եղբոր կամքով և առանց սեփականության իրավունքի, սակայն կոնկրետ մանրամասնություններն իրեն հայտնի չէ: Լսել է նաև, որ Նելլի Հակոբյանը փորձել է սեփականաշնորհել կիսանկուղայի հարկը, նույնսիկ դիմել է դատարան և հայտարարել, թե իբր այն 25.000 ռուբլիով գնել է Վանիկ Իսահակյանից, սակայն դատական երեք ատյաններում չի հիմնավորվել այդ հանգամանքը, չի հիմնավորվել նաև, որ կիսանկուղային հարկը պատկանում է նրան: Բնակվելու ընթացքում իր և Նելլի Հակոբյանի միջև վիճաբանություններ են սկսվել, ինքը չի ցանկացել, որ Նելլի Հակոբյանն իր կիսանկուղային հարկ ելումուտ անի սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող բակային տարածքից և օգտվի իրեն պատկանող օժանդակ շինությունից, ինչի համար վտարման հայցով դիմել է դատարան: Դատարանը բավարարել է իր հայցը և վճռել է Նելլի Հակոբյանին և նրա տղաներին վտարել սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող 81քմ մակերեսով բակային տարածքից և 19քմ օժանդակ շինությունից: Այնուհետև ինքը կատարողական թերթիկը հանձնել է ԴԱՀԿ ծառայություն, որպեսզի նրանք Նելլի Հակոբյանին և նրա որդիներին վտարեն սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող տարածքներից: Ցանկանում է նշել, որ Նելլի Հակոբյանի որդին՝ Մխիթարը, բնակվում է նույն հասցեի նկուղում և նրա տան մուտքը գտնվում է փողոցի հետնամասից և Մխիթարի տանից հնարավոր է մտնել Նելլիի տուն, քանի որ հատակագծով նախատեսված է մուտք և այդ մուտքի հատվածը տեսել է, երբ այցելել է Նելլի տուն: Նկատել է, որ մուտքի դռան փոխարեն տեղադրված է պահարան: Դատարանի կողմից կայացված կատարողական թերթի հիման վրա ԴԱՀԿ ծառայությունում հարուցվել է կատարողական վարույթ և ժամանակ է տրամադրվել Նելլի Հակոբյանին, որպեսզի նա ինքնակամ ազատի իր բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը, ինչը չի կատարել, այնուհետև վտարման օր է նշանակվել 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Ցանկանում է նշել, որ նախապես վերցրել է դեպի իր բակը բացվող Նելլի Հակոբյանի կիսանկուղային հարկի պատուհանի չափսերը, պատվիրել է ճադավանդակ, ինչպես նաև քար և շաղախ, որպեսզի Նելլի Հակոբյանին վտարելուց հետո ճաղավանդակը տեղադրի պատուհանին և քարե պատ շարի իր բակով դեպի Նելլի Հակոբյանի նկուղ տանող մուտքի դռան դիմացը, որպեսզի նա որևէ հնարավորություն չունենա իր բակային տարածքն օգտագործելով ելումուտ անել իր նկուղային հարկը և վերջնականապես հասկանա, որ բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը պատկանում է իրեն: Նոյեմբերի 10-ի առավոտյան ժամին, իր բակ են եկել ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ, ոստիկաններ, ինչպես նաև երեք հոգի բանվոր: Նելլի Հակոբյանի կիսանկուղային մուտքի դուռը փակ էր, սակայն զգացվում էր, որ նա գտնվում է ներսում: Որոշ ժամանակ անց նա դուրս է եկել, ԴԱՀԿ աշխատակիցները բացատրել են, որ եկել են նրան վտարելու և առաջարկեցին իր հետ վերցնել օժանդակ շինությունում եղած իր գույքը և հեռանալ: Նելլի Հակոբյանը սկզբում փորձել է խոչընդոտել վտարման գործընթացին, այնուհետև համաձայնվել է: Բանվորների օգնությամբ Նելլի Հակոբյանն օժանդակ շինությունում գտնվող իր իրերը տեղափոխել է որդու՝ Մխիթարի տուն, նրա խնդրանքով բանվորները ապամոնտաժել են օժանդակ շինությունում նրա կողմից տեղադրված դուռը և պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխվել են Մխիթարի տուն: Երբ ավարտվել է վտարման գործընթացը, մտածել է, որ ամենահարմար պահն է, որպեսզի երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրի Նելլի Հակոբյանի պատուհանին և քարե պատ շարի նրա մուտքի դռան դիմացը, որպեսզի այդ կերպ բացառի Նելլիի կամ նրա տղաների մուտքն իր տարածք, ինչպես նաև, որ Նելլին տեսնի և հասկանա, որ նա այլևս իրավունք չունի մտնելու սեփականության իրավունքով իրեն՝ Սուսաննա Աբգարյանին պատկանող տարածք: Խնդրել է բանվորներին, որ եթե հնարավոր է ճաղավանդակը տեղադրեն պատուհանին և քարե պատ շարեն մուտքի դռան դիմացը, ինչին նրանք համաձայնվել են և բոլորի, այդ թվում նաև Նելլիի ներկայությամբ երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրել են նրա պատուհանին և քարե պատ շարել նրա մուտքի դռան դիմացը: Այդ քայլին ճարահատյալ է դիմել, քանի որ ուրիշ ելք չուներ, նույնիսկ վստահ էր, որ, եթե ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները հեռանան, ապա Նելլին կրկին կմտնի իր տարածք և կգնա իր տուն: Նշում է, որ քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու հարցում ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներին չի դիմել, չի խնդրել, որ բանվորներին հրահանգեն օգնել իրեն: Անձամբ է բանվորներին խնդրել և նրանք իր խնդրանքը չեն մերժել, իսկ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն այդ գործողություններին չեն խոչընդոտել և չեն աջակցել: Կատարված գործողությունների վերաբերյալ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից կազմվել է համապատասխան արձանագրություն, որը ստորագրել են ինքը, Նելլին, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները, ինչպես նաև մի կին, ում հրավիրել էին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Գործողությունների ավարտից հետո բոլորը հեռացել են: Պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու ժամանակ Նելլին մոտենալով իրեն գոռում էր իր վրա, թե ինչու է փակում իր տան մուտքի դուռը և ինչու է ճաղավանդակ տեղադրում իր պատուհանին և որ նման իրավունք չունի, սակայն նրան ասել է, որ ունի նման իրավունք, քանի որ ինքն արդեն վտարվել է իր տարածքից և իրավունք չունի այլևս մտնել և ինքն ապահովության համար է փակում դուռը և պատուհանը, որպեսզի նա հնարավություն չունենա իր տարածքով ելումուտ անելու: Բացի այդ, նրան ասել է, որ նաև կիսանկուղային հարկի, այսինքն իր բնակելի տարածքի համասեփականատերն է Ալբերտ Իսահակյանի հետ, քանի որ այն նույնպես գնել է, իսկ ինքը որևէ իրավունք չունի նույնիսկ այնտեղ բնակվելու:ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները քարե պատ շարելու և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրելու ցուցում չեն տվել: Դա իրեն է պետք եղել, իր իսկ ապահովության համար, ինչը և կատարել է, իսկ բանվորները չեն մերժել իր խնդրանքը: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները չեն բռնել Ն.Հակոբյանի ձեռքերից, չեն քաշքշել և պատից պատ հրելով ու բղավելով նրան բակային տարածքից դուրս չեն հանել պատը շարելու և ճաղավանդակ դնելու ժամանակ, նրա կողմից խոչընդոտելը եղել է այն, որ նա գոռում էր իր վրա և ասում էր, թե ինչու է բանվորներին պատվիրել իր դռան դիմացը քարե պատ շարել և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել իր պատուհանին: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները որևէ հարցում չեն խառնվել, Նելլիին չեն քաշքշել, պատից պատ չեն հրել, նրա վրա չեն բղավել, ձեռքերից չեն բռնել, դա հաստատ է ասում: Նրա ասածները չի համապատասխանում իրականությանը, նա ամեն ինչի պատրաստ է, որպեսզի կրկին կարողանա իր տարածքով ելումուտ անել: Եթե շատ է ուզում կրկին մտնել իրեն չպատկանող նկուղ, թող իր որդու նկուղից վերականգնի նախկին մուտքը և այնտեղից մտնի, սակայն վստահ է, որ որդին նույնպես նրան թույլ չի տալիս, հակառակ դեպքում շատ վաղուց արդեն այդ մուտքը վերականգնված կլիներ: Նելլի Հակոբյանը ցանկանում է օգտագործել իր սեփականությունը: Ավելացնելու այլ բան չունի:
Վկա Սուսաննա Գրիգորյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին որպես ընթերակա մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 հասցեում վտարման գործընթացին: Այդ օրը, երբ գտնվել է Գուլակյան փողոցում, իրեն են մոտեցել ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ և խնդրել իրեն որպես ընթերակա մասնակցել Գուլակյան 27/1 հասցեի բակից և օժանդակ շինությունից վտարման գործընթացին, որին ինքը համաձայնվել է և նրանց առաջարկությամբ ու ուղեկցությամբ գնացել է նշված հասցե, որտեղ գտնվում էին ոստիկանության աշխատակիցներ, այլ քաղաքացիներ, ովքեր պարզվել է, որ բանվորներ են: Գուլակյան 27/1հասցեն երկհարկանի շինություն էր և խոսակցություններից հասկացել է, որ դատարանի վճռով առաջին հարկում բնակվող կինը, ում անունը Նելլի էր, պետք է վտարվի բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող օժանդակ շինությունից, քանի որ այդ ամենը դատարանի վճռով ճանաչվել է 2-րդ հարկում բնակվող կնոջ սեփականությունը: Նշում է, որ 2-րդ հարկում բնակվող կնոջ անունը Սուսաննա էր: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն իրեն բացատրել են որպես վկա իր իրավունքները և պարտականությունները, այնուհետև բանվորները սկսեցին բակում գտնվող օժանդակ շինությունից Նելլիին պատկանող գույքը տեղափոխել նրա մատնանշած վայր, այնուհետև ապամոնտաժեցին օժանդակ շինության դուռն ու պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխեցին Նելլիի մատնանշած վայր: Սուսաննայի հետ խոսակցության ժամանակ նրանից տեղեկացել է, որ այդ տարածքները պատկանում են նրան, սակայն Նելլին նույնպես օգտվել է իր բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից, նա դիմել է դատարան, որպեսզի Նելլիին վտարեն և դատարանը պահանջը բավարարել է: Ընդհանուր խոսակցության ընթացքում Սուսաննան ասել է նաև, որ նախապես պատվիրել է քար և ճաղավանդակ, որպեսզի Նելլիին վտարելուց հետո քարով փակի նրա մուտքի դուռը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադնի նրա տան պատուհանին, որպեսզի նա այլևս չկարողանա մտնել իր բակային տարածք և օգտվի այնտեղ գտնվող օժանդակ շինությունից և այդ կերպ ապահովի իր անվտանգությունը: Ասել է նաև, որ խնդրել է բանվորներին, որպեսզի նրանք կատարեն այդ աշխատանքները, ինչին համաձայնվել են և իր ներկայությամբ զանգահարել, զրուցել է ինչ-որ մեկի հետ և ասել, որ պատվիրած ապրանքներն ուղարկեն: Ինքը չգիտի, թե ում է նա զանգել, սակայն որոշ ժամանակ անց Սուսաննայի բակի մոտ կանգնեց մի մեքենա, որից հետո Սուսաննա խնդրեց բանվորներին, որպեսզի նրանք մեքենայի մեջից իջեցնեն քարը, ցեմենտը, ավազը և երկաթյա ճաղավանդակը, ինչը նրանք կատարեցին: Այդ ամենը եղել է ԴԱՀԿ ծառայության և ոստիկանների ներկայությամբ: Այնուհետև բանվորները սկսել են պատ շարել Նելլիի տան մուտքի դռան դիմացը, որի ընթացքում Նելլին սկսեց վիճաբանել Սուսաննայի հետ, պահանջում էր դադարեցնել շինարարությունը, նաև ասում էր, որ բակն իրենն է, իր սեփականությունն է և ով է Սուսաննան, որ եկել է այնտեղ և նմանատիպ այլ արտահայտություններ էր անում: Սուսաննան նրան ասում էր, որ բակը և հողամասը պատկանում է իրեն, իսկ իր տան մուտքի դռան դիմաց պատը շարում է, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ է տեղադրում, որպեսզի նա այլևս չկարողանա մուտք գործել իր տարածք և հնարավորություն չտա իր հետ վիճաբանել, այսինքն իր անվտանգության համար է այդ ամենն անում: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները և ոստիկանները Նելլիին համոզում էին, որ չվիճաբանի և դուրս գա փողոց: Այնուհետև Նելլին դուրս է եկել փողոց, իսկ բանվորները քարե պատ են շարել մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին: Նշում է, որ մինչև մուտքի դռան դիմացը պատ շարելը, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները մտել են Նելլիի տուն և դուրս եկել: Գործողությունների ավարտից հետո ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կազմել են կատարված գործողությունների մասին համապատասխան արձանագրություն, որը ստորագրել են ինքը, Նելլին, Սուսաննան և ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Չի տեսել, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորներին ցուցում տան, որպեսզի նրանք քարե պատ շարեն և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրեն, ավելին՝ անձամբ Սուսաննան է իրեն հայտնել, որ բանվորներին ինքն է խնդրել քարե պատ շարել և ճաղավանդակ տեղադրել, ինչին նրանք համաձայնել են և իր ներկայությամբ Սուսաննան զանգահարել և խնդրել է ուղարկել նախապես պատվիրված ապրանքները: Նշում է նաև, երբ ապրանքները տեղափոխել են, նույնիսկ այդ ժամանակ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները չեն խառնվել և որևէ ցուցում որևէ մեկին չեն տվել: Նշվածից ելնելով ենթադրում է, որ Նելլի Հակոբյանը ստում է, քանի որ, եթե ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորներին ցուցում տային պատ շարել և ճաղավանդակ տեղադրել, ապա ինքը դա կլսեր և կտեսներ: Երբ բանվորները փորձել են քարե պատ շարել Նելլիի տան մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին, նա չի փորձել խոչընդոտել բանվորների աշխատանքին, այլ միայն լեզվակռվի մեջ է բռնվել Սուսաննայի հետ: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները Նելլի Հակոբյանին չեն բռնել, չեն քաշքշել, չեն հրել և մարմնական վնասվածքներ չեն պատճառել, իրենց պահել են շատ նորմալ: Չգիտի, թե Նելլի Հակոբյանն ինչու է հայտնել, որ նրանք նման բաներ են արել, նա սուտ տեղեկություններ է հայտնում: Վտարման գործընթացի ժամանակ Սուսաննա Աբգարյանն այնտեղ է գտնվել, ինչպես արդեն նշեց, բակում անձամբ է հանդիպել Սուսաննային, զրուցել նրա հետ և բակում զրուցելու ժամանակ իրեն հայտնել է ցուցմունքում նշված տեղեկությունները: Սուսաննան ընթացքում մտել է նաև իր տուն և դուրս եկել:
Վկա Կարեն Միլիտոնյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2008 թվականից մինչև օրս աշխատում է ԴԱՀԿ ծառայությունում և զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ, իսկ ներկայիս զբաղեցրած պաշտոնին է 2012 թվականից: Իր պարտականությունների մեջ է մտնում դատարանի վճռով տրված կատարողական թերթի պահանջների կատարումը, այսինքն՝ դատական ակտերի կատարումը: 2015 թվականի օգոստոսի 13-ին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից տրվել է ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթը՝ Սուսաննա Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 տան հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին և նրա որդիներ Մխիթար և Արմեն Հակոբյաններին վտարելու պահանջի մասին: Պահանջատիրոջ կողմից նշված կատարողական թերթը ԴԱՀԿ ծառայություն մուտքագրվել է 2015թվականի սեպտեմբերի 8-ին, իսկ սեպտեմբերի 9-ին գլխավոր խորհրդատու Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցվել է թիվ 01/08-06Inb/15կատարողական վարույթը, այնուհետև Սանասար Յարալյանի կողմից համապատասխան գրություն է ուղարկվել Նելլի, Մխիթար և Արմեն Հակոբյաններին, որով առաջարկվել է 7-օրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել վտարման ենթակա տարածքները՝ նախազգուշացնելով, որ նշված ժամկետում գրության պահանջն ինքնակամ չկատարելու դեպքում կվտարվեն օրենքով սահմանված կարգով: Քանի որ նրանք սահմանված ժամկետում ինքնակամ չեն ազատել տարածքը, այդ իսկ պատճառով Սանասար Յարալյանը 13.10.2015թվականին այդ մասին կազմել է համապատասխան արձանագրություն և վտարման օր է նշանակվել 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ը: Այդ մասին նույնպես համապատասխան գրությամբ հայտնվել է պարտապաններին: Արդեն 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին՝ ժամը 11:00-ի սահմաններում, վտարում կատարելու նպատակով իրենց բաժնի աշխատակիցներ Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Սանասար Յարալյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ գնացել են նշված հասցեն: Իրենց հետ նույն հասցե են այցելել նաև ԴԱՀԿ ծառայության հետ պայմանագիր կնքած բանվորները, ովքեր հիմնականում իրենց հետ մասնակցում են վտարման գործընթացին, որպեսզի անհրաժեշտության դեպքում օգնեն վտարվող անձանց գույքը տեղափոխելու հարցում: Երբ այցելել են Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1տան բակ, այնտեղ էր գտնվում Սուսաննա Աբգարյանը, իսկ Նելլի Հակոբյանի տան դուռը գտնվում էր փակ վիճակում, նա հրաժարվում էր դուրս գալ տանից, սակայն որոշ ժամանակ անց դուրս է եկել: Նրան բացատրել են նրա իրավունքները և պարտականությունները, բացատրել են հարկադիր վտարման մասին և առաջարկել վտարման ենթակա տարածքից դուրս հանել նրան պատկանող գույքը, եթե նման գույք առկա է: Նելլի Հակոբյանը համաձայնվել է և իրենց կողմից հրավիրված բանվորական ուժի միջոցով իր գույքը տեղափոխել է իր մատնանշած վայր: Նելլի Հակոբյանի պահանջով բանվորական ուժի միջոցով, խնամքով, առանց վնասելու, ապամոնտաժվել են նաև օժանդակ շինության դուռը և պատուհանները և դրանք նույնպես տեղափոխվել է նրա մատնանշած վայր: Ուսումնասիրության արդյունքում պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, քանի որ հատակագծով նախատեսված էր դուռ, իսկ երբ Նելլի Հակոբյանի տան ներսից ուսումնասիրել են հատակագծով նախատեսված դռան հատվածը, պարզվել է, որ նշված հատվածում առկա է խորշ և դռան փոխարեն ինչ-որ բան է տեղադրված, այսինքն մուտքը փակված է, իսկ շինության հետնամաս չեն գնացել և չգիտեն, թե այնտեղից ինչով էր փակված մուտքը: Տեղեկացել է նաև, որ շինության հետնմասում գտնվող տունը պատկանում է Նելլի Հակոբյանի որդուն: Այնուհետև բանվորները պահանջատեր Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով քարե պատ են շարել վերջինիս սեփականության իրավունքով պատկանող բակային տարածքով դեպի Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրեցին պատուհանին: Չգիտի, թե բանվորներն այդ աշխատանքները կատարել են գումարով, թե ոչ: Քանի որ բանվորներն անկախ են, այսինքն կարող են կատարել ցանկացած աշխատանք, ուստի իրենք իրավասու չեն խոչընդոտել նրանց գործողություններին և տվյալ դեպքում նույնպես չեն խոչընդոտել պահանջատիրոջ խնդրանքով կատարված գործողություններին: Վտարում կատարելու գործողությունների վերաբերյալ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմվեց համապատասխան արձանագրություն, որում նշվել է, որ կատարվել է վտարում, նշվեց նաև Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատ շարելու և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ դնելու մասին, քանի որ այդ ամենը տեղի էր ունեցել իրենց ներկայությամբ: Նշում է, որ արձանագրությունում Սանասար Յարալյանը նշել է նաև, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, այն նպատակով, որ Նելլի Հակոբյանը կարող էր վերականգնել իր բնակարանի և հետնամասում գտնվող շինության միջնամասում գտնվող նախկին դուռը և իր տուն մտնել այդ մուտքով, քանի որ Սուսաննա Աբգարյանի բակով նա այլևս իրավունք չուներ մուտք գործել իր բնակարան: Այդ մասին արձանագրությունում կարող էին նաև չնշել, պարզապես նշվել է, որպեսզի երևա, որ շինության հետնամասից նույնպես կարող է մտնել իր տուն, եթե վերականգնի նախկին մուտքը: Իրենք արձանագրությունում որևէ կեղծիք չեն մտցրել, նաև որևէ դիտավորություն կամ շահ չեն ունեցել արձանագրությունում կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, այսինքն՝ կեղծիք չեն կատարել, արձանագրել են այն ամենը, ինչ տեսել են և ինչ տեղի է ունեցել իրենց ներկայությամբ: Իրենք որևէ իրավասություն չեն ունեցել արգելել Սուսաննա Աբգարյանին, որպեսզի նա քարե պատը չշարի մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ չտեղադնի պատուհանին: Կատարված գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը ստորագրվել է ինչպես իրենց, այնպես էլ Նելլի Հակոբյանի, Սուսաննա Աբգարյանի և որպես ընթերակա հրավիրված անձի կողմից: Նախաքննությամբ իր առաջին ցուցմունքում հայտնել է, որ ստորագրել է նշված արձանագրությունը, սակայն այն չի ստորագրել, արձանագրությունը կազմելուց հետո, երբ պետք է ներկաներով ստորագրեին այն, մինչև իր կողմից ստորագրելը, իր անձնական օգտագործման մեքենան կայանված է եղել դիմացի շենքի բակում և խոչընդոտ էր ստեղծել մեկ այլ մեքենայի մուտքը տվյալ բակային տարածք մուտք գործելու համար, ինչի համար մոտեցել է մեքենային և այն տեղափոխել մեկ այլ վայր, որից հետո, ըստ երևույթին, երբ մյուսներն արդեն իսկ ստորագրել են արձանագրությունը, իր մոտ տպավորվել է, որ ինքն արդեն իսկ ստորագրել է: Սակայն իրականում արձանագրությունը չի ստորագրել և դրանում որևէ դիտավորություն չի ունեցել, պարզապես մոռացության հետևանք է եղել: Կարծում է, որ Սանասարը նույնպես չի նկատել, որ արձանագրությունն ինքը չի ստորագրել, հակառակ դեպքում նա ստորագրել կտար իրեն: Գործողությունների ավարտից հետո հեռացել են: Բանվորների կողմից Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատ շարելու, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ տեղադնելու ժամանակ Նելլի Հակոբյանը որևէ գործողություն չի կատարել է և չի փորձել խոչընդոտել այդ գործողությունների կատարմանը: Բանվորներն Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատը շարել և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ են դրել Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով և իրենք որևէ առնչություն չեն ունեցել այդ հարցում: Նելլի Հակոբյանին որևէ մեկն այդ ընթացքում չի քաշքշել,պատից պատ չի հրել, նրա վրա չեն բղավել, ձեռքերից չեն բռնել, կապտուկներ կամ այլ մարմնական վնասվածքներ չեն պատճառել: Չի հիշում, որ Նելլի Հակոբյանը փորձել է խոչընդոտել բանվորների աշխատանքին: Ավելացնելու այլ բան չունի:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան կողմից թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով կայացված 17.04.2015 թվականի վճռի՝ համաձայն դատարանը վճռել է. «Սկզբնական հայցով հայցվոր Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանի հայցը բավարարել. Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին վտարել Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից: Հակընդդեմ հայցվոր Նելլի Հակոբյանի հայցը մերժել: Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված: Վճիռն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկ ամիս հետո և նույն ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարան: Վճիռը կամովին չկատարելու դեպքում այն կկատարվի դատական ակտերի հարկադիր կատարման ծառայության միջոցով` պարտապանի հաշվին»: Վճիռն ուժի մեջ է մտել 16.06.2015 թվականին:
Համաձայն ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 13.08.2015 թվականին թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով տրված կատարողական թերթի՝ Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին՝ սեփականության իրավունքով Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարելու վերաբերյալ, պահանջատեր է հանդիսանում Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանը, իսկ պարտատեր՝ Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանը:
Համաձայն 09.09.2015 թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի որոշման՝ «Կատարողական վարույթ հարուցելու մասին», հարուցվել է կատարողական վարույթ թիվ 01/08-06INb/15, Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին՝ Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարելու, ինչպես նաև պարտապանից որպես կատարողական գործողությունների կատարման ծախս 5000 ՀՀ դրամ բռնագանձելու մասին:
Համաձայն 13.10.2015 թվականի ԴԱՀԿ ապահովող Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված «Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ» արձանագրության՝ թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթի համաձայն 09.09.2015 թվականին հարուցված թիվ 01/08-06INb/15 կատարողական վարույթով թիվ ԵՕ-633 գրությամբ պարտապաններին առաջարկվել է յոթնօրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1 հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքը և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունը: Գրության պահանջը ստուգելու նպատակով նույն օրը՝ ժամը 13.00-ի սահմաններում Ս.Յարալյանն ու Ա.Իսրայելյանն այցելել են վերը նշված հասցե և այցելությամբ պարզվել է, որ վտարման ենթակա հասցեն գույքից ազատված չէ:
Վերաքննիչ դատարանն` ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում վերլուծության ու գնահատման ենթարկելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտած յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն գործով ձեռք չեն բերվել բավարար, հավաստի և վերաբերելի ապացույցների այնպիսի համակցություն, որով հնարավոր կլինի ապացուցված համարել, որ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի, Արամ Իսրայելյանի, Սանասար Յարալյանի կողմից կատարվել է պատոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, կեղծ փաստաթուղթ կազմելը: Ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությամբ ձեռք չեն բերվել ապացույցների բավարար ամբողջություն վերոնշյալ արարքը ամբաստանյալների կողմից կատարելը ապացուցված համարելու համար:
Վերոշարադրյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ գործով առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվի, որ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, Արամ Իսրայելյանը, Սանասար Յարալյանը հանդես են եկել խմբային շահից ելնելով և ցանկացել են կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմել:
Ամբաստանյալներ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, Արամ Իսրայելյանը, Սանասար Յարալյանը ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննության ժամանակ ցուցմուքներ են տվել այն մասին, որ չեն ընդունում իրենց առաջադրված մեղադրանքը, հայտնել են, որ պաստոնեական որևէ կեղծիք չեն կատարել, խմբային շահերից ելնելով որևէ արձանագրություն չեն կազմել և ստորագրել, արձանագրությամբ չեն թաքցրել Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը, այլ հաստատել են այն հանգամանքը, որ հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից՝ որդու տան կողմից, որը ձևականորեն փակված է եղել, որևէ դիտավորություն չեն ունեցել կեղծիք կատարելու:
Բացի այդ, վկա Սուսաննա Աբգարյանը ցուցմուքներ է տվել այն մասին, որ ինքն է խնդրել բանվորներին, որ եթե հնարավոր է ճաղավանդակը տեղադրեն պատուհանին և քարե պատ շարեն մուտքի դռան դիմացը, ինչին նրանք համաձայնվել են և բոլորի, այդ թվում նաև Նելլիի ներկայությամբ երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրել են նրա պատուհանին և քարե պատ շարել նրա մուտքի դռան դիմացը: Նշել է նաև, որ քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու հարցում ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներին չի դիմել, չի խնդրել, որ բանվորներին հրահանգեն օգնել իրեն:
Վկա Սուսաննա Գրիգորյանը, ով կատարողական գործողությունների ժամանակ հանդիսացել է ընթերակա, իր ցուցմունքներում հաստատել է այն հանգամանքը, որ Սուսաննա Աբգարյանն է խնդրել բանվորվերին քարե պատ շարել նրա մուտքի դռան դիմաց:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ սույն գործով ձեռք չեն բերվել արժանահավատ այնպիսի ապացույցներ, որոնք ինչպես առանձին առանձին, այնպես էլ համակցության մեջ հնարավորություն կտան միանշանակ հետևություն անել, որ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի, Արամ Իսրայելյանի, Սանասար Յարալյանի կողմից կատարվել են իրենց մեղսագրված արարքները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածը սահմանում է`
«1. Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2. Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
3. Եթե արդարացման դատավճիռ կայացնելիս անհայտ է մնում այդ հանցանքը կատարած անձը, դատարանը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, գործն ուղարկում է դատախազին` լուծելու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը:
4. Դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում դատարանը մեղադրանքի այդ մասով կայացնում է արդարացնող դատավճիռ»:
Նույն օրենսգրքի 18-րդ հոդվածը սահմանում է`
«(…) Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի(…)»:
Իսկ արեն 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է`
«(...)Քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները: (…)» :
Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ բոլոր այն դեպքերում, երբ գործում առկա ապացույցների համակցությամբ հնարավոր չէ «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատել անձի մեղավորությունը նրան մեղսագրվող արարքում, անձի նկատմամբ տվյալ մեղադրանքի շրջանակներում չի կարող կայացվել մեղադրական դատական ակտ:
Ի ապահովումը վերոնշյալի, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածի բաղադրատարր հանդիսացող` չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու պահանջի՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը նախատեսում է, որ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները: Այլ խոսքով՝ քննարկվող հիմքով քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե.
ա) կատարված հանցագործությանն անձի մասնակցությունը «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան ապացուցված չէ,
բ) սպառված են (ա) կետում նշված փաստը հաստատելուն ուղղված նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները:
Վերոնշյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով ամբաստանյալներ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի, Արամ Իսրայելյանի, Սանասար Յարալյաի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքները կատարելու փաստը «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան ապացուցված չէ, իսկ գործով նշված փաստերը հաստատելուն ուղղված նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները սպառված են:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հունվարի 21-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի՝ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Արամ Արեգի Իսրայելյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել անփոփոխ, իսկ ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Վ.Դոլմազյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման օրվանից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՄԱՐԱԲՅԱՆ
Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
նախագահող դատավոր` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ
դատավորներ` Ս.ՄԱՐԱԲՅԱՆԻ
Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող՝ Վ.ԴՈԼՄԱԶՅԱՆԻ
ամբաստանյալներ՝ Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
Վ.ՄԵԼԻՔԲԵԿՅԱՆԻ
Ա.ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆԻ
Ս.ՅԱՐԱԼՅԱՆԻ
2019 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, ք.Երևանում
դռնբաց դատական նիստում ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Վ.Դոլմազյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան) 2019 թվականի հունվարի 21-ի դատավճիռը՝ քրեական գործով ըստ մեղադրանքի՝ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Արամ Արեգի Իսրայելյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2015թ. դեկտեմբերի 14-ին Նելլի Օնիկի Հակոբյանը ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանը դատարանի միջոցով վտարել է իրեն Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի 27 տան բակային տարածքից, իսկ ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները 2015թ. նոյեմբերի 10-ին իրենց ենթադրյալ իրավունքներն ինքնակամ իրականացնելով փակել են իր նշված տան միակ մուտքը քարե պարիսպով, իսկ պատուհանը՝ ճաղավանդակներով, ինչի հետևանքով իրեն պատճառվել է էական վնաս, որն արտահայտնվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից զրկվելու ձևով։
2015 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Նելլի Օնիկի Հակոբյանի հադորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14830915 քրեական գործը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազի զեկուցագրի հիման վրա ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում նախապատրաստված նյութերով տվյալներ են ձեռք բերվել, որ ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցը, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթները, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, անձնական այլ դրդումներից ելնելով՝ 2015թ. նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ։
2016 թվականի հունիսի 09-ին պաշտոնեական կեղծիք կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62215716 քրեական գործը:
2016 թվականի հունիսի 22-ին թիվ 14830915 քրեական գործով վարույթը կարճվել է և Սուսաննա Աբգարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2016 թվականի նոյեմբերի 16-ին Նելլի Հակոբյանը ճանաչվել է տուժող:
2016 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Գագիկ Հովհաննիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրվել է մեղադրանք:
2016 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Գագիկ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2016 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Վարդան Մելիքբեկյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրվել է մեղադրանք:
2016 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Վարդան Մելիքբեկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2016 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Արամ Իսրայելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրվել է մեղադրանք:
2016 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Արամ Իսրայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2016 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Սանասար Յարալյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրվել է մեղադրանք:
2016 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Սանասար Յարալյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Նույն օրը Սանասար Յարալյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2016 թվականի դեկտեմբերի 24-ին թիվ 62215716 քրեական գործից անջատվել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնեական կեղխիք կատարելու վերաբերյալ քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2016 թվականի դեկտեմբերի 28-ին թիվ 62232916 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է՝ Սանասար Յարալյանի գտնվելու վայրը պարզված չլինելու հիմքով:
2017 թվականի հունվարի 10-ին թիվ 62232916 քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսվել է՝ Սանասար Յարալյանի հայտնաբերման հիմքով:
2017 թվականի հունվարի 20-ին թիվ 62232916 քրեական գործը՝ հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան՝ ըստ էության քննության համար:
Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2019 թվականի հունվարի 21-ի դատավճով ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է:
Ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է:
Ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Արամ Արեգի Իսրայելյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Արամ Արեգի Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է:
Ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Սանասար Վաղինակի Յարալյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Սանասար Վաղինակի Յարալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Վ.Դոլմազյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան է ներկայացրել մեղադրող Ա.Ավետիսյանը, որով խնդրել է պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել՝ անհիմն լինելու պատճառաբանությամբ:
Թիվ ԵԱՔԴ/0161/01/16 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Տ.Սահակյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 30.04.2019 թվականին և Վերաքննիչ դատարանի 17.05.2019 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա «նա 2003թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի պետի տեղակալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Iոb/15 կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Գագիկ Հովհաննիսյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տան մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն»:
Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա «2014 թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի առաջին կարգի մասնագետ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Inb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Գագիկ Հովհաննիսյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Վարդան Մելիքբեկյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի և Կարեն Միլիտոնյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Վարդան Մելիքբեկյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն»:
Արամ Արեգի Իսրայելյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա «1999 թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Արամ Արեգի Իսրայելյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Inb/15 կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Արամ Իսրայելյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն»:
Սանասար Վաղինակի Յարալյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա «2012 թվականի մարտի 7-ից մինչև 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ն աշխատելով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի նախկին գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա իր կողմից հարուցված թիվ 0l/08-06Inb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանը ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող կատարողական գործողությունների վերաբերյալ 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված արձանագրության մեջ մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել, իսկ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Արամ Իսրայելյանը և Վարդան Մելիքբեկյանն իրենց ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել են նշած փաստաթղթում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն»:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի համաձայն՝
«(…) Դատարանը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված գործով ձեռք բերված ապացույցները իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված չի համարում և հանգում է հետևության, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները, այն է՝ պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, կեղծ փաստաթուղթ կազմելը, դատարանում չապացուցվեց և սպառվել են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, հետևաբար նման պայմաններում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում պետք է ճանաչել Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի անմեղությունը և նրանց նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների ապացուցվածության վերաբերյալ դատարանի հետևությունների արժանահավատությունը, այլ ոչ թե՝ ենթադրությունը՝ ինչպես ներկայացված է մեղադրական եզրակացությունում, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար:
Դատաքննությամբ հաստատվեց, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Iոb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին միասին մասնակցել են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին: Սանասար Յարալյանի կողմից Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է տեղեկություն այն մասին, որ կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, ինչի վերաբերյալ նշված է թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13վճռում և տուժող Նելլի Հակոբյանը և նրա որդի վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքներում, որոնցով հայտնում են, որ. «...25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացվել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ»:
(...)
Դատարանը վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները կիրառելով՝ իրավական վերլուծության ենթարկելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները՝ փաստում է, որ նշված ապացույցները Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի՝ նրանց մեղսագրված արարքներին առնչության և մեղավորության մասին անմիջական, ուղղակի փաստական տվյալներ չեն բովանդակում, դրանք չեն հիմնավորում ամբաստանյալների մեղավորությունը:
Սույն` թիվ 62215716, ինչպես նաև Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մասով միացված թիվ 62232916նախաքննական համարներով քրեական գործերով կազմված և հաստատված մեղադրական եզրակացությունների համաձայն, որպես Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող ապացույցներ նշվել են՝ տուժող Նելլի Հակոբյանի, վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքները, Սանասար Յարալյանի կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը, դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը, ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքները:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել են տուժող Նելլի Հակոբյանի, վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքները: Դատարանն արձանագրում է, որ տուժողի և վկայի ցուցմունքներում պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող որևէ փաստական հանգամանք չկաայլ նրանք իրենց ցուցմունքներում հայտնում են, որ 25 տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացել են նոր մուտք:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել է իրեղեն ապացույցներ ճանաչված Սանասար Յարալյանի կողմից 10.11.2015թվականին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը: Դատարանն արձանագրում է, որ նշված ապացույցը որևէ փաստական տվյալ չի պարունակում այն մասին, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել է 19.11.2016 թվականի դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը, համաձայն որի՝ զննություն է կատարվել Նելլի Հակոբյանի որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի բնակարանում, այն դեպքում երբ Սանասար Յարալյանի կողմից կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը կազմվել է 10.11.2015 թվականին Նելլի Հակոբյանի բնակարանի վերաբերյալ: Դատարանն արձանագրում է, որ 19.11.2016թվականի դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող որևէ փաստական հանգամանք չկա:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել է այլ ապացույց ճանաչված ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքները, որի համաձայն Նելլի Հակոբյանը 19.11.1969 թվականից մինչև 24.06.2014 թվականը, Մխիթար Հակոբյանը 29.01.1988 թվականից մինչև 24.06.2014 թվականը հաշվառված են եղել, իսկ 21.12.2015 թվականին և 24.12.2015 թվականից մինչ օրս հաշվառված են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27 հասցեում:
Դատարանն արձանագրում է, որ նշված ապացույցները որևէ փաստական տվյալ չեն պարունակում այն մասին, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն, այն է՝ պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելը:
Վերոշարադրյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի առնչությունը խմբային շահից ելնելով կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կազմելու դեպքին և նրանց մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ, հետևաբար այն ենթադրություն է, վարկած, գնահատողական դատողություն, կարծիք, քանի որ այն չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ: Վերը նշված փաստական հանգամանքները գնահատելով դատարանն արձանագրում է, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղադրանքների հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը հանդես են եկել խմբային շահից ելնելով և ցանկացել են կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելը:
Վերոշարադրյալ ապացույցների, ինչպես նաև մեղադրողի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված վկաներ Սուսաննա Աբգարյանի, Սուսաննա Գրիգորյանի, Կարեն Միլիտոնյանի ցուցմունքների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի առնչությունը դեպքին և նրանց մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքը կատարելու մեջ: Դատարանն արձանագրում է, որ այլ ապացույցներ ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների հիմքում չեն դրվել և մեղադրական եզրակացության մեջ չեն վկայակոչվել:
Դատարանը նաև արձանագրում է, որ նախաքննական մարմնի կողմից սույն գործով չեն երաշխավորվել Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևորագույն երաշխիքներից՝ մրցակցության սկզբունքի և պաշտպանության իրավունքի իրացումը մեղադրական եզրակացության համատեքստում:
Դատարանն արձանագրում է, որ որպես այդ սկզբունքների ապահովման երաշխիք ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի՝ «Մեղադրական եզրակացությունը» վերտառությամբ 270 հոդվածի 2-րդ մասում սահմանված է, որ մեղադրական եզրակացության նկարագրական-պատճառաբանական մասում քննիչը շարադրում է ... մեղադրյալի մեղավորությունը հաստատող ապացույցները, ի պաշտպանություն նրա բերվող փաստարկները և այդ փաստարկների ստուգման արդյունքում հավաքված ապացույցները:
(...)
Արդեն իսկ վերևում փաստվել է, որ ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել և ցուցմունքներում փաստացի հերքել են իրենց առաջադրված մեղադրանքները, հայտնելով, որ պաշտոնեական կեղծիք չեն կատարել, խմբային շահերից ելնելով որևէ արձանագրություն չեն ստորագրել և ստորագրությամբ հաստատելով Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունը ոչ թե թաքցրել են Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինության փաստը, այլ հաստատել են այն հանգամանքը, որ հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, այսինքն՝ որդու տնից, նույն հասցեից, որը ձևականորեն փակված է եղել, և այն նրանց կողմից պետք է ապամոնտաժվեր և վերականգնվեր ու արձանագրությունում այդ հանգամանքը նշելու միակ նպատակը եղել է դա և որևէ այլ դիտավորություն չեն ունեցել կեղծիք կատարելու, որով կոտնահարվեր Նելլի Հակոբյանի սահմանադրական իրավունքները և օրինական շահերը: Որպես ամբաստանյալ, իրենց համար անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը այն հարցի վերաբերյալ, թե որտեղ է եղել իրենց խմբային շահերը և նախաքննության մարմնի կողմից դա որևէ ձևով չի ապացուցվել: Կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է և կատարողական վարույթը կարճվել է: Հակառակ կողմից մուտք ունենալու մասին նշել են, քանի որ այն եղել է, ինչի մասին նշված է նաև վճռում և ինչ եղել է այն էլ արձանագրել են, իսկ այն լինելու կամ չլինելու հանգամանքը չէր խոչընդոտելու իրենց կողմից վճռի պահանջը կատարելուն:
Մինչդեռ, թե նախաքննական մարմինը մեղադրական եզրակացությունում, թե մեղադրողը դատարանում որևէ վերլուծություն և հիմնավորում չեն նշել, թե հատկապես ինչում է արտահայտվում այդ ցուցմունքների անարժանահավատությունը, ինչ ապացույցներով են մասնավորապես հերքվում նրանց կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները: Նրանք ընդամենը դատողություն են արել այն մասին, որ մեղադրանքն է հաստատվում ինչ-որ ապացույցներով՝ առանց նշելու, թե ինչ ապացույցներով են հերքվում ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները:
Մեղադրական եզրակացության մեջ նախաքննական մարմինը նշել է հետևյալը. «Քրեական գործով նախաքննությամբ հավաքված ապացույցները ենթարկվել են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման՝ ձեռք բերված ապացույցների վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով: Մեղադրյալների ցուցմունքների վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ իրենց մեղավոր չճանաչելու կապակցությամբ նրանց պատճառաբանություններն անհիմն, մտացածին են և քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում:», այն դեպքում, երբ ինչպես պարզվում է վերոգրյալից՝ ստացված տեղեկությունները նախաքննական մարմնի և մեղադրողի կողմից չեն վերլուծվել իրենց ամբողջության մեջ, դրանք չեն համադրվել այլ ապացույցների հետ և առանց որևէ հիմնավոր փաստարկման դատողություն է արվել այն մասին, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղադրանքները հիմնավորված են, իսկ նրանց ցուցմունքներն անհիմն են, մտացածին են և քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում:
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով նախաքննական մարմնի կողմից չեն ապահովվել ամբաստանյալների արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևորագույն երաշխիքներից՝ մրցակցության սկզբունքի և պաշտպանության իրավունքի իրացումը մեղադրական եզրակացության համատեքստում, իսկ մեղադրողի կողմից նաև մեղադրական ճառում, քանի որ ամբաստանյալների կողմից ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման վերաբերյալ անհրաժեշտ օբյեկտիվ և գործի նյութերի վրա հիմնված վերլուծությունների, գնահատականների բացակայությունը, զրկում է ոչ միայն ամբաստանյալներին իրենց դիտողությունները և հակափաստարկները ներկայացնելու մեղադրանքի կողմի փաստարկների վերաբերյալ, այլև դատարանին գնահատելու դրանք:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով կազմված մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում օրենքով սահմանված պահանջներին, մասնավորապես նրանում բացակայում են ամբաստանյալների կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկների հերքման մասին դատողությունները, ինչպես նաև դրանց ստուգման արդյունքում ձեռք բերված ապացույցները: Դատարանի գնահատմամբ նախաքննությունը տարվել է միակողմանի, նախաքննական մարմինը ոչ միայն չի կատարել օրենքով իր վրա դրված պարտականությունը՝ մեղադրյալներին արդարացնող հանգամանքները պարզելու համար /ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 17հոդվածի 3-րդ մաս/, այլև առանց բավարար հիմնավորումների, ստանդարտ ձևակերպումներով փորձել է հերքել մեղադրյալների կողմից ի պաշտպանություն բերած և իրենց արդարացնող փաստական հանգամանքները:
Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների և հատկապես ամբաստանյալների կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու հանգամանքների ապացուցվածության վերաբերյալ դատարանի հետևությունների արժանահավատությունը, այլ ոչ թե՝ ենթադրությունը՝ ինչպես ներկայացված է մեղադրական եզրակացությունում, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար: Դատարանն արձանագրում է, որ այլ ապացույցներ ամբաստանյալներին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների հիմքում չեն դրվել և մեղադրական եզրակացության մեջ չեն վկայակոչվել:
Դատարանը նաև անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպմանը:
(...)
Վերը շարադրված դիրքորոշումների կիրառմամբ ուսումնասիրելով ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները, Դատարանն արձանագրում է, որ նրանում չի պարունակվում հանցակազմի հատկանիշների դատավարական արտահայտություն, մասնավորապես առկա ձևակերպումներից պարզ չէ, թե ամբաստանյալների գործողությունները գիտակցաբար /ուղղակի դիտավորությամբ/ ուղղվածն են եղել փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, կեղծ փաստաթուղթ կազմելուն, պարզ չէ հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ կազմող հանցագործության շարժառիթներն ու նպատակը, մասնավորապես այն, թե ինչով է արտահայտվել խմբային շահը:
Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանը կրկին փաստում է, որ մեղադրանքների նման ձևակերպման պայմաններում չի ապահովվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքների կատարման մեջ մեղադրվող Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի իրավունքները տեղեկանալու իրենց դեմ առաջադրված մեղադրանքի փաստական հիմքերի մասին, հետևաբար չի ապահովվել նաև ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներից ամբաստանյալների պաշտպանության իրավունքի իրականացումը` որպես արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի իրականացման պահանջները բավարարող երաշխիք:
Անդրադառնալով Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի առկայության կամ բացակայության հարցին` դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
(...)
Վերը նշված փաստական հանգամանքները գնահատելով դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր օբյեկտիվ կողմի առկայությունը, քանի որ վտարում կատարելու գործողությունների վերաբերյալ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունում կեղծ տեղեկություններ չի նշվել գրառելով, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, ինչի վերաբերյալ նշված է թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 վճռում, նաև տուժող Նելլի Հակոբյանը ու նրա որդի վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքներում, որոնցով հայտնում են, որ 25 տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացվել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ: Դատարանը նաև արձանագրում է, որ ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր, որ ամբաստանյալները գիտակցել և ցանկացել են /ուղղակի դիտավորությամբ/ խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել և կեղծ փաստաթուղթ կազմել:
Սույն գործի փաստերը գնահատելով և վերոնշյալ իրավական դիրքորոշումների կիրառմամբ՝ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք:
Մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքների փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած, իսկ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից, որպիսին սույն քրեական գործով ձեռք բերված և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ գնահատման արդյունքում դատարանի մոտ չի ձևավորվել: Հետևաբար բավարար է փաստելու, որ բացակայում են ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար լինի մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, այսինքն՝ սույն գործով ապացույցների բավարար համակցություն չի ձևավորվել, որը հիմք կտա հանգելու այն հետևության, որ անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցագործությունը: Այլ կերպ՝ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորված չէ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը: Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր չեն նախաքննության մարմնի հետևություններն այն մասին, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում առկա են խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կեղծ փաստաթուղթ կազմելու/ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մաս/ հանցակազմի հատկանիշներ, իսկ հանցագործության որակումը կոնկրետ հանրորեն վտանգավոր արարքի մեջ հանցակազմի առկայության հավաստումն է, իսկ հանցակազմի տարրերից նույնիսկ մեկի բացակայությունը, հակառակը, նշանակում է, որ կատարված արարքը հանցագործություն չէ, ուստի և բացակայում է քրեական պատասխանատվության հիմքը: Դատարանն արձանագրում է, որ այդպիսի ապացույց քրեական գործում առկա չէ և մեղադրանքի կողմը այդպիսի ապացույց դատարանին չի ներկայացրել։ Դատարանը գտնում է, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից վերը նշված արարքը կատարելը զուտ մեղադրանքի կողմի հետևությունը ենթադրություն է, վարկած, գնահատողական դատողություն, կարծիք, քանի որ այն չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ: Այլ կերպ ասած՝ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ դատարանի մոտ առկա է չփարատված կասկած, ուստի ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի հիման վրա և «չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու» (in dubio pro reo) կանոնի կիրառմամբ այն պետք է մեկնաբանվի հօգուտ ամբաստանյալի: Դատարանի վերջին եզրահանգումը մեծապես պայմանավորված է նաև նրանով, որ քրեական գործով ձեռք չի բերվել որևէ թույլատրելի և արժանահավատ ապացույց և նման ապացույց չի ներկայացրել մեղադրանքի կողմը, որը ոչ միայն կհաստատեր Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղքը, այլև կհերքեր նրա կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները: Ինչ վերաբերում է մեղադրական եզրակացության մեջ նշված ապացույցներին, ապա դատարանը կրկին փաստում է, որ հիշյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ: Հետևաբար բավարար է փաստելու, որ բացակայում են ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար լինի մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, այսինքն՝ սույն գործով ապացույցների բավարար համակցություն չի ձևավորվել, որը հիմք կտա հանգելու այն հետևության, որ անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցագործությունները: Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ սույն գործով առկա են արդարացման դատավճիռ կայացնելու առնվազն երկու ինքնուրույն հիմքեր, այն է՝ արարքում հանցակազմի բացակայությունը և ապացույցների անբավարարությունը:
ՀՀ Սահմանադրության 63հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք:
(...)
Հիմք ընդունելով վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները՝ գնահատության ենթարկելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները՝ դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալների մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` Դատարանը գտնում է, որ թեև առկա է եղել հիմնավոր կասկած Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից հանրորեն վտանգավոր արարներք կատարելու առնչության մասին, սակայն նրանց մեղքի հարցը լուծելիս Դատարանն արձանագրում է, որ ապացույցների բավարարության շեմը չի գերազանցում »հիմնավոր կասկածից վեր« ապացուցողական չափանիշը, առկա չեն փաստական տվյալների, ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հետևաբար դրանք բավարար չեն Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված և կատարված հանցագործությանը նրանց մասնակցությունն ապացուցված համարելու համար, և սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, և որպեսզի անձը քրեական պատասխանատվության ենթարկվի նրա արարքը պետք է որակվի հանրորեն վտանգավոր` որում առկա են քրեական օրենսգրքով նախատեսված կոնկրետ արարքի բոլոր հատկանիշները: Հետևաբար Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքները չի բնորոշվում որպես քրեական օրենսգրքով նախատեսված հատկանիշներ պարունակող հանրորեն վտանգավոր արարքներ` հանցագործություն, այսինքն բացակայում են հանցագործության հատկանիշները` հետևաբար նաև հանցակազմը, ինչը հիմք է տալիս ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում նրանց ճանաչել անպարտ և արդարացնել:
(…)»:
Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները՝
1. Ամբաստանյալ Գագիկ Հովհաննիսյանի ցուցմուքները,
2. Ամբաստանյալ Վարդան Մելիքբեկյանի ցուցմուքները,
3. Ամբաստանյալ Արամ Իսրայելյանի ցուցմուքները,
4. Ամբաստանյալ Սանասար Յարալյանի ցուցմուքները,
5. Վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմուքնը,
6. Վկա Սուսաննա Աբգարյանի ցուցմունքը,
7. Վկա Սուսաննա Գրիգորյանի ցուցմունքը,
8. Վկա Կարեն Միլիտոնյանի ցուցմունքը,
9. ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան կողմից թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13քաղաքացիական գործով կայացված 17.04.2015 թվականի վճիռը,
10. ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 13.08.2015թվականին թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով տրված կատարողական թերթը,
11. 09.09.2015 թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի որոշումը «Կատարողական վարույթ հարուցելու մասին»,
12. 13.10.2015 թվականի ԴԱՀԿ ապահովող Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված «Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ» արձանագրությունը,
13. Սեփականության իրավունքի վկայականի պատճենը,
14. 10.11.2015 թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված «Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ» արձանագրությունը:
3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Ըստ մեղադրող Վ.Դոլմազյանի վերաքննիչ բողոքի՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը օրինական չէ, քանի որ այն չի կայացվել ՀՀ քրեական դատավարության և ՀՀ քրեական օրենքների պահանջների պահպանմամբ, հիմնավորված չէ:
Առաջին ատյանի դատարանի վերլուծությունները չեն արտացոլում օբյեկտիվ իրականությունը, չեն բխում գործի ամբողջ փաստական տվյալներից, հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները չեն կարող օրիանական լինել։ Դատարանն իր վերլուծություններում նշել է, թե նախաքննության ընթացքում քննիչի կողմից, իսկ ղատարանում՝ մեղադրողի կողմից չի պահպանվել մրցակցության սկզբունքը, ինչի արդյունքում խախտվել է ամբաստանյալների արդար դատաքննության սկզբունքը, մինչդեռ, Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալների ցուցմունքների նկատմամբ դրսևորել է կանխակալ մոտեցում, դրանց մյուս ապացույցների նկատմամբ տվել է առավել նշանակություն։
ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. ապրիլի 17-ի վճռի հիման վրա նույն թվականի օգոստոսի 13-ին տրված ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթի համաձայն՝ Դատարանը վճռել է. «Սկզբնական հայցով հայցվոր Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանի հայցը բավարարել. Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին վտարել Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1 տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտես գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից»։
Սուսաննա Աբգարյանի լիազորված անձ Շավարշ Փեթակչյանը 2015թ. սեպտեմբերի 8-ին գրավոր դիմել է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն բաժնի պետին՝ խնդրել է ընթացք տալ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով տրված կատարողական թերթին։ Դիմումի հետ ներկայացրել է վճռի պատճենը, ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթը, լիազորագիրը, լիազորված անձի անձնագրի պատճենը, փաստաբանական գործունեության արտոնագրի պատճենը։
Նշված կատարողական թերթի հիման վրա 2015թ. սեպտեմբերի 9-ին ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից որոշում է կայացվել կատարողական վարույթ հարուցելու մասին, որով որոշվել է Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին, Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1 տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտես գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարել։
2015թ. նոյմեբրի 10-ին Սանասար Յարալյանը նույն բաժնի պետի տեղակալ Գագիկ Հովհաննիսյանի, գլխավոր խորհրդատուներ Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի, առաջին կարգի խորհրդատու Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմել են «Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն», ըստ որի «(...) Կատարման պահին հասցեից դուրս եկավ պարտապան Նելլի Հակոբյանը։ Վերջինս փորձեց խոչընդոտել կատարողական գործողությունների կատարմանը, սակայն վերջինիս հետ տարվեց բացատրական աշխատանքներ, որից հետո շարունակվեց կատարողական գործողությունները։ Կատարվեց տարածքի տեղատեսություն, պարզվեց, որ առկա է որոշակի գույք, որն էլ առաջարկվեց պարտապանին տեղափոխել նշված հասցեից, չնայած որ այն իրենից ներկայացնում էր ոչ պիտանի գույք։ Չնայած դրան, պարտապանին առաջարկվեց որպեսզի բանվորական ուժի միջոցով այն տեղափոխվի, սակայն հայտնեց, որ այն իրեն պետք չէ։ Սկսվեց առկա պատուհանի ճաղավանդակի տեղադրման աշխատանքները պարտապանի մուտքը ազատված տարածք արգելելու նպատակով, որից հետո կազմակերպվեց առկա դռան քարե շարվածքով փակման աշխատանքները։ Պարտապանի կողմից զբաղեցրած շինության հատվածում առկա էր մեկ մուտքի դուռ դեպի պահանջատիրոջ բակային հատված։ Կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվեց, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից։(...)»։
Արձանագրությունը ստորագրվել է Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի, Նելլի Հակոբյանի, Սուսաննա Աբգարյանի և ընթերակա Սուսաննա Գրիգորյանի կողմից։ Կատարողական գործողությունները սկսվել են ժամը 11:30-ին, ավարտվել՝ ժամը 16:00-ին։
Հիշյալ արձանագրությամբ արձանագրված կատարողական գործողություններից ակնհայտ է, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կատարողական թերթով նախատեսված պահանջից՝ այն է պարտապաններին նշված տարածքից վտարելուց զատ, կատարել են այլ գործողություններ։
Առաջին ատյանի դատարանը նշել է, թե մեղադրյալների հայտնած հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ Նելլի Հակոբյանն իր բնակելի տարածք կարող է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, որ իրենք կեղծ տեղեկություններ չեն արձանագրել և դրա շարժառիթը չեն ունեցել, պատշաճ ստուգման չեն ենթարկվել, չի բխում գործի փաստական տվյալներից։ Նախաքննությամբ գործի հանգամանքները ենթարկվել են բազմակողմանի, օբյեկտիվ և լրիվ ստուգման, ստուգվել են նաև մեղադրյալների կողմից բերված փաստարկները։ Հակառակ պարագայում, վարույթն իրականացնող մարմինը, հիմք, ընդունելով Նելլի Հակոբյանի և նրա որդու ցուցմունքները, համապատասխան քրեաիրավական որակմամբ Սանասար Յարալյանին, Գագիկ Հովհաննիսյանին, Արամ Իսրայելյանին, Վարդան Մելիքբեկյանին կմեղսագրեր նաև Նելլի Հակոբյանի տան պատուհանին ճաղավանդակի տեղադրման, մուտք դուռը քարե շարվածքով փակելու կազակերպումը։
Ակնհայտ է, որ նշված՝ պատուհանին ճաղավանդակ տեղադրելը, մուտքի դուռը քարե պատով փակելը որևէ կապ չունեն հիշյալ կատարողական թերթի պահանջի հետ, ինչով էլ պայմանավորված նշված գործողությունները կատարելով և Նելլի Հակոբյանին իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից փաստացի զրկելու հանգամանքն արդարացնելու համար, հիշյալ արձանագրության մեջ նշվել է, թե Նելլի Հակոբյանը կարող է իր տուն մտնել կառույցի հետնամասից։ Վտարման կատարողական գործողությունները կատարվել է խմբով՝ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայել|անի, Վարդան Մելիքբեկյանի և Կարեն Միլիտոնյանի կողմից, որի վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, որը սակայն Կարեն Միլիտոնյանի կողմից չի ստորագրվել։
Առաջին ատյանի դատարանը կանխակալ մոտեցում է ցուցաբերել և այլ ապացույցների համեմատ առավել նշանակություն տվել ամբաստանյալների ցուցմունքներին, նշելով, թե բնակելի տան հատակագծից պարզ է եղել, որ Նելլի Հակոբյանի բնակարանից որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի բնակարան առկա է մուտք և ընդամենը պահարան է դրված եղել, հետևաբար ամբաստանյալները կեղծ տեղեկություններ չեն արձանագրել հիշյալ արձանագրությունում։ Առաջին ատյանի դատարանը այդ կապակցությամբ նշել է նաև Նելլի Հակոբյանի ցուցմունքն այն մասին, որ նախկինում սենյակից սենյակ մուտք է եղել, որը որդու ամուսնանալուց հետո՝ 25 տարի առաջ փակվել է։ Առաջին ատյանի դատարանը որևէ կերպ չի պատճառաբանել, թե ինչու է տասնամյակներ առաջ սենյակից սենյակ մուտքի դուռ լինելու հանգամանքը հիմք ընդունում, իսկ այն, որ այդ մուտքը 25 տարի առաջ քարե պատով փակվել է, որ Նելլի Հակոբյանի որդու տունն առանձին տուն է՝ այլ մուտքով, որ նրա տանից հնարավոր չէ մուտք գործել Նելլի Հակոբյանի տուն, ինչը հաստատվել է նաև Մխիթար Հակոբյանի տան զննությամբ, հիմք չի ընդունում։ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել նաև այն հանգամանքը, որ Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դուռը քարե պատով փակելուց հետո, մինչև պատուհանին ճաղավանդակ տեղադրելը, Նելլի Հակոբյանը բանվորների օգնությամբ ստիպված պատուհանով մտել է տուն, վերցրել որոշ իրեր և դուրս եկել, ինչով ևս հաստատվում է, որ նա այլ ճանապարհով չէր կարող մուտք գործել իր բնակարան։
Ամբաստանյալները ցուցմունք են տվել, որ վտարման վարույթների բոլոր գործերով վտարման գործողություններին գնում են իրենց բաժնի բոլոր ծառայողներով։ Առաջին ատյանի դատարանն այս հանգամանքը հաշվի չի առել, որ խմբով կոնկրետ որևէ գործողության մասնակցելիս, այդ գործողության վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը ստորագրող ԴԱՀԿ ծառայողներն ունեն ընդհանուր խմբային շահ, քանզի այդ արձանագրությունում արտացոլված են իրենց գործողությունները, որոնք համաձայնեցված են և կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը ստորագրող ԴԱՀԿ ծառայողները այդպիսով հատատում են իրենց համաձնեցված գործողությունների արտացոլումը պարունակող փաստաթուղթը։
Ամբաստանյալներ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի գործողությունների և գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների համադրությունից բխում է ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքում սուբյեկտիվ կողմից առկայությունը։ Ակնհայտ է, որ բազմաթիվ են դեպքերը, երբ առերևույթ հանցագործություն կատարած անձը հերքում է իր մասնակցությունը այդ հանցագործության կատարմանը, նշում շարժառիթի կամ նպատակից բացակայությունը, սակայն նրա գործողությունների վերլուծությունը փաստում է հակառակի մասին։
Սույն դեպքում ևս, ԴԱՀԿ ծառայողներ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի կողմից կատարողական վարույթի շրջանակներում կատարված գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունով արձանագրված գործողությունների մի մասի կատարումը, կատարողական թերթով նախատեսված չի եղել և այդ գործողություններն հիմք տալիս փաստելու նրանց արարքում սուբյեկտիվ կողմից առկայությունը։
Առաջին ատյանի դատարանը հիմք է ընդունել ամբաստանյալների այն պնդումը, թե ուղղակի արձանագրությունում նշել են այն ամենը, ինչ տեղի է ունեցել այդ գործողության ընթացքում, մինչդեռ այդ նույն ընթացքում դատաքննությամբ պարզված ամեն հանգամանք չէ, որ նշվել է հիշյալ արձանագրությունում։ Ամբաստանյալները որևէ հիմնավոր փաստարկ չեն ներկայացրել, թե կատարողական թերթի պահանջը կատարելուց հետո ինչի են մնացել պահանջատեր Սուսաննա Աբգարյանի բակային տարածքում, ինչու են սպասել, իրենց գործողությունների հետ որևէ կապ չունեցող, Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով բանվորների կողմից կատարվող գործողությունների ավարտին, ինչու են այդ գործողություններն արձանագրել վտարման կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում։
Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալների, ինչպես նաև վկա Սուսաննա Աբգարյանի ցուցմունքները գնահատելիս հաշվի չի առել այն հանգամանը, որ Նելլի Հակոբյանի կողմից 2015թ. դեկտեմբերի 14-ին տրված հաղորդման հիման վրա հարուցված քրեական գործի նախաքննության ընթացքում Սուսաննա Աբգարյանը ցուցմունք է տվել, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն են փակել Նելլի Հակոբյանի տան մուտքը, որպիսի հանգամանք ևս կարևոր է ԴԱՀԿ ծառայողների գործողությունները, ինչպես նաև ցուցմունքներն ու գործում առկա այլ ապացույցները գնահատելու և նոր միայն սուբյեկտիվ կողմի վերաբերյալ հետևության հանգելու համար։
Առաջին ատյանի դատարանը վկա Սուսաննա Գրիգորյանի ցուցմունքից անտեսել է այն հանգամանքը, որ ԴԱՀԿ ծառայողները մտել պահանջատեր Սուսաննա Աբգարյանի տուն՝ հասկանալու համար նույնական են առաջին և երկրորդ հարկերը, Նելլի Հակոբյանից որդու տուն տանող մուտք կարող է լինել, թե ոչ, որպիսի հանգամանքը ևս փաստում է, որ ամբաստանյալներն ունեցել են շահագրգռվածություն կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունում մտցնել տեղեկություններ, Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դուռը քարե պատով, իսկ պատուհանը ճառավանդակով փակելու հանգամանքը օրինական ցույց տալու համար։ Մինչդեռ Նելլի Հակոբյանը նրանց ասել է, որ որդու բնակարանից իր բնակարան մուտք չկա։ Ամբաստանյալները նշված հանգամանքը պարզելու նպատակով Նելլի Հակոբյանի որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի տուն չեն գնացել, չեն փորձել պարզել մուտք առկա է, թե ոչ։
Վերը նշված հանգամանքները հաշվի առնելով, ակնհայտ է, որ 2015թ. նոյեմբերի 10-ին Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված, ամբաստանյալների կողմից ստորագրված արձանագրությունում նշված «Կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվեց, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից» տեղեկությունը կեղծ է, հետևաբար այդ տեղեկությունը ներառելով արձանագրությունում և ստորագրությամբ հաստատելով այդ կեղծ տեղեկությունը բովանդակող արձանագրությունը, ամբաստանյալները կատարել են նաև իրենց մեղսագրված հանցագործության օբյեկտիվ կողմը։
Ինչ վերաբերում է Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևությանը, թե մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում օրենքով սահմանված պահանջներին, անհիմն է, նաև ժամանակավրեպ, քանզի մեղադրական եզրակացությունը օրենքով սահմանված պահանջներին համապատասխանելու հարցը դատարանը քննության առարկա է դարձնում գործը դատական քննությանը նախապատրաստելու ժամանակ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 296-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ մեղադրական եզրակացությունը քրեադատավարական օրենքին չհամապատասխանելու դեպքում գործը վերադարձվում է մեղադրողին, որպիսի փաստ սույն գործով չի արձանագրվել։
Նույն կերպ անհիմն է նաև Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևությունը, թե ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումները չեն պարունակում հանցակազմի հատկանիշների դատավարական արտահայտությունը, քանզի ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումները հստակ բովանդակում են՝ թե ամբաստանյալները ինչ, ինչու և ինչ եղանակով են կատարել։
Ելնելով վերոգրյալից՝ խնդրել է ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին և Սանասար Վաղինակի Յարալյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար և նշանակել պատիժ՝ տուգանք նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի՝ 400.000 ՀՀ դրամի չափով։
4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է`
Հիմնավորված և պատճառաբանված են արդյո՞ք ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Արամ Արեգի Իսրայելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում անպարտ ճանաչելու և արդարացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։ (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն`
«Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...)
3) այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն դիրքրոշում է արտահատել այն մասին որ. «(...) «Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում։
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն տե՛ս նույն որոշման 16-19-րդ կետերը)։
Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը։
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը։ Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով։ Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում։ Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ։ Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության։
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը)։ Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը)։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ)։
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից։ Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման։
(...)
Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն։
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից, որի համաձայն՝
«Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված։ Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները»։
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…) ։ Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում։» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը)։
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։ (...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն`
«Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«1.Հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված՝ հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեսված է սույն օրենսգրքով:
2.Հանցագործություն չի համարվում այն գործողությունը կամ անգործությունը, որը թեև ձևականորեն պարունակում է սույն օրենսգրքով նախատեսված որևէ արարքի հատկանիշներ, սակայն իր նվազ կարևորության պատճառով հասարակական վտանգավորություն չի ներկայացնում, այսինքն` ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձին, հասարակությանը կամ պետությանը էական վնաս չի պատճառել և չէր կարող պատճառել»:
Հանցագործության օրենսդրական բնորոշումից հետևում են դրա հետևյալ երեք հատկանիշները.
1.Հանցագործության հանրային վտանգավորությունը, որը հանդիսանում է վերջինիս նյութական հատկանիշը և դրա տակ պետք է հասկանալ կոնկրետ հանցագործության վտանգավորությունը առկա հասարակական հարաբերությունների համար:
Այս հարցին անդրադարձել է Վճռաբեկ դատարանը Գ.Մադաթյանի գործով և նշել, որ «(...)Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը (...)» (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
2.Քրեական հակաօրինականությունը, այսինքն`արարքը (որքան էլ այն վտանգավոր լինի) չի կարող համարվել հանցագործություն, եթե նախատեսված չէ քրեական օրենսգրքում (nullum crimen sine lege): Այս կապակցությամբ պետք է նշել, որ. «(...) Անձին հանցագործություն կատարելու մեջ մեղավոր ճանաչելու միակ հիմքը կատարման պահին նրա արարքի` օրենքով սահմանված կարգով հանցագործություն համարվելն է։ Այսինքն` արարքը կարող է որպես հանցագործություն նախատեսվել միայն քրեական օրենքով, և ոչ ոք չի կարող ենթարկվել քրեական պատասխանատվության և պատժի այլ կերպ, քան քրեական օրենքով ուղղակիորեն նախատեսված հանցանք կատարելու համար։ Այսպիսով` չկա հանցագործություն, չկա պատիժ, եթե արարքն իրավական որոշակիության չափանիշին բավարարող եղանակով նախատեսված չէ գործող օրենքով (nullum crimen, nulla poena sine lege)։
(…) [նշված] երաշխիքը (nullum crimen, nulla poena sine lege), հանդիսանալով օրենքի գերակայության անքակտելի տարր, առաջնային տեղ է զբաղեցնում ՀՀ Սահմանադրությամբ և «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայով երաշխավորված պաշտպանության համակարգում, որից որևէ շեղում չի թույլատրվում։ Nullum crimen, nulla poena sine lege սկզբունքից հետևում է, որ ցանկացած հանցագործություն և պատիժ պետք է հստակ ամրագրված լինի օրենքով։ Այդ օրենքը չի կարող տարածական մեկնաբանվել, և այն չի կարող կիրառվել անալոգիայով» (տե՛ս Երվանդ Մելքոնյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի մայիսի 11-ի թիվ ԵՇԴ/0090/01/10 որոշման 14-րդ և 16-րդ կետերը)։
3.Մեղավորությունը` հանցագործությունը համարվում է անձի կողմից մեղավորությամբ կատարված արարք, քանի որ առանց մեղքի չկա հանցագործություն և ոչ էլ քրեական պատասխանատվություն:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «(...) Արարքը հանցավոր է ճանաչվում միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունն անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին (...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասը քրեական պատասխանատվություն է սահմանում հետևյալ արարքի համար. «Պաշտոնատար անձի կողմից շահադիտական նպատակով կամ անձնական այլ դրդումներով կամ խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթերում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ կամ գրառումներ մտցնելը, կեղծում, քերվածք կամ այլ թվական գրառումներ կամ փոփոխություններ կատարելը, ինչպես նաև կեղծ փաստաթղթեր կազմելը կամ հանձնելը»։
Վերլուծության ենթարկելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի առարկան՝ Վճռաբեկ դատարանն իր 2017 թվականի հունիսի 22-ի թիվ ԱՐԴ/0116/01/15 գործով որոշման շրջանակներում փաստել է, որ փաստաթուղթն այդ հոդվածի իմաստով պաշտոնական դիտարկվելու համար պետք է օժտված լինի հետևյալ հատկանիշներով՝
1) այն պետք է ունենա իրավաբանական նշանակություն, մասնավորապես՝ պետք է պարունակի կամ դրանով պետք է տրամադրվի իրավաբանական նշանակություն ունեցող տեղեկատվություն։ Այլ կերպ` փաստաթղթում առկա տեղեկությունը պետք է հավաստի իրավաբանական նշանակություն ունեցող փաստեր, իրադարձություններ, որոնք կարող են առաջացնել իրավական հետևանքներ՝ իրավունք տրամադրելու կամ դրանից զրկելու, պարտականություն սահմանելու կամ վերջինից ազատելու, իրավունքների և պարտականությունների ծավալը փոփոխության ենթարկելու տեսքով (որպես այդպիսին՝ կարող են լինել՝ աշխատավարձի մասին տեղեկանքը, ժամանակավոր անաշխատունակության թերթիկը, անձնական սանիտարական (բժշկական) գրքույկը, տրանսպորտային միջոցի հաշվառման վկայագիրը և այլն)։ Ընդ որում, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ փաստաթուղթը պաշտոնական դիտարկվելու տեսանկյունից պարտադիր չէ, որ այն իրավական հետևանքներ առաջացրած լինի, այլ խոսքով՝ բավարար է միայն, որ այն իր բնույթով օժտված լինի այդպիսի հետևանքներ առաջացնելու, իրավահարաբերությունների վրա ազդեցություն ունենալու (իրավահարաբերություններ առաջացնելու, փոփոխելու կամ դադարեցնելու) հնարավորությամբ,
2) հաշվի առնելով քննարկվող հանցագործության օբյեկտը (այն ուղղված է պետական ծառայության բնականոն գործունեության դեմ), ինչպես նաև հանցագործության սուբյեկտը (սուբյեկտը հատուկ է, որպես այդպիսին՝ կարող է լինել միայն պաշտոնատար անձը, ով համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված չափանիշներին)՝ այն, որպես կանոն, պետք է տրված լինի պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմինների, դրանց կազմակերպությունների կողմից,
3) այն պետք է պատշաճ կերպով ձևակերպված լինի։ Մասնավորապես՝ փաստաթուղթը՝
- պետք է գտնվի նյութական կամ էլեկտրոնային կրիչի վրա,
- պետք է ունենա որոշակի վավերապայմաններ, օրինակ` կնիք, դրոշմ, ստորագրություն և այլն։ Նշվածի համատեքստում հարկ է նկատել, որ փաստաթղթի ձևակերպմանը վերաբերող սույն հատկանիշների առկայությունը, ինչպես նաև փաստաթղթի՝ համապատասխան մարմիններում փաստաթղթաշրջանառության օբյեկտ լինելը, հաշվետվողական բնույթ ունենալը, դրա նկատմամբ հսկողությունը կարող են վկայել փաստաթղթի իրավական բնույթի և դրա՝ իրավական հետևանքներ առաջացնելու հնարավորության մասին։
Վճռաբեկ դատարանն իր՝ 2006 թվականի հունիսի 1-ի թիվ ՎՔԲ-106/06 գործով որոշման շրջանակներում փաստել է. «Պաշտոնական են համարվում այն փաստաթղթերը, որոնց պետական մարմինների կողմից տրվում է իրավաբանական նշանակություն։ Պաշտոնական փաստաթղթերը կարող են տրվել ինչպես պետական մարմինների, դրանց պաշտոնատար անձանց, տեղական ինքնակառավարման մարմինների, այնպես էլ այլ իրավաբանական անձանց, առևտրային կամ այլ տեսակի կազմակերպությունների կողմից։ Այդպիսիք կարող են հանդիսանալ նաև առևտրային բանկերում կազմվող վարկային կամ այլ ֆինանսական փաստաթղթերը, քանի որ դրանք ևս ունեն իրավաբանական նշանակություն»։
Ս.Գաբրիելյանի գործով որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) Պաշտոնական փաստաթուղթ պետք է համարել պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմինների, դրանց հիմնարկությունների, ձեռնարկությունների և կազմակերպությունների կողմից տրվող այն վավերացված տեղեկատվությունը, որը գտնվում է նյութական կրիչների վրա և հավաստում է իրավաբանական նշանակություն ունեցող փաստեր կամ իրադարձություններ» (տե՛ս Սամվել Գաբրիելյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2010 թվականի հուլիսի 23-ի թիվ ԵՇԴ/0115/01/09 որոշման 16-րդ կետը)։
Անդրադառնալով ապացույցների գնահատմանն ու վերլուծությանը` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը`
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Գագիկ Հովհաննիսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է հարկադիր ծառայության օպերատիվ բաժնում: Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից տրված թիվ ԵԱՔԴ/1217/02/13 կատարողական թերթի համաձայն ԴԱՀԿ ծառայությունում հարուցվել է կատարողական վարույթ, ինչի հիման վրա Երևանի Գուլակյան փողոցի 27/1 հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքում և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունում պետք է կատարվեին վտարման գործողություններ: Նշված կատարողական թերթի հիման վրա հարուցված կատարողական վարույթով պարտապաններին տրվել է 7-օրյա ժամկետ՝ նշված տարածքն ազատելու համար, սակայն հաշվի առնելով, որ պարտապանները չեն կատարել օրինական ուժի մեջ մտած վճռի պահանջը, ուստի անհրաժեշտություն է առաջացել նշանակել հարկադիր վտարման օր, ինչի մասին կողմերը պատշաճ տեղեկացված են եղել: 10.11.2015 թվականին նշված հասցեում նշանակվել է վտարման գործողությունների կատարման օր և ծառայության կողմից նշված հասցեում կատարվել է հարկադիր վտարում, ինչի արդյունքում կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է և կատարողական վարույթը կարճվել է: Որպես ամբաստանյալ, իր համար անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը այն հարցի վերաբերյալ, թե որտեղ է եղել իրենց խմբային շահերը և նախաքննության մարմնի կողմից դա որևէ ձևով չի ապացուցվել, ուստի իր համար անհասկանալի է և չի կարող այդ հարցին պատասխանել, թե ինչի մասին է եղել խոսքը: Ինչ վերաբերվում է այն արտահայտությանը՝ «քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով...», ապա ցանկանում է նշել, որ Ն.Հակոբյանի մուտք գործելն արդեն իսկ օրենքով է եղել արգելված, այսինքն ԴԱՀԿ ծառայության մասին ՀՀ Օրենքի 64 հոդվածի համաձայն՝ վտարված տարածքից պարտապանի մուտք գործելը պետք է արգելվի, ինչն էլ կատարվել է հարկադիր կատարողի կողմից, արձանագրությամբ վերջինս նախազգուշացվել է արգելված տարածք մուտք գործել և անհասկանալի է, թե մուտք գործելու ինչ անհնարինության մասին է խոսքը գնում: Իր համար ընդհանուր առմամբ անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը: Վտարման գործողությունների օր է նշանակված եղել 10.11.2015 թվականին ժամը 11.00-ին, այցելություն է կատարվել իրենց բաժնի աշխատակիցների կողմից նշված հասցե՝ վտարման գործողությունները կատարելու նպատակով: Հասարակական կարգը ապահովելու նպատակով հրավիրվել է նաև տարածքային ոստիկանությունը, ովքեր ներկա են եղել, իսկ վտարման գործողությունները կատարելու նպատակով, ծառայության կողմից տրամադրվել է բանվորական ուժ, այն նպատակով, որ պարտապանին պատկանող գույքը անհրաժեշտության դեպքում տեղափոխվի վտարման ենթակա տարածքից, ինչն էլ կատարվել է, այսինքն այդ ամբողջ տարածքում եղած գույքը դուրս է բերվել տարածքից և տեղափոխվել է պարտապանի կողմից նշված տարածք, իսկ մինչ կատարողական բուն գործողությունները սկսելը, իրենց այցելությամբ պարզվել է, որ պարտապանն այդ պահին տարածքում չի եղել, այլ գտնվել է տան բնակելի հատվածում, որոշ ժամանակ անց վերջինս դուրս է եկել, նրան առաջարկել են, որպեսզի վտարման ենթակա տարածքից իր գույքը վերցնի իր հետ, հակառակ դեպքում նախազգուշացվել է հարկադիր վտարման մասին, որն իրենից ներկայացնում է, որ եթե պարտապանը հրաժարվում է իր գույքը վերցնել և տեղափոխել, իրենց կողմից կազմվում է գույքագրման աշխատանքներ, որից հետո լուծվում է գույքի պահեստավորման, գույքի պահադրության հարցը՝ գույքը տարածքից դուրս բերելով: Այս դեպքում պարտապանը խնդրել է, որ իրեն պատկանող ամբողջ գույքը հանձնվի իրեն, ինչի մասին նշված է նաև արձանագրության մեջ, ծառայության կողմից տրամադրված բանվորական ուժի միջոցով այն դուրս է բերվել տարածքից և տեղափոխվել է նրա կողմից մատնանշված տարածք: Ինչ վերաբերվում է այն հարցին, թե դրանից ավել գործողություններ իրենք կատարել են, թե ոչ, ցանկանում է հայտնել, որ օրենքով սահմանված կարգով իրենց գործողություններն իրենք կատարել են, իսկ պատ շարելու մասով ինչպես նշված է մեղադրական եզրակացության մեջ, ապա դրա վերաբերյալ հայտնում է, որ չնայած այն հանգամանքին, որ պատը շարվել է ծառայության կողմից տրամադրված բանվորական ուժի կողմից, սակայն այդ գործողությունները չեն կատարվել ծառայության կամ մասնավորապես իր հանձնարարությամբ, որովհետև դա եղել է ընդամենը պահանջատիրոջ ցանկությունը, որպեսզի այն արգելք հանդիսանար և իր ապահովության համար: Մեկ անգամ ևս կրկնում է, որ դա եղել է պահանջատիրոջ ցանկությունը, չնայած այն հանգամանքին, որ դա կատարել են ծառայության կողմից տրամադրված բանվորների կողմից: Իրենց կողմից բանվորներին նախապես չի ասվել, որ բացի գույքի տեղափոխումից՝ ինչը պահանջված է եղել վճռով, պետք է նաև այլ աշխատանքներ կատարեն, իսկ պրակտիկայով միայն նախատեսված է գույքի տեղափոխումը: Իր կամ ծառայության աշխատակիցների կողմից վտարման աշխատանքների ժամանակ չեն կարգադրել կամ չեն ասել բանվորներին, որ նրանք պատ շարեն կամ լուսամուտին ճաղավանդակ դնեն: Իր հիշելով մինչև իրենց գործողություններն սկսելը, պահանջատիրոջ կողմից պատը շարելու համար արդեն իսկ ամեն ինչը կազմակերպվել էր: Բացի այդ, հաշվի առնելով պարտապանի ագրեսիվ վարքագիծը և ըստ երևույթին պահանջատերը մտածելով, որ իր կողմից բերված բանվորին հնարավոր է վնաս հասցվի, միգուցե այդ պատճառով է նա դիմել իրենց բանվորներին: Մինչ վտարման գործողոթյունները ներկայացվում է կատարողական թերթը, որի մեջ հստակ գրված է լինում իրենց կողմից ենթակա կատարման գործողությունները, իսկ եթե լրացուցիչ անհրաժեշտություն է առաջանում լրացուցիչ փաստաթղթեր ուսումնասիրել, ապա իրենք ուսումնասիրում են նաև տվյալ փաստաթղթերը: Սույն պարագայում վտարման գործողությունները կատարելու ժամանակ իրենց ձեռքի տակ արդեն եղել են այն բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերը՝ վճիռը, որի նկարագրական մասում իրենց անհրաժեշտ մեջբերումներ են եղել, ինչպես նաև հասցեի վկայականների հետ կապված, որն այդ պահին անհրաժեշտ է եղել ուսումնասիրել, հասկանալու համար, թե բակային հատվածը և, թե ընդհանուր բնակելի տան դիրքը, դրվածքը և այլն: Այլ մուտքի հետ կապված իրենց վրա որևէ պարտականություն չկա դրված այլ մուտք ունի, թե ոչ, դա ընդամենը տեղում պարզելու և իրավիճակը հասկանալու համար կարիքը զգացվել է, չնայած եղել է դատարանի կողմից կայացված և օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ, անկախ այն բանից նա այլ մուտք ունի, թե ոչ՝ այն կատարման ենթակա է, այսինքն նույնիսկ եթե նա ընդհանրապես մուտք էլ չունենար և որևէ հնարավորություն չունենար, որն այսօր շահարկվում է, չի կարծում, որ իրենք պետք է դատարանի վճիռը քննարկեին կամ մեկնաբանեին այլ մուտք ունենալու կամ չունանելու համար, հստակ եղել է վճիռ, որը ենթակա է կատարման: Բացի այդ, վճռի նկարագրական մասում նաև թաղապետարանի կողմից դատարանին հասցեագրվել է գրություն, որտեղ հստակ այդ մասին կա շարադրված, որից երևում է, որ թաղապետարանի աշխատակիցների կողմից կատարվել է տեղազննություն, որտեղ գրության մեջ հստակ նշել են, որ հնարավոր է մուտք գործել շինության հակառակ կողմից, այսինքն նույն բառերն են մեջբերված, ինչն իրենք են մեջբերել և եթե չի սխալվում դրանք հենց Նելլիի կողմից են ներկայացվել: Սեփականության վկայականը, բակի, շինության հատակագիծը իրենց կողմից ուսումնասիրվել է: Կատարողական վարույթում առկա է նաև սեփականության իրավունքի վկայական, չնայած այն բանին, որ նշված հասցեն անօրինական հիմունքներով է օգտագործվել պարտապանի կողմից, քանի որ նույն հասցեի մասին կա օրինական ուժ ստացած վճիռ՝ վտարման վերաբերյալ, այդ սեփականության իրավունքի վկայականով հստակ երևում է այդ շինության պատկերը և այդ վիճելի մուտքը, դա վկայականի հատակագծով երևում է որպես մուտք, այսինքն օրինական շինության մուտք, իսկ դա նրանց կողմից երբ է փակվել և ինչ նպատակով դա քննարկելու չէ: Բացի այդ, հատվածը, որտեղ տեղադրված է եղել պահարանը, այդ տարածք իրենք մուտք են գործել պարտապան Նելլի Հակոբյանի զբաղեցրած հատվածից, որտեղ ակնհայտ երևում է դռան խորշը, որը վկայականում երևում է որպես բացված օրինական մուտք, որտեղ Նելլի Հակոբյանի կողմից տեղադրվել է պահարան և օգտագործվել է իր նպատակների համար: Այն որ իրենք նշել են «հնարավոր է մուտք գործել», դա կեղծիք չէ, դա իրենց ընկալումն է, որովհետև «հնարավոր է մուտք գործել», որևէ մեկի իրավունքները չի սահմանափակվել կամ ոտնահարվել, այսինքն հնարավոր է մուտք գործել և չի հասկանում այդ արտահայտությունն ինչու համար է շահարկվում որպես կեղծիք: Բնակարանը ներսից զննելուց ակնհայտորեն երևացել է, որ դռան խորշում տեղադրված են պահարաններ՝ դարակաշար: Դատարանի կողմից տրված կատարողական թերթը ԴԱՀԿ է ներկայացրել լիազորված անձ՝ Շավարշ Փեթակչյանը: Կատարողական թերթի հետ կից ներկայացվել է դատական վճռի պատճեն, լիազորագիր, անձնագրի պաճեն և փաստաբանական գործունեության արտոնագրի պատճեն: Դատական վճռի վճռեց մասը նույն ձև գրված է նաև կատարողական թերթում: Վտարումը միայն անձանց վտարում չէ, այլ պետք է վտարում լինի նաև պարտապանի գույքից և չի նշանակում, որ եթե անձն այնտեղ չէ, ուրեմն վտարումն արդեն կատարված է: Տվյալ դեպքում իրենց այցելության պահին պարտապանը վտարման ենթակա տարածքում չի եղել, սակայն նրա գույքն այնտեղ է եղել՝ վտարման ենթակա շինության ներսում, և շինությունից դուրս: Պարտապանը հայտարարել է, թե որ գույքն է իրեն պատկանում, ինչն էլ տեղափոխվել է, իսկ եթե հրաժարվեր տեղափոխել, իրենք պետք է գույքագրեին՝ անկախ այն հանգամանքից, թե այն ում է պատկանել, սակայն տվյալ դեպքով դրա անհրաժեշտությունը չի եղել, քանի որ պարտապանը ներկայացրել է և գրավոր տվել է հայտարարություն: Տարածքում եղել է շարժական գույք, որը որ տեղափոխվել է, ինչ վերաբերվում է պատուհան է քանդվել, թե դուռ, ապա հայտնում է, որ օժանդակ շինությունը, որը օգտագործվել է որպես սանհանգույց կամ մառան, դրա ներսում նույնպես առկա է եղել գույք, որի դուրս բերման համար անհրաժեշտություն էր առաջացել դուռն ապամոնտաժել, որն օրենքով իրենց թույլատրվում է: Դուռն իր հիշելով նույնպես տեղափոխվել է, քանի որ տուժողն ասել է, որ այն նույնպես ինքն է տեղադրել, իր հիշելով պատուհանները նույնպես նրա ասելով են ապամոնտաժվել, քանի որ նա հայտնել է, որ այն ինքն է տեղադրել և դա իր շարժական գույքն է, եթե ցանկություն չունենար չէր տեղափոխվի, սակայն նա է ցանկություն հայտնել: Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, որը Նելլի Հակոբյանը ստորագրել է, և եթե Ն.Հակոբյանը հայտներ, որ ցանկանում է վերցնել նաև զուգարանակոնքը և լվացարանը, ապա դրանք նույնպես կտեղափոխվեր: Բացի այդ, Ն.Հակոբյանն ունեցել է հնարավորություն իրենց գործողությունները և անգործությունը բողոքարկել դատարան, ինչը նրա կողմից մինչ այսօր չի կատարվել, ինչը նշանակում է, որ իրենց գործողությունները նրա կողմից եղել են ընդունելի, իսկ նրա կողմից հանցագործության մասին հաղորդում տալը չի նշանակվում, որ նա բողոքարկել է իրենց գործողությունները: Կատարողական վարույթը հարուցվել էր Սանասար Յարալյանի կողմից, սակայն օրենքով չկա որևէ սահմանափակում բաժնի այլ աշխատակիցների հետ գնալ և կատարել կատարողական գործընթացը, իսկ տվյալ դեպքում ճանաչելով և իմանալով Նելլի Հակոբյանի անկանխատեսելի վարքագիծը, գնացել է Սանասար Յարալյանի հետ գործողությունների կատարմանը: Կատարման գործողությունների ժամանակ Նելլի Հակոբյանի կողմից ագրեսիվ վարքագիծ է ցուցաբերվել, որը դրսևորվել է նրանով, որ կացինը վերցրել է և ցանկանում էր որևէ մեկին հարվածել, բանվորների ձեռքից վերցրել է գործիքները և այլն:
Կատարման գործողություններ կատարելու ժամանակ չափումներ չեն արել, քանի որ դրա անհրաժեշտությունը չի եղել, իսկ հատակագիծն իրենց մոտ եղել է: Կատարողական թերթում հստակ նշված է եղել, որ պետք է վտարվի 81քմ բակային տարածքից և 19քմ օժանդակ շինությունից, իսկ այդ տարածքները հստակ երևում են նաև վկայականում: 81քմ տարածքում կարող էին լինել բազմաթիվ ապօրինի շինություններ, որոնք պարտադիր չէր, որ նշված լիներ, թե որն ինչ է: Իրենք բացի դատական ակտի պահանջից այլ բան անելու իրավասություն չեն ունեցել, իսկ ինչն էլ կատարել են, կատարել են օրենքի սահմաններում, իսկ այստեղ շոշափվող հարցերը ենթակա են կարգավորման քաղաքացիական դատավարության կարգով: Սանհանգույցը ապամոնտաժել են, քանի որ եղել է բակային հատվածում, որը սեփականության իրավունքով պատկանել է պահանջատիրոջը, գրված է եղել 81քմ հատված, որտեղ կարող են լինել սանհանգույց և այլն: Եթե Ն.Հակոբյանը ցանկություն չունենար, որ մտնեն նրա տուն, ապա իրենցից որևէ մեկը չէր կարող մտնել նրա տուն: Կատարված գործողությունների հետ կապված արձանագրություն պետք է կազմվեր, իսկ Ն.Հակոբյանն հրավիրել է, նստել են և կազմել են արձանագրությունը: Արձանագրությունը կազմվել է Ն.Հակոբյանի տանը, քանի որ այդ պահին այդպես են նպատակահարմար գտել, որ հետագայում չասվեր, որ Ս.Աբգարյանի տանը եթե կազմվել է, ուրեմն խմբային շահ է եղել: Երբ եղել են Ն.Հակոբյանի տանը, նա հանգիստ է եղել, իսկ ագրեսիվ վարքագիծ դրսևորել է, երբ նոր են սկսել աշխատանքներ իրականացնելը: Ի վերջո իրենք Ն.Հակոբյանին Սուսանա Աբգարյանի բակային հատվածից վտարել են՝ Ն.Հակոբյանը և նրա գույքը դուրս է բերվել վտարման ենթակա տարածքից, ինչի մասին կազմվել է արձանագրություն և կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է: Իրենք նպատակաուղղված չեն մտել Ն.Հակոբյանի տուն ստուգելու համար դուռ կա, թե ոչ, ուղղակի փաստել են, որ դուռ առկա է, սակայն իրենց արձանագրության մեջ նման բան չեն գրել, իսկ եթե ցուցմունքներում առկա է նման արտահայտություն, ապա դա ուղղակի քննիչի հարցման արդյունքում է գրվել: Քարե շարվածքի մասին գրելով նկատի են ունեցել հիմնական դուռը, սակայն նրանց կողմից առաջադրված հարցը եղել է ներսի միջանկյալ դռան՝ քարե պատի շարվածքի մասին, շինության հակառակ կողմից առանձին մուտք է առկա, որտեղ բնակվում է Ն.Հակոբյանի որդին և առանձին մուտք ու ելք ունեն: Իրենք կատարողական գործողությունների ժամանակ ինչ կատարվում է արձանագրում են, նույնիսկ եթե ինչ-որ մեկը վատանում է: Հստակ չգիտի, թե Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով կամ պահանջով է եղել պատ շարելն ու եկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելը, փաստն այն է, որ դա կատարվել է, եթե դա իրենց կողմից կատարված լիներ, ապա իրենք կգրեին, որ դա իրենց կողմից է կատարվել, իրենք միայն ֆիքսել են, որ ճաղավանդակ է տեղադրվել և պատ է շարվել: Արձանագրությունն ամենավերջում չի կազմվել, այլ կազմվել է սկզբից՝ յուրաքանչյուր քայլի մասին: Իրենք սպասել են մինչև վերջ, երբ Նելլի Հակոբյանը դուրս կգար տարածքից, իրենց կողմից տեսանկարահանում չի կատարվել: Նելլի Հակոբյանի կողմից կատարված գործողությունները՝ կապված կացնով սպառնալու հետ, չեն արձանագրել իրենց արաձանագրության մեջ, զուտ մարդկային հատկանիշներից ելնելով, քանի որ դրան պետք է հաջորդեր հաղորդումը և այսօր ամբաստանյալի կարգավիճակում կլիներ ոչ թե ինքը, այլ Նելլի Հակոբյանը: Չգիտի Սուսաննա Աբգարյանի կողմից ապօրինի, թե օրինական պահանջ է եղել պատ շարելու և ճաղավանդակ տեղադրելու հետ կապված, իսկ իրենց այնտեղ մնալու նպատակը եղել է ոչ թե այն, որ սպասեն մինչև այդ աշխատանքները ավարտվեն, այլ որ Նելլի Հակոբյանը լքեր այդ տարածքը, տարածքից դուրս գալու հետ միասին իրենք շարժվել են այնտեղից, որը կարող են փաստել և Նելլի Հակոբյանը, և Սուսաննա Աբգարյանը, ինչպես նաև մնացած այլ անձինք: Բանվորներն իրենց ծառայության բանվորներն են եղել՝ պայմանագրային կարգով, ովքեր այնտեղ եղել են գույքը տեղափոխելու նպատակով, գույքի տեղափոխումից հետո նրանց որևէ իրավունք սահմանափակված չէ և իրենք աշխատանքից հետո կարող են կատարել այլ աշխատանք, իսկ նրանք այդ աշխատանքը վճարովի կանեն, թե անվճար դա իրենց արդեն չի հետաքրքրում: Պատ շարելն վճռի մեջ չի եղել որպես իրենց կատարման գործողություն, քանի որ նման բան չկա սահմանված, իսկ այդ տարածքից չօգտվելն արդեն օրենքով է սահմանված, սակայն, իր կարծիքով, պահանջատերը մտածել է իր ապահովության համար, որ Նելլին այլևս մուտք չգործի դեպի տարածք, նա իր տարածքում՝ իր սեփական հողի մեջ պատ է շարել, որով փաստացի արգելել է Նելլիի մուտքը բակային տարածք, իր մտածելով տրամաբանությունն այս է, քանի որ այդ պատը կամ ճաղավանդակը եթե չլիներ, ապա Նելլին հաջորդ օրը կրկին կարող էր այնտեղ մուտք գործել: Մինչև վտարման գործողությունը նշված հասցեում եղել է 13.10.2015 թվականին, որի վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, այդ ժամանակ առաջարկվել է պարտապանին, որպեսզի նա 7-օրյա ժամկետում ազատի տարածքը: Պայմանագրային կարգով բանվորների վարձատրությունը կատարվում է համաձայն իրենց կողմից տրամադրված տվյալների՝ ներկայացնելով կազմված արձանագրությունը ֆինանսատնտեսական բաժին: Սուսաննա Աբգարյանն իրենց 450.000 ՀՀ դրամ չի վճարել, այլ վճարել է 200.000 դրամ, և Ն.Հակոբյանին չի ասել, թե իբր Սուսաննան վճարել է 450.000 դրամ, բացի այդ Ս.Աբգարյանի իրավունք է, որպեսզի կատարողական գործողությունների կատարումն ապահովելու համար ծառայության դեպոզիտ հաշվին կատարի կանխավճար, իսկ օրենքով սահմանված կարգով նշված է, որ վճռի պահանջը կամավոր չկատարելու դեպքում այն կատարվում է հարկադիր կարգով՝ պարտապանի հաշվին: Դարպասի փականը իր հիշելով փոխվել է կատարողական գործողությունների ընթացքում: Եթե Ն.Հակոբյանն ինքնակամ դուրս չգար, ապա իրենք պետք է հարկադրաբար դա անեին, սակայն Ն.Հակոբյանն ինքնակամ դուրս է եկել տարածքից: Եթե վտարման գործողությունների ընթացքում պարզվում է, որ անձը այլ մուտք չունի, իրենք միևնույն է վճիռը կատարում են, հակառակ դեպքում ի պաշտոնե իրավունք չունեն մեկնաբանել վճիռը կամ քննարկել, իրենք ունենում են օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ, որը ենթակա է անհապաղ կատարման: Եթե Ս.Աբգարյանի պահանջը չլիներ, այդ պատը չէր շարվելու, քանի որ 64հոդվածը հստակ սահմանում է, որ տարածքից պարտապաններից և գույքից ազատելը, դա տարածքից օգտվելն արգելելն է, տվյալ դեպքում իրենք արգելել են պարտապանին, արձանագրությամբ նախազգուշացնելով, որ վտարված է և իրավունք չունի մուտք գործել այդ տարածք, իսկ ինչ վերաբերվում է իրենք պատ շարելու իրավունք ունեցել են, թե ոչ, ապա հայտնում է, որ դա կատարողական թերթի շրջանակներից դուրս է, այսինքն իրենք այդ պատը չէին շարելու, գույքը և պարտապանին դուրս էին հանելու և վերջ, իսկ թե հետո այնտեղ պատ է շարվել, թե ավազ է լվցել մուտքը փակելու համար, դա արդեն իրենց խնդիրը չէ, դա պահանջատիրոջ ցանկությունն է իրեն ապահովելու համար, իրենք չեն էլ առաջարկել նրան, մինչև իրենց գնալն արդեն նա այդ ամենը կազմակերպել էր: Սանհանգույց ասվածը պարտապանի մուտքից մոտ 10սմ հեռավորության վրա է, որտեղ պետք է գնար բակային հատվածով, որտեղից նա վտարված է եղել, բացի այդ սանհանգույցը գտնվել է բակային հատվածի մեջ, որը սեփականության իրավունքով պատկանում է պահանջատիրոջը: Հակառակ կողմից մուտք ունենալու մասին նշել են, քանի որ այն եղել է և ինչ եղել է այն էլ արձանագրել են, իսկ այն լինելու կամ չլինելու հանգամանքը չէր խոչընդոտելու իրենց կողմից վճռի պահանջը կատարելուն: Գույքը տեղափոխելու ընթացքում զուգահեռ շարվել է նաև պատը:
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Վարդան Մելիքբեկյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի մասին կարող է հայտնել միայն այն տվյալներն ինչ հիշում է: Վտարման գործողությունների կատարման օր է նշանակվել, օրը չի հիշում, այցելել են իր հիշելով Գուլակյան 27 հասցե, այցելության պահին հասցեի դուռը փակ է եղել, ընթացքում պարտապան Նելլի Հակոբյանը դուռը բացել է և դուրս է եկել, նա տան ներսում է գտնվել: Իրականացվել են կատարողական գործողությունները՝ բակային տարածքից վտարելու հետ կապված: Վտարման կատարողական գործողություններով փորձն ինչպես ցույց է տվել լինում է խնդրահարույց, այդ պատճառով օգնության կարիք է լինում և իր այնտեղ գտվելու կոնկրետ նպատակը դա է եղել՝ որպես օժանդակ ուժ: Կատարողական գործողությունները կատարելու են գնացել 4 կամ 5 հոգով, իրենց միջև այդ ժամանակ կատարվում է դերաբաշխում՝ ով ինչ պետք է կատարի: Տվյալ դեպքում կատարողական վարույթը գտնվել է Սանասար Յարալյանի մոտ և նա է կազմակերպել գործողությունների հերթականությունը, բակային որ հատվածին է վերաբերվում կամ ոչ, ինչ պետք է անի, արձանագրությունը կազմվել է նրա կողմից, գույքի տեղափոխման հարցը նույնպես նա է որոշել: Իրենք հիմնականում գնում են որպես օժանդակ ուժ, այսինքն պատասխանատուն կոնկրետ լինում է այն անձն ում մոտ կատարողական վարույթը լինում է: Ինքը բաժնի պետ Արտակ Մարտիրոսյանի ցուցումով է գնացել սույն վտարման գործողությանը մասնակցելու և վտարման գործողություններով առհասարակ գնում են ամբողջ կազմով, քանի որ այդ դեպքերը պրոբլեմատիկ են լինում: Բաժնի պետի ցուցումն ամեն գործով տվյալ օրն են ստանում: Սանասար Յարալյանից ճշտել է, թե ուր են գնում և ինչ պետք է անեն, իսկ նա հայտնել է հասցեն և ասել, որ վտարումը պետք է լինի բակային տարածքից: Տվյալ վտարման գործողության ժամանակ ընդհանուր առմամբ խնդրներ առաջացել են, պարտապանը սկզբում հասցեից չի դուրս եկել, հետո ասել է «ես գույքը տանում եմ, են գույքը չեմ տանում», սակայն իր միջամտության կարիքը չի առաջացել: Չի հիշում, թե որքան ժամանակ է գտնվել այնտեղ: Վտարման վարույթը կատարվում է հետևյալ ընթացակարգով՝ ստանում են վարույթը, հարուցում են կատարողական վարույթ, առաջարկում են 7-օրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել, չազատելու դեպքում այցելում են տվյալ հասցե, արձանագրություն են կազմում, որ պարտապանը չի ազատել տվյալ հասցեն, հետագայում նշանակվում է վտարման կատարողական գործողությունների կատարման օր, այցելում են հասցե և կատարում են կատարողական գործողություններ: Վտարման կատարողական գործողությունները սկսում են նրանից, որ արձանագրություն է կազմվում որտեղ նշվում է, որ դատարանի կողմից տրամադրվել է կատարողական թերթը, կատարողական թերթի բովանդակությունը, նշվում է այցելեցին տվյալ հասցե, տեղում բացատրական աշխատանքներ իրականացրեցին պարտապանի հետ, որի արդյունքում առաջարկվեց՝ գույքը տեղափոխել ինքնակամ կամ այն չկատարելու դեպքում տեղափոխվում է հարկադրաբար, այսինքն գույքագրումով՝ գույքը տեղափոխելով պահեստ: Ըստ տվյալ իրադրության, եթե նրանք վերցնում են իրենց գույքը, տրամադրվում է բանվորական ուժ, տրանսպորտ, եթե լինում է դրա կարիքը և տեղափոխում են, եթե ոչ, ապա գույքագրումը կատարվում է հերթականությամբ, ինչը դուրս է գալիս հասցեից, գույքագրում են և տեղափոխում են կամ ի պահ են հանձնում մյուս կողմին կամ ներկա անձանցից ինչ-որ մեկին, որի մասին նույնպես կազմվում է արձանագրություն: Կատարման գործողությունն ավարտվում է այն պահից, երբ ազատվում է տարածքը պարտապանից և նրա գույքից: Բանվորական ուժը լինում է իրենք են տանում, լինում է նաև, որ տրամադրում են: Ն.Հակոբյանի վտարման գործընթացի ժամանակ Ն.Հակոբյանի տուն մտել են նրա հրավերով, նա իրենց հրավիրել է իրենց այցելության սկզբում՝ կոմպոտ խմելու: Չի կարող ասել, թե պարտապանը սկզբում ինչու դուռը չի բացել: Կատարման գործողությունների սկզբում պարտապանի կողմից են առաջացել պրոբլեմները, նա խոչընդոտել և դժգոհել է իրենց գործողություններից, իսկ պարտապանն իրենց իր տուն է հրավիրել սկզբում, երբ իրենց կողմից տարվել են բացատրական աշխատանքները: Նրա տանը զննություն կամ ուսումնասիրություն չի կատարվել, ուղղակի խոսակցություններից հասկացել է, որ պատի մեջ դրված պահարանի մասին է խոսակցությունն ընթանում, որտեղից ժամանակին մուտք է եղել, որը հետագայում փակվել էր, իսկ թե ում կողմից և երբ չի կարող ասել: Բնակարանի նախկին տեսքը վերականգնելուց հետո պարտապանը կարող էր այդտեղով մուտք գործել: Ն.Հակոբյանի բնակարանի մուտքի դուռը և պատուհանը փակվել է կատարողական գործողությունների ընթացքում՝ բանվորական ուժի միջոցով, չի հիշում այս դեպքով բանվորական ուժն իրենց կողմից էր տարվել, թե պահանջատերն է տրամադրել: Մուտքի դռան վրա պատ շարելը և պատուհանի վրա ճաղավանդակ դնելն իրենց կատարողական գործողությունների մեջ չի մտել, այդ գործողություններն իրենց կողմից չեն կատարվել տվյալ հասցեում: Նելլի Հակոբյանին օժանդակ շինություններից՝ սանհանգույցից և խոհանոցից վտարման գործողությունները կատարելու ընթացքում, վերջինս հայտնել է, որ դրանց վրա առկա պատուհանները և դուռն ինքն է տեղադրել և չի ցանկանում, որ դրանք այնտեղ մնան և խնդրել է ապամոնտաժել, իսկ գույքը տեղափոխվել և ապամոնտաժվել է բանվորների կողմից: Գույքի տեղափոխումը կատարվել է իրենց ցուցումով, իսկ քարե պատ շարելը և պատուհանին ճաղավանդակ դնելն իրենց ցուցումով չի կատարվել: Կատարողական գործողությունների ընթացքը արձանագրում է այն ծառայողը, ում մոտ գտնվում է տվյալ վարույթը: Արձանագրության մեջ նշվում է իրենց մասնակցության փաստը, իսկ վերջում այն բարձրաձայն ընթերցվել է Սանասար Յարալյանի կողմից, սակայն հիմա չի հիշում արձանագրության մեջ նշված է քարե պատն իրենց կողմից շարելու փաստը, թե ոչ: Արձանագրության մեջ ընդհանուր նշված է իրենց ներկայությամբ կատարված գործողությունները: Քանի որ վտարման գործողությունը ոչ միայն գույքի տեղափոխման աշխատանքն է իր մեջ ներառում, այլ նաև անձին տվյալ հասցեից դուրս բերելը, ապա իրենց կատարողական գործողությունները գույքի մասով ավարտելուց հետո Ն.Հակոբյանին հրավիրել են դուրս գալ, սակայն նա հրաժարվել է, այդ ընթացքում կատարվել են բացատրական աշխատանքներ, հետո եկել է նրա տղան, ով նույնպես նրան փորձել է համոզել, որ դուրս գա հասցեից, իսկ այդ ընթացքում զուգահեռ պատն է շարվել, ինչի պատճառով էլ իրենք այնտեղ էին մնացել, այլ ոչ թե սպասել են մինչև պատը շարվի: Ն.Հակոբյանի կողմից ագրեսիվ վարքագիծը եղել է մինչև գույքի տեղափոխումը, հետո երբ գույքը տեղափոխել են բակ, բակային հատվածում գույքի տեղափոխման աշխատանքները սկսվել են կատարվել և նա կրկին այդ ժամանակ սկսել է իրեն ագրեսիվ պահել, այսինքն ընթացքը, որի ժամանակ Ն.Հակոբյանի կողմից փոխըմբռնում է եղել, դա ընդամենը տևել է մեկ ժամ: Իրեն առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ չէ, չի հասկանում թե իրեն ինչում են մեղադրում և որտեղ է եղել խմբակային շահը: Եթե գծագրով կա դուռ և նա այդ դուռը փակել է, Ն.Հակոբյանն է մեղավոր և ինքն է իրեն զրկել, որ չի կարողանում մուտք գործել այդ հասցե: Բացի իրենից կատարման գործողություններին ներկա են եղել Սանասար Յարալյանը,Գագիկ Հովհաննիսյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, Արամ Իսրայելյանը, բանվորները, ոստիկանության աշխատակիցներ, պարտապանը, որոշակի ժամանակով պահանջատերը, նա սկզբում դրսում էր, հետո իրենք առաջարկել են ներս տուն գնա, քանի որ նրանց միջև կոնֆլիկտ է առաջացել, ընթերականեր էլ եղած կլինեն, սակայն այս պահին չի հիշում, չգիտի ով է հրավիրել, սովորաբար իրենք են հրավիրում ընթերակա: Պարտապանի որդին վերջում է եկել, չի հիշում այդ ժամանակ արձանագրություն կազմվել էր և պատը շարվել էր, թե ոչ: Պահանջատերը չի կարող հիշել որքան ժամանակ է դրսում եղել: Ն.Հակոբյանի կողմից ագրեսիվությունը դրսևորվել է նրանով, որ բանվորների աշխատանքներին է խոչընդոտել, բռնել է նրանց ձեռքերից, իսկ նրա գործողությունները խափանվել է իրենց աշխատակիցների կողմից, պահելով նրա ձեռքից կամ այլ ձևով, անձամբ ինքը չի բռնել, չի հիշում, թե ով է բռնել: Հիշում է, որ գրված է եղել, որ պետք է վտարեին օժանդակ շինությունից և բակային հատվածից, սակայն չի հիշում ինչն է հանդիսացել օժանդակ շինություն, չի իմացել նաև սանհանգույցը օժանդակ շինություն հանդիսացել է, թե ոչ: Տեղյակ չէ, թե ով է փոխել դարպասի փականը: Իր կողմից տան հատակագիծը չի ուսումնասիրվել, միայն մի պահ նայել է այն հատվածը, որը վերաբերվել է միջսենյակային հատվածի դռանը: Չի հիշում հատակագիծը որ թվականին է կազմված եղել և ով է այն ներկայացրել: Եթե ունենում են դատարանի վճիռ՝ վտարման վերաբերյալ, հասցե գնալով պարզում են, որ անձն իրականում այլ մուտք ու ելք չի ունենում, իրենք միևնույն է վտարում են: Իրենք փոխել են դարպասի փականը, որը բավարար է եղել պարտապանի կողմից տվյալ տարածք մուտք չգործելու համար: Սանհանգույցից պարտապանը չէր կարող օգտվել առանց բակային տարածք մուտք գործելու, ինչի պատճառով էլ նա ասել է, որ դրա վրա առկա պատուհանները և դուռը հանեն, քանի որ չէր կարողանալու օգտվեր: Իրենք կատարել են դատարանի վճիռը, իսկ եթե նա սանհանգույցից վտարված չէր և վտարման արդյունքում նա չէր կարող օգտվել, իրենք ոչինչ չէին կարող անել, իրենք միայն կատարող են եղել: Ընդհանուր բակային հատվածից է մուտքը եղել սանհանգույց և օժանդակ շինություն, այսինքն եթե բակային հատված մուտք գործելու հնարավորություն չունի, բնականաբար չէր կարող օգտվել: Ինքը ներկա է եղել և ստորագրել է արձանագրությունը: Եթե բաժնի պետի կողմից հրաման են ստանում, որ պետք է մասնակցեն կատարման գործողությանը, ապա իրավունք չունեն դա չանելու: Եթե պետի կողմից հրաման է լինում մի քանի հոգով վտարման գործողությանը մասնակցելու մասին, ապա իրենք չեն կարող գնալ այնտեղ և որոշել, որ անհրաժեշտություն չկա մնալու: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ Ն.Հակոբյանն իրենց որևէ բան չի հայտնել իր տանից դեպի որդու տուն գնացող դռան պատված կամ չպատված լինելու վերաբերյալ, իրենց կողմից տեղատեսություն կատարելու ընթացքում պարզվել է, որ պահարան է դռան մասում տեղադրված, իսկ իրենց մոտ առկա հատակագծում չի հիշում մուտքը եղել է, թե ոչ:
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Արամ Իսրայելյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Սանասար Յարալյանի վարույթում է գտնվել քաղաքացիական գործով կատարողական թերթը՝ վտարման պահանջով: Հարուցվել է կատարողական վարույթ, նշանակվել է վտարման հարկադիր կատարման գործողությունների օր և ինչպես մյուս վտարումները, այնպես էլ այս դեպքում, խմբով գնացել են, կատարել են վտարումը և կատարողական վարույթը կարճել են: 2000թվականից սկսված ղեկավարության կողմից կարգ է որոշվել, որ բոլոր վտարման գործողություններին հարկադիր ծառայողները չեն գնալու միայնակ կամ երկու հոգով, պետք է գնան 3 և կամ ավելի ծառայողներով, այն դեպքից հետո, երբ կատարման արդյունքում պարտապանը մուրճով հարվածել էր կատարողի գլխին, որը տեղի էր ունեցել գրեթե կատարողական գործողությունների ավարտին: Այդ հրամանը իրենք չէին կարող չկատարել և միայնակ գնալ: Վտարման գործողություններն անկանխատեսելի են և չես կարող իմանալ, թե որ պահին ինչ կարող է լինել, ինչի պատճառով էլ ղեկավարության կողմից հրաման է եղել այն մասին, որ բոլոր կատարողական գործողություններին մասնակցում են ամբողջ բաժնով՝ սկզբից մինչև վերջ: Գիտի տուժողին և նրա որդուն, այլ մանրամասնությունների մասին տեղյակ չէ, իսկ ինչ էլ տեղեկացել է, տեղեկացել է նախաքննության և դատաքննության ընթացքում: Նելլիի հետ իրենց տղաներից մեկը բացատրական աշխատանքներ է իրականացրել, պարզաբանել է նաև նրա իրավունքներն ու պարտականությունները, խորհուրդներ է տվել և ինքը մի պահ մտել է և դուրս է եկել: Տան ներսում տեսել է դռան խորշ, որտեղ ներկառուցված է եղել պահարան, իսկ այն, որ հետևի կողմից պատ է նաև շարված, իմացել է փորձաքննության ժամանակ: Ըստ էության դա մեկ միավոր տուն է, որն ունեցել է երկու դուռ, ավելի կոնկրետ չորս սենյակ է, այդ չորս սենյակից երկու միջսենյակային դռները փակված են, իսկ մյուս կողմից երևում է մեկ դուռ, դռան խորշ, որտեղ էլ ներկառուցված է եղել պահարանը: Ոստիկանության աշխատակիցներին իրենք են հրավիրում, բայց որպես կանոն նրանք չեն միջամտում հարկադիր ծառայողների գործողություններին, մինչև հասարակական կարգի խախտումը: Չնայած նրան, որ իրենք ոստիկաններ են հրավիրում, նաև իրենց բաժնով են գնում վտարման գործողություններին, անհրաժեշտության դեպքում օգնելու համար, քանի որ ոստիկանության աշխատակիցները կարող են միջամտել միայն հասարակական կարգի խախտման դեպքում: Հիշում է, որ պետք վտարեին տուժողին և նրա որդուն, այլ մարդու չի հիշում այնտեղ: Կատարողական թերթի պահանջը եղել է պարտապանին և նրա գույքն ազատել տարածքից, դրանից բացի իրենք այլ բան չեն կատարել: Ինքը Ն.Հակոբյանի բնակարանում ուսումնասիրություն չի կատարել, մտել է մեկ անգամ նրա տուն և դուրս է եկել այն ժամանակ, երբ իրենց տղաներից մեկը նրա իրավունքները և պարտականություններն է պարզաբանել: Ն.Հակոբյանի բնակարանում չի հիշում այլ պահարան կար, թե ոչ: Նելլի Հակոբյանի բնակարանի դռան խորշը նախաքննության ընթացքում թեմա է դարձել և կոնկրետ այդ հանգամանքն իր մոտ տպավորվել է և հիշել, որ այնտեղ այդպիսի բան է նկատել: Չի կարող ասել, թե այդ պատի և դռան խոռոչի մասին ինչի համար է նշվել արձանագրությունում, չնայած ինքն արձանագրությունում որևէ տարօրինակ կամ հակասական բան չի նկատել, որն էլ բարձրաձայն ընթերցվել է և ստորագրել է: Կատարողական գործողության, լուսամուտների և դռան ապամոնտաժման, քարե պատի շարման, ճաղավանդակի տեղադրման ժամանակ ներկա են եղել իրենք, բանվորները, պարտապանը, պահանջատերը՝ կարծում է տանը, ում տունը գտնվել է Ն.Հակոբյանի տան վերևը: Պահանջատիրոջը չի ճանաչում, դեմքով նույնպես չգիտի: Իր վարույթում գտնվող գործերի պարտատիրոջն ու պարտապանին ճանաչում է, իսկ այս դեպքում Յարալյանի գործով պարտապանին ճանաչում է, իսկ պահանջատիրոջը ոչ: Չի հիշում տան հատակագիծը նայել է, թե ոչ, իր վարույթը չի եղել, որ հստակ հիշեր: Ինքը չի հիշում, որ իրենք սպասել են այնքան ժամանակ մինչև պատը շարվեր, եթե հիշողությունն իրեն չի դավաճանում, իրենք տարածքից դուրս են եկել այն ժամանակ, երբ Նելլի Հակոբյանի որդին եկել է և մորն ուղեկցել է դուրս, իսկ իրենք էլ նրա հետ դուրս են եկել: Կատարման գործողությունների արձանագրության մեջ չի կարող պարզաբանել, թե ինչի համար է նշվել, որ քարե պատ է շարվել և լուսամուտին ճաղավանդակ է դրվել կամ ինչու է նշվել, որ հետևի կողմից մուտք ունի, սակայն եթե միտում լիներ ինչ-որ բան թաքցնելու այդ մասին ուղղակի չէր նշվի, ինչ կատարվել է այդ ընթացքում, այն էլ արձանագրվել է: Սանասարին չի հարցրել, թե ինչու է այդ մասին արձանագրել: Չի լսել, որ իրենց տղաներից ինչ-որ մեկը պատ շարի: Ն.Հակոբյանը կատարման գործողությունների ընթացքում սկզբում բորբոքվել է, հետո հանգստացել, հետո նորից բորբոքվել, ինքը ամեն վայրկյան այնտեղ չի գտնվել և չի կարող մանրամասներ ասել, Նելլիի վրդովմունքն ավելի շատ իրենց չի ուղղված եղել, այլ պահանջատիրոջը, ասել է «սատկես դու» և նման այլ բաներ: Այդ ժամանակ պահանջատերը իր կարծիքով տանն է եղել և Նելլին ասել է, որ նա լսի: Չգիտի պահանջատերը տանից է կարգադրել պատը շարել, թե ոչ: Չի լսել, որ իրենց տղաների կողմից պատ շարելու հրահանգ լինի, լսել է, որ պահանջատիրոջ խնդրանքով են այնտեղ պատ կառուցում: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ իր նախաքննական ցուցմունքները մանրամասն չէր հիշում, բայց իր կարծիքով նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում հակասություններ առկա չեն: Տեսել են, որ դռան խոռշում պահարան է ներկառուցված: Ներկայումս հիշեց, որ կատարողական վարույթում հատակագիծ է եղել տղաների մոտ և ինքը այն կողքից նայել է, ինչից էլ բացահայտվել է, որ պահարանի փոխարեն դուռ է եղել: Այն ինչ նշված է ցուցմունքում, հենց այդպես էլ եղել է: Տվյալ կատարողական վարույթով ինքը որևէ գործողություն չի կատարել, կատարվել է Սանասար Յարալյանի կողմից և որպես ներկաներ, հնարավոր է արձանագրության մեջ նշվել է որպես մասնակից, իրենց անունները նշվել է արձանագրության մեջ, ինքը անմիջական կատարողական վարույթի մասնակից չէ, իրավական տեսանկյունից պատասխանատվություն չի կրում կատարողական վարույթի համար, իրենց ներկա լինելու հիմնական նպատակը անվտանգության նկատառումներից ելնելով է, իսկ ինչ կատարվել է այնտեղ՝ գրվել է, ինչի համար էլ ինքը ստորագրել է: Արձանագրությունը կազմվել է կատարված գործողությունների վերաբերյալ և ինչ տեղի է ունենում այդ էլ արձանագրվում է, անկախ նրանից, թե ինչ է կատարվել: Սույն գործով կատարման գործողությունների ընթացքում որևէ շահ և դիտավորություն չի ունեցել: 28 տարի է ծառայում է և այդ ընթացքում նույնիսկ բանավոր նկատողություն չի ունեցել:
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Սանասար Յարալյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի սեպտեմբերի 09-ին վարույթ է ընդունել վտարման վերաբերյալ դիմումը և գրություն է ուղարկվել կողմերին՝ որոշում կայացնելու վերաբերյալ, ինչպես նաև 7-օրյա ժամկետում տարածքն ինքնակամ ազատելու վերաբերյալ: Հետո գնացել է այնտեղ, արձանագություն է կազմել, որ վտարման ենթակա տարածքն ազատված չէ, որից հետո նշանակվել է վտարման օր՝ 2ամիս հետո և այդ օրը գնացել են վտարումն իրականացնելու: Գնացել են, կատարել են վտարման գործողություններ, պարտապաններին հասցեից վտարել են և արձանագրել են, թե ինչ է տեղի ունեցել այդ ժամանակ: Ծառայությանը ներկայացվել է կատարողական թերթ՝ վտարման վերաբերյալ, վարույթում եղել է հատակագիծը և վճիռը: Կատարողական թերթը դիմումով մուտք են արել ԴԱՀԿ ծառայություն, որից հետո էլ հարուցվել է վարույթը, պարտապան կողմը որևէ դիմում չի ներկայացրել, ԴԱՀԿ ծառայություն չի եկել: 7-օրյա ժամկետը լրանալուց հետո ինքը գնացել է հասցե, բացատրել է իրավիճակը, սակայն դրանից հետո էլ որևէ դիմում չի ներկայացվել կամ նա չի ներկայացել: Ծառայությունում պարտադիր է, որ վտարման գործողություններին գնան ամբողջ կազմով, դա միայն իր գործով չէ, բոլորի գործերով էլ այդպես է կատարվում: Քանի որ վճռի մեջ նույնպես նշված է եղել, որ բնակարան կարող է մուտք գործել նաև հասցեի հետնամասից, պարտադիր պայման չի եղել դա արձանագրության մեջ կգրվեր, թե ոչ, ուղղակի մտածել է, որ դա կարող է նշել, ինչի համար էլ արձանագրության մեջ այդ մասին նշում է արել, միևնույն է ինքը պարտավոր էր վտարում կատարել, եթե նույնիսկ նա մուտք չունենար, հետևաբար չի խորացել այդ գրվածի վրա, հետին միտք չի ունեցել դա գրելով: Դա գրելով որևէ կեղծիք չի կատարել, իրականում հնարավոր է մուտք գործել և հիմա էլ նույնը պնդում է, քանի որ գծագրում առկա է մուտք և եթե այն բերեն նախկին տեսքի, որը փակվել է նրանց կողմից, առանց որևէ թույլտվության, հնարավոր է մուտք գործել:
Տուժող Նելլի Հակոբյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 1966 թվականին Վանիկ Իսահակյանից գնել է Գուլակյան փողոցի 27տան կիսնկուղային հարկը՝ 25.000 ռուբլիով, չնայած ամուսնու և Վանիկի միջև նոտարական վավերացմամբ առուվաճառքի պայմանագիր չի կնքվել, սակայն նրանց միջև կնքվել է ներքին առուվաճառքի պայմանագիր, որի մի օրինակը գտնվել է իրենց մոտ, իսկ մյուսը Վանիկ Իսահակյանի մոտ: Տարիների ընթացքում իրենց մոտ գտնված պայմանագիրը 1991 թվականին կորցրել է՝ անհայտ պայմաններում: Նշված տանը բնակվել է 1966 թվականից մինչև 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ը: Հաճախակի է դիմել Վանիկին, որ գնան նոտարական գրասենյակ, որպեսզի իր գնած տունը անվանափոխի իր անունով, սակայն նա հայտնել է, որ չի կարող, քանի որ կիսանկուղները չեն սեփականաշնորհվում որպես բնակելի տարածք: Նշում է նաև, որ կիսանկուղային հարկը գնելու ժամանակ գնել են նաև բակային տարածքի մի մասը, որը չեն սեփականաշնորհել՝ վստահելով Վանիկ Իսահակյանին, մտածելով, որ որևէ խնդիր չի կարող առաջանալ: Միևնույն ժամանակ մտածել են սեփականաշնորհել երկու կիսանկուղը, սեփականաշնորհեն նաև իրենց պատկանող բակային տարածքի մասնաբաժինը: Ցանկանում է նշել, որ կիսանկուղային հարկը իրենց վաճառելու ժամանակ, Վանիկ Իսահակյանը վաճառել է նաև նշված տան երկրորդ հարկը Հայկազ Թադևոսյանին, նրան է վաճառել նաև բակային հատվածի մի մասը, սակայն իր և Հայկազ Թադևոսյանի միջև բակային հատվածի բաժանում չի եղել և ընդհանուր օգտագործել ու բնակվել են համերաշխ: 2012 թվականին Հայկազ Թադևոսյանի ժառանգ՝ Դավիթ Թադևոսյանը, սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող երկրորդ հարկի բնակելի տարածքը, ինչպես նաև բակային տարածքն ամբողջությամբ վաճառել է Սուսան Աբգարյանին, հետագայում է տեղեկացել, որ Վանիկ Իսահակյանի որդին՝ Ալբերտ Իսահակյանը, 2005 թվականին բակային տարածքը, որի մեջ մտնում է նաև իր մասնաբաժինը, որի համար գումար է վճարել, որի մեջ մտնում է նաև իր մուտքի և ելքի ճանապարհը, ամբողջությամբ վաճառել է Դավիթ Թադևոսյանին: Նշվածի վերաբերյալ ինքն արդեն իսկ Արաբկիրի քննչական բաժնում տվել է հաղորդում և քննվել է քրեական գործ: Սուսան Աբգարյանի գալուց հետո իր և նրա միջև սկսվել է վիճաբանություններ այն բանի համար, որ նա ասել է, թե իբր բակային տարածքն ամբողջությամբ, նաև իր կողմից դեռևս 1966 թվականին կառուցված խոհանոցը և սանհանգույցը նույնպես պատկանում է իրեն, ինչը չի համապատասխանում իրականությանը: Հարցը հասել է նրան, որ Սուսան Աբգարյանը դիմել է դատարան՝ բակային տարածքից իրեն վտարելու պահանջով, պատճառաբանելով, որ իր բնակարան կարող է մուտք գործել մեկ այլ մուտքով, ինչն ամբողջությամբ չի համապատասխանում իրականությանը, իսկ Սուսանն իր հայտարարությունը հիմնավորում էր նրանով, որ որդին՝ Մխիթար Հակոբյանը, իր ընտանիքով ապրում է Գուլակյան 27 հասցեում և իր ու որդու բնակարանը բաժանվում է մեկ պատով, որը նախկինում ծառայել է սենյակից սենյակ անցնելու բաժանարար պատ և եղել է իր տան մի մասը, սակայն հետագայում, երբ որդուն ամուսնացրել է, նշված սենյակի շինության հետնամասից ավելացրել է նոր սենյակ և մուտք է բացել դեպի որդու բնակարան, իսկ իր և որդու տների միջև եղած բաժանարար պատի մուտքը իր տան ներսից, դռան մասով պահարան են կառուցել՝ դեռևս 25 տարի առաջ, այսինքն սենյակների միջև եղած բաժանարար մուտքը փակելով որդին ունեցել է առանձին բնակարան՝ առանձին մուտքով և հասցեով, ինքն ունեցել է իր նախկին մուտքը և առանձին հասցե և որդին առանձին ապրում է արդեն 25 տարի: Դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ ինքը որդու հետ ապրում է առանձին, ունեն առանձին մուտքեր և առանձին հասցեներ, ապա վճիռ է կայացրել հօգուտ Սուսան Աբգարյանի, որով իրեն պետք է վտարեին իր տուն գնացող միակ մուտք հանդիսացող բակային տարածքից և իր բակում գտնվող, իր կողմից կառուցված խոհանոցից, սանհանգույցից, իր համար սա անհասկանալի է եղել, քանի որ դրանով զրկվել է տուն մուտք գործելու հնարավորությունից: Այդ վճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ԴԱՀԿ ծառայությունից ստացել է գրություն, որում նշված է եղել, որ որդու հետ 7-օրյա ժամկետում պետք է ազատի բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը: Ինքը նշված տանը բնակվել է միայնակ, որդիներից որևէ մեկն իր հետ չի բնակվել, այլ տեղ չի ունեցել գնալու, ինչպես նաև չի ունեցել այլ բնակարան, ուստի գրության պահանջը չի կատարել, որից հետո ստացել է ևս մեկ գրություն, որ պետք է միչև 2015թվականի նոյեմբերի 10-ն ազատի տարածքը և օժանդակ շինությունը, սակայն դա նույնպես չի կատարել, քանի որ այլ տեղ չի ունեցել մնալու: Նշված օրը բակ են եկել ԴԱՀԿ ծառայություն աշխատակիցներ և ոստիկաններ, ինչից հասկացել է, որ եկել են իրեն վտարելու համար: Սկզբում չի ցանկացել դուրս գալ տանից, սակայն դուրս է եկել և փորձել է ԴԱՀԿ աշխատակիցներին բացատրել, որ բակային տարածքից վտարելու դեպքում կզրկվի բնակարան մուտք գործելու միակ մուտքից: Այդ ժամանակ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն իրեն ասել են, որ դատարանի վճռով պետք է վտարվի բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից: Հանդիսանալով որպես օրինապաշտ քաղաքացի, ենթարկվել է նրանց պահաջին, քանի որ առկա էր դատարանի վճիռ: Այնուհետև սկսվել է իրեն վտարելու գործընթացը, ԴԱՀԿ ծառայության կողմից բերված բանվորները, որոշ իրեր տեղափոխել են որդու տուն, այնուհետև նրանք ապամոնտաժել են խոհանոցի և սանհանգույցի դուռը, ապա պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխվել են որդու տան բակ: Այնուհետև սկսել են պատ շարել իր մուտքի անմիջապես դռան դիմաց, որով էլ զրկվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից, որից հետո երկաթյա ճաղավանդակ են դրել իր տան պատուհանին: Նշում է, որ մինչ այդ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները իր հետ մտել են իր տուն և նույնիսկ ցանկացել են քանդել իր և որդու տան միջև ընկած ժամանակավոր մուտքը, որն իր տան ներսից փակված է պահարանով, իսկ որդու տան կողմից՝ պատով, սակայն ինքը չի համաձայնել պատը քանդելուն: Երբ բանվորները սկսել են պատը շարել մուտքի դռան մոտ, ինքը սկսել է խոչընդոտել, հայտնելով, որ դատարանի որոշման մեջ նման կետ սահմանված չէ, սակայն ԴԱՀԿ աշխատողները, ովքեր եղել են չորս հոգի, արգելել են իրեն խոչընդոտել բանվորների գործողությանը: Նրանցից երկուսը բռնել են իր ձեռքերից, պատից պատ խփելով, քաշքշելով, վրան բղավելով հանել են իրեն բակից փողոց: Նրանց կատարած գործողությունների պատճառով իր թևերն ամբողջովին կապտուկների մեջ է եղել, սակայն այդ մասին ոստիկանությանը չի հայտնել, բժշկի չի գնացել, որևիցե մեկին չի հայտնել, քանի որ չի ցանկացել ԴԱՀԿ աշխատակիցները խնդիրներ ունենան, սակայն ներկայումս ցանկանում է այդ մասին հայտնել, քանի որ հասկացել է, որ պատը շարվել և երկաթյա ճաղավանդակը դրվել է ԴԱՀԿ աշխատակիցների պատվերով և այդ ապօրինի գործողությունների հետևանքով զրկվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից: ԴԱՀԿ աշխատակիցները գործողությունների վերաբերյալ կազմել են համապատասխան արձանագրություն, որի մեջ նշել են, որ իր շինություն կարող է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, այսինքն՝ որդու բնակարանից, չնայած նշված մուտքը շատ վաղուց փակված է և որդու բնակարանը կամ սենյակը հնարավոր չէ բակ դարձնել: Այդ արձանագրությունը կազմելուց հետո, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների առաջարկով, ստորագրել է, նրանք նույնպես ստորագրել են, իսկ այլ անձինք ստորագրել են, թե ոչ, չի կարող ասել: Իր պահանջն այն է, որ վերացնեն ԴԱՀԿ-ի կատարած ապօրինի գործողությունը, այն է՝ քանդել մուտքի դռան դիմաց շարված պատը, հանել երկաթյա ճաղավանդակը, տեղադրել իր խոհանոցի և սանհանգույցի դուռը և պատուհանները, հնարավորություն տալ իրեն մուտք գործել իր բնակարան: Նշում է, որ ինչպես նախկինում, այնպես էլ Արաբկիրի քննչական բաժնում, տեղեկացել է, որ Սուսան Աբգարյանն ասել է, որ իբր նա է խնդրել բանվորներին պատ շարել իր տան մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել, ինչին ինքը չի հավատում, քանի որ երբ խոչընդոտել է պատը կառուցելուն, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատողները չեն թողել իրեն, թույլ չեն տվել արգելել պատ շարելը, այսինքն նրանք իրեն քաշելով և հրելով մի կողմ են տարել, որպեսզի ինքը չխոչընդոտի գործողությունների իրականացմանը և այդ ամենն իրեն հիմք է տալիս մտածելու, որ բանվորները կատարել են ոչ թե Սուսան Աբգարյանի պատվերը, այլ ԴԱՀԿ աշխատողների պատվերը: Նաև նշում է, որ եթե բանվորները իրոք կատարում էին Սուսան Աբգարյանի պատվերը, այդ դեպքում ԴԱՀԿ աշխատակիցների շահն ինչում է կայացել, որ արգելել են իրեն բանվորների գործողությունների կատարմանը խոչընդոտել: Իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից այժմ էլ զրկված է և դարձել է թափառական: Նշում է, որ երբ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն իրեն հրելով դուրս են հանել փողոց, այնտեղ են գտնվել նաև ոստիկանները, իսկ այլ անձինք այնտեղ գտնվել են, թե ոչ, չի կարող ասել, քանի որ ուշադիր չի եղել: Պահանջում է, որ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն ուղղեն իրենց կատարած ապօրինի գործողությունները, վերականգնեն իրեն հասցված վնասը և օրենքի սահմաններում ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության: Ն.Հակոբյանն իր ցուցմունքը պնդել է նաև Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում:
Վկա Մխիթար Հակոբյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալներին դեմքով է ճանաչում, նրանց հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ երեկոյան, ժամը կոնկրետ չի հիշում երբ, իմացել է, որ հարկադիր կատարման աշխատողները գնացել են մոր տուն՝ վտարման հարցով, ինչի պատճառով ինքն էլ է գնացել, որպեսի իմանա, թե ինչ է կատարվում: Այնտեղ գնալով տեսել է, որ կոնկրետ գործողություններ են կատարում՝ հանել են պատուհանները, դուռը ու պատ են շարում տան մուտքի դիմաց և գրեթե արդեն վերջացնում էին: Մայրն այդ ժամանակ շատ հուզված է եղել, փորձել է նրան հանգստացնել, սպասել են մինչև բանվորները վերջացրել են իրենց աշխատանքը և ապա իրենք էլ են գնացել: Բնակարանը, որի պատուհանները հանել են և ճաղավանդակ են տեղադրել, իսկ դռան վրա պատ են շարել, մայրն այնտեղ ապրում է մոտ 50 տարի: Բնակարանը, որտեղ ինքն է ապրում և բնակարանը, որտեղ մայրն է ապրում առանձնացված է քարե պատով, այնտեղ ինքն ապրում է մոտ 20 տարի և ավել: Իր բնակարանից դեպի մոր բնակարան որևէ մուտք առկա չէ, այդ վտարման գործողությունների ժամանակ նույնպես մուտք առկա չէր: Իր տունը վերանորոգված է, հյուրասենյակի մոտից մուտք չկա մոր տուն, իսկ մոր տան ներսից իր տունն առանձնացված է պատով, իսկ պատից հետո պահարանով, այսինքն պահարանից զատ քարե պատ է: Վտարման գործողությունների ժամանակ մի քիչ հեռու է եղել, զանգել են իրեն և ասել են դրա մասին, ինչի պատճառով էլ ինքը գնացել է: Իմացել է, որ Սուսաննա Աբգարյանը դատարան է դիմել և վտարման հարց է առաջացել, իսկ ԴԱՀԿ ծառայողներն էլ վտարման վերաբերյալ գրություն են ուղարկել մորը: Իմացել է, որ մորը պետք է վտարեն բակային տարածքից, իսկ բացի բակային տարածքից՝ բակում գտնվող խոհանոցից, սանհանգույցից: Բակում բացի խոհանոցից, սանհանգույցից, այլ շինություն էլ է եղել՝ չուլան, որը նույնպես պատկանել է իրենց, այն գտնվել է դեպի մուտք՝ ձախ կողմի վրա, այն իրենք են օգտագործել: Այդ տարածքում բացի իր նշածներից այլ օժանդակ շինություն չի եղել: Տեղեկացված չի եղել, որ մորը պետք է վտարեին օժանդակ շինությունից, իմացել է միայն բակային տարածքի մասին: ԴԱՀԿ ծառայողների գործողությունների վերաբերյալ նրանցից պարզաբանում չի պահանջել, նրանք միայն ասել են, որ իրենց աշխատանքն են կատարում: Հասկանում է, որ ԴԱՀԿ-ի աշխատողների աշխատանքն է եղել, սակայն իր մոտ հարց է ծագել արդյոք նրանց աշխատանքի մեջ է մտել պատուհանը հանելը, դուռը հանելը և պատ շարելը, սակայն ասել է, որ այո, դա իրենց աշխատանքն է, ապա ասել են, որ կարող են դիմել դատարան և դատարանը կասի իրավունք ունեցել են, թե ոչ: Ինքն իր այդ հարցն ուղղել է կոնկրետ անձի և նա է իրեն խորհուրդ տվել, սակայն այդ խորհուրդ տվող անձը՝ ԴԱՀԿ աշխատակիցը, այս դահլիճում չէ: Մայրն իրեն չի պատմել, թե մինչև իր գնալն այնտեղ ինչ է տեղի ունեցել, հնարավոր է ինչ-որ բաներ պատմած լինի, սակայն չի հիշում: Չի հիշում, որ մայրը խոչընդոտած լինի այդ գործողություններին, սակայն տեսել է, որ մոր ձեռքերին կապտուկներ են եղել՝ նույն օրը, իր տանը, ինքը հարցրել է, թե ինչ է եղել, սակայն ճիշտը չի ասել, հետագայում ասել է, որ թույլ չի տվել, իր ձեռքերից են բռնել, որից էլ կապտուկներ են առաջացել: Այդ գործողությունների կատարումից հետո մայրը չի կարողացել իր տուն մտել և մինչև հիմա այն փակ է, մայրը վարձով է բնակվում: Պատ շարողները բանվորներ են եղել, չի իմացել, թե ինչ բանվորներ են, նրանց հրահանգներ են տվել ԴԱՀԿ աշխատակիցները, մասնավորապես Հովհաննիսյան Գագիկը: Կոնկրետ բառացի չի հիշում, թե բանվորներին ինչ է ասել, միայն հիշում է, որ ասել է արագացնեն: Սանհանգույցն և խոհանոցը միշտ էլ եղել են, դրանք միշտ պատկանել են իրենց և մեկ տարի էլ չկա ինչ վերանորոգել էին: Վերանորոգման ժամանակ Ս.Աբգարյանն արդեն բնակվում էր այնտեղ և վերանորոգման ժամանակ նրա կողմից որևէ խոչընդոտ չի եղել: Սուսաննա Աբգարյանին վտարման գործողությունների ժամանակ բացարձակ չի տեսել: ԴԱՀԿ-ի աշխատողներից մեկը նկարել է այդ ամբողջ գործընթացը, մի քանի անգամ Սուսաննա Աբգարյանի տանից ներս ու դուրս անելով նկարել է նաև մի կին: Տեղյակ է, որ փոխել էին նաև դարպասի դռան փականը և չգիտի, թե բանալին ինչ են արել, իսկ դարպասն իրենք էին տեղադրել և փականը նույնպես իրենցն էր, այնտեղ ինչ կա իրենցն է եղել և իրենց միջոցներով էին արել: Փականի բանալին սկզբում միայն իրենք են ունեցել: Պատը շարելը և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ դնելը տեղյակ չէ, թե բանվորներին ով էր կարգադրել անելու: Իր ներկայությամբ Գագիկ Հովհաննիսյանն է բանվորներին ասել, որ արագացնեն ճաղավանդակը դնեն, այդ ժամանակ խոսքը միայն կոնկրետ արագացնելուն է վերաբերվել և ինչ-որ հանել էին բակից դուրս հանեն: Հստակ կարող է ասել, որ նա է ցուցում տվել ճաղավանդակը դնելու, եթե ասում է, որ արագացնեն, ուրեմն նշանակում է, որ նա է եղել ցուցում տվողը: Կատարողական գործողությունները կատարելու համար չի հիշում, թե ով է արձանագրություն կազմել, միայն հիշում է, որ մայրը վերջում ստորագրել է, իսկ երբ նրանք ներս են մտել և սենյակն են նայել, ինքն այդ ժամանակ այնտեղ չի եղել, ավելի ուշ է գնացել, ինքը գնացել է այն ժամանակ, երբ արդեն պատն են շարել: Մոր և իր տունը առանձնանում է պատով, պատն իր կողմից միայն պատ է, իսկ մոր կողմից պահարան է՝ »նիշայանման«, որից հետո նոր պատը: Դատարանի վճիռը ստացել է, սակայն այն հնարավոր չէ իրականացնել, քանի որ այլ մուտք ներս մտնելու համար առկա չէ: Բնակարանի նախկին տերը նոր գնորդին պարզաբանել էր, որ չնայած դա իրենց անունով է, սակայն դա նրանց է պատկանում և դա նրանք են սարքել: Վտարման գործողությունների ժամանակ է իմացել, որ վտարումը վերաբերվում է նաև օժանդակ շինություններին: Վկայի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ իր կարծիքով Սուսաննա Աբգարյանի պատվերով է եղել, որ գան վտարեն մայրիկին և իր ցուցմունքում էլ հենց այդպես էլ ասել է, ինչ վերաբերվում է կարգադրություններին, ապա եթե անձը ասում է, որ ճաղավանդակը դնեն, արագացնեն, ապա ստացվում է, որ դա հրահանգել է: Սուսաննա Աբգարյանն իր պահանջները ներկայացրել է ԴԱՀԿ աշխատողներին և նրանք էլ Սուսաննա Աբգարյանի պահանջները հաշվի առնելով ԴԱՀԿ ծառայողները բանվորներին հանձնարարել են քարե պատ դնեն և ճաղավանդակ տեղադրեն:
Վկա Մխիթար Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընտանիքի հետ միասին բնակվում է Գուլակյան փողոցի թիվ 27 հասցեի տանը: Տունը կիսանկուղային է և այն 1966 թվականին Վանիկ Իսահակյանից գնել է հայրը, որի վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիր չի կնքվել, քանի որ Վանիկն ասել է, որ կիսանկուղային հարկերը հնարավոր չէ սեփականաշնորհել: 25 տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից ինքը բացել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ, իսկ նախկին մուտքով օգտվել են միայն մայրն ու եղբայրները: Նշված տունը, որի նկուղային հարկում ապրում է, երկհարկանի է, որի երկրորդ հարկում ներկայումս բնակվում է Սուսաննա Աբգարյանը: Սուսաննա Աբգարյանի և մայրիկի միջև հաճախակի վիճաբանություններ են եղել, քանի որ երկուսով օգտվել են միևնույն մուտքից: Ընթացքում Սուսաննան դիմել է դատարան և դատարանի վճռով մայրիկին բակային տարածքը և իրենց կողմից այնտեղ կառուցված օժանդակ շինությունը ճանաչվել է Սուսաննա Աբգարյանի սեփականությունը՝ դրանով զրկելով մայրիկին իր տուն մուտք գործելու միակ հնարավորությունից: Դրանից հետո ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից վտարման օր է նշանակվել 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ը: Այդ օրը ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորների հետ եկել են մայրիկի բակ, ապամոնտաժել օժանդակ շինության դուռն ու պատուհանները, դրանք տեղափոխել են իր տան բակ, որից հետո մայրիկին վտարել են բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից: Երբ գնացել է այնտեղ, նկատել է, որ մայրիկի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմացը բանվորները քարե պատ էին շարել և արդեն ավարտում էին, որից հետո երկաթյա ճաղավանդակ են տեղադրել մայրիկի տան պատուհանին: Այդ ամենը կատարվում էր այնտեղ գտնվող անձանց ներկայությամբ: Երբ գնացել է այնտեղ, մայրը կանգնած էր փողոցում և մյուսների հետ նայում էր, թե ինչպես էին բանվորները փակում իր տան մուտքի դուռը և պատուհանը: Մայրը շատ հուզված էր, լաց էր լինում, ուրիշ ոչինչ չէր ասում: Երբ բանվորները կատարեցին այդ աշխատանքները, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կազմել են այդ մասին արձանագրություն, որը ստորագրել է նաև մայրը, որից հետո մայրիկին տուն է տարել: Իր կարծիքով քարե պատը շարվել և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրվել է Սուսաննա Աբգարյանի և Ալբերտ Իսահակյանի պատվերով: Նշում է, որ նա հանդիսանում է իրենց տան սեփականատերը: Միայն հետագայում մայրիկը հայտնել է, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն են ցուցում տվել բանվորներին քարե պատ շարել և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին: Մայրն ասել է նաև, որ ինքը փորձել է խանգարել բանվորներին, սակայն ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները քաշքշել են իրեն, հրել պատից պատ, բղավել իր վրա և դուրս հանել փողոց: Ասել է նաև, որ այդ մասին իրեն չէր հայտնել, որպեսզի ավելորդ խնդիրներ չառաջանար: Մայրն այդ մասին հայտնել է իր կողմից ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում բացատրություն տալուց որոշ ժամանակ անց: Նշում է, որ իր ներկայությամբ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կամ մեկ այլ անձ որևէ անօրինականություն չի կատարել ոչ իր և ոչ էլ մայրիկի հանդեպ: Իրականում չգիտի, թե ում պատվերով են բանվորները քարե պատ շարել մայրիկի տան մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին, քանի որ իր ներկայությամբ որևէ մեկը նման ցուցում չի տվել, այլ, երբ գնացել է այնտեղ, արդեն այդ գործողությունները կատարվել և ավարտվում էին, իսկ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կանգնած էին այնտեղ: Միայն մոր ասելով է հայտնում, որ բանվորներին քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու ցուցումը տվել են ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Այնտեղ վիճաբանություն, քաշքշուկ իր ներկայությամբ չի եղել: Ոչ մեկի դեմ բողոք չունի, միայն ցանկանում է, որ հնարավորություն ընձեռվի մայրիկին, որ նա կարողանա կրկին մուտք գործել իր տուն, քանի որ այլ ճանապարհ չունի, իսկ իր տան մեջից եթե վերականգնի նախկին մուտքը, որպեսզի այդպես նա կորաղանա մտնել իր տուն, ապա այդ դեպքում իր բնակարանը կկորցնի իր նշանակությունը, քանի որ ինքն առանձին է բնակվում:
Վկա Սուսաննա Աբգարյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Գուլակյան 27/1 տունը գնել է 2012թվականին Դավիթ Թադևոսյանից և տունը սեփականության իրավունքով պատկանում է իրեն: Տունը երկհարկանի է, 1-ինը համարվում է կիսանկուղային, ունի բակային տարածք՝ 81քմ մակերեսով և օժանդակ շինություն՝ 19քմ մակերեսով: Նշված մակերեսներով բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը նույնպես սեփականության իրավունքով պատկանում է իրեն: Կիսանկուղային տարածքը 76քմ է, որի համասեփականատերեր են ինքը և Ալբերտ Իսահակյանը: Ալբերտ Իսահակյանը բնակվում է Գուլակյան 27 հասցեում և կիսանկուղային հարկը սեփականության իրավունքով պատկանում է նրան: Դավիթ Թադևոսյանից տունը գնելուց հետո պարզվեց, որ կիսանկուղային հարկում բնակվում է Նելլի Հակոբյան անուն, ազգանվամբ անձը, ով կիսանկուղային հարկ մտնում և դուրս էր գալիս իր բակային տարածքից, օգտվում էր իրեն պատկանող օժանդակ շինությունից: Ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել է, որ Նելլի Հակոբյանը նշված կիսանկուղային հարկում բնակվում է 1966 թվականից, եթե չի սխալվում Ալբերտ Իսահակյանի եղբոր կամքով և առանց սեփականության իրավունքի, սակայն կոնկրետ մանրամասնություններն իրեն հայտնի չէ: Լսել է նաև, որ Նելլի Հակոբյանը փորձել է սեփականաշնորհել կիսանկուղայի հարկը, նույնսիկ դիմել է դատարան և հայտարարել, թե իբր այն 25.000 ռուբլիով գնել է Վանիկ Իսահակյանից, սակայն դատական երեք ատյաններում չի հիմնավորվել այդ հանգամանքը, չի հիմնավորվել նաև, որ կիսանկուղային հարկը պատկանում է նրան: Բնակվելու ընթացքում իր և Նելլի Հակոբյանի միջև վիճաբանություններ են սկսվել, ինքը չի ցանկացել, որ Նելլի Հակոբյանն իր կիսանկուղային հարկ ելումուտ անի սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող բակային տարածքից և օգտվի իրեն պատկանող օժանդակ շինությունից, ինչի համար վտարման հայցով դիմել է դատարան: Դատարանը բավարարել է իր հայցը և վճռել է Նելլի Հակոբյանին և նրա տղաներին վտարել սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող 81քմ մակերեսով բակային տարածքից և 19քմ օժանդակ շինությունից: Այնուհետև ինքը կատարողական թերթիկը հանձնել է ԴԱՀԿ ծառայություն, որպեսզի նրանք Նելլի Հակոբյանին և նրա որդիներին վտարեն սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող տարածքներից: Ցանկանում է նշել, որ Նելլի Հակոբյանի որդին՝ Մխիթարը, բնակվում է նույն հասցեի նկուղում և նրա տան մուտքը գտնվում է փողոցի հետնամասից և Մխիթարի տանից հնարավոր է մտնել Նելլիի տուն, քանի որ հատակագծով նախատեսված է մուտք և այդ մուտքի հատվածը տեսել է, երբ այցելել է Նելլի տուն: Նկատել է, որ մուտքի դռան փոխարեն տեղադրված է պահարան: Դատարանի կողմից կայացված կատարողական թերթի հիման վրա ԴԱՀԿ ծառայությունում հարուցվել է կատարողական վարույթ և ժամանակ է տրամադրվել Նելլի Հակոբյանին, որպեսզի նա ինքնակամ ազատի իր բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը, ինչը չի կատարել, այնուհետև վտարման օր է նշանակվել 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Ցանկանում է նշել, որ նախապես վերցրել է դեպի իր բակը բացվող Նելլի Հակոբյանի կիսանկուղային հարկի պատուհանի չափսերը, պատվիրել է ճադավանդակ, ինչպես նաև քար և շաղախ, որպեսզի Նելլի Հակոբյանին վտարելուց հետո ճաղավանդակը տեղադրի պատուհանին և քարե պատ շարի իր բակով դեպի Նելլի Հակոբյանի նկուղ տանող մուտքի դռան դիմացը, որպեսզի նա որևէ հնարավորություն չունենա իր բակային տարածքն օգտագործելով ելումուտ անել իր նկուղային հարկը և վերջնականապես հասկանա, որ բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը պատկանում է իրեն: Նոյեմբերի 10-ի առավոտյան ժամին, իր բակ են եկել ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ, ոստիկաններ, ինչպես նաև երեք հոգի բանվոր: Նելլի Հակոբյանի կիսանկուղային մուտքի դուռը փակ էր, սակայն զգացվում էր, որ նա գտնվում է ներսում: Որոշ ժամանակ անց նա դուրս է եկել, ԴԱՀԿ աշխատակիցները բացատրել են, որ եկել են նրան վտարելու և առաջարկեցին իր հետ վերցնել օժանդակ շինությունում եղած իր գույքը և հեռանալ: Նելլի Հակոբյանը սկզբում փորձել է խոչընդոտել վտարման գործընթացին, այնուհետև համաձայնվել է: Բանվորների օգնությամբ Նելլի Հակոբյանն օժանդակ շինությունում գտնվող իր իրերը տեղափոխել է որդու՝ Մխիթարի տուն, նրա խնդրանքով բանվորները ապամոնտաժել են օժանդակ շինությունում նրա կողմից տեղադրված դուռը և պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխվել են Մխիթարի տուն: Երբ ավարտվել է վտարման գործընթացը, մտածել է, որ ամենահարմար պահն է, որպեսզի երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրի Նելլի Հակոբյանի պատուհանին և քարե պատ շարի նրա մուտքի դռան դիմացը, որպեսզի այդ կերպ բացառի Նելլիի կամ նրա տղաների մուտքն իր տարածք, ինչպես նաև, որ Նելլին տեսնի և հասկանա, որ նա այլևս իրավունք չունի մտնելու սեփականության իրավունքով իրեն՝ Սուսաննա Աբգարյանին պատկանող տարածք: Խնդրել է բանվորներին, որ եթե հնարավոր է ճաղավանդակը տեղադրեն պատուհանին և քարե պատ շարեն մուտքի դռան դիմացը, ինչին նրանք համաձայնվել են և բոլորի, այդ թվում նաև Նելլիի ներկայությամբ երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրել են նրա պատուհանին և քարե պատ շարել նրա մուտքի դռան դիմացը: Այդ քայլին ճարահատյալ է դիմել, քանի որ ուրիշ ելք չուներ, նույնիսկ վստահ էր, որ, եթե ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները հեռանան, ապա Նելլին կրկին կմտնի իր տարածք և կգնա իր տուն: Նշում է, որ քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու հարցում ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներին չի դիմել, չի խնդրել, որ բանվորներին հրահանգեն օգնել իրեն: Անձամբ է բանվորներին խնդրել և նրանք իր խնդրանքը չեն մերժել, իսկ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն այդ գործողություններին չեն խոչընդոտել և չեն աջակցել: Կատարված գործողությունների վերաբերյալ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից կազմվել է համապատասխան արձանագրություն, որը ստորագրել են ինքը, Նելլին, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները, ինչպես նաև մի կին, ում հրավիրել էին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Գործողությունների ավարտից հետո բոլորը հեռացել են: Պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու ժամանակ Նելլին մոտենալով իրեն գոռում էր իր վրա, թե ինչու է փակում իր տան մուտքի դուռը և ինչու է ճաղավանդակ տեղադրում իր պատուհանին և որ նման իրավունք չունի, սակայն նրան ասել է, որ ունի նման իրավունք, քանի որ ինքն արդեն վտարվել է իր տարածքից և իրավունք չունի այլևս մտնել և ինքն ապահովության համար է փակում դուռը և պատուհանը, որպեսզի նա հնարավություն չունենա իր տարածքով ելումուտ անելու: Բացի այդ, նրան ասել է, որ նաև կիսանկուղային հարկի, այսինքն իր բնակելի տարածքի համասեփականատերն է Ալբերտ Իսահակյանի հետ, քանի որ այն նույնպես գնել է, իսկ ինքը որևէ իրավունք չունի նույնիսկ այնտեղ բնակվելու:ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները քարե պատ շարելու և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրելու ցուցում չեն տվել: Դա իրեն է պետք եղել, իր իսկ ապահովության համար, ինչը և կատարել է, իսկ բանվորները չեն մերժել իր խնդրանքը: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները չեն բռնել Ն.Հակոբյանի ձեռքերից, չեն քաշքշել և պատից պատ հրելով ու բղավելով նրան բակային տարածքից դուրս չեն հանել պատը շարելու և ճաղավանդակ դնելու ժամանակ, նրա կողմից խոչընդոտելը եղել է այն, որ նա գոռում էր իր վրա և ասում էր, թե ինչու է բանվորներին պատվիրել իր դռան դիմացը քարե պատ շարել և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել իր պատուհանին: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները որևէ հարցում չեն խառնվել, Նելլիին չեն քաշքշել, պատից պատ չեն հրել, նրա վրա չեն բղավել, ձեռքերից չեն բռնել, դա հաստատ է ասում: Նրա ասածները չի համապատասխանում իրականությանը, նա ամեն ինչի պատրաստ է, որպեսզի կրկին կարողանա իր տարածքով ելումուտ անել: Եթե շատ է ուզում կրկին մտնել իրեն չպատկանող նկուղ, թող իր որդու նկուղից վերականգնի նախկին մուտքը և այնտեղից մտնի, սակայն վստահ է, որ որդին նույնպես նրան թույլ չի տալիս, հակառակ դեպքում շատ վաղուց արդեն այդ մուտքը վերականգնված կլիներ: Նելլի Հակոբյանը ցանկանում է օգտագործել իր սեփականությունը: Ավելացնելու այլ բան չունի:
Վկա Սուսաննա Գրիգորյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին որպես ընթերակա մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 հասցեում վտարման գործընթացին: Այդ օրը, երբ գտնվել է Գուլակյան փողոցում, իրեն են մոտեցել ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ և խնդրել իրեն որպես ընթերակա մասնակցել Գուլակյան 27/1 հասցեի բակից և օժանդակ շինությունից վտարման գործընթացին, որին ինքը համաձայնվել է և նրանց առաջարկությամբ ու ուղեկցությամբ գնացել է նշված հասցե, որտեղ գտնվում էին ոստիկանության աշխատակիցներ, այլ քաղաքացիներ, ովքեր պարզվել է, որ բանվորներ են: Գուլակյան 27/1հասցեն երկհարկանի շինություն էր և խոսակցություններից հասկացել է, որ դատարանի վճռով առաջին հարկում բնակվող կինը, ում անունը Նելլի էր, պետք է վտարվի բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող օժանդակ շինությունից, քանի որ այդ ամենը դատարանի վճռով ճանաչվել է 2-րդ հարկում բնակվող կնոջ սեփականությունը: Նշում է, որ 2-րդ հարկում բնակվող կնոջ անունը Սուսաննա էր: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն իրեն բացատրել են որպես վկա իր իրավունքները և պարտականությունները, այնուհետև բանվորները սկսեցին բակում գտնվող օժանդակ շինությունից Նելլիին պատկանող գույքը տեղափոխել նրա մատնանշած վայր, այնուհետև ապամոնտաժեցին օժանդակ շինության դուռն ու պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխեցին Նելլիի մատնանշած վայր: Սուսաննայի հետ խոսակցության ժամանակ նրանից տեղեկացել է, որ այդ տարածքները պատկանում են նրան, սակայն Նելլին նույնպես օգտվել է իր բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից, նա դիմել է դատարան, որպեսզի Նելլիին վտարեն և դատարանը պահանջը բավարարել է: Ընդհանուր խոսակցության ընթացքում Սուսաննան ասել է նաև, որ նախապես պատվիրել է քար և ճաղավանդակ, որպեսզի Նելլիին վտարելուց հետո քարով փակի նրա մուտքի դուռը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադնի նրա տան պատուհանին, որպեսզի նա այլևս չկարողանա մտնել իր բակային տարածք և օգտվի այնտեղ գտնվող օժանդակ շինությունից և այդ կերպ ապահովի իր անվտանգությունը: Ասել է նաև, որ խնդրել է բանվորներին, որպեսզի նրանք կատարեն այդ աշխատանքները, ինչին համաձայնվել են և իր ներկայությամբ զանգահարել, զրուցել է ինչ-որ մեկի հետ և ասել, որ պատվիրած ապրանքներն ուղարկեն: Ինքը չգիտի, թե ում է նա զանգել, սակայն որոշ ժամանակ անց Սուսաննայի բակի մոտ կանգնեց մի մեքենա, որից հետո Սուսաննա խնդրեց բանվորներին, որպեսզի նրանք մեքենայի մեջից իջեցնեն քարը, ցեմենտը, ավազը և երկաթյա ճաղավանդակը, ինչը նրանք կատարեցին: Այդ ամենը եղել է ԴԱՀԿ ծառայության և ոստիկանների ներկայությամբ: Այնուհետև բանվորները սկսել են պատ շարել Նելլիի տան մուտքի դռան դիմացը, որի ընթացքում Նելլին սկսեց վիճաբանել Սուսաննայի հետ, պահանջում էր դադարեցնել շինարարությունը, նաև ասում էր, որ բակն իրենն է, իր սեփականությունն է և ով է Սուսաննան, որ եկել է այնտեղ և նմանատիպ այլ արտահայտություններ էր անում: Սուսաննան նրան ասում էր, որ բակը և հողամասը պատկանում է իրեն, իսկ իր տան մուտքի դռան դիմաց պատը շարում է, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ է տեղադրում, որպեսզի նա այլևս չկարողանա մուտք գործել իր տարածք և հնարավորություն չտա իր հետ վիճաբանել, այսինքն իր անվտանգության համար է այդ ամենն անում: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները և ոստիկանները Նելլիին համոզում էին, որ չվիճաբանի և դուրս գա փողոց: Այնուհետև Նելլին դուրս է եկել փողոց, իսկ բանվորները քարե պատ են շարել մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին: Նշում է, որ մինչև մուտքի դռան դիմացը պատ շարելը, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները մտել են Նելլիի տուն և դուրս եկել: Գործողությունների ավարտից հետո ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կազմել են կատարված գործողությունների մասին համապատասխան արձանագրություն, որը ստորագրել են ինքը, Նելլին, Սուսաննան և ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Չի տեսել, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորներին ցուցում տան, որպեսզի նրանք քարե պատ շարեն և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրեն, ավելին՝ անձամբ Սուսաննան է իրեն հայտնել, որ բանվորներին ինքն է խնդրել քարե պատ շարել և ճաղավանդակ տեղադրել, ինչին նրանք համաձայնել են և իր ներկայությամբ Սուսաննան զանգահարել և խնդրել է ուղարկել նախապես պատվիրված ապրանքները: Նշում է նաև, երբ ապրանքները տեղափոխել են, նույնիսկ այդ ժամանակ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները չեն խառնվել և որևէ ցուցում որևէ մեկին չեն տվել: Նշվածից ելնելով ենթադրում է, որ Նելլի Հակոբյանը ստում է, քանի որ, եթե ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորներին ցուցում տային պատ շարել և ճաղավանդակ տեղադրել, ապա ինքը դա կլսեր և կտեսներ: Երբ բանվորները փորձել են քարե պատ շարել Նելլիի տան մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին, նա չի փորձել խոչընդոտել բանվորների աշխատանքին, այլ միայն լեզվակռվի մեջ է բռնվել Սուսաննայի հետ: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները Նելլի Հակոբյանին չեն բռնել, չեն քաշքշել, չեն հրել և մարմնական վնասվածքներ չեն պատճառել, իրենց պահել են շատ նորմալ: Չգիտի, թե Նելլի Հակոբյանն ինչու է հայտնել, որ նրանք նման բաներ են արել, նա սուտ տեղեկություններ է հայտնում: Վտարման գործընթացի ժամանակ Սուսաննա Աբգարյանն այնտեղ է գտնվել, ինչպես արդեն նշեց, բակում անձամբ է հանդիպել Սուսաննային, զրուցել նրա հետ և բակում զրուցելու ժամանակ իրեն հայտնել է ցուցմունքում նշված տեղեկությունները: Սուսաննան ընթացքում մտել է նաև իր տուն և դուրս եկել:
Վկա Կարեն Միլիտոնյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2008 թվականից մինչև օրս աշխատում է ԴԱՀԿ ծառայությունում և զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ, իսկ ներկայիս զբաղեցրած պաշտոնին է 2012 թվականից: Իր պարտականությունների մեջ է մտնում դատարանի վճռով տրված կատարողական թերթի պահանջների կատարումը, այսինքն՝ դատական ակտերի կատարումը: 2015 թվականի օգոստոսի 13-ին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից տրվել է ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթը՝ Սուսաննա Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 տան հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին և նրա որդիներ Մխիթար և Արմեն Հակոբյաններին վտարելու պահանջի մասին: Պահանջատիրոջ կողմից նշված կատարողական թերթը ԴԱՀԿ ծառայություն մուտքագրվել է 2015թվականի սեպտեմբերի 8-ին, իսկ սեպտեմբերի 9-ին գլխավոր խորհրդատու Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցվել է թիվ 01/08-06Inb/15կատարողական վարույթը, այնուհետև Սանասար Յարալյանի կողմից համապատասխան գրություն է ուղարկվել Նելլի, Մխիթար և Արմեն Հակոբյաններին, որով առաջարկվել է 7-օրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել վտարման ենթակա տարածքները՝ նախազգուշացնելով, որ նշված ժամկետում գրության պահանջն ինքնակամ չկատարելու դեպքում կվտարվեն օրենքով սահմանված կարգով: Քանի որ նրանք սահմանված ժամկետում ինքնակամ չեն ազատել տարածքը, այդ իսկ պատճառով Սանասար Յարալյանը 13.10.2015թվականին այդ մասին կազմել է համապատասխան արձանագրություն և վտարման օր է նշանակվել 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ը: Այդ մասին նույնպես համապատասխան գրությամբ հայտնվել է պարտապաններին: Արդեն 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին՝ ժամը 11:00-ի սահմաններում, վտարում կատարելու նպատակով իրենց բաժնի աշխատակիցներ Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Սանասար Յարալյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ գնացել են նշված հասցեն: Իրենց հետ նույն հասցե են այցելել նաև ԴԱՀԿ ծառայության հետ պայմանագիր կնքած բանվորները, ովքեր հիմնականում իրենց հետ մասնակցում են վտարման գործընթացին, որպեսզի անհրաժեշտության դեպքում օգնեն վտարվող անձանց գույքը տեղափոխելու հարցում: Երբ այցելել են Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1տան բակ, այնտեղ էր գտնվում Սուսաննա Աբգարյանը, իսկ Նելլի Հակոբյանի տան դուռը գտնվում էր փակ վիճակում, նա հրաժարվում էր դուրս գալ տանից, սակայն որոշ ժամանակ անց դուրս է եկել: Նրան բացատրել են նրա իրավունքները և պարտականությունները, բացատրել են հարկադիր վտարման մասին և առաջարկել վտարման ենթակա տարածքից դուրս հանել նրան պատկանող գույքը, եթե նման գույք առկա է: Նելլի Հակոբյանը համաձայնվել է և իրենց կողմից հրավիրված բանվորական ուժի միջոցով իր գույքը տեղափոխել է իր մատնանշած վայր: Նելլի Հակոբյանի պահանջով բանվորական ուժի միջոցով, խնամքով, առանց վնասելու, ապամոնտաժվել են նաև օժանդակ շինության դուռը և պատուհանները և դրանք նույնպես տեղափոխվել է նրա մատնանշած վայր: Ուսումնասիրության արդյունքում պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, քանի որ հատակագծով նախատեսված էր դուռ, իսկ երբ Նելլի Հակոբյանի տան ներսից ուսումնասիրել են հատակագծով նախատեսված դռան հատվածը, պարզվել է, որ նշված հատվածում առկա է խորշ և դռան փոխարեն ինչ-որ բան է տեղադրված, այսինքն մուտքը փակված է, իսկ շինության հետնամաս չեն գնացել և չգիտեն, թե այնտեղից ինչով էր փակված մուտքը: Տեղեկացել է նաև, որ շինության հետնմասում գտնվող տունը պատկանում է Նելլի Հակոբյանի որդուն: Այնուհետև բանվորները պահանջատեր Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով քարե պատ են շարել վերջինիս սեփականության իրավունքով պատկանող բակային տարածքով դեպի Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրեցին պատուհանին: Չգիտի, թե բանվորներն այդ աշխատանքները կատարել են գումարով, թե ոչ: Քանի որ բանվորներն անկախ են, այսինքն կարող են կատարել ցանկացած աշխատանք, ուստի իրենք իրավասու չեն խոչընդոտել նրանց գործողություններին և տվյալ դեպքում նույնպես չեն խոչընդոտել պահանջատիրոջ խնդրանքով կատարված գործողություններին: Վտարում կատարելու գործողությունների վերաբերյալ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմվեց համապատասխան արձանագրություն, որում նշվել է, որ կատարվել է վտարում, նշվեց նաև Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատ շարելու և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ դնելու մասին, քանի որ այդ ամենը տեղի էր ունեցել իրենց ներկայությամբ: Նշում է, որ արձանագրությունում Սանասար Յարալյանը նշել է նաև, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, այն նպատակով, որ Նելլի Հակոբյանը կարող էր վերականգնել իր բնակարանի և հետնամասում գտնվող շինության միջնամասում գտնվող նախկին դուռը և իր տուն մտնել այդ մուտքով, քանի որ Սուսաննա Աբգարյանի բակով նա այլևս իրավունք չուներ մուտք գործել իր բնակարան: Այդ մասին արձանագրությունում կարող էին նաև չնշել, պարզապես նշվել է, որպեսզի երևա, որ շինության հետնամասից նույնպես կարող է մտնել իր տուն, եթե վերականգնի նախկին մուտքը: Իրենք արձանագրությունում որևէ կեղծիք չեն մտցրել, նաև որևէ դիտավորություն կամ շահ չեն ունեցել արձանագրությունում կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, այսինքն՝ կեղծիք չեն կատարել, արձանագրել են այն ամենը, ինչ տեսել են և ինչ տեղի է ունեցել իրենց ներկայությամբ: Իրենք որևէ իրավասություն չեն ունեցել արգելել Սուսաննա Աբգարյանին, որպեսզի նա քարե պատը չշարի մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ չտեղադնի պատուհանին: Կատարված գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը ստորագրվել է ինչպես իրենց, այնպես էլ Նելլի Հակոբյանի, Սուսաննա Աբգարյանի և որպես ընթերակա հրավիրված անձի կողմից: Նախաքննությամբ իր առաջին ցուցմունքում հայտնել է, որ ստորագրել է նշված արձանագրությունը, սակայն այն չի ստորագրել, արձանագրությունը կազմելուց հետո, երբ պետք է ներկաներով ստորագրեին այն, մինչև իր կողմից ստորագրելը, իր անձնական օգտագործման մեքենան կայանված է եղել դիմացի շենքի բակում և խոչընդոտ էր ստեղծել մեկ այլ մեքենայի մուտքը տվյալ բակային տարածք մուտք գործելու համար, ինչի համար մոտեցել է մեքենային և այն տեղափոխել մեկ այլ վայր, որից հետո, ըստ երևույթին, երբ մյուսներն արդեն իսկ ստորագրել են արձանագրությունը, իր մոտ տպավորվել է, որ ինքն արդեն իսկ ստորագրել է: Սակայն իրականում արձանագրությունը չի ստորագրել և դրանում որևէ դիտավորություն չի ունեցել, պարզապես մոռացության հետևանք է եղել: Կարծում է, որ Սանասարը նույնպես չի նկատել, որ արձանագրությունն ինքը չի ստորագրել, հակառակ դեպքում նա ստորագրել կտար իրեն: Գործողությունների ավարտից հետո հեռացել են: Բանվորների կողմից Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատ շարելու, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ տեղադնելու ժամանակ Նելլի Հակոբյանը որևէ գործողություն չի կատարել է և չի փորձել խոչընդոտել այդ գործողությունների կատարմանը: Բանվորներն Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատը շարել և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ են դրել Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով և իրենք որևէ առնչություն չեն ունեցել այդ հարցում: Նելլի Հակոբյանին որևէ մեկն այդ ընթացքում չի քաշքշել,պատից պատ չի հրել, նրա վրա չեն բղավել, ձեռքերից չեն բռնել, կապտուկներ կամ այլ մարմնական վնասվածքներ չեն պատճառել: Չի հիշում, որ Նելլի Հակոբյանը փորձել է խոչընդոտել բանվորների աշխատանքին: Ավելացնելու այլ բան չունի:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան կողմից թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով կայացված 17.04.2015 թվականի վճռի՝ համաձայն դատարանը վճռել է. «Սկզբնական հայցով հայցվոր Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանի հայցը բավարարել. Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին վտարել Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից: Հակընդդեմ հայցվոր Նելլի Հակոբյանի հայցը մերժել: Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված: Վճիռն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկ ամիս հետո և նույն ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարան: Վճիռը կամովին չկատարելու դեպքում այն կկատարվի դատական ակտերի հարկադիր կատարման ծառայության միջոցով` պարտապանի հաշվին»: Վճիռն ուժի մեջ է մտել 16.06.2015 թվականին:
Համաձայն ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 13.08.2015 թվականին թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով տրված կատարողական թերթի՝ Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին՝ սեփականության իրավունքով Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարելու վերաբերյալ, պահանջատեր է հանդիսանում Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանը, իսկ պարտատեր՝ Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանը:
Համաձայն 09.09.2015 թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի որոշման՝ «Կատարողական վարույթ հարուցելու մասին», հարուցվել է կատարողական վարույթ թիվ 01/08-06INb/15, Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին՝ Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարելու, ինչպես նաև պարտապանից որպես կատարողական գործողությունների կատարման ծախս 5000 ՀՀ դրամ բռնագանձելու մասին:
Համաձայն 13.10.2015 թվականի ԴԱՀԿ ապահովող Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված «Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ» արձանագրության՝ թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթի համաձայն 09.09.2015 թվականին հարուցված թիվ 01/08-06INb/15 կատարողական վարույթով թիվ ԵՕ-633 գրությամբ պարտապաններին առաջարկվել է յոթնօրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1 հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքը և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունը: Գրության պահանջը ստուգելու նպատակով նույն օրը՝ ժամը 13.00-ի սահմաններում Ս.Յարալյանն ու Ա.Իսրայելյանն այցելել են վերը նշված հասցե և այցելությամբ պարզվել է, որ վտարման ենթակա հասցեն գույքից ազատված չէ:
Վերաքննիչ դատարանն` ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում վերլուծության ու գնահատման ենթարկելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտած յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն գործով ձեռք չեն բերվել բավարար, հավաստի և վերաբերելի ապացույցների այնպիսի համակցություն, որով հնարավոր կլինի ապացուցված համարել, որ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի, Արամ Իսրայելյանի, Սանասար Յարալյանի կողմից կատարվել է պատոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, կեղծ փաստաթուղթ կազմելը: Ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությամբ ձեռք չեն բերվել ապացույցների բավարար ամբողջություն վերոնշյալ արարքը ամբաստանյալների կողմից կատարելը ապացուցված համարելու համար:
Վերոշարադրյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ գործով առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվի, որ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, Արամ Իսրայելյանը, Սանասար Յարալյանը հանդես են եկել խմբային շահից ելնելով և ցանկացել են կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմել:
Ամբաստանյալներ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, Արամ Իսրայելյանը, Սանասար Յարալյանը ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննության ժամանակ ցուցմուքներ են տվել այն մասին, որ չեն ընդունում իրենց առաջադրված մեղադրանքը, հայտնել են, որ պաստոնեական որևէ կեղծիք չեն կատարել, խմբային շահերից ելնելով որևէ արձանագրություն չեն կազմել և ստորագրել, արձանագրությամբ չեն թաքցրել Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը, այլ հաստատել են այն հանգամանքը, որ հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից՝ որդու տան կողմից, որը ձևականորեն փակված է եղել, որևէ դիտավորություն չեն ունեցել կեղծիք կատարելու:
Բացի այդ, վկա Սուսաննա Աբգարյանը ցուցմուքներ է տվել այն մասին, որ ինքն է խնդրել բանվորներին, որ եթե հնարավոր է ճաղավանդակը տեղադրեն պատուհանին և քարե պատ շարեն մուտքի դռան դիմացը, ինչին նրանք համաձայնվել են և բոլորի, այդ թվում նաև Նելլիի ներկայությամբ երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրել են նրա պատուհանին և քարե պատ շարել նրա մուտքի դռան դիմացը: Նշել է նաև, որ քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու հարցում ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներին չի դիմել, չի խնդրել, որ բանվորներին հրահանգեն օգնել իրեն:
Վկա Սուսաննա Գրիգորյանը, ով կատարողական գործողությունների ժամանակ հանդիսացել է ընթերակա, իր ցուցմունքներում հաստատել է այն հանգամանքը, որ Սուսաննա Աբգարյանն է խնդրել բանվորվերին քարե պատ շարել նրա մուտքի դռան դիմաց:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ սույն գործով ձեռք չեն բերվել արժանահավատ այնպիսի ապացույցներ, որոնք ինչպես առանձին առանձին, այնպես էլ համակցության մեջ հնարավորություն կտան միանշանակ հետևություն անել, որ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի, Արամ Իսրայելյանի, Սանասար Յարալյանի կողմից կատարվել են իրենց մեղսագրված արարքները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածը սահմանում է`
«1. Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2. Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
3. Եթե արդարացման դատավճիռ կայացնելիս անհայտ է մնում այդ հանցանքը կատարած անձը, դատարանը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, գործն ուղարկում է դատախազին` լուծելու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը:
4. Դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում դատարանը մեղադրանքի այդ մասով կայացնում է արդարացնող դատավճիռ»:
Նույն օրենսգրքի 18-րդ հոդվածը սահմանում է`
«(…) Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի(…)»:
Իսկ արեն 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է`
«(...)Քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները: (…)» :
Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ բոլոր այն դեպքերում, երբ գործում առկա ապացույցների համակցությամբ հնարավոր չէ «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատել անձի մեղավորությունը նրան մեղսագրվող արարքում, անձի նկատմամբ տվյալ մեղադրանքի շրջանակներում չի կարող կայացվել մեղադրական դատական ակտ:
Ի ապահովումը վերոնշյալի, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածի բաղադրատարր հանդիսացող` չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու պահանջի՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը նախատեսում է, որ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները: Այլ խոսքով՝ քննարկվող հիմքով քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե.
ա) կատարված հանցագործությանն անձի մասնակցությունը «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան ապացուցված չէ,
բ) սպառված են (ա) կետում նշված փաստը հաստատելուն ուղղված նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները:
Վերոնշյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով ամբաստանյալներ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի, Արամ Իսրայելյանի, Սանասար Յարալյաի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքները կատարելու փաստը «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան ապացուցված չէ, իսկ գործով նշված փաստերը հաստատելուն ուղղված նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները սպառված են:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հունվարի 21-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի՝ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Արամ Արեգի Իսրայելյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել անփոփոխ, իսկ ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Վ.Դոլմազյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման օրվանից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՄԱՐԱԲՅԱՆ
Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
N - ԵԱՔԴ/0262/01/16
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
<<21>> հունվարի 2019թ. ք.Երևան
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ
ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Լ.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ Վ.ԴՈԼՄԱԶՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
Վ.ՄԵԼԻՔԲԵԿՅԱՆԻ
Ա.ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆԻ
Ս.ՅԱՐԱԼՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ Ն.ՌՇՏՈՒՆՈԻ
ՏՈՒԺՈՂ Ն.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿ. Տ.ԳԱԼՍՏՅԱՆԻ
Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի` ծնված 04.02.1976թվականին,Արարատի մարզ,գյուղՀովտա-
շատ, ազգությամբ հայ,ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, աշխատում է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի պետի տեղակալ, հաշվառված է Արարատի մարզ,գյուղ Հովտաշատ, բնակվում է քաղաք Երևան, Չեխովի փողոց 14շենք17բնակարան հասցեում,20.12.2016թվականին որ- պես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի` ծնված 05.05.1990թվականին, Տավուշի մարզ, գյուղ Աչաջուր, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, աշխատում է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի 1-ին կարգի խորհրդատու, հաշվառված է Տավուշի մարզ, գյուղ Աչաջուր, փաստացի բնակվում է քաղաք Երևան, Մարգարյան փողոց 45շենք 41բնակարան հասցեում, 21.12.2016թվականին որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
Արամ Արեգի Իսրայելյանի` ծնված 11.10.1965թվականին, քաղաք Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, աշխատում է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու, հաշվառված է և բնակվում է քաղաք Երևան, 16թաղամաս 18շենք 95բնակարան հասցեում, 21.12.2016թվականին որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
Սանասար Վաղինակի Յարալյանի` ծնված 04.12.1985թվականին, Ուզբեկ-սըտանի Հանրապետություն, քաղաք Կարմանա, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, 07.03.2012թվականից մինչև 10.11.2015թվականն աշխատել է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու, հաշվառված է և բնակվում է Տավուշի մարզ, գյուղ Դիտավան, 23.12.2016թվականին որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին և նույն օրը որոշում է կայացվել վերջինիս նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին, հայտնաբերվել է 09.01.2017թվականին:
Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
Դատաքննությամբ և գործի տվյալներով դատարանը
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Գործով ամբաստանյալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 2003թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի պետի տեղակալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Iոb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նեղի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Գագիկ Հովհաննիսյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տան մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն:
Վերը նշված հանցավոր արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Գագիկ Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
Գործով ամբաստանյալ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 2014թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի առաջին կարգի մասնագետ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Inb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Գագիկ Հովհաննիսյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Վարդան Մելիքբեկյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի և Կարեն Միլիտոնյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Վարդան Մելիքբեկյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն:
Վերը նշված հանցավոր արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Վարդան Մելիքբեկյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
Գործով ամբաստանյալ Արամ Արեգի Իսրայելյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 1999թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Արամ Արեգի Իսրայելյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Inb/15 կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Արամ Իսրայելյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն:
Վերը նշված հանցավոր արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Արամ Իսրայելյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
Գործով ամբաստանյալ Սանասար Վաղինակի Յարալյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 2012թվականի մարտի 7-ից մինչև 2015թվականի նոյեմբերի 10-ն աշխատելով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի նախկին գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա իր կողմից հարուցված թիվ 0l/08-06Inb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանը ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող կատարողական գործողությունների վերաբերյալ 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված արձանագրության մեջ մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել, իսկ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Արամ Իսրայելյանը և Վարդան Մելիքբեկյանն իրենց ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել են նշած փաստաթղթում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն:
Վերը նշված հանցավոր արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Սանասար Յարալյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
30.12.2016թվականին թիվ 62215716քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան է ուղարկվել ՀՀ Գլխավոր դատախազությունից, որին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16հերթական համարը և մակագրվել է դատավոր Մ.Մելքոնյանին:
20.01.2017թվականին թիվ 62232916քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սանասար Վաղինակի Յարալյանի՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան է ուղարկվել ՀՀ Գլխավոր դատախազությունից, որին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17հերթական համարը և մակագրվել է դատավոր Ա.Նիկողոսյանին: 06.02.2017թվականին ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Նիկողոսյանը հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16 և թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործերի մեղադրական եզրակացությունների համաձայն՝ մեղադրյալներ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Արամ Իսրայելյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, ինչպես նաև Սանասար Յարալյանը մեղադրվում են միևնույն ենթադրյալ հանցագործությունը կատարելու մեջ, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17 քրեական գործը ներկայացրել է Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի նախագահին` խնդրելով լուծել վարույթում գտնվող թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործի հետագա ընթացքը:
07.02.2017թվականին թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի նախագահի կողմից վերամակագրվել է դատավոր Մ.Մելքոնյանին: Դատավոր Մ.Մելքոնյանի կողմից 07.02.2017թվականին թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 23.02.2017թվականին »Քրեական գործերը մեկ վարությում միացնելու մասին« որոշում է կայացվել, որի համաձայն` Սանասար Վաղինակի Յարալյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17 և Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16քրեական գործերը միացվել են մեկ վարույթում և գործի քննությունը շարունակվել է թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16համարով:
2.Գործի փաստական հանգամանքները.
20.12.2016թվականին նախաքննությամբ որպես մեղադրյալի Գագիկ Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ պաշտոնական կեղծիք չի կատարել, շահադիտական նպատակներից, խմբային շահերից ելնելով իր ստորագրությամբ չի հաստատել որևէ կեղծ արձանագրության կազմմանը, այլ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրության մեջ նշված այն հանգամանքը, որ »ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից« նշվել է այն պարզ տրամաբանությամբ, որ Նելլի Հակոբյանին Սուսաննա Աբգարյանի բակային տարածքից վտարելուց հետո նա այլևս իրավունք չուներ նշված բակային հատվածով մուտք գործել իր տուն, այլ պետք է վերականգներ նույն հասցեի հետնամասում գտնվող որդու տան ներսից դեպի իր սենյակ տանող նախկին մուտքը, որը առկա է եղել նաև սեփականության իրավունքի վկայականում, ինչպես նաև՝ փաստացի: Կրկին անգամ պնդում է, որ պաշտոնեական կեղծիք չի կատարել, խմբային շահերից ելնելով որևէ արձանագրություն չի ստորագրել և իր ստորագրությամբ հաստատելով Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունը ոչ թե թաքցրել է Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինության փաստը, այլ հաստատել են այն հանգամանքը, որ հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, այսինքն՝ որդու տնից, նույն հասցեից, որը ձևականորեն փակված է եղել, և այն նրանց կողմից պետք է ապամոնտաժվեր և վերականգնվեր ու արձանագրությունում այդ հանգամանքը նշելու միակ նպատակը եղել է դա և որևէ այլ դիտավորություն չեն ունեցել կեղծիք կատարելու, որով կոտնահարվեր Նելլի Հակոբյանի սահմանադրական իրավունքները և օրինական շահերը: Օգտվելով որպես մեղադրյալ իր իրավունքից, հրաժարվում է շարունակել ցուցմունքը և որևէ հարցի պատասխանել /հատոր 1 գ.թ. 320-321, դատական նիստի արձանագրություն/:
20.12.2016թվականին նախաքննությամբ որպես մեղադրյալի Վարդան Մելիքբեկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ պաշտոնական կեղծիք չի կատարել և ստորագրությամբ չի հաստատել Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված կեղծ արձանագրությունը, քանի որ Ս.Յարալյանը կեղծ արձանագրություն չի կազմել, այլ նշված արձանագրության մեջ նշել է իրականությանը համապատասխանող տեղեկություններ: Նրա արձանագրության մեջ նշված այն հատվածը, որ »ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատվածը հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից« նշվել է այն պարզ տրամաբանությամբ, որ հատակագծով՝ սեփականության իրավունքի վկայականով նախատեսված է եղել և առկա է եղել մուտք նույն հասցեի միջսենյակային հատվածում, որը Նելլի Հակոբյանի կողմից փակվել և վերածվել է պահարանի, որը բացելու և շինության նախագծային տեսքը վերականգնելու պարագայում կվերածվեր մուտքի և հնարավորություն կունենար հասցեի հետնամասից մուտք գործել տվյալ հատված: Ճիշտ է, իրենց արաձանագրության կազմման ժամանակ ամբողջությամբ չեն անդրադարձել այդ հարցին, քանի որ արձանագրությունը կազմվել է կատարողական գործողությունների կատարման վերաբերյալ և այդ հարցն իրենց համար երկրորդական է եղել, միայն բակային հատվածներից և օժանդակ շինությունից վտարում, ինչն էլ իրենց կողմից ի կատար է ածվել և արձանագրությունը կազմվել է դրա վերաբերյալ: Կրկին նշում է, որ որևէ պաշտոնեական կեղծիք չի կատարել, դրա կատարմանը չի մասնակցել, որևէ դիտավորություն, շահադիտական նպատակներ և խմբային շահեր չի ունեցել, որևէ հանգամանք թաքցնելու դիտավորություն նույնպես չի ունեցել և իր ստորագրությամբ հաստատել է միայն իրական տեղեկություններ և դրանով իսկ փորձել են ցույց տալ, որ Նելլի Հակոբյանը պետք է վերականգնի նույն հասցեում իր և որդու սենյակների միջև դռան բացվածքը և դա որևէ նշանակություն չունի, թե նշված մուտքն ինչով է փակված եղել և ինչ նյութով: Նա պարզապես պարտավոր էր վերականգնել նախկին մուտքը, որպեսզի վտարումից հետո կարողանար մուտք գործել իր հատված և որևէ նշանակություն չունի նույնիսկ այն հանգամանքը, որ իր հատվածից մուտքի դուռը փակված է պահարանով, իսկ հակառակ կողմից այլ նյութով, այդ թվում նաև քարով: Օգտվելով որպես մեղադրյալ իր իրավունքից, հրաժարվում է ցուցմունքը շարունակել և հարցերին պատասխանել /հատոր 1 գ.թ. 331-332, դատական նիստի արձանագրություն/:
21.12.2016թվականին որպես մեղադրյալի Արամ Իսրայելյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է և հասկանալի, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ երբեք կեղծիք չի կատարել և չի մասնակցել կեղծիքի կատարմանը: Իր ստորագրությամբ հաստատել է Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունը, քանի որ Սանասարն արձանագրությունը կազմել է իր ներկայությամբ և արձանագրությունում նշել է միայն իրականությանը համապատասխանող փաստեր: Ինչ վերաբերվում է արձանագրությունում նշված այն հանգամանքին, որ ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, ապա նշում է, որ դա այդպես նշվել է զուտ այն նպատակով, որ իրենց ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տան հատվածից առկա է եղել դուռ դեպի նույն հասցեի հետնամասում գտնվող որդու սենյակ, ում բնակելի տարածքի մուտքը շինության հետնամասից է և, որը ամրագրված է նաև նշված կառույցի սեփականության իրավունքի գրանցման վկայականում առկա հատակագծում: Բացի այդ, անձամբ տեսել է, որ հատակագծով նախատեսված դռան տեղում Նելլի Հակոբյանի տան ներսից տեղադրված է պահարան դռան խորշի մեջ, իսկ հետագայում դեպքի վայրի զննությամբ պարզվել է , որ նրա որդու սենյակի ներսից նշված հատվածը, այսինքն դռան խորշը փակված է այլ նյութով, չի բացառվում նաև քարով: Նելլի Հակոբյանին վտարելուց հետո նա իր սենյակ կարող էր մուտք գործել միայն որդու սենյակի ներսից, այսինքն շենքի ետնամասից, վերացնելով խոչընդոտները, վերականգնելով շենքի նախագծային վիճակը, բացելով իր կողմից փակված դուռը, այդ թվում նաև քանդելու միջոցով: Արձանագրությունում այդ հարցին ամբողջությամբ չեն անդրադարձել, քանի որ այդ հարցը վտարման վերաբերյալ վճռի շրջանակներից դուրս է և իրենք պարզապես ցույց են տվել արձանագրությունով, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նույն կառույցի հետնամասից և որևէ դիտավորություն, շարժառիթ, շահ, այդ թվում նաև խմբային շահ չեն ունեցել արձանագրությունում այդ հանգամանքը նշելու և ինքն իր ստորագրությամբ ոչ թե թաքցրել է Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը, այլ իր ստորագրությամբ հաստատել է Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունում առկա իրականությանը համապատասխանող տեղեկությունները: Կրկին անգամ պնդում է, որ պաշտոնեական կեղծիք չի կատարել և օգտվելով իր որպես մեղադրյալի իրավունքներից, հրաժարվում է ցուցմունքը շարունակել /հատոր 1 գ.թ. 340-341, դատական նիստի արձանագրություն/:
10.01.2017թվականին որպես մեղադրյալի Սանասար Յարալյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ պաշտոնական կեղծիք չի կատարել և օգտվելով որպես մեղադրյալ իր իրավունքից հրաժարվում է ցուցմունքը շարունակել և որևէ հարցի պատասխանել, սակայն ցանկանում է նշել, որ Նելլի Հակոբյանին բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից վտարելուց առաջ ուսումնասիրել են նրա տունը և տան հատակագիծը, որից պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն կարելի է մուտք գործել նաև շինության հետնամասում գտնվող որդու բնակարանից, քանի որ Նելլի Հակոբյանի և նրա որդու տունը նույն հասցեում է գտնվում և շինության հետնամասից դեպի որդու տունը տանող այլ մուտք կար, իսկ Նելլի Հակոբյանի և նրա որդու սենյակների միջև եղած բաժանարար պատում առկա մուտքը Նելլի Հակոբյանի սենյակից ձևականորեն փակված էր, այսինքն մուտքի դռան տեղում տեղադրված էր պահարան, իսկ որդու տան ներսից ըստ երևույթին փակված է եղել կամ քարե շաղախով կամ նման նյութով, որն իր հիշելով երևացել է պահարանի կողմից կամ ներսից, իսկ Նելլի Հակոբյանի որդու բնակարան չի գնացել, քանի որ իր համար պարզ է եղել, որ Ն.Հակոբյանին պահանջատիրոջ բակային տարածքից վտարելուց, ինչպես նաև պահանջատիրոջ նախաձեռնությամբ բանվորների կողմից Ն.Հակոբյանի տան դռան դիմաց քարե պատ շարելուց, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրելուց հետո Ն.Հակոբյանը այլևս իրավունք չէր ունենա և չէր կարող մուտք գործել իր բնակելի գոտի, ուստի նա իր բնակելի հատված մուտք գործելու համար պետք է վերականգներ իր և որդու սենյակների միջև եղած և նախագծով նախատեսված նախկին մուտքը և իր բնակելի գոտի պետք է մտներ շինության հետնամասում գտնվող դեպի իր որդու բնակելի գոտի տանող մուտքով: Այդ պատճառով Նելլի Հակոբյանին վտարելուց հետո, երբ կազմել է վտարման գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, արձանագրությունում նշել է նաև, որ ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից: Արձանագրությունում այդ մասին նշել է այն տրամաբանությամբ, որ Նելլի Հակոբյանը կարող էր իր բնակելի գոտի մուտք գործել շինության հետնամասից, եթե վերականգնի նախկին մուտքը, անկախ այն բանից, թե նշված մուտքը փայտյա պահարանով, քարե շարվածքով կամ այլ առարկաներով է փակված եղել: Պարզապես այդ հանգամանքը արձանագրության մեջ չի նշել, քանի որ դա պարտադիր պայման չի եղել, այսինքն մանրամասնորեն չի նշել, որ Նելլի Հակոբյանի և նրա որդու սենյակների միջև եղած բաժանարար պատում առկա մուտքը ձևականորեն փակված է և այն պետք է բացել: Պնդում է, որ որևէ կեղծիք չի կատարել, որևէ դիտավորություն կամ շահ չի ունեցել կատարողական գործողություններում մտցնել ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ: Նելլի Հակոբյանի իրավունքները չեն ոտնահարել, նրա նկատմամբ որևէ անօրինականություններ չեն կատարել: Օգտվելով որպես մեղադրյալ իր իրավունքից այլևս հրաժարվում է ցուցմունք տալ և որևէ հարցի պատասխանել: Իրենց ցուցումով չեն բանվորները Ն.Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմաց քարե պատը շարել և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրել, իրենք չեն բռնել Ն.Հակոբյանի ձեռքերից և պատից պատ հրելով, բղավելով նրան բակային տարածքից դուրս չեն հանել /հատոր 2 գ.թ. 408-409, դատական նիստի արձանագրություն/:
Նախաքննության մարմինը մեղադրյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված է համարել հետևյալ ապացույցներով:
Գործով տուժող Նելլի Հակոբյանի /հատոր 1 գ.թ. 119-122, 167-169, 170-172, 173-175, 270, դատական նիստի արձանագրություն/, վկա Մխիթար Հակոբյանի /հատոր 1 գ.թ.204-206, դատական նիստի արձանագրություն/ ցուցմունքներով:
* Իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված՝ Սանասար Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ արձանագրությունում ի թիվս այլ հանգամանքների նշվել է նաև, որ կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից /հատոր 1 գ.թ. 347, դատական նիստի արձանգրություն/:
* Դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին 19.11.2016թվականի արձանագրությամբ և կից լուսանկարչական հավելվածով, համաձայն որի՝ կատարված դեպքի վայրի զննությամբ Նելլի Հակոբյանի որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի բնակարանից դեպի Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չէ /հատոր 1 գ.թ. 271-277, դատական նիստի արաձանգրություն/:
* Այլ ապացույց ճանաչված ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքներով՝ համաձայն որի Նելլի Հակոբյանը 19.11.1969թվականից մինչև 24.06.2014թվականը, Մխիթար Հակոբյանը 29.01.1988թվականից մինչև 24.06.2014թվականը հաշվառված են եղել, իսկ 21.12.2015թվականին և 24.12.2015թվականից մինչ օրս հաշվառված են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27 հասցեում /հատոր 1 գ.թ. 241-242, դատական նիստի արձանագրություն/:
Դատաքննություն.
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Գագիկ Հովհաննիսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է հարկադիր ծառայության օպերատիվ բաժնում: Երևանի Արաբկիր և Ք անաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից տրված թիվ ԵԱՔԴ/1217/02/13կատարողական թերթի համաձայն ԴԱՀԿ ծառայությունում հարուցվել է կատարողական վարույթ, ինչի հիման վրա Երևանի Գուլակյան փողոցի 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքում և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունում պետք է կատարվեին վտարման գործողություններ: Նշված կատարողական թերթի հիման վրա հարուցված կատարողական վարույթով պարտապաններին տրվել է 7-օրյա ժամկետ՝ նշված տարածքն ազատելու համար, սակայն հաշվի առնելով, որ պարտապանները չեն կատարել օրինական ուժի մեջ մտած վճռի պահանջը, ուստի անհրաժեշտություն է առաջացել նշանակել հարկադիր վտարման օր, ինչի մասին կողմերը պատշաճ տեղեկացված են եղել: 10.11.2015թվականին նշված հասցեում նշանակվել է վտարման գործողությունների կատարման օր և ծառայության կողմից նշված հասցեում կատարվել է հարկադիր վտարում, ինչի արդյունքում կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է և կատարողական վարույթը կարճվել է: Որպես ամբաստանյալ, իր համար անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը այն հարցի վերաբերյալ, թե որտեղ է եղել իրենց խմբային շահերը և նախաքննության մարմնի կողմից դա որևէ ձևով չի ապացուցվել, ուստի իր համար անհասկանալի է և չի կարող այդ հարցին պատասխանել, թե ինչի մասին է եղել խոսքը: Ինչ վերաբերվում է այն արտահայտությանը՝ »քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով...«, ապա ցանկանում է նշել, որ Ն.Հակոբյանի մուտք գործելն արդեն իսկ օրենքով է եղել արգելված, այսինքն ԴԱՀԿ ծառայության մասին ՀՀ Օրենքի 64հոդվածի համաձայն՝ վտարված տարածքից պարտապանի մուտք գործելը պետք է արգելվի, ինչն էլ կատարվել է հարկադիր կատարողի կողմից, արձանագրությամբ վերջինս նախազգուշացվել է արգելված տարածք մուտք գործել և անհասկանալի է, թե մուտք գործելու ինչ անհնարինության մասին է խոսքը գնում: Իր համար ընդհանուր առմամբ անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը: Վտարման գործողությունների օր է նշանակված եղել 10.11.2015թվականին ժամը 11.00-ին, այցելություն է կատարվել իրենց բաժնի աշխատակիցների կողմից նշված հասցե՝ վտարման գործողությունները կատարելու նպատակով: Հասարակական կարգը ապահովելու նպատակով հրավիրվել է նաև տարածքային ոստիկանությունը, ովքեր ներկա են եղել, իսկ վտարման գործողությունները կատարելու նպատակով, ծառայության կողմից տրամադրվել է բանվորական ուժ, այն նպատակով, որ պարտապանին պատկանող գույքը անհրաժեշտության դեպքում տեղափոխվի վտարման ենթակա տարածքից, ինչն էլ կատարվել է, այսինքն այդ ամբողջ տարածքում եղած գույքը դուրս է բերվել տարածքից և տեղափոխվել է պարտապանի կողմից նշված տարածք, իսկ մինչ կատարողական բուն գործողությունները սկսելը, իրենց այցելությամբ պարզվել է, որ պարտապանն այդ պահին տարածքում չի եղել, այլ գտնվել է տան բնակելի հատվածում, որոշ ժամանակ անց վերջինս դուրս է եկել, նրան առաջարկել են, որպեսզի վտարման ենթակա տարածքից իր գույքը վերցնի իր հետ, հակառակ դեպքում նախազգուշացվել է հարկադիր վտարման մասին, որն իրենից ներկայացնում է, որ եթե պարտապանը հրաժարվում է իր գույքը վերցնել և տեղափոխել, իրենց կողմից կազմվում է գույքագրման աշխատանքներ, որից հետո լուծվում է գույքի պահեստավորման, գույքի պահադրության հարցը՝ գույքը տարածքից դուրս բերելով: Այս դեպքում պարտապանը խնդրել է, որ իրեն պատկանող ամբողջ գույքը հանձնվի իրեն, ինչի մասին նշված է նաև արձանագրության մեջ, ծառայության կողմից տրամադրված բանվորական ուժի միջոցով այն դուրս է բերվել տարածքից և տեղափոխվել է նրա կողմից մատնանշված տարածք: Ինչ վերաբերվում է այն հարցին, թե դրանից ավել գործողություններ իրենք կատարել են, թե ոչ, ցանկանում է հայտնել, որ օրենքով սահմանված կարգով իրենց գործողություններն իրենք կատարել են, իսկ պատ շարելու մասով ինչպես նշված է մեղադրական եզրակացության մեջ, ապա դրա վերաբերյալ հայտնում է, որ չնայած այն հանգամանքին, որ պատը շարվել է ծառայության կողմից տրամադրված բանվորական ուժի կողմից, սակայն այդ գործողությունները չեն կատարվել ծառայության կամ մասնավորապես իր հանձնարարությամբ, որովհետև դա եղել է ընդամենը պահանջատիրոջ ցանկությունը, որպեսզի այն արգելք հանդիսանար և իր ապահովության համար: Մեկ անգամ ևս կրկնում է, որ դա եղել է պահանջատիրոջ ցանկությունը, չնայած այն հանգամանքին, որ դա կատարել են ծառայության կողմից տրամադրված բանվորների կողմից: Իրենց կողմից բանվորներին նախապես չի ասվել, որ բացի գույքի տեղափոխումից՝ ինչը պահանջված է եղել վճռով, պետք է նաև այլ աշխատանքներ կատարեն, իսկ պրակտիկայով միայն նախատեսված է գույքի տեղափոխումը: Իր կամ ծառայության աշխատակիցների կողմից վտարման աշխատանքների ժամանակ չեն կարգադրել կամ չեն ասել բանվորներին, որ նրանք պատ շարեն կամ լուսամուտին ճաղավանդակ դնեն: Իր հիշելով մինչև իրենց գործողություններն սկսելը, պահանջատիրոջ կողմից պատը շարելու համար արդեն իսկ ամեն ինչը կազմակերպվել էր: Բացի այդ, հաշվի առնելով պարտապանի ագրեսիվ վարքագիծը և ըստ երևույթին պահանջատերը մտածելով, որ իր կողմից բերված բանվորին հնարավոր է վնաս հասցվի, միգուցե այդ պատճառով է նա դիմել իրենց բանվորներին: Մինչ վտարման գործողոթյունները ներկայացվում է կատարողական թերթը, որի մեջ հստակ գրված է լինում իրենց կողմից ենթակա կատարման գործողությունները, իսկ եթե լրացուցիչ անհրաժեշտություն է առաջանում լրացուցիչ փաստաթղթեր ուսումնասիրել, ապա իրենք ուսումնասիրում են նաև տվյալ փաստաթղթերը: Սույն պարագայում վտարման գործողությունները կատարելու ժամանակ իրենց ձեռքի տակ արդեն եղել են այն բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերը՝ վճիռը, որի նկարագրական մասում իրենց անհրաժեշտ մեջբերումներ են եղել, ինչպես նաև հասցեի վկայականների հետ կապված, որն այդ պահին անհրաժեշտ է եղել ուսումնասիրել, հասկանալու համար, թե բակային հատվածը և, թե ընդհանուր բնակելի տան դիրքը, դրվածքը և այլն: Այլ մուտքի հետ կապված իրենց վրա որևէ պարտականություն չկա դրված այլ մուտք ունի, թե ոչ, դա ընդամենը տեղում պարզելու և իրավիճակը հասկանալու համար կարիքը զգացվել է, չնայած եղել է դատարանի կողմից կայացված և օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ, անկախ այն բանից նա այլ մուտք ունի, թե ոչ՝ այն կատարման ենթակա է, այսինքն նույնիսկ եթե նա ընդհանրապես մուտք էլ չունենար և որևէ հնարավորություն չունենար, որն այսօր շահարկվում է, չի կարծում, որ իրենք պետք է դատարանի վճիռը քննարկեին կամ մեկնաբանեին այլ մուտք ունենալու կամ չունանելու համար, հստակ եղել է վճիռ, որը ենթակա է կատարման: Բացի այդ, վճռի նկարագրական մասում նաև թաղապետարանի կողմից դատարանին հասցեագրվել է գրություն, որտեղ հստակ այդ մասին կա շարադրված, որից երևում է, որ թաղապետարանի աշխատակիցների կողմից կատարվել է տեղազննություն, որտեղ գրության մեջ հստակ նշել են, որ հնարավոր է մուտք գործել շինության հակառակ կողմից, այսինքն նույն բառերն են մեջբերված, ինչն իրենք են մեջբերել և եթե չի սխալվում դրանք հենց Նելլիի կողմից են ներկայացվել: Սեփականության վկայականը, բակի, շինության հատակագիծը իրենց կողմից ուսումնասիրվել է: Կատարողական վարույթում առկա է նաև սեփականության իրավունքի վկայական, չնայած այն բանին, որ նշված հասցեն անօրինական հիմունքներով է օգտագործվել պարտապանի կողմից, քանի որ նույն հասցեի մասին կա օրինական ուժ ստացած վճիռ՝ վտարման վերաբերյալ, այդ սեփականության իրավունքի վկայականով հստակ երևում է այդ շինության պատկերը և այդ վիճելի մուտքը, դա վկայականի հատակագծով երևում է որպես մուտք, այսինքն օրինական շինության մուտք, իսկ դա նրանց կողմից երբ է փակվել և ինչ նպատակով դա քննարկելու չէ: Բացի այդ, հատվածը, որտեղ տեղադրված է եղել պահարանը, այդ տարածք իրենք մուտք են գործել պարտապան Նելլի Հակոբյանի զբաղեցրած հատվածից, որտեղ ակնհայտ երևում է դռան խորշը, որը վկայականում երևում է որպես բացված օրինական մուտք, որտեղ Նելլի Հակոբյանի կողմից տեղադրվել է պահարան և օգտագործվել է իր նպատակների համար: Այն որ իրենք նշել են »հնարավոր է մուտք գործել«, դա կեղծիք չէ, դա իրենց ընկալումն է, որովհետև »հնարավոր է մուտք գործել«, որևէ մեկի իրավունքները չի սահմանափակվել կամ ոտնահարվել, այսինքն հնարավոր է մուտք գործել և չի հասկանում այդ արտահայտությունն ինչու համար է շահարկվում որպես կեղծիք: Բնակարանը ներսից զննելուց ակնհայտորեն երևացել է, որ դռան խորշում տեղադրված են պահարաններ՝ դարակաշար: Դատարանի կողմից տրված կատարողական թերթը ԴԱՀԿ է ներկայացրել լիազորված անձ՝ Շավարշ Փեթակչյանը: Կատարողական թերթի հետ կից ներկայացվել է դատական վճռի պատճեն, լիազորագիր, անձնագրի պաճեն և փաստաբանական գործունեության արտոնագրի պատճեն: Դատական վճռի վճռեց մասը նույն ձև գրված է նաև կատարողական թերթում: Վտարումը միայն անձանց վտարում չէ, այլ պետք է վտարում լինի նաև պարտապանի գույքից և չի նշանակում, որ եթե անձն այնտեղ չէ, ուրեմն վտարումն արդեն կատարված է: Տվյալ դեպքում իրենց այցելության պահին պարտապանը վտարման ենթակա տարածքում չի եղել, սակայն նրա գույքն այնտեղ է եղել՝ վտարման ենթակա շինության ներսում, և շինությունից դուրս: Պարտապանը հայտարարել է, թե որ գույքն է իրեն պատկանում, ինչն էլ տեղափոխվել է, իսկ եթե հրաժարվեր տեղափոխել, իրենք պետք է գույքագրեին՝ անկախ այն հանգամանքից, թե այն ում է պատկանել, սակայն տվյալ դեպքով դրա անհրաժեշտությունը չի եղել, քանի որ պարտապանը ներկայացրել է և գրավոր տվել է հայտարարություն: Տարածքում եղել է շարժական գույք, որը որ տեղափոխվել է, ինչ վերաբերվում է պատուհան է քանդվել, թե դուռ, ապա հայտնում է, որ օժանդակ շինությունը, որը օգտագործվել է որպես սանհանգույց կամ մառան, դրա ներսում նույնպես առկա է եղել գույք, որի դուրս բերման համար անհրաժեշտություն էր առաջացել դուռն ապամոնտաժել, որն օրենքով իրենց թույլատրվում է: Դուռն իր հիշելով նույնպես տեղափոխվել է, քանի որ տուժողն ասել է, որ այն նույնպես ինքն է տեղադրել, իր հիշելով պատուհանները նույնպես նրա ասելով են ապամոնտաժվել, քանի որ նա հայտնել է, որ այն ինքն է տեղադրել և դա իր շարժական գույքն է, եթե ցանկություն չունենար չէր տեղափոխվի, սակայն նա է ցանկություն հայտնել: Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, որը Նելլի Հակոբյանը ստորագրել է, և եթե Ն.Հակոբյանը հայտներ, որ ցանկանում է վերցնել նաև զուգարանակոնքը և լվացարանը, ապա դրանք նույնպես կտեղափոխվեր: Բացի այդ, Ն.Հակոբյանն ունեցել է հնարավորություն իրենց գործողությունները և անգործությունը բողոքարկել դատարան, ինչը նրա կողմից մինչ այսօր չի կատարվել, ինչը նշանակում է, որ իրենց գործողությունները նրա կողմից եղել են ընդունելի, իսկ նրա կողմից հանցագործության մասին հաղորդում տալը չի նշանակվում, որ նա բողոքարկել է իրենց գործողությունները: Կատարողական վարույթը հարուցվել էր Սանասար Յարալյանի կողմից, սակայն օրենքով չկա որևէ սահմանափակում բաժնի այլ աշխատակիցների հետ գնալ և կատարել կատարողական գործընթացը, իսկ տվյալ դեպքում ճանաչելով և իմանալով Նելլի Հակոբյանի անկանխատեսելի վարքագիծը, գնացել է Սանասար Յարալյանի հետ գործողությունների կատարմանը: Կատարման գործողությունների ժամանակ Նելլի Հակոբյանի կողմից ագրեսիվ վարքագիծ է ցուցաբերվել, որը դրսևորվել է նրանով, որ կացինը վերցրել է և ցանկանում էր որևէ մեկին հարվածել, բանվորների ձեռքից վերցրել է գործիքները և այլն: Կատարման գործողություններ կատարելու ժամանակ չափումներ չեն արել, քանի որ դրա անհրաժեշտությունը չի եղել, իսկ հատակագիծն իրենց մոտ եղել է: Կատարողական թերթում հստակ նշված է եղել, որ պետք է վտարվի 81քմ բակային տարածքից և 19քմ օժանդակ շինությունից, իսկ այդ տարածքները հստակ երևում են նաև վկայականում: 81քմ տարածքում կարող էին լինել բազմաթիվ ապօրինի շինություններ, որոնք պարտադիր չէր, որ նշված լիներ, թե որն ինչ է: Իրենք բացի դատական ակտի պահանջից այլ բան անելու իրավասություն չեն ունեցել, իսկ ինչն էլ կատարել են, կատարել են օրենքի սահմաններում, իսկ այստեղ շոշափվող հարցերը ենթակա են կարգավորման քաղաքացիական դատավարության կարգով: Սանհանգույցը ապամոնտաժել են, քանի որ եղել է բակային հատվածում, որը սեփականության իրավունքով պատկանել է պահանջատիրոջը, գրված է եղել 81քմ հատված, որտեղ կարող են լինել սանհանգույց և այլն: Եթե Ն.Հակոբյանը ցանկություն չունենար, որ մտնեն նրա տուն, ապա իրենցից որևէ մեկը չէր կարող մտնել նրա տուն: Կատարված գործողությունների հետ կապված արձանագրություն պետք է կազմվեր, իսկ Ն.Հակոբյանն հրավիրել է, նստել են և կազմել են արձանագրությունը: Արձանագրությունը կազմվել է Ն.Հակոբյանի տանը, քանի որ այդ պահին այդպես են նպատակահարմար գտել, որ հետագայում չասվեր, որ Ս.Աբգարյանի տանը եթե կազմվել է, ուրեմն խմբային շահ է եղել: Երբ եղել են Ն.Հակոբյանի տանը, նա հանգիստ է եղել, իսկ ագրեսիվ վարքագիծ դրսևորել է, երբ նոր են սկսել աշխատանքներ իրականացնելը: Ի վերջո իրենք Ն.Հակոբյանին Սուսանա Աբգարյանի բակային հատվածից վտարել են՝ Ն.Հակոբյանը և նրա գույքը դուրս է բերվել վտարման ենթակա տարածքից, ինչի մասին կազմվել է արձանագրություն և կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է: Իրենք նպատակաուղղված չեն մտել Ն.Հակոբյանի տուն ստուգելու համար դուռ կա, թե ոչ, ուղղակի փաստել են, որ դուռ առկա է, սակայն իրենց արձանագրության մեջ նման բան չեն գրել, իսկ եթե ցուցմունքներում առկա է նման արտահայտություն, ապա դա ուղղակի քննիչի հարցման արդյունքում է գրվել: Քարե շարվածքի մասին գրելով նկատի են ունեցել հիմնական դուռը, սակայն նրանց կողմից առաջադրված հարցը եղել է ներսի միջանկյալ դռան՝ քարե պատի շարվածքի մասին, շինության հակառակ կողմից առանձին մուտք է առկա, որտեղ բնակվում է Ն.Հակոբյանի որդին և առանձին մուտք ու ելք ունեն: Իրենք կատարողական գործողությունների ժամանակ ինչ կատարվում է արձանագրում են, նույնիսկ եթե ինչ-որ մեկը վատանում է: Հստակ չգիտի, թե Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով կամ պահանջով է եղել պատ շարելն ու եկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելը, փաստն այն է, որ դա կատարվել է, եթե դա իրենց կողմից կատարված լիներ, ապա իրենք կգրեին, որ դա իրենց կողմից է կատարվել, իրենք միայն ֆիքսել են, որ ճաղավանդակ է տեղադրվել և պատ է շարվել: Արձանագրությունն ամենավերջում չի կազմվել, այլ կազմվել է սկզբից՝ յուրաքանչյուր քայլի մասին: Իրենք սպասել են մինչև վերջ, երբ Նելլի Հակոբյանը դուրս կգար տարածքից, իրենց կողմից տեսանկարահանում չի կատարվել: Նելլի Հակոբյանի կողմից կատարված գործողությունները՝ կապված կացնով սպառնալու հետ, չեն արձանագրել իրենց արաձանագրության մեջ, զուտ մարդկային հատկանիշներից ելնելով, քանի որ դրան պետք է հաջորդեր հաղորդումը և այսօր ամբաստանյալի կարգավիճակում կլիներ ոչ թե ինքը, այլ Նելլի Հակոբյանը: Չգիտի Սուսաննա Աբգարյանի կողմից ապօրինի, թե օրինական պահանջ է եղել պատ շարելու և ճաղավանդակ տեղադրելու հետ կապված, իսկ իրենց այնտեղ մնալու նպատակը եղել է ոչ թե այն, որ սպասեն մինչև այդ աշխատանքները ավարտվեն, այլ որ Նելլի Հակոբյանը լքեր այդ տարածքը, տարածքից դուրս գալու հետ միասին իրենք շարժվել են այնտեղից, որը կարող են փաստել և Նելլի Հակոբյանը, և Սուսաննա Աբգարյանը, ինչպես նաև մնացած այլ անձինք: Բանվորներն իրենց ծառայության բանվորներն են եղել՝ պայմանագրային կարգով, ովքեր այնտեղ եղել են գույքը տեղափոխելու նպատակով, գույքի տեղափոխումից հետո նրանց որևէ իրավունք սահմանափակված չէ և իրենք աշխատանքից հետո կարող են կատարել այլ աշխատանք, իսկ նրանք այդ աշխատանքը վճարովի կանեն, թե անվճար դա իրենց արդեն չի հետաքրքրում: Պատ շարելն վճռի մեջ չի եղել որպես իրենց կատարման գործողություն, քանի որ նման բան չկա սահմանված, իսկ այդ տարածքից չօգտվելն արդեն օրենքով է սահմանված, սակայն, իր կարծիքով, պահանջատերը մտածել է իր ապահովության համար, որ Նելլին այլևս մուտք չգործի դեպի տարածք, նա իր տարածքում՝ իր սեփական հողի մեջ պատ է շարել, որով փաստացի արգելել է Նելլիի մուտքը բակային տարածք, իր մտածելով տրամաբանությունն այս է, քանի որ այդ պատը կամ ճաղավանդակը եթե չլիներ, ապա Նելլին հաջորդ օրը կրկին կարող էր այնտեղ մուտք գործել: Մինչև վտարման գործողությունը նշված հասցեում եղել է 13.10.2015թվականին, որի վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, այդ ժամանակ առաջարկվել է պարտապանին, որպեսզի նա 7-օրյա ժամկետում ազատի տարածքը: Պայմանագրային կարգով բանվորների վարձատրությունը կատարվում է համաձայն իրենց կողմից տրամադրված տվյալների՝ ներկայացնելով կազմված արձանագրությունը ֆինանսատնտեսական բաժին: Սուսաննա Աբգարյանն իրենց 450.000ՀՀ դրամ չի վճարել, այլ վճարել է 200.000դրամ, և Ն.Հակոբյանին չի ասել, թե իբր Սուսաննան վճարել է 450.000դրամ, բացի այդ Ս.Աբգարյանի իրավունք է, որպեսզի կատարողական գործողությունների կատարումն ապահովելու համար ծառայության դեպոզիտ հաշվին կատարի կանխավճար, իսկ օրենքով սահմանված կարգով նշված է, որ վճռի պահանջը կամավոր չկատարելու դեպքում այն կատարվում է հարկադիր կարգով՝ պարտապանի հաշվին: Դարպասի փականը իր հիշելով փոխվել է կատարողական գործողությունների ընթացքում: Եթե Ն.Հակոբյանն ինքնակամ դուրս չգար, ապա իրենք պետք է հարկադրաբար դա անեին, սակայն Ն.Հակոբյանն ինքնակամ դուրս է եկել տարածքից: Եթե վտարման գործողությունների ընթացքում պարզվում է, որ անձը այլ մուտք չունի, իրենք միևնույն է վճիռը կատարում են, հակառակ դեպքում ի պաշտոնե իրավունք չունեն մեկնաբանել վճիռը կամ քննարկել, իրենք ունենում են օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ, որը ենթակա է անհապաղ կատարման: Եթե Ս.Աբգարյանի պահանջը չլիներ, այդ պատը չէր շարվելու, քանի որ 64հոդվածը հստակ սահմանում է, որ տարածքից պարտապաններից և գույքից ազատելը, դա տարածքից օգտվելն արգելելն է, տվյալ դեպքում իրենք արգելել են պարտապանին, արձանագրությամբ նախազգուշացնելով, որ վտարված է և իրավունք չունի մուտք գործել այդ տարածք, իսկ ինչ վերաբերվում է իրենք պատ շարելու իրավունք ունեցել են, թե ոչ, ապա հայտնում է, որ դա կատարողական թերթի շրջանակներից դուրս է, այսինքն իրենք այդ պատը չէին շարելու, գույքը և պարտապանին դուրս էին հանելու և վերջ, իսկ թե հետո այնտեղ պատ է շարվել, թե ավազ է լվցել մուտքը փակելու համար, դա արդեն իրենց խնդիրը չէ, դա պահանջատիրոջ ցանկությունն է իրեն ապահովելու համար, իրենք չեն էլ առաջարկել նրան, մինչև իրենց գնալն արդեն նա այդ ամենը կազմակերպել էր: Սանհանգույց ասվածը պարտապանի մուտքից մոտ 10սմ հեռավորության վրա է, որտեղ պետք է գնար բակային հատվածով, որտեղից նա վտարված է եղել, բացի այդ սանհանգույցը գտնվել է բակային հատվածի մեջ, որը սեփականության իրավունքով պատկանում է պահանջատիրոջը: Հակառակ կողմից մուտք ունենալու մասին նշել են, քանի որ այն եղել է և ինչ եղել է այն էլ արձանագրել են, իսկ այն լինելու կամ չլինելու հանգամանքը չէր խոչընդոտելու իրենց կողմից վճռի պահանջը կատարելուն: Գույքը տեղափոխելու ընթացքում զուգահեռ շարվել է նաև պատը /հատոր 1 գ.թ. 320-321, դատական նիստի արձանագրություն/:
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Վարդան Մելիքբեկյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի մասին կարող է հայտնել միայն այն տվյալներն ինչ հիշում է: Վտարման գործողությունների կատարման օր է նշանակվել, օրը չի հիշում, այցելել են իր հիշելով Գուլակյան 27հասցե, այցելության պահին հասցեի դուռը փակ է եղել, ընթացքում պարտապան Նելլի Հակոբյանը դուռը բացել է և դուրս է եկել, նա տան ներսում է գտնվել: Իրականացվել են կատարողական գործողությունները՝ բակային տարածքից վտարելու հետ կապված: Վտարման կատարողական գործողություններով փորձն ինչպես ցույց է տվել լինում է խնդրահարույց, այդ պատճառով օգնության կարիք է լինում և իր այնտեղ գտվելու կոնկրետ նպատակը դա է եղել՝ որպես օժանդակ ուժ: Կատարողական գործողությունները կատարելու են գնացել 4 կամ 5 հոգով, իրենց միջև այդ ժամանակ կատարվում է դերաբաշխում՝ ով ինչ պետք է կատարի: Տվյալ դեպքում կատարողական վարույթը գտնվել է Սանասար Յարալյանի մոտ և նա է կազմակերպել գործողությունների հերթականությունը, բակային որ հատվածին է վերաբերվում կամ ոչ, ինչ պետք է անի, արձանագրությունը կազմվել է նրա կողմից, գույքի տեղափոխման հարցը նույնպես նա է որոշել: Իրենք հիմնականում գնում են որպես օժանդակ ուժ, այսինքն պատասխանատուն կոնկրետ լինում է այն անձն ում մոտ կատարողական վարույթը լինում է: Ինքը բաժնի պետ Արտակ Մարտիրոսյանի ցուցումով է գնացել սույն վտարման գործողությանը մասնակցելու և վտարման գործողություններով առհասարակ գնում են ամբողջ կազմով, քանի որ այդ դեպքերը պրոբլեմատիկ են լինում: Բաժնի պետի ցուցումն ամեն գործով տվյալ օրն են ստանում: Սանասար Յարալյանից ճշտել է, թե ուր են գնում և ինչ պետք է անեն, իսկ նա հայտնել է հասցեն և ասել, որ վտարումը պետք է լինի բակային տարածքից: Տվյալ վտարման գործողության ժամանակ ընդհանուր առմամբ խնդրներ առաջացել են, պարտապանը սկզբում հասցեից չի դուրս եկել, հետո ասել է »ես գույքը տանում եմ, են գույքը չեմ տանում«, սակայն իր միջամտության կարիքը չի առաջացել: Չի հիշում, թե որքան ժամանակ է գտնվել այնտեղ: Վտարման վարույթը կատարվում է հետևյալ ընթացակարգով՝ ստանում են վարույթը, հարուցում են կատարողական վարույթ, առաջարկում են 7-օրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել, չազատելու դեպքում այցելում են տվյալ հասցե, արձանագրություն են կազմում, որ պարտապանը չի ազատել տվյալ հասցեն, հետագայում նշանակվում է վտարման կատարողական գործողությունների կատարման օր, այցելում են հասցե և կատարում են կատարողական գործողություններ: Վտարման կատարողական գործողությունները սկսում են նրանից, որ արձանագրություն է կազմվում որտեղ նշվում է, որ դատարանի կողմից տրամադրվել է կատարողական թերթը, կատարողական թերթի բովանդակությունը, նշվում է այցելեցին տվյալ հասցե, տեղում բացատրական աշխատանքներ իրականացրեցին պարտապանի հետ, որի արդյունքում առաջարկվեց՝ գույքը տեղափոխել ինքնակամ կամ այն չկատարելու դեպքում տեղափոխվում է հարկադրաբար, այսինքն գույքագրումով՝ գույքը տեղափոխելով պահեստ: Ըստ տվյալ իրադրության, եթե նրանք վերցնում են իրենց գույքը, տրամադրվում է բանվորական ուժ, տրանսպորտ, եթե լինում է դրա կարիքը և տեղափոխում են, եթե ոչ, ապա գույքագրումը կատարվում է հերթականությամբ, ինչը դուրս է գալիս հասցեից, գույքագրում են և տեղափոխում են կամ ի պահ են հանձնում մյուս կողմին կամ ներկա անձանցից ինչ-որ մեկին, որի մասին նույնպես կազմվում է արձանագրություն: Կատարման գործողությունն ավարտվում է այն պահից, երբ ազատվում է տարածքը պարտապանից և նրա գույքից: Բանվորական ուժը լինում է իրենք են տանում, լինում է նաև, որ տրամադրում են: Ն.Հակոբյանի վտարման գործընթացի ժամանակ Ն.Հակոբյանի տուն մտել են նրա հրավերով, նա իրենց հրավիրել է իրենց այցելության սկզբում՝ կոմպոտ խմելու: Չի կարող ասել, թե պարտապանը սկզբում ինչու դուռը չի բացել: Կատարման գործողությունների սկզբում պարտապանի կողմից են առաջացել պրոբլեմները, նա խոչընդոտել և դժգոհել է իրենց գործողություններից, իսկ պարտապանն իրենց իր տուն է հրավիրել սկզբում, երբ իրենց կողմից տարվել են բացատրական աշխատանքները: Նրա տանը զննություն կամ ուսումնասիրություն չի կատարվել, ուղղակի խոսակցություններից հասկացել է, որ պատի մեջ դրված պահարանի մասին է խոսակցությունն ընթանում, որտեղից ժամանակին մուտք է եղել, որը հետագայում փակվել էր, իսկ թե ում կողմից և երբ չի կարող ասել: Բնակարանի նախկին տեսքը վերականգնելուց հետո պարտապանը կարող էր այդտեղով մուտք գործել: Ն.Հակոբյանի բնակարանի մուտքի դուռը և պատուհանը փակվել է կատարողական գործողությունների ընթացքում՝ բանվորական ուժի միջոցով, չի հիշում այս դեպքով բանվորական ուժն իրենց կողմից էր տարվել, թե պահանջատերն է տրամադրել: Մուտքի դռան վրա պատ շարելը և պատուհանի վրա ճաղավանդակ դնելն իրենց կատարողական գործողությունների մեջ չի մտել, այդ գործողություններն իրենց կողմից չեն կատարվել տվյալ հասցեում: Նելլի Հակոբյանին օժանդակ շինություններից՝ սանհանգույցից և խոհանոցից վտարման գործողությունները կատարելու ընթացքում, վերջինս հայտնել է, որ դրանց վրա առկա պատուհանները և դուռն ինքն է տեղադրել և չի ցանկանում, որ դրանք այնտեղ մնան և խնդրել է ապամոնտաժել, իսկ գույքը տեղափոխվել և ապամոնտաժվել է բանվորների կողմից: Գույքի տեղափոխումը կատարվել է իրենց ցուցումով, իսկ քարե պատ շարելը և պատուհանին ճաղավանդակ դնելն իրենց ցուցումով չի կատարվել: Կատարողական գործողությունների ընթացքը արձանագրում է այն ծառայողը, ում մոտ գտնվում է տվյալ վարույթը: Արձանագրության մեջ նշվում է իրենց մասնակցության փաստը, իսկ վերջում այն բարձրաձայն ընթերցվել է Սանասար Յարալյանի կողմից, սակայն հիմա չի հիշում արձանագրության մեջ նշված է քարե պատն իրենց կողմից շարելու փաստը, թե ոչ: Արձանագրության մեջ ընդհանուր նշված է իրենց ներկայությամբ կատարված գործողությունները: Քանի որ վտարման գործողությունը ոչ միայն գույքի տեղափոխման աշխատանքն է իր մեջ ներառում, այլ նաև անձին տվյալ հասցեից դուրս բերելը, ապա իրենց կատարողական գործողությունները գույքի մասով ավարտելուց հետո Ն.Հակոբյանին հրավիրել են դուրս գալ, սակայն նա հրաժարվել է, այդ ընթացքում կատարվել են բացատրական աշխատանքներ, հետո եկել է նրա տղան, ով նույնպես նրան փորձել է համոզել, որ դուրս գա հասցեից, իսկ այդ ընթացքում զուգահեռ պատն է շարվել, ինչի պատճառով էլ իրենք այնտեղ էին մնացել, այլ ոչ թե սպասել են մինչև պատը շարվի: Ն.Հակոբյանի կողմից ագրեսիվ վարքագիծը եղել է մինչև գույքի տեղափոխումը, հետո երբ գույքը տեղափոխել են բակ, բակային հատվածում գույքի տեղափոխման աշխատանքները սկսվել են կատարվել և նա կրկին այդ ժամանակ սկսել է իրեն ագրեսիվ պահել, այսինքն ընթացքը, որի ժամանակ Ն.Հակոբյանի կողմից փոխըմբռնում է եղել, դա ընդամենը տևել է մեկ ժամ: Իրեն առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ չէ, չի հասկանում թե իրեն ինչում են մեղադրում և որտեղ է եղել խմբակային շահը: Եթե գծագրով կա դուռ և նա այդ դուռը փակել է, Ն.Հակոբյանն է մեղավոր և ինքն է իրեն զրկել, որ չի կարողանում մուտք գործել այդ հասցե: Բացի իրենից կատարման գործողություններին ներկա են եղել Սանասար Յարալյանը,Գագիկ Հովհաննիսյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, Արամ Իսրայելյանը, բանվորները, ոստիկանության աշխատակիցներ, պարտապանը, որոշակի ժամանակով պահանջատերը, նա սկզբում դրսում էր, հետո իրենք առաջարկել են ներս տուն գնա, քանի որ նրանց միջև կոնֆլիկտ է առաջացել, ընթերականեր էլ եղած կլինեն, սակայն այս պահին չի հիշում, չգիտի ով է հրավիրել, սովորաբար իրենք են հրավիրում ընթերակա: Պարտապանի որդին վերջում է եկել, չի հիշում այդ ժամանակ արձանագրություն կազմվել էր և պատը շարվել էր, թե ոչ: Պահանջատերը չի կարող հիշել որքան ժամանակ է դրսում եղել: Ն.Հակոբյանի կողմից ագրեսիվությունը դրսևորվել է նրանով, որ բանվորների աշխատանքներին է խոչընդոտել, բռնել է նրանց ձեռքերից, իսկ նրա գործողությունները խափանվել է իրենց աշխատակիցների կողմից, պահելով նրա ձեռքից կամ այլ ձևով, անձամբ ինքը չի բռնել, չի հիշում, թե ով է բռնել: Հիշում է, որ գրված է եղել, որ պետք է վտարեին օժանդակ շինությունից և բակային հատվածից, սակայն չի հիշում ինչն է հանդիսացել օժանդակ շինություն, չի իմացել նաև սանհանգույցը օժանդակ շինություն հանդիսացել է, թե ոչ: Տեղյակ չէ, թե ով է փոխել դարպասի փականը: Իր կողմից տան հատակագիծը չի ուսումնասիրվել, միայն մի պահ նայել է այն հատվածը, որը վերաբերվել է միջսենյակային հատվածի դռանը: Չի հիշում հատակագիծը որ թվականին է կազմված եղել և ով է այն ներկայացրել: Եթե ունենում են դատարանի վճիռ՝ վտարման վերաբերյալ, հասցե գնալով պարզում են, որ անձն իրականում այլ մուտք ու ելք չի ունենում, իրենք միևնույն է վտարում են: Իրենք փոխել են դարպասի փականը, որը բավարար է եղել պարտապանի կողմից տվյալ տարածք մուտք չգործելու համար: Սանհանգույցից պարտապանը չէր կարող օգտվել առանց բակային տարածք մուտք գործելու, ինչի պատճառով էլ նա ասել է, որ դրա վրա առկա պատուհանները և դուռը հանեն, քանի որ չէր կարողանալու օգտվեր: Իրենք կատարել են դատարանի վճիռը, իսկ եթե նա սանհանգույցից վտարված չէր և վտարման արդյունքում նա չէր կարող օգտվել, իրենք ոչինչ չէին կարող անել, իրենք միայն կատարող են եղել: Ընդհանուր բակային հատվածից է մուտքը եղել սանհանգույց և օժանդակ շինություն, այսինքն եթե բակային հատված մուտք գործելու հնարավորություն չունի, բնականաբար չէր կարող օգտվել: Ինքը ներկա է եղել և ստորագրել է արձանագրությունը: Եթե բաժնի պետի կողմից հրաման են ստանում, որ պետք է մասնակցեն կատարման գործողությանը, ապա իրավունք չունեն դա չանելու: Եթե պետի կողմից հրաման է լինում մի քանի հոգով վտարման գործողությանը մասնակցելու մասին, ապա իրենք չեն կարող գնալ այնտեղ և որոշել, որ անհրաժեշտություն չկա մնալու: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ Ն.Հակոբյանն իրենց որևէ բան չի հայտնել իր տանից դեպի որդու տուն գնացող դռան պատված կամ չպատված լինելու վերաբերյալ, իրենց կողմից տեղատեսություն կատարելու ընթացքում պարզվել է, որ պահարան է դռան մասում տեղադրված, իսկ իրենց մոտ առկա հատակագծում չի հիշում մուտքը եղել է, թե ոչ /հատոր 1 գ.թ. 331-332, դատական նիստի արձանագրություն/:
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Արամ Իսրայելյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Սանասար Յարալյանի վարույթում է գտնվել քաղաքացիական գործով կատարողական թերթը՝ վտարման պահանջով: Հարուցվել է կատարողական վարույթ, նշանակվել է վտարման հարկադիր կատարման գործողությունների օր և ինչպես մյուս վտարումները, այնպես էլ այս դեպքում, խմբով գնացել են, կատարել են վտարումը և կատարողական վարույթը կարճել են: 2000թվականից սկսված ղեկավարության կողմից կարգ է որոշվել, որ բոլոր վտարման գործողություններին հարկադիր ծառայողները չեն գնալու միայնակ կամ երկու հոգով, պետք է գնան 3 և կամ ավելի ծառայողներով, այն դեպքից հետո, երբ կատարման արդյունքում պարտապանը մուրճով հարվածել էր կատարողի գլխին, որը տեղի էր ունեցել գրեթե կատարողական գործողությունների ավարտին: Այդ հրամանը իրենք չէին կարող չկատարել և միայնակ գնալ: Վտարման գործողություններն անկանխատեսելի են և չես կարող իմանալ, թե որ պահին ինչ կարող է լինել, ինչի պատճառով էլ ղեկավարության կողմից հրաման է եղել այն մասին, որ բոլոր կատարողական գործողություններին մասնակցում են ամբողջ բաժնով՝ սկզբից մինչև վերջ: Գիտի տուժողին և նրա որդուն, այլ մանրամասնությունների մասին տեղյակ չէ, իսկ ինչ էլ տեղեկացել է, տեղեկացել է նախաքննության և դատաքննության ընթացքում: Նելլիի հետ իրենց տղաներից մեկը բացատրական աշխատանքներ է իրականացրել, պարզաբանել է նաև նրա իրավունքներն ու պարտականությունները, խորհուրդներ է տվել և ինքը մի պահ մտել է և դուրս է եկել: Տան ներսում տեսել է դռան խորշ, որտեղ ներկառուցված է եղել պահարան, իսկ այն, որ հետևի կողմից պատ է նաև շարված, իմացել է փորձաքննության ժամանակ: Ըստ էության դա մեկ միավոր տուն է, որն ունեցել է երկու դուռ, ավելի կոնկրետ չորս սենյակ է, այդ չորս սենյակից երկու միջսենյակային դռները փակված են, իսկ մյուս կողմից երևում է մեկ դուռ, դռան խորշ, որտեղ էլ ներկառուցված է եղել պահարանը: Ոստիկանության աշխատակիցներին իրենք են հրավիրում, բայց որպես կանոն նրանք չեն միջամտում հարկադիր ծառայողների գործողություններին, մինչև հասարակական կարգի խախտումը: Չնայած նրան, որ իրենք ոստիկաններ են հրավիրում, նաև իրենց բաժնով են գնում վտարման գործողություններին, անհրաժեշտության դեպքում օգնելու համար, քանի որ ոստիկանության աշխատակիցները կարող են միջամտել միայն հասարակական կարգի խախտման դեպքում: Հիշում է, որ պետք վտարեին տուժողին և նրա որդուն, այլ մարդու չի հիշում այնտեղ: Կատարողական թերթի պահանջը եղել է պարտապանին և նրա գույքն ազատել տարածքից, դրանից բացի իրենք այլ բան չեն կատարել: Ինքը Ն.Հակոբյանի բնակարանում ուսումնասիրություն չի կատարել, մտել է մեկ անգամ նրա տուն և դուրս է եկել այն ժամանակ, երբ իրենց տղաներից մեկը նրա իրավունքները և պարտականություններն է պարզաբանել: Ն.Հակոբյանի բնակարանում չի հիշում այլ պահարան կար, թե ոչ: Նելլի Հակոբյանի բնակարանի դռան խորշը նախաքննության ընթացքում թեմա է դարձել և կոնկրետ այդ հանգամանքն իր մոտ տպավորվել է և հիշել, որ այնտեղ այդպիսի բան է նկատել: Չի կարող ասել, թե այդ պատի և դռան խոռոչի մասին ինչի համար է նշվել արձանագրությունում, չնայած ինքն արձանագրությունում որևէ տարօրինակ կամ հակասական բան չի նկատել, որն էլ բարձրաձայն ընթերցվել է և ստորագրել է: Կատարողական գործողության, լուսամուտների և դռան ապամոնտաժման, քարե պատի շարման, ճաղավանդակի տեղադրման ժամանակ ներկա են եղել իրենք, բանվորները, պարտապանը, պահանջատերը՝ կարծում է տանը, ում տունը գտնվել է Ն.Հակոբյանի տան վերևը: Պահանջատիրոջը չի ճանաչում, դեմքով նույնպես չգիտի: Իր վարույթում գտնվող գործերի պարտատիրոջն ու պարտապանին ճանաչում է, իսկ այս դեպքում Յարալյանի գործով պարտապանին ճանաչում է, իսկ պահանջատիրոջը ոչ: Չի հիշում տան հատակագիծը նայել է, թե ոչ, իր վարույթը չի եղել, որ հստակ հիշեր: Ինքը չի հիշում, որ իրենք սպասել են այնքան ժամանակ մինչև պատը շարվեր, եթե հիշողությունն իրեն չի դավաճանում, իրենք տարածքից դուրս են եկել այն ժամանակ, երբ Նելլի Հակոբյանի որդին եկել է և մորն ուղեկցել է դուրս, իսկ իրենք էլ նրա հետ դուրս են եկել: Կատարման գործողությունների արձանագրության մեջ չի կարող պարզաբանել, թե ինչի համար է նշվել, որ քարե պատ է շարվել և լուսամուտին ճաղավանդակ է դրվել կամ ինչու է նշվել, որ հետևի կողմից մուտք ունի, սակայն եթե միտում լիներ ինչ-որ բան թաքցնելու այդ մասին ուղղակի չէր նշվի, ինչ կատարվել է այդ ընթացքում, այն էլ արձանագրվել է: Սանասարին չի հարցրել, թե ինչու է այդ մասին արձանագրել: Չի լսել, որ իրենց տղաներից ինչ-որ մեկը պատ շարի: Ն.Հակոբյանը կատարման գործողությունների ընթացքում սկզբում բորբոքվել է, հետո հանգստացել, հետո նորից բորբոքվել, ինքը ամեն վայրկյան այնտեղ չի գտնվել և չի կարող մանրամասներ ասել, Նելլիի վրդովմունքն ավելի շատ իրենց չի ուղղված եղել, այլ պահանջատիրոջը, ասել է »սատկես դու« և նման այլ բաներ: Այդ ժամանակ պահանջատերը իր կարծիքով տանն է եղել և Նելլին ասել է, որ նա լսի: Չգիտի պահանջատերը տանից է կարգադրել պատը շարել, թե ոչ: Չի լսել, որ իրենց տղաների կողմից պատ շարելու հրահանգ լինի, լսել է, որ պահանջատիրոջ խնդրանքով են այնտեղ պատ կառուցում: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ իր նախաքննական ցուցմունքները մանրամասն չէր հիշում, բայց իր կարծիքով նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում հակասություններ առկա չեն: Տեսել են, որ դռան խոռշում պահարան է ներկառուցված: Ներկայումս հիշեց, որ կատարողական վարույթում հատակագիծ է եղել տղաների մոտ և ինքը այն կողքից նայել է, ինչից էլ բացահայտվել է, որ պահարանի փոխարեն դուռ է եղել: Այն ինչ նշված է ցուցմունքում, հենց այդպես էլ եղել է: Տվյալ կատարողական վարույթով ինքը որևէ գործողություն չի կատարել, կատարվել է Սանասար Յարալյանի կողմից և որպես ներկաներ, հնարավոր է արձանագրության մեջ նշվել է որպես մասնակից, իրենց անունները նշվել է արձանագրության մեջ, ինքը անմիջական կատարողական վարույթի մասնակից չէ, իրավական տեսանկյունից պատասխանատվություն չի կրում կատարողական վարույթի համար, իրենց ներկա լինելու հիմնական նպատակը անվտանգության նկատառումներից ելնելով է, իսկ ինչ կատարվել է այնտեղ՝ գրվել է, ինչի համար էլ ինքը ստորագրել է: Արձանագրությունը կազմվել է կատարված գործողությունների վերաբերյալ և ինչ տեղի է ունենում այդ էլ արձանագրվում է, անկախ նրանից, թե ինչ է կատարվել: Սույն գործով կատարման գործողությունների ընթացքում որևէ շահ և դիտավորություն չի ունեցել: 28տարի է ծառայում է և այդ ընթացքում նույնիսկ բանավոր նկատողություն չի ունեցել /հատոր 1 գ.թ. 340-341, դատական նիստի արձանագրություն/:
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Սանասար Յարալյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015թվականի սեպտեմբերի 09-ին վարույթ է ընդունել վտարման վերաբերյալ դիմումը և գրություն է ուղարկվել կողմերին՝ որոշում կայացնելու վերաբերյալ, ինչպես նաև 7-օրյա ժամկետում տարածքն ինքնակամ ազատելու վերաբերյալ: Հետո գնացել է այնտեղ, արձանագություն է կազմել, որ վտարման ենթակա տարածքն ազատված չէ, որից հետո նշանակվել է վտարման օր՝ 2ամիս հետո և այդ օրը գնացել են վտարումն իրականացնելու: Գնացել են, կատարել են վտարման գործողություններ, պարտապաններին հասցեից վտարել են և արձանագրել են, թե ինչ է տեղի ունեցել այդ ժամանակ: Ծառայությանը ներկայացվել է կատարողական թերթ՝ վտարման վերաբերյալ, վարույթում եղել է հատակագիծը և վճիռը: Կատարողական թերթը դիմումով մուտք են արել ԴԱՀԿ ծառայություն, որից հետո էլ հարուցվել է վարույթը, պարտապան կողմը որևէ դիմում չի ներկայացրել, ԴԱՀԿ ծառայություն չի եկել: 7-օրյա ժամկետը լրանալուց հետո ինքը գնացել է հասցե, բացատրել է իրավիճակը, սակայն դրանից հետո էլ որևէ դիմում չի ներկայացվել կամ նա չի ներկայացել: Ծառայությունում պարտադիր է, որ վտարման գործողություններին գնան ամբողջ կազմով, դա միայն իր գործով չէ, բոլորի գործերով էլ այդպես է կատարվում: Քանի որ վճռի մեջ նույնպես նշված է եղել, որ բնակարան կարող է մուտք գործել նաև հասցեի հետնամասից, պարտադիր պայման չի եղել դա արձանագրության մեջ կգրվեր, թե ոչ, ուղղակի մտածել է, որ դա կարող է նշել, ինչի համար էլ արձանագրության մեջ այդ մասին նշում է արել, միևնույն է ինքը պարտավոր էր վտարում կատարել, եթե նույնիսկ նա մուտք չունենար, հետևաբար չի խորացել այդ գրվածի վրա, հետին միտք չի ունեցել դա գրելով: Դա գրելով որևէ կեղծիք չի կատարել, իրականում հնարավոր է մուտք գործել և հիմա էլ նույնը պնդում է, քանի որ գծագրում առկա է մուտք և եթե այն բերեն նախկին տեսքի, որը փակվել է նրանց կողմից, առանց որևէ թույլտվության, հնարավոր է մուտք գործել /հատոր 2 գ.թ. 408-409, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով տուժող Նելլի Հակոբյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 1966թվականին Վանիկ Իսահակյանից գնել է Գուլակյան փողոցի 27տան կիսնկուղային հարկը՝ 25.000ռուբլիով, չնայած ամուսնու և Վանիկի միջև նոտարական վավերացմամբ առուվաճառքի պայմանագիր չի կնքվել, սակայն նրանց միջև կնքվել է ներքին առուվաճառքի պայմանագիր, որի մի օրինակը գտնվել է իրենց մոտ, իսկ մյուսը Վանիկ Իսահակյանի մոտ: Տարիների ընթացքում իրենց մոտ գտնված պայմանագիրը 1991թվականին կորցրել է՝ անհայտ պայմաններում: Նշված տանը բնակվել է 1966թվականից մինչև 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Հաճախակի է դիմել Վանիկին, որ գնան նոտարական գրասենյակ, որպեսզի իր գնած տունը անվանափոխի իր անունով, սակայն նա հայտնել է, որ չի կարող, քանի որ կիսանկուղները չեն սեփականաշնորհվում որպես բնակելի տարածք: Նշում է նաև, որ կիսանկուղային հարկը գնելու ժամանակ գնել են նաև բակային տարածքի մի մասը, որը չեն սեփականաշնորհել՝ վստահելով Վանիկ Իսահակյանին, մտածելով, որ որևէ խնդիր չի կարող առաջանալ: Միևնույն ժամանակ մտածել են սեփականաշնորհել երկու կիսանկուղը, սեփականաշնորհեն նաև իրենց պատկանող բակային տարածքի մասնաբաժինը: Ցանկանում է նշել, որ կիսանկուղային հարկը իրենց վաճառելու ժամանակ, Վանիկ Իսահակյանը վաճառել է նաև նշված տան երկրորդ հարկը Հայկազ Թադևոսյանին, նրան է վաճառել նաև բակային հատվածի մի մասը, սակայն իր և Հայկազ Թադևոսյանի միջև բակային հատվածի բաժանում չի եղել և ընդհանուր օգտագործել ու բնակվել են համերաշխ: 2012թվականին Հայկազ Թադևոսյանի ժառանգ՝ Դավիթ Թադևոսյանը, սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող երկրորդ հարկի բնակելի տարածքը, ինչպես նաև բակային տարածքն ամբողջությամբ վաճառել է Սուսան Աբգարյանին, հետագայում է տեղեկացել, որ Վանիկ Իսահակյանի որդին՝ Ալբերտ Իսահակյանը, 2005թվականին բակային տարածքը, որի մեջ մտնում է նաև իր մասնաբաժինը, որի համար գումար է վճարել, որի մեջ մտնում է նաև իր մուտքի և ելքի ճանապարհը, ամբողջությամբ վաճառել է Դավիթ Թադևոսյանին: Նշվածի վերաբերյալ ինքն արդեն իսկ Արաբկիրի քննչական բաժնում տվել է հաղորդում և քննվել է քրեական գործ: Սուսան Աբգարյանի գալուց հետո իր և նրա միջև սկսվել է վիճաբանություններ այն բանի համար, որ նա ասել է, թե իբր բակային տարածքն ամբողջությամբ, նաև իր կողմից դեռևս 1966թվականին կառուցված խոհանոցը և սանհանգույցը նույնպես պատկանում է իրեն, ինչը չի համապատասխանում իրականությանը: Հարցը հասել է նրան, որ Սուսան Աբգարյանը դիմել է դատարան՝ բակային տարածքից իրեն վտարելու պահանջով, պատճառաբանելով, որ իր բնակարան կարող է մուտք գործել մեկ այլ մուտքով, ինչն ամբողջությամբ չի համապատասխանում իրականությանը, իսկ Սուսանն իր հայտարարությունը հիմնավորում էր նրանով, որ որդին՝ Մխիթար Հակոբյանը, իր ընտանիքով ապրում է Գուլակյան 27 հասցեում և իր ու որդու բնակարանը բաժանվում է մեկ պատով, որը նախկինում ծառայել է սենյակից սենյակ անցնելու բաժանարար պատ և եղել է իր տան մի մասը, սակայն հետագայում, երբ որդուն ամուսնացրել է, նշված սենյակի շինության հետնամասից ավելացրել է նոր սենյակ և մուտք է բացել դեպի որդու բնակարան, իսկ իր և որդու տների միջև եղած բաժանարար պատի մուտքը իր տան ներսից, դռան մասով պահարան են կառուցել՝ դեռևս 25տարի առաջ, այսինքն սենյակների միջև եղած բաժանարար մուտքը փակելով որդին ունեցել է առանձին բնակարան՝ առանձին մուտքով և հասցեով, ինքն ունեցել է իր նախկին մուտքը և առանձին հասցե և որդին առանձին ապրում է արդեն 25տարի: Դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ ինքը որդու հետ ապրում է առանձին, ունեն առանձին մուտքեր և առանձին հասցեներ, ապա վճիռ է կայացրել հօգուտ Սուսան Աբգարյանի, որով իրեն պետք է վտարեին իր տուն գնացող միակ մուտք հանդիսացող բակային տարածքից և իր բակում գտնվող, իր կողմից կառուցված խոհանոցից, սանհանգույցից, իր համար սա անհասկանալի է եղել, քանի որ դրանով զրկվել է տուն մուտք գործելու հնարավորությունից: Այդ վճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ԴԱՀԿ ծառայությունից ստացել է գրություն, որում նշված է եղել, որ որդու հետ 7-օրյա ժամկետում պետք է ազատի բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը: Ինքը նշված տանը բնակվել է միայնակ, որդիներից որևէ մեկն իր հետ չի բնակվել, այլ տեղ չի ունեցել գնալու, ինչպես նաև չի ունեցել այլ բնակարան, ուստի գրության պահանջը չի կատարել, որից հետո ստացել է ևս մեկ գրություն, որ պետք է միչև 2015թվականի նոյեմբերի 10-ն ազատի տարածքը և օժանդակ շինությունը, սակայն դա նույնպես չի կատարել, քանի որ այլ տեղ չի ունեցել մնալու: Նշված օրը բակ են եկել ԴԱՀԿ ծառայություն աշխատակիցներ և ոստիկաններ, ինչից հասկացել է, որ եկել են իրեն վտարելու համար: Սկզբում չի ցանկացել դուրս գալ տանից, սակայն դուրս է եկել և փորձել է ԴԱՀԿ աշխատակիցներին բացատրել, որ բակային տարածքից վտարելու դեպքում կզրկվի բնակարան մուտք գործելու միակ մուտքից: Այդ ժամանակ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն իրեն ասել են, որ դատարանի վճռով պետք է վտարվի բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից: Հանդիսանալով որպես օրինապաշտ քաղաքացի, ենթարկվել է նրանց պահաջին, քանի որ առկա էր դատարանի վճիռ: Այնուհետև սկսվել է իրեն վտարելու գործընթացը, ԴԱՀԿ ծառայության կողմից բերված բանվորները, որոշ իրեր տեղափոխել են որդու տուն, այնուհետև նրանք ապամոնտաժել են խոհանոցի և սանհանգույցի դուռը, ապա պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխվել են որդու տան բակ: Այնուհետև սկսել են պատ շարել իր մուտքի անմիջապես դռան դիմաց, որով էլ զրկվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից, որից հետո երկաթյա ճաղավանդակ են դրել իր տան պատուհանին: Նշում է, որ մինչ այդ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները իր հետ մտել են իր տուն և նույնիսկ ցանկացել են քանդել իր և որդու տան միջև ընկած ժամանակավոր մուտքը, որն իր տան ներսից փակված է պահարանով, իսկ որդու տան կողմից՝ պատով, սակայն ինքը չի համաձայնել պատը քանդելուն: Երբ բանվորները սկսել են պատը շարել մուտքի դռան մոտ, ինքը սկսել է խոչընդոտել, հայտնելով, որ դատարանի որոշման մեջ նման կետ սահմանված չէ, սակայն ԴԱՀԿ աշխատողները, ովքեր եղել են չորս հոգի, արգելել են իրեն խոչընդոտել բանվորների գործողությանը: Նրանցից երկուսը բռնել են իր ձեռքերից, պատից պատ խփելով, քաշքշելով, վրան բղավելով հանել են իրեն բակից փողոց: Նրանց կատարած գործողությունների պատճառով իր թևերն ամբողջովին կապտուկների մեջ է եղել, սակայն այդ մասին ոստիկանությանը չի հայտնել, բժշկի չի գնացել, որևիցե մեկին չի հայտնել, քանի որ չի ցանկացել ԴԱՀԿ աշխատակիցները խնդիրներ ունենան, սակայն ներկայումս ցանկանում է այդ մասին հայտնել, քանի որ հասկացել է, որ պատը շարվել և երկաթյա ճաղավանդակը դրվել է ԴԱՀԿ աշխատակիցների պատվերով և այդ ապօրինի գործողությունների հետևանքով զրկվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից: ԴԱՀԿ աշխատակիցները գործողությունների վերաբերյալ կազմել են համապատասխան արձանագրություն, որի մեջ նշել են, որ իր շինություն կարող է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, այսինքն՝ որդու բնակարանից, չնայած նշված մուտքը շատ վաղուց փակված է և որդու բնակարանը կամ սենյակը հնարավոր չէ բակ դարձնել: Այդ արձանագրությունը կազմելուց հետո, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների առաջարկով, ստորագրել է, նրանք նույնպես ստորագրել են, իսկ այլ անձինք ստորագրել են, թե ոչ, չի կարող ասել: Իր պահանջն այն է, որ վերացնեն ԴԱՀԿ-ի կատարած ապօրինի գործողությունը, այն է՝ քանդել մուտքի դռան դիմաց շարված պատը, հանել երկաթյա ճաղավանդակը, տեղադրել իր խոհանոցի և սանհանգույցի դուռը և պատուհանները, հնարավորություն տալ իրեն մուտք գործել իր բնակարան: Նշում է, որ ինչպես նախկինում, այնպես էլ Արաբկիրի քննչական բաժնում, տեղեկացել է, որ Սուսան Աբգարյանն ասել է, որ իբր նա է խնդրել բանվորներին պատ շարել իր տան մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել, ինչին ինքը չի հավատում, քանի որ երբ խոչընդոտել է պատը կառուցելուն, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատողները չեն թողել իրեն, թույլ չեն տվել արգելել պատ շարելը, այսինքն նրանք իրեն քաշելով և հրելով մի կողմ են տարել, որպեսզի ինքը չխոչընդոտի գործողությունների իրականացմանը և այդ ամենն իրեն հիմք է տալիս մտածելու, որ բանվորները կատարել են ոչ թե Սուսան Աբգարյանի պատվերը, այլ ԴԱՀԿ աշխատողների պատվերը: Նաև նշում է, որ եթե բանվորները իրոք կատարում էին Սուսան Աբգարյանի պատվերը, այդ դեպքում ԴԱՀԿ աշխատակիցների շահն ինչում է կայացել, որ արգելել են իրեն բանվորների գործողությունների կատարմանը խոչընդոտել: Իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից այժմ էլ զրկված է և դարձել է թափառական: Նշում է, որ երբ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն իրեն հրելով դուրս են հանել փողոց, այնտեղ են գտնվել նաև ոստիկանները, իսկ այլ անձինք այնտեղ գտնվել են, թե ոչ, չի կարող ասել, քանի որ ուշադիր չի եղել: Պահանջում է, որ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն ուղղեն իրենց կատարած ապօրինի գործողությունները, վերականգնեն իրեն հասցված վնասը և օրենքի սահմաններում ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության: Ն.Հակոբյանն իր ցուցմունքը պնդել է նաև Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում /հատոր 1 գ.թ. 119-122, 167-169, 170-172, 173-175, 270, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Մխիթար Հակոբյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալներին դեմքով է ճանաչում, նրանց հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ երեկոյան, ժամը կոնկրետ չի հիշում երբ, իմացել է, որ հարկադիր կատարման աշխատողները գնացել են մոր տուն՝ վտարման հարցով, ինչի պատճառով ինքն էլ է գնացել, որպեսի իմանա, թե ինչ է կատարվում: Այնտեղ գնալով տեսել է, որ կոնկրետ գործողություններ են կատարում՝ հանել են պատուհանները, դուռը ու պատ են շարում տան մուտքի դիմաց և գրեթե արդեն վերջացնում էին: Մայրն այդ ժամանակ շատ հուզված է եղել, փորձել է նրան հանգստացնել, սպասել են մինչև բանվորները վերջացրել են իրենց աշխատանքը և ապա իրենք էլ են գնացել: Բնակարանը, որի պատուհանները հանել են և ճաղավանդակ են տեղադրել, իսկ դռան վրա պատ են շարել, մայրն այնտեղ ապրում է մոտ 50տարի: Բնակարանը, որտեղ ինքն է ապրում և բնակարանը, որտեղ մայրն է ապրում առանձնացված է քարե պատով, այնտեղ ինքն ապրում է մոտ 20տարի և ավել: Իր բնակարանից դեպի մոր բնակարան որևէ մուտք առկա չէ, այդ վտարման գործողությունների ժամանակ նույնպես մուտք առկա չէր: Իր տունը վերանորոգված է, հյուրասենյակի մոտից մուտք չկա մոր տուն, իսկ մոր տան ներսից իր տունն առանձնացված է պատով, իսկ պատից հետո պահարանով, այսինքն պահարանից զատ քարե պատ է: Վտարման գործողությունների ժամանակ մի քիչ հեռու է եղել, զանգել են իրեն և ասել են դրա մասին, ինչի պատճառով էլ ինքը գնացել է: Իմացել է, որ Սուսաննա Աբգարյանը դատարան է դիմել և վտարման հարց է առաջացել, իսկ ԴԱՀԿ ծառայողներն էլ վտարման վերաբերյալ գրություն են ուղարկել մորը: Իմացել է, որ մորը պետք է վտարեն բակային տարածքից, իսկ բացի բակային տարածքից՝ բակում գտնվող խոհանոցից, սանհանգույցից: Բակում բացի խոհանոցից, սանհանգույցից, այլ շինություն էլ է եղել՝ չուլան, որը նույնպես պատկանել է իրենց, այն գտնվել է դեպի մուտք՝ ձախ կողմի վրա, այն իրենք են օգտագործել: Այդ տարածքում բացի իր նշածներից այլ օժանդակ շինություն չի եղել: Տեղեկացված չի եղել, որ մորը պետք է վտարեին օժանդակ շինությունից, իմացել է միայն բակային տարածքի մասին: ԴԱՀԿ ծառայողների գործողությունների վերաբերյալ նրանցից պարզաբանում չի պահանջել, նրանք միայն ասել են, որ իրենց աշխատանքն են կատարում: Հասկանում է, որ ԴԱՀԿ-ի աշխատողների աշխատանքն է եղել, սակայն իր մոտ հարց է ծագել արդյոք նրանց աշխատանքի մեջ է մտել պատուհանը հանելը, դուռը հանելը և պատ շարելը, սակայն ասել է, որ այո, դա իրենց աշխատանքն է, ապա ասել են, որ կարող են դիմել դատարան և դատարանը կասի իրավունք ունեցել են, թե ոչ: Ինքն իր այդ հարցն ուղղել է կոնկրետ անձի և նա է իրեն խորհուրդ տվել, սակայն այդ խորհուրդ տվող անձը՝ ԴԱՀԿ աշխատակիցը, այս դահլիճում չէ: Մայրն իրեն չի պատմել, թե մինչև իր գնալն այնտեղ ինչ է տեղի ունեցել, հնարավոր է ինչ-որ բաներ պատմած լինի, սակայն չի հիշում: Չի հիշում, որ մայրը խոչընդոտած լինի այդ գործողություններին, սակայն տեսել է, որ մոր ձեռքերին կապտուկներ են եղել՝ նույն օրը, իր տանը, ինքը հարցրել է, թե ինչ է եղել, սակայն ճիշտը չի ասել, հետագայում ասել է, որ թույլ չի տվել, իր ձեռքերից են բռնել, որից էլ կապտուկներ են առաջացել: Այդ գործողությունների կատարումից հետո մայրը չի կարողացել իր տուն մտել և մինչև հիմա այն փակ է, մայրը վարձով է բնակվում: Պատ շարողները բանվորներ են եղել, չի իմացել, թե ինչ բանվորներ են, նրանց հրահանգներ են տվել ԴԱՀԿ աշխատակիցները, մասնավորապես Հովհաննիսյան Գագիկը: Կոնկրետ բառացի չի հիշում, թե բանվորներին ինչ է ասել, միայն հիշում է, որ ասել է արագացնեն: Սանհանգույցն և խոհանոցը միշտ էլ եղել են, դրանք միշտ պատկանել են իրենց և մեկ տարի էլ չկա ինչ վերանորոգել էին: Վերանորոգման ժամանակ Ս.Աբգարյանն արդեն բնակվում էր այնտեղ և վերանորոգման ժամանակ նրա կողմից որևէ խոչընդոտ չի եղել: Սուսաննա Աբգարյանին վտարման գործողությունների ժամանակ բացարձակ չի տեսել: ԴԱՀԿ-ի աշխատողներից մեկը նկարել է այդ ամբողջ գործընթացը, մի քանի անգամ Սուսաննա Աբգարյանի տանից ներս ու դուրս անելով նկարել է նաև մի կին: Տեղյակ է, որ փոխել էին նաև դարպասի դռան փականը և չգիտի, թե բանալին ինչ են արել, իսկ դարպասն իրենք էին տեղադրել և փականը նույնպես իրենցն էր, այնտեղ ինչ կա իրենցն է եղել և իրենց միջոցներով էին արել: Փականի բանալին սկզբում միայն իրենք են ունեցել: Պատը շարելը և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ դնելը տեղյակ չէ, թե բանվորներին ով էր կարգադրել անելու: Իր ներկայությամբ Գագիկ Հովհաննիսյանն է բանվորներին ասել, որ արագացնեն ճաղավանդակը դնեն, այդ ժամանակ խոսքը միայն կոնկրետ արագացնելուն է վերաբերվել և ինչ-որ հանել էին բակից դուրս հանեն: Հստակ կարող է ասել, որ նա է ցուցում տվել ճաղավանդակը դնելու, եթե ասում է, որ արագացնեն, ուրեմն նշանակում է, որ նա է եղել ցուցում տվողը: Կատարողական գործողությունները կատարելու համար չի հիշում, թե ով է արձանագրություն կազմել, միայն հիշում է, որ մայրը վերջում ստորագրել է, իսկ երբ նրանք ներս են մտել և սենյակն են նայել, ինքն այդ ժամանակ այնտեղ չի եղել, ավելի ուշ է գնացել, ինքը գնացել է այն ժամանակ, երբ արդեն պատն են շարել: Մոր և իր տունը առանձնանում է պատով, պատն իր կողմից միայն պատ է, իսկ մոր կողմից պահարան է՝ »նիշայանման«, որից հետո նոր պատը: Դատարանի վճիռը ստացել է, սակայն այն հնարավոր չէ իրականացնել, քանի որ այլ մուտք ներս մտնելու համար առկա չէ: Բնակարանի նախկին տերը նոր գնորդին պարզաբանել էր, որ չնայած դա իրենց անունով է, սակայն դա նրանց է պատկանում և դա նրանք են սարքել: Վտարման գործողությունների ժամանակ է իմացել, որ վտարումը վերաբերվում է նաև օժանդակ շինություններին: Վկայի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ իր կարծիքով Սուսաննա Աբգարյանի պատվերով է եղել, որ գան վտարեն մայրիկին և իր ցուցմունքում էլ հենց այդպես էլ ասել է, ինչ վերաբերվում է կարգադրություններին, ապա եթե անձը ասում է, որ ճաղավանդակը դնեն, արագացնեն, ապա ստացվում է, որ դա հրահանգել է: Սուսաննա Աբգարյանն իր պահանջները ներկայացրել է ԴԱՀԿ աշխատողներին և նրանք էլ Սուսաննա Աբգարյանի պահանջները հաշվի առնելով ԴԱՀԿ ծառայողները բանվորներին հանձնարարել են քարե պատ դնեն և ճաղավանդակ տեղադրեն /դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Մխիթար Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընտանիքի հետ միասին բնակվում Գուլակյան փողոցի թիվ 27հասցեի տանը: Տունը կիսանկուղային է և այն 1966թվականին Վանիկ Իսահակյանից գնել է հայրը, որի վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիր չի կնքվել, քանի որ Վանիկն աել է, որ կիսանկուղային հարկերը հնարավոր չէ սեփականաշնորհել: 25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից ինքը բացել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ, իսկ նախկին մուտքով օգտվել են միայն մայրն ու եղբայրները: Նշված տունը, որի նկուղային հարկում ապրում է, երկհարկանի է, որի երկրորդ հարկում ներկայումս բնակվում է Սուսաննա Աբգարյանը: Սուսաննա Աբգարյանի և մայրիկի միջև հաճախակի վիճաբանություններ են եղել, քանի որ երկուսով օգտվել են միևնույն մուտքից: Ընթացքում Սուսաննան դիմել է դատարան և դատարանի վճռով մայրիկին բակային տարածքը և իրենց կողմից այնտեղ կառուցված օժանդակ շինությունը ճանաչվել է Սուսաննա Աբգարյանի սեփականությունը՝ դրանով զրկելով մայրիկին իր տուն մուտք գործելու միակ հնարավորությունից: Դրանից հետո ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից վտարման օր է նշանակվել 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Այդ օրը ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորների հետ եկել են մայրիկի բակ, ապամոնտաժել օժանդակ շինության դուռն ու պատուհանները, դրանք տեղափոխել են իր տան բակ, որից հետո մայրիկին վտարել են բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից: Երբ գնացել է այնտեղ, նկատել է, որ մայրիկի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմացը բանվորները քարե պատ էին շարել և արդեն ավարտում էին, որից հետո երկաթյա ճաղավանդակ են տեղադրել մայրիկի տան պատուհանին: Այդ ամենը կատարվում էր այնտեղ գտնվող անձանց ներկայությամբ: Երբ գնացել է այնտեղ, մայրը կանգնած էր փողոցում և մյուսների հետ նայում էր, թե ինչպես էին բանվորները փակում իր տան մուտքի դուռը և պատուհանը: Մայրը շատ հուզված էր, լաց էր լինում, ուրիշ ոչինչ չէր ասում: Երբ բանվորները կատարեցին այդ աշխատանքները, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կազմել են այդ մասին արձանագրություն, որը ստորագրել է նաև մայրը, որից հետո մայրիկին տուն է տարել: Իր կարծիքով քարե պատը շարվել և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրվել է Սուսաննա Աբգարյանի և Ալբերտ Իսահակյանի պատվերով: Նշում է, որ նա հանդիսանում է իրենց տան սեփականատերը: Միայն հետագայում մայրիկը հայտնել է, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն են ցուցում տվել բանվորներին քարե պատ շարել և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին: Մայրն ասել է նաև, որ ինքը փորձել է խանգարել բանվորներին, սակայն ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները քաշքշել են իրեն, հրել պատից պատ, բղավել իր վրա և դուրս հանել փողոց: Ասել է նաև, որ այդ մասին իրեն չէր հայտնել, որպեսզի ավելորդ խնդիրներ չառաջանար: Մայրն այդ մասին հայտնել է իր կողմից ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում բացատրություն տալուց որոշ ժամանակ անց: Նշում է, որ իր ներկայությամբ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կամ մեկ այլ անձ որևէ անօրինականություն չի կատարել ոչ իր և ոչ էլ մայրիկի հանդեպ: Իրականում չգիտի, թե ում պատվերով են բանվորները քարե պատ շարել մայրիկի տան մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին, քանի որ իր ներկայությամբ որևէ մեկը նման ցուցում չի տվել, այլ, երբ գնացել է այնտեղ, արդեն այդ գործողությունները կատարվել և ավարտվում էին, իսկ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կանգնած էին այնտեղ: Միայն մոր ասելով է հայտնում, որ բանվորներին քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու ցուցումը տվել են ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Այնտեղ վիճաբանություն, քաշքշուկ իր ներկայությամբ չի եղել: Ոչ մեկի դեմ բողոք չունի, միայն ցանկանում է, որ հնարավորություն ընձեռվի մայրիկին, որ նա կարողանա կրկին մուտք գործել իր տուն, քանի որ այլ ճանապարհ չունի, իսկ իր տան մեջից եթե վերականգնի նախկին մուտքը, որպեսզի այդպես նա կորաղանա մտնել իր տուն, ապա այդ դեպքում իր բնակարանը կկորցնի իր նշանակությունը, քանի որ ինքն առանձին է բնակվում: Ավելացնելու այլ բան չունի /հատոր 1 գ.թ.204-206, դատական նիստի արձանագրություն/:
Մեղադրանքի կողմի միջնորդությամբ հրավիրված վկա Սուսաննա Աբգարյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Գուլակյան 27/1տունը գնել է 2012թվականին Դավիթ Թադևոսյանից և տունը սեփականության իրավունքով պատկանում է իրեն: Տունը երկհարկանի է, 1-ինը համարվում է կիսանկուղային, ունի բակային տարածք՝ 81քմ մակերեսով և օժանդակ շինություն՝ 19քմ մակերեսով: Նշված մակերեսներով բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը նույնպես սեփականության իրավունքով պատկանում է իրեն: Կիսանկուղային տարածքը 76քմ է, որի համասեփականատերեր են ինքը և Ալբերտ Իսահակյանը: Ալբերտ Իսահակյանը բնակվում է Գուլակյան 27հասցեում և կիսանկուղային հարկը սեփականության իրավունքով պատկանում է նրան: Դավիթ Թադևոսյանից տունը գնելուց հետո պարզվեց, որ կիսանկուղային հարկում բնակվում է Նելլի Հակոբյան անուն, ազգանվամբ անձը, ով կիսանկուղային հարկ մտնում և դուրս էր գալիս իր բակային տարածքից, օգտվում էր իրեն պատկանող օժանդակ շինությունից: Ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել է, որ Նելլի Հակոբյանը նշված կիսանկուղային հարկում բնակվում է 1966թվականից, եթե չի սխալվում Ալբերտ Իսահակյանի եղբոր կամքով և առանց սեփականության իրավունքի, սակայն կոնկրետ մանրամասնություններն իրեն հայտնի չէ: Լսել է նաև, որ Նելլի Հակոբյանը փորձել է սեփականաշնորհել կիսանկուղայի հարկը, նույնսիկ դիմել է դատարան և հայտարարել, թե իբր այն 25.000ռուբլիով գնել է Վանիկ Իսահակյանից, սակայն դատական երեք ատյաններում չի հիմնավորվել այդ հանգամանքը, չի հիմնավորվել նաև, որ կիսանկուղային հարկը պատկանում է նրան: Բնակվելու ընթացքում իր և Նելլի Հակոբյանի միջև վիճաբանություններ են սկսվել, ինքը չի ցանկացել, որ Նելլի Հակոբյանն իր կիսանկուղային հարկ ելումուտ անի սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող բակային տարածքից և օգտվի իրեն պատկանող օժանդակ շինությունից, ինչի համար վտարման հայցով դիմել է դատարան: Դատարանը բավարարել է իր հայցը և վճռել է Նելլի Հակոբյանին և նրա տղաներին վտարել սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող 81քմ մակերեսով բակային տարածքից և 19քմ օժանդակ շինությունից: Այնուհետև ինքը կատարողական թերթիկը հանձնել է ԴԱՀԿ ծառայություն, որպեսզի նրանք Նելլի Հակոբյանին և նրա որդիներին վտարեն սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող տարածքներից: Ցանկանում է նշել, որ Նելլի Հակոբյանի որդին՝ Մխիթարը, բնակվում է նույն հասցեի նկուղում և նրա տան մուտքը գտնվում է փողոցի հետնամասից և Մխիթարի տանից հնարավոր է մտնել Նելլիի տուն, քանի որ հատակագծով նախատեսված է մուտք և այդ մուտքի հատվածը տեսել է, երբ այցելել է Նելլի տուն: Նկատել է, որ մուտքի դռան փոխարեն տեղադրված է պահարան: Դատարանի կողմից կայացված կատարողական թերթի հիման վրա ԴԱՀԿ ծառայությունում հարուցվել է կատարողական վարույթ և ժամանակ է տրամադրվել Նելլի Հակոբյանին, որպեսզի նա ինքնակամ ազատի իր բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը, ինչը չի կատարել, այնուհետև վտարման օր է նշանակվել 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Ցանկանում է նշել, որ նախապես վերցրել է դեպի իր բակը բացվող Նելլի Հակոբյանի կիսանկուղային հարկի պատուհանի չափսերը, պատվիրել է ճադավանդակ, ինչպես նաև քար և շաղախ, որպեսզի Նելլի Հակոբյանին վտարելուց հետո ճաղավանդակը տեղադրի պատուհանին և քարե պատ շարի իր բակով դեպի Նելլի Հակոբյանի նկուղ տանող մուտքի դռան դիմացը, որպեսզի նա որևէ հնարավորություն չունենա իր բակային տարածքն օգտագործելով ելումուտ անել իր նկուղային հարկը և վերջնականապես հասկանա, որ բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը պատկանում է իրեն: Նոյեմբերի 10-ի առավոտյան ժամին, իր բակ են եկել ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ, ոստիկաններ, ինչպես նաև երեք հոգի բանվոր: Նելլի Հակոբյանի կիսանկուղային մուտքի դուռը փակ էր, սակայն զգացվում էր, որ նա գտնվում է ներսում: Որոշ ժամանակ անց նա դուրս է եկել, ԴԱՀԿ աշխատակիցները բացատրել են, որ եկել են նրան վտարելու և առաջարկեցին իր հետ վերցնել օժանդակ շինությունում եղած իր գույքը և հեռանալ: Նելլի Հակոբյանը սկզբում փորձել է խոչընդոտել վտարման գործընթացին, այնուհետև համաձայնվել է: Բանվորների օգնությամբ Նելլի Հակոբյանն օժանդակ շինությունում գտնվող իր իրերը տեղափոխել է որդու՝ Մխիթարի տուն, նրա խնդրանքով բանվորները ապամոնտաժել են օժանդակ շինությունում նրա կողմից տեղադրված դուռը և պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխվել են Մխիթարի տուն: Երբ ավարտվել է վտարման գործընթացը, մտածել է, որ ամենահարմար պահն է, որպեսզի երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրի Նելլի Հակոբյանի պատուհանին և քարե պատ շարի նրա մուտքի դռան դիմացը, որպեսզի այդ կերպ բացառի Նելլիի կամ նրա տղաների մուտքն իր տարածք, ինչպես նաև, որ Նելլին տեսնի և հասկանա, որ նա այլևս իրավունք չունի մտնելու սեփականության իրավունքով իրեն՝ Սուսաննա Աբգարյանին պատկանող տարածք: Խնդրել է բանվորներին, որ եթե հնարավոր է ճաղավանդակը տեղադրեն պատուհանին և քարե պատ շարեն մուտքի դռան դիմացը, ինչին նրանք համաձայնվել են և բոլորի, այդ թվում նաև Նելլիի ներկայությամբ երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրել են նրա պատուհանին և քարե պատ շարել նրա մուտքի դռան դիմացը: Այդ քայլին ճարահատյալ է դիմել, քանի որ ուրիշ ելք չուներ, նույնիսկ վստահ էր, որ, եթե ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները հեռանան, ապա Նելլին կրկին կմտնի իր տարածք և կգնա իր տուն: Նշում է, որ քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու հարցում ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներին չի դիմել, չի խնդրել, որ բանվորներին հրահանգեն օգնել իրեն: Անձամբ է բանվորներին խնդրել և նրանք իր խնդրանքը չեն մերժել, իսկ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն այդ գործողություններին չեն խոչընդոտել և չեն աջակցել: Կատարված գործողությունների վերաբերյալ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից կազմվել է համապատասխան արձանագրություն, որը ստորագրել են ինքը, Նելլին, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները, ինչպես նաև մի կին, ում հրավիրել էին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Գործողությունների ավարտից հետո բոլորը հեռացել են: Պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու ժամանակ Նելլին մոտենալով իրեն գոռում էր իր վրա, թե ինչու է փակում իր տան մուտքի դուռը և ինչու է ճաղավանդակ տեղադրում իր պատուհանին և որ նման իրավունք չունի, սակայն նրան ասել է, որ ունի նման իրավունք, քանի որ ինքն արդեն վտարվել է իր տարածքից և իրավունք չունի այլևս մտնել և ինքն ապահովության համար է փակում դուռը և պատուհանը, որպեսզի նա հնարավություն չունենա իր տարածքով ելումուտ անելու: Բացի այդ, նրան ասել է, որ նաև կիսանկուղային հարկի, այսինքն իր բնակելի տարածքի համասեփականատերն է Ալբերտ Իսահակյանի հետ, քանի որ այն նույնպես գնել է, իսկ ինքը որևէ իրավունք չունի նույնիսկ այնտեղ բնակվելու:ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները քարե պատ շարելու և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրելու ցուցում չեն տվել: Դա իրեն է պետք եղել, իր իսկ ապահովության համար, ինչը և կատարել է, իսկ բանվորները չեն մերժել իր խնդրանքը: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները չեն բռնել Ն.Հակոբյանի ձեռքերից, չեն քաշքշել և պատից պատ հրելով ու բղավելով նրան բակային տարածքից դուրս չեն հանել պատը շարելու և ճաղավանդակ դնելու ժամանակ, նրա կողմից խոչընդոտելը եղել է այն, որ նա գոռում էր իր վրա և ասում էր, թե ինչու է բանվորներին պատվիրել իր դռան դիմացը քարե պատ շարել և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել իր պատուհանին: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները որևէ հարցում չեն խառնվել, Նելլիին չեն քաշքշել, պատից պատ չեն հրել, նրա վրա չեն բղավել, ձեռքերից չեն բռնել, դա հաստատ է ասում: Նրա ասածները չի համապատասխանում իրականությանը, նա ամեն ինչի պատրաստ է, որպեսզի կրկին կարողանա իր տարածքով ելումուտ անել: Եթե շատ է ուզում կրկին մտնել իրեն չպատկանող նկուղ, թող իր որդու նկուղից վերականգնի նախկին մուտքը և այնտեղից մտնի, սակայն վստահ է, որ որդին նույնպես նրան թույլ չի տալիս, հակառակ դեպքում շատ վաղուց արդեն այդ մուտքը վերականգնված կլիներ: Նելլի Հակոբյանը ցանկանում է օգտագործել իր սեփականությունը: Ավելացնելու այլ բան չունի /հատոր 1 գ.թ. 125-128, 182-183, դատական նիստի արձանագրություն/:
Մեղադրանքի կողմի միջնորդությամբ հրավիրված վկա Սուսաննա Գրիգորյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին որպես ընթերակա մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում վտարման գործընթացին: Այդ օրը, երբ գտնվել է Գուլակյան փողոցում, իրեն են մոտեցել ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ և խնդրել իրեն որպես ընթերակա մասնակցել Գուլակյան 27/1 հասցեի բակից և օժանդակ շինությունից վտարման գործընթացին, որին ինքը համաձայնվել է և նրանց առաջարկությամբ ու ուղեկցությամբ գնացել է նշված հասցե, որտեղ գտնվում էին ոստիկանության աշխատակիցներ, այլ քաղաքացիներ, ովքեր պարզվել է, որ բանվորներ են: Գուլակյան 27/1հասցեն երկհարկանի շինություն էր և խոսակցություններից հասկացել է, որ դատարանի վճռով առաջին հարկում բնակվող կինը, ում անունը Նելլի էր, պետք է վտարվի բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող օժանդակ շինությունից, քանի որ այդ ամենը դատարանի վճռով ճանաչվել է 2-րդ հարկում բնակվող կնոջ սեփականությունը: Նշում է, որ 2-րդ հարկում բնակվող կնոջ անունը Սուսաննա էր: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն իրեն բացատրել են որպես վկա իր իրավունքները և պարտականությունները, այնուհետև բանվորները սկսեցին բակում գտնվող օժանդակ շինությունից Նելլիին պատկանող գույքը տեղափոխել նրա մատնանշած վայր, այնուհետև ապամոնտաժեցին օժանդակ շինության դուռն ու պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխեցին Նելլիի մատնանշած վայր: Սուսաննայի հետ խոսակցության ժամանակ նրանից տեղեկացել է, որ այդ տարածքները պատկանում են նրան, սակայն Նելլին նույնպես օգտվել է իր բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից, նա դիմել է դատարան, որպեսզի Նելլիին վտարեն և դատարանը պահանջը բավարարել է: Ընդհանուր խոսակցության ընթացքում Սուսաննան ասել է նաև, որ նախապես պատվիրել է քար և ճաղավանդակ, որպեսզի Նելլիին վտարելուց հետո քարով փակի նրա մուտքի դուռը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադնի նրա տան պատուհանին, որպեսզի նա այլևս չկարողանա մտնել իր բակային տարածք և օգտվի այնտեղ գտնվող օժանդակ շինությունից և այդ կերպ ապահովի իր անվտանգությունը: Ասել է նաև, որ խնդրել է բանվորներին, որպեսզի նրանք կատարեն այդ աշխատանքները, ինչին համաձայնվել են և իր ներկայությամբ զանգահարել, զրուցել է ինչ-որ մեկի հետ և ասել, որ պատվիրած ապրանքներն ուղարկեն: Ինքը չգիտի, թե ում է նա զանգել, սակայն որոշ ժամանակ անց Սուսաննայի բակի մոտ կանգնեց մի մեքենա, որից հետո Սուսաննա խնդրեց բանվորներին, որպեսզի նրանք մեքենայի մեջից իջեցնեն քարը, ցեմենտը, ավազը և երկաթյա ճաղավանդակը, ինչը նրանք կատարեցին: Այդ ամենը եղել է ԴԱՀԿ ծառայության և ոստիկանների ներկայությամբ: Այնուհետև բանվորները սկսել են պատ շարել Նելլիի տան մուտքի դռան դիմացը, որի ընթացքում Նելլին սկսեց վիճաբանել Սուսաննայի հետ, պահանջում էր դադարեցնել շինարարությունը, նաև ասում էր, որ բակն իրենն է, իր սեփականությունն է և ով է Սուսաննան, որ եկել է այնտեղ և նմանատիպ այլ արտահայտություններ էր անում: Սուսաննան նրան ասում էր, որ բակը և հողամասը պատկանում է իրեն, իսկ իր տան մուտքի դռան դիմաց պատը շարում է, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ է տեղադրում, որպեսզի նա այլևս չկարողանա մուտք գործել իր տարածք և հնարավորություն չտա իր հետ վիճաբանել, այսինքն իր անվտանգության համար է այդ ամենն անում: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները և ոստիկանները Նելլիին համոզում էին, որ չվիճաբանի և դուրս գա փողոց: Այնուհետև Նելլին դուրս է եկել փողոց, իսկ բանվորները քարե պատ են շարել մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին: Նշում է, որ մինչև մուտքի դռան դիմացը պատ շարելը, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները մտել են Նելլիի տուն և դուրս եկել: Գործողությունների ավարտից հետո ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կազմել են կատարված գործողությունների մասին համապատասխան արձանագրություն, որը ստորագրել են ինքը, Նելլին, Սուսաննան և ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Չի տեսել, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորներին ցուցում տան, որպեսզի նրանք քարե պատ շարեն և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրեն, ավելին՝ անձամբ Սուսաննան է իրեն հայտնել, որ բանվորներին ինքն է խնդրել քարե պատ շարել և ճաղավանդակ տեղադրել, ինչին նրանք համաձայնել են և իր ներկայությամբ Սուսաննան զանգահարել և խնդրել է ուղարկել նախապես պատվիրված ապրանքները: Նշում է նաև, երբ ապրանքները տեղափոխել են, նույնիսկ այդ ժամանակ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները չեն խառնվել և որևէ ցուցում որևէ մեկին չեն տվել: Նշվածից ելնելով ենթադրում է, որ Նելլի Հակոբյանը ստում է, քանի որ, եթե ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորներին ցուցում տային պատ շարել և ճաղավանդակ տեղադրել, ապա ինքը դա կլսեր և կտեսներ: Երբ բանվորները փորձել են քարե պատ շարել Նելլիի տան մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին, նա չի փորձել խոչընդոտել բանվորների աշխատանքին, այլ միայն լեզվակռվի մեջ է բռնվել Սուսաննայի հետ: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները Նելլի Հակոբյանին չեն բռնել, չեն քաշքշել, չեն հրել և մարմնական վնասվածքներ չեն պատճառել, իրենց պահել են շատ նորմալ: Չգիտի, թե Նելլի Հակոբյանն ինչու է հայտնել, որ նրանք նման բաներ են արել, նա սուտ տեղեկություններ է հայտնում: Վտարման գործընթացի ժամանակ Սուսաննա Աբգարյանն այնտեղ է գտնվել, ինչպես արդեն նշեց, բակում անձամբ է հանդիպել Սուսաննային, զրուցել նրա հետ և բակում զրուցելու ժամանակ իրեն հայտնել է ցուցմունքում նշված տեղեկությունները: Սուսաննան ընթացքում մտել է նաև իր տուն և դուրս եկել: Ալավելացնելու այլ բան չունի /հատոր 1 գ.թ. 197-199, դատական նիստի արձանագրություն/:
Մեղադրանքի կողմի միջնորդությամբ հրավիրված վկա Կարեն Միլիտոնյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2008թվականից մինչև օրս աշխատում է ԴԱՀԿ ծառայությունում և զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ, իսկ ներկայիս զբաղեցրած պաշտոնին է 2012թվականից: Իր պարտականությունների մեջ է մտնում դատարանի վճռով տրված կատարողական թերթի պահանջների կատարումը, այսինքն՝ դատական ակտերի կատարումը: 2015թվականի օգոստոսի 13-ին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից տրվել է ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթը՝ Սուսաննա Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 տան հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին և նրա որդիներ Մխիթար և Արմեն Հակոբյաններին վտարելու պահանջի մասին: Պահանջատիրոջ կողմից նշված կատարողական թերթը ԴԱՀԿ ծառայություն մուտքագրվել է 2015թվականի սեպտեմբերի 8-ին, իսկ սեպտեմբերի 9-ին գլխավոր խորհրդատու Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցվել է թիվ 01/08-06Inb/15կատարողական վարույթը, այնուհետև Սանասար Յարալյանի կողմից համապատասխան գրություն է ուղարկվել Նելլի, Մխիթար և Արմեն Հակոբյաններին, որով առաջարկվել է 7-օրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել վտարման ենթակա տարածքները՝ նախազգուշացնելով, որ նշված ժամկետում գրության պահանջն ինքնակամ չկատարելու դեպքում կվտարվեն օրենքով սահմանված կարգով: Քանի որ նրանք սահմանված ժամկետում ինքնակամ չեն ազատել տարածքը, այդ իսկ պատճառով Սանասար Յարալյանը 13.10.2015թվականին այդ մասին կազմել է համապատասխան արձանագրություն և վտարման օր է նշանակվել 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Այդ մասին նույնպես համապատասխան գրությամբ հայտնվել է պարտապաններին: Արդեն 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին, ժամը 11:00-ի սահմաններում, վտարում կատարելու նպատակով իրենց բաժնի աշխատակիցներ Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Սանասար Յարալյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ գնացել են նշված հասցեն: Իրենց հետ նույն հասցե են այցելել նաև ԴԱՀԿ ծառայության հետ պայմանագիր կնքած բանվորները, ովքեր հիմնականում իրենց հետ մասնակցում են վտարման գործընթացին, որպեսզի անհրաժեշտության դեպքում օգնեն վտարվող անձանց գույքը տեղափոխելու հարցում: Երբ այցելել են Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1տան բակ, այնտեղ էր գտնվում Սուսաննա Աբգարյանը, իսկ Նելլի Հակոբյանի տան դուռը գտնվում էր փակ վիճակում, նա հրաժարվում էր դուրս գալ տանից, սակայն որոշ ժամանակ անց դուրս է եկել: Նրան բացատրել են նրա իրավունքները և պարտականությունները, բացատրել են հարկադիր վտարման մասին և առաջարկել վտարման ենթակա տարածքից դուրս հանել նրան պատկանող գույքը, եթե նման գույք առկա է: Նելլի Հակոբյանը համաձայնվել է և իրենց կողմից հրավիրված բանվորական ուժի միջոցով իր գույքը տեղափոխել է իր մատնանշած վայր: Նելլի Հակոբյանի պահանջով բանվորական ուժի միջոցով, խնամքով, առանց վնասելու, ապամոնտաժվել են նաև օժանդակ շինության դուռը և պատուհանները և դրանք նույնպես տեղափոխվել է նրա մատնանշած վայր: Ուսումնասիրության արդյունքում պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, քանի որ հատակագծով նախատեսված էր դուռ, իսկ երբ Նելլի Հակոբյանի տան ներսից ուսումնասիրել են հատակագծով նախատեսված դռան հատվածը, պարզվել է, որ նշված հատվածում առկա է խորշ և դռան փոխարեն ինչ-որ բան է տեղադրված, այսինքն մուտքը փակված է, իսկ շինության հետնամաս չեն գնացել և չգիտեն, թե այնտեղից ինչով էր փակված մուտքը: Տեղեկացել է նաև, որ շինության հետնմասում գտնվող տունը պատկանում է Նելլի Հակոբյանի որդուն: Այնուհետև բանվորները պահանջատեր Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով քարե պատ են շարել վերջինիս սեփականության իրավունքով պատկանող բակային տարածքով դեպի Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրեցին պատուհանին: Չգիտի, թե բանվորներն այդ աշխատանքները կատարել են գումարով, թե ոչ: Քանի որ բանվորներն անկախ են, այսինքն կարող են կատարել ցանկացած աշխատանք, ուստի իրենք իրավասու չեն խոչընդոտել նրանց գործողություններին և տվյալ դեպքում նույնպես չեն խոչընդոտել պահանջատիրոջ խնդրանքով կատարված գործողություններին: Վտարում կատարելու գործողությունների վերաբերյալ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմվեց համապատասխան արձանագրություն, որում նշվել է, որ կատարվել է վտարում, նշվեց նաև Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատ շարելու և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ դնելու մասին, քանի որ այդ ամենը տեղի էր ունեցել իրենց ներկայությամբ: Նշում է, որ արձանագրությունում Սանասար Յարալյանը նշել է նաև, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, այն նպատակով, որ Նելլի Հակոբյանը կարող էր վերականգնել իր բնակարանի և հետնամասում գտնվող շինության միջնամասում գտնվող նախկին դուռը և իր տուն մտնել այդ մուտքով, քանի որ Սուսաննա Աբգարյանի բակով նա այլևս իրավունք չուներ մուտք գործել իր բնակարան: Այդ մասին արձանագրությունում կարող էին նաև չնշել, պարզապես նշվել է, որպեսզի երևա, որ շինության հետնամասից նույնպես կարող է մտնել իր տուն, եթե վերականգնի նախկին մուտքը: Իրենք արձանագրությունում որևէ կեղծիք չեն մտցրել, նաև որևէ դիտավորություն կամ շահ չեն ունեցել արձանագրությունում կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, այսինքն՝ կեղծիք չեն կատարել, արձանագրել են այն ամենը, ինչ տեսել են և ինչ տեղի է ունեցել իրենց ներկայությամբ: Իրենք որևէ իրավասություն չեն ունեցել արգելել Սուսաննա Աբգարյանին, որպեսզի նա քարե պատը չշարի մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ չտեղադնի պատուհանին: Կատարված գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը ստորագրվել է ինչպես իրենց, այնպես էլ Նելլի Հակոբյանի, Սուսաննա Աբգարյանի և որպես ընթերակա հրավիրված անձի կողմից: Նախաքննությամբ իր առաջին ցուցմունքում հայտնել է, որ ստորագրել է նշված արձանագրությունը, սակայն այն չի ստորագրել, արձանագրությունը կազմելուց հետո, երբ պետք է ներկաներով ստորագրեին այն, մինչև իր կողմից ստորագրելը, իր անձնական օգտագործման մեքենան կայանված է եղել դիմացի շենքի բակում և խոչընդոտ էր ստեղծել մեկ այլ մեքենայի մուտքը տվյալ բակային տարածք մուտք գործելու համար, ինչի համար մոտեցել է մեքենային և այն տեղափոխել մեկ այլ վայր, որից հետո, ըստ երևույթին, երբ մյուսներն արդեն իսկ ստորագրել են արձանագրությունը, իր մոտ տպավորվել է, որ ինքն արդեն իսկ ստորագրել է: Սակայն իրականում արձանագրությունը չի ստորագրել և դրանում որևէ դիտավորություն չի ունեցել, պարզապես մոռացության հետևանք է եղել: Կարծում է, որ Սանասարը նույնպես չի նկատել, որ արձանագրությունն ինքը չի ստորագրել, հակառակ դեպքում նա ստորագրել կտար իրեն: Գործողությունների ավարտից հետո հեռացել են: Բանվորների կողմից Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատ շարելու, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ տեղադնելու ժամանակ Նելլի Հակոբյանը որևէ գործողություն չի կատարել է և չի փորձել խոչընդոտել այդ գործողությունների կատարմանը: Բանվորներն Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատը շարել և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ են դրել Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով և իրենք որևէ առնչություն չեն ունեցել այդ հարցում: Նելլի Հակոբյանին որևէ մեկն այդ ընթացքում չի քաշքշել,պատից պատ չի հրել, նրա վրա չեն բղավել, ձեռքերից չեն բռնել, կապտուկներ կամ այլ մարմնական վնասվածքներ չեն պատճառել: Չի հիշում, որ Նելլի Հակոբյանը փորձել է խոչընդոտել բանվորների աշխատանքին: Ավելացնելու այլ բան չունի /հատոր 1 գ.թ. 137-140, 322-323, դատական նիստի արձանագրություն/:
Դատաքննությամբ հետազոտվել են նաև.
* ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան կողմից թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13քաղաքացիական գործով կայացված 17.04.2015թվականի վճիռը, որի համաձայն դատարանը վճռել է. »Սկզբնական հայցով հայցվոր Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանի հայցը բավարարել. Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին վտարել Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից: Հակընդդեմ հայցվոր Նելլի Հակոբյանի հայցը մերժել: Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված: Վճիռն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկ ամիս հետո և նույն ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարան: Վճիռը կամովին չկատարելու դեպքում այն կկատարվի դատական ակտերի հարկադիր կատարման ծառայության միջոցով` պարտապանի հաշվին«: Վճիռն ուժի մեջ է մտել 16.06.2015թվականին /հատոր 1 գ.թ. 13-39/:
* ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 13.08.2015թվականին թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով տրված կատարողական թերթը՝ Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին՝ սեփականության իրավունքով Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարելու վերաբերյալ, որի համաձայն պահանջատեր է հանդիսանում Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանը, իսկ պարտատեր՝ Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանը /հատոր 1 գ.թ. 84-85, դատական նիստի արձանագրություն/:
* 09.09.2015թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի որոշումը »Կատարողական վարույթ հարուցելու մասին«, որի համաձայն՝ հարուցվել է կատարողական վարույթ թիվ 01/08-06INb/15, Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին՝ Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարելու, ինչպես նաև պարտապանից որպես կատարողական գործողությունների կատարման ծախս 5000ՀՀ դրամ բռնագանձելու մասին /հատոր 1 գ.թ. 88, դատական նիստի արձանագրություն/:
* 13.10.2015թվականի ԴԱՀԿ ապահովող Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված »Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ« արձանագրությունը, որի համաձայն՝ թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթի համաձայն 09.09.2015թվականին հարուցված թիվ 01/08-06INb/15կատարողական վարույթով թիվ ԵՕ-633գրությամբ պարտապաններին առաջարկվել է յոթնօրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքը և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունը: Գրության պահանջը ստուգելու նպատակով նույն օրը ժամը 13.00-ի սահմաններում Ս.Յարալյանն ու Ա.Իսրայելյանն այցելել են վերը նշված հասցե և այցելությամբ պարզվել է, որ վտարման ենթակա հասցեն գույքից ազատված չէ /հատոր 1, գ.թ. 90, դատական նիստի արձանագրություն/:
* Սեփականության իրավունքի վկայականի պատճենը /հատոր 1 գ.թ. 40-41, դատական նիստի արձանագրություն/:
* 10.11.2015թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված »Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ« արձանագրությունը /հատոր 1 գ.թ. 345, դատական նիստի արձանագրություն/:
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Դատարանը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված գործով ձեռք բերված ապացույցները իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված չի համարում և հանգում է հետևության, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները, այն է՝ պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, կեղծ փաստաթուղթ կազմելը, դատարանում չապացուցվեց և սպառվել են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, հետևաբար նման պայմաններում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում պետք է ճանաչել Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի անմեղությունը և նրանց նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների ապացուցվածության վերաբերյալ դատարանի հետևությունների արժանահավատությունը, այլ ոչ թե՝ ենթադրությունը՝ ինչպես ներկայացված է մեղադրական եզրակացությունում, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար:
Դատաքննությամբ հաստատվեց, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Iոb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին միասին մասնակցել են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին: Սանասար Յարալյանի կողմից Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է տեղեկություն այն մասին, որ կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, ինչի վերաբերյալ նշված է թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13վճռում և տուժող Նելլի Հակոբյանը և նրա որդի վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքներում, որոնցով հայտնում են, որ. »...25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացվել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ: ... «:
Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարության հարցին անդրադարձել է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2014թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13որոշմամբ, որում արձանագրել է հետևյալը.
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 25հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 107հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 127հոդվածի համաձայն` 1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից: 2.Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 365հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 371հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն՝ դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները:
»Ապացույցների բավարարություն« հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ թիվ ԵԷԴ/0058/01/10քրեական գործով 22.12.2011թվականին կայացրած որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով »ապացուցման առարկա« և »ապացույցների բավարարություն« հասկացությունները, նշել է. (…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար: Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը: Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վերահաստատելով և զարգացնելով Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ »ապացույցների բավարարությունը« որոշելու չափանիշներն են.
1. անմեղության կանխավարկածը,
2. վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3. դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12որոշման մեջ շեշտել է. »(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 107հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը: Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով 2011թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշմամբ:
Մարդու իրավունքների Եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ / Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ/:
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ 2010թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ »(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը«:
Այսպիսով, »ներքին համոզմունքը« սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ): Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա: Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման:
Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին: Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
- աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից /ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 104հոդվածի 2-րդ մաս/,
- ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները,
- դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման,
- լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից:
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 105հոդվածով:
Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին:
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա. ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ. ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ. ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ. ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե. նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում: Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով: Ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1. գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2. եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3. այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի »հիմնավոր կասկածից վեր« ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, »հիմնավոր կասկածից վեր« ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
Նախքան ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի առկայության կամ բացակայության հարցին անդրադառնալը` դատարանն անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ նախաքննության մարմնի կողմից նրան ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների և որպես մեղավորությունը հաստատող ապացույցներ` մեղադրական եզրակացության մեջ ներկայացված ապացույցների բավարարության հարցին:
Դատարանը վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները կիրառելով՝ իրավական վերլուծության ենթարկելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները՝ փաստում է, որ նշված ապացույցները Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի՝ նրանց մեղսագրված արարքներին առնչության և մեղավորության մասին անմիջական, ուղղակի փաստական տվյալներ չեն բովանդակում, դրանք չեն հիմնավորում ամբաստանյալների մեղավորությունը:
Սույն` թիվ 62215716, ինչպես նաև Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մասով միացված թիվ 62232916նախաքննական համարներով քրեական գործերով կազմված և հաստատված մեղադրական եզրակացությունների համաձայն, որպես Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող ապացույցներ նշվել են՝ տուժող Նելլի Հակոբյանի, վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքները, Սանասար Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը, դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը, ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքները:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել են տուժող Նելլի Հակոբյանի, վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքները: Դատարանն արձանագրում է, որ տուժողի և վկայի ցուցմունքներում պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող որևէ փաստական հանգամանք չկաայլ նրանք իրենց ցուցմունքներում հայտնում են, որ 25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացել են նոր մուտք:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել է իրեղեն ապացույցներ ճանաչված Սանասար Յարալյանի կողմից 10.11.2015թվականին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը: Դատարանն արձանագրում է, որ նշված ապացույցը որևէ փաստական տվյալ չի պարունակում այն մասին, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել է 19.11.2016թվականի դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը, համաձայն որի՝ զննություն է կատարվել Նելլի Հակոբյանի որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի բնակարանում, այն դեպքում երբ Սանասար Յարալյանի կողմից կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը կազմվել է 10.11.2015թվականին Նելլի Հակոբյանի բնակարանի վերաբերյալ: Դատարանն արձանագրում է, որ 19.11.2016թվականի դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող որևէ փաստական հանգամանք չկա:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել է այլ ապացույց ճանաչված ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքները, որի համաձայն Նելլի Հակոբյանը 19.11.1969թվականից մինչև 24.06.2014թվականը, Մխիթար Հակոբյանը 29.01.1988թվականից մինչև 24.06.2014թվականը հաշվառված են եղել, իսկ 21.12.2015թվականին և 24.12.2015թվականից մինչ օրս հաշվառված են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27 հասցեում: Դատարանն արձանագրում է, որ նշված ապացույցները որևէ փաստական տվյալ չեն պարունակում այն մասին, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն, այն է՝ պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելը:
Վերոշարադրյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի առնչությունը խմբային շահից ելնելով կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կազմելու դեպքին և նրանց մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ, հետևաբար այն ենթադրություն է, վարկած, գնահատողական դատողություն, կարծիք, քանի որ այն չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ: Վերը նշված փաստական հանգամանքները գնահատելով դատարանն արձանագրում է, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղադրանքների հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը հանդես են եկել խմբային շահից ելնելով և ցանկացել են կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելը:
Վերոշարադրյալ ապացույցների, ինչպես նաև մեղադրողի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված վկաներ Սուսաննա Աբգարյանի, Սուսաննա Գրիգորյանի, Կարեն Միլիտոնյանի ցուցմունքների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի առնչությունը դեպքին և նրանց մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքը կատարելու մեջ: Դատարանն արձանագրում է, որ այլ ապացույցներ ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների հիմքում չեն դրվել և մեղադրական եզրակացության մեջ չեն վկայակոչվել:
Դատարանը նաև արձանագրում է, որ նախաքննական մարմնի կողմից սույն գործով չեն երաշխավորվել Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևորագույն երաշխիքներից՝ մրցակցության սկզբունքի և պաշտպանության իրավունքի իրացումը մեղադրական եզրակացության համատեքստում:
Դատարանն արձանագրում է, որ որպես այդ սկզբունքների ապահովման երաշխիք ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի՝ »Մեղադրական եզրակացությունը« վերտառությամբ 270հոդվածի 2-րդ մասում սահմանված է, որ մեղադրական եզրակացության նկարագրական-պատճառաբանական մասում քննիչը շարադրում է ... մեղադրյալի մեղավորությունը հաստատող ապացույցները, ի պաշտպանություն նրա բերվող փաստարկները և այդ փաստարկների ստուգման արդյունքում հավաքված ապացույցները:
Պաշտպանության իրավունքի, մասնավորապես, մեղադրական եզրակացության համատեքստում դրա իրացման ապահովման հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ս.Նալբանդյանի գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ ,(…) մեղադրական եզրակացությունը հանդիսանում է այն դատավարական փաստաթուղթը, որով ամփոփվում են նախնական քննության արդյունքները, ինչպես նաև հիմնավորվում են քննիչի ենթադրությունները՝ մեղադրյալի մեղավորության և նրա գործողությունների իրավաբանական որակման մասին: Մեղադրական եզրակացության կարևորության մասին է վկայում այն հանգամանքը, որ դրանով ընդգծվում են քրեական գործի դատական քննության սահմանները: Մեղադրական եզրակացության նշանակությունն արտահայտվում է նաև նրանում, որ այն մեղադրյալին հնարավորություն է տալիս կազմակերպել և իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը` առաջադրված մեղադրանքի և այն հաստատող ապացույցների շրջանակներում /Վճռաբեկ դատարանի 18.12.2009թվականի թիվ ՀՅՔՐԴ2/0144/01/09 որոշում/: Մեկ այլ՝ Ա.Պապյանի գործով կայացված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ (…) մեղադրական եզրակացության մեջ շարադրվող առանձին հարցեր (արարքի փաստական նկարագրության հիմքում դրված ապացույցների շրջանակը, դրանց տրված գնահատականը, դատակոչի ենթակա անձանց շրջանակը և այլն) էական նշանակություն ունեն անձի պաշտպանության իրավունքի պատշաճ իրականացման համար /Վճռաբեկ դատարանի 05.11.2010թվականի թիվ ՏԴ/0115/01/09 որոշում/: Մեկ այլ՝ Գ.Ճաղարյանի և այլոց վերաբերյալ որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պաշտպանության իրավունքը` որպես մեղադրյալին վերապահված դատավարական իրավունքների ամբողջություն, հնարավորություն է տալիս վերջինիս հանդես գալ դատավարության ինքնուրույն սուբյեկտի կարգավիճակով, լրիվ կամ մասնակիորեն հերքել իրեն մեղսագրվող հանցանքը կատարած լինելու պնդումը, ինչպես նաև պաշտպանել իր իրավունքներն ու օրինական շահերը: Ընդ որում` պաշտպանության իրավունքի իրականացման փաստացի հնարավորության ապահովման պարտականությունը կրում է վարույթն իրականացնող մարմինը: Մրցակցության սկզբունքը և պաշտպանության իրավունքը կոչված են դատավարությունը համապատասխանեցնելու արդարության չափորոշիչներին և ապահովելու իրավունքների արդյունավետ վերականգնում, իսկ քրեական արդարադատության շրջանակներում վերոգրյալն առնվազն ենթադրում է տեղի ունեցած հանցագործության մանրամասների հաստատումը, դրանց ճշգրիտ իրավաբանական գնահատական տալը, հասարակությանը և առանձին անհատներին հասցված վնասի, ինչպես նաև հանցանքի կատարման մեջ մեղադրվող անձի իրական մեղքի ամբողջական բացահայտումը: ... Մրցակցային դատավարության ընթացքում պաշտպանությունը հանդես է գալիս որպես մեղադրանքի հակադրում` նպատակ ունենալով հերքել այն և պաշտպանել քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքի կատարման մեջ մեղադրվող անձանց իրավունքներն ու շահերը: Այս կարևորագույն գործառույթի արդյունավետ իրականացման համար պաշտպանության կողմն առնվազն պետք է հնարավորություն ունենա ծանոթանալու առաջադրված մեղադրանքի իրավական և փաստական հիմքերին, դրանց վերաբերյալ ներկայացնելու սեփական դիրքորոշումը և մասնակցելու ապացուցման գործընթացին: Պաշտպանության իրավունքի իրականացումը, ինչպես նաև մրցակցային դատավարության ապահովումն անհնար են, եթե մեղադրյալը տեղյակ չէ, թե ինչ անօրինական արարքի կատարման մեջ է մեղադրվում և ինչ ապացույցների հիման վրա: /…/ Վերոգրյալից Վճռաբեկ դատարանը հետևություն է անում այն մասին, որ /…/մեղադրական եզրակացության մեջ շարադրվող առանձին հարցեր, մասնավորապես, արարքի փաստական նկարագրությունը, այդ նկարագրության հիմքում դրված ապացույցների շրջանակը, դրանց տրված գնահատականը, վճռորոշ նշանակություն ունեն անձի պաշտպանության իրավունքի պատշաճ իրականացման համար: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ նշված պահանջների պահպանմամբ մեղադրանքը ձևակերպելու դեպքում միայն առաջադրված մեղադրանքը հնարավորություն կտա մեղադրյալին պատշաճ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը, ինչպես նաև կապահովվի կողմերի դատավարական իրավահավասարությունը` սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու և մյուս կողմի փաստարկները հերքելու համար: Նշված սկզբունքներից ցանկացած շեղում կհանգեցնի արդար դատաքննության հիմնարար արժեքի առարկայազրկման /24.08. 2012թվականի ԵՇԴ/0002/01/11 որոշում/:
Արդեն իսկ վերևում փաստվել է, որ ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել և ցուցմունքներում փաստացի հերքել են իրենց առաջադրված մեղադրանքները, հայտնելով, որ պաշտոնեական կեղծիք չեն կատարել, խմբային շահերից ելնելով որևէ արձանագրություն չեն ստորագրել և ստորագրությամբ հաստատելով Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունը ոչ թե թաքցրել են Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինության փաստը, այլ հաստատել են այն հանգամանքը, որ հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, այսինքն՝ որդու տնից, նույն հասցեից, որը ձևականորեն փակված է եղել, և այն նրանց կողմից պետք է ապամոնտաժվեր և վերականգնվեր ու արձանագրությունում այդ հանգամանքը նշելու միակ նպատակը եղել է դա և որևէ այլ դիտավորություն չեն ունեցել կեղծիք կատարելու, որով կոտնահարվեր Նելլի Հակոբյանի սահմանադրական իրավունքները և օրինական շահերը: Որպես ամբաստանյալ, իրենց համար անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը այն հարցի վերաբերյալ, թե որտեղ է եղել իրենց խմբային շահերը և նախաքննության մարմնի կողմից դա որևէ ձևով չի ապացուցվել: Կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է և կատարողական վարույթը կարճվել է: Հակառակ կողմից մուտք ունենալու մասին նշել են, քանի որ այն եղել է, ինչի մասին նշված է նաև վճռում և ինչ եղել է այն էլ արձանագրել են, իսկ այն լինելու կամ չլինելու հանգամանքը չէր խոչընդոտելու իրենց կողմից վճռի պահանջը կատարելուն:
Մինչդեռ, թե նախաքննական մարմինը մեղադրական եզրակացությունում, թե մեղադրողը դատարանում որևէ վերլուծություն և հիմնավորում չեն նշել, թե հատկապես ինչում է արտահայտվում այդ ցուցմունքների անարժանահավատությունը, ինչ ապացույցներով են մասնավորապես հերքվում նրանց կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները: Նրանք ընդամենը դատողություն են արել այն մասին, որ մեղադրանքն է հաստատվում ինչ-որ ապացույցներով՝ առանց նշելու, թե ինչ ապացույցներով են հերքվում ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները:
Մեղադրական եզրակացության մեջ նախաքննական մարմինը նշել է հետևյալը. »Քրեական գործով նախաքննությամբ հավաքված ապացույցները ենթարկվել են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման՝ ձեռք բերված ապացույցների վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով: Մեղադրյալների ցուցմունքների վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ իրենց մեղավոր չճանաչելու կապակցությամբ նրանց պատճառաբանություններն անհիմն, մտացածին են և քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում:«, այն դեպքում, երբ ինչպես պարզվում է վերոգրյալից՝ ստացված տեղեկությունները նախաքննական մարմնի և մեղադրողի կողմից չեն վերլուծվել իրենց ամբողջության մեջ, դրանք չեն համադրվել այլ ապացույցների հետ և առանց որևէ հիմնավոր փաստարկման դատողություն է արվել այն մասին, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղադրանքները հիմնավորված են, իսկ նրանց ցուցմունքներն անհիմն են, մտացածին են և քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում:
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով նախաքննական մարմնի կողմից չեն ապահովվել ամբաստանյալների արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևորագույն երաշխիքներից՝ մրցակցության սկզբունքի և պաշտպանության իրավունքի իրացումը մեղադրական եզրակացության համատեքստում, իսկ մեղադրողի կողմից նաև մեղադրական ճառում, քանի որ ամբաստանյալների կողմից ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման վերաբերյալ անհրաժեշտ օբյեկտիվ և գործի նյութերի վրա հիմնված վերլուծությունների, գնահատականների բացակայությունը, զրկում է ոչ միայն ամբաստանյալներին իրենց դիտողությունները և հակափաստարկները ներկայացնելու մեղադրանքի կողմի փաստարկների վերաբերյալ, այլև դատարանին գնահատելու դրանք:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով կազմված մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում օրենքով սահմանված պահանջներին, մասնավորապես նրանում բացակայում են ամբաստանյալների կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկների հերքման մասին դատողությունները, ինչպես նաև դրանց ստուգման արդյունքում ձեռք բերված ապացույցները: Դատարանի գնահատմամբ նախաքննությունը տարվել է միակողմանի, նախաքննական մարմինը ոչ միայն չի կատարել օրենքով իր վրա դրված պարտականությունը՝ մեղադրյալներին արդարացնող հանգամանքները պարզելու համար /ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 17հոդվածի 3-րդ մաս/, այլև առանց բավարար հիմնավորումների, ստանդարտ ձևակերպումներով փորձել է հերքել մեղադրյալների կողմից ի պաշտպանություն բերած և իրենց արդարացնող փաստական հանգամանքները:
Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների և հատկապես ամբաստանյալների կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու հանգամանքների ապացուցվածության վերաբերյալ դատարանի հետևությունների արժանահավատությունը, այլ ոչ թե՝ ենթադրությունը՝ ինչպես ներկայացված է մեղադրական եզրակացությունում, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար: Դատարանն արձանագրում է, որ այլ ապացույցներ ամբաստանյալներին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների հիմքում չեն դրվել և մեղադրական եզրակացության մեջ չեն վկայակոչվել:
Դատարանը նաև անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպմանը:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 309հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 6հոդվածի 20-րդ կետի համաձայն` մեղադրանքը ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված կարգով ներկայացված հիմնավորումն է` որոշակի անձի կողմից քրեական օրենսգրքով չթույլատրված կոնկրետ արարքի կատարման մասին:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 24.08.2012թվականի թիվ ԵՇԴ/0002/01/11 որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ մեղադրանքը հանդիսանում է քրեադատավարական այն ինստիտուտը, որի միջոցով ապահովվում է հանրային քրեական հետապնդման կառուցակարգի գործունեությունը: Մեղադրանքը հանցակազմը կոնկրետ հանցագործության հանգամանքների և այն կատարած անձի հետ կապող դատավարական միջոցն է և այդ պատճառով էլ մեղադրանքը կարելի է դիտարկել որպես հանցակազմի հատկանիշների դատավարական արտահայտություն, որից ածանցյալ է նաև քրեական արդարադատության իրականացման գործառույթը: Քրեական դատավարությունում մեղադրանքը բնորոշվում է որպես կոնկրետ անձին մեղսագրվող հանցավոր գործողության կամ անգործության նկարագրություն դատավարական փաստաթղթերում: Կառուցվածքային առումով մեղադրանքը բաղկացած է գործով հաստատված՝ հանրության համար վտանգավոր և հակաիրավական արարքի կատարման հանգամանքների ամբողջությունից և քրեական օրենքի կոնկրետ նորմից, որի հատկանիշներին համապատասխանում է նշված փաստական հանգամանքների ամբողջությունը: Այլ խոսքով՝ մեղադրանքի տարրեր են կազմում մեղադրանքի ձևակերպումը և դրա իրավաբանական որակումը: (...)Մրցակցության սկզբունքը և պաշտպանության իրավունքը կոչված են դատավարությունը համապատասխանեցնելու արդարության չափորոշիչներին և ապահովելու իրավունքների արդյունավետ վերականգնում, իսկ քրեական արդարադատության շրջանակներում վերոգրյալն առնվազն ենթադրում է տեղի ունեցած հանցագործության մանրամասների հաստատումը, դրանց ճշգրիտ իրավաբանական գնահատական տալը, հասարակությանը և առանձին անհատներին հասցված վնասի, ինչպես նաև հանցանքի կատարման մեջ մեղադրվող անձի իրական մեղքի ամբողջական բացահայտումը: Մրցակցային դատավարության ընթացքում պաշտպանությունը հանդես է գալիս որպես մեղադրանքի հակադրում` նպատակ ունենալով հերքել այն և պաշտպանել քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքի կատարման մեջ մեղադրվող անձանց իրավունքներն ու շահերը: Այս կարևորագույն գործառույթի արդյունավետ իրականացման համար պաշտպանության կողմն առնվազն պետք է հնարավորություն ունենա ծանոթանալու առաջադրված մեղադրանքի իրավական և փաստական հիմքերին, դրանց վերաբերյալ ներկայացնելու սեփական դիրքորոշումը և մասնակցելու ապացուցման գործընթացին: Պաշտպանության իրավունքի իրականացումը, ինչպես նաև մրցակցային դատավարության ապահովումն անհնար են, եթե մեղադրյալը տեղյակ չէ, թե ինչ անօրինական արարքի կատարման մեջ է մեղադրվում և ինչ ապացույցների հիման վրա: Մեղադրանքի ձևակերպումը միակ հնարավոր դատավարական միջոցն է, որով հնարավոր է դառնում իրացնել անձի իրավունքը տեղեկանալու իր դեմ առաջադրված մեղադրանքի մասին: Հետևաբար մեղադրանքի ձևակերպումը կարելի է բնորոշել որպես մեղադրյալի իրավունքների և օրինական շահերի ապահովմանն ուղղված երաշխիք, որը հնարավոր է դարձնում առաջադրված մեղադրանքից օրինական միջոցներով պաշտպանվելը և թույլ է տալիս հասնել քրեական վարույթի հիմնական` մեղադրյալի անմեղության կամ մեղավորության հարցի հստակ լուծմանը: Համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում (անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշում, մեղադրական եզրակացություն) մեղադրանքի ձևակերպման կարևորումը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ դրա առկայությունը հնարավորություն է տալիս քրեական հետապնդման ենթարկվող անձին արդյունավետ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը: Ավելին, մեղադրական եզրակացության մեջ շարադրվող առանձին հարցեր, մասնավորապես, արարքի փաստական նկարագրությունը, այդ նկարագրության հիմքում դրված ապացույցների շրջանակը, դրանց տրված գնահատականը, վճռորոշ նշանակություն ունեն անձի պաշտպանության իրավունքի պատշաճ իրականացման համար:(...)Մեղադրանքի ձևակերպման մեջ, բացի հանցավորի մասին տվյալներից, հանցագործության տեղից, ժամանակից և եղանակից, մանրամասնորեն և հստակ պետք է նշվեն արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը` հանցագործության դեպքի և դրա հետ կապված հանգամանքների մանրակրկիտ նկարագրությունը: Արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի իրացման առումով անընդունելի է, երբ իրավասու պաշտոնատար անձը համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում մեղադրանքը ձևակերպելիս սահմանափակվի միայն քրեական օրենքով արգելված արարքի ընդհանրական նկարագրությամբ: (...)Նշված պահանջների պահպանմամբ մեղադրանքը ձևակերպելու դեպքում միայն առաջադրված մեղադրանքը հնարավորություն կտա մեղադրյալին պատշաճ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը, ինչպես նաև կապահովվի կողմերի դատավարական իրավահավասարությունը` սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու և մյուս կողմի փաստարկները հերքելու համար: Նշված սկզբունքներից ցանկացած շեղում կհանգեցնի արդար դատաքննության հիմնարար արժեքի առարկայազրկման:
Վերը շարադրված դիրքորոշումների կիրառմամբ ուսումնասիրելով ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները, Դատարանն արձանագրում է, որ նրանում չի պարունակվում հանցակազմի հատկանիշների դատավարական արտահայտություն, մասնավորապես առկա ձևակերպումներից պարզ չէ, թե ամբաստանյալների գործողությունները գիտակցաբար /ուղղակի դիտավորությամբ/ ուղղվածն են եղել փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, կեղծ փաստաթուղթ կազմելուն, պարզ չէ հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ կազմող հանցագործության շարժառիթներն ու նպատակը, մասնավորապես այն, թե ինչով է արտահայտվել խմբային շահը:
Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանը կրկին փաստում է, որ մեղադրանքների նման ձևակերպման պայմաններում չի ապահովվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքների կատարման մեջ մեղադրվող Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի իրավունքները տեղեկանալու իրենց դեմ առաջադրված մեղադրանքի փաստական հիմքերի մասին, հետևաբար չի ապահովվել նաև ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներից ամբաստանյալների պաշտպանության իրավունքի իրականացումը` որպես արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի իրականացման պահանջները բավարարող երաշխիք:
Անդրադառնալով Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի առկայության կամ բացակայության հարցին` դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 3հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները, իսկ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 18հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված՝ հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեսված է ՀՀ Քրեական օրենսգրքով:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 13.07.2007թվականի թիվ ՎԲ-107/07 որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ արարքը ճանաչվում է հանցավոր միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունը անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասը քրեական պատասխանատվություն է նախատեսում պաշտոնատար անձի կողմից շահադիտական նպատակով կամ անձնական այլ դրդումներով կամ խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթերում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ կամ գրառումներ մտցնելու, կեղծում, քերվածք կամ այլ թվական գրառումներ կամ փոփոխություններ կատարելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթղթեր կազմելու կամ հանձնելու համար:
Հանցագործության օբյեկտը պետական ապարատի կոնկրետ օղակի նորմալ գործունեությունն է։ Կառավարման գործունեությունը հաճախ կապված է իրավաբանական հետևանքներ առաջացնող տարբեր տեսակի փաստաթղթերի կազմման ու հանձնման հետ։ Այդպիսի փաստաթղթերը, որոնք կոչվում են պաշտոնական փաստաթղթեր, քննարկվող հանցագործության առարկա են։
Քննարկվող հանցակազմը ձևական է. հանցագործությունն ավարտված է համարվում օրենքում նկարագրված արարքը կատարելու պահից՝ անկախ հետևանքներից։
Քննարկվող հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է քրեական օրենսգրքի 314հոդվածում նկարագրված գործողություններից որևէ մեկը կատարելով։
Փաստորեն, պաշտոնեական կեղծիքը կարող է լինել նյութական, երբ իսկական փաստաթղթում կեղծ տեղեկություններ կամ գրառումներ են կատարվում, և ինտելեկտուալ, երբ կազմվում է ձևով իսկական, բայց բովանդակությամբ ամբողջովին կեղծ վաատաթուղթ։
Պաշտոնական փաստաթղթերում կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, իսկական պաշտոնական փաստաթղթում այնպիսի տեղեկություններ գրանցելն է, որոնք չեն համապատասխանում իրականությանը։
Պաշտոնական փաստաթղթերում կեղծ գրառումներ մտցնելը, իսկական փաստաթղթերում այնպիսի փոփոխություններ կատարելն է, որոնք աղավաղում են փաստաթղթի իրական բովանդակաությունը և չեն համապատասխանում իրականությանը։ Հարկ է նշել, որ պաշտոնական փաստաթղթերում կեղծ գրառումներ մտցնելը իր մեջ ներառում է կեղծում, այլ թվականով գրառումներ կամ այլ փոփոխություններ կազմելը:
Կեղծ փաստաթղթեր կազմելը ձևով իսկական, բայց բովանդակությամբ ամբողջովին կեղծ փաստաթուղթ պատրաստելն է, որը կարող է դրսևորվել տարբեր ձևերով:
Կեղծ փաստաթուղթ հանձնելը ձևով իսկական, բայց բովանդակությամբ կեղծ կամ իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ պարանակող փաստաթուղթը որևէ ձևով շրշանառության մեծ դնելն է:
Քննարկվող հանցակազմի առկայության համար անհրաժեշտ է, որպեսզի նշված գործողություններն իրականացվեն պաշտոնատար անձի կողմից իր ծառայական գործունեության կապակցությամբ։
Հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ։ Հանցավորը գիտակցում է, որ կեղծ տեղեկություններ կամ գրառումներ է մտցնում պաշտոնական փաստաթղթերում, կամ կեղծ փաստաթուղթ է հանձնում: Հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ են հանցագործության շարժառիթները և նպատակը, պաշտոնեական կեղծիքի հանցակազմն առկա է միայն այն դեպքում, երբ օրենքում նկարագրված գործողությունները կատարվում են շահադիտական նպատակով կամ այլ անձնական դրդումներով կամ խմբային շահերից ելնելով։
Վերը նշված փաստական հանգամանքները գնահատելով դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր օբյեկտիվ կողմի առկայությունը, քանի որ վտարում կատարելու գործողությունների վերաբերյալ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունում կեղծ տեղեկություններ չի նշվել գրառելով, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, ինչի վերաբերյալ նշված է թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13վճռում, նաև տուժող Նելլի Հակոբյանը ու նրա որդի վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքներում, որոնցով հայտնում են, որ 25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացվել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ: Դատարանը նաև արձանագրում է, որ ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր, որ ամբաստանյալները գիտակցել և ցանկացել են /ուղղակի դիտավորությամբ/ խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել և կեղծ փաստաթուղթ կազմել:
Սույն գործի փաստերը գնահատելով և վերոնշյալ իրավական դիրքորոշումների կիրառմամբ՝ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք: Մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքների փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած, իսկ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից, որպիսին սույն քրեական գործով ձեռք բերված և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ գնահատման արդյունքում դատարանի մոտ չի ձևավորվել: Հետևաբար բավարար է փաստելու, որ բացակայում են ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար լինի մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, այսինքն՝ սույն գործով ապացույցների բավարար համակցություն չի ձևավորվել, որը հիմք կտա հանգելու այն հետևության, որ անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցագործությունը: Այլ կերպ՝ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորված չէ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը: Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր չեն նախաքննության մարմնի հետևություններն այն մասին, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում առկա են խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կեղծ փաստաթուղթ կազմելու/ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մաս/ հանցակազմի հատկանիշներ, իսկ հանցագործության որակումը կոնկրետ հանրորեն վտանգավոր արարքի մեջ հանցակազմի առկայության հավաստումն է, իսկ հանցակազմի տարրերից նույնիսկ մեկի բացակայությունը, հակառակը, նշանակում է, որ կատարված արարքը հանցագործություն չէ, ուստի և բացակայում է քրեական պատասխանատվության հիմքը: Դատարանն արձանագրում է, որ այդպիսի ապացույց քրեական գործում առկա չէ և մեղադրանքի կողմը այդպիսի ապացույց դատարանին չի ներկայացրել։ Դատարանը գտնում է, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից վերը նշված արարքը կատարելը զուտ մեղադրանքի կողմի հետևությունը ենթադրություն է, վարկած, գնահատողական դատողություն, կարծիք, քանի որ այն չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ: Այլ կերպ ասած՝ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ դատարանի մոտ առկա է չփարատված կասկած, ուստի ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի հիման վրա և »չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու« (in dubio pro reo¤ կանոնի կիրառմամբ այն պետք է մեկնաբանվի հօգուտ ամբաստանյալի: Դատարանի վերջին եզրահանգումը մեծապես պայմանավորված է նաև նրանով, որ քրեական գործով ձեռք չի բերվել որևէ թույլատրելի և արժանահավատ ապացույց և նման ապացույց չի ներկայացրել մեղադրանքի կողմը, որը ոչ միայն կհաստատեր Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղքը, այլև կհերքեր նրա կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները: Ինչ վերաբերում է մեղադրական եզրակացության մեջ նշված ապացույցներին, ապա դատարանը կրկին փաստում է, որ հիշյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ: Հետևաբար բավարար է փաստելու, որ բացակայում են ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար լինի մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, այսինքն՝ սույն գործով ապացույցների բավարար համակցություն չի ձևավորվել, որը հիմք կտա հանգելու այն հետևության, որ անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցագործությունները: Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ սույն գործով առկա են արդարացման դատավճիռ կայացնելու առնվազն երկու ինքնուրույն հիմքեր, այն է՝ արարքում հանցակազմի բացակայությունը և ապացույցների անբավարարությունը:
ՀՀ Սահմանադրության 63հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք:
»Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին« Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 3հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն՝ այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 17հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված՝ հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեսված է սույն օրենսգրքով:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոպկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:
Սահմանադրության 21հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 23հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 35հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե արարքի մեջ հանցակազմ չկա:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 358հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե` դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա, այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար, դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 366հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանը պարտավոր է ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 35հոդվածի 1-ին մասի 1-3-րդ կետերով և 2-րդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
Հիմք ընդունելով վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները՝ գնահատության ենթարկելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները՝ դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալների մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` Դատարանը գտնում է, որ թեև առկա է եղել հիմնավոր կասկած Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից հանրորեն վտանգավոր արարներք կատարելու առնչության մասին, սակայն նրանց մեղքի հարցը լուծելիս Դատարանն արձանագրում է, որ ապացույցների բավարարության շեմը չի գերազանցում »հիմնավոր կասկածից վեր« ապացուցողական չափանիշը, առկա չեն փաստական տվյալների, ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հետևաբար դրանք բավարար չեն Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված և կատարված հանցագործությանը նրանց մասնակցությունն ապացուցված համարելու համար, և սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, և որպեսզի անձը քրեական պատասխանատվության ենթարկվի նրա արարքը պետք է որակվի հանրորեն վտանգավոր` որում առկա են քրեական օրենսգրքով նախատեսված կոնկրետ արարքի բոլոր հատկանիշները: Հետևաբար Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքները չի բնորոշվում որպես քրեական օրենսգրքով նախատեսված հատկանիշներ պարունակող հանրորեն վտանգավոր արարքներ` հանցագործություն, այսինքն բացակայում են հանցագործության հատկանիշները` հետևաբար նաև հանցակազմը, ինչը հիմք է տալիս ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում նրանց ճանաչել անպարտ և արդարացնել:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 360հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետի համաձայն՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև խափանման միջոցի հարցը:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 151հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ խափանման միջոցը վերացվում է, երբ վերանում է դրա անհրաժեշտությունը:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ վերը նշված հիմնավորումներով պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալների անմեղությունը, գտնում է, որ նրանց նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու անհրաժեշտությունն ու պայմանները վերացել են, ուստի ամբաստանյալների նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, պետք է վերացնել:
Քննության առնելով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցը, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված Սանասար Յարալյանի կողմից 10.112015թվականին կազմված »Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ« արձանագրությունը պետք է թողնել կցված քրեական գործի նյութերին:
Գույքի նկատմամբ սահմանափակումներ չեն կիրառվել։
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 360հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև դատական ծախսերի հարցը:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վերը նշված հիմնավորումներով ճանաչվելու և հռչակվելու է ամբաստանյալների անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում դատական ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 168հոդվածով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու պատճառով նրանցից ենթակա չեն բռնագանձման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 35հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, 357-360, 366, 369-375հոդվածներով՝ Դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացնել հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացնել հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արամ Արեգի Իսրայելյանի անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացնել հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Արամ Արեգի Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Սանասար Վաղինակի Յարալյանի անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացնել հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Սանասար Վաղինակի Յարալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված Սանասար Յարալյանի կողմից 10.112015թվականին կազմված »Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ« արձանագրությունը թողնել կցված քրեական գործի նյութերին:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ
Դատավճիռը չի բողոքարկվել, մտել է օրինական ուժի մեջ
«--------» ------------------------- 2019թ.
ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
<<21>> հունվարի 2019թ. ք.Երևան
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ
ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Լ.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ Վ.ԴՈԼՄԱԶՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
Վ.ՄԵԼԻՔԲԵԿՅԱՆԻ
Ա.ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆԻ
Ս.ՅԱՐԱԼՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ Ն.ՌՇՏՈՒՆՈԻ
ՏՈՒԺՈՂ Ն.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿ. Տ.ԳԱԼՍՏՅԱՆԻ
Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի` ծնված 04.02.1976թվականին,Արարատի մարզ,գյուղՀովտա-
շատ, ազգությամբ հայ,ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, աշխատում է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի պետի տեղակալ, հաշվառված է Արարատի մարզ,գյուղ Հովտաշատ, բնակվում է քաղաք Երևան, Չեխովի փողոց 14շենք17բնակարան հասցեում,20.12.2016թվականին որ- պես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի` ծնված 05.05.1990թվականին, Տավուշի մարզ, գյուղ Աչաջուր, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, աշխատում է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի 1-ին կարգի խորհրդատու, հաշվառված է Տավուշի մարզ, գյուղ Աչաջուր, փաստացի բնակվում է քաղաք Երևան, Մարգարյան փողոց 45շենք 41բնակարան հասցեում, 21.12.2016թվականին որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
Արամ Արեգի Իսրայելյանի` ծնված 11.10.1965թվականին, քաղաք Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, աշխատում է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու, հաշվառված է և բնակվում է քաղաք Երևան, 16թաղամաս 18շենք 95բնակարան հասցեում, 21.12.2016թվականին որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
Սանասար Վաղինակի Յարալյանի` ծնված 04.12.1985թվականին, Ուզբեկ-սըտանի Հանրապետություն, քաղաք Կարմանա, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, 07.03.2012թվականից մինչև 10.11.2015թվականն աշխատել է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու, հաշվառված է և բնակվում է Տավուշի մարզ, գյուղ Դիտավան, 23.12.2016թվականին որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին և նույն օրը որոշում է կայացվել վերջինիս նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին, հայտնաբերվել է 09.01.2017թվականին:
Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
Դատաքննությամբ և գործի տվյալներով դատարանը
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Գործով ամբաստանյալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 2003թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի պետի տեղակալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Iոb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նեղի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Գագիկ Հովհաննիսյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տան մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն:
Վերը նշված հանցավոր արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Գագիկ Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
Գործով ամբաստանյալ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 2014թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի առաջին կարգի մասնագետ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Inb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Գագիկ Հովհաննիսյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Վարդան Մելիքբեկյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի և Կարեն Միլիտոնյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Վարդան Մելիքբեկյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն:
Վերը նշված հանցավոր արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Վարդան Մելիքբեկյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
Գործով ամբաստանյալ Արամ Արեգի Իսրայելյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 1999թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Արամ Արեգի Իսրայելյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Inb/15 կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Արամ Իսրայելյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն:
Վերը նշված հանցավոր արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Արամ Իսրայելյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
Գործով ամբաստանյալ Սանասար Վաղինակի Յարալյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 2012թվականի մարտի 7-ից մինչև 2015թվականի նոյեմբերի 10-ն աշխատելով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի նախկին գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա իր կողմից հարուցված թիվ 0l/08-06Inb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանը ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող կատարողական գործողությունների վերաբերյալ 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված արձանագրության մեջ մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել, իսկ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Արամ Իսրայելյանը և Վարդան Մելիքբեկյանն իրենց ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել են նշած փաստաթղթում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն:
Վերը նշված հանցավոր արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Սանասար Յարալյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով:
30.12.2016թվականին թիվ 62215716քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան է ուղարկվել ՀՀ Գլխավոր դատախազությունից, որին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16հերթական համարը և մակագրվել է դատավոր Մ.Մելքոնյանին:
20.01.2017թվականին թիվ 62232916քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սանասար Վաղինակի Յարալյանի՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան է ուղարկվել ՀՀ Գլխավոր դատախազությունից, որին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17հերթական համարը և մակագրվել է դատավոր Ա.Նիկողոսյանին: 06.02.2017թվականին ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Նիկողոսյանը հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16 և թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործերի մեղադրական եզրակացությունների համաձայն՝ մեղադրյալներ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Արամ Իսրայելյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, ինչպես նաև Սանասար Յարալյանը մեղադրվում են միևնույն ենթադրյալ հանցագործությունը կատարելու մեջ, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17 քրեական գործը ներկայացրել է Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի նախագահին` խնդրելով լուծել վարույթում գտնվող թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործի հետագա ընթացքը:
07.02.2017թվականին թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի նախագահի կողմից վերամակագրվել է դատավոր Մ.Մելքոնյանին: Դատավոր Մ.Մելքոնյանի կողմից 07.02.2017թվականին թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 23.02.2017թվականին »Քրեական գործերը մեկ վարությում միացնելու մասին« որոշում է կայացվել, որի համաձայն` Սանասար Վաղինակի Յարալյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17 և Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16քրեական գործերը միացվել են մեկ վարույթում և գործի քննությունը շարունակվել է թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16համարով:
2.Գործի փաստական հանգամանքները.
20.12.2016թվականին նախաքննությամբ որպես մեղադրյալի Գագիկ Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ պաշտոնական կեղծիք չի կատարել, շահադիտական նպատակներից, խմբային շահերից ելնելով իր ստորագրությամբ չի հաստատել որևէ կեղծ արձանագրության կազմմանը, այլ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրության մեջ նշված այն հանգամանքը, որ »ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից« նշվել է այն պարզ տրամաբանությամբ, որ Նելլի Հակոբյանին Սուսաննա Աբգարյանի բակային տարածքից վտարելուց հետո նա այլևս իրավունք չուներ նշված բակային հատվածով մուտք գործել իր տուն, այլ պետք է վերականգներ նույն հասցեի հետնամասում գտնվող որդու տան ներսից դեպի իր սենյակ տանող նախկին մուտքը, որը առկա է եղել նաև սեփականության իրավունքի վկայականում, ինչպես նաև՝ փաստացի: Կրկին անգամ պնդում է, որ պաշտոնեական կեղծիք չի կատարել, խմբային շահերից ելնելով որևէ արձանագրություն չի ստորագրել և իր ստորագրությամբ հաստատելով Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունը ոչ թե թաքցրել է Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինության փաստը, այլ հաստատել են այն հանգամանքը, որ հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, այսինքն՝ որդու տնից, նույն հասցեից, որը ձևականորեն փակված է եղել, և այն նրանց կողմից պետք է ապամոնտաժվեր և վերականգնվեր ու արձանագրությունում այդ հանգամանքը նշելու միակ նպատակը եղել է դա և որևէ այլ դիտավորություն չեն ունեցել կեղծիք կատարելու, որով կոտնահարվեր Նելլի Հակոբյանի սահմանադրական իրավունքները և օրինական շահերը: Օգտվելով որպես մեղադրյալ իր իրավունքից, հրաժարվում է շարունակել ցուցմունքը և որևէ հարցի պատասխանել /հատոր 1 գ.թ. 320-321, դատական նիստի արձանագրություն/:
20.12.2016թվականին նախաքննությամբ որպես մեղադրյալի Վարդան Մելիքբեկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ պաշտոնական կեղծիք չի կատարել և ստորագրությամբ չի հաստատել Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված կեղծ արձանագրությունը, քանի որ Ս.Յարալյանը կեղծ արձանագրություն չի կազմել, այլ նշված արձանագրության մեջ նշել է իրականությանը համապատասխանող տեղեկություններ: Նրա արձանագրության մեջ նշված այն հատվածը, որ »ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատվածը հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից« նշվել է այն պարզ տրամաբանությամբ, որ հատակագծով՝ սեփականության իրավունքի վկայականով նախատեսված է եղել և առկա է եղել մուտք նույն հասցեի միջսենյակային հատվածում, որը Նելլի Հակոբյանի կողմից փակվել և վերածվել է պահարանի, որը բացելու և շինության նախագծային տեսքը վերականգնելու պարագայում կվերածվեր մուտքի և հնարավորություն կունենար հասցեի հետնամասից մուտք գործել տվյալ հատված: Ճիշտ է, իրենց արաձանագրության կազմման ժամանակ ամբողջությամբ չեն անդրադարձել այդ հարցին, քանի որ արձանագրությունը կազմվել է կատարողական գործողությունների կատարման վերաբերյալ և այդ հարցն իրենց համար երկրորդական է եղել, միայն բակային հատվածներից և օժանդակ շինությունից վտարում, ինչն էլ իրենց կողմից ի կատար է ածվել և արձանագրությունը կազմվել է դրա վերաբերյալ: Կրկին նշում է, որ որևէ պաշտոնեական կեղծիք չի կատարել, դրա կատարմանը չի մասնակցել, որևէ դիտավորություն, շահադիտական նպատակներ և խմբային շահեր չի ունեցել, որևէ հանգամանք թաքցնելու դիտավորություն նույնպես չի ունեցել և իր ստորագրությամբ հաստատել է միայն իրական տեղեկություններ և դրանով իսկ փորձել են ցույց տալ, որ Նելլի Հակոբյանը պետք է վերականգնի նույն հասցեում իր և որդու սենյակների միջև դռան բացվածքը և դա որևէ նշանակություն չունի, թե նշված մուտքն ինչով է փակված եղել և ինչ նյութով: Նա պարզապես պարտավոր էր վերականգնել նախկին մուտքը, որպեսզի վտարումից հետո կարողանար մուտք գործել իր հատված և որևէ նշանակություն չունի նույնիսկ այն հանգամանքը, որ իր հատվածից մուտքի դուռը փակված է պահարանով, իսկ հակառակ կողմից այլ նյութով, այդ թվում նաև քարով: Օգտվելով որպես մեղադրյալ իր իրավունքից, հրաժարվում է ցուցմունքը շարունակել և հարցերին պատասխանել /հատոր 1 գ.թ. 331-332, դատական նիստի արձանագրություն/:
21.12.2016թվականին որպես մեղադրյալի Արամ Իսրայելյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է և հասկանալի, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ երբեք կեղծիք չի կատարել և չի մասնակցել կեղծիքի կատարմանը: Իր ստորագրությամբ հաստատել է Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունը, քանի որ Սանասարն արձանագրությունը կազմել է իր ներկայությամբ և արձանագրությունում նշել է միայն իրականությանը համապատասխանող փաստեր: Ինչ վերաբերվում է արձանագրությունում նշված այն հանգամանքին, որ ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, ապա նշում է, որ դա այդպես նշվել է զուտ այն նպատակով, որ իրենց ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տան հատվածից առկա է եղել դուռ դեպի նույն հասցեի հետնամասում գտնվող որդու սենյակ, ում բնակելի տարածքի մուտքը շինության հետնամասից է և, որը ամրագրված է նաև նշված կառույցի սեփականության իրավունքի գրանցման վկայականում առկա հատակագծում: Բացի այդ, անձամբ տեսել է, որ հատակագծով նախատեսված դռան տեղում Նելլի Հակոբյանի տան ներսից տեղադրված է պահարան դռան խորշի մեջ, իսկ հետագայում դեպքի վայրի զննությամբ պարզվել է , որ նրա որդու սենյակի ներսից նշված հատվածը, այսինքն դռան խորշը փակված է այլ նյութով, չի բացառվում նաև քարով: Նելլի Հակոբյանին վտարելուց հետո նա իր սենյակ կարող էր մուտք գործել միայն որդու սենյակի ներսից, այսինքն շենքի ետնամասից, վերացնելով խոչընդոտները, վերականգնելով շենքի նախագծային վիճակը, բացելով իր կողմից փակված դուռը, այդ թվում նաև քանդելու միջոցով: Արձանագրությունում այդ հարցին ամբողջությամբ չեն անդրադարձել, քանի որ այդ հարցը վտարման վերաբերյալ վճռի շրջանակներից դուրս է և իրենք պարզապես ցույց են տվել արձանագրությունով, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նույն կառույցի հետնամասից և որևէ դիտավորություն, շարժառիթ, շահ, այդ թվում նաև խմբային շահ չեն ունեցել արձանագրությունում այդ հանգամանքը նշելու և ինքն իր ստորագրությամբ ոչ թե թաքցրել է Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը, այլ իր ստորագրությամբ հաստատել է Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունում առկա իրականությանը համապատասխանող տեղեկությունները: Կրկին անգամ պնդում է, որ պաշտոնեական կեղծիք չի կատարել և օգտվելով իր որպես մեղադրյալի իրավունքներից, հրաժարվում է ցուցմունքը շարունակել /հատոր 1 գ.թ. 340-341, դատական նիստի արձանագրություն/:
10.01.2017թվականին որպես մեղադրյալի Սանասար Յարալյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ պաշտոնական կեղծիք չի կատարել և օգտվելով որպես մեղադրյալ իր իրավունքից հրաժարվում է ցուցմունքը շարունակել և որևէ հարցի պատասխանել, սակայն ցանկանում է նշել, որ Նելլի Հակոբյանին բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից վտարելուց առաջ ուսումնասիրել են նրա տունը և տան հատակագիծը, որից պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն կարելի է մուտք գործել նաև շինության հետնամասում գտնվող որդու բնակարանից, քանի որ Նելլի Հակոբյանի և նրա որդու տունը նույն հասցեում է գտնվում և շինության հետնամասից դեպի որդու տունը տանող այլ մուտք կար, իսկ Նելլի Հակոբյանի և նրա որդու սենյակների միջև եղած բաժանարար պատում առկա մուտքը Նելլի Հակոբյանի սենյակից ձևականորեն փակված էր, այսինքն մուտքի դռան տեղում տեղադրված էր պահարան, իսկ որդու տան ներսից ըստ երևույթին փակված է եղել կամ քարե շաղախով կամ նման նյութով, որն իր հիշելով երևացել է պահարանի կողմից կամ ներսից, իսկ Նելլի Հակոբյանի որդու բնակարան չի գնացել, քանի որ իր համար պարզ է եղել, որ Ն.Հակոբյանին պահանջատիրոջ բակային տարածքից վտարելուց, ինչպես նաև պահանջատիրոջ նախաձեռնությամբ բանվորների կողմից Ն.Հակոբյանի տան դռան դիմաց քարե պատ շարելուց, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրելուց հետո Ն.Հակոբյանը այլևս իրավունք չէր ունենա և չէր կարող մուտք գործել իր բնակելի գոտի, ուստի նա իր բնակելի հատված մուտք գործելու համար պետք է վերականգներ իր և որդու սենյակների միջև եղած և նախագծով նախատեսված նախկին մուտքը և իր բնակելի գոտի պետք է մտներ շինության հետնամասում գտնվող դեպի իր որդու բնակելի գոտի տանող մուտքով: Այդ պատճառով Նելլի Հակոբյանին վտարելուց հետո, երբ կազմել է վտարման գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, արձանագրությունում նշել է նաև, որ ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից: Արձանագրությունում այդ մասին նշել է այն տրամաբանությամբ, որ Նելլի Հակոբյանը կարող էր իր բնակելի գոտի մուտք գործել շինության հետնամասից, եթե վերականգնի նախկին մուտքը, անկախ այն բանից, թե նշված մուտքը փայտյա պահարանով, քարե շարվածքով կամ այլ առարկաներով է փակված եղել: Պարզապես այդ հանգամանքը արձանագրության մեջ չի նշել, քանի որ դա պարտադիր պայման չի եղել, այսինքն մանրամասնորեն չի նշել, որ Նելլի Հակոբյանի և նրա որդու սենյակների միջև եղած բաժանարար պատում առկա մուտքը ձևականորեն փակված է և այն պետք է բացել: Պնդում է, որ որևէ կեղծիք չի կատարել, որևէ դիտավորություն կամ շահ չի ունեցել կատարողական գործողություններում մտցնել ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ: Նելլի Հակոբյանի իրավունքները չեն ոտնահարել, նրա նկատմամբ որևէ անօրինականություններ չեն կատարել: Օգտվելով որպես մեղադրյալ իր իրավունքից այլևս հրաժարվում է ցուցմունք տալ և որևէ հարցի պատասխանել: Իրենց ցուցումով չեն բանվորները Ն.Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմաց քարե պատը շարել և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրել, իրենք չեն բռնել Ն.Հակոբյանի ձեռքերից և պատից պատ հրելով, բղավելով նրան բակային տարածքից դուրս չեն հանել /հատոր 2 գ.թ. 408-409, դատական նիստի արձանագրություն/:
Նախաքննության մարմինը մեղադրյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված է համարել հետևյալ ապացույցներով:
Գործով տուժող Նելլի Հակոբյանի /հատոր 1 գ.թ. 119-122, 167-169, 170-172, 173-175, 270, դատական նիստի արձանագրություն/, վկա Մխիթար Հակոբյանի /հատոր 1 գ.թ.204-206, դատական նիստի արձանագրություն/ ցուցմունքներով:
* Իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված՝ Սանասար Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ արձանագրությունում ի թիվս այլ հանգամանքների նշվել է նաև, որ կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից /հատոր 1 գ.թ. 347, դատական նիստի արձանգրություն/:
* Դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին 19.11.2016թվականի արձանագրությամբ և կից լուսանկարչական հավելվածով, համաձայն որի՝ կատարված դեպքի վայրի զննությամբ Նելլի Հակոբյանի որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի բնակարանից դեպի Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չէ /հատոր 1 գ.թ. 271-277, դատական նիստի արաձանգրություն/:
* Այլ ապացույց ճանաչված ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքներով՝ համաձայն որի Նելլի Հակոբյանը 19.11.1969թվականից մինչև 24.06.2014թվականը, Մխիթար Հակոբյանը 29.01.1988թվականից մինչև 24.06.2014թվականը հաշվառված են եղել, իսկ 21.12.2015թվականին և 24.12.2015թվականից մինչ օրս հաշվառված են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27 հասցեում /հատոր 1 գ.թ. 241-242, դատական նիստի արձանագրություն/:
Դատաքննություն.
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Գագիկ Հովհաննիսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է հարկադիր ծառայության օպերատիվ բաժնում: Երևանի Արաբկիր և Ք անաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից տրված թիվ ԵԱՔԴ/1217/02/13կատարողական թերթի համաձայն ԴԱՀԿ ծառայությունում հարուցվել է կատարողական վարույթ, ինչի հիման վրա Երևանի Գուլակյան փողոցի 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքում և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունում պետք է կատարվեին վտարման գործողություններ: Նշված կատարողական թերթի հիման վրա հարուցված կատարողական վարույթով պարտապաններին տրվել է 7-օրյա ժամկետ՝ նշված տարածքն ազատելու համար, սակայն հաշվի առնելով, որ պարտապանները չեն կատարել օրինական ուժի մեջ մտած վճռի պահանջը, ուստի անհրաժեշտություն է առաջացել նշանակել հարկադիր վտարման օր, ինչի մասին կողմերը պատշաճ տեղեկացված են եղել: 10.11.2015թվականին նշված հասցեում նշանակվել է վտարման գործողությունների կատարման օր և ծառայության կողմից նշված հասցեում կատարվել է հարկադիր վտարում, ինչի արդյունքում կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է և կատարողական վարույթը կարճվել է: Որպես ամբաստանյալ, իր համար անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը այն հարցի վերաբերյալ, թե որտեղ է եղել իրենց խմբային շահերը և նախաքննության մարմնի կողմից դա որևէ ձևով չի ապացուցվել, ուստի իր համար անհասկանալի է և չի կարող այդ հարցին պատասխանել, թե ինչի մասին է եղել խոսքը: Ինչ վերաբերվում է այն արտահայտությանը՝ »քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով...«, ապա ցանկանում է նշել, որ Ն.Հակոբյանի մուտք գործելն արդեն իսկ օրենքով է եղել արգելված, այսինքն ԴԱՀԿ ծառայության մասին ՀՀ Օրենքի 64հոդվածի համաձայն՝ վտարված տարածքից պարտապանի մուտք գործելը պետք է արգելվի, ինչն էլ կատարվել է հարկադիր կատարողի կողմից, արձանագրությամբ վերջինս նախազգուշացվել է արգելված տարածք մուտք գործել և անհասկանալի է, թե մուտք գործելու ինչ անհնարինության մասին է խոսքը գնում: Իր համար ընդհանուր առմամբ անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը: Վտարման գործողությունների օր է նշանակված եղել 10.11.2015թվականին ժամը 11.00-ին, այցելություն է կատարվել իրենց բաժնի աշխատակիցների կողմից նշված հասցե՝ վտարման գործողությունները կատարելու նպատակով: Հասարակական կարգը ապահովելու նպատակով հրավիրվել է նաև տարածքային ոստիկանությունը, ովքեր ներկա են եղել, իսկ վտարման գործողությունները կատարելու նպատակով, ծառայության կողմից տրամադրվել է բանվորական ուժ, այն նպատակով, որ պարտապանին պատկանող գույքը անհրաժեշտության դեպքում տեղափոխվի վտարման ենթակա տարածքից, ինչն էլ կատարվել է, այսինքն այդ ամբողջ տարածքում եղած գույքը դուրս է բերվել տարածքից և տեղափոխվել է պարտապանի կողմից նշված տարածք, իսկ մինչ կատարողական բուն գործողությունները սկսելը, իրենց այցելությամբ պարզվել է, որ պարտապանն այդ պահին տարածքում չի եղել, այլ գտնվել է տան բնակելի հատվածում, որոշ ժամանակ անց վերջինս դուրս է եկել, նրան առաջարկել են, որպեսզի վտարման ենթակա տարածքից իր գույքը վերցնի իր հետ, հակառակ դեպքում նախազգուշացվել է հարկադիր վտարման մասին, որն իրենից ներկայացնում է, որ եթե պարտապանը հրաժարվում է իր գույքը վերցնել և տեղափոխել, իրենց կողմից կազմվում է գույքագրման աշխատանքներ, որից հետո լուծվում է գույքի պահեստավորման, գույքի պահադրության հարցը՝ գույքը տարածքից դուրս բերելով: Այս դեպքում պարտապանը խնդրել է, որ իրեն պատկանող ամբողջ գույքը հանձնվի իրեն, ինչի մասին նշված է նաև արձանագրության մեջ, ծառայության կողմից տրամադրված բանվորական ուժի միջոցով այն դուրս է բերվել տարածքից և տեղափոխվել է նրա կողմից մատնանշված տարածք: Ինչ վերաբերվում է այն հարցին, թե դրանից ավել գործողություններ իրենք կատարել են, թե ոչ, ցանկանում է հայտնել, որ օրենքով սահմանված կարգով իրենց գործողություններն իրենք կատարել են, իսկ պատ շարելու մասով ինչպես նշված է մեղադրական եզրակացության մեջ, ապա դրա վերաբերյալ հայտնում է, որ չնայած այն հանգամանքին, որ պատը շարվել է ծառայության կողմից տրամադրված բանվորական ուժի կողմից, սակայն այդ գործողությունները չեն կատարվել ծառայության կամ մասնավորապես իր հանձնարարությամբ, որովհետև դա եղել է ընդամենը պահանջատիրոջ ցանկությունը, որպեսզի այն արգելք հանդիսանար և իր ապահովության համար: Մեկ անգամ ևս կրկնում է, որ դա եղել է պահանջատիրոջ ցանկությունը, չնայած այն հանգամանքին, որ դա կատարել են ծառայության կողմից տրամադրված բանվորների կողմից: Իրենց կողմից բանվորներին նախապես չի ասվել, որ բացի գույքի տեղափոխումից՝ ինչը պահանջված է եղել վճռով, պետք է նաև այլ աշխատանքներ կատարեն, իսկ պրակտիկայով միայն նախատեսված է գույքի տեղափոխումը: Իր կամ ծառայության աշխատակիցների կողմից վտարման աշխատանքների ժամանակ չեն կարգադրել կամ չեն ասել բանվորներին, որ նրանք պատ շարեն կամ լուսամուտին ճաղավանդակ դնեն: Իր հիշելով մինչև իրենց գործողություններն սկսելը, պահանջատիրոջ կողմից պատը շարելու համար արդեն իսկ ամեն ինչը կազմակերպվել էր: Բացի այդ, հաշվի առնելով պարտապանի ագրեսիվ վարքագիծը և ըստ երևույթին պահանջատերը մտածելով, որ իր կողմից բերված բանվորին հնարավոր է վնաս հասցվի, միգուցե այդ պատճառով է նա դիմել իրենց բանվորներին: Մինչ վտարման գործողոթյունները ներկայացվում է կատարողական թերթը, որի մեջ հստակ գրված է լինում իրենց կողմից ենթակա կատարման գործողությունները, իսկ եթե լրացուցիչ անհրաժեշտություն է առաջանում լրացուցիչ փաստաթղթեր ուսումնասիրել, ապա իրենք ուսումնասիրում են նաև տվյալ փաստաթղթերը: Սույն պարագայում վտարման գործողությունները կատարելու ժամանակ իրենց ձեռքի տակ արդեն եղել են այն բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերը՝ վճիռը, որի նկարագրական մասում իրենց անհրաժեշտ մեջբերումներ են եղել, ինչպես նաև հասցեի վկայականների հետ կապված, որն այդ պահին անհրաժեշտ է եղել ուսումնասիրել, հասկանալու համար, թե բակային հատվածը և, թե ընդհանուր բնակելի տան դիրքը, դրվածքը և այլն: Այլ մուտքի հետ կապված իրենց վրա որևէ պարտականություն չկա դրված այլ մուտք ունի, թե ոչ, դա ընդամենը տեղում պարզելու և իրավիճակը հասկանալու համար կարիքը զգացվել է, չնայած եղել է դատարանի կողմից կայացված և օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ, անկախ այն բանից նա այլ մուտք ունի, թե ոչ՝ այն կատարման ենթակա է, այսինքն նույնիսկ եթե նա ընդհանրապես մուտք էլ չունենար և որևէ հնարավորություն չունենար, որն այսօր շահարկվում է, չի կարծում, որ իրենք պետք է դատարանի վճիռը քննարկեին կամ մեկնաբանեին այլ մուտք ունենալու կամ չունանելու համար, հստակ եղել է վճիռ, որը ենթակա է կատարման: Բացի այդ, վճռի նկարագրական մասում նաև թաղապետարանի կողմից դատարանին հասցեագրվել է գրություն, որտեղ հստակ այդ մասին կա շարադրված, որից երևում է, որ թաղապետարանի աշխատակիցների կողմից կատարվել է տեղազննություն, որտեղ գրության մեջ հստակ նշել են, որ հնարավոր է մուտք գործել շինության հակառակ կողմից, այսինքն նույն բառերն են մեջբերված, ինչն իրենք են մեջբերել և եթե չի սխալվում դրանք հենց Նելլիի կողմից են ներկայացվել: Սեփականության վկայականը, բակի, շինության հատակագիծը իրենց կողմից ուսումնասիրվել է: Կատարողական վարույթում առկա է նաև սեփականության իրավունքի վկայական, չնայած այն բանին, որ նշված հասցեն անօրինական հիմունքներով է օգտագործվել պարտապանի կողմից, քանի որ նույն հասցեի մասին կա օրինական ուժ ստացած վճիռ՝ վտարման վերաբերյալ, այդ սեփականության իրավունքի վկայականով հստակ երևում է այդ շինության պատկերը և այդ վիճելի մուտքը, դա վկայականի հատակագծով երևում է որպես մուտք, այսինքն օրինական շինության մուտք, իսկ դա նրանց կողմից երբ է փակվել և ինչ նպատակով դա քննարկելու չէ: Բացի այդ, հատվածը, որտեղ տեղադրված է եղել պահարանը, այդ տարածք իրենք մուտք են գործել պարտապան Նելլի Հակոբյանի զբաղեցրած հատվածից, որտեղ ակնհայտ երևում է դռան խորշը, որը վկայականում երևում է որպես բացված օրինական մուտք, որտեղ Նելլի Հակոբյանի կողմից տեղադրվել է պահարան և օգտագործվել է իր նպատակների համար: Այն որ իրենք նշել են »հնարավոր է մուտք գործել«, դա կեղծիք չէ, դա իրենց ընկալումն է, որովհետև »հնարավոր է մուտք գործել«, որևէ մեկի իրավունքները չի սահմանափակվել կամ ոտնահարվել, այսինքն հնարավոր է մուտք գործել և չի հասկանում այդ արտահայտությունն ինչու համար է շահարկվում որպես կեղծիք: Բնակարանը ներսից զննելուց ակնհայտորեն երևացել է, որ դռան խորշում տեղադրված են պահարաններ՝ դարակաշար: Դատարանի կողմից տրված կատարողական թերթը ԴԱՀԿ է ներկայացրել լիազորված անձ՝ Շավարշ Փեթակչյանը: Կատարողական թերթի հետ կից ներկայացվել է դատական վճռի պատճեն, լիազորագիր, անձնագրի պաճեն և փաստաբանական գործունեության արտոնագրի պատճեն: Դատական վճռի վճռեց մասը նույն ձև գրված է նաև կատարողական թերթում: Վտարումը միայն անձանց վտարում չէ, այլ պետք է վտարում լինի նաև պարտապանի գույքից և չի նշանակում, որ եթե անձն այնտեղ չէ, ուրեմն վտարումն արդեն կատարված է: Տվյալ դեպքում իրենց այցելության պահին պարտապանը վտարման ենթակա տարածքում չի եղել, սակայն նրա գույքն այնտեղ է եղել՝ վտարման ենթակա շինության ներսում, և շինությունից դուրս: Պարտապանը հայտարարել է, թե որ գույքն է իրեն պատկանում, ինչն էլ տեղափոխվել է, իսկ եթե հրաժարվեր տեղափոխել, իրենք պետք է գույքագրեին՝ անկախ այն հանգամանքից, թե այն ում է պատկանել, սակայն տվյալ դեպքով դրա անհրաժեշտությունը չի եղել, քանի որ պարտապանը ներկայացրել է և գրավոր տվել է հայտարարություն: Տարածքում եղել է շարժական գույք, որը որ տեղափոխվել է, ինչ վերաբերվում է պատուհան է քանդվել, թե դուռ, ապա հայտնում է, որ օժանդակ շինությունը, որը օգտագործվել է որպես սանհանգույց կամ մառան, դրա ներսում նույնպես առկա է եղել գույք, որի դուրս բերման համար անհրաժեշտություն էր առաջացել դուռն ապամոնտաժել, որն օրենքով իրենց թույլատրվում է: Դուռն իր հիշելով նույնպես տեղափոխվել է, քանի որ տուժողն ասել է, որ այն նույնպես ինքն է տեղադրել, իր հիշելով պատուհանները նույնպես նրա ասելով են ապամոնտաժվել, քանի որ նա հայտնել է, որ այն ինքն է տեղադրել և դա իր շարժական գույքն է, եթե ցանկություն չունենար չէր տեղափոխվի, սակայն նա է ցանկություն հայտնել: Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, որը Նելլի Հակոբյանը ստորագրել է, և եթե Ն.Հակոբյանը հայտներ, որ ցանկանում է վերցնել նաև զուգարանակոնքը և լվացարանը, ապա դրանք նույնպես կտեղափոխվեր: Բացի այդ, Ն.Հակոբյանն ունեցել է հնարավորություն իրենց գործողությունները և անգործությունը բողոքարկել դատարան, ինչը նրա կողմից մինչ այսօր չի կատարվել, ինչը նշանակում է, որ իրենց գործողությունները նրա կողմից եղել են ընդունելի, իսկ նրա կողմից հանցագործության մասին հաղորդում տալը չի նշանակվում, որ նա բողոքարկել է իրենց գործողությունները: Կատարողական վարույթը հարուցվել էր Սանասար Յարալյանի կողմից, սակայն օրենքով չկա որևէ սահմանափակում բաժնի այլ աշխատակիցների հետ գնալ և կատարել կատարողական գործընթացը, իսկ տվյալ դեպքում ճանաչելով և իմանալով Նելլի Հակոբյանի անկանխատեսելի վարքագիծը, գնացել է Սանասար Յարալյանի հետ գործողությունների կատարմանը: Կատարման գործողությունների ժամանակ Նելլի Հակոբյանի կողմից ագրեսիվ վարքագիծ է ցուցաբերվել, որը դրսևորվել է նրանով, որ կացինը վերցրել է և ցանկանում էր որևէ մեկին հարվածել, բանվորների ձեռքից վերցրել է գործիքները և այլն: Կատարման գործողություններ կատարելու ժամանակ չափումներ չեն արել, քանի որ դրա անհրաժեշտությունը չի եղել, իսկ հատակագիծն իրենց մոտ եղել է: Կատարողական թերթում հստակ նշված է եղել, որ պետք է վտարվի 81քմ բակային տարածքից և 19քմ օժանդակ շինությունից, իսկ այդ տարածքները հստակ երևում են նաև վկայականում: 81քմ տարածքում կարող էին լինել բազմաթիվ ապօրինի շինություններ, որոնք պարտադիր չէր, որ նշված լիներ, թե որն ինչ է: Իրենք բացի դատական ակտի պահանջից այլ բան անելու իրավասություն չեն ունեցել, իսկ ինչն էլ կատարել են, կատարել են օրենքի սահմաններում, իսկ այստեղ շոշափվող հարցերը ենթակա են կարգավորման քաղաքացիական դատավարության կարգով: Սանհանգույցը ապամոնտաժել են, քանի որ եղել է բակային հատվածում, որը սեփականության իրավունքով պատկանել է պահանջատիրոջը, գրված է եղել 81քմ հատված, որտեղ կարող են լինել սանհանգույց և այլն: Եթե Ն.Հակոբյանը ցանկություն չունենար, որ մտնեն նրա տուն, ապա իրենցից որևէ մեկը չէր կարող մտնել նրա տուն: Կատարված գործողությունների հետ կապված արձանագրություն պետք է կազմվեր, իսկ Ն.Հակոբյանն հրավիրել է, նստել են և կազմել են արձանագրությունը: Արձանագրությունը կազմվել է Ն.Հակոբյանի տանը, քանի որ այդ պահին այդպես են նպատակահարմար գտել, որ հետագայում չասվեր, որ Ս.Աբգարյանի տանը եթե կազմվել է, ուրեմն խմբային շահ է եղել: Երբ եղել են Ն.Հակոբյանի տանը, նա հանգիստ է եղել, իսկ ագրեսիվ վարքագիծ դրսևորել է, երբ նոր են սկսել աշխատանքներ իրականացնելը: Ի վերջո իրենք Ն.Հակոբյանին Սուսանա Աբգարյանի բակային հատվածից վտարել են՝ Ն.Հակոբյանը և նրա գույքը դուրս է բերվել վտարման ենթակա տարածքից, ինչի մասին կազմվել է արձանագրություն և կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է: Իրենք նպատակաուղղված չեն մտել Ն.Հակոբյանի տուն ստուգելու համար դուռ կա, թե ոչ, ուղղակի փաստել են, որ դուռ առկա է, սակայն իրենց արձանագրության մեջ նման բան չեն գրել, իսկ եթե ցուցմունքներում առկա է նման արտահայտություն, ապա դա ուղղակի քննիչի հարցման արդյունքում է գրվել: Քարե շարվածքի մասին գրելով նկատի են ունեցել հիմնական դուռը, սակայն նրանց կողմից առաջադրված հարցը եղել է ներսի միջանկյալ դռան՝ քարե պատի շարվածքի մասին, շինության հակառակ կողմից առանձին մուտք է առկա, որտեղ բնակվում է Ն.Հակոբյանի որդին և առանձին մուտք ու ելք ունեն: Իրենք կատարողական գործողությունների ժամանակ ինչ կատարվում է արձանագրում են, նույնիսկ եթե ինչ-որ մեկը վատանում է: Հստակ չգիտի, թե Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով կամ պահանջով է եղել պատ շարելն ու եկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելը, փաստն այն է, որ դա կատարվել է, եթե դա իրենց կողմից կատարված լիներ, ապա իրենք կգրեին, որ դա իրենց կողմից է կատարվել, իրենք միայն ֆիքսել են, որ ճաղավանդակ է տեղադրվել և պատ է շարվել: Արձանագրությունն ամենավերջում չի կազմվել, այլ կազմվել է սկզբից՝ յուրաքանչյուր քայլի մասին: Իրենք սպասել են մինչև վերջ, երբ Նելլի Հակոբյանը դուրս կգար տարածքից, իրենց կողմից տեսանկարահանում չի կատարվել: Նելլի Հակոբյանի կողմից կատարված գործողությունները՝ կապված կացնով սպառնալու հետ, չեն արձանագրել իրենց արաձանագրության մեջ, զուտ մարդկային հատկանիշներից ելնելով, քանի որ դրան պետք է հաջորդեր հաղորդումը և այսօր ամբաստանյալի կարգավիճակում կլիներ ոչ թե ինքը, այլ Նելլի Հակոբյանը: Չգիտի Սուսաննա Աբգարյանի կողմից ապօրինի, թե օրինական պահանջ է եղել պատ շարելու և ճաղավանդակ տեղադրելու հետ կապված, իսկ իրենց այնտեղ մնալու նպատակը եղել է ոչ թե այն, որ սպասեն մինչև այդ աշխատանքները ավարտվեն, այլ որ Նելլի Հակոբյանը լքեր այդ տարածքը, տարածքից դուրս գալու հետ միասին իրենք շարժվել են այնտեղից, որը կարող են փաստել և Նելլի Հակոբյանը, և Սուսաննա Աբգարյանը, ինչպես նաև մնացած այլ անձինք: Բանվորներն իրենց ծառայության բանվորներն են եղել՝ պայմանագրային կարգով, ովքեր այնտեղ եղել են գույքը տեղափոխելու նպատակով, գույքի տեղափոխումից հետո նրանց որևէ իրավունք սահմանափակված չէ և իրենք աշխատանքից հետո կարող են կատարել այլ աշխատանք, իսկ նրանք այդ աշխատանքը վճարովի կանեն, թե անվճար դա իրենց արդեն չի հետաքրքրում: Պատ շարելն վճռի մեջ չի եղել որպես իրենց կատարման գործողություն, քանի որ նման բան չկա սահմանված, իսկ այդ տարածքից չօգտվելն արդեն օրենքով է սահմանված, սակայն, իր կարծիքով, պահանջատերը մտածել է իր ապահովության համար, որ Նելլին այլևս մուտք չգործի դեպի տարածք, նա իր տարածքում՝ իր սեփական հողի մեջ պատ է շարել, որով փաստացի արգելել է Նելլիի մուտքը բակային տարածք, իր մտածելով տրամաբանությունն այս է, քանի որ այդ պատը կամ ճաղավանդակը եթե չլիներ, ապա Նելլին հաջորդ օրը կրկին կարող էր այնտեղ մուտք գործել: Մինչև վտարման գործողությունը նշված հասցեում եղել է 13.10.2015թվականին, որի վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, այդ ժամանակ առաջարկվել է պարտապանին, որպեսզի նա 7-օրյա ժամկետում ազատի տարածքը: Պայմանագրային կարգով բանվորների վարձատրությունը կատարվում է համաձայն իրենց կողմից տրամադրված տվյալների՝ ներկայացնելով կազմված արձանագրությունը ֆինանսատնտեսական բաժին: Սուսաննա Աբգարյանն իրենց 450.000ՀՀ դրամ չի վճարել, այլ վճարել է 200.000դրամ, և Ն.Հակոբյանին չի ասել, թե իբր Սուսաննան վճարել է 450.000դրամ, բացի այդ Ս.Աբգարյանի իրավունք է, որպեսզի կատարողական գործողությունների կատարումն ապահովելու համար ծառայության դեպոզիտ հաշվին կատարի կանխավճար, իսկ օրենքով սահմանված կարգով նշված է, որ վճռի պահանջը կամավոր չկատարելու դեպքում այն կատարվում է հարկադիր կարգով՝ պարտապանի հաշվին: Դարպասի փականը իր հիշելով փոխվել է կատարողական գործողությունների ընթացքում: Եթե Ն.Հակոբյանն ինքնակամ դուրս չգար, ապա իրենք պետք է հարկադրաբար դա անեին, սակայն Ն.Հակոբյանն ինքնակամ դուրս է եկել տարածքից: Եթե վտարման գործողությունների ընթացքում պարզվում է, որ անձը այլ մուտք չունի, իրենք միևնույն է վճիռը կատարում են, հակառակ դեպքում ի պաշտոնե իրավունք չունեն մեկնաբանել վճիռը կամ քննարկել, իրենք ունենում են օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ, որը ենթակա է անհապաղ կատարման: Եթե Ս.Աբգարյանի պահանջը չլիներ, այդ պատը չէր շարվելու, քանի որ 64հոդվածը հստակ սահմանում է, որ տարածքից պարտապաններից և գույքից ազատելը, դա տարածքից օգտվելն արգելելն է, տվյալ դեպքում իրենք արգելել են պարտապանին, արձանագրությամբ նախազգուշացնելով, որ վտարված է և իրավունք չունի մուտք գործել այդ տարածք, իսկ ինչ վերաբերվում է իրենք պատ շարելու իրավունք ունեցել են, թե ոչ, ապա հայտնում է, որ դա կատարողական թերթի շրջանակներից դուրս է, այսինքն իրենք այդ պատը չէին շարելու, գույքը և պարտապանին դուրս էին հանելու և վերջ, իսկ թե հետո այնտեղ պատ է շարվել, թե ավազ է լվցել մուտքը փակելու համար, դա արդեն իրենց խնդիրը չէ, դա պահանջատիրոջ ցանկությունն է իրեն ապահովելու համար, իրենք չեն էլ առաջարկել նրան, մինչև իրենց գնալն արդեն նա այդ ամենը կազմակերպել էր: Սանհանգույց ասվածը պարտապանի մուտքից մոտ 10սմ հեռավորության վրա է, որտեղ պետք է գնար բակային հատվածով, որտեղից նա վտարված է եղել, բացի այդ սանհանգույցը գտնվել է բակային հատվածի մեջ, որը սեփականության իրավունքով պատկանում է պահանջատիրոջը: Հակառակ կողմից մուտք ունենալու մասին նշել են, քանի որ այն եղել է և ինչ եղել է այն էլ արձանագրել են, իսկ այն լինելու կամ չլինելու հանգամանքը չէր խոչընդոտելու իրենց կողմից վճռի պահանջը կատարելուն: Գույքը տեղափոխելու ընթացքում զուգահեռ շարվել է նաև պատը /հատոր 1 գ.թ. 320-321, դատական նիստի արձանագրություն/:
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Վարդան Մելիքբեկյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի մասին կարող է հայտնել միայն այն տվյալներն ինչ հիշում է: Վտարման գործողությունների կատարման օր է նշանակվել, օրը չի հիշում, այցելել են իր հիշելով Գուլակյան 27հասցե, այցելության պահին հասցեի դուռը փակ է եղել, ընթացքում պարտապան Նելլի Հակոբյանը դուռը բացել է և դուրս է եկել, նա տան ներսում է գտնվել: Իրականացվել են կատարողական գործողությունները՝ բակային տարածքից վտարելու հետ կապված: Վտարման կատարողական գործողություններով փորձն ինչպես ցույց է տվել լինում է խնդրահարույց, այդ պատճառով օգնության կարիք է լինում և իր այնտեղ գտվելու կոնկրետ նպատակը դա է եղել՝ որպես օժանդակ ուժ: Կատարողական գործողությունները կատարելու են գնացել 4 կամ 5 հոգով, իրենց միջև այդ ժամանակ կատարվում է դերաբաշխում՝ ով ինչ պետք է կատարի: Տվյալ դեպքում կատարողական վարույթը գտնվել է Սանասար Յարալյանի մոտ և նա է կազմակերպել գործողությունների հերթականությունը, բակային որ հատվածին է վերաբերվում կամ ոչ, ինչ պետք է անի, արձանագրությունը կազմվել է նրա կողմից, գույքի տեղափոխման հարցը նույնպես նա է որոշել: Իրենք հիմնականում գնում են որպես օժանդակ ուժ, այսինքն պատասխանատուն կոնկրետ լինում է այն անձն ում մոտ կատարողական վարույթը լինում է: Ինքը բաժնի պետ Արտակ Մարտիրոսյանի ցուցումով է գնացել սույն վտարման գործողությանը մասնակցելու և վտարման գործողություններով առհասարակ գնում են ամբողջ կազմով, քանի որ այդ դեպքերը պրոբլեմատիկ են լինում: Բաժնի պետի ցուցումն ամեն գործով տվյալ օրն են ստանում: Սանասար Յարալյանից ճշտել է, թե ուր են գնում և ինչ պետք է անեն, իսկ նա հայտնել է հասցեն և ասել, որ վտարումը պետք է լինի բակային տարածքից: Տվյալ վտարման գործողության ժամանակ ընդհանուր առմամբ խնդրներ առաջացել են, պարտապանը սկզբում հասցեից չի դուրս եկել, հետո ասել է »ես գույքը տանում եմ, են գույքը չեմ տանում«, սակայն իր միջամտության կարիքը չի առաջացել: Չի հիշում, թե որքան ժամանակ է գտնվել այնտեղ: Վտարման վարույթը կատարվում է հետևյալ ընթացակարգով՝ ստանում են վարույթը, հարուցում են կատարողական վարույթ, առաջարկում են 7-օրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել, չազատելու դեպքում այցելում են տվյալ հասցե, արձանագրություն են կազմում, որ պարտապանը չի ազատել տվյալ հասցեն, հետագայում նշանակվում է վտարման կատարողական գործողությունների կատարման օր, այցելում են հասցե և կատարում են կատարողական գործողություններ: Վտարման կատարողական գործողությունները սկսում են նրանից, որ արձանագրություն է կազմվում որտեղ նշվում է, որ դատարանի կողմից տրամադրվել է կատարողական թերթը, կատարողական թերթի բովանդակությունը, նշվում է այցելեցին տվյալ հասցե, տեղում բացատրական աշխատանքներ իրականացրեցին պարտապանի հետ, որի արդյունքում առաջարկվեց՝ գույքը տեղափոխել ինքնակամ կամ այն չկատարելու դեպքում տեղափոխվում է հարկադրաբար, այսինքն գույքագրումով՝ գույքը տեղափոխելով պահեստ: Ըստ տվյալ իրադրության, եթե նրանք վերցնում են իրենց գույքը, տրամադրվում է բանվորական ուժ, տրանսպորտ, եթե լինում է դրա կարիքը և տեղափոխում են, եթե ոչ, ապա գույքագրումը կատարվում է հերթականությամբ, ինչը դուրս է գալիս հասցեից, գույքագրում են և տեղափոխում են կամ ի պահ են հանձնում մյուս կողմին կամ ներկա անձանցից ինչ-որ մեկին, որի մասին նույնպես կազմվում է արձանագրություն: Կատարման գործողությունն ավարտվում է այն պահից, երբ ազատվում է տարածքը պարտապանից և նրա գույքից: Բանվորական ուժը լինում է իրենք են տանում, լինում է նաև, որ տրամադրում են: Ն.Հակոբյանի վտարման գործընթացի ժամանակ Ն.Հակոբյանի տուն մտել են նրա հրավերով, նա իրենց հրավիրել է իրենց այցելության սկզբում՝ կոմպոտ խմելու: Չի կարող ասել, թե պարտապանը սկզբում ինչու դուռը չի բացել: Կատարման գործողությունների սկզբում պարտապանի կողմից են առաջացել պրոբլեմները, նա խոչընդոտել և դժգոհել է իրենց գործողություններից, իսկ պարտապանն իրենց իր տուն է հրավիրել սկզբում, երբ իրենց կողմից տարվել են բացատրական աշխատանքները: Նրա տանը զննություն կամ ուսումնասիրություն չի կատարվել, ուղղակի խոսակցություններից հասկացել է, որ պատի մեջ դրված պահարանի մասին է խոսակցությունն ընթանում, որտեղից ժամանակին մուտք է եղել, որը հետագայում փակվել էր, իսկ թե ում կողմից և երբ չի կարող ասել: Բնակարանի նախկին տեսքը վերականգնելուց հետո պարտապանը կարող էր այդտեղով մուտք գործել: Ն.Հակոբյանի բնակարանի մուտքի դուռը և պատուհանը փակվել է կատարողական գործողությունների ընթացքում՝ բանվորական ուժի միջոցով, չի հիշում այս դեպքով բանվորական ուժն իրենց կողմից էր տարվել, թե պահանջատերն է տրամադրել: Մուտքի դռան վրա պատ շարելը և պատուհանի վրա ճաղավանդակ դնելն իրենց կատարողական գործողությունների մեջ չի մտել, այդ գործողություններն իրենց կողմից չեն կատարվել տվյալ հասցեում: Նելլի Հակոբյանին օժանդակ շինություններից՝ սանհանգույցից և խոհանոցից վտարման գործողությունները կատարելու ընթացքում, վերջինս հայտնել է, որ դրանց վրա առկա պատուհանները և դուռն ինքն է տեղադրել և չի ցանկանում, որ դրանք այնտեղ մնան և խնդրել է ապամոնտաժել, իսկ գույքը տեղափոխվել և ապամոնտաժվել է բանվորների կողմից: Գույքի տեղափոխումը կատարվել է իրենց ցուցումով, իսկ քարե պատ շարելը և պատուհանին ճաղավանդակ դնելն իրենց ցուցումով չի կատարվել: Կատարողական գործողությունների ընթացքը արձանագրում է այն ծառայողը, ում մոտ գտնվում է տվյալ վարույթը: Արձանագրության մեջ նշվում է իրենց մասնակցության փաստը, իսկ վերջում այն բարձրաձայն ընթերցվել է Սանասար Յարալյանի կողմից, սակայն հիմա չի հիշում արձանագրության մեջ նշված է քարե պատն իրենց կողմից շարելու փաստը, թե ոչ: Արձանագրության մեջ ընդհանուր նշված է իրենց ներկայությամբ կատարված գործողությունները: Քանի որ վտարման գործողությունը ոչ միայն գույքի տեղափոխման աշխատանքն է իր մեջ ներառում, այլ նաև անձին տվյալ հասցեից դուրս բերելը, ապա իրենց կատարողական գործողությունները գույքի մասով ավարտելուց հետո Ն.Հակոբյանին հրավիրել են դուրս գալ, սակայն նա հրաժարվել է, այդ ընթացքում կատարվել են բացատրական աշխատանքներ, հետո եկել է նրա տղան, ով նույնպես նրան փորձել է համոզել, որ դուրս գա հասցեից, իսկ այդ ընթացքում զուգահեռ պատն է շարվել, ինչի պատճառով էլ իրենք այնտեղ էին մնացել, այլ ոչ թե սպասել են մինչև պատը շարվի: Ն.Հակոբյանի կողմից ագրեսիվ վարքագիծը եղել է մինչև գույքի տեղափոխումը, հետո երբ գույքը տեղափոխել են բակ, բակային հատվածում գույքի տեղափոխման աշխատանքները սկսվել են կատարվել և նա կրկին այդ ժամանակ սկսել է իրեն ագրեսիվ պահել, այսինքն ընթացքը, որի ժամանակ Ն.Հակոբյանի կողմից փոխըմբռնում է եղել, դա ընդամենը տևել է մեկ ժամ: Իրեն առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ չէ, չի հասկանում թե իրեն ինչում են մեղադրում և որտեղ է եղել խմբակային շահը: Եթե գծագրով կա դուռ և նա այդ դուռը փակել է, Ն.Հակոբյանն է մեղավոր և ինքն է իրեն զրկել, որ չի կարողանում մուտք գործել այդ հասցե: Բացի իրենից կատարման գործողություններին ներկա են եղել Սանասար Յարալյանը,Գագիկ Հովհաննիսյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, Արամ Իսրայելյանը, բանվորները, ոստիկանության աշխատակիցներ, պարտապանը, որոշակի ժամանակով պահանջատերը, նա սկզբում դրսում էր, հետո իրենք առաջարկել են ներս տուն գնա, քանի որ նրանց միջև կոնֆլիկտ է առաջացել, ընթերականեր էլ եղած կլինեն, սակայն այս պահին չի հիշում, չգիտի ով է հրավիրել, սովորաբար իրենք են հրավիրում ընթերակա: Պարտապանի որդին վերջում է եկել, չի հիշում այդ ժամանակ արձանագրություն կազմվել էր և պատը շարվել էր, թե ոչ: Պահանջատերը չի կարող հիշել որքան ժամանակ է դրսում եղել: Ն.Հակոբյանի կողմից ագրեսիվությունը դրսևորվել է նրանով, որ բանվորների աշխատանքներին է խոչընդոտել, բռնել է նրանց ձեռքերից, իսկ նրա գործողությունները խափանվել է իրենց աշխատակիցների կողմից, պահելով նրա ձեռքից կամ այլ ձևով, անձամբ ինքը չի բռնել, չի հիշում, թե ով է բռնել: Հիշում է, որ գրված է եղել, որ պետք է վտարեին օժանդակ շինությունից և բակային հատվածից, սակայն չի հիշում ինչն է հանդիսացել օժանդակ շինություն, չի իմացել նաև սանհանգույցը օժանդակ շինություն հանդիսացել է, թե ոչ: Տեղյակ չէ, թե ով է փոխել դարպասի փականը: Իր կողմից տան հատակագիծը չի ուսումնասիրվել, միայն մի պահ նայել է այն հատվածը, որը վերաբերվել է միջսենյակային հատվածի դռանը: Չի հիշում հատակագիծը որ թվականին է կազմված եղել և ով է այն ներկայացրել: Եթե ունենում են դատարանի վճիռ՝ վտարման վերաբերյալ, հասցե գնալով պարզում են, որ անձն իրականում այլ մուտք ու ելք չի ունենում, իրենք միևնույն է վտարում են: Իրենք փոխել են դարպասի փականը, որը բավարար է եղել պարտապանի կողմից տվյալ տարածք մուտք չգործելու համար: Սանհանգույցից պարտապանը չէր կարող օգտվել առանց բակային տարածք մուտք գործելու, ինչի պատճառով էլ նա ասել է, որ դրա վրա առկա պատուհանները և դուռը հանեն, քանի որ չէր կարողանալու օգտվեր: Իրենք կատարել են դատարանի վճիռը, իսկ եթե նա սանհանգույցից վտարված չէր և վտարման արդյունքում նա չէր կարող օգտվել, իրենք ոչինչ չէին կարող անել, իրենք միայն կատարող են եղել: Ընդհանուր բակային հատվածից է մուտքը եղել սանհանգույց և օժանդակ շինություն, այսինքն եթե բակային հատված մուտք գործելու հնարավորություն չունի, բնականաբար չէր կարող օգտվել: Ինքը ներկա է եղել և ստորագրել է արձանագրությունը: Եթե բաժնի պետի կողմից հրաման են ստանում, որ պետք է մասնակցեն կատարման գործողությանը, ապա իրավունք չունեն դա չանելու: Եթե պետի կողմից հրաման է լինում մի քանի հոգով վտարման գործողությանը մասնակցելու մասին, ապա իրենք չեն կարող գնալ այնտեղ և որոշել, որ անհրաժեշտություն չկա մնալու: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ Ն.Հակոբյանն իրենց որևէ բան չի հայտնել իր տանից դեպի որդու տուն գնացող դռան պատված կամ չպատված լինելու վերաբերյալ, իրենց կողմից տեղատեսություն կատարելու ընթացքում պարզվել է, որ պահարան է դռան մասում տեղադրված, իսկ իրենց մոտ առկա հատակագծում չի հիշում մուտքը եղել է, թե ոչ /հատոր 1 գ.թ. 331-332, դատական նիստի արձանագրություն/:
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Արամ Իսրայելյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Սանասար Յարալյանի վարույթում է գտնվել քաղաքացիական գործով կատարողական թերթը՝ վտարման պահանջով: Հարուցվել է կատարողական վարույթ, նշանակվել է վտարման հարկադիր կատարման գործողությունների օր և ինչպես մյուս վտարումները, այնպես էլ այս դեպքում, խմբով գնացել են, կատարել են վտարումը և կատարողական վարույթը կարճել են: 2000թվականից սկսված ղեկավարության կողմից կարգ է որոշվել, որ բոլոր վտարման գործողություններին հարկադիր ծառայողները չեն գնալու միայնակ կամ երկու հոգով, պետք է գնան 3 և կամ ավելի ծառայողներով, այն դեպքից հետո, երբ կատարման արդյունքում պարտապանը մուրճով հարվածել էր կատարողի գլխին, որը տեղի էր ունեցել գրեթե կատարողական գործողությունների ավարտին: Այդ հրամանը իրենք չէին կարող չկատարել և միայնակ գնալ: Վտարման գործողություններն անկանխատեսելի են և չես կարող իմանալ, թե որ պահին ինչ կարող է լինել, ինչի պատճառով էլ ղեկավարության կողմից հրաման է եղել այն մասին, որ բոլոր կատարողական գործողություններին մասնակցում են ամբողջ բաժնով՝ սկզբից մինչև վերջ: Գիտի տուժողին և նրա որդուն, այլ մանրամասնությունների մասին տեղյակ չէ, իսկ ինչ էլ տեղեկացել է, տեղեկացել է նախաքննության և դատաքննության ընթացքում: Նելլիի հետ իրենց տղաներից մեկը բացատրական աշխատանքներ է իրականացրել, պարզաբանել է նաև նրա իրավունքներն ու պարտականությունները, խորհուրդներ է տվել և ինքը մի պահ մտել է և դուրս է եկել: Տան ներսում տեսել է դռան խորշ, որտեղ ներկառուցված է եղել պահարան, իսկ այն, որ հետևի կողմից պատ է նաև շարված, իմացել է փորձաքննության ժամանակ: Ըստ էության դա մեկ միավոր տուն է, որն ունեցել է երկու դուռ, ավելի կոնկրետ չորս սենյակ է, այդ չորս սենյակից երկու միջսենյակային դռները փակված են, իսկ մյուս կողմից երևում է մեկ դուռ, դռան խորշ, որտեղ էլ ներկառուցված է եղել պահարանը: Ոստիկանության աշխատակիցներին իրենք են հրավիրում, բայց որպես կանոն նրանք չեն միջամտում հարկադիր ծառայողների գործողություններին, մինչև հասարակական կարգի խախտումը: Չնայած նրան, որ իրենք ոստիկաններ են հրավիրում, նաև իրենց բաժնով են գնում վտարման գործողություններին, անհրաժեշտության դեպքում օգնելու համար, քանի որ ոստիկանության աշխատակիցները կարող են միջամտել միայն հասարակական կարգի խախտման դեպքում: Հիշում է, որ պետք վտարեին տուժողին և նրա որդուն, այլ մարդու չի հիշում այնտեղ: Կատարողական թերթի պահանջը եղել է պարտապանին և նրա գույքն ազատել տարածքից, դրանից բացի իրենք այլ բան չեն կատարել: Ինքը Ն.Հակոբյանի բնակարանում ուսումնասիրություն չի կատարել, մտել է մեկ անգամ նրա տուն և դուրս է եկել այն ժամանակ, երբ իրենց տղաներից մեկը նրա իրավունքները և պարտականություններն է պարզաբանել: Ն.Հակոբյանի բնակարանում չի հիշում այլ պահարան կար, թե ոչ: Նելլի Հակոբյանի բնակարանի դռան խորշը նախաքննության ընթացքում թեմա է դարձել և կոնկրետ այդ հանգամանքն իր մոտ տպավորվել է և հիշել, որ այնտեղ այդպիսի բան է նկատել: Չի կարող ասել, թե այդ պատի և դռան խոռոչի մասին ինչի համար է նշվել արձանագրությունում, չնայած ինքն արձանագրությունում որևէ տարօրինակ կամ հակասական բան չի նկատել, որն էլ բարձրաձայն ընթերցվել է և ստորագրել է: Կատարողական գործողության, լուսամուտների և դռան ապամոնտաժման, քարե պատի շարման, ճաղավանդակի տեղադրման ժամանակ ներկա են եղել իրենք, բանվորները, պարտապանը, պահանջատերը՝ կարծում է տանը, ում տունը գտնվել է Ն.Հակոբյանի տան վերևը: Պահանջատիրոջը չի ճանաչում, դեմքով նույնպես չգիտի: Իր վարույթում գտնվող գործերի պարտատիրոջն ու պարտապանին ճանաչում է, իսկ այս դեպքում Յարալյանի գործով պարտապանին ճանաչում է, իսկ պահանջատիրոջը ոչ: Չի հիշում տան հատակագիծը նայել է, թե ոչ, իր վարույթը չի եղել, որ հստակ հիշեր: Ինքը չի հիշում, որ իրենք սպասել են այնքան ժամանակ մինչև պատը շարվեր, եթե հիշողությունն իրեն չի դավաճանում, իրենք տարածքից դուրս են եկել այն ժամանակ, երբ Նելլի Հակոբյանի որդին եկել է և մորն ուղեկցել է դուրս, իսկ իրենք էլ նրա հետ դուրս են եկել: Կատարման գործողությունների արձանագրության մեջ չի կարող պարզաբանել, թե ինչի համար է նշվել, որ քարե պատ է շարվել և լուսամուտին ճաղավանդակ է դրվել կամ ինչու է նշվել, որ հետևի կողմից մուտք ունի, սակայն եթե միտում լիներ ինչ-որ բան թաքցնելու այդ մասին ուղղակի չէր նշվի, ինչ կատարվել է այդ ընթացքում, այն էլ արձանագրվել է: Սանասարին չի հարցրել, թե ինչու է այդ մասին արձանագրել: Չի լսել, որ իրենց տղաներից ինչ-որ մեկը պատ շարի: Ն.Հակոբյանը կատարման գործողությունների ընթացքում սկզբում բորբոքվել է, հետո հանգստացել, հետո նորից բորբոքվել, ինքը ամեն վայրկյան այնտեղ չի գտնվել և չի կարող մանրամասներ ասել, Նելլիի վրդովմունքն ավելի շատ իրենց չի ուղղված եղել, այլ պահանջատիրոջը, ասել է »սատկես դու« և նման այլ բաներ: Այդ ժամանակ պահանջատերը իր կարծիքով տանն է եղել և Նելլին ասել է, որ նա լսի: Չգիտի պահանջատերը տանից է կարգադրել պատը շարել, թե ոչ: Չի լսել, որ իրենց տղաների կողմից պատ շարելու հրահանգ լինի, լսել է, որ պահանջատիրոջ խնդրանքով են այնտեղ պատ կառուցում: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ իր նախաքննական ցուցմունքները մանրամասն չէր հիշում, բայց իր կարծիքով նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում հակասություններ առկա չեն: Տեսել են, որ դռան խոռշում պահարան է ներկառուցված: Ներկայումս հիշեց, որ կատարողական վարույթում հատակագիծ է եղել տղաների մոտ և ինքը այն կողքից նայել է, ինչից էլ բացահայտվել է, որ պահարանի փոխարեն դուռ է եղել: Այն ինչ նշված է ցուցմունքում, հենց այդպես էլ եղել է: Տվյալ կատարողական վարույթով ինքը որևէ գործողություն չի կատարել, կատարվել է Սանասար Յարալյանի կողմից և որպես ներկաներ, հնարավոր է արձանագրության մեջ նշվել է որպես մասնակից, իրենց անունները նշվել է արձանագրության մեջ, ինքը անմիջական կատարողական վարույթի մասնակից չէ, իրավական տեսանկյունից պատասխանատվություն չի կրում կատարողական վարույթի համար, իրենց ներկա լինելու հիմնական նպատակը անվտանգության նկատառումներից ելնելով է, իսկ ինչ կատարվել է այնտեղ՝ գրվել է, ինչի համար էլ ինքը ստորագրել է: Արձանագրությունը կազմվել է կատարված գործողությունների վերաբերյալ և ինչ տեղի է ունենում այդ էլ արձանագրվում է, անկախ նրանից, թե ինչ է կատարվել: Սույն գործով կատարման գործողությունների ընթացքում որևէ շահ և դիտավորություն չի ունեցել: 28տարի է ծառայում է և այդ ընթացքում նույնիսկ բանավոր նկատողություն չի ունեցել /հատոր 1 գ.թ. 340-341, դատական նիստի արձանագրություն/:
Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Սանասար Յարալյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015թվականի սեպտեմբերի 09-ին վարույթ է ընդունել վտարման վերաբերյալ դիմումը և գրություն է ուղարկվել կողմերին՝ որոշում կայացնելու վերաբերյալ, ինչպես նաև 7-օրյա ժամկետում տարածքն ինքնակամ ազատելու վերաբերյալ: Հետո գնացել է այնտեղ, արձանագություն է կազմել, որ վտարման ենթակա տարածքն ազատված չէ, որից հետո նշանակվել է վտարման օր՝ 2ամիս հետո և այդ օրը գնացել են վտարումն իրականացնելու: Գնացել են, կատարել են վտարման գործողություններ, պարտապաններին հասցեից վտարել են և արձանագրել են, թե ինչ է տեղի ունեցել այդ ժամանակ: Ծառայությանը ներկայացվել է կատարողական թերթ՝ վտարման վերաբերյալ, վարույթում եղել է հատակագիծը և վճիռը: Կատարողական թերթը դիմումով մուտք են արել ԴԱՀԿ ծառայություն, որից հետո էլ հարուցվել է վարույթը, պարտապան կողմը որևէ դիմում չի ներկայացրել, ԴԱՀԿ ծառայություն չի եկել: 7-օրյա ժամկետը լրանալուց հետո ինքը գնացել է հասցե, բացատրել է իրավիճակը, սակայն դրանից հետո էլ որևէ դիմում չի ներկայացվել կամ նա չի ներկայացել: Ծառայությունում պարտադիր է, որ վտարման գործողություններին գնան ամբողջ կազմով, դա միայն իր գործով չէ, բոլորի գործերով էլ այդպես է կատարվում: Քանի որ վճռի մեջ նույնպես նշված է եղել, որ բնակարան կարող է մուտք գործել նաև հասցեի հետնամասից, պարտադիր պայման չի եղել դա արձանագրության մեջ կգրվեր, թե ոչ, ուղղակի մտածել է, որ դա կարող է նշել, ինչի համար էլ արձանագրության մեջ այդ մասին նշում է արել, միևնույն է ինքը պարտավոր էր վտարում կատարել, եթե նույնիսկ նա մուտք չունենար, հետևաբար չի խորացել այդ գրվածի վրա, հետին միտք չի ունեցել դա գրելով: Դա գրելով որևէ կեղծիք չի կատարել, իրականում հնարավոր է մուտք գործել և հիմա էլ նույնը պնդում է, քանի որ գծագրում առկա է մուտք և եթե այն բերեն նախկին տեսքի, որը փակվել է նրանց կողմից, առանց որևէ թույլտվության, հնարավոր է մուտք գործել /հատոր 2 գ.թ. 408-409, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով տուժող Նելլի Հակոբյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 1966թվականին Վանիկ Իսահակյանից գնել է Գուլակյան փողոցի 27տան կիսնկուղային հարկը՝ 25.000ռուբլիով, չնայած ամուսնու և Վանիկի միջև նոտարական վավերացմամբ առուվաճառքի պայմանագիր չի կնքվել, սակայն նրանց միջև կնքվել է ներքին առուվաճառքի պայմանագիր, որի մի օրինակը գտնվել է իրենց մոտ, իսկ մյուսը Վանիկ Իսահակյանի մոտ: Տարիների ընթացքում իրենց մոտ գտնված պայմանագիրը 1991թվականին կորցրել է՝ անհայտ պայմաններում: Նշված տանը բնակվել է 1966թվականից մինչև 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Հաճախակի է դիմել Վանիկին, որ գնան նոտարական գրասենյակ, որպեսզի իր գնած տունը անվանափոխի իր անունով, սակայն նա հայտնել է, որ չի կարող, քանի որ կիսանկուղները չեն սեփականաշնորհվում որպես բնակելի տարածք: Նշում է նաև, որ կիսանկուղային հարկը գնելու ժամանակ գնել են նաև բակային տարածքի մի մասը, որը չեն սեփականաշնորհել՝ վստահելով Վանիկ Իսահակյանին, մտածելով, որ որևէ խնդիր չի կարող առաջանալ: Միևնույն ժամանակ մտածել են սեփականաշնորհել երկու կիսանկուղը, սեփականաշնորհեն նաև իրենց պատկանող բակային տարածքի մասնաբաժինը: Ցանկանում է նշել, որ կիսանկուղային հարկը իրենց վաճառելու ժամանակ, Վանիկ Իսահակյանը վաճառել է նաև նշված տան երկրորդ հարկը Հայկազ Թադևոսյանին, նրան է վաճառել նաև բակային հատվածի մի մասը, սակայն իր և Հայկազ Թադևոսյանի միջև բակային հատվածի բաժանում չի եղել և ընդհանուր օգտագործել ու բնակվել են համերաշխ: 2012թվականին Հայկազ Թադևոսյանի ժառանգ՝ Դավիթ Թադևոսյանը, սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող երկրորդ հարկի բնակելի տարածքը, ինչպես նաև բակային տարածքն ամբողջությամբ վաճառել է Սուսան Աբգարյանին, հետագայում է տեղեկացել, որ Վանիկ Իսահակյանի որդին՝ Ալբերտ Իսահակյանը, 2005թվականին բակային տարածքը, որի մեջ մտնում է նաև իր մասնաբաժինը, որի համար գումար է վճարել, որի մեջ մտնում է նաև իր մուտքի և ելքի ճանապարհը, ամբողջությամբ վաճառել է Դավիթ Թադևոսյանին: Նշվածի վերաբերյալ ինքն արդեն իսկ Արաբկիրի քննչական բաժնում տվել է հաղորդում և քննվել է քրեական գործ: Սուսան Աբգարյանի գալուց հետո իր և նրա միջև սկսվել է վիճաբանություններ այն բանի համար, որ նա ասել է, թե իբր բակային տարածքն ամբողջությամբ, նաև իր կողմից դեռևս 1966թվականին կառուցված խոհանոցը և սանհանգույցը նույնպես պատկանում է իրեն, ինչը չի համապատասխանում իրականությանը: Հարցը հասել է նրան, որ Սուսան Աբգարյանը դիմել է դատարան՝ բակային տարածքից իրեն վտարելու պահանջով, պատճառաբանելով, որ իր բնակարան կարող է մուտք գործել մեկ այլ մուտքով, ինչն ամբողջությամբ չի համապատասխանում իրականությանը, իսկ Սուսանն իր հայտարարությունը հիմնավորում էր նրանով, որ որդին՝ Մխիթար Հակոբյանը, իր ընտանիքով ապրում է Գուլակյան 27 հասցեում և իր ու որդու բնակարանը բաժանվում է մեկ պատով, որը նախկինում ծառայել է սենյակից սենյակ անցնելու բաժանարար պատ և եղել է իր տան մի մասը, սակայն հետագայում, երբ որդուն ամուսնացրել է, նշված սենյակի շինության հետնամասից ավելացրել է նոր սենյակ և մուտք է բացել դեպի որդու բնակարան, իսկ իր և որդու տների միջև եղած բաժանարար պատի մուտքը իր տան ներսից, դռան մասով պահարան են կառուցել՝ դեռևս 25տարի առաջ, այսինքն սենյակների միջև եղած բաժանարար մուտքը փակելով որդին ունեցել է առանձին բնակարան՝ առանձին մուտքով և հասցեով, ինքն ունեցել է իր նախկին մուտքը և առանձին հասցե և որդին առանձին ապրում է արդեն 25տարի: Դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ ինքը որդու հետ ապրում է առանձին, ունեն առանձին մուտքեր և առանձին հասցեներ, ապա վճիռ է կայացրել հօգուտ Սուսան Աբգարյանի, որով իրեն պետք է վտարեին իր տուն գնացող միակ մուտք հանդիսացող բակային տարածքից և իր բակում գտնվող, իր կողմից կառուցված խոհանոցից, սանհանգույցից, իր համար սա անհասկանալի է եղել, քանի որ դրանով զրկվել է տուն մուտք գործելու հնարավորությունից: Այդ վճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ԴԱՀԿ ծառայությունից ստացել է գրություն, որում նշված է եղել, որ որդու հետ 7-օրյա ժամկետում պետք է ազատի բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը: Ինքը նշված տանը բնակվել է միայնակ, որդիներից որևէ մեկն իր հետ չի բնակվել, այլ տեղ չի ունեցել գնալու, ինչպես նաև չի ունեցել այլ բնակարան, ուստի գրության պահանջը չի կատարել, որից հետո ստացել է ևս մեկ գրություն, որ պետք է միչև 2015թվականի նոյեմբերի 10-ն ազատի տարածքը և օժանդակ շինությունը, սակայն դա նույնպես չի կատարել, քանի որ այլ տեղ չի ունեցել մնալու: Նշված օրը բակ են եկել ԴԱՀԿ ծառայություն աշխատակիցներ և ոստիկաններ, ինչից հասկացել է, որ եկել են իրեն վտարելու համար: Սկզբում չի ցանկացել դուրս գալ տանից, սակայն դուրս է եկել և փորձել է ԴԱՀԿ աշխատակիցներին բացատրել, որ բակային տարածքից վտարելու դեպքում կզրկվի բնակարան մուտք գործելու միակ մուտքից: Այդ ժամանակ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն իրեն ասել են, որ դատարանի վճռով պետք է վտարվի բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից: Հանդիսանալով որպես օրինապաշտ քաղաքացի, ենթարկվել է նրանց պահաջին, քանի որ առկա էր դատարանի վճիռ: Այնուհետև սկսվել է իրեն վտարելու գործընթացը, ԴԱՀԿ ծառայության կողմից բերված բանվորները, որոշ իրեր տեղափոխել են որդու տուն, այնուհետև նրանք ապամոնտաժել են խոհանոցի և սանհանգույցի դուռը, ապա պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխվել են որդու տան բակ: Այնուհետև սկսել են պատ շարել իր մուտքի անմիջապես դռան դիմաց, որով էլ զրկվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից, որից հետո երկաթյա ճաղավանդակ են դրել իր տան պատուհանին: Նշում է, որ մինչ այդ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները իր հետ մտել են իր տուն և նույնիսկ ցանկացել են քանդել իր և որդու տան միջև ընկած ժամանակավոր մուտքը, որն իր տան ներսից փակված է պահարանով, իսկ որդու տան կողմից՝ պատով, սակայն ինքը չի համաձայնել պատը քանդելուն: Երբ բանվորները սկսել են պատը շարել մուտքի դռան մոտ, ինքը սկսել է խոչընդոտել, հայտնելով, որ դատարանի որոշման մեջ նման կետ սահմանված չէ, սակայն ԴԱՀԿ աշխատողները, ովքեր եղել են չորս հոգի, արգելել են իրեն խոչընդոտել բանվորների գործողությանը: Նրանցից երկուսը բռնել են իր ձեռքերից, պատից պատ խփելով, քաշքշելով, վրան բղավելով հանել են իրեն բակից փողոց: Նրանց կատարած գործողությունների պատճառով իր թևերն ամբողջովին կապտուկների մեջ է եղել, սակայն այդ մասին ոստիկանությանը չի հայտնել, բժշկի չի գնացել, որևիցե մեկին չի հայտնել, քանի որ չի ցանկացել ԴԱՀԿ աշխատակիցները խնդիրներ ունենան, սակայն ներկայումս ցանկանում է այդ մասին հայտնել, քանի որ հասկացել է, որ պատը շարվել և երկաթյա ճաղավանդակը դրվել է ԴԱՀԿ աշխատակիցների պատվերով և այդ ապօրինի գործողությունների հետևանքով զրկվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից: ԴԱՀԿ աշխատակիցները գործողությունների վերաբերյալ կազմել են համապատասխան արձանագրություն, որի մեջ նշել են, որ իր շինություն կարող է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, այսինքն՝ որդու բնակարանից, չնայած նշված մուտքը շատ վաղուց փակված է և որդու բնակարանը կամ սենյակը հնարավոր չէ բակ դարձնել: Այդ արձանագրությունը կազմելուց հետո, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների առաջարկով, ստորագրել է, նրանք նույնպես ստորագրել են, իսկ այլ անձինք ստորագրել են, թե ոչ, չի կարող ասել: Իր պահանջն այն է, որ վերացնեն ԴԱՀԿ-ի կատարած ապօրինի գործողությունը, այն է՝ քանդել մուտքի դռան դիմաց շարված պատը, հանել երկաթյա ճաղավանդակը, տեղադրել իր խոհանոցի և սանհանգույցի դուռը և պատուհանները, հնարավորություն տալ իրեն մուտք գործել իր բնակարան: Նշում է, որ ինչպես նախկինում, այնպես էլ Արաբկիրի քննչական բաժնում, տեղեկացել է, որ Սուսան Աբգարյանն ասել է, որ իբր նա է խնդրել բանվորներին պատ շարել իր տան մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել, ինչին ինքը չի հավատում, քանի որ երբ խոչընդոտել է պատը կառուցելուն, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատողները չեն թողել իրեն, թույլ չեն տվել արգելել պատ շարելը, այսինքն նրանք իրեն քաշելով և հրելով մի կողմ են տարել, որպեսզի ինքը չխոչընդոտի գործողությունների իրականացմանը և այդ ամենն իրեն հիմք է տալիս մտածելու, որ բանվորները կատարել են ոչ թե Սուսան Աբգարյանի պատվերը, այլ ԴԱՀԿ աշխատողների պատվերը: Նաև նշում է, որ եթե բանվորները իրոք կատարում էին Սուսան Աբգարյանի պատվերը, այդ դեպքում ԴԱՀԿ աշխատակիցների շահն ինչում է կայացել, որ արգելել են իրեն բանվորների գործողությունների կատարմանը խոչընդոտել: Իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից այժմ էլ զրկված է և դարձել է թափառական: Նշում է, որ երբ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն իրեն հրելով դուրս են հանել փողոց, այնտեղ են գտնվել նաև ոստիկանները, իսկ այլ անձինք այնտեղ գտնվել են, թե ոչ, չի կարող ասել, քանի որ ուշադիր չի եղել: Պահանջում է, որ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն ուղղեն իրենց կատարած ապօրինի գործողությունները, վերականգնեն իրեն հասցված վնասը և օրենքի սահմաններում ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության: Ն.Հակոբյանն իր ցուցմունքը պնդել է նաև Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում /հատոր 1 գ.թ. 119-122, 167-169, 170-172, 173-175, 270, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Մխիթար Հակոբյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալներին դեմքով է ճանաչում, նրանց հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ երեկոյան, ժամը կոնկրետ չի հիշում երբ, իմացել է, որ հարկադիր կատարման աշխատողները գնացել են մոր տուն՝ վտարման հարցով, ինչի պատճառով ինքն էլ է գնացել, որպեսի իմանա, թե ինչ է կատարվում: Այնտեղ գնալով տեսել է, որ կոնկրետ գործողություններ են կատարում՝ հանել են պատուհանները, դուռը ու պատ են շարում տան մուտքի դիմաց և գրեթե արդեն վերջացնում էին: Մայրն այդ ժամանակ շատ հուզված է եղել, փորձել է նրան հանգստացնել, սպասել են մինչև բանվորները վերջացրել են իրենց աշխատանքը և ապա իրենք էլ են գնացել: Բնակարանը, որի պատուհանները հանել են և ճաղավանդակ են տեղադրել, իսկ դռան վրա պատ են շարել, մայրն այնտեղ ապրում է մոտ 50տարի: Բնակարանը, որտեղ ինքն է ապրում և բնակարանը, որտեղ մայրն է ապրում առանձնացված է քարե պատով, այնտեղ ինքն ապրում է մոտ 20տարի և ավել: Իր բնակարանից դեպի մոր բնակարան որևէ մուտք առկա չէ, այդ վտարման գործողությունների ժամանակ նույնպես մուտք առկա չէր: Իր տունը վերանորոգված է, հյուրասենյակի մոտից մուտք չկա մոր տուն, իսկ մոր տան ներսից իր տունն առանձնացված է պատով, իսկ պատից հետո պահարանով, այսինքն պահարանից զատ քարե պատ է: Վտարման գործողությունների ժամանակ մի քիչ հեռու է եղել, զանգել են իրեն և ասել են դրա մասին, ինչի պատճառով էլ ինքը գնացել է: Իմացել է, որ Սուսաննա Աբգարյանը դատարան է դիմել և վտարման հարց է առաջացել, իսկ ԴԱՀԿ ծառայողներն էլ վտարման վերաբերյալ գրություն են ուղարկել մորը: Իմացել է, որ մորը պետք է վտարեն բակային տարածքից, իսկ բացի բակային տարածքից՝ բակում գտնվող խոհանոցից, սանհանգույցից: Բակում բացի խոհանոցից, սանհանգույցից, այլ շինություն էլ է եղել՝ չուլան, որը նույնպես պատկանել է իրենց, այն գտնվել է դեպի մուտք՝ ձախ կողմի վրա, այն իրենք են օգտագործել: Այդ տարածքում բացի իր նշածներից այլ օժանդակ շինություն չի եղել: Տեղեկացված չի եղել, որ մորը պետք է վտարեին օժանդակ շինությունից, իմացել է միայն բակային տարածքի մասին: ԴԱՀԿ ծառայողների գործողությունների վերաբերյալ նրանցից պարզաբանում չի պահանջել, նրանք միայն ասել են, որ իրենց աշխատանքն են կատարում: Հասկանում է, որ ԴԱՀԿ-ի աշխատողների աշխատանքն է եղել, սակայն իր մոտ հարց է ծագել արդյոք նրանց աշխատանքի մեջ է մտել պատուհանը հանելը, դուռը հանելը և պատ շարելը, սակայն ասել է, որ այո, դա իրենց աշխատանքն է, ապա ասել են, որ կարող են դիմել դատարան և դատարանը կասի իրավունք ունեցել են, թե ոչ: Ինքն իր այդ հարցն ուղղել է կոնկրետ անձի և նա է իրեն խորհուրդ տվել, սակայն այդ խորհուրդ տվող անձը՝ ԴԱՀԿ աշխատակիցը, այս դահլիճում չէ: Մայրն իրեն չի պատմել, թե մինչև իր գնալն այնտեղ ինչ է տեղի ունեցել, հնարավոր է ինչ-որ բաներ պատմած լինի, սակայն չի հիշում: Չի հիշում, որ մայրը խոչընդոտած լինի այդ գործողություններին, սակայն տեսել է, որ մոր ձեռքերին կապտուկներ են եղել՝ նույն օրը, իր տանը, ինքը հարցրել է, թե ինչ է եղել, սակայն ճիշտը չի ասել, հետագայում ասել է, որ թույլ չի տվել, իր ձեռքերից են բռնել, որից էլ կապտուկներ են առաջացել: Այդ գործողությունների կատարումից հետո մայրը չի կարողացել իր տուն մտել և մինչև հիմա այն փակ է, մայրը վարձով է բնակվում: Պատ շարողները բանվորներ են եղել, չի իմացել, թե ինչ բանվորներ են, նրանց հրահանգներ են տվել ԴԱՀԿ աշխատակիցները, մասնավորապես Հովհաննիսյան Գագիկը: Կոնկրետ բառացի չի հիշում, թե բանվորներին ինչ է ասել, միայն հիշում է, որ ասել է արագացնեն: Սանհանգույցն և խոհանոցը միշտ էլ եղել են, դրանք միշտ պատկանել են իրենց և մեկ տարի էլ չկա ինչ վերանորոգել էին: Վերանորոգման ժամանակ Ս.Աբգարյանն արդեն բնակվում էր այնտեղ և վերանորոգման ժամանակ նրա կողմից որևէ խոչընդոտ չի եղել: Սուսաննա Աբգարյանին վտարման գործողությունների ժամանակ բացարձակ չի տեսել: ԴԱՀԿ-ի աշխատողներից մեկը նկարել է այդ ամբողջ գործընթացը, մի քանի անգամ Սուսաննա Աբգարյանի տանից ներս ու դուրս անելով նկարել է նաև մի կին: Տեղյակ է, որ փոխել էին նաև դարպասի դռան փականը և չգիտի, թե բանալին ինչ են արել, իսկ դարպասն իրենք էին տեղադրել և փականը նույնպես իրենցն էր, այնտեղ ինչ կա իրենցն է եղել և իրենց միջոցներով էին արել: Փականի բանալին սկզբում միայն իրենք են ունեցել: Պատը շարելը և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ դնելը տեղյակ չէ, թե բանվորներին ով էր կարգադրել անելու: Իր ներկայությամբ Գագիկ Հովհաննիսյանն է բանվորներին ասել, որ արագացնեն ճաղավանդակը դնեն, այդ ժամանակ խոսքը միայն կոնկրետ արագացնելուն է վերաբերվել և ինչ-որ հանել էին բակից դուրս հանեն: Հստակ կարող է ասել, որ նա է ցուցում տվել ճաղավանդակը դնելու, եթե ասում է, որ արագացնեն, ուրեմն նշանակում է, որ նա է եղել ցուցում տվողը: Կատարողական գործողությունները կատարելու համար չի հիշում, թե ով է արձանագրություն կազմել, միայն հիշում է, որ մայրը վերջում ստորագրել է, իսկ երբ նրանք ներս են մտել և սենյակն են նայել, ինքն այդ ժամանակ այնտեղ չի եղել, ավելի ուշ է գնացել, ինքը գնացել է այն ժամանակ, երբ արդեն պատն են շարել: Մոր և իր տունը առանձնանում է պատով, պատն իր կողմից միայն պատ է, իսկ մոր կողմից պահարան է՝ »նիշայանման«, որից հետո նոր պատը: Դատարանի վճիռը ստացել է, սակայն այն հնարավոր չէ իրականացնել, քանի որ այլ մուտք ներս մտնելու համար առկա չէ: Բնակարանի նախկին տերը նոր գնորդին պարզաբանել էր, որ չնայած դա իրենց անունով է, սակայն դա նրանց է պատկանում և դա նրանք են սարքել: Վտարման գործողությունների ժամանակ է իմացել, որ վտարումը վերաբերվում է նաև օժանդակ շինություններին: Վկայի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ իր կարծիքով Սուսաննա Աբգարյանի պատվերով է եղել, որ գան վտարեն մայրիկին և իր ցուցմունքում էլ հենց այդպես էլ ասել է, ինչ վերաբերվում է կարգադրություններին, ապա եթե անձը ասում է, որ ճաղավանդակը դնեն, արագացնեն, ապա ստացվում է, որ դա հրահանգել է: Սուսաննա Աբգարյանն իր պահանջները ներկայացրել է ԴԱՀԿ աշխատողներին և նրանք էլ Սուսաննա Աբգարյանի պահանջները հաշվի առնելով ԴԱՀԿ ծառայողները բանվորներին հանձնարարել են քարե պատ դնեն և ճաղավանդակ տեղադրեն /դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Մխիթար Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընտանիքի հետ միասին բնակվում Գուլակյան փողոցի թիվ 27հասցեի տանը: Տունը կիսանկուղային է և այն 1966թվականին Վանիկ Իսահակյանից գնել է հայրը, որի վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիր չի կնքվել, քանի որ Վանիկն աել է, որ կիսանկուղային հարկերը հնարավոր չէ սեփականաշնորհել: 25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից ինքը բացել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ, իսկ նախկին մուտքով օգտվել են միայն մայրն ու եղբայրները: Նշված տունը, որի նկուղային հարկում ապրում է, երկհարկանի է, որի երկրորդ հարկում ներկայումս բնակվում է Սուսաննա Աբգարյանը: Սուսաննա Աբգարյանի և մայրիկի միջև հաճախակի վիճաբանություններ են եղել, քանի որ երկուսով օգտվել են միևնույն մուտքից: Ընթացքում Սուսաննան դիմել է դատարան և դատարանի վճռով մայրիկին բակային տարածքը և իրենց կողմից այնտեղ կառուցված օժանդակ շինությունը ճանաչվել է Սուսաննա Աբգարյանի սեփականությունը՝ դրանով զրկելով մայրիկին իր տուն մուտք գործելու միակ հնարավորությունից: Դրանից հետո ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից վտարման օր է նշանակվել 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Այդ օրը ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորների հետ եկել են մայրիկի բակ, ապամոնտաժել օժանդակ շինության դուռն ու պատուհանները, դրանք տեղափոխել են իր տան բակ, որից հետո մայրիկին վտարել են բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից: Երբ գնացել է այնտեղ, նկատել է, որ մայրիկի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմացը բանվորները քարե պատ էին շարել և արդեն ավարտում էին, որից հետո երկաթյա ճաղավանդակ են տեղադրել մայրիկի տան պատուհանին: Այդ ամենը կատարվում էր այնտեղ գտնվող անձանց ներկայությամբ: Երբ գնացել է այնտեղ, մայրը կանգնած էր փողոցում և մյուսների հետ նայում էր, թե ինչպես էին բանվորները փակում իր տան մուտքի դուռը և պատուհանը: Մայրը շատ հուզված էր, լաց էր լինում, ուրիշ ոչինչ չէր ասում: Երբ բանվորները կատարեցին այդ աշխատանքները, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կազմել են այդ մասին արձանագրություն, որը ստորագրել է նաև մայրը, որից հետո մայրիկին տուն է տարել: Իր կարծիքով քարե պատը շարվել և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրվել է Սուսաննա Աբգարյանի և Ալբերտ Իսահակյանի պատվերով: Նշում է, որ նա հանդիսանում է իրենց տան սեփականատերը: Միայն հետագայում մայրիկը հայտնել է, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն են ցուցում տվել բանվորներին քարե պատ շարել և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին: Մայրն ասել է նաև, որ ինքը փորձել է խանգարել բանվորներին, սակայն ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները քաշքշել են իրեն, հրել պատից պատ, բղավել իր վրա և դուրս հանել փողոց: Ասել է նաև, որ այդ մասին իրեն չէր հայտնել, որպեսզի ավելորդ խնդիրներ չառաջանար: Մայրն այդ մասին հայտնել է իր կողմից ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում բացատրություն տալուց որոշ ժամանակ անց: Նշում է, որ իր ներկայությամբ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կամ մեկ այլ անձ որևէ անօրինականություն չի կատարել ոչ իր և ոչ էլ մայրիկի հանդեպ: Իրականում չգիտի, թե ում պատվերով են բանվորները քարե պատ շարել մայրիկի տան մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին, քանի որ իր ներկայությամբ որևէ մեկը նման ցուցում չի տվել, այլ, երբ գնացել է այնտեղ, արդեն այդ գործողությունները կատարվել և ավարտվում էին, իսկ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կանգնած էին այնտեղ: Միայն մոր ասելով է հայտնում, որ բանվորներին քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու ցուցումը տվել են ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Այնտեղ վիճաբանություն, քաշքշուկ իր ներկայությամբ չի եղել: Ոչ մեկի դեմ բողոք չունի, միայն ցանկանում է, որ հնարավորություն ընձեռվի մայրիկին, որ նա կարողանա կրկին մուտք գործել իր տուն, քանի որ այլ ճանապարհ չունի, իսկ իր տան մեջից եթե վերականգնի նախկին մուտքը, որպեսզի այդպես նա կորաղանա մտնել իր տուն, ապա այդ դեպքում իր բնակարանը կկորցնի իր նշանակությունը, քանի որ ինքն առանձին է բնակվում: Ավելացնելու այլ բան չունի /հատոր 1 գ.թ.204-206, դատական նիստի արձանագրություն/:
Մեղադրանքի կողմի միջնորդությամբ հրավիրված վկա Սուսաննա Աբգարյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Գուլակյան 27/1տունը գնել է 2012թվականին Դավիթ Թադևոսյանից և տունը սեփականության իրավունքով պատկանում է իրեն: Տունը երկհարկանի է, 1-ինը համարվում է կիսանկուղային, ունի բակային տարածք՝ 81քմ մակերեսով և օժանդակ շինություն՝ 19քմ մակերեսով: Նշված մակերեսներով բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը նույնպես սեփականության իրավունքով պատկանում է իրեն: Կիսանկուղային տարածքը 76քմ է, որի համասեփականատերեր են ինքը և Ալբերտ Իսահակյանը: Ալբերտ Իսահակյանը բնակվում է Գուլակյան 27հասցեում և կիսանկուղային հարկը սեփականության իրավունքով պատկանում է նրան: Դավիթ Թադևոսյանից տունը գնելուց հետո պարզվեց, որ կիսանկուղային հարկում բնակվում է Նելլի Հակոբյան անուն, ազգանվամբ անձը, ով կիսանկուղային հարկ մտնում և դուրս էր գալիս իր բակային տարածքից, օգտվում էր իրեն պատկանող օժանդակ շինությունից: Ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել է, որ Նելլի Հակոբյանը նշված կիսանկուղային հարկում բնակվում է 1966թվականից, եթե չի սխալվում Ալբերտ Իսահակյանի եղբոր կամքով և առանց սեփականության իրավունքի, սակայն կոնկրետ մանրամասնություններն իրեն հայտնի չէ: Լսել է նաև, որ Նելլի Հակոբյանը փորձել է սեփականաշնորհել կիսանկուղայի հարկը, նույնսիկ դիմել է դատարան և հայտարարել, թե իբր այն 25.000ռուբլիով գնել է Վանիկ Իսահակյանից, սակայն դատական երեք ատյաններում չի հիմնավորվել այդ հանգամանքը, չի հիմնավորվել նաև, որ կիսանկուղային հարկը պատկանում է նրան: Բնակվելու ընթացքում իր և Նելլի Հակոբյանի միջև վիճաբանություններ են սկսվել, ինքը չի ցանկացել, որ Նելլի Հակոբյանն իր կիսանկուղային հարկ ելումուտ անի սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող բակային տարածքից և օգտվի իրեն պատկանող օժանդակ շինությունից, ինչի համար վտարման հայցով դիմել է դատարան: Դատարանը բավարարել է իր հայցը և վճռել է Նելլի Հակոբյանին և նրա տղաներին վտարել սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող 81քմ մակերեսով բակային տարածքից և 19քմ օժանդակ շինությունից: Այնուհետև ինքը կատարողական թերթիկը հանձնել է ԴԱՀԿ ծառայություն, որպեսզի նրանք Նելլի Հակոբյանին և նրա որդիներին վտարեն սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող տարածքներից: Ցանկանում է նշել, որ Նելլի Հակոբյանի որդին՝ Մխիթարը, բնակվում է նույն հասցեի նկուղում և նրա տան մուտքը գտնվում է փողոցի հետնամասից և Մխիթարի տանից հնարավոր է մտնել Նելլիի տուն, քանի որ հատակագծով նախատեսված է մուտք և այդ մուտքի հատվածը տեսել է, երբ այցելել է Նելլի տուն: Նկատել է, որ մուտքի դռան փոխարեն տեղադրված է պահարան: Դատարանի կողմից կայացված կատարողական թերթի հիման վրա ԴԱՀԿ ծառայությունում հարուցվել է կատարողական վարույթ և ժամանակ է տրամադրվել Նելլի Հակոբյանին, որպեսզի նա ինքնակամ ազատի իր բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը, ինչը չի կատարել, այնուհետև վտարման օր է նշանակվել 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Ցանկանում է նշել, որ նախապես վերցրել է դեպի իր բակը բացվող Նելլի Հակոբյանի կիսանկուղային հարկի պատուհանի չափսերը, պատվիրել է ճադավանդակ, ինչպես նաև քար և շաղախ, որպեսզի Նելլի Հակոբյանին վտարելուց հետո ճաղավանդակը տեղադրի պատուհանին և քարե պատ շարի իր բակով դեպի Նելլի Հակոբյանի նկուղ տանող մուտքի դռան դիմացը, որպեսզի նա որևէ հնարավորություն չունենա իր բակային տարածքն օգտագործելով ելումուտ անել իր նկուղային հարկը և վերջնականապես հասկանա, որ բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը պատկանում է իրեն: Նոյեմբերի 10-ի առավոտյան ժամին, իր բակ են եկել ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ, ոստիկաններ, ինչպես նաև երեք հոգի բանվոր: Նելլի Հակոբյանի կիսանկուղային մուտքի դուռը փակ էր, սակայն զգացվում էր, որ նա գտնվում է ներսում: Որոշ ժամանակ անց նա դուրս է եկել, ԴԱՀԿ աշխատակիցները բացատրել են, որ եկել են նրան վտարելու և առաջարկեցին իր հետ վերցնել օժանդակ շինությունում եղած իր գույքը և հեռանալ: Նելլի Հակոբյանը սկզբում փորձել է խոչընդոտել վտարման գործընթացին, այնուհետև համաձայնվել է: Բանվորների օգնությամբ Նելլի Հակոբյանն օժանդակ շինությունում գտնվող իր իրերը տեղափոխել է որդու՝ Մխիթարի տուն, նրա խնդրանքով բանվորները ապամոնտաժել են օժանդակ շինությունում նրա կողմից տեղադրված դուռը և պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխվել են Մխիթարի տուն: Երբ ավարտվել է վտարման գործընթացը, մտածել է, որ ամենահարմար պահն է, որպեսզի երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրի Նելլի Հակոբյանի պատուհանին և քարե պատ շարի նրա մուտքի դռան դիմացը, որպեսզի այդ կերպ բացառի Նելլիի կամ նրա տղաների մուտքն իր տարածք, ինչպես նաև, որ Նելլին տեսնի և հասկանա, որ նա այլևս իրավունք չունի մտնելու սեփականության իրավունքով իրեն՝ Սուսաննա Աբգարյանին պատկանող տարածք: Խնդրել է բանվորներին, որ եթե հնարավոր է ճաղավանդակը տեղադրեն պատուհանին և քարե պատ շարեն մուտքի դռան դիմացը, ինչին նրանք համաձայնվել են և բոլորի, այդ թվում նաև Նելլիի ներկայությամբ երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրել են նրա պատուհանին և քարե պատ շարել նրա մուտքի դռան դիմացը: Այդ քայլին ճարահատյալ է դիմել, քանի որ ուրիշ ելք չուներ, նույնիսկ վստահ էր, որ, եթե ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները հեռանան, ապա Նելլին կրկին կմտնի իր տարածք և կգնա իր տուն: Նշում է, որ քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու հարցում ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներին չի դիմել, չի խնդրել, որ բանվորներին հրահանգեն օգնել իրեն: Անձամբ է բանվորներին խնդրել և նրանք իր խնդրանքը չեն մերժել, իսկ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն այդ գործողություններին չեն խոչընդոտել և չեն աջակցել: Կատարված գործողությունների վերաբերյալ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից կազմվել է համապատասխան արձանագրություն, որը ստորագրել են ինքը, Նելլին, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները, ինչպես նաև մի կին, ում հրավիրել էին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Գործողությունների ավարտից հետո բոլորը հեռացել են: Պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու ժամանակ Նելլին մոտենալով իրեն գոռում էր իր վրա, թե ինչու է փակում իր տան մուտքի դուռը և ինչու է ճաղավանդակ տեղադրում իր պատուհանին և որ նման իրավունք չունի, սակայն նրան ասել է, որ ունի նման իրավունք, քանի որ ինքն արդեն վտարվել է իր տարածքից և իրավունք չունի այլևս մտնել և ինքն ապահովության համար է փակում դուռը և պատուհանը, որպեսզի նա հնարավություն չունենա իր տարածքով ելումուտ անելու: Բացի այդ, նրան ասել է, որ նաև կիսանկուղային հարկի, այսինքն իր բնակելի տարածքի համասեփականատերն է Ալբերտ Իսահակյանի հետ, քանի որ այն նույնպես գնել է, իսկ ինքը որևէ իրավունք չունի նույնիսկ այնտեղ բնակվելու:ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները քարե պատ շարելու և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրելու ցուցում չեն տվել: Դա իրեն է պետք եղել, իր իսկ ապահովության համար, ինչը և կատարել է, իսկ բանվորները չեն մերժել իր խնդրանքը: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները չեն բռնել Ն.Հակոբյանի ձեռքերից, չեն քաշքշել և պատից պատ հրելով ու բղավելով նրան բակային տարածքից դուրս չեն հանել պատը շարելու և ճաղավանդակ դնելու ժամանակ, նրա կողմից խոչընդոտելը եղել է այն, որ նա գոռում էր իր վրա և ասում էր, թե ինչու է բանվորներին պատվիրել իր դռան դիմացը քարե պատ շարել և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել իր պատուհանին: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները որևէ հարցում չեն խառնվել, Նելլիին չեն քաշքշել, պատից պատ չեն հրել, նրա վրա չեն բղավել, ձեռքերից չեն բռնել, դա հաստատ է ասում: Նրա ասածները չի համապատասխանում իրականությանը, նա ամեն ինչի պատրաստ է, որպեսզի կրկին կարողանա իր տարածքով ելումուտ անել: Եթե շատ է ուզում կրկին մտնել իրեն չպատկանող նկուղ, թող իր որդու նկուղից վերականգնի նախկին մուտքը և այնտեղից մտնի, սակայն վստահ է, որ որդին նույնպես նրան թույլ չի տալիս, հակառակ դեպքում շատ վաղուց արդեն այդ մուտքը վերականգնված կլիներ: Նելլի Հակոբյանը ցանկանում է օգտագործել իր սեփականությունը: Ավելացնելու այլ բան չունի /հատոր 1 գ.թ. 125-128, 182-183, դատական նիստի արձանագրություն/:
Մեղադրանքի կողմի միջնորդությամբ հրավիրված վկա Սուսաննա Գրիգորյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին որպես ընթերակա մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում վտարման գործընթացին: Այդ օրը, երբ գտնվել է Գուլակյան փողոցում, իրեն են մոտեցել ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ և խնդրել իրեն որպես ընթերակա մասնակցել Գուլակյան 27/1 հասցեի բակից և օժանդակ շինությունից վտարման գործընթացին, որին ինքը համաձայնվել է և նրանց առաջարկությամբ ու ուղեկցությամբ գնացել է նշված հասցե, որտեղ գտնվում էին ոստիկանության աշխատակիցներ, այլ քաղաքացիներ, ովքեր պարզվել է, որ բանվորներ են: Գուլակյան 27/1հասցեն երկհարկանի շինություն էր և խոսակցություններից հասկացել է, որ դատարանի վճռով առաջին հարկում բնակվող կինը, ում անունը Նելլի էր, պետք է վտարվի բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող օժանդակ շինությունից, քանի որ այդ ամենը դատարանի վճռով ճանաչվել է 2-րդ հարկում բնակվող կնոջ սեփականությունը: Նշում է, որ 2-րդ հարկում բնակվող կնոջ անունը Սուսաննա էր: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն իրեն բացատրել են որպես վկա իր իրավունքները և պարտականությունները, այնուհետև բանվորները սկսեցին բակում գտնվող օժանդակ շինությունից Նելլիին պատկանող գույքը տեղափոխել նրա մատնանշած վայր, այնուհետև ապամոնտաժեցին օժանդակ շինության դուռն ու պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխեցին Նելլիի մատնանշած վայր: Սուսաննայի հետ խոսակցության ժամանակ նրանից տեղեկացել է, որ այդ տարածքները պատկանում են նրան, սակայն Նելլին նույնպես օգտվել է իր բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից, նա դիմել է դատարան, որպեսզի Նելլիին վտարեն և դատարանը պահանջը բավարարել է: Ընդհանուր խոսակցության ընթացքում Սուսաննան ասել է նաև, որ նախապես պատվիրել է քար և ճաղավանդակ, որպեսզի Նելլիին վտարելուց հետո քարով փակի նրա մուտքի դուռը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադնի նրա տան պատուհանին, որպեսզի նա այլևս չկարողանա մտնել իր բակային տարածք և օգտվի այնտեղ գտնվող օժանդակ շինությունից և այդ կերպ ապահովի իր անվտանգությունը: Ասել է նաև, որ խնդրել է բանվորներին, որպեսզի նրանք կատարեն այդ աշխատանքները, ինչին համաձայնվել են և իր ներկայությամբ զանգահարել, զրուցել է ինչ-որ մեկի հետ և ասել, որ պատվիրած ապրանքներն ուղարկեն: Ինքը չգիտի, թե ում է նա զանգել, սակայն որոշ ժամանակ անց Սուսաննայի բակի մոտ կանգնեց մի մեքենա, որից հետո Սուսաննա խնդրեց բանվորներին, որպեսզի նրանք մեքենայի մեջից իջեցնեն քարը, ցեմենտը, ավազը և երկաթյա ճաղավանդակը, ինչը նրանք կատարեցին: Այդ ամենը եղել է ԴԱՀԿ ծառայության և ոստիկանների ներկայությամբ: Այնուհետև բանվորները սկսել են պատ շարել Նելլիի տան մուտքի դռան դիմացը, որի ընթացքում Նելլին սկսեց վիճաբանել Սուսաննայի հետ, պահանջում էր դադարեցնել շինարարությունը, նաև ասում էր, որ բակն իրենն է, իր սեփականությունն է և ով է Սուսաննան, որ եկել է այնտեղ և նմանատիպ այլ արտահայտություններ էր անում: Սուսաննան նրան ասում էր, որ բակը և հողամասը պատկանում է իրեն, իսկ իր տան մուտքի դռան դիմաց պատը շարում է, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ է տեղադրում, որպեսզի նա այլևս չկարողանա մուտք գործել իր տարածք և հնարավորություն չտա իր հետ վիճաբանել, այսինքն իր անվտանգության համար է այդ ամենն անում: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները և ոստիկանները Նելլիին համոզում էին, որ չվիճաբանի և դուրս գա փողոց: Այնուհետև Նելլին դուրս է եկել փողոց, իսկ բանվորները քարե պատ են շարել մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին: Նշում է, որ մինչև մուտքի դռան դիմացը պատ շարելը, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները մտել են Նելլիի տուն և դուրս եկել: Գործողությունների ավարտից հետո ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կազմել են կատարված գործողությունների մասին համապատասխան արձանագրություն, որը ստորագրել են ինքը, Նելլին, Սուսաննան և ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Չի տեսել, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորներին ցուցում տան, որպեսզի նրանք քարե պատ շարեն և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրեն, ավելին՝ անձամբ Սուսաննան է իրեն հայտնել, որ բանվորներին ինքն է խնդրել քարե պատ շարել և ճաղավանդակ տեղադրել, ինչին նրանք համաձայնել են և իր ներկայությամբ Սուսաննան զանգահարել և խնդրել է ուղարկել նախապես պատվիրված ապրանքները: Նշում է նաև, երբ ապրանքները տեղափոխել են, նույնիսկ այդ ժամանակ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները չեն խառնվել և որևէ ցուցում որևէ մեկին չեն տվել: Նշվածից ելնելով ենթադրում է, որ Նելլի Հակոբյանը ստում է, քանի որ, եթե ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորներին ցուցում տային պատ շարել և ճաղավանդակ տեղադրել, ապա ինքը դա կլսեր և կտեսներ: Երբ բանվորները փորձել են քարե պատ շարել Նելլիի տան մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին, նա չի փորձել խոչընդոտել բանվորների աշխատանքին, այլ միայն լեզվակռվի մեջ է բռնվել Սուսաննայի հետ: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները Նելլի Հակոբյանին չեն բռնել, չեն քաշքշել, չեն հրել և մարմնական վնասվածքներ չեն պատճառել, իրենց պահել են շատ նորմալ: Չգիտի, թե Նելլի Հակոբյանն ինչու է հայտնել, որ նրանք նման բաներ են արել, նա սուտ տեղեկություններ է հայտնում: Վտարման գործընթացի ժամանակ Սուսաննա Աբգարյանն այնտեղ է գտնվել, ինչպես արդեն նշեց, բակում անձամբ է հանդիպել Սուսաննային, զրուցել նրա հետ և բակում զրուցելու ժամանակ իրեն հայտնել է ցուցմունքում նշված տեղեկությունները: Սուսաննան ընթացքում մտել է նաև իր տուն և դուրս եկել: Ալավելացնելու այլ բան չունի /հատոր 1 գ.թ. 197-199, դատական նիստի արձանագրություն/:
Մեղադրանքի կողմի միջնորդությամբ հրավիրված վկա Կարեն Միլիտոնյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2008թվականից մինչև օրս աշխատում է ԴԱՀԿ ծառայությունում և զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ, իսկ ներկայիս զբաղեցրած պաշտոնին է 2012թվականից: Իր պարտականությունների մեջ է մտնում դատարանի վճռով տրված կատարողական թերթի պահանջների կատարումը, այսինքն՝ դատական ակտերի կատարումը: 2015թվականի օգոստոսի 13-ին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից տրվել է ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթը՝ Սուսաննա Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 տան հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին և նրա որդիներ Մխիթար և Արմեն Հակոբյաններին վտարելու պահանջի մասին: Պահանջատիրոջ կողմից նշված կատարողական թերթը ԴԱՀԿ ծառայություն մուտքագրվել է 2015թվականի սեպտեմբերի 8-ին, իսկ սեպտեմբերի 9-ին գլխավոր խորհրդատու Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցվել է թիվ 01/08-06Inb/15կատարողական վարույթը, այնուհետև Սանասար Յարալյանի կողմից համապատասխան գրություն է ուղարկվել Նելլի, Մխիթար և Արմեն Հակոբյաններին, որով առաջարկվել է 7-օրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել վտարման ենթակա տարածքները՝ նախազգուշացնելով, որ նշված ժամկետում գրության պահանջն ինքնակամ չկատարելու դեպքում կվտարվեն օրենքով սահմանված կարգով: Քանի որ նրանք սահմանված ժամկետում ինքնակամ չեն ազատել տարածքը, այդ իսկ պատճառով Սանասար Յարալյանը 13.10.2015թվականին այդ մասին կազմել է համապատասխան արձանագրություն և վտարման օր է նշանակվել 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Այդ մասին նույնպես համապատասխան գրությամբ հայտնվել է պարտապաններին: Արդեն 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին, ժամը 11:00-ի սահմաններում, վտարում կատարելու նպատակով իրենց բաժնի աշխատակիցներ Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Սանասար Յարալյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ գնացել են նշված հասցեն: Իրենց հետ նույն հասցե են այցելել նաև ԴԱՀԿ ծառայության հետ պայմանագիր կնքած բանվորները, ովքեր հիմնականում իրենց հետ մասնակցում են վտարման գործընթացին, որպեսզի անհրաժեշտության դեպքում օգնեն վտարվող անձանց գույքը տեղափոխելու հարցում: Երբ այցելել են Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1տան բակ, այնտեղ էր գտնվում Սուսաննա Աբգարյանը, իսկ Նելլի Հակոբյանի տան դուռը գտնվում էր փակ վիճակում, նա հրաժարվում էր դուրս գալ տանից, սակայն որոշ ժամանակ անց դուրս է եկել: Նրան բացատրել են նրա իրավունքները և պարտականությունները, բացատրել են հարկադիր վտարման մասին և առաջարկել վտարման ենթակա տարածքից դուրս հանել նրան պատկանող գույքը, եթե նման գույք առկա է: Նելլի Հակոբյանը համաձայնվել է և իրենց կողմից հրավիրված բանվորական ուժի միջոցով իր գույքը տեղափոխել է իր մատնանշած վայր: Նելլի Հակոբյանի պահանջով բանվորական ուժի միջոցով, խնամքով, առանց վնասելու, ապամոնտաժվել են նաև օժանդակ շինության դուռը և պատուհանները և դրանք նույնպես տեղափոխվել է նրա մատնանշած վայր: Ուսումնասիրության արդյունքում պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, քանի որ հատակագծով նախատեսված էր դուռ, իսկ երբ Նելլի Հակոբյանի տան ներսից ուսումնասիրել են հատակագծով նախատեսված դռան հատվածը, պարզվել է, որ նշված հատվածում առկա է խորշ և դռան փոխարեն ինչ-որ բան է տեղադրված, այսինքն մուտքը փակված է, իսկ շինության հետնամաս չեն գնացել և չգիտեն, թե այնտեղից ինչով էր փակված մուտքը: Տեղեկացել է նաև, որ շինության հետնմասում գտնվող տունը պատկանում է Նելլի Հակոբյանի որդուն: Այնուհետև բանվորները պահանջատեր Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով քարե պատ են շարել վերջինիս սեփականության իրավունքով պատկանող բակային տարածքով դեպի Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրեցին պատուհանին: Չգիտի, թե բանվորներն այդ աշխատանքները կատարել են գումարով, թե ոչ: Քանի որ բանվորներն անկախ են, այսինքն կարող են կատարել ցանկացած աշխատանք, ուստի իրենք իրավասու չեն խոչընդոտել նրանց գործողություններին և տվյալ դեպքում նույնպես չեն խոչընդոտել պահանջատիրոջ խնդրանքով կատարված գործողություններին: Վտարում կատարելու գործողությունների վերաբերյալ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմվեց համապատասխան արձանագրություն, որում նշվել է, որ կատարվել է վտարում, նշվեց նաև Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատ շարելու և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ դնելու մասին, քանի որ այդ ամենը տեղի էր ունեցել իրենց ներկայությամբ: Նշում է, որ արձանագրությունում Սանասար Յարալյանը նշել է նաև, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, այն նպատակով, որ Նելլի Հակոբյանը կարող էր վերականգնել իր բնակարանի և հետնամասում գտնվող շինության միջնամասում գտնվող նախկին դուռը և իր տուն մտնել այդ մուտքով, քանի որ Սուսաննա Աբգարյանի բակով նա այլևս իրավունք չուներ մուտք գործել իր բնակարան: Այդ մասին արձանագրությունում կարող էին նաև չնշել, պարզապես նշվել է, որպեսզի երևա, որ շինության հետնամասից նույնպես կարող է մտնել իր տուն, եթե վերականգնի նախկին մուտքը: Իրենք արձանագրությունում որևէ կեղծիք չեն մտցրել, նաև որևէ դիտավորություն կամ շահ չեն ունեցել արձանագրությունում կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, այսինքն՝ կեղծիք չեն կատարել, արձանագրել են այն ամենը, ինչ տեսել են և ինչ տեղի է ունեցել իրենց ներկայությամբ: Իրենք որևէ իրավասություն չեն ունեցել արգելել Սուսաննա Աբգարյանին, որպեսզի նա քարե պատը չշարի մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ չտեղադնի պատուհանին: Կատարված գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը ստորագրվել է ինչպես իրենց, այնպես էլ Նելլի Հակոբյանի, Սուսաննա Աբգարյանի և որպես ընթերակա հրավիրված անձի կողմից: Նախաքննությամբ իր առաջին ցուցմունքում հայտնել է, որ ստորագրել է նշված արձանագրությունը, սակայն այն չի ստորագրել, արձանագրությունը կազմելուց հետո, երբ պետք է ներկաներով ստորագրեին այն, մինչև իր կողմից ստորագրելը, իր անձնական օգտագործման մեքենան կայանված է եղել դիմացի շենքի բակում և խոչընդոտ էր ստեղծել մեկ այլ մեքենայի մուտքը տվյալ բակային տարածք մուտք գործելու համար, ինչի համար մոտեցել է մեքենային և այն տեղափոխել մեկ այլ վայր, որից հետո, ըստ երևույթին, երբ մյուսներն արդեն իսկ ստորագրել են արձանագրությունը, իր մոտ տպավորվել է, որ ինքն արդեն իսկ ստորագրել է: Սակայն իրականում արձանագրությունը չի ստորագրել և դրանում որևէ դիտավորություն չի ունեցել, պարզապես մոռացության հետևանք է եղել: Կարծում է, որ Սանասարը նույնպես չի նկատել, որ արձանագրությունն ինքը չի ստորագրել, հակառակ դեպքում նա ստորագրել կտար իրեն: Գործողությունների ավարտից հետո հեռացել են: Բանվորների կողմից Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատ շարելու, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ տեղադնելու ժամանակ Նելլի Հակոբյանը որևէ գործողություն չի կատարել է և չի փորձել խոչընդոտել այդ գործողությունների կատարմանը: Բանվորներն Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատը շարել և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ են դրել Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով և իրենք որևէ առնչություն չեն ունեցել այդ հարցում: Նելլի Հակոբյանին որևէ մեկն այդ ընթացքում չի քաշքշել,պատից պատ չի հրել, նրա վրա չեն բղավել, ձեռքերից չեն բռնել, կապտուկներ կամ այլ մարմնական վնասվածքներ չեն պատճառել: Չի հիշում, որ Նելլի Հակոբյանը փորձել է խոչընդոտել բանվորների աշխատանքին: Ավելացնելու այլ բան չունի /հատոր 1 գ.թ. 137-140, 322-323, դատական նիստի արձանագրություն/:
Դատաքննությամբ հետազոտվել են նաև.
* ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան կողմից թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13քաղաքացիական գործով կայացված 17.04.2015թվականի վճիռը, որի համաձայն դատարանը վճռել է. »Սկզբնական հայցով հայցվոր Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանի հայցը բավարարել. Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին վտարել Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից: Հակընդդեմ հայցվոր Նելլի Հակոբյանի հայցը մերժել: Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված: Վճիռն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկ ամիս հետո և նույն ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարան: Վճիռը կամովին չկատարելու դեպքում այն կկատարվի դատական ակտերի հարկադիր կատարման ծառայության միջոցով` պարտապանի հաշվին«: Վճիռն ուժի մեջ է մտել 16.06.2015թվականին /հատոր 1 գ.թ. 13-39/:
* ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 13.08.2015թվականին թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով տրված կատարողական թերթը՝ Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին՝ սեփականության իրավունքով Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարելու վերաբերյալ, որի համաձայն պահանջատեր է հանդիսանում Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանը, իսկ պարտատեր՝ Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանը /հատոր 1 գ.թ. 84-85, դատական նիստի արձանագրություն/:
* 09.09.2015թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի որոշումը »Կատարողական վարույթ հարուցելու մասին«, որի համաձայն՝ հարուցվել է կատարողական վարույթ թիվ 01/08-06INb/15, Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին՝ Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարելու, ինչպես նաև պարտապանից որպես կատարողական գործողությունների կատարման ծախս 5000ՀՀ դրամ բռնագանձելու մասին /հատոր 1 գ.թ. 88, դատական նիստի արձանագրություն/:
* 13.10.2015թվականի ԴԱՀԿ ապահովող Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված »Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ« արձանագրությունը, որի համաձայն՝ թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթի համաձայն 09.09.2015թվականին հարուցված թիվ 01/08-06INb/15կատարողական վարույթով թիվ ԵՕ-633գրությամբ պարտապաններին առաջարկվել է յոթնօրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքը և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունը: Գրության պահանջը ստուգելու նպատակով նույն օրը ժամը 13.00-ի սահմաններում Ս.Յարալյանն ու Ա.Իսրայելյանն այցելել են վերը նշված հասցե և այցելությամբ պարզվել է, որ վտարման ենթակա հասցեն գույքից ազատված չէ /հատոր 1, գ.թ. 90, դատական նիստի արձանագրություն/:
* Սեփականության իրավունքի վկայականի պատճենը /հատոր 1 գ.թ. 40-41, դատական նիստի արձանագրություն/:
* 10.11.2015թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված »Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ« արձանագրությունը /հատոր 1 գ.թ. 345, դատական նիստի արձանագրություն/:
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Դատարանը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված գործով ձեռք բերված ապացույցները իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված չի համարում և հանգում է հետևության, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները, այն է՝ պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, կեղծ փաստաթուղթ կազմելը, դատարանում չապացուցվեց և սպառվել են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, հետևաբար նման պայմաններում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում պետք է ճանաչել Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի անմեղությունը և նրանց նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների ապացուցվածության վերաբերյալ դատարանի հետևությունների արժանահավատությունը, այլ ոչ թե՝ ենթադրությունը՝ ինչպես ներկայացված է մեղադրական եզրակացությունում, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար:
Դատաքննությամբ հաստատվեց, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Iոb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին միասին մասնակցել են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին: Սանասար Յարալյանի կողմից Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է տեղեկություն այն մասին, որ կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, ինչի վերաբերյալ նշված է թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13վճռում և տուժող Նելլի Հակոբյանը և նրա որդի վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքներում, որոնցով հայտնում են, որ. »...25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացվել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ: ... «:
Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարության հարցին անդրադարձել է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2014թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13որոշմամբ, որում արձանագրել է հետևյալը.
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 25հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 107հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 127հոդվածի համաձայն` 1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից: 2.Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 365հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 371հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն՝ դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները:
»Ապացույցների բավարարություն« հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ թիվ ԵԷԴ/0058/01/10քրեական գործով 22.12.2011թվականին կայացրած որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով »ապացուցման առարկա« և »ապացույցների բավարարություն« հասկացությունները, նշել է. (…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար: Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը: Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վերահաստատելով և զարգացնելով Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ »ապացույցների բավարարությունը« որոշելու չափանիշներն են.
1. անմեղության կանխավարկածը,
2. վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3. դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12որոշման մեջ շեշտել է. »(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 107հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը: Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով 2011թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշմամբ:
Մարդու իրավունքների Եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ / Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ/:
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ 2010թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ »(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը«:
Այսպիսով, »ներքին համոզմունքը« սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ): Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա: Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման:
Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին: Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
- աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից /ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 104հոդվածի 2-րդ մաս/,
- ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները,
- դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման,
- լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից:
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 105հոդվածով:
Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին:
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա. ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ. ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ. ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ. ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե. նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում: Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով: Ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1. գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2. եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3. այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի »հիմնավոր կասկածից վեր« ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, »հիմնավոր կասկածից վեր« ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
Նախքան ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի առկայության կամ բացակայության հարցին անդրադառնալը` դատարանն անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ նախաքննության մարմնի կողմից նրան ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների և որպես մեղավորությունը հաստատող ապացույցներ` մեղադրական եզրակացության մեջ ներկայացված ապացույցների բավարարության հարցին:
Դատարանը վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները կիրառելով՝ իրավական վերլուծության ենթարկելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները՝ փաստում է, որ նշված ապացույցները Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի՝ նրանց մեղսագրված արարքներին առնչության և մեղավորության մասին անմիջական, ուղղակի փաստական տվյալներ չեն բովանդակում, դրանք չեն հիմնավորում ամբաստանյալների մեղավորությունը:
Սույն` թիվ 62215716, ինչպես նաև Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մասով միացված թիվ 62232916նախաքննական համարներով քրեական գործերով կազմված և հաստատված մեղադրական եզրակացությունների համաձայն, որպես Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող ապացույցներ նշվել են՝ տուժող Նելլի Հակոբյանի, վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքները, Սանասար Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը, դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը, ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքները:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել են տուժող Նելլի Հակոբյանի, վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքները: Դատարանն արձանագրում է, որ տուժողի և վկայի ցուցմունքներում պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող որևէ փաստական հանգամանք չկաայլ նրանք իրենց ցուցմունքներում հայտնում են, որ 25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացել են նոր մուտք:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել է իրեղեն ապացույցներ ճանաչված Սանասար Յարալյանի կողմից 10.11.2015թվականին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը: Դատարանն արձանագրում է, որ նշված ապացույցը որևէ փաստական տվյալ չի պարունակում այն մասին, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել է 19.11.2016թվականի դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը, համաձայն որի՝ զննություն է կատարվել Նելլի Հակոբյանի որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի բնակարանում, այն դեպքում երբ Սանասար Յարալյանի կողմից կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը կազմվել է 10.11.2015թվականին Նելլի Հակոբյանի բնակարանի վերաբերյալ: Դատարանն արձանագրում է, որ 19.11.2016թվականի դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող որևէ փաստական հանգամանք չկա:
* Մեղադրանքի հիմքում դրվել է այլ ապացույց ճանաչված ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքները, որի համաձայն Նելլի Հակոբյանը 19.11.1969թվականից մինչև 24.06.2014թվականը, Մխիթար Հակոբյանը 29.01.1988թվականից մինչև 24.06.2014թվականը հաշվառված են եղել, իսկ 21.12.2015թվականին և 24.12.2015թվականից մինչ օրս հաշվառված են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27 հասցեում: Դատարանն արձանագրում է, որ նշված ապացույցները որևէ փաստական տվյալ չեն պարունակում այն մասին, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն, այն է՝ պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելը:
Վերոշարադրյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի առնչությունը խմբային շահից ելնելով կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կազմելու դեպքին և նրանց մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ, հետևաբար այն ենթադրություն է, վարկած, գնահատողական դատողություն, կարծիք, քանի որ այն չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ: Վերը նշված փաստական հանգամանքները գնահատելով դատարանն արձանագրում է, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղադրանքների հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը հանդես են եկել խմբային շահից ելնելով և ցանկացել են կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելը:
Վերոշարադրյալ ապացույցների, ինչպես նաև մեղադրողի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված վկաներ Սուսաննա Աբգարյանի, Սուսաննա Գրիգորյանի, Կարեն Միլիտոնյանի ցուցմունքների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի առնչությունը դեպքին և նրանց մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքը կատարելու մեջ: Դատարանն արձանագրում է, որ այլ ապացույցներ ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների հիմքում չեն դրվել և մեղադրական եզրակացության մեջ չեն վկայակոչվել:
Դատարանը նաև արձանագրում է, որ նախաքննական մարմնի կողմից սույն գործով չեն երաշխավորվել Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևորագույն երաշխիքներից՝ մրցակցության սկզբունքի և պաշտպանության իրավունքի իրացումը մեղադրական եզրակացության համատեքստում:
Դատարանն արձանագրում է, որ որպես այդ սկզբունքների ապահովման երաշխիք ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի՝ »Մեղադրական եզրակացությունը« վերտառությամբ 270հոդվածի 2-րդ մասում սահմանված է, որ մեղադրական եզրակացության նկարագրական-պատճառաբանական մասում քննիչը շարադրում է ... մեղադրյալի մեղավորությունը հաստատող ապացույցները, ի պաշտպանություն նրա բերվող փաստարկները և այդ փաստարկների ստուգման արդյունքում հավաքված ապացույցները:
Պաշտպանության իրավունքի, մասնավորապես, մեղադրական եզրակացության համատեքստում դրա իրացման ապահովման հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ս.Նալբանդյանի գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ ,(…) մեղադրական եզրակացությունը հանդիսանում է այն դատավարական փաստաթուղթը, որով ամփոփվում են նախնական քննության արդյունքները, ինչպես նաև հիմնավորվում են քննիչի ենթադրությունները՝ մեղադրյալի մեղավորության և նրա գործողությունների իրավաբանական որակման մասին: Մեղադրական եզրակացության կարևորության մասին է վկայում այն հանգամանքը, որ դրանով ընդգծվում են քրեական գործի դատական քննության սահմանները: Մեղադրական եզրակացության նշանակությունն արտահայտվում է նաև նրանում, որ այն մեղադրյալին հնարավորություն է տալիս կազմակերպել և իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը` առաջադրված մեղադրանքի և այն հաստատող ապացույցների շրջանակներում /Վճռաբեկ դատարանի 18.12.2009թվականի թիվ ՀՅՔՐԴ2/0144/01/09 որոշում/: Մեկ այլ՝ Ա.Պապյանի գործով կայացված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ (…) մեղադրական եզրակացության մեջ շարադրվող առանձին հարցեր (արարքի փաստական նկարագրության հիմքում դրված ապացույցների շրջանակը, դրանց տրված գնահատականը, դատակոչի ենթակա անձանց շրջանակը և այլն) էական նշանակություն ունեն անձի պաշտպանության իրավունքի պատշաճ իրականացման համար /Վճռաբեկ դատարանի 05.11.2010թվականի թիվ ՏԴ/0115/01/09 որոշում/: Մեկ այլ՝ Գ.Ճաղարյանի և այլոց վերաբերյալ որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պաշտպանության իրավունքը` որպես մեղադրյալին վերապահված դատավարական իրավունքների ամբողջություն, հնարավորություն է տալիս վերջինիս հանդես գալ դատավարության ինքնուրույն սուբյեկտի կարգավիճակով, լրիվ կամ մասնակիորեն հերքել իրեն մեղսագրվող հանցանքը կատարած լինելու պնդումը, ինչպես նաև պաշտպանել իր իրավունքներն ու օրինական շահերը: Ընդ որում` պաշտպանության իրավունքի իրականացման փաստացի հնարավորության ապահովման պարտականությունը կրում է վարույթն իրականացնող մարմինը: Մրցակցության սկզբունքը և պաշտպանության իրավունքը կոչված են դատավարությունը համապատասխանեցնելու արդարության չափորոշիչներին և ապահովելու իրավունքների արդյունավետ վերականգնում, իսկ քրեական արդարադատության շրջանակներում վերոգրյալն առնվազն ենթադրում է տեղի ունեցած հանցագործության մանրամասների հաստատումը, դրանց ճշգրիտ իրավաբանական գնահատական տալը, հասարակությանը և առանձին անհատներին հասցված վնասի, ինչպես նաև հանցանքի կատարման մեջ մեղադրվող անձի իրական մեղքի ամբողջական բացահայտումը: ... Մրցակցային դատավարության ընթացքում պաշտպանությունը հանդես է գալիս որպես մեղադրանքի հակադրում` նպատակ ունենալով հերքել այն և պաշտպանել քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքի կատարման մեջ մեղադրվող անձանց իրավունքներն ու շահերը: Այս կարևորագույն գործառույթի արդյունավետ իրականացման համար պաշտպանության կողմն առնվազն պետք է հնարավորություն ունենա ծանոթանալու առաջադրված մեղադրանքի իրավական և փաստական հիմքերին, դրանց վերաբերյալ ներկայացնելու սեփական դիրքորոշումը և մասնակցելու ապացուցման գործընթացին: Պաշտպանության իրավունքի իրականացումը, ինչպես նաև մրցակցային դատավարության ապահովումն անհնար են, եթե մեղադրյալը տեղյակ չէ, թե ինչ անօրինական արարքի կատարման մեջ է մեղադրվում և ինչ ապացույցների հիման վրա: /…/ Վերոգրյալից Վճռաբեկ դատարանը հետևություն է անում այն մասին, որ /…/մեղադրական եզրակացության մեջ շարադրվող առանձին հարցեր, մասնավորապես, արարքի փաստական նկարագրությունը, այդ նկարագրության հիմքում դրված ապացույցների շրջանակը, դրանց տրված գնահատականը, վճռորոշ նշանակություն ունեն անձի պաշտպանության իրավունքի պատշաճ իրականացման համար: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ նշված պահանջների պահպանմամբ մեղադրանքը ձևակերպելու դեպքում միայն առաջադրված մեղադրանքը հնարավորություն կտա մեղադրյալին պատշաճ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը, ինչպես նաև կապահովվի կողմերի դատավարական իրավահավասարությունը` սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու և մյուս կողմի փաստարկները հերքելու համար: Նշված սկզբունքներից ցանկացած շեղում կհանգեցնի արդար դատաքննության հիմնարար արժեքի առարկայազրկման /24.08. 2012թվականի ԵՇԴ/0002/01/11 որոշում/:
Արդեն իսկ վերևում փաստվել է, որ ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել և ցուցմունքներում փաստացի հերքել են իրենց առաջադրված մեղադրանքները, հայտնելով, որ պաշտոնեական կեղծիք չեն կատարել, խմբային շահերից ելնելով որևէ արձանագրություն չեն ստորագրել և ստորագրությամբ հաստատելով Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունը ոչ թե թաքցրել են Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինության փաստը, այլ հաստատել են այն հանգամանքը, որ հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, այսինքն՝ որդու տնից, նույն հասցեից, որը ձևականորեն փակված է եղել, և այն նրանց կողմից պետք է ապամոնտաժվեր և վերականգնվեր ու արձանագրությունում այդ հանգամանքը նշելու միակ նպատակը եղել է դա և որևէ այլ դիտավորություն չեն ունեցել կեղծիք կատարելու, որով կոտնահարվեր Նելլի Հակոբյանի սահմանադրական իրավունքները և օրինական շահերը: Որպես ամբաստանյալ, իրենց համար անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը այն հարցի վերաբերյալ, թե որտեղ է եղել իրենց խմբային շահերը և նախաքննության մարմնի կողմից դա որևէ ձևով չի ապացուցվել: Կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է և կատարողական վարույթը կարճվել է: Հակառակ կողմից մուտք ունենալու մասին նշել են, քանի որ այն եղել է, ինչի մասին նշված է նաև վճռում և ինչ եղել է այն էլ արձանագրել են, իսկ այն լինելու կամ չլինելու հանգամանքը չէր խոչընդոտելու իրենց կողմից վճռի պահանջը կատարելուն:
Մինչդեռ, թե նախաքննական մարմինը մեղադրական եզրակացությունում, թե մեղադրողը դատարանում որևէ վերլուծություն և հիմնավորում չեն նշել, թե հատկապես ինչում է արտահայտվում այդ ցուցմունքների անարժանահավատությունը, ինչ ապացույցներով են մասնավորապես հերքվում նրանց կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները: Նրանք ընդամենը դատողություն են արել այն մասին, որ մեղադրանքն է հաստատվում ինչ-որ ապացույցներով՝ առանց նշելու, թե ինչ ապացույցներով են հերքվում ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները:
Մեղադրական եզրակացության մեջ նախաքննական մարմինը նշել է հետևյալը. »Քրեական գործով նախաքննությամբ հավաքված ապացույցները ենթարկվել են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման՝ ձեռք բերված ապացույցների վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով: Մեղադրյալների ցուցմունքների վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ իրենց մեղավոր չճանաչելու կապակցությամբ նրանց պատճառաբանություններն անհիմն, մտացածին են և քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում:«, այն դեպքում, երբ ինչպես պարզվում է վերոգրյալից՝ ստացված տեղեկությունները նախաքննական մարմնի և մեղադրողի կողմից չեն վերլուծվել իրենց ամբողջության մեջ, դրանք չեն համադրվել այլ ապացույցների հետ և առանց որևէ հիմնավոր փաստարկման դատողություն է արվել այն մասին, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղադրանքները հիմնավորված են, իսկ նրանց ցուցմունքներն անհիմն են, մտացածին են և քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում:
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով նախաքննական մարմնի կողմից չեն ապահովվել ամբաստանյալների արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևորագույն երաշխիքներից՝ մրցակցության սկզբունքի և պաշտպանության իրավունքի իրացումը մեղադրական եզրակացության համատեքստում, իսկ մեղադրողի կողմից նաև մեղադրական ճառում, քանի որ ամբաստանյալների կողմից ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման վերաբերյալ անհրաժեշտ օբյեկտիվ և գործի նյութերի վրա հիմնված վերլուծությունների, գնահատականների բացակայությունը, զրկում է ոչ միայն ամբաստանյալներին իրենց դիտողությունները և հակափաստարկները ներկայացնելու մեղադրանքի կողմի փաստարկների վերաբերյալ, այլև դատարանին գնահատելու դրանք:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով կազմված մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում օրենքով սահմանված պահանջներին, մասնավորապես նրանում բացակայում են ամբաստանյալների կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկների հերքման մասին դատողությունները, ինչպես նաև դրանց ստուգման արդյունքում ձեռք բերված ապացույցները: Դատարանի գնահատմամբ նախաքննությունը տարվել է միակողմանի, նախաքննական մարմինը ոչ միայն չի կատարել օրենքով իր վրա դրված պարտականությունը՝ մեղադրյալներին արդարացնող հանգամանքները պարզելու համար /ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 17հոդվածի 3-րդ մաս/, այլև առանց բավարար հիմնավորումների, ստանդարտ ձևակերպումներով փորձել է հերքել մեղադրյալների կողմից ի պաշտպանություն բերած և իրենց արդարացնող փաստական հանգամանքները:
Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների և հատկապես ամբաստանյալների կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու հանգամանքների ապացուցվածության վերաբերյալ դատարանի հետևությունների արժանահավատությունը, այլ ոչ թե՝ ենթադրությունը՝ ինչպես ներկայացված է մեղադրական եզրակացությունում, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար: Դատարանն արձանագրում է, որ այլ ապացույցներ ամբաստանյալներին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների հիմքում չեն դրվել և մեղադրական եզրակացության մեջ չեն վկայակոչվել:
Դատարանը նաև անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպմանը:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 309հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 6հոդվածի 20-րդ կետի համաձայն` մեղադրանքը ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված կարգով ներկայացված հիմնավորումն է` որոշակի անձի կողմից քրեական օրենսգրքով չթույլատրված կոնկրետ արարքի կատարման մասին:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 24.08.2012թվականի թիվ ԵՇԴ/0002/01/11 որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ մեղադրանքը հանդիսանում է քրեադատավարական այն ինստիտուտը, որի միջոցով ապահովվում է հանրային քրեական հետապնդման կառուցակարգի գործունեությունը: Մեղադրանքը հանցակազմը կոնկրետ հանցագործության հանգամանքների և այն կատարած անձի հետ կապող դատավարական միջոցն է և այդ պատճառով էլ մեղադրանքը կարելի է դիտարկել որպես հանցակազմի հատկանիշների դատավարական արտահայտություն, որից ածանցյալ է նաև քրեական արդարադատության իրականացման գործառույթը: Քրեական դատավարությունում մեղադրանքը բնորոշվում է որպես կոնկրետ անձին մեղսագրվող հանցավոր գործողության կամ անգործության նկարագրություն դատավարական փաստաթղթերում: Կառուցվածքային առումով մեղադրանքը բաղկացած է գործով հաստատված՝ հանրության համար վտանգավոր և հակաիրավական արարքի կատարման հանգամանքների ամբողջությունից և քրեական օրենքի կոնկրետ նորմից, որի հատկանիշներին համապատասխանում է նշված փաստական հանգամանքների ամբողջությունը: Այլ խոսքով՝ մեղադրանքի տարրեր են կազմում մեղադրանքի ձևակերպումը և դրա իրավաբանական որակումը: (...)Մրցակցության սկզբունքը և պաշտպանության իրավունքը կոչված են դատավարությունը համապատասխանեցնելու արդարության չափորոշիչներին և ապահովելու իրավունքների արդյունավետ վերականգնում, իսկ քրեական արդարադատության շրջանակներում վերոգրյալն առնվազն ենթադրում է տեղի ունեցած հանցագործության մանրամասների հաստատումը, դրանց ճշգրիտ իրավաբանական գնահատական տալը, հասարակությանը և առանձին անհատներին հասցված վնասի, ինչպես նաև հանցանքի կատարման մեջ մեղադրվող անձի իրական մեղքի ամբողջական բացահայտումը: Մրցակցային դատավարության ընթացքում պաշտպանությունը հանդես է գալիս որպես մեղադրանքի հակադրում` նպատակ ունենալով հերքել այն և պաշտպանել քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքի կատարման մեջ մեղադրվող անձանց իրավունքներն ու շահերը: Այս կարևորագույն գործառույթի արդյունավետ իրականացման համար պաշտպանության կողմն առնվազն պետք է հնարավորություն ունենա ծանոթանալու առաջադրված մեղադրանքի իրավական և փաստական հիմքերին, դրանց վերաբերյալ ներկայացնելու սեփական դիրքորոշումը և մասնակցելու ապացուցման գործընթացին: Պաշտպանության իրավունքի իրականացումը, ինչպես նաև մրցակցային դատավարության ապահովումն անհնար են, եթե մեղադրյալը տեղյակ չէ, թե ինչ անօրինական արարքի կատարման մեջ է մեղադրվում և ինչ ապացույցների հիման վրա: Մեղադրանքի ձևակերպումը միակ հնարավոր դատավարական միջոցն է, որով հնարավոր է դառնում իրացնել անձի իրավունքը տեղեկանալու իր դեմ առաջադրված մեղադրանքի մասին: Հետևաբար մեղադրանքի ձևակերպումը կարելի է բնորոշել որպես մեղադրյալի իրավունքների և օրինական շահերի ապահովմանն ուղղված երաշխիք, որը հնարավոր է դարձնում առաջադրված մեղադրանքից օրինական միջոցներով պաշտպանվելը և թույլ է տալիս հասնել քրեական վարույթի հիմնական` մեղադրյալի անմեղության կամ մեղավորության հարցի հստակ լուծմանը: Համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում (անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշում, մեղադրական եզրակացություն) մեղադրանքի ձևակերպման կարևորումը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ դրա առկայությունը հնարավորություն է տալիս քրեական հետապնդման ենթարկվող անձին արդյունավետ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը: Ավելին, մեղադրական եզրակացության մեջ շարադրվող առանձին հարցեր, մասնավորապես, արարքի փաստական նկարագրությունը, այդ նկարագրության հիմքում դրված ապացույցների շրջանակը, դրանց տրված գնահատականը, վճռորոշ նշանակություն ունեն անձի պաշտպանության իրավունքի պատշաճ իրականացման համար:(...)Մեղադրանքի ձևակերպման մեջ, բացի հանցավորի մասին տվյալներից, հանցագործության տեղից, ժամանակից և եղանակից, մանրամասնորեն և հստակ պետք է նշվեն արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը` հանցագործության դեպքի և դրա հետ կապված հանգամանքների մանրակրկիտ նկարագրությունը: Արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի իրացման առումով անընդունելի է, երբ իրավասու պաշտոնատար անձը համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում մեղադրանքը ձևակերպելիս սահմանափակվի միայն քրեական օրենքով արգելված արարքի ընդհանրական նկարագրությամբ: (...)Նշված պահանջների պահպանմամբ մեղադրանքը ձևակերպելու դեպքում միայն առաջադրված մեղադրանքը հնարավորություն կտա մեղադրյալին պատշաճ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը, ինչպես նաև կապահովվի կողմերի դատավարական իրավահավասարությունը` սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու և մյուս կողմի փաստարկները հերքելու համար: Նշված սկզբունքներից ցանկացած շեղում կհանգեցնի արդար դատաքննության հիմնարար արժեքի առարկայազրկման:
Վերը շարադրված դիրքորոշումների կիրառմամբ ուսումնասիրելով ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները, Դատարանն արձանագրում է, որ նրանում չի պարունակվում հանցակազմի հատկանիշների դատավարական արտահայտություն, մասնավորապես առկա ձևակերպումներից պարզ չէ, թե ամբաստանյալների գործողությունները գիտակցաբար /ուղղակի դիտավորությամբ/ ուղղվածն են եղել փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, կեղծ փաստաթուղթ կազմելուն, պարզ չէ հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ կազմող հանցագործության շարժառիթներն ու նպատակը, մասնավորապես այն, թե ինչով է արտահայտվել խմբային շահը:
Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանը կրկին փաստում է, որ մեղադրանքների նման ձևակերպման պայմաններում չի ապահովվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքների կատարման մեջ մեղադրվող Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի իրավունքները տեղեկանալու իրենց դեմ առաջադրված մեղադրանքի փաստական հիմքերի մասին, հետևաբար չի ապահովվել նաև ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներից ամբաստանյալների պաշտպանության իրավունքի իրականացումը` որպես արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի իրականացման պահանջները բավարարող երաշխիք:
Անդրադառնալով Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի առկայության կամ բացակայության հարցին` դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 3հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները, իսկ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 18հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված՝ հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեսված է ՀՀ Քրեական օրենսգրքով:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 13.07.2007թվականի թիվ ՎԲ-107/07 որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ արարքը ճանաչվում է հանցավոր միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունը անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասը քրեական պատասխանատվություն է նախատեսում պաշտոնատար անձի կողմից շահադիտական նպատակով կամ անձնական այլ դրդումներով կամ խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթերում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ կամ գրառումներ մտցնելու, կեղծում, քերվածք կամ այլ թվական գրառումներ կամ փոփոխություններ կատարելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթղթեր կազմելու կամ հանձնելու համար:
Հանցագործության օբյեկտը պետական ապարատի կոնկրետ օղակի նորմալ գործունեությունն է։ Կառավարման գործունեությունը հաճախ կապված է իրավաբանական հետևանքներ առաջացնող տարբեր տեսակի փաստաթղթերի կազմման ու հանձնման հետ։ Այդպիսի փաստաթղթերը, որոնք կոչվում են պաշտոնական փաստաթղթեր, քննարկվող հանցագործության առարկա են։
Քննարկվող հանցակազմը ձևական է. հանցագործությունն ավարտված է համարվում օրենքում նկարագրված արարքը կատարելու պահից՝ անկախ հետևանքներից։
Քննարկվող հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է քրեական օրենսգրքի 314հոդվածում նկարագրված գործողություններից որևէ մեկը կատարելով։
Փաստորեն, պաշտոնեական կեղծիքը կարող է լինել նյութական, երբ իսկական փաստաթղթում կեղծ տեղեկություններ կամ գրառումներ են կատարվում, և ինտելեկտուալ, երբ կազմվում է ձևով իսկական, բայց բովանդակությամբ ամբողջովին կեղծ վաատաթուղթ։
Պաշտոնական փաստաթղթերում կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, իսկական պաշտոնական փաստաթղթում այնպիսի տեղեկություններ գրանցելն է, որոնք չեն համապատասխանում իրականությանը։
Պաշտոնական փաստաթղթերում կեղծ գրառումներ մտցնելը, իսկական փաստաթղթերում այնպիսի փոփոխություններ կատարելն է, որոնք աղավաղում են փաստաթղթի իրական բովանդակաությունը և չեն համապատասխանում իրականությանը։ Հարկ է նշել, որ պաշտոնական փաստաթղթերում կեղծ գրառումներ մտցնելը իր մեջ ներառում է կեղծում, այլ թվականով գրառումներ կամ այլ փոփոխություններ կազմելը:
Կեղծ փաստաթղթեր կազմելը ձևով իսկական, բայց բովանդակությամբ ամբողջովին կեղծ փաստաթուղթ պատրաստելն է, որը կարող է դրսևորվել տարբեր ձևերով:
Կեղծ փաստաթուղթ հանձնելը ձևով իսկական, բայց բովանդակությամբ կեղծ կամ իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ պարանակող փաստաթուղթը որևէ ձևով շրշանառության մեծ դնելն է:
Քննարկվող հանցակազմի առկայության համար անհրաժեշտ է, որպեսզի նշված գործողություններն իրականացվեն պաշտոնատար անձի կողմից իր ծառայական գործունեության կապակցությամբ։
Հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ։ Հանցավորը գիտակցում է, որ կեղծ տեղեկություններ կամ գրառումներ է մտցնում պաշտոնական փաստաթղթերում, կամ կեղծ փաստաթուղթ է հանձնում: Հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ են հանցագործության շարժառիթները և նպատակը, պաշտոնեական կեղծիքի հանցակազմն առկա է միայն այն դեպքում, երբ օրենքում նկարագրված գործողությունները կատարվում են շահադիտական նպատակով կամ այլ անձնական դրդումներով կամ խմբային շահերից ելնելով։
Վերը նշված փաստական հանգամանքները գնահատելով դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր օբյեկտիվ կողմի առկայությունը, քանի որ վտարում կատարելու գործողությունների վերաբերյալ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունում կեղծ տեղեկություններ չի նշվել գրառելով, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, ինչի վերաբերյալ նշված է թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13վճռում, նաև տուժող Նելլի Հակոբյանը ու նրա որդի վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքներում, որոնցով հայտնում են, որ 25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացվել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ: Դատարանը նաև արձանագրում է, որ ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր, որ ամբաստանյալները գիտակցել և ցանկացել են /ուղղակի դիտավորությամբ/ խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել և կեղծ փաստաթուղթ կազմել:
Սույն գործի փաստերը գնահատելով և վերոնշյալ իրավական դիրքորոշումների կիրառմամբ՝ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք: Մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքների փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած, իսկ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից, որպիսին սույն քրեական գործով ձեռք բերված և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ գնահատման արդյունքում դատարանի մոտ չի ձևավորվել: Հետևաբար բավարար է փաստելու, որ բացակայում են ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար լինի մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, այսինքն՝ սույն գործով ապացույցների բավարար համակցություն չի ձևավորվել, որը հիմք կտա հանգելու այն հետևության, որ անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցագործությունը: Այլ կերպ՝ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորված չէ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը: Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր չեն նախաքննության մարմնի հետևություններն այն մասին, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում առկա են խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կեղծ փաստաթուղթ կազմելու/ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մաս/ հանցակազմի հատկանիշներ, իսկ հանցագործության որակումը կոնկրետ հանրորեն վտանգավոր արարքի մեջ հանցակազմի առկայության հավաստումն է, իսկ հանցակազմի տարրերից նույնիսկ մեկի բացակայությունը, հակառակը, նշանակում է, որ կատարված արարքը հանցագործություն չէ, ուստի և բացակայում է քրեական պատասխանատվության հիմքը: Դատարանն արձանագրում է, որ այդպիսի ապացույց քրեական գործում առկա չէ և մեղադրանքի կողմը այդպիսի ապացույց դատարանին չի ներկայացրել։ Դատարանը գտնում է, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից վերը նշված արարքը կատարելը զուտ մեղադրանքի կողմի հետևությունը ենթադրություն է, վարկած, գնահատողական դատողություն, կարծիք, քանի որ այն չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ: Այլ կերպ ասած՝ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ դատարանի մոտ առկա է չփարատված կասկած, ուստի ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի հիման վրա և »չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու« (in dubio pro reo¤ կանոնի կիրառմամբ այն պետք է մեկնաբանվի հօգուտ ամբաստանյալի: Դատարանի վերջին եզրահանգումը մեծապես պայմանավորված է նաև նրանով, որ քրեական գործով ձեռք չի բերվել որևէ թույլատրելի և արժանահավատ ապացույց և նման ապացույց չի ներկայացրել մեղադրանքի կողմը, որը ոչ միայն կհաստատեր Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղքը, այլև կհերքեր նրա կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները: Ինչ վերաբերում է մեղադրական եզրակացության մեջ նշված ապացույցներին, ապա դատարանը կրկին փաստում է, որ հիշյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ: Հետևաբար բավարար է փաստելու, որ բացակայում են ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար լինի մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, այսինքն՝ սույն գործով ապացույցների բավարար համակցություն չի ձևավորվել, որը հիմք կտա հանգելու այն հետևության, որ անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցագործությունները: Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ սույն գործով առկա են արդարացման դատավճիռ կայացնելու առնվազն երկու ինքնուրույն հիմքեր, այն է՝ արարքում հանցակազմի բացակայությունը և ապացույցների անբավարարությունը:
ՀՀ Սահմանադրության 63հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք:
»Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին« Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 3հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն՝ այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 17հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված՝ հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեսված է սույն օրենսգրքով:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոպկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:
Սահմանադրության 21հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 23հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 35հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե արարքի մեջ հանցակազմ չկա:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 358հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե` դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա, այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար, դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 366հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանը պարտավոր է ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 35հոդվածի 1-ին մասի 1-3-րդ կետերով և 2-րդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
Հիմք ընդունելով վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները՝ գնահատության ենթարկելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները՝ դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալների մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` Դատարանը գտնում է, որ թեև առկա է եղել հիմնավոր կասկած Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից հանրորեն վտանգավոր արարներք կատարելու առնչության մասին, սակայն նրանց մեղքի հարցը լուծելիս Դատարանն արձանագրում է, որ ապացույցների բավարարության շեմը չի գերազանցում »հիմնավոր կասկածից վեր« ապացուցողական չափանիշը, առկա չեն փաստական տվյալների, ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հետևաբար դրանք բավարար չեն Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված և կատարված հանցագործությանը նրանց մասնակցությունն ապացուցված համարելու համար, և սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, և որպեսզի անձը քրեական պատասխանատվության ենթարկվի նրա արարքը պետք է որակվի հանրորեն վտանգավոր` որում առկա են քրեական օրենսգրքով նախատեսված կոնկրետ արարքի բոլոր հատկանիշները: Հետևաբար Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքները չի բնորոշվում որպես քրեական օրենսգրքով նախատեսված հատկանիշներ պարունակող հանրորեն վտանգավոր արարքներ` հանցագործություն, այսինքն բացակայում են հանցագործության հատկանիշները` հետևաբար նաև հանցակազմը, ինչը հիմք է տալիս ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում նրանց ճանաչել անպարտ և արդարացնել:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 360հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետի համաձայն՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև խափանման միջոցի հարցը:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 151հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ խափանման միջոցը վերացվում է, երբ վերանում է դրա անհրաժեշտությունը:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ վերը նշված հիմնավորումներով պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալների անմեղությունը, գտնում է, որ նրանց նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու անհրաժեշտությունն ու պայմանները վերացել են, ուստի ամբաստանյալների նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, պետք է վերացնել:
Քննության առնելով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցը, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված Սանասար Յարալյանի կողմից 10.112015թվականին կազմված »Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ« արձանագրությունը պետք է թողնել կցված քրեական գործի նյութերին:
Գույքի նկատմամբ սահմանափակումներ չեն կիրառվել։
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 360հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև դատական ծախսերի հարցը:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վերը նշված հիմնավորումներով ճանաչվելու և հռչակվելու է ամբաստանյալների անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում դատական ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 168հոդվածով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու պատճառով նրանցից ենթակա չեն բռնագանձման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 35հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, 357-360, 366, 369-375հոդվածներով՝ Դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացնել հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացնել հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արամ Արեգի Իսրայելյանի անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացնել հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Արամ Արեգի Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Սանասար Վաղինակի Յարալյանի անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացնել հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Սանասար Վաղինակի Յարալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված Սանասար Յարալյանի կողմից 10.112015թվականին կազմված »Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ« արձանագրությունը թողնել կցված քրեական գործի նյութերին:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ
Դատավճիռը չի բողոքարկվել, մտել է օրինական ուժի մեջ
«--------» ------------------------- 2019թ.
ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0262/01/16
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 30-12-2016 |
|---|---|
| Դատախազություն | ՀՀ Գլխավոր դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 62215716 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Գագիկ Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2003թ.-ից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Յարալյանի կողմից 10.11.2015թ. կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն: |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Վարդան Մելիքբեկյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2014թ.-ից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Յարալյանի կողմից 10.11.2015թ. կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն: |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Արամ Իսրայելյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 1999թ.-ից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Յարալյանի կողմից 10.11.2015թ. կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հայրանուն | Բագրատ |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Վարդան |
| Ազգանուն | Մելիքբեկյան |
| Հայրանուն | Ազատ |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Իսրայելյան |
| Հայրանուն | Արեգ |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 14.7 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 30-12-2016 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մարինե |
| Ազգանուն | Մելքոնյան |
Անավարտ գործեր, որոնք փոխանցվել են 2017թ.
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
|---|
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 09-01-2017 |
|---|---|
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 10-01-2017 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 03-02-2017 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Վարդան |
| Ազգանուն | Մելիքբեկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Իսրայելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | նելլի |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 2 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Վահե |
| Ազգանուն | Դոլմազյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1-ին |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 23-02-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1-ին |
| Նիստը | Կայացել է |
Քրեական գործին միացվել է
| Ամսաթիվ | 23-02-2017 |
|---|---|
| Օրենսգիրք | Քրեական դատավարության օրենսգիրք |
| Քրեական օրենսգրքի հոդված | |
| Գործի համարը | ԵԱՔԴ/0006/01/17 |
| Որոշման բովանդակություն | N -ԵԱՔԴ/0262/01/16 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՔՐԵԱԿԱՆ ԳՈՐԾԵՐԸ ՄԵԿ ՎԱՐՈՒՅԹՈՒՄ ՄԻԱՑՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ ՚23ՙ փետրվարի 2017թ. ք.Երևան ՀՀ ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՐԱԲԿԻՐ ԵՎ ՔԱՆԱՔԵՌ-ԶԵՅԹՈՒՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲª Ժ.ԿՈԾԻՆՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲª ՄԵՂԱԴՐՈՂ Վ.ԴՈԼՄԱԶՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ,Ս.ՅԱՐԱԼՅԱՆԻ Ա.ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆԻ,Վ.ՄԵԼԻՔԲԵԿՅԱՆԻ ՏՈՒԺՈՂ Ն.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿ. Տ.ԳԱԼՍՏՅԱՆԻ Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանիª ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով Պ Ա Ր Զ Ե Ց Թիվ 62215716քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանիª ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով, 30.12.2016թվականին ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան է ուղարկվել ՀՀ Գլխավոր դատախազությունից, որին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16համարը, 09.01.2017թվականին թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16քրեական գործն ընդունվել է վարույթ դատավոր Մ.Մելքոնյանի կողմից ու նշանակվել է դատաքննության: Թիվ 62232916քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սանասար Վաղինակի Յարալյանի` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով 20.01.2017թվականին ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան է ուղարկվել ՀՀ Գլխավոր դատախազությունից, որին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17համարը, մակագրվել է դատավոր Ա.Նիկողոսյանին և ընդունվել է վարույթ: 06.02.2017թվականին ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Նիկողոսյանը դատարանի նախագահ Ա.Դանիելյանին գրությամբ հայտնել է, որ 2017թվականի հունվարի 9-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Մ.Մելքոնյանի կողմից վարույթ է ընդունվել թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանիª ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով, Արամ Արեգի Իսրայելյանիª ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով և Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանիª ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով: 2017թվականի հունվարի 20-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սանասար Վաղինակի Յարալյանիª ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով, որը 2016թվականի հունվարի 23-ին մակագրվել է իրեն և նույն օրը վարույթ ընդունվել: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ հիշյալ քրեական գործերի մեղադրական եզրակացությունների համաձայն մեղադրյալներ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Արամ Իսրայելյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, ինչպես նաև Սանասար Յարալյանը մեղադրվում են միևնույն ենթադրյալ հանցագործությունը կատարելու մեջ, ուստի խնդրում է լուծել վարույթում գտնվող թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործի հետագա ընթացքը: 07.02.2017թվականին թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի նախագահի կողմից վերամակագրվել է դատավոր Մ.Մելքոնյանին: ՀՀ Քրեական դատավարության օրերնսգրքի 28հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քննիչի, դատախազի կամ դատարանի կողմից մեկ վարույթում կարող են միացվել մեկ կամ մի քանի հանցագործությունների կատարմանը մասնակցելու մեջ մեղադրվող մի քանի անձանց գործերը կամ մի անձի կողմից կատարված մի քանի հանցագործությունների վերաբերյալ գործերը: Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 28հոդվածի պահանջներով, նպատակահարմար է գտնում մեկ վարույթում միացնել նշված երկու քրեական գործերը, նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալները մեղադրվում են միևնույն ենթադրյալ հանցագործությունը կատարելու մեջ: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 28 և 313հոդվածներով դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանիª ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով, միացնել Սանասար Վաղինակի Յարալյանի` ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով, թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործին և գործերը քննության առնել թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16համարով: ԴԱՏԱՎՈՐª Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 23-03-2017 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Վարդան |
| Ազգանուն | Մելիքբեկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Իսրայելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Սանասար |
| Ազգանուն | Յարալյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Նարինե |
| Ազգանուն | Ռշտունի |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 2 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Նելլի |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 2 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Վահե |
| Ազգանուն | Դոլմազյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1-ին |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-04-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1-ին |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 23-05-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1-ին |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-06-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1-ին |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 28-08-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1-ին |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-09-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1-ին |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 31-10-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1-ին |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 29-11-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1-ին |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 18-01-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1-ին |
| Նիստը | Կայացել է |
Անավարտ գործեր, որոնք փոխանցվել են 2018թ.
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
|---|
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 28-02-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1-ին |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 29-03-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 7-րդ |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի վատառողջ լինելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 08-05-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 7-րդ |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 06-06-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 7-րդ |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 03-07-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 7-րդ |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 30-08-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 7-րդ |
| Այլ նշումներ | Դատական նիստը նշանակված է 31.08.2018թվականին ժամը 16:00-ին: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 12-10-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5-րդ |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 09-11-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5-րդ |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Դատավոր Մ.Մելքոնյանի՝ ՄԻԵԿ-ի 3-րդ, 5-րդ և 6-րդ հոդվածներին և ՄԻԵԴ-ի նախադեպային պրակտիկային առնչվող երկօրյա սեմինարներին մասնակցելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-11-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5-րդ |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 10-12-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5-րդ |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 18-01-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5-րդ |
Անավարտ գործեր, որոնք փոխանցվել են 2019թ.
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
|---|
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-01-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5-րդ |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 21-01-2019 |
|---|
Արդարացման
| Ամսաթիվ | 21-01-2019 |
|---|---|
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Հոդված |
Արդարացման
| Ամսաթիվ | 21-01-2019 |
|---|---|
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Վարդան |
| Ազգանուն | Մելիքբեկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Հոդված |
Արդարացման
| Ամսաթիվ | 21-01-2019 |
|---|---|
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Իսրայելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Հոդված |
Արդարացման
| Ամսաթիվ | 21-01-2019 |
|---|---|
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Սանասար |
| Ազգանուն | Յարալյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Հոդված |
Արագացված վարույթ
| Ամսաթիվ | 21-01-2019 |
|---|---|
| Այո/Ոչ | Ոչ |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | N - ԵԱՔԴ/0262/01/16 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ <<21>> հունվարի 2019թ. ք.Երևան ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Լ.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝ ՄԵՂԱԴՐՈՂ Վ.ԴՈԼՄԱԶՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ Վ.ՄԵԼԻՔԲԵԿՅԱՆԻ Ա.ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆԻ Ս.ՅԱՐԱԼՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆ Ն.ՌՇՏՈՒՆՈԻ ՏՈՒԺՈՂ Ն.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿ. Տ.ԳԱԼՍՏՅԱՆԻ Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի` ծնված 04.02.1976թվականին,Արարատի մարզ,գյուղՀովտա- շատ, ազգությամբ հայ,ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, աշխատում է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի պետի տեղակալ, հաշվառված է Արարատի մարզ,գյուղ Հովտաշատ, բնակվում է քաղաք Երևան, Չեխովի փողոց 14շենք17բնակարան հասցեում,20.12.2016թվականին որ- պես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով: Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի` ծնված 05.05.1990թվականին, Տավուշի մարզ, գյուղ Աչաջուր, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, աշխատում է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի 1-ին կարգի խորհրդատու, հաշվառված է Տավուշի մարզ, գյուղ Աչաջուր, փաստացի բնակվում է քաղաք Երևան, Մարգարյան փողոց 45շենք 41բնակարան հասցեում, 21.12.2016թվականին որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով: Արամ Արեգի Իսրայելյանի` ծնված 11.10.1965թվականին, քաղաք Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, աշխատում է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու, հաշվառված է և բնակվում է քաղաք Երևան, 16թաղամաս 18շենք 95բնակարան հասցեում, 21.12.2016թվականին որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով: Սանասար Վաղինակի Յարալյանի` ծնված 04.12.1985թվականին, Ուզբեկ-սըտանի Հանրապետություն, քաղաք Կարմանա, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, 07.03.2012թվականից մինչև 10.11.2015թվականն աշխատել է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու, հաշվառված է և բնակվում է Տավուշի մարզ, գյուղ Դիտավան, 23.12.2016թվականին որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին և նույն օրը որոշում է կայացվել վերջինիս նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին, հայտնաբերվել է 09.01.2017թվականին: Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով: Դատաքննությամբ և գործի տվյալներով դատարանը Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը. Գործով ամբաստանյալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 2003թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի պետի տեղակալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Iոb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նեղի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Գագիկ Հովհաննիսյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տան մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն: Վերը նշված հանցավոր արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Գագիկ Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով: Գործով ամբաստանյալ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 2014թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի առաջին կարգի մասնագետ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Inb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Գագիկ Հովհաննիսյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Վարդան Մելիքբեկյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի և Կարեն Միլիտոնյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Վարդան Մելիքբեկյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն: Վերը նշված հանցավոր արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Վարդան Մելիքբեկյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով: Գործով ամբաստանյալ Արամ Արեգի Իսրայելյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 1999թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Արամ Արեգի Իսրայելյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Inb/15 կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Արամ Իսրայելյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն: Վերը նշված հանցավոր արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Արամ Իսրայելյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով: Գործով ամբաստանյալ Սանասար Վաղինակի Յարալյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 2012թվականի մարտի 7-ից մինչև 2015թվականի նոյեմբերի 10-ն աշխատելով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի նախկին գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա իր կողմից հարուցված թիվ 0l/08-06Inb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանը ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող կատարողական գործողությունների վերաբերյալ 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված արձանագրության մեջ մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել, իսկ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Արամ Իսրայելյանը և Վարդան Մելիքբեկյանն իրենց ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել են նշած փաստաթղթում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն: Վերը նշված հանցավոր արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Սանասար Յարալյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով: 30.12.2016թվականին թիվ 62215716քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան է ուղարկվել ՀՀ Գլխավոր դատախազությունից, որին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16հերթական համարը և մակագրվել է դատավոր Մ.Մելքոնյանին: 20.01.2017թվականին թիվ 62232916քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սանասար Վաղինակի Յարալյանի՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան է ուղարկվել ՀՀ Գլխավոր դատախազությունից, որին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17հերթական համարը և մակագրվել է դատավոր Ա.Նիկողոսյանին: 06.02.2017թվականին ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Նիկողոսյանը հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16 և թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործերի մեղադրական եզրակացությունների համաձայն՝ մեղադրյալներ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Արամ Իսրայելյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, ինչպես նաև Սանասար Յարալյանը մեղադրվում են միևնույն ենթադրյալ հանցագործությունը կատարելու մեջ, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17 քրեական գործը ներկայացրել է Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի նախագահին` խնդրելով լուծել վարույթում գտնվող թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործի հետագա ընթացքը: 07.02.2017թվականին թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի նախագահի կողմից վերամակագրվել է դատավոր Մ.Մելքոնյանին: Դատավոր Մ.Մելքոնյանի կողմից 07.02.2017թվականին թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 23.02.2017թվականին »Քրեական գործերը մեկ վարությում միացնելու մասին« որոշում է կայացվել, որի համաձայն` Սանասար Վաղինակի Յարալյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0006/01/17 և Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16քրեական գործերը միացվել են մեկ վարույթում և գործի քննությունը շարունակվել է թիվ ԵԱՔԴ/0262/01/16համարով: 2.Գործի փաստական հանգամանքները. 20.12.2016թվականին նախաքննությամբ որպես մեղադրյալի Գագիկ Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ պաշտոնական կեղծիք չի կատարել, շահադիտական նպատակներից, խմբային շահերից ելնելով իր ստորագրությամբ չի հաստատել որևէ կեղծ արձանագրության կազմմանը, այլ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրության մեջ նշված այն հանգամանքը, որ »ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից« նշվել է այն պարզ տրամաբանությամբ, որ Նելլի Հակոբյանին Սուսաննա Աբգարյանի բակային տարածքից վտարելուց հետո նա այլևս իրավունք չուներ նշված բակային հատվածով մուտք գործել իր տուն, այլ պետք է վերականգներ նույն հասցեի հետնամասում գտնվող որդու տան ներսից դեպի իր սենյակ տանող նախկին մուտքը, որը առկա է եղել նաև սեփականության իրավունքի վկայականում, ինչպես նաև՝ փաստացի: Կրկին անգամ պնդում է, որ պաշտոնեական կեղծիք չի կատարել, խմբային շահերից ելնելով որևէ արձանագրություն չի ստորագրել և իր ստորագրությամբ հաստատելով Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունը ոչ թե թաքցրել է Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինության փաստը, այլ հաստատել են այն հանգամանքը, որ հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, այսինքն՝ որդու տնից, նույն հասցեից, որը ձևականորեն փակված է եղել, և այն նրանց կողմից պետք է ապամոնտաժվեր և վերականգնվեր ու արձանագրությունում այդ հանգամանքը նշելու միակ նպատակը եղել է դա և որևէ այլ դիտավորություն չեն ունեցել կեղծիք կատարելու, որով կոտնահարվեր Նելլի Հակոբյանի սահմանադրական իրավունքները և օրինական շահերը: Օգտվելով որպես մեղադրյալ իր իրավունքից, հրաժարվում է շարունակել ցուցմունքը և որևէ հարցի պատասխանել /հատոր 1 գ.թ. 320-321, դատական նիստի արձանագրություն/: 20.12.2016թվականին նախաքննությամբ որպես մեղադրյալի Վարդան Մելիքբեկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ պաշտոնական կեղծիք չի կատարել և ստորագրությամբ չի հաստատել Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված կեղծ արձանագրությունը, քանի որ Ս.Յարալյանը կեղծ արձանագրություն չի կազմել, այլ նշված արձանագրության մեջ նշել է իրականությանը համապատասխանող տեղեկություններ: Նրա արձանագրության մեջ նշված այն հատվածը, որ »ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատվածը հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից« նշվել է այն պարզ տրամաբանությամբ, որ հատակագծով՝ սեփականության իրավունքի վկայականով նախատեսված է եղել և առկա է եղել մուտք նույն հասցեի միջսենյակային հատվածում, որը Նելլի Հակոբյանի կողմից փակվել և վերածվել է պահարանի, որը բացելու և շինության նախագծային տեսքը վերականգնելու պարագայում կվերածվեր մուտքի և հնարավորություն կունենար հասցեի հետնամասից մուտք գործել տվյալ հատված: Ճիշտ է, իրենց արաձանագրության կազմման ժամանակ ամբողջությամբ չեն անդրադարձել այդ հարցին, քանի որ արձանագրությունը կազմվել է կատարողական գործողությունների կատարման վերաբերյալ և այդ հարցն իրենց համար երկրորդական է եղել, միայն բակային հատվածներից և օժանդակ շինությունից վտարում, ինչն էլ իրենց կողմից ի կատար է ածվել և արձանագրությունը կազմվել է դրա վերաբերյալ: Կրկին նշում է, որ որևէ պաշտոնեական կեղծիք չի կատարել, դրա կատարմանը չի մասնակցել, որևէ դիտավորություն, շահադիտական նպատակներ և խմբային շահեր չի ունեցել, որևէ հանգամանք թաքցնելու դիտավորություն նույնպես չի ունեցել և իր ստորագրությամբ հաստատել է միայն իրական տեղեկություններ և դրանով իսկ փորձել են ցույց տալ, որ Նելլի Հակոբյանը պետք է վերականգնի նույն հասցեում իր և որդու սենյակների միջև դռան բացվածքը և դա որևէ նշանակություն չունի, թե նշված մուտքն ինչով է փակված եղել և ինչ նյութով: Նա պարզապես պարտավոր էր վերականգնել նախկին մուտքը, որպեսզի վտարումից հետո կարողանար մուտք գործել իր հատված և որևէ նշանակություն չունի նույնիսկ այն հանգամանքը, որ իր հատվածից մուտքի դուռը փակված է պահարանով, իսկ հակառակ կողմից այլ նյութով, այդ թվում նաև քարով: Օգտվելով որպես մեղադրյալ իր իրավունքից, հրաժարվում է ցուցմունքը շարունակել և հարցերին պատասխանել /հատոր 1 գ.թ. 331-332, դատական նիստի արձանագրություն/: 21.12.2016թվականին որպես մեղադրյալի Արամ Իսրայելյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է և հասկանալի, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ երբեք կեղծիք չի կատարել և չի մասնակցել կեղծիքի կատարմանը: Իր ստորագրությամբ հաստատել է Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունը, քանի որ Սանասարն արձանագրությունը կազմել է իր ներկայությամբ և արձանագրությունում նշել է միայն իրականությանը համապատասխանող փաստեր: Ինչ վերաբերվում է արձանագրությունում նշված այն հանգամանքին, որ ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, ապա նշում է, որ դա այդպես նշվել է զուտ այն նպատակով, որ իրենց ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տան հատվածից առկա է եղել դուռ դեպի նույն հասցեի հետնամասում գտնվող որդու սենյակ, ում բնակելի տարածքի մուտքը շինության հետնամասից է և, որը ամրագրված է նաև նշված կառույցի սեփականության իրավունքի գրանցման վկայականում առկա հատակագծում: Բացի այդ, անձամբ տեսել է, որ հատակագծով նախատեսված դռան տեղում Նելլի Հակոբյանի տան ներսից տեղադրված է պահարան դռան խորշի մեջ, իսկ հետագայում դեպքի վայրի զննությամբ պարզվել է , որ նրա որդու սենյակի ներսից նշված հատվածը, այսինքն դռան խորշը փակված է այլ նյութով, չի բացառվում նաև քարով: Նելլի Հակոբյանին վտարելուց հետո նա իր սենյակ կարող էր մուտք գործել միայն որդու սենյակի ներսից, այսինքն շենքի ետնամասից, վերացնելով խոչընդոտները, վերականգնելով շենքի նախագծային վիճակը, բացելով իր կողմից փակված դուռը, այդ թվում նաև քանդելու միջոցով: Արձանագրությունում այդ հարցին ամբողջությամբ չեն անդրադարձել, քանի որ այդ հարցը վտարման վերաբերյալ վճռի շրջանակներից դուրս է և իրենք պարզապես ցույց են տվել արձանագրությունով, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նույն կառույցի հետնամասից և որևէ դիտավորություն, շարժառիթ, շահ, այդ թվում նաև խմբային շահ չեն ունեցել արձանագրությունում այդ հանգամանքը նշելու և ինքն իր ստորագրությամբ ոչ թե թաքցրել է Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը, այլ իր ստորագրությամբ հաստատել է Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունում առկա իրականությանը համապատասխանող տեղեկությունները: Կրկին անգամ պնդում է, որ պաշտոնեական կեղծիք չի կատարել և օգտվելով իր որպես մեղադրյալի իրավունքներից, հրաժարվում է ցուցմունքը շարունակել /հատոր 1 գ.թ. 340-341, դատական նիստի արձանագրություն/: 10.01.2017թվականին որպես մեղադրյալի Սանասար Յարալյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ պաշտոնական կեղծիք չի կատարել և օգտվելով որպես մեղադրյալ իր իրավունքից հրաժարվում է ցուցմունքը շարունակել և որևէ հարցի պատասխանել, սակայն ցանկանում է նշել, որ Նելլի Հակոբյանին բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից վտարելուց առաջ ուսումնասիրել են նրա տունը և տան հատակագիծը, որից պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն կարելի է մուտք գործել նաև շինության հետնամասում գտնվող որդու բնակարանից, քանի որ Նելլի Հակոբյանի և նրա որդու տունը նույն հասցեում է գտնվում և շինության հետնամասից դեպի որդու տունը տանող այլ մուտք կար, իսկ Նելլի Հակոբյանի և նրա որդու սենյակների միջև եղած բաժանարար պատում առկա մուտքը Նելլի Հակոբյանի սենյակից ձևականորեն փակված էր, այսինքն մուտքի դռան տեղում տեղադրված էր պահարան, իսկ որդու տան ներսից ըստ երևույթին փակված է եղել կամ քարե շաղախով կամ նման նյութով, որն իր հիշելով երևացել է պահարանի կողմից կամ ներսից, իսկ Նելլի Հակոբյանի որդու բնակարան չի գնացել, քանի որ իր համար պարզ է եղել, որ Ն.Հակոբյանին պահանջատիրոջ բակային տարածքից վտարելուց, ինչպես նաև պահանջատիրոջ նախաձեռնությամբ բանվորների կողմից Ն.Հակոբյանի տան դռան դիմաց քարե պատ շարելուց, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրելուց հետո Ն.Հակոբյանը այլևս իրավունք չէր ունենա և չէր կարող մուտք գործել իր բնակելի գոտի, ուստի նա իր բնակելի հատված մուտք գործելու համար պետք է վերականգներ իր և որդու սենյակների միջև եղած և նախագծով նախատեսված նախկին մուտքը և իր բնակելի գոտի պետք է մտներ շինության հետնամասում գտնվող դեպի իր որդու բնակելի գոտի տանող մուտքով: Այդ պատճառով Նելլի Հակոբյանին վտարելուց հետո, երբ կազմել է վտարման գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, արձանագրությունում նշել է նաև, որ ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից: Արձանագրությունում այդ մասին նշել է այն տրամաբանությամբ, որ Նելլի Հակոբյանը կարող էր իր բնակելի գոտի մուտք գործել շինության հետնամասից, եթե վերականգնի նախկին մուտքը, անկախ այն բանից, թե նշված մուտքը փայտյա պահարանով, քարե շարվածքով կամ այլ առարկաներով է փակված եղել: Պարզապես այդ հանգամանքը արձանագրության մեջ չի նշել, քանի որ դա պարտադիր պայման չի եղել, այսինքն մանրամասնորեն չի նշել, որ Նելլի Հակոբյանի և նրա որդու սենյակների միջև եղած բաժանարար պատում առկա մուտքը ձևականորեն փակված է և այն պետք է բացել: Պնդում է, որ որևէ կեղծիք չի կատարել, որևէ դիտավորություն կամ շահ չի ունեցել կատարողական գործողություններում մտցնել ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ: Նելլի Հակոբյանի իրավունքները չեն ոտնահարել, նրա նկատմամբ որևէ անօրինականություններ չեն կատարել: Օգտվելով որպես մեղադրյալ իր իրավունքից այլևս հրաժարվում է ցուցմունք տալ և որևէ հարցի պատասխանել: Իրենց ցուցումով չեն բանվորները Ն.Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմաց քարե պատը շարել և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրել, իրենք չեն բռնել Ն.Հակոբյանի ձեռքերից և պատից պատ հրելով, բղավելով նրան բակային տարածքից դուրս չեն հանել /հատոր 2 գ.թ. 408-409, դատական նիստի արձանագրություն/: Նախաքննության մարմինը մեղադրյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված է համարել հետևյալ ապացույցներով: Գործով տուժող Նելլի Հակոբյանի /հատոր 1 գ.թ. 119-122, 167-169, 170-172, 173-175, 270, դատական նիստի արձանագրություն/, վկա Մխիթար Հակոբյանի /հատոր 1 գ.թ.204-206, դատական նիստի արձանագրություն/ ցուցմունքներով: * Իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված՝ Սանասար Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ արձանագրությունում ի թիվս այլ հանգամանքների նշվել է նաև, որ կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից /հատոր 1 գ.թ. 347, դատական նիստի արձանգրություն/: * Դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին 19.11.2016թվականի արձանագրությամբ և կից լուսանկարչական հավելվածով, համաձայն որի՝ կատարված դեպքի վայրի զննությամբ Նելլի Հակոբյանի որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի բնակարանից դեպի Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չէ /հատոր 1 գ.թ. 271-277, դատական նիստի արաձանգրություն/: * Այլ ապացույց ճանաչված ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքներով՝ համաձայն որի Նելլի Հակոբյանը 19.11.1969թվականից մինչև 24.06.2014թվականը, Մխիթար Հակոբյանը 29.01.1988թվականից մինչև 24.06.2014թվականը հաշվառված են եղել, իսկ 21.12.2015թվականին և 24.12.2015թվականից մինչ օրս հաշվառված են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27 հասցեում /հատոր 1 գ.թ. 241-242, դատական նիստի արձանագրություն/: Դատաքննություն. Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Գագիկ Հովհաննիսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է հարկադիր ծառայության օպերատիվ բաժնում: Երևանի Արաբկիր և Ք անաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից տրված թիվ ԵԱՔԴ/1217/02/13կատարողական թերթի համաձայն ԴԱՀԿ ծառայությունում հարուցվել է կատարողական վարույթ, ինչի հիման վրա Երևանի Գուլակյան փողոցի 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքում և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունում պետք է կատարվեին վտարման գործողություններ: Նշված կատարողական թերթի հիման վրա հարուցված կատարողական վարույթով պարտապաններին տրվել է 7-օրյա ժամկետ՝ նշված տարածքն ազատելու համար, սակայն հաշվի առնելով, որ պարտապանները չեն կատարել օրինական ուժի մեջ մտած վճռի պահանջը, ուստի անհրաժեշտություն է առաջացել նշանակել հարկադիր վտարման օր, ինչի մասին կողմերը պատշաճ տեղեկացված են եղել: 10.11.2015թվականին նշված հասցեում նշանակվել է վտարման գործողությունների կատարման օր և ծառայության կողմից նշված հասցեում կատարվել է հարկադիր վտարում, ինչի արդյունքում կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է և կատարողական վարույթը կարճվել է: Որպես ամբաստանյալ, իր համար անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը այն հարցի վերաբերյալ, թե որտեղ է եղել իրենց խմբային շահերը և նախաքննության մարմնի կողմից դա որևէ ձևով չի ապացուցվել, ուստի իր համար անհասկանալի է և չի կարող այդ հարցին պատասխանել, թե ինչի մասին է եղել խոսքը: Ինչ վերաբերվում է այն արտահայտությանը՝ »քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով...«, ապա ցանկանում է նշել, որ Ն.Հակոբյանի մուտք գործելն արդեն իսկ օրենքով է եղել արգելված, այսինքն ԴԱՀԿ ծառայության մասին ՀՀ Օրենքի 64հոդվածի համաձայն՝ վտարված տարածքից պարտապանի մուտք գործելը պետք է արգելվի, ինչն էլ կատարվել է հարկադիր կատարողի կողմից, արձանագրությամբ վերջինս նախազգուշացվել է արգելված տարածք մուտք գործել և անհասկանալի է, թե մուտք գործելու ինչ անհնարինության մասին է խոսքը գնում: Իր համար ընդհանուր առմամբ անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը: Վտարման գործողությունների օր է նշանակված եղել 10.11.2015թվականին ժամը 11.00-ին, այցելություն է կատարվել իրենց բաժնի աշխատակիցների կողմից նշված հասցե՝ վտարման գործողությունները կատարելու նպատակով: Հասարակական կարգը ապահովելու նպատակով հրավիրվել է նաև տարածքային ոստիկանությունը, ովքեր ներկա են եղել, իսկ վտարման գործողությունները կատարելու նպատակով, ծառայության կողմից տրամադրվել է բանվորական ուժ, այն նպատակով, որ պարտապանին պատկանող գույքը անհրաժեշտության դեպքում տեղափոխվի վտարման ենթակա տարածքից, ինչն էլ կատարվել է, այսինքն այդ ամբողջ տարածքում եղած գույքը դուրս է բերվել տարածքից և տեղափոխվել է պարտապանի կողմից նշված տարածք, իսկ մինչ կատարողական բուն գործողությունները սկսելը, իրենց այցելությամբ պարզվել է, որ պարտապանն այդ պահին տարածքում չի եղել, այլ գտնվել է տան բնակելի հատվածում, որոշ ժամանակ անց վերջինս դուրս է եկել, նրան առաջարկել են, որպեսզի վտարման ենթակա տարածքից իր գույքը վերցնի իր հետ, հակառակ դեպքում նախազգուշացվել է հարկադիր վտարման մասին, որն իրենից ներկայացնում է, որ եթե պարտապանը հրաժարվում է իր գույքը վերցնել և տեղափոխել, իրենց կողմից կազմվում է գույքագրման աշխատանքներ, որից հետո լուծվում է գույքի պահեստավորման, գույքի պահադրության հարցը՝ գույքը տարածքից դուրս բերելով: Այս դեպքում պարտապանը խնդրել է, որ իրեն պատկանող ամբողջ գույքը հանձնվի իրեն, ինչի մասին նշված է նաև արձանագրության մեջ, ծառայության կողմից տրամադրված բանվորական ուժի միջոցով այն դուրս է բերվել տարածքից և տեղափոխվել է նրա կողմից մատնանշված տարածք: Ինչ վերաբերվում է այն հարցին, թե դրանից ավել գործողություններ իրենք կատարել են, թե ոչ, ցանկանում է հայտնել, որ օրենքով սահմանված կարգով իրենց գործողություններն իրենք կատարել են, իսկ պատ շարելու մասով ինչպես նշված է մեղադրական եզրակացության մեջ, ապա դրա վերաբերյալ հայտնում է, որ չնայած այն հանգամանքին, որ պատը շարվել է ծառայության կողմից տրամադրված բանվորական ուժի կողմից, սակայն այդ գործողությունները չեն կատարվել ծառայության կամ մասնավորապես իր հանձնարարությամբ, որովհետև դա եղել է ընդամենը պահանջատիրոջ ցանկությունը, որպեսզի այն արգելք հանդիսանար և իր ապահովության համար: Մեկ անգամ ևս կրկնում է, որ դա եղել է պահանջատիրոջ ցանկությունը, չնայած այն հանգամանքին, որ դա կատարել են ծառայության կողմից տրամադրված բանվորների կողմից: Իրենց կողմից բանվորներին նախապես չի ասվել, որ բացի գույքի տեղափոխումից՝ ինչը պահանջված է եղել վճռով, պետք է նաև այլ աշխատանքներ կատարեն, իսկ պրակտիկայով միայն նախատեսված է գույքի տեղափոխումը: Իր կամ ծառայության աշխատակիցների կողմից վտարման աշխատանքների ժամանակ չեն կարգադրել կամ չեն ասել բանվորներին, որ նրանք պատ շարեն կամ լուսամուտին ճաղավանդակ դնեն: Իր հիշելով մինչև իրենց գործողություններն սկսելը, պահանջատիրոջ կողմից պատը շարելու համար արդեն իսկ ամեն ինչը կազմակերպվել էր: Բացի այդ, հաշվի առնելով պարտապանի ագրեսիվ վարքագիծը և ըստ երևույթին պահանջատերը մտածելով, որ իր կողմից բերված բանվորին հնարավոր է վնաս հասցվի, միգուցե այդ պատճառով է նա դիմել իրենց բանվորներին: Մինչ վտարման գործողոթյունները ներկայացվում է կատարողական թերթը, որի մեջ հստակ գրված է լինում իրենց կողմից ենթակա կատարման գործողությունները, իսկ եթե լրացուցիչ անհրաժեշտություն է առաջանում լրացուցիչ փաստաթղթեր ուսումնասիրել, ապա իրենք ուսումնասիրում են նաև տվյալ փաստաթղթերը: Սույն պարագայում վտարման գործողությունները կատարելու ժամանակ իրենց ձեռքի տակ արդեն եղել են այն բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերը՝ վճիռը, որի նկարագրական մասում իրենց անհրաժեշտ մեջբերումներ են եղել, ինչպես նաև հասցեի վկայականների հետ կապված, որն այդ պահին անհրաժեշտ է եղել ուսումնասիրել, հասկանալու համար, թե բակային հատվածը և, թե ընդհանուր բնակելի տան դիրքը, դրվածքը և այլն: Այլ մուտքի հետ կապված իրենց վրա որևէ պարտականություն չկա դրված այլ մուտք ունի, թե ոչ, դա ընդամենը տեղում պարզելու և իրավիճակը հասկանալու համար կարիքը զգացվել է, չնայած եղել է դատարանի կողմից կայացված և օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ, անկախ այն բանից նա այլ մուտք ունի, թե ոչ՝ այն կատարման ենթակա է, այսինքն նույնիսկ եթե նա ընդհանրապես մուտք էլ չունենար և որևէ հնարավորություն չունենար, որն այսօր շահարկվում է, չի կարծում, որ իրենք պետք է դատարանի վճիռը քննարկեին կամ մեկնաբանեին այլ մուտք ունենալու կամ չունանելու համար, հստակ եղել է վճիռ, որը ենթակա է կատարման: Բացի այդ, վճռի նկարագրական մասում նաև թաղապետարանի կողմից դատարանին հասցեագրվել է գրություն, որտեղ հստակ այդ մասին կա շարադրված, որից երևում է, որ թաղապետարանի աշխատակիցների կողմից կատարվել է տեղազննություն, որտեղ գրության մեջ հստակ նշել են, որ հնարավոր է մուտք գործել շինության հակառակ կողմից, այսինքն նույն բառերն են մեջբերված, ինչն իրենք են մեջբերել և եթե չի սխալվում դրանք հենց Նելլիի կողմից են ներկայացվել: Սեփականության վկայականը, բակի, շինության հատակագիծը իրենց կողմից ուսումնասիրվել է: Կատարողական վարույթում առկա է նաև սեփականության իրավունքի վկայական, չնայած այն բանին, որ նշված հասցեն անօրինական հիմունքներով է օգտագործվել պարտապանի կողմից, քանի որ նույն հասցեի մասին կա օրինական ուժ ստացած վճիռ՝ վտարման վերաբերյալ, այդ սեփականության իրավունքի վկայականով հստակ երևում է այդ շինության պատկերը և այդ վիճելի մուտքը, դա վկայականի հատակագծով երևում է որպես մուտք, այսինքն օրինական շինության մուտք, իսկ դա նրանց կողմից երբ է փակվել և ինչ նպատակով դա քննարկելու չէ: Բացի այդ, հատվածը, որտեղ տեղադրված է եղել պահարանը, այդ տարածք իրենք մուտք են գործել պարտապան Նելլի Հակոբյանի զբաղեցրած հատվածից, որտեղ ակնհայտ երևում է դռան խորշը, որը վկայականում երևում է որպես բացված օրինական մուտք, որտեղ Նելլի Հակոբյանի կողմից տեղադրվել է պահարան և օգտագործվել է իր նպատակների համար: Այն որ իրենք նշել են »հնարավոր է մուտք գործել«, դա կեղծիք չէ, դա իրենց ընկալումն է, որովհետև »հնարավոր է մուտք գործել«, որևէ մեկի իրավունքները չի սահմանափակվել կամ ոտնահարվել, այսինքն հնարավոր է մուտք գործել և չի հասկանում այդ արտահայտությունն ինչու համար է շահարկվում որպես կեղծիք: Բնակարանը ներսից զննելուց ակնհայտորեն երևացել է, որ դռան խորշում տեղադրված են պահարաններ՝ դարակաշար: Դատարանի կողմից տրված կատարողական թերթը ԴԱՀԿ է ներկայացրել լիազորված անձ՝ Շավարշ Փեթակչյանը: Կատարողական թերթի հետ կից ներկայացվել է դատական վճռի պատճեն, լիազորագիր, անձնագրի պաճեն և փաստաբանական գործունեության արտոնագրի պատճեն: Դատական վճռի վճռեց մասը նույն ձև գրված է նաև կատարողական թերթում: Վտարումը միայն անձանց վտարում չէ, այլ պետք է վտարում լինի նաև պարտապանի գույքից և չի նշանակում, որ եթե անձն այնտեղ չէ, ուրեմն վտարումն արդեն կատարված է: Տվյալ դեպքում իրենց այցելության պահին պարտապանը վտարման ենթակա տարածքում չի եղել, սակայն նրա գույքն այնտեղ է եղել՝ վտարման ենթակա շինության ներսում, և շինությունից դուրս: Պարտապանը հայտարարել է, թե որ գույքն է իրեն պատկանում, ինչն էլ տեղափոխվել է, իսկ եթե հրաժարվեր տեղափոխել, իրենք պետք է գույքագրեին՝ անկախ այն հանգամանքից, թե այն ում է պատկանել, սակայն տվյալ դեպքով դրա անհրաժեշտությունը չի եղել, քանի որ պարտապանը ներկայացրել է և գրավոր տվել է հայտարարություն: Տարածքում եղել է շարժական գույք, որը որ տեղափոխվել է, ինչ վերաբերվում է պատուհան է քանդվել, թե դուռ, ապա հայտնում է, որ օժանդակ շինությունը, որը օգտագործվել է որպես սանհանգույց կամ մառան, դրա ներսում նույնպես առկա է եղել գույք, որի դուրս բերման համար անհրաժեշտություն էր առաջացել դուռն ապամոնտաժել, որն օրենքով իրենց թույլատրվում է: Դուռն իր հիշելով նույնպես տեղափոխվել է, քանի որ տուժողն ասել է, որ այն նույնպես ինքն է տեղադրել, իր հիշելով պատուհանները նույնպես նրա ասելով են ապամոնտաժվել, քանի որ նա հայտնել է, որ այն ինքն է տեղադրել և դա իր շարժական գույքն է, եթե ցանկություն չունենար չէր տեղափոխվի, սակայն նա է ցանկություն հայտնել: Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, որը Նելլի Հակոբյանը ստորագրել է, և եթե Ն.Հակոբյանը հայտներ, որ ցանկանում է վերցնել նաև զուգարանակոնքը և լվացարանը, ապա դրանք նույնպես կտեղափոխվեր: Բացի այդ, Ն.Հակոբյանն ունեցել է հնարավորություն իրենց գործողությունները և անգործությունը բողոքարկել դատարան, ինչը նրա կողմից մինչ այսօր չի կատարվել, ինչը նշանակում է, որ իրենց գործողությունները նրա կողմից եղել են ընդունելի, իսկ նրա կողմից հանցագործության մասին հաղորդում տալը չի նշանակվում, որ նա բողոքարկել է իրենց գործողությունները: Կատարողական վարույթը հարուցվել էր Սանասար Յարալյանի կողմից, սակայն օրենքով չկա որևէ սահմանափակում բաժնի այլ աշխատակիցների հետ գնալ և կատարել կատարողական գործընթացը, իսկ տվյալ դեպքում ճանաչելով և իմանալով Նելլի Հակոբյանի անկանխատեսելի վարքագիծը, գնացել է Սանասար Յարալյանի հետ գործողությունների կատարմանը: Կատարման գործողությունների ժամանակ Նելլի Հակոբյանի կողմից ագրեսիվ վարքագիծ է ցուցաբերվել, որը դրսևորվել է նրանով, որ կացինը վերցրել է և ցանկանում էր որևէ մեկին հարվածել, բանվորների ձեռքից վերցրել է գործիքները և այլն: Կատարման գործողություններ կատարելու ժամանակ չափումներ չեն արել, քանի որ դրա անհրաժեշտությունը չի եղել, իսկ հատակագիծն իրենց մոտ եղել է: Կատարողական թերթում հստակ նշված է եղել, որ պետք է վտարվի 81քմ բակային տարածքից և 19քմ օժանդակ շինությունից, իսկ այդ տարածքները հստակ երևում են նաև վկայականում: 81քմ տարածքում կարող էին լինել բազմաթիվ ապօրինի շինություններ, որոնք պարտադիր չէր, որ նշված լիներ, թե որն ինչ է: Իրենք բացի դատական ակտի պահանջից այլ բան անելու իրավասություն չեն ունեցել, իսկ ինչն էլ կատարել են, կատարել են օրենքի սահմաններում, իսկ այստեղ շոշափվող հարցերը ենթակա են կարգավորման քաղաքացիական դատավարության կարգով: Սանհանգույցը ապամոնտաժել են, քանի որ եղել է բակային հատվածում, որը սեփականության իրավունքով պատկանել է պահանջատիրոջը, գրված է եղել 81քմ հատված, որտեղ կարող են լինել սանհանգույց և այլն: Եթե Ն.Հակոբյանը ցանկություն չունենար, որ մտնեն նրա տուն, ապա իրենցից որևէ մեկը չէր կարող մտնել նրա տուն: Կատարված գործողությունների հետ կապված արձանագրություն պետք է կազմվեր, իսկ Ն.Հակոբյանն հրավիրել է, նստել են և կազմել են արձանագրությունը: Արձանագրությունը կազմվել է Ն.Հակոբյանի տանը, քանի որ այդ պահին այդպես են նպատակահարմար գտել, որ հետագայում չասվեր, որ Ս.Աբգարյանի տանը եթե կազմվել է, ուրեմն խմբային շահ է եղել: Երբ եղել են Ն.Հակոբյանի տանը, նա հանգիստ է եղել, իսկ ագրեսիվ վարքագիծ դրսևորել է, երբ նոր են սկսել աշխատանքներ իրականացնելը: Ի վերջո իրենք Ն.Հակոբյանին Սուսանա Աբգարյանի բակային հատվածից վտարել են՝ Ն.Հակոբյանը և նրա գույքը դուրս է բերվել վտարման ենթակա տարածքից, ինչի մասին կազմվել է արձանագրություն և կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է: Իրենք նպատակաուղղված չեն մտել Ն.Հակոբյանի տուն ստուգելու համար դուռ կա, թե ոչ, ուղղակի փաստել են, որ դուռ առկա է, սակայն իրենց արձանագրության մեջ նման բան չեն գրել, իսկ եթե ցուցմունքներում առկա է նման արտահայտություն, ապա դա ուղղակի քննիչի հարցման արդյունքում է գրվել: Քարե շարվածքի մասին գրելով նկատի են ունեցել հիմնական դուռը, սակայն նրանց կողմից առաջադրված հարցը եղել է ներսի միջանկյալ դռան՝ քարե պատի շարվածքի մասին, շինության հակառակ կողմից առանձին մուտք է առկա, որտեղ բնակվում է Ն.Հակոբյանի որդին և առանձին մուտք ու ելք ունեն: Իրենք կատարողական գործողությունների ժամանակ ինչ կատարվում է արձանագրում են, նույնիսկ եթե ինչ-որ մեկը վատանում է: Հստակ չգիտի, թե Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով կամ պահանջով է եղել պատ շարելն ու եկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելը, փաստն այն է, որ դա կատարվել է, եթե դա իրենց կողմից կատարված լիներ, ապա իրենք կգրեին, որ դա իրենց կողմից է կատարվել, իրենք միայն ֆիքսել են, որ ճաղավանդակ է տեղադրվել և պատ է շարվել: Արձանագրությունն ամենավերջում չի կազմվել, այլ կազմվել է սկզբից՝ յուրաքանչյուր քայլի մասին: Իրենք սպասել են մինչև վերջ, երբ Նելլի Հակոբյանը դուրս կգար տարածքից, իրենց կողմից տեսանկարահանում չի կատարվել: Նելլի Հակոբյանի կողմից կատարված գործողությունները՝ կապված կացնով սպառնալու հետ, չեն արձանագրել իրենց արաձանագրության մեջ, զուտ մարդկային հատկանիշներից ելնելով, քանի որ դրան պետք է հաջորդեր հաղորդումը և այսօր ամբաստանյալի կարգավիճակում կլիներ ոչ թե ինքը, այլ Նելլի Հակոբյանը: Չգիտի Սուսաննա Աբգարյանի կողմից ապօրինի, թե օրինական պահանջ է եղել պատ շարելու և ճաղավանդակ տեղադրելու հետ կապված, իսկ իրենց այնտեղ մնալու նպատակը եղել է ոչ թե այն, որ սպասեն մինչև այդ աշխատանքները ավարտվեն, այլ որ Նելլի Հակոբյանը լքեր այդ տարածքը, տարածքից դուրս գալու հետ միասին իրենք շարժվել են այնտեղից, որը կարող են փաստել և Նելլի Հակոբյանը, և Սուսաննա Աբգարյանը, ինչպես նաև մնացած այլ անձինք: Բանվորներն իրենց ծառայության բանվորներն են եղել՝ պայմանագրային կարգով, ովքեր այնտեղ եղել են գույքը տեղափոխելու նպատակով, գույքի տեղափոխումից հետո նրանց որևէ իրավունք սահմանափակված չէ և իրենք աշխատանքից հետո կարող են կատարել այլ աշխատանք, իսկ նրանք այդ աշխատանքը վճարովի կանեն, թե անվճար դա իրենց արդեն չի հետաքրքրում: Պատ շարելն վճռի մեջ չի եղել որպես իրենց կատարման գործողություն, քանի որ նման բան չկա սահմանված, իսկ այդ տարածքից չօգտվելն արդեն օրենքով է սահմանված, սակայն, իր կարծիքով, պահանջատերը մտածել է իր ապահովության համար, որ Նելլին այլևս մուտք չգործի դեպի տարածք, նա իր տարածքում՝ իր սեփական հողի մեջ պատ է շարել, որով փաստացի արգելել է Նելլիի մուտքը բակային տարածք, իր մտածելով տրամաբանությունն այս է, քանի որ այդ պատը կամ ճաղավանդակը եթե չլիներ, ապա Նելլին հաջորդ օրը կրկին կարող էր այնտեղ մուտք գործել: Մինչև վտարման գործողությունը նշված հասցեում եղել է 13.10.2015թվականին, որի վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, այդ ժամանակ առաջարկվել է պարտապանին, որպեսզի նա 7-օրյա ժամկետում ազատի տարածքը: Պայմանագրային կարգով բանվորների վարձատրությունը կատարվում է համաձայն իրենց կողմից տրամադրված տվյալների՝ ներկայացնելով կազմված արձանագրությունը ֆինանսատնտեսական բաժին: Սուսաննա Աբգարյանն իրենց 450.000ՀՀ դրամ չի վճարել, այլ վճարել է 200.000դրամ, և Ն.Հակոբյանին չի ասել, թե իբր Սուսաննան վճարել է 450.000դրամ, բացի այդ Ս.Աբգարյանի իրավունք է, որպեսզի կատարողական գործողությունների կատարումն ապահովելու համար ծառայության դեպոզիտ հաշվին կատարի կանխավճար, իսկ օրենքով սահմանված կարգով նշված է, որ վճռի պահանջը կամավոր չկատարելու դեպքում այն կատարվում է հարկադիր կարգով՝ պարտապանի հաշվին: Դարպասի փականը իր հիշելով փոխվել է կատարողական գործողությունների ընթացքում: Եթե Ն.Հակոբյանն ինքնակամ դուրս չգար, ապա իրենք պետք է հարկադրաբար դա անեին, սակայն Ն.Հակոբյանն ինքնակամ դուրս է եկել տարածքից: Եթե վտարման գործողությունների ընթացքում պարզվում է, որ անձը այլ մուտք չունի, իրենք միևնույն է վճիռը կատարում են, հակառակ դեպքում ի պաշտոնե իրավունք չունեն մեկնաբանել վճիռը կամ քննարկել, իրենք ունենում են օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ, որը ենթակա է անհապաղ կատարման: Եթե Ս.Աբգարյանի պահանջը չլիներ, այդ պատը չէր շարվելու, քանի որ 64հոդվածը հստակ սահմանում է, որ տարածքից պարտապաններից և գույքից ազատելը, դա տարածքից օգտվելն արգելելն է, տվյալ դեպքում իրենք արգելել են պարտապանին, արձանագրությամբ նախազգուշացնելով, որ վտարված է և իրավունք չունի մուտք գործել այդ տարածք, իսկ ինչ վերաբերվում է իրենք պատ շարելու իրավունք ունեցել են, թե ոչ, ապա հայտնում է, որ դա կատարողական թերթի շրջանակներից դուրս է, այսինքն իրենք այդ պատը չէին շարելու, գույքը և պարտապանին դուրս էին հանելու և վերջ, իսկ թե հետո այնտեղ պատ է շարվել, թե ավազ է լվցել մուտքը փակելու համար, դա արդեն իրենց խնդիրը չէ, դա պահանջատիրոջ ցանկությունն է իրեն ապահովելու համար, իրենք չեն էլ առաջարկել նրան, մինչև իրենց գնալն արդեն նա այդ ամենը կազմակերպել էր: Սանհանգույց ասվածը պարտապանի մուտքից մոտ 10սմ հեռավորության վրա է, որտեղ պետք է գնար բակային հատվածով, որտեղից նա վտարված է եղել, բացի այդ սանհանգույցը գտնվել է բակային հատվածի մեջ, որը սեփականության իրավունքով պատկանում է պահանջատիրոջը: Հակառակ կողմից մուտք ունենալու մասին նշել են, քանի որ այն եղել է և ինչ եղել է այն էլ արձանագրել են, իսկ այն լինելու կամ չլինելու հանգամանքը չէր խոչընդոտելու իրենց կողմից վճռի պահանջը կատարելուն: Գույքը տեղափոխելու ընթացքում զուգահեռ շարվել է նաև պատը /հատոր 1 գ.թ. 320-321, դատական նիստի արձանագրություն/: Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Վարդան Մելիքբեկյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի մասին կարող է հայտնել միայն այն տվյալներն ինչ հիշում է: Վտարման գործողությունների կատարման օր է նշանակվել, օրը չի հիշում, այցելել են իր հիշելով Գուլակյան 27հասցե, այցելության պահին հասցեի դուռը փակ է եղել, ընթացքում պարտապան Նելլի Հակոբյանը դուռը բացել է և դուրս է եկել, նա տան ներսում է գտնվել: Իրականացվել են կատարողական գործողությունները՝ բակային տարածքից վտարելու հետ կապված: Վտարման կատարողական գործողություններով փորձն ինչպես ցույց է տվել լինում է խնդրահարույց, այդ պատճառով օգնության կարիք է լինում և իր այնտեղ գտվելու կոնկրետ նպատակը դա է եղել՝ որպես օժանդակ ուժ: Կատարողական գործողությունները կատարելու են գնացել 4 կամ 5 հոգով, իրենց միջև այդ ժամանակ կատարվում է դերաբաշխում՝ ով ինչ պետք է կատարի: Տվյալ դեպքում կատարողական վարույթը գտնվել է Սանասար Յարալյանի մոտ և նա է կազմակերպել գործողությունների հերթականությունը, բակային որ հատվածին է վերաբերվում կամ ոչ, ինչ պետք է անի, արձանագրությունը կազմվել է նրա կողմից, գույքի տեղափոխման հարցը նույնպես նա է որոշել: Իրենք հիմնականում գնում են որպես օժանդակ ուժ, այսինքն պատասխանատուն կոնկրետ լինում է այն անձն ում մոտ կատարողական վարույթը լինում է: Ինքը բաժնի պետ Արտակ Մարտիրոսյանի ցուցումով է գնացել սույն վտարման գործողությանը մասնակցելու և վտարման գործողություններով առհասարակ գնում են ամբողջ կազմով, քանի որ այդ դեպքերը պրոբլեմատիկ են լինում: Բաժնի պետի ցուցումն ամեն գործով տվյալ օրն են ստանում: Սանասար Յարալյանից ճշտել է, թե ուր են գնում և ինչ պետք է անեն, իսկ նա հայտնել է հասցեն և ասել, որ վտարումը պետք է լինի բակային տարածքից: Տվյալ վտարման գործողության ժամանակ ընդհանուր առմամբ խնդրներ առաջացել են, պարտապանը սկզբում հասցեից չի դուրս եկել, հետո ասել է »ես գույքը տանում եմ, են գույքը չեմ տանում«, սակայն իր միջամտության կարիքը չի առաջացել: Չի հիշում, թե որքան ժամանակ է գտնվել այնտեղ: Վտարման վարույթը կատարվում է հետևյալ ընթացակարգով՝ ստանում են վարույթը, հարուցում են կատարողական վարույթ, առաջարկում են 7-օրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել, չազատելու դեպքում այցելում են տվյալ հասցե, արձանագրություն են կազմում, որ պարտապանը չի ազատել տվյալ հասցեն, հետագայում նշանակվում է վտարման կատարողական գործողությունների կատարման օր, այցելում են հասցե և կատարում են կատարողական գործողություններ: Վտարման կատարողական գործողությունները սկսում են նրանից, որ արձանագրություն է կազմվում որտեղ նշվում է, որ դատարանի կողմից տրամադրվել է կատարողական թերթը, կատարողական թերթի բովանդակությունը, նշվում է այցելեցին տվյալ հասցե, տեղում բացատրական աշխատանքներ իրականացրեցին պարտապանի հետ, որի արդյունքում առաջարկվեց՝ գույքը տեղափոխել ինքնակամ կամ այն չկատարելու դեպքում տեղափոխվում է հարկադրաբար, այսինքն գույքագրումով՝ գույքը տեղափոխելով պահեստ: Ըստ տվյալ իրադրության, եթե նրանք վերցնում են իրենց գույքը, տրամադրվում է բանվորական ուժ, տրանսպորտ, եթե լինում է դրա կարիքը և տեղափոխում են, եթե ոչ, ապա գույքագրումը կատարվում է հերթականությամբ, ինչը դուրս է գալիս հասցեից, գույքագրում են և տեղափոխում են կամ ի պահ են հանձնում մյուս կողմին կամ ներկա անձանցից ինչ-որ մեկին, որի մասին նույնպես կազմվում է արձանագրություն: Կատարման գործողությունն ավարտվում է այն պահից, երբ ազատվում է տարածքը պարտապանից և նրա գույքից: Բանվորական ուժը լինում է իրենք են տանում, լինում է նաև, որ տրամադրում են: Ն.Հակոբյանի վտարման գործընթացի ժամանակ Ն.Հակոբյանի տուն մտել են նրա հրավերով, նա իրենց հրավիրել է իրենց այցելության սկզբում՝ կոմպոտ խմելու: Չի կարող ասել, թե պարտապանը սկզբում ինչու դուռը չի բացել: Կատարման գործողությունների սկզբում պարտապանի կողմից են առաջացել պրոբլեմները, նա խոչընդոտել և դժգոհել է իրենց գործողություններից, իսկ պարտապանն իրենց իր տուն է հրավիրել սկզբում, երբ իրենց կողմից տարվել են բացատրական աշխատանքները: Նրա տանը զննություն կամ ուսումնասիրություն չի կատարվել, ուղղակի խոսակցություններից հասկացել է, որ պատի մեջ դրված պահարանի մասին է խոսակցությունն ընթանում, որտեղից ժամանակին մուտք է եղել, որը հետագայում փակվել էր, իսկ թե ում կողմից և երբ չի կարող ասել: Բնակարանի նախկին տեսքը վերականգնելուց հետո պարտապանը կարող էր այդտեղով մուտք գործել: Ն.Հակոբյանի բնակարանի մուտքի դուռը և պատուհանը փակվել է կատարողական գործողությունների ընթացքում՝ բանվորական ուժի միջոցով, չի հիշում այս դեպքով բանվորական ուժն իրենց կողմից էր տարվել, թե պահանջատերն է տրամադրել: Մուտքի դռան վրա պատ շարելը և պատուհանի վրա ճաղավանդակ դնելն իրենց կատարողական գործողությունների մեջ չի մտել, այդ գործողություններն իրենց կողմից չեն կատարվել տվյալ հասցեում: Նելլի Հակոբյանին օժանդակ շինություններից՝ սանհանգույցից և խոհանոցից վտարման գործողությունները կատարելու ընթացքում, վերջինս հայտնել է, որ դրանց վրա առկա պատուհանները և դուռն ինքն է տեղադրել և չի ցանկանում, որ դրանք այնտեղ մնան և խնդրել է ապամոնտաժել, իսկ գույքը տեղափոխվել և ապամոնտաժվել է բանվորների կողմից: Գույքի տեղափոխումը կատարվել է իրենց ցուցումով, իսկ քարե պատ շարելը և պատուհանին ճաղավանդակ դնելն իրենց ցուցումով չի կատարվել: Կատարողական գործողությունների ընթացքը արձանագրում է այն ծառայողը, ում մոտ գտնվում է տվյալ վարույթը: Արձանագրության մեջ նշվում է իրենց մասնակցության փաստը, իսկ վերջում այն բարձրաձայն ընթերցվել է Սանասար Յարալյանի կողմից, սակայն հիմա չի հիշում արձանագրության մեջ նշված է քարե պատն իրենց կողմից շարելու փաստը, թե ոչ: Արձանագրության մեջ ընդհանուր նշված է իրենց ներկայությամբ կատարված գործողությունները: Քանի որ վտարման գործողությունը ոչ միայն գույքի տեղափոխման աշխատանքն է իր մեջ ներառում, այլ նաև անձին տվյալ հասցեից դուրս բերելը, ապա իրենց կատարողական գործողությունները գույքի մասով ավարտելուց հետո Ն.Հակոբյանին հրավիրել են դուրս գալ, սակայն նա հրաժարվել է, այդ ընթացքում կատարվել են բացատրական աշխատանքներ, հետո եկել է նրա տղան, ով նույնպես նրան փորձել է համոզել, որ դուրս գա հասցեից, իսկ այդ ընթացքում զուգահեռ պատն է շարվել, ինչի պատճառով էլ իրենք այնտեղ էին մնացել, այլ ոչ թե սպասել են մինչև պատը շարվի: Ն.Հակոբյանի կողմից ագրեսիվ վարքագիծը եղել է մինչև գույքի տեղափոխումը, հետո երբ գույքը տեղափոխել են բակ, բակային հատվածում գույքի տեղափոխման աշխատանքները սկսվել են կատարվել և նա կրկին այդ ժամանակ սկսել է իրեն ագրեսիվ պահել, այսինքն ընթացքը, որի ժամանակ Ն.Հակոբյանի կողմից փոխըմբռնում է եղել, դա ընդամենը տևել է մեկ ժամ: Իրեն առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ չէ, չի հասկանում թե իրեն ինչում են մեղադրում և որտեղ է եղել խմբակային շահը: Եթե գծագրով կա դուռ և նա այդ դուռը փակել է, Ն.Հակոբյանն է մեղավոր և ինքն է իրեն զրկել, որ չի կարողանում մուտք գործել այդ հասցե: Բացի իրենից կատարման գործողություններին ներկա են եղել Սանասար Յարալյանը,Գագիկ Հովհաննիսյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, Արամ Իսրայելյանը, բանվորները, ոստիկանության աշխատակիցներ, պարտապանը, որոշակի ժամանակով պահանջատերը, նա սկզբում դրսում էր, հետո իրենք առաջարկել են ներս տուն գնա, քանի որ նրանց միջև կոնֆլիկտ է առաջացել, ընթերականեր էլ եղած կլինեն, սակայն այս պահին չի հիշում, չգիտի ով է հրավիրել, սովորաբար իրենք են հրավիրում ընթերակա: Պարտապանի որդին վերջում է եկել, չի հիշում այդ ժամանակ արձանագրություն կազմվել էր և պատը շարվել էր, թե ոչ: Պահանջատերը չի կարող հիշել որքան ժամանակ է դրսում եղել: Ն.Հակոբյանի կողմից ագրեսիվությունը դրսևորվել է նրանով, որ բանվորների աշխատանքներին է խոչընդոտել, բռնել է նրանց ձեռքերից, իսկ նրա գործողությունները խափանվել է իրենց աշխատակիցների կողմից, պահելով նրա ձեռքից կամ այլ ձևով, անձամբ ինքը չի բռնել, չի հիշում, թե ով է բռնել: Հիշում է, որ գրված է եղել, որ պետք է վտարեին օժանդակ շինությունից և բակային հատվածից, սակայն չի հիշում ինչն է հանդիսացել օժանդակ շինություն, չի իմացել նաև սանհանգույցը օժանդակ շինություն հանդիսացել է, թե ոչ: Տեղյակ չէ, թե ով է փոխել դարպասի փականը: Իր կողմից տան հատակագիծը չի ուսումնասիրվել, միայն մի պահ նայել է այն հատվածը, որը վերաբերվել է միջսենյակային հատվածի դռանը: Չի հիշում հատակագիծը որ թվականին է կազմված եղել և ով է այն ներկայացրել: Եթե ունենում են դատարանի վճիռ՝ վտարման վերաբերյալ, հասցե գնալով պարզում են, որ անձն իրականում այլ մուտք ու ելք չի ունենում, իրենք միևնույն է վտարում են: Իրենք փոխել են դարպասի փականը, որը բավարար է եղել պարտապանի կողմից տվյալ տարածք մուտք չգործելու համար: Սանհանգույցից պարտապանը չէր կարող օգտվել առանց բակային տարածք մուտք գործելու, ինչի պատճառով էլ նա ասել է, որ դրա վրա առկա պատուհանները և դուռը հանեն, քանի որ չէր կարողանալու օգտվեր: Իրենք կատարել են դատարանի վճիռը, իսկ եթե նա սանհանգույցից վտարված չէր և վտարման արդյունքում նա չէր կարող օգտվել, իրենք ոչինչ չէին կարող անել, իրենք միայն կատարող են եղել: Ընդհանուր բակային հատվածից է մուտքը եղել սանհանգույց և օժանդակ շինություն, այսինքն եթե բակային հատված մուտք գործելու հնարավորություն չունի, բնականաբար չէր կարող օգտվել: Ինքը ներկա է եղել և ստորագրել է արձանագրությունը: Եթե բաժնի պետի կողմից հրաման են ստանում, որ պետք է մասնակցեն կատարման գործողությանը, ապա իրավունք չունեն դա չանելու: Եթե պետի կողմից հրաման է լինում մի քանի հոգով վտարման գործողությանը մասնակցելու մասին, ապա իրենք չեն կարող գնալ այնտեղ և որոշել, որ անհրաժեշտություն չկա մնալու: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ Ն.Հակոբյանն իրենց որևէ բան չի հայտնել իր տանից դեպի որդու տուն գնացող դռան պատված կամ չպատված լինելու վերաբերյալ, իրենց կողմից տեղատեսություն կատարելու ընթացքում պարզվել է, որ պահարան է դռան մասում տեղադրված, իսկ իրենց մոտ առկա հատակագծում չի հիշում մուտքը եղել է, թե ոչ /հատոր 1 գ.թ. 331-332, դատական նիստի արձանագրություն/: Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Արամ Իսրայելյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Սանասար Յարալյանի վարույթում է գտնվել քաղաքացիական գործով կատարողական թերթը՝ վտարման պահանջով: Հարուցվել է կատարողական վարույթ, նշանակվել է վտարման հարկադիր կատարման գործողությունների օր և ինչպես մյուս վտարումները, այնպես էլ այս դեպքում, խմբով գնացել են, կատարել են վտարումը և կատարողական վարույթը կարճել են: 2000թվականից սկսված ղեկավարության կողմից կարգ է որոշվել, որ բոլոր վտարման գործողություններին հարկադիր ծառայողները չեն գնալու միայնակ կամ երկու հոգով, պետք է գնան 3 և կամ ավելի ծառայողներով, այն դեպքից հետո, երբ կատարման արդյունքում պարտապանը մուրճով հարվածել էր կատարողի գլխին, որը տեղի էր ունեցել գրեթե կատարողական գործողությունների ավարտին: Այդ հրամանը իրենք չէին կարող չկատարել և միայնակ գնալ: Վտարման գործողություններն անկանխատեսելի են և չես կարող իմանալ, թե որ պահին ինչ կարող է լինել, ինչի պատճառով էլ ղեկավարության կողմից հրաման է եղել այն մասին, որ բոլոր կատարողական գործողություններին մասնակցում են ամբողջ բաժնով՝ սկզբից մինչև վերջ: Գիտի տուժողին և նրա որդուն, այլ մանրամասնությունների մասին տեղյակ չէ, իսկ ինչ էլ տեղեկացել է, տեղեկացել է նախաքննության և դատաքննության ընթացքում: Նելլիի հետ իրենց տղաներից մեկը բացատրական աշխատանքներ է իրականացրել, պարզաբանել է նաև նրա իրավունքներն ու պարտականությունները, խորհուրդներ է տվել և ինքը մի պահ մտել է և դուրս է եկել: Տան ներսում տեսել է դռան խորշ, որտեղ ներկառուցված է եղել պահարան, իսկ այն, որ հետևի կողմից պատ է նաև շարված, իմացել է փորձաքննության ժամանակ: Ըստ էության դա մեկ միավոր տուն է, որն ունեցել է երկու դուռ, ավելի կոնկրետ չորս սենյակ է, այդ չորս սենյակից երկու միջսենյակային դռները փակված են, իսկ մյուս կողմից երևում է մեկ դուռ, դռան խորշ, որտեղ էլ ներկառուցված է եղել պահարանը: Ոստիկանության աշխատակիցներին իրենք են հրավիրում, բայց որպես կանոն նրանք չեն միջամտում հարկադիր ծառայողների գործողություններին, մինչև հասարակական կարգի խախտումը: Չնայած նրան, որ իրենք ոստիկաններ են հրավիրում, նաև իրենց բաժնով են գնում վտարման գործողություններին, անհրաժեշտության դեպքում օգնելու համար, քանի որ ոստիկանության աշխատակիցները կարող են միջամտել միայն հասարակական կարգի խախտման դեպքում: Հիշում է, որ պետք վտարեին տուժողին և նրա որդուն, այլ մարդու չի հիշում այնտեղ: Կատարողական թերթի պահանջը եղել է պարտապանին և նրա գույքն ազատել տարածքից, դրանից բացի իրենք այլ բան չեն կատարել: Ինքը Ն.Հակոբյանի բնակարանում ուսումնասիրություն չի կատարել, մտել է մեկ անգամ նրա տուն և դուրս է եկել այն ժամանակ, երբ իրենց տղաներից մեկը նրա իրավունքները և պարտականություններն է պարզաբանել: Ն.Հակոբյանի բնակարանում չի հիշում այլ պահարան կար, թե ոչ: Նելլի Հակոբյանի բնակարանի դռան խորշը նախաքննության ընթացքում թեմա է դարձել և կոնկրետ այդ հանգամանքն իր մոտ տպավորվել է և հիշել, որ այնտեղ այդպիսի բան է նկատել: Չի կարող ասել, թե այդ պատի և դռան խոռոչի մասին ինչի համար է նշվել արձանագրությունում, չնայած ինքն արձանագրությունում որևէ տարօրինակ կամ հակասական բան չի նկատել, որն էլ բարձրաձայն ընթերցվել է և ստորագրել է: Կատարողական գործողության, լուսամուտների և դռան ապամոնտաժման, քարե պատի շարման, ճաղավանդակի տեղադրման ժամանակ ներկա են եղել իրենք, բանվորները, պարտապանը, պահանջատերը՝ կարծում է տանը, ում տունը գտնվել է Ն.Հակոբյանի տան վերևը: Պահանջատիրոջը չի ճանաչում, դեմքով նույնպես չգիտի: Իր վարույթում գտնվող գործերի պարտատիրոջն ու պարտապանին ճանաչում է, իսկ այս դեպքում Յարալյանի գործով պարտապանին ճանաչում է, իսկ պահանջատիրոջը ոչ: Չի հիշում տան հատակագիծը նայել է, թե ոչ, իր վարույթը չի եղել, որ հստակ հիշեր: Ինքը չի հիշում, որ իրենք սպասել են այնքան ժամանակ մինչև պատը շարվեր, եթե հիշողությունն իրեն չի դավաճանում, իրենք տարածքից դուրս են եկել այն ժամանակ, երբ Նելլի Հակոբյանի որդին եկել է և մորն ուղեկցել է դուրս, իսկ իրենք էլ նրա հետ դուրս են եկել: Կատարման գործողությունների արձանագրության մեջ չի կարող պարզաբանել, թե ինչի համար է նշվել, որ քարե պատ է շարվել և լուսամուտին ճաղավանդակ է դրվել կամ ինչու է նշվել, որ հետևի կողմից մուտք ունի, սակայն եթե միտում լիներ ինչ-որ բան թաքցնելու այդ մասին ուղղակի չէր նշվի, ինչ կատարվել է այդ ընթացքում, այն էլ արձանագրվել է: Սանասարին չի հարցրել, թե ինչու է այդ մասին արձանագրել: Չի լսել, որ իրենց տղաներից ինչ-որ մեկը պատ շարի: Ն.Հակոբյանը կատարման գործողությունների ընթացքում սկզբում բորբոքվել է, հետո հանգստացել, հետո նորից բորբոքվել, ինքը ամեն վայրկյան այնտեղ չի գտնվել և չի կարող մանրամասներ ասել, Նելլիի վրդովմունքն ավելի շատ իրենց չի ուղղված եղել, այլ պահանջատիրոջը, ասել է »սատկես դու« և նման այլ բաներ: Այդ ժամանակ պահանջատերը իր կարծիքով տանն է եղել և Նելլին ասել է, որ նա լսի: Չգիտի պահանջատերը տանից է կարգադրել պատը շարել, թե ոչ: Չի լսել, որ իրենց տղաների կողմից պատ շարելու հրահանգ լինի, լսել է, որ պահանջատիրոջ խնդրանքով են այնտեղ պատ կառուցում: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ իր նախաքննական ցուցմունքները մանրամասն չէր հիշում, բայց իր կարծիքով նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում հակասություններ առկա չեն: Տեսել են, որ դռան խոռշում պահարան է ներկառուցված: Ներկայումս հիշեց, որ կատարողական վարույթում հատակագիծ է եղել տղաների մոտ և ինքը այն կողքից նայել է, ինչից էլ բացահայտվել է, որ պահարանի փոխարեն դուռ է եղել: Այն ինչ նշված է ցուցմունքում, հենց այդպես էլ եղել է: Տվյալ կատարողական վարույթով ինքը որևէ գործողություն չի կատարել, կատարվել է Սանասար Յարալյանի կողմից և որպես ներկաներ, հնարավոր է արձանագրության մեջ նշվել է որպես մասնակից, իրենց անունները նշվել է արձանագրության մեջ, ինքը անմիջական կատարողական վարույթի մասնակից չէ, իրավական տեսանկյունից պատասխանատվություն չի կրում կատարողական վարույթի համար, իրենց ներկա լինելու հիմնական նպատակը անվտանգության նկատառումներից ելնելով է, իսկ ինչ կատարվել է այնտեղ՝ գրվել է, ինչի համար էլ ինքը ստորագրել է: Արձանագրությունը կազմվել է կատարված գործողությունների վերաբերյալ և ինչ տեղի է ունենում այդ էլ արձանագրվում է, անկախ նրանից, թե ինչ է կատարվել: Սույն գործով կատարման գործողությունների ընթացքում որևէ շահ և դիտավորություն չի ունեցել: 28տարի է ծառայում է և այդ ընթացքում նույնիսկ բանավոր նկատողություն չի ունեցել /հատոր 1 գ.թ. 340-341, դատական նիստի արձանագրություն/: Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Սանասար Յարալյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015թվականի սեպտեմբերի 09-ին վարույթ է ընդունել վտարման վերաբերյալ դիմումը և գրություն է ուղարկվել կողմերին՝ որոշում կայացնելու վերաբերյալ, ինչպես նաև 7-օրյա ժամկետում տարածքն ինքնակամ ազատելու վերաբերյալ: Հետո գնացել է այնտեղ, արձանագություն է կազմել, որ վտարման ենթակա տարածքն ազատված չէ, որից հետո նշանակվել է վտարման օր՝ 2ամիս հետո և այդ օրը գնացել են վտարումն իրականացնելու: Գնացել են, կատարել են վտարման գործողություններ, պարտապաններին հասցեից վտարել են և արձանագրել են, թե ինչ է տեղի ունեցել այդ ժամանակ: Ծառայությանը ներկայացվել է կատարողական թերթ՝ վտարման վերաբերյալ, վարույթում եղել է հատակագիծը և վճիռը: Կատարողական թերթը դիմումով մուտք են արել ԴԱՀԿ ծառայություն, որից հետո էլ հարուցվել է վարույթը, պարտապան կողմը որևէ դիմում չի ներկայացրել, ԴԱՀԿ ծառայություն չի եկել: 7-օրյա ժամկետը լրանալուց հետո ինքը գնացել է հասցե, բացատրել է իրավիճակը, սակայն դրանից հետո էլ որևէ դիմում չի ներկայացվել կամ նա չի ներկայացել: Ծառայությունում պարտադիր է, որ վտարման գործողություններին գնան ամբողջ կազմով, դա միայն իր գործով չէ, բոլորի գործերով էլ այդպես է կատարվում: Քանի որ վճռի մեջ նույնպես նշված է եղել, որ բնակարան կարող է մուտք գործել նաև հասցեի հետնամասից, պարտադիր պայման չի եղել դա արձանագրության մեջ կգրվեր, թե ոչ, ուղղակի մտածել է, որ դա կարող է նշել, ինչի համար էլ արձանագրության մեջ այդ մասին նշում է արել, միևնույն է ինքը պարտավոր էր վտարում կատարել, եթե նույնիսկ նա մուտք չունենար, հետևաբար չի խորացել այդ գրվածի վրա, հետին միտք չի ունեցել դա գրելով: Դա գրելով որևէ կեղծիք չի կատարել, իրականում հնարավոր է մուտք գործել և հիմա էլ նույնը պնդում է, քանի որ գծագրում առկա է մուտք և եթե այն բերեն նախկին տեսքի, որը փակվել է նրանց կողմից, առանց որևէ թույլտվության, հնարավոր է մուտք գործել /հատոր 2 գ.թ. 408-409, դատական նիստի արձանագրություն/: Գործով տուժող Նելլի Հակոբյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 1966թվականին Վանիկ Իսահակյանից գնել է Գուլակյան փողոցի 27տան կիսնկուղային հարկը՝ 25.000ռուբլիով, չնայած ամուսնու և Վանիկի միջև նոտարական վավերացմամբ առուվաճառքի պայմանագիր չի կնքվել, սակայն նրանց միջև կնքվել է ներքին առուվաճառքի պայմանագիր, որի մի օրինակը գտնվել է իրենց մոտ, իսկ մյուսը Վանիկ Իսահակյանի մոտ: Տարիների ընթացքում իրենց մոտ գտնված պայմանագիրը 1991թվականին կորցրել է՝ անհայտ պայմաններում: Նշված տանը բնակվել է 1966թվականից մինչև 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Հաճախակի է դիմել Վանիկին, որ գնան նոտարական գրասենյակ, որպեսզի իր գնած տունը անվանափոխի իր անունով, սակայն նա հայտնել է, որ չի կարող, քանի որ կիսանկուղները չեն սեփականաշնորհվում որպես բնակելի տարածք: Նշում է նաև, որ կիսանկուղային հարկը գնելու ժամանակ գնել են նաև բակային տարածքի մի մասը, որը չեն սեփականաշնորհել՝ վստահելով Վանիկ Իսահակյանին, մտածելով, որ որևէ խնդիր չի կարող առաջանալ: Միևնույն ժամանակ մտածել են սեփականաշնորհել երկու կիսանկուղը, սեփականաշնորհեն նաև իրենց պատկանող բակային տարածքի մասնաբաժինը: Ցանկանում է նշել, որ կիսանկուղային հարկը իրենց վաճառելու ժամանակ, Վանիկ Իսահակյանը վաճառել է նաև նշված տան երկրորդ հարկը Հայկազ Թադևոսյանին, նրան է վաճառել նաև բակային հատվածի մի մասը, սակայն իր և Հայկազ Թադևոսյանի միջև բակային հատվածի բաժանում չի եղել և ընդհանուր օգտագործել ու բնակվել են համերաշխ: 2012թվականին Հայկազ Թադևոսյանի ժառանգ՝ Դավիթ Թադևոսյանը, սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող երկրորդ հարկի բնակելի տարածքը, ինչպես նաև բակային տարածքն ամբողջությամբ վաճառել է Սուսան Աբգարյանին, հետագայում է տեղեկացել, որ Վանիկ Իսահակյանի որդին՝ Ալբերտ Իսահակյանը, 2005թվականին բակային տարածքը, որի մեջ մտնում է նաև իր մասնաբաժինը, որի համար գումար է վճարել, որի մեջ մտնում է նաև իր մուտքի և ելքի ճանապարհը, ամբողջությամբ վաճառել է Դավիթ Թադևոսյանին: Նշվածի վերաբերյալ ինքն արդեն իսկ Արաբկիրի քննչական բաժնում տվել է հաղորդում և քննվել է քրեական գործ: Սուսան Աբգարյանի գալուց հետո իր և նրա միջև սկսվել է վիճաբանություններ այն բանի համար, որ նա ասել է, թե իբր բակային տարածքն ամբողջությամբ, նաև իր կողմից դեռևս 1966թվականին կառուցված խոհանոցը և սանհանգույցը նույնպես պատկանում է իրեն, ինչը չի համապատասխանում իրականությանը: Հարցը հասել է նրան, որ Սուսան Աբգարյանը դիմել է դատարան՝ բակային տարածքից իրեն վտարելու պահանջով, պատճառաբանելով, որ իր բնակարան կարող է մուտք գործել մեկ այլ մուտքով, ինչն ամբողջությամբ չի համապատասխանում իրականությանը, իսկ Սուսանն իր հայտարարությունը հիմնավորում էր նրանով, որ որդին՝ Մխիթար Հակոբյանը, իր ընտանիքով ապրում է Գուլակյան 27 հասցեում և իր ու որդու բնակարանը բաժանվում է մեկ պատով, որը նախկինում ծառայել է սենյակից սենյակ անցնելու բաժանարար պատ և եղել է իր տան մի մասը, սակայն հետագայում, երբ որդուն ամուսնացրել է, նշված սենյակի շինության հետնամասից ավելացրել է նոր սենյակ և մուտք է բացել դեպի որդու բնակարան, իսկ իր և որդու տների միջև եղած բաժանարար պատի մուտքը իր տան ներսից, դռան մասով պահարան են կառուցել՝ դեռևս 25տարի առաջ, այսինքն սենյակների միջև եղած բաժանարար մուտքը փակելով որդին ունեցել է առանձին բնակարան՝ առանձին մուտքով և հասցեով, ինքն ունեցել է իր նախկին մուտքը և առանձին հասցե և որդին առանձին ապրում է արդեն 25տարի: Դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ ինքը որդու հետ ապրում է առանձին, ունեն առանձին մուտքեր և առանձին հասցեներ, ապա վճիռ է կայացրել հօգուտ Սուսան Աբգարյանի, որով իրեն պետք է վտարեին իր տուն գնացող միակ մուտք հանդիսացող բակային տարածքից և իր բակում գտնվող, իր կողմից կառուցված խոհանոցից, սանհանգույցից, իր համար սա անհասկանալի է եղել, քանի որ դրանով զրկվել է տուն մուտք գործելու հնարավորությունից: Այդ վճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ԴԱՀԿ ծառայությունից ստացել է գրություն, որում նշված է եղել, որ որդու հետ 7-օրյա ժամկետում պետք է ազատի բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը: Ինքը նշված տանը բնակվել է միայնակ, որդիներից որևէ մեկն իր հետ չի բնակվել, այլ տեղ չի ունեցել գնալու, ինչպես նաև չի ունեցել այլ բնակարան, ուստի գրության պահանջը չի կատարել, որից հետո ստացել է ևս մեկ գրություն, որ պետք է միչև 2015թվականի նոյեմբերի 10-ն ազատի տարածքը և օժանդակ շինությունը, սակայն դա նույնպես չի կատարել, քանի որ այլ տեղ չի ունեցել մնալու: Նշված օրը բակ են եկել ԴԱՀԿ ծառայություն աշխատակիցներ և ոստիկաններ, ինչից հասկացել է, որ եկել են իրեն վտարելու համար: Սկզբում չի ցանկացել դուրս գալ տանից, սակայն դուրս է եկել և փորձել է ԴԱՀԿ աշխատակիցներին բացատրել, որ բակային տարածքից վտարելու դեպքում կզրկվի բնակարան մուտք գործելու միակ մուտքից: Այդ ժամանակ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն իրեն ասել են, որ դատարանի վճռով պետք է վտարվի բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից: Հանդիսանալով որպես օրինապաշտ քաղաքացի, ենթարկվել է նրանց պահաջին, քանի որ առկա էր դատարանի վճիռ: Այնուհետև սկսվել է իրեն վտարելու գործընթացը, ԴԱՀԿ ծառայության կողմից բերված բանվորները, որոշ իրեր տեղափոխել են որդու տուն, այնուհետև նրանք ապամոնտաժել են խոհանոցի և սանհանգույցի դուռը, ապա պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխվել են որդու տան բակ: Այնուհետև սկսել են պատ շարել իր մուտքի անմիջապես դռան դիմաց, որով էլ զրկվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից, որից հետո երկաթյա ճաղավանդակ են դրել իր տան պատուհանին: Նշում է, որ մինչ այդ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները իր հետ մտել են իր տուն և նույնիսկ ցանկացել են քանդել իր և որդու տան միջև ընկած ժամանակավոր մուտքը, որն իր տան ներսից փակված է պահարանով, իսկ որդու տան կողմից՝ պատով, սակայն ինքը չի համաձայնել պատը քանդելուն: Երբ բանվորները սկսել են պատը շարել մուտքի դռան մոտ, ինքը սկսել է խոչընդոտել, հայտնելով, որ դատարանի որոշման մեջ նման կետ սահմանված չէ, սակայն ԴԱՀԿ աշխատողները, ովքեր եղել են չորս հոգի, արգելել են իրեն խոչընդոտել բանվորների գործողությանը: Նրանցից երկուսը բռնել են իր ձեռքերից, պատից պատ խփելով, քաշքշելով, վրան բղավելով հանել են իրեն բակից փողոց: Նրանց կատարած գործողությունների պատճառով իր թևերն ամբողջովին կապտուկների մեջ է եղել, սակայն այդ մասին ոստիկանությանը չի հայտնել, բժշկի չի գնացել, որևիցե մեկին չի հայտնել, քանի որ չի ցանկացել ԴԱՀԿ աշխատակիցները խնդիրներ ունենան, սակայն ներկայումս ցանկանում է այդ մասին հայտնել, քանի որ հասկացել է, որ պատը շարվել և երկաթյա ճաղավանդակը դրվել է ԴԱՀԿ աշխատակիցների պատվերով և այդ ապօրինի գործողությունների հետևանքով զրկվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից: ԴԱՀԿ աշխատակիցները գործողությունների վերաբերյալ կազմել են համապատասխան արձանագրություն, որի մեջ նշել են, որ իր շինություն կարող է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, այսինքն՝ որդու բնակարանից, չնայած նշված մուտքը շատ վաղուց փակված է և որդու բնակարանը կամ սենյակը հնարավոր չէ բակ դարձնել: Այդ արձանագրությունը կազմելուց հետո, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների առաջարկով, ստորագրել է, նրանք նույնպես ստորագրել են, իսկ այլ անձինք ստորագրել են, թե ոչ, չի կարող ասել: Իր պահանջն այն է, որ վերացնեն ԴԱՀԿ-ի կատարած ապօրինի գործողությունը, այն է՝ քանդել մուտքի դռան դիմաց շարված պատը, հանել երկաթյա ճաղավանդակը, տեղադրել իր խոհանոցի և սանհանգույցի դուռը և պատուհանները, հնարավորություն տալ իրեն մուտք գործել իր բնակարան: Նշում է, որ ինչպես նախկինում, այնպես էլ Արաբկիրի քննչական բաժնում, տեղեկացել է, որ Սուսան Աբգարյանն ասել է, որ իբր նա է խնդրել բանվորներին պատ շարել իր տան մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել, ինչին ինքը չի հավատում, քանի որ երբ խոչընդոտել է պատը կառուցելուն, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատողները չեն թողել իրեն, թույլ չեն տվել արգելել պատ շարելը, այսինքն նրանք իրեն քաշելով և հրելով մի կողմ են տարել, որպեսզի ինքը չխոչընդոտի գործողությունների իրականացմանը և այդ ամենն իրեն հիմք է տալիս մտածելու, որ բանվորները կատարել են ոչ թե Սուսան Աբգարյանի պատվերը, այլ ԴԱՀԿ աշխատողների պատվերը: Նաև նշում է, որ եթե բանվորները իրոք կատարում էին Սուսան Աբգարյանի պատվերը, այդ դեպքում ԴԱՀԿ աշխատակիցների շահն ինչում է կայացել, որ արգելել են իրեն բանվորների գործողությունների կատարմանը խոչընդոտել: Իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից այժմ էլ զրկված է և դարձել է թափառական: Նշում է, որ երբ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն իրեն հրելով դուրս են հանել փողոց, այնտեղ են գտնվել նաև ոստիկանները, իսկ այլ անձինք այնտեղ գտնվել են, թե ոչ, չի կարող ասել, քանի որ ուշադիր չի եղել: Պահանջում է, որ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն ուղղեն իրենց կատարած ապօրինի գործողությունները, վերականգնեն իրեն հասցված վնասը և օրենքի սահմաններում ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության: Ն.Հակոբյանն իր ցուցմունքը պնդել է նաև Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում /հատոր 1 գ.թ. 119-122, 167-169, 170-172, 173-175, 270, դատական նիստի արձանագրություն/: Գործով վկա Մխիթար Հակոբյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալներին դեմքով է ճանաչում, նրանց հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ երեկոյան, ժամը կոնկրետ չի հիշում երբ, իմացել է, որ հարկադիր կատարման աշխատողները գնացել են մոր տուն՝ վտարման հարցով, ինչի պատճառով ինքն էլ է գնացել, որպեսի իմանա, թե ինչ է կատարվում: Այնտեղ գնալով տեսել է, որ կոնկրետ գործողություններ են կատարում՝ հանել են պատուհանները, դուռը ու պատ են շարում տան մուտքի դիմաց և գրեթե արդեն վերջացնում էին: Մայրն այդ ժամանակ շատ հուզված է եղել, փորձել է նրան հանգստացնել, սպասել են մինչև բանվորները վերջացրել են իրենց աշխատանքը և ապա իրենք էլ են գնացել: Բնակարանը, որի պատուհանները հանել են և ճաղավանդակ են տեղադրել, իսկ դռան վրա պատ են շարել, մայրն այնտեղ ապրում է մոտ 50տարի: Բնակարանը, որտեղ ինքն է ապրում և բնակարանը, որտեղ մայրն է ապրում առանձնացված է քարե պատով, այնտեղ ինքն ապրում է մոտ 20տարի և ավել: Իր բնակարանից դեպի մոր բնակարան որևէ մուտք առկա չէ, այդ վտարման գործողությունների ժամանակ նույնպես մուտք առկա չէր: Իր տունը վերանորոգված է, հյուրասենյակի մոտից մուտք չկա մոր տուն, իսկ մոր տան ներսից իր տունն առանձնացված է պատով, իսկ պատից հետո պահարանով, այսինքն պահարանից զատ քարե պատ է: Վտարման գործողությունների ժամանակ մի քիչ հեռու է եղել, զանգել են իրեն և ասել են դրա մասին, ինչի պատճառով էլ ինքը գնացել է: Իմացել է, որ Սուսաննա Աբգարյանը դատարան է դիմել և վտարման հարց է առաջացել, իսկ ԴԱՀԿ ծառայողներն էլ վտարման վերաբերյալ գրություն են ուղարկել մորը: Իմացել է, որ մորը պետք է վտարեն բակային տարածքից, իսկ բացի բակային տարածքից՝ բակում գտնվող խոհանոցից, սանհանգույցից: Բակում բացի խոհանոցից, սանհանգույցից, այլ շինություն էլ է եղել՝ չուլան, որը նույնպես պատկանել է իրենց, այն գտնվել է դեպի մուտք՝ ձախ կողմի վրա, այն իրենք են օգտագործել: Այդ տարածքում բացի իր նշածներից այլ օժանդակ շինություն չի եղել: Տեղեկացված չի եղել, որ մորը պետք է վտարեին օժանդակ շինությունից, իմացել է միայն բակային տարածքի մասին: ԴԱՀԿ ծառայողների գործողությունների վերաբերյալ նրանցից պարզաբանում չի պահանջել, նրանք միայն ասել են, որ իրենց աշխատանքն են կատարում: Հասկանում է, որ ԴԱՀԿ-ի աշխատողների աշխատանքն է եղել, սակայն իր մոտ հարց է ծագել արդյոք նրանց աշխատանքի մեջ է մտել պատուհանը հանելը, դուռը հանելը և պատ շարելը, սակայն ասել է, որ այո, դա իրենց աշխատանքն է, ապա ասել են, որ կարող են դիմել դատարան և դատարանը կասի իրավունք ունեցել են, թե ոչ: Ինքն իր այդ հարցն ուղղել է կոնկրետ անձի և նա է իրեն խորհուրդ տվել, սակայն այդ խորհուրդ տվող անձը՝ ԴԱՀԿ աշխատակիցը, այս դահլիճում չէ: Մայրն իրեն չի պատմել, թե մինչև իր գնալն այնտեղ ինչ է տեղի ունեցել, հնարավոր է ինչ-որ բաներ պատմած լինի, սակայն չի հիշում: Չի հիշում, որ մայրը խոչընդոտած լինի այդ գործողություններին, սակայն տեսել է, որ մոր ձեռքերին կապտուկներ են եղել՝ նույն օրը, իր տանը, ինքը հարցրել է, թե ինչ է եղել, սակայն ճիշտը չի ասել, հետագայում ասել է, որ թույլ չի տվել, իր ձեռքերից են բռնել, որից էլ կապտուկներ են առաջացել: Այդ գործողությունների կատարումից հետո մայրը չի կարողացել իր տուն մտել և մինչև հիմա այն փակ է, մայրը վարձով է բնակվում: Պատ շարողները բանվորներ են եղել, չի իմացել, թե ինչ բանվորներ են, նրանց հրահանգներ են տվել ԴԱՀԿ աշխատակիցները, մասնավորապես Հովհաննիսյան Գագիկը: Կոնկրետ բառացի չի հիշում, թե բանվորներին ինչ է ասել, միայն հիշում է, որ ասել է արագացնեն: Սանհանգույցն և խոհանոցը միշտ էլ եղել են, դրանք միշտ պատկանել են իրենց և մեկ տարի էլ չկա ինչ վերանորոգել էին: Վերանորոգման ժամանակ Ս.Աբգարյանն արդեն բնակվում էր այնտեղ և վերանորոգման ժամանակ նրա կողմից որևէ խոչընդոտ չի եղել: Սուսաննա Աբգարյանին վտարման գործողությունների ժամանակ բացարձակ չի տեսել: ԴԱՀԿ-ի աշխատողներից մեկը նկարել է այդ ամբողջ գործընթացը, մի քանի անգամ Սուսաննա Աբգարյանի տանից ներս ու դուրս անելով նկարել է նաև մի կին: Տեղյակ է, որ փոխել էին նաև դարպասի դռան փականը և չգիտի, թե բանալին ինչ են արել, իսկ դարպասն իրենք էին տեղադրել և փականը նույնպես իրենցն էր, այնտեղ ինչ կա իրենցն է եղել և իրենց միջոցներով էին արել: Փականի բանալին սկզբում միայն իրենք են ունեցել: Պատը շարելը և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ դնելը տեղյակ չէ, թե բանվորներին ով էր կարգադրել անելու: Իր ներկայությամբ Գագիկ Հովհաննիսյանն է բանվորներին ասել, որ արագացնեն ճաղավանդակը դնեն, այդ ժամանակ խոսքը միայն կոնկրետ արագացնելուն է վերաբերվել և ինչ-որ հանել էին բակից դուրս հանեն: Հստակ կարող է ասել, որ նա է ցուցում տվել ճաղավանդակը դնելու, եթե ասում է, որ արագացնեն, ուրեմն նշանակում է, որ նա է եղել ցուցում տվողը: Կատարողական գործողությունները կատարելու համար չի հիշում, թե ով է արձանագրություն կազմել, միայն հիշում է, որ մայրը վերջում ստորագրել է, իսկ երբ նրանք ներս են մտել և սենյակն են նայել, ինքն այդ ժամանակ այնտեղ չի եղել, ավելի ուշ է գնացել, ինքը գնացել է այն ժամանակ, երբ արդեն պատն են շարել: Մոր և իր տունը առանձնանում է պատով, պատն իր կողմից միայն պատ է, իսկ մոր կողմից պահարան է՝ »նիշայանման«, որից հետո նոր պատը: Դատարանի վճիռը ստացել է, սակայն այն հնարավոր չէ իրականացնել, քանի որ այլ մուտք ներս մտնելու համար առկա չէ: Բնակարանի նախկին տերը նոր գնորդին պարզաբանել էր, որ չնայած դա իրենց անունով է, սակայն դա նրանց է պատկանում և դա նրանք են սարքել: Վտարման գործողությունների ժամանակ է իմացել, որ վտարումը վերաբերվում է նաև օժանդակ շինություններին: Վկայի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ իր կարծիքով Սուսաննա Աբգարյանի պատվերով է եղել, որ գան վտարեն մայրիկին և իր ցուցմունքում էլ հենց այդպես էլ ասել է, ինչ վերաբերվում է կարգադրություններին, ապա եթե անձը ասում է, որ ճաղավանդակը դնեն, արագացնեն, ապա ստացվում է, որ դա հրահանգել է: Սուսաննա Աբգարյանն իր պահանջները ներկայացրել է ԴԱՀԿ աշխատողներին և նրանք էլ Սուսաննա Աբգարյանի պահանջները հաշվի առնելով ԴԱՀԿ ծառայողները բանվորներին հանձնարարել են քարե պատ դնեն և ճաղավանդակ տեղադրեն /դատական նիստի արձանագրություն/: Գործով վկա Մխիթար Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընտանիքի հետ միասին բնակվում Գուլակյան փողոցի թիվ 27հասցեի տանը: Տունը կիսանկուղային է և այն 1966թվականին Վանիկ Իսահակյանից գնել է հայրը, որի վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիր չի կնքվել, քանի որ Վանիկն աել է, որ կիսանկուղային հարկերը հնարավոր չէ սեփականաշնորհել: 25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից ինքը բացել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ, իսկ նախկին մուտքով օգտվել են միայն մայրն ու եղբայրները: Նշված տունը, որի նկուղային հարկում ապրում է, երկհարկանի է, որի երկրորդ հարկում ներկայումս բնակվում է Սուսաննա Աբգարյանը: Սուսաննա Աբգարյանի և մայրիկի միջև հաճախակի վիճաբանություններ են եղել, քանի որ երկուսով օգտվել են միևնույն մուտքից: Ընթացքում Սուսաննան դիմել է դատարան և դատարանի վճռով մայրիկին բակային տարածքը և իրենց կողմից այնտեղ կառուցված օժանդակ շինությունը ճանաչվել է Սուսաննա Աբգարյանի սեփականությունը՝ դրանով զրկելով մայրիկին իր տուն մուտք գործելու միակ հնարավորությունից: Դրանից հետո ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից վտարման օր է նշանակվել 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Այդ օրը ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորների հետ եկել են մայրիկի բակ, ապամոնտաժել օժանդակ շինության դուռն ու պատուհանները, դրանք տեղափոխել են իր տան բակ, որից հետո մայրիկին վտարել են բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից: Երբ գնացել է այնտեղ, նկատել է, որ մայրիկի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմացը բանվորները քարե պատ էին շարել և արդեն ավարտում էին, որից հետո երկաթյա ճաղավանդակ են տեղադրել մայրիկի տան պատուհանին: Այդ ամենը կատարվում էր այնտեղ գտնվող անձանց ներկայությամբ: Երբ գնացել է այնտեղ, մայրը կանգնած էր փողոցում և մյուսների հետ նայում էր, թե ինչպես էին բանվորները փակում իր տան մուտքի դուռը և պատուհանը: Մայրը շատ հուզված էր, լաց էր լինում, ուրիշ ոչինչ չէր ասում: Երբ բանվորները կատարեցին այդ աշխատանքները, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կազմել են այդ մասին արձանագրություն, որը ստորագրել է նաև մայրը, որից հետո մայրիկին տուն է տարել: Իր կարծիքով քարե պատը շարվել և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրվել է Սուսաննա Աբգարյանի և Ալբերտ Իսահակյանի պատվերով: Նշում է, որ նա հանդիսանում է իրենց տան սեփականատերը: Միայն հետագայում մայրիկը հայտնել է, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն են ցուցում տվել բանվորներին քարե պատ շարել և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին: Մայրն ասել է նաև, որ ինքը փորձել է խանգարել բանվորներին, սակայն ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները քաշքշել են իրեն, հրել պատից պատ, բղավել իր վրա և դուրս հանել փողոց: Ասել է նաև, որ այդ մասին իրեն չէր հայտնել, որպեսզի ավելորդ խնդիրներ չառաջանար: Մայրն այդ մասին հայտնել է իր կողմից ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում բացատրություն տալուց որոշ ժամանակ անց: Նշում է, որ իր ներկայությամբ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կամ մեկ այլ անձ որևէ անօրինականություն չի կատարել ոչ իր և ոչ էլ մայրիկի հանդեպ: Իրականում չգիտի, թե ում պատվերով են բանվորները քարե պատ շարել մայրիկի տան մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին, քանի որ իր ներկայությամբ որևէ մեկը նման ցուցում չի տվել, այլ, երբ գնացել է այնտեղ, արդեն այդ գործողությունները կատարվել և ավարտվում էին, իսկ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կանգնած էին այնտեղ: Միայն մոր ասելով է հայտնում, որ բանվորներին քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու ցուցումը տվել են ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Այնտեղ վիճաբանություն, քաշքշուկ իր ներկայությամբ չի եղել: Ոչ մեկի դեմ բողոք չունի, միայն ցանկանում է, որ հնարավորություն ընձեռվի մայրիկին, որ նա կարողանա կրկին մուտք գործել իր տուն, քանի որ այլ ճանապարհ չունի, իսկ իր տան մեջից եթե վերականգնի նախկին մուտքը, որպեսզի այդպես նա կորաղանա մտնել իր տուն, ապա այդ դեպքում իր բնակարանը կկորցնի իր նշանակությունը, քանի որ ինքն առանձին է բնակվում: Ավելացնելու այլ բան չունի /հատոր 1 գ.թ.204-206, դատական նիստի արձանագրություն/: Մեղադրանքի կողմի միջնորդությամբ հրավիրված վկա Սուսաննա Աբգարյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Գուլակյան 27/1տունը գնել է 2012թվականին Դավիթ Թադևոսյանից և տունը սեփականության իրավունքով պատկանում է իրեն: Տունը երկհարկանի է, 1-ինը համարվում է կիսանկուղային, ունի բակային տարածք՝ 81քմ մակերեսով և օժանդակ շինություն՝ 19քմ մակերեսով: Նշված մակերեսներով բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը նույնպես սեփականության իրավունքով պատկանում է իրեն: Կիսանկուղային տարածքը 76քմ է, որի համասեփականատերեր են ինքը և Ալբերտ Իսահակյանը: Ալբերտ Իսահակյանը բնակվում է Գուլակյան 27հասցեում և կիսանկուղային հարկը սեփականության իրավունքով պատկանում է նրան: Դավիթ Թադևոսյանից տունը գնելուց հետո պարզվեց, որ կիսանկուղային հարկում բնակվում է Նելլի Հակոբյան անուն, ազգանվամբ անձը, ով կիսանկուղային հարկ մտնում և դուրս էր գալիս իր բակային տարածքից, օգտվում էր իրեն պատկանող օժանդակ շինությունից: Ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել է, որ Նելլի Հակոբյանը նշված կիսանկուղային հարկում բնակվում է 1966թվականից, եթե չի սխալվում Ալբերտ Իսահակյանի եղբոր կամքով և առանց սեփականության իրավունքի, սակայն կոնկրետ մանրամասնություններն իրեն հայտնի չէ: Լսել է նաև, որ Նելլի Հակոբյանը փորձել է սեփականաշնորհել կիսանկուղայի հարկը, նույնսիկ դիմել է դատարան և հայտարարել, թե իբր այն 25.000ռուբլիով գնել է Վանիկ Իսահակյանից, սակայն դատական երեք ատյաններում չի հիմնավորվել այդ հանգամանքը, չի հիմնավորվել նաև, որ կիսանկուղային հարկը պատկանում է նրան: Բնակվելու ընթացքում իր և Նելլի Հակոբյանի միջև վիճաբանություններ են սկսվել, ինքը չի ցանկացել, որ Նելլի Հակոբյանն իր կիսանկուղային հարկ ելումուտ անի սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող բակային տարածքից և օգտվի իրեն պատկանող օժանդակ շինությունից, ինչի համար վտարման հայցով դիմել է դատարան: Դատարանը բավարարել է իր հայցը և վճռել է Նելլի Հակոբյանին և նրա տղաներին վտարել սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող 81քմ մակերեսով բակային տարածքից և 19քմ օժանդակ շինությունից: Այնուհետև ինքը կատարողական թերթիկը հանձնել է ԴԱՀԿ ծառայություն, որպեսզի նրանք Նելլի Հակոբյանին և նրա որդիներին վտարեն սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող տարածքներից: Ցանկանում է նշել, որ Նելլի Հակոբյանի որդին՝ Մխիթարը, բնակվում է նույն հասցեի նկուղում և նրա տան մուտքը գտնվում է փողոցի հետնամասից և Մխիթարի տանից հնարավոր է մտնել Նելլիի տուն, քանի որ հատակագծով նախատեսված է մուտք և այդ մուտքի հատվածը տեսել է, երբ այցելել է Նելլի տուն: Նկատել է, որ մուտքի դռան փոխարեն տեղադրված է պահարան: Դատարանի կողմից կայացված կատարողական թերթի հիման վրա ԴԱՀԿ ծառայությունում հարուցվել է կատարողական վարույթ և ժամանակ է տրամադրվել Նելլի Հակոբյանին, որպեսզի նա ինքնակամ ազատի իր բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը, ինչը չի կատարել, այնուհետև վտարման օր է նշանակվել 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Ցանկանում է նշել, որ նախապես վերցրել է դեպի իր բակը բացվող Նելլի Հակոբյանի կիսանկուղային հարկի պատուհանի չափսերը, պատվիրել է ճադավանդակ, ինչպես նաև քար և շաղախ, որպեսզի Նելլի Հակոբյանին վտարելուց հետո ճաղավանդակը տեղադրի պատուհանին և քարե պատ շարի իր բակով դեպի Նելլի Հակոբյանի նկուղ տանող մուտքի դռան դիմացը, որպեսզի նա որևէ հնարավորություն չունենա իր բակային տարածքն օգտագործելով ելումուտ անել իր նկուղային հարկը և վերջնականապես հասկանա, որ բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը պատկանում է իրեն: Նոյեմբերի 10-ի առավոտյան ժամին, իր բակ են եկել ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ, ոստիկաններ, ինչպես նաև երեք հոգի բանվոր: Նելլի Հակոբյանի կիսանկուղային մուտքի դուռը փակ էր, սակայն զգացվում էր, որ նա գտնվում է ներսում: Որոշ ժամանակ անց նա դուրս է եկել, ԴԱՀԿ աշխատակիցները բացատրել են, որ եկել են նրան վտարելու և առաջարկեցին իր հետ վերցնել օժանդակ շինությունում եղած իր գույքը և հեռանալ: Նելլի Հակոբյանը սկզբում փորձել է խոչընդոտել վտարման գործընթացին, այնուհետև համաձայնվել է: Բանվորների օգնությամբ Նելլի Հակոբյանն օժանդակ շինությունում գտնվող իր իրերը տեղափոխել է որդու՝ Մխիթարի տուն, նրա խնդրանքով բանվորները ապամոնտաժել են օժանդակ շինությունում նրա կողմից տեղադրված դուռը և պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխվել են Մխիթարի տուն: Երբ ավարտվել է վտարման գործընթացը, մտածել է, որ ամենահարմար պահն է, որպեսզի երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրի Նելլի Հակոբյանի պատուհանին և քարե պատ շարի նրա մուտքի դռան դիմացը, որպեսզի այդ կերպ բացառի Նելլիի կամ նրա տղաների մուտքն իր տարածք, ինչպես նաև, որ Նելլին տեսնի և հասկանա, որ նա այլևս իրավունք չունի մտնելու սեփականության իրավունքով իրեն՝ Սուսաննա Աբգարյանին պատկանող տարածք: Խնդրել է բանվորներին, որ եթե հնարավոր է ճաղավանդակը տեղադրեն պատուհանին և քարե պատ շարեն մուտքի դռան դիմացը, ինչին նրանք համաձայնվել են և բոլորի, այդ թվում նաև Նելլիի ներկայությամբ երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրել են նրա պատուհանին և քարե պատ շարել նրա մուտքի դռան դիմացը: Այդ քայլին ճարահատյալ է դիմել, քանի որ ուրիշ ելք չուներ, նույնիսկ վստահ էր, որ, եթե ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները հեռանան, ապա Նելլին կրկին կմտնի իր տարածք և կգնա իր տուն: Նշում է, որ քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու հարցում ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներին չի դիմել, չի խնդրել, որ բանվորներին հրահանգեն օգնել իրեն: Անձամբ է բանվորներին խնդրել և նրանք իր խնդրանքը չեն մերժել, իսկ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն այդ գործողություններին չեն խոչընդոտել և չեն աջակցել: Կատարված գործողությունների վերաբերյալ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից կազմվել է համապատասխան արձանագրություն, որը ստորագրել են ինքը, Նելլին, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները, ինչպես նաև մի կին, ում հրավիրել էին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Գործողությունների ավարտից հետո բոլորը հեռացել են: Պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու ժամանակ Նելլին մոտենալով իրեն գոռում էր իր վրա, թե ինչու է փակում իր տան մուտքի դուռը և ինչու է ճաղավանդակ տեղադրում իր պատուհանին և որ նման իրավունք չունի, սակայն նրան ասել է, որ ունի նման իրավունք, քանի որ ինքն արդեն վտարվել է իր տարածքից և իրավունք չունի այլևս մտնել և ինքն ապահովության համար է փակում դուռը և պատուհանը, որպեսզի նա հնարավություն չունենա իր տարածքով ելումուտ անելու: Բացի այդ, նրան ասել է, որ նաև կիսանկուղային հարկի, այսինքն իր բնակելի տարածքի համասեփականատերն է Ալբերտ Իսահակյանի հետ, քանի որ այն նույնպես գնել է, իսկ ինքը որևէ իրավունք չունի նույնիսկ այնտեղ բնակվելու:ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները քարե պատ շարելու և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրելու ցուցում չեն տվել: Դա իրեն է պետք եղել, իր իսկ ապահովության համար, ինչը և կատարել է, իսկ բանվորները չեն մերժել իր խնդրանքը: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները չեն բռնել Ն.Հակոբյանի ձեռքերից, չեն քաշքշել և պատից պատ հրելով ու բղավելով նրան բակային տարածքից դուրս չեն հանել պատը շարելու և ճաղավանդակ դնելու ժամանակ, նրա կողմից խոչընդոտելը եղել է այն, որ նա գոռում էր իր վրա և ասում էր, թե ինչու է բանվորներին պատվիրել իր դռան դիմացը քարե պատ շարել և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել իր պատուհանին: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները որևէ հարցում չեն խառնվել, Նելլիին չեն քաշքշել, պատից պատ չեն հրել, նրա վրա չեն բղավել, ձեռքերից չեն բռնել, դա հաստատ է ասում: Նրա ասածները չի համապատասխանում իրականությանը, նա ամեն ինչի պատրաստ է, որպեսզի կրկին կարողանա իր տարածքով ելումուտ անել: Եթե շատ է ուզում կրկին մտնել իրեն չպատկանող նկուղ, թող իր որդու նկուղից վերականգնի նախկին մուտքը և այնտեղից մտնի, սակայն վստահ է, որ որդին նույնպես նրան թույլ չի տալիս, հակառակ դեպքում շատ վաղուց արդեն այդ մուտքը վերականգնված կլիներ: Նելլի Հակոբյանը ցանկանում է օգտագործել իր սեփականությունը: Ավելացնելու այլ բան չունի /հատոր 1 գ.թ. 125-128, 182-183, դատական նիստի արձանագրություն/: Մեղադրանքի կողմի միջնորդությամբ հրավիրված վկա Սուսաննա Գրիգորյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին որպես ընթերակա մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում վտարման գործընթացին: Այդ օրը, երբ գտնվել է Գուլակյան փողոցում, իրեն են մոտեցել ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ և խնդրել իրեն որպես ընթերակա մասնակցել Գուլակյան 27/1 հասցեի բակից և օժանդակ շինությունից վտարման գործընթացին, որին ինքը համաձայնվել է և նրանց առաջարկությամբ ու ուղեկցությամբ գնացել է նշված հասցե, որտեղ գտնվում էին ոստիկանության աշխատակիցներ, այլ քաղաքացիներ, ովքեր պարզվել է, որ բանվորներ են: Գուլակյան 27/1հասցեն երկհարկանի շինություն էր և խոսակցություններից հասկացել է, որ դատարանի վճռով առաջին հարկում բնակվող կինը, ում անունը Նելլի էր, պետք է վտարվի բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող օժանդակ շինությունից, քանի որ այդ ամենը դատարանի վճռով ճանաչվել է 2-րդ հարկում բնակվող կնոջ սեփականությունը: Նշում է, որ 2-րդ հարկում բնակվող կնոջ անունը Սուսաննա էր: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն իրեն բացատրել են որպես վկա իր իրավունքները և պարտականությունները, այնուհետև բանվորները սկսեցին բակում գտնվող օժանդակ շինությունից Նելլիին պատկանող գույքը տեղափոխել նրա մատնանշած վայր, այնուհետև ապամոնտաժեցին օժանդակ շինության դուռն ու պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխեցին Նելլիի մատնանշած վայր: Սուսաննայի հետ խոսակցության ժամանակ նրանից տեղեկացել է, որ այդ տարածքները պատկանում են նրան, սակայն Նելլին նույնպես օգտվել է իր բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից, նա դիմել է դատարան, որպեսզի Նելլիին վտարեն և դատարանը պահանջը բավարարել է: Ընդհանուր խոսակցության ընթացքում Սուսաննան ասել է նաև, որ նախապես պատվիրել է քար և ճաղավանդակ, որպեսզի Նելլիին վտարելուց հետո քարով փակի նրա մուտքի դուռը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադնի նրա տան պատուհանին, որպեսզի նա այլևս չկարողանա մտնել իր բակային տարածք և օգտվի այնտեղ գտնվող օժանդակ շինությունից և այդ կերպ ապահովի իր անվտանգությունը: Ասել է նաև, որ խնդրել է բանվորներին, որպեսզի նրանք կատարեն այդ աշխատանքները, ինչին համաձայնվել են և իր ներկայությամբ զանգահարել, զրուցել է ինչ-որ մեկի հետ և ասել, որ պատվիրած ապրանքներն ուղարկեն: Ինքը չգիտի, թե ում է նա զանգել, սակայն որոշ ժամանակ անց Սուսաննայի բակի մոտ կանգնեց մի մեքենա, որից հետո Սուսաննա խնդրեց բանվորներին, որպեսզի նրանք մեքենայի մեջից իջեցնեն քարը, ցեմենտը, ավազը և երկաթյա ճաղավանդակը, ինչը նրանք կատարեցին: Այդ ամենը եղել է ԴԱՀԿ ծառայության և ոստիկանների ներկայությամբ: Այնուհետև բանվորները սկսել են պատ շարել Նելլիի տան մուտքի դռան դիմացը, որի ընթացքում Նելլին սկսեց վիճաբանել Սուսաննայի հետ, պահանջում էր դադարեցնել շինարարությունը, նաև ասում էր, որ բակն իրենն է, իր սեփականությունն է և ով է Սուսաննան, որ եկել է այնտեղ և նմանատիպ այլ արտահայտություններ էր անում: Սուսաննան նրան ասում էր, որ բակը և հողամասը պատկանում է իրեն, իսկ իր տան մուտքի դռան դիմաց պատը շարում է, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ է տեղադրում, որպեսզի նա այլևս չկարողանա մուտք գործել իր տարածք և հնարավորություն չտա իր հետ վիճաբանել, այսինքն իր անվտանգության համար է այդ ամենն անում: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները և ոստիկանները Նելլիին համոզում էին, որ չվիճաբանի և դուրս գա փողոց: Այնուհետև Նելլին դուրս է եկել փողոց, իսկ բանվորները քարե պատ են շարել մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին: Նշում է, որ մինչև մուտքի դռան դիմացը պատ շարելը, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները մտել են Նելլիի տուն և դուրս եկել: Գործողությունների ավարտից հետո ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կազմել են կատարված գործողությունների մասին համապատասխան արձանագրություն, որը ստորագրել են ինքը, Նելլին, Սուսաննան և ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Չի տեսել, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորներին ցուցում տան, որպեսզի նրանք քարե պատ շարեն և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրեն, ավելին՝ անձամբ Սուսաննան է իրեն հայտնել, որ բանվորներին ինքն է խնդրել քարե պատ շարել և ճաղավանդակ տեղադրել, ինչին նրանք համաձայնել են և իր ներկայությամբ Սուսաննան զանգահարել և խնդրել է ուղարկել նախապես պատվիրված ապրանքները: Նշում է նաև, երբ ապրանքները տեղափոխել են, նույնիսկ այդ ժամանակ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները չեն խառնվել և որևէ ցուցում որևէ մեկին չեն տվել: Նշվածից ելնելով ենթադրում է, որ Նելլի Հակոբյանը ստում է, քանի որ, եթե ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորներին ցուցում տային պատ շարել և ճաղավանդակ տեղադրել, ապա ինքը դա կլսեր և կտեսներ: Երբ բանվորները փորձել են քարե պատ շարել Նելլիի տան մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին, նա չի փորձել խոչընդոտել բանվորների աշխատանքին, այլ միայն լեզվակռվի մեջ է բռնվել Սուսաննայի հետ: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները Նելլի Հակոբյանին չեն բռնել, չեն քաշքշել, չեն հրել և մարմնական վնասվածքներ չեն պատճառել, իրենց պահել են շատ նորմալ: Չգիտի, թե Նելլի Հակոբյանն ինչու է հայտնել, որ նրանք նման բաներ են արել, նա սուտ տեղեկություններ է հայտնում: Վտարման գործընթացի ժամանակ Սուսաննա Աբգարյանն այնտեղ է գտնվել, ինչպես արդեն նշեց, բակում անձամբ է հանդիպել Սուսաննային, զրուցել նրա հետ և բակում զրուցելու ժամանակ իրեն հայտնել է ցուցմունքում նշված տեղեկությունները: Սուսաննան ընթացքում մտել է նաև իր տուն և դուրս եկել: Ալավելացնելու այլ բան չունի /հատոր 1 գ.թ. 197-199, դատական նիստի արձանագրություն/: Մեղադրանքի կողմի միջնորդությամբ հրավիրված վկա Կարեն Միլիտոնյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2008թվականից մինչև օրս աշխատում է ԴԱՀԿ ծառայությունում և զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ, իսկ ներկայիս զբաղեցրած պաշտոնին է 2012թվականից: Իր պարտականությունների մեջ է մտնում դատարանի վճռով տրված կատարողական թերթի պահանջների կատարումը, այսինքն՝ դատական ակտերի կատարումը: 2015թվականի օգոստոսի 13-ին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից տրվել է ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթը՝ Սուսաննա Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 տան հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին և նրա որդիներ Մխիթար և Արմեն Հակոբյաններին վտարելու պահանջի մասին: Պահանջատիրոջ կողմից նշված կատարողական թերթը ԴԱՀԿ ծառայություն մուտքագրվել է 2015թվականի սեպտեմբերի 8-ին, իսկ սեպտեմբերի 9-ին գլխավոր խորհրդատու Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցվել է թիվ 01/08-06Inb/15կատարողական վարույթը, այնուհետև Սանասար Յարալյանի կողմից համապատասխան գրություն է ուղարկվել Նելլի, Մխիթար և Արմեն Հակոբյաններին, որով առաջարկվել է 7-օրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել վտարման ենթակա տարածքները՝ նախազգուշացնելով, որ նշված ժամկետում գրության պահանջն ինքնակամ չկատարելու դեպքում կվտարվեն օրենքով սահմանված կարգով: Քանի որ նրանք սահմանված ժամկետում ինքնակամ չեն ազատել տարածքը, այդ իսկ պատճառով Սանասար Յարալյանը 13.10.2015թվականին այդ մասին կազմել է համապատասխան արձանագրություն և վտարման օր է նշանակվել 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Այդ մասին նույնպես համապատասխան գրությամբ հայտնվել է պարտապաններին: Արդեն 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին, ժամը 11:00-ի սահմաններում, վտարում կատարելու նպատակով իրենց բաժնի աշխատակիցներ Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Սանասար Յարալյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ գնացել են նշված հասցեն: Իրենց հետ նույն հասցե են այցելել նաև ԴԱՀԿ ծառայության հետ պայմանագիր կնքած բանվորները, ովքեր հիմնականում իրենց հետ մասնակցում են վտարման գործընթացին, որպեսզի անհրաժեշտության դեպքում օգնեն վտարվող անձանց գույքը տեղափոխելու հարցում: Երբ այցելել են Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1տան բակ, այնտեղ էր գտնվում Սուսաննա Աբգարյանը, իսկ Նելլի Հակոբյանի տան դուռը գտնվում էր փակ վիճակում, նա հրաժարվում էր դուրս գալ տանից, սակայն որոշ ժամանակ անց դուրս է եկել: Նրան բացատրել են նրա իրավունքները և պարտականությունները, բացատրել են հարկադիր վտարման մասին և առաջարկել վտարման ենթակա տարածքից դուրս հանել նրան պատկանող գույքը, եթե նման գույք առկա է: Նելլի Հակոբյանը համաձայնվել է և իրենց կողմից հրավիրված բանվորական ուժի միջոցով իր գույքը տեղափոխել է իր մատնանշած վայր: Նելլի Հակոբյանի պահանջով բանվորական ուժի միջոցով, խնամքով, առանց վնասելու, ապամոնտաժվել են նաև օժանդակ շինության դուռը և պատուհանները և դրանք նույնպես տեղափոխվել է նրա մատնանշած վայր: Ուսումնասիրության արդյունքում պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, քանի որ հատակագծով նախատեսված էր դուռ, իսկ երբ Նելլի Հակոբյանի տան ներսից ուսումնասիրել են հատակագծով նախատեսված դռան հատվածը, պարզվել է, որ նշված հատվածում առկա է խորշ և դռան փոխարեն ինչ-որ բան է տեղադրված, այսինքն մուտքը փակված է, իսկ շինության հետնամաս չեն գնացել և չգիտեն, թե այնտեղից ինչով էր փակված մուտքը: Տեղեկացել է նաև, որ շինության հետնմասում գտնվող տունը պատկանում է Նելլի Հակոբյանի որդուն: Այնուհետև բանվորները պահանջատեր Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով քարե պատ են շարել վերջինիս սեփականության իրավունքով պատկանող բակային տարածքով դեպի Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրեցին պատուհանին: Չգիտի, թե բանվորներն այդ աշխատանքները կատարել են գումարով, թե ոչ: Քանի որ բանվորներն անկախ են, այսինքն կարող են կատարել ցանկացած աշխատանք, ուստի իրենք իրավասու չեն խոչընդոտել նրանց գործողություններին և տվյալ դեպքում նույնպես չեն խոչընդոտել պահանջատիրոջ խնդրանքով կատարված գործողություններին: Վտարում կատարելու գործողությունների վերաբերյալ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմվեց համապատասխան արձանագրություն, որում նշվել է, որ կատարվել է վտարում, նշվեց նաև Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատ շարելու և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ դնելու մասին, քանի որ այդ ամենը տեղի էր ունեցել իրենց ներկայությամբ: Նշում է, որ արձանագրությունում Սանասար Յարալյանը նշել է նաև, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, այն նպատակով, որ Նելլի Հակոբյանը կարող էր վերականգնել իր բնակարանի և հետնամասում գտնվող շինության միջնամասում գտնվող նախկին դուռը և իր տուն մտնել այդ մուտքով, քանի որ Սուսաննա Աբգարյանի բակով նա այլևս իրավունք չուներ մուտք գործել իր բնակարան: Այդ մասին արձանագրությունում կարող էին նաև չնշել, պարզապես նշվել է, որպեսզի երևա, որ շինության հետնամասից նույնպես կարող է մտնել իր տուն, եթե վերականգնի նախկին մուտքը: Իրենք արձանագրությունում որևէ կեղծիք չեն մտցրել, նաև որևէ դիտավորություն կամ շահ չեն ունեցել արձանագրությունում կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, այսինքն՝ կեղծիք չեն կատարել, արձանագրել են այն ամենը, ինչ տեսել են և ինչ տեղի է ունեցել իրենց ներկայությամբ: Իրենք որևէ իրավասություն չեն ունեցել արգելել Սուսաննա Աբգարյանին, որպեսզի նա քարե պատը չշարի մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ չտեղադնի պատուհանին: Կատարված գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը ստորագրվել է ինչպես իրենց, այնպես էլ Նելլի Հակոբյանի, Սուսաննա Աբգարյանի և որպես ընթերակա հրավիրված անձի կողմից: Նախաքննությամբ իր առաջին ցուցմունքում հայտնել է, որ ստորագրել է նշված արձանագրությունը, սակայն այն չի ստորագրել, արձանագրությունը կազմելուց հետո, երբ պետք է ներկաներով ստորագրեին այն, մինչև իր կողմից ստորագրելը, իր անձնական օգտագործման մեքենան կայանված է եղել դիմացի շենքի բակում և խոչընդոտ էր ստեղծել մեկ այլ մեքենայի մուտքը տվյալ բակային տարածք մուտք գործելու համար, ինչի համար մոտեցել է մեքենային և այն տեղափոխել մեկ այլ վայր, որից հետո, ըստ երևույթին, երբ մյուսներն արդեն իսկ ստորագրել են արձանագրությունը, իր մոտ տպավորվել է, որ ինքն արդեն իսկ ստորագրել է: Սակայն իրականում արձանագրությունը չի ստորագրել և դրանում որևէ դիտավորություն չի ունեցել, պարզապես մոռացության հետևանք է եղել: Կարծում է, որ Սանասարը նույնպես չի նկատել, որ արձանագրությունն ինքը չի ստորագրել, հակառակ դեպքում նա ստորագրել կտար իրեն: Գործողությունների ավարտից հետո հեռացել են: Բանվորների կողմից Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատ շարելու, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ տեղադնելու ժամանակ Նելլի Հակոբյանը որևէ գործողություն չի կատարել է և չի փորձել խոչընդոտել այդ գործողությունների կատարմանը: Բանվորներն Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատը շարել և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ են դրել Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով և իրենք որևէ առնչություն չեն ունեցել այդ հարցում: Նելլի Հակոբյանին որևէ մեկն այդ ընթացքում չի քաշքշել,պատից պատ չի հրել, նրա վրա չեն բղավել, ձեռքերից չեն բռնել, կապտուկներ կամ այլ մարմնական վնասվածքներ չեն պատճառել: Չի հիշում, որ Նելլի Հակոբյանը փորձել է խոչընդոտել բանվորների աշխատանքին: Ավելացնելու այլ բան չունի /հատոր 1 գ.թ. 137-140, 322-323, դատական նիստի արձանագրություն/: Դատաքննությամբ հետազոտվել են նաև. * ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան կողմից թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13քաղաքացիական գործով կայացված 17.04.2015թվականի վճիռը, որի համաձայն դատարանը վճռել է. »Սկզբնական հայցով հայցվոր Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանի հայցը բավարարել. Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին վտարել Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից: Հակընդդեմ հայցվոր Նելլի Հակոբյանի հայցը մերժել: Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված: Վճիռն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկ ամիս հետո և նույն ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարան: Վճիռը կամովին չկատարելու դեպքում այն կկատարվի դատական ակտերի հարկադիր կատարման ծառայության միջոցով` պարտապանի հաշվին«: Վճիռն ուժի մեջ է մտել 16.06.2015թվականին /հատոր 1 գ.թ. 13-39/: * ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 13.08.2015թվականին թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով տրված կատարողական թերթը՝ Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին՝ սեփականության իրավունքով Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարելու վերաբերյալ, որի համաձայն պահանջատեր է հանդիսանում Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանը, իսկ պարտատեր՝ Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանը /հատոր 1 գ.թ. 84-85, դատական նիստի արձանագրություն/: * 09.09.2015թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի որոշումը »Կատարողական վարույթ հարուցելու մասին«, որի համաձայն՝ հարուցվել է կատարողական վարույթ թիվ 01/08-06INb/15, Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին՝ Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարելու, ինչպես նաև պարտապանից որպես կատարողական գործողությունների կատարման ծախս 5000ՀՀ դրամ բռնագանձելու մասին /հատոր 1 գ.թ. 88, դատական նիստի արձանագրություն/: * 13.10.2015թվականի ԴԱՀԿ ապահովող Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված »Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ« արձանագրությունը, որի համաձայն՝ թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթի համաձայն 09.09.2015թվականին հարուցված թիվ 01/08-06INb/15կատարողական վարույթով թիվ ԵՕ-633գրությամբ պարտապաններին առաջարկվել է յոթնօրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքը և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունը: Գրության պահանջը ստուգելու նպատակով նույն օրը ժամը 13.00-ի սահմաններում Ս.Յարալյանն ու Ա.Իսրայելյանն այցելել են վերը նշված հասցե և այցելությամբ պարզվել է, որ վտարման ենթակա հասցեն գույքից ազատված չէ /հատոր 1, գ.թ. 90, դատական նիստի արձանագրություն/: * Սեփականության իրավունքի վկայականի պատճենը /հատոր 1 գ.թ. 40-41, դատական նիստի արձանագրություն/: * 10.11.2015թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված »Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ« արձանագրությունը /հատոր 1 գ.թ. 345, դատական նիստի արձանագրություն/: 3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները. Դատարանը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված գործով ձեռք բերված ապացույցները իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված չի համարում և հանգում է հետևության, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները, այն է՝ պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, կեղծ փաստաթուղթ կազմելը, դատարանում չապացուցվեց և սպառվել են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, հետևաբար նման պայմաններում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում պետք է ճանաչել Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի անմեղությունը և նրանց նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով, հետևյալ պատճառաբանությամբ: Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների ապացուցվածության վերաբերյալ դատարանի հետևությունների արժանահավատությունը, այլ ոչ թե՝ ենթադրությունը՝ ինչպես ներկայացված է մեղադրական եզրակացությունում, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար: Դատաքննությամբ հաստատվեց, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Iոb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին միասին մասնակցել են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին: Սանասար Յարալյանի կողմից Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է տեղեկություն այն մասին, որ կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, ինչի վերաբերյալ նշված է թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13վճռում և տուժող Նելլի Հակոբյանը և նրա որդի վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքներում, որոնցով հայտնում են, որ. »...25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացվել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ: ... «: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարության հարցին անդրադարձել է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2014թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13որոշմամբ, որում արձանագրել է հետևյալը. ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 25հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 107հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում` 1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն). 2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին. 3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները. 4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ. 5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները. 6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 127հոդվածի համաձայն` 1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից: 2.Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 365հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 371հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն՝ դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները: »Ապացույցների բավարարություն« հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ թիվ ԵԷԴ/0058/01/10քրեական գործով 22.12.2011թվականին կայացրած որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով »ապացուցման առարկա« և »ապացույցների բավարարություն« հասկացությունները, նշել է. (…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար: Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը: Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը: Վերահաստատելով և զարգացնելով Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ »ապացույցների բավարարությունը« որոշելու չափանիշներն են. 1. անմեղության կանխավարկածը, 2. վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը, 3. դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը: Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության: Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12որոշման մեջ շեշտել է. »(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 107հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը: Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով 2011թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշմամբ: Մարդու իրավունքների Եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ / Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ/: Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար: Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ 2010թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ »(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը«: Այսպիսով, »ներքին համոզմունքը« սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ): Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա: Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման: Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին: Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է. - աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից /ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 104հոդվածի 2-րդ մաս/, - ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները, - դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման, - լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից: Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 105հոդվածով: Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին: Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները. ա. ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա), բ. ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն), գ. ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը, դ. ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը, ե. նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից: Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները: Գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում: Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով: Ապացույցները բավարար չեն, եթե` 1. գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար, 2. եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ, 3. այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի »հիմնավոր կասկածից վեր« ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, »հիմնավոր կասկածից վեր« ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած: Նախքան ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի առկայության կամ բացակայության հարցին անդրադառնալը` դատարանն անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ նախաքննության մարմնի կողմից նրան ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների և որպես մեղավորությունը հաստատող ապացույցներ` մեղադրական եզրակացության մեջ ներկայացված ապացույցների բավարարության հարցին: Դատարանը վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները կիրառելով՝ իրավական վերլուծության ենթարկելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները՝ փաստում է, որ նշված ապացույցները Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի՝ նրանց մեղսագրված արարքներին առնչության և մեղավորության մասին անմիջական, ուղղակի փաստական տվյալներ չեն բովանդակում, դրանք չեն հիմնավորում ամբաստանյալների մեղավորությունը: Սույն` թիվ 62215716, ինչպես նաև Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մասով միացված թիվ 62232916նախաքննական համարներով քրեական գործերով կազմված և հաստատված մեղադրական եզրակացությունների համաձայն, որպես Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող ապացույցներ նշվել են՝ տուժող Նելլի Հակոբյանի, վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքները, Սանասար Յարալյանի կողմից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը, դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը, ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքները: * Մեղադրանքի հիմքում դրվել են տուժող Նելլի Հակոբյանի, վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքները: Դատարանն արձանագրում է, որ տուժողի և վկայի ցուցմունքներում պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող որևէ փաստական հանգամանք չկաայլ նրանք իրենց ցուցմունքներում հայտնում են, որ 25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացել են նոր մուտք: * Մեղադրանքի հիմքում դրվել է իրեղեն ապացույցներ ճանաչված Սանասար Յարալյանի կողմից 10.11.2015թվականին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը: Դատարանն արձանագրում է, որ նշված ապացույցը որևէ փաստական տվյալ չի պարունակում այն մասին, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն: * Մեղադրանքի հիմքում դրվել է 19.11.2016թվականի դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը, համաձայն որի՝ զննություն է կատարվել Նելլի Հակոբյանի որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի բնակարանում, այն դեպքում երբ Սանասար Յարալյանի կողմից կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը կազմվել է 10.11.2015թվականին Նելլի Հակոբյանի բնակարանի վերաբերյալ: Դատարանն արձանագրում է, որ 19.11.2016թվականի դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող որևէ փաստական հանգամանք չկա: * Մեղադրանքի հիմքում դրվել է այլ ապացույց ճանաչված ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքները, որի համաձայն Նելլի Հակոբյանը 19.11.1969թվականից մինչև 24.06.2014թվականը, Մխիթար Հակոբյանը 29.01.1988թվականից մինչև 24.06.2014թվականը հաշվառված են եղել, իսկ 21.12.2015թվականին և 24.12.2015թվականից մինչ օրս հաշվառված են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27 հասցեում: Դատարանն արձանագրում է, որ նշված ապացույցները որևէ փաստական տվյալ չեն պարունակում այն մասին, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն, այն է՝ պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելը: Վերոշարադրյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի առնչությունը խմբային շահից ելնելով կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կազմելու դեպքին և նրանց մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ, հետևաբար այն ենթադրություն է, վարկած, գնահատողական դատողություն, կարծիք, քանի որ այն չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ: Վերը նշված փաստական հանգամանքները գնահատելով դատարանն արձանագրում է, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղադրանքների հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը հանդես են եկել խմբային շահից ելնելով և ցանկացել են կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելը: Վերոշարադրյալ ապացույցների, ինչպես նաև մեղադրողի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված վկաներ Սուսաննա Աբգարյանի, Սուսաննա Գրիգորյանի, Կարեն Միլիտոնյանի ցուցմունքների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի առնչությունը դեպքին և նրանց մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքը կատարելու մեջ: Դատարանն արձանագրում է, որ այլ ապացույցներ ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների հիմքում չեն դրվել և մեղադրական եզրակացության մեջ չեն վկայակոչվել: Դատարանը նաև արձանագրում է, որ նախաքննական մարմնի կողմից սույն գործով չեն երաշխավորվել Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևորագույն երաշխիքներից՝ մրցակցության սկզբունքի և պաշտպանության իրավունքի իրացումը մեղադրական եզրակացության համատեքստում: Դատարանն արձանագրում է, որ որպես այդ սկզբունքների ապահովման երաշխիք ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի՝ »Մեղադրական եզրակացությունը« վերտառությամբ 270հոդվածի 2-րդ մասում սահմանված է, որ մեղադրական եզրակացության նկարագրական-պատճառաբանական մասում քննիչը շարադրում է ... մեղադրյալի մեղավորությունը հաստատող ապացույցները, ի պաշտպանություն նրա բերվող փաստարկները և այդ փաստարկների ստուգման արդյունքում հավաքված ապացույցները: Պաշտպանության իրավունքի, մասնավորապես, մեղադրական եզրակացության համատեքստում դրա իրացման ապահովման հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ս.Նալբանդյանի գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ ,(…) մեղադրական եզրակացությունը հանդիսանում է այն դատավարական փաստաթուղթը, որով ամփոփվում են նախնական քննության արդյունքները, ինչպես նաև հիմնավորվում են քննիչի ենթադրությունները՝ մեղադրյալի մեղավորության և նրա գործողությունների իրավաբանական որակման մասին: Մեղադրական եզրակացության կարևորության մասին է վկայում այն հանգամանքը, որ դրանով ընդգծվում են քրեական գործի դատական քննության սահմանները: Մեղադրական եզրակացության նշանակությունն արտահայտվում է նաև նրանում, որ այն մեղադրյալին հնարավորություն է տալիս կազմակերպել և իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը` առաջադրված մեղադրանքի և այն հաստատող ապացույցների շրջանակներում /Վճռաբեկ դատարանի 18.12.2009թվականի թիվ ՀՅՔՐԴ2/0144/01/09 որոշում/: Մեկ այլ՝ Ա.Պապյանի գործով կայացված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ (…) մեղադրական եզրակացության մեջ շարադրվող առանձին հարցեր (արարքի փաստական նկարագրության հիմքում դրված ապացույցների շրջանակը, դրանց տրված գնահատականը, դատակոչի ենթակա անձանց շրջանակը և այլն) էական նշանակություն ունեն անձի պաշտպանության իրավունքի պատշաճ իրականացման համար /Վճռաբեկ դատարանի 05.11.2010թվականի թիվ ՏԴ/0115/01/09 որոշում/: Մեկ այլ՝ Գ.Ճաղարյանի և այլոց վերաբերյալ որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ պաշտպանության իրավունքը` որպես մեղադրյալին վերապահված դատավարական իրավունքների ամբողջություն, հնարավորություն է տալիս վերջինիս հանդես գալ դատավարության ինքնուրույն սուբյեկտի կարգավիճակով, լրիվ կամ մասնակիորեն հերքել իրեն մեղսագրվող հանցանքը կատարած լինելու պնդումը, ինչպես նաև պաշտպանել իր իրավունքներն ու օրինական շահերը: Ընդ որում` պաշտպանության իրավունքի իրականացման փաստացի հնարավորության ապահովման պարտականությունը կրում է վարույթն իրականացնող մարմինը: Մրցակցության սկզբունքը և պաշտպանության իրավունքը կոչված են դատավարությունը համապատասխանեցնելու արդարության չափորոշիչներին և ապահովելու իրավունքների արդյունավետ վերականգնում, իսկ քրեական արդարադատության շրջանակներում վերոգրյալն առնվազն ենթադրում է տեղի ունեցած հանցագործության մանրամասների հաստատումը, դրանց ճշգրիտ իրավաբանական գնահատական տալը, հասարակությանը և առանձին անհատներին հասցված վնասի, ինչպես նաև հանցանքի կատարման մեջ մեղադրվող անձի իրական մեղքի ամբողջական բացահայտումը: ... Մրցակցային դատավարության ընթացքում պաշտպանությունը հանդես է գալիս որպես մեղադրանքի հակադրում` նպատակ ունենալով հերքել այն և պաշտպանել քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքի կատարման մեջ մեղադրվող անձանց իրավունքներն ու շահերը: Այս կարևորագույն գործառույթի արդյունավետ իրականացման համար պաշտպանության կողմն առնվազն պետք է հնարավորություն ունենա ծանոթանալու առաջադրված մեղադրանքի իրավական և փաստական հիմքերին, դրանց վերաբերյալ ներկայացնելու սեփական դիրքորոշումը և մասնակցելու ապացուցման գործընթացին: Պաշտպանության իրավունքի իրականացումը, ինչպես նաև մրցակցային դատավարության ապահովումն անհնար են, եթե մեղադրյալը տեղյակ չէ, թե ինչ անօրինական արարքի կատարման մեջ է մեղադրվում և ինչ ապացույցների հիման վրա: /…/ Վերոգրյալից Վճռաբեկ դատարանը հետևություն է անում այն մասին, որ /…/մեղադրական եզրակացության մեջ շարադրվող առանձին հարցեր, մասնավորապես, արարքի փաստական նկարագրությունը, այդ նկարագրության հիմքում դրված ապացույցների շրջանակը, դրանց տրված գնահատականը, վճռորոշ նշանակություն ունեն անձի պաշտպանության իրավունքի պատշաճ իրականացման համար: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ նշված պահանջների պահպանմամբ մեղադրանքը ձևակերպելու դեպքում միայն առաջադրված մեղադրանքը հնարավորություն կտա մեղադրյալին պատշաճ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը, ինչպես նաև կապահովվի կողմերի դատավարական իրավահավասարությունը` սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու և մյուս կողմի փաստարկները հերքելու համար: Նշված սկզբունքներից ցանկացած շեղում կհանգեցնի արդար դատաքննության հիմնարար արժեքի առարկայազրկման /24.08. 2012թվականի ԵՇԴ/0002/01/11 որոշում/: Արդեն իսկ վերևում փաստվել է, որ ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել և ցուցմունքներում փաստացի հերքել են իրենց առաջադրված մեղադրանքները, հայտնելով, որ պաշտոնեական կեղծիք չեն կատարել, խմբային շահերից ելնելով որևէ արձանագրություն չեն ստորագրել և ստորագրությամբ հաստատելով Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունը ոչ թե թաքցրել են Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինության փաստը, այլ հաստատել են այն հանգամանքը, որ հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, այսինքն՝ որդու տնից, նույն հասցեից, որը ձևականորեն փակված է եղել, և այն նրանց կողմից պետք է ապամոնտաժվեր և վերականգնվեր ու արձանագրությունում այդ հանգամանքը նշելու միակ նպատակը եղել է դա և որևէ այլ դիտավորություն չեն ունեցել կեղծիք կատարելու, որով կոտնահարվեր Նելլի Հակոբյանի սահմանադրական իրավունքները և օրինական շահերը: Որպես ամբաստանյալ, իրենց համար անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը այն հարցի վերաբերյալ, թե որտեղ է եղել իրենց խմբային շահերը և նախաքննության մարմնի կողմից դա որևէ ձևով չի ապացուցվել: Կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է և կատարողական վարույթը կարճվել է: Հակառակ կողմից մուտք ունենալու մասին նշել են, քանի որ այն եղել է, ինչի մասին նշված է նաև վճռում և ինչ եղել է այն էլ արձանագրել են, իսկ այն լինելու կամ չլինելու հանգամանքը չէր խոչընդոտելու իրենց կողմից վճռի պահանջը կատարելուն: Մինչդեռ, թե նախաքննական մարմինը մեղադրական եզրակացությունում, թե մեղադրողը դատարանում որևէ վերլուծություն և հիմնավորում չեն նշել, թե հատկապես ինչում է արտահայտվում այդ ցուցմունքների անարժանահավատությունը, ինչ ապացույցներով են մասնավորապես հերքվում նրանց կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները: Նրանք ընդամենը դատողություն են արել այն մասին, որ մեղադրանքն է հաստատվում ինչ-որ ապացույցներով՝ առանց նշելու, թե ինչ ապացույցներով են հերքվում ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները: Մեղադրական եզրակացության մեջ նախաքննական մարմինը նշել է հետևյալը. »Քրեական գործով նախաքննությամբ հավաքված ապացույցները ենթարկվել են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման՝ ձեռք բերված ապացույցների վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով: Մեղադրյալների ցուցմունքների վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ իրենց մեղավոր չճանաչելու կապակցությամբ նրանց պատճառաբանություններն անհիմն, մտացածին են և քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում:«, այն դեպքում, երբ ինչպես պարզվում է վերոգրյալից՝ ստացված տեղեկությունները նախաքննական մարմնի և մեղադրողի կողմից չեն վերլուծվել իրենց ամբողջության մեջ, դրանք չեն համադրվել այլ ապացույցների հետ և առանց որևէ հիմնավոր փաստարկման դատողություն է արվել այն մասին, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղադրանքները հիմնավորված են, իսկ նրանց ցուցմունքներն անհիմն են, մտացածին են և քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում: Վերոգրյալի հիման վրա դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով նախաքննական մարմնի կողմից չեն ապահովվել ամբաստանյալների արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևորագույն երաշխիքներից՝ մրցակցության սկզբունքի և պաշտպանության իրավունքի իրացումը մեղադրական եզրակացության համատեքստում, իսկ մեղադրողի կողմից նաև մեղադրական ճառում, քանի որ ամբաստանյալների կողմից ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման վերաբերյալ անհրաժեշտ օբյեկտիվ և գործի նյութերի վրա հիմնված վերլուծությունների, գնահատականների բացակայությունը, զրկում է ոչ միայն ամբաստանյալներին իրենց դիտողությունները և հակափաստարկները ներկայացնելու մեղադրանքի կողմի փաստարկների վերաբերյալ, այլև դատարանին գնահատելու դրանք: Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով կազմված մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում օրենքով սահմանված պահանջներին, մասնավորապես նրանում բացակայում են ամբաստանյալների կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկների հերքման մասին դատողությունները, ինչպես նաև դրանց ստուգման արդյունքում ձեռք բերված ապացույցները: Դատարանի գնահատմամբ նախաքննությունը տարվել է միակողմանի, նախաքննական մարմինը ոչ միայն չի կատարել օրենքով իր վրա դրված պարտականությունը՝ մեղադրյալներին արդարացնող հանգամանքները պարզելու համար /ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 17հոդվածի 3-րդ մաս/, այլև առանց բավարար հիմնավորումների, ստանդարտ ձևակերպումներով փորձել է հերքել մեղադրյալների կողմից ի պաշտպանություն բերած և իրենց արդարացնող փաստական հանգամանքները: Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների և հատկապես ամբաստանյալների կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու հանգամանքների ապացուցվածության վերաբերյալ դատարանի հետևությունների արժանահավատությունը, այլ ոչ թե՝ ենթադրությունը՝ ինչպես ներկայացված է մեղադրական եզրակացությունում, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար: Դատարանն արձանագրում է, որ այլ ապացույցներ ամբաստանյալներին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների հիմքում չեն դրվել և մեղադրական եզրակացության մեջ չեն վկայակոչվել: Դատարանը նաև անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպմանը: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 309հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 6հոդվածի 20-րդ կետի համաձայն` մեղադրանքը ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված կարգով ներկայացված հիմնավորումն է` որոշակի անձի կողմից քրեական օրենսգրքով չթույլատրված կոնկրետ արարքի կատարման մասին: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 24.08.2012թվականի թիվ ԵՇԴ/0002/01/11 որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ մեղադրանքը հանդիսանում է քրեադատավարական այն ինստիտուտը, որի միջոցով ապահովվում է հանրային քրեական հետապնդման կառուցակարգի գործունեությունը: Մեղադրանքը հանցակազմը կոնկրետ հանցագործության հանգամանքների և այն կատարած անձի հետ կապող դատավարական միջոցն է և այդ պատճառով էլ մեղադրանքը կարելի է դիտարկել որպես հանցակազմի հատկանիշների դատավարական արտահայտություն, որից ածանցյալ է նաև քրեական արդարադատության իրականացման գործառույթը: Քրեական դատավարությունում մեղադրանքը բնորոշվում է որպես կոնկրետ անձին մեղսագրվող հանցավոր գործողության կամ անգործության նկարագրություն դատավարական փաստաթղթերում: Կառուցվածքային առումով մեղադրանքը բաղկացած է գործով հաստատված՝ հանրության համար վտանգավոր և հակաիրավական արարքի կատարման հանգամանքների ամբողջությունից և քրեական օրենքի կոնկրետ նորմից, որի հատկանիշներին համապատասխանում է նշված փաստական հանգամանքների ամբողջությունը: Այլ խոսքով՝ մեղադրանքի տարրեր են կազմում մեղադրանքի ձևակերպումը և դրա իրավաբանական որակումը: (...)Մրցակցության սկզբունքը և պաշտպանության իրավունքը կոչված են դատավարությունը համապատասխանեցնելու արդարության չափորոշիչներին և ապահովելու իրավունքների արդյունավետ վերականգնում, իսկ քրեական արդարադատության շրջանակներում վերոգրյալն առնվազն ենթադրում է տեղի ունեցած հանցագործության մանրամասների հաստատումը, դրանց ճշգրիտ իրավաբանական գնահատական տալը, հասարակությանը և առանձին անհատներին հասցված վնասի, ինչպես նաև հանցանքի կատարման մեջ մեղադրվող անձի իրական մեղքի ամբողջական բացահայտումը: Մրցակցային դատավարության ընթացքում պաշտպանությունը հանդես է գալիս որպես մեղադրանքի հակադրում` նպատակ ունենալով հերքել այն և պաշտպանել քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքի կատարման մեջ մեղադրվող անձանց իրավունքներն ու շահերը: Այս կարևորագույն գործառույթի արդյունավետ իրականացման համար պաշտպանության կողմն առնվազն պետք է հնարավորություն ունենա ծանոթանալու առաջադրված մեղադրանքի իրավական և փաստական հիմքերին, դրանց վերաբերյալ ներկայացնելու սեփական դիրքորոշումը և մասնակցելու ապացուցման գործընթացին: Պաշտպանության իրավունքի իրականացումը, ինչպես նաև մրցակցային դատավարության ապահովումն անհնար են, եթե մեղադրյալը տեղյակ չէ, թե ինչ անօրինական արարքի կատարման մեջ է մեղադրվում և ինչ ապացույցների հիման վրա: Մեղադրանքի ձևակերպումը միակ հնարավոր դատավարական միջոցն է, որով հնարավոր է դառնում իրացնել անձի իրավունքը տեղեկանալու իր դեմ առաջադրված մեղադրանքի մասին: Հետևաբար մեղադրանքի ձևակերպումը կարելի է բնորոշել որպես մեղադրյալի իրավունքների և օրինական շահերի ապահովմանն ուղղված երաշխիք, որը հնարավոր է դարձնում առաջադրված մեղադրանքից օրինական միջոցներով պաշտպանվելը և թույլ է տալիս հասնել քրեական վարույթի հիմնական` մեղադրյալի անմեղության կամ մեղավորության հարցի հստակ լուծմանը: Համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում (անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշում, մեղադրական եզրակացություն) մեղադրանքի ձևակերպման կարևորումը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ դրա առկայությունը հնարավորություն է տալիս քրեական հետապնդման ենթարկվող անձին արդյունավետ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը: Ավելին, մեղադրական եզրակացության մեջ շարադրվող առանձին հարցեր, մասնավորապես, արարքի փաստական նկարագրությունը, այդ նկարագրության հիմքում դրված ապացույցների շրջանակը, դրանց տրված գնահատականը, վճռորոշ նշանակություն ունեն անձի պաշտպանության իրավունքի պատշաճ իրականացման համար:(...)Մեղադրանքի ձևակերպման մեջ, բացի հանցավորի մասին տվյալներից, հանցագործության տեղից, ժամանակից և եղանակից, մանրամասնորեն և հստակ պետք է նշվեն արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը` հանցագործության դեպքի և դրա հետ կապված հանգամանքների մանրակրկիտ նկարագրությունը: Արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի իրացման առումով անընդունելի է, երբ իրավասու պաշտոնատար անձը համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում մեղադրանքը ձևակերպելիս սահմանափակվի միայն քրեական օրենքով արգելված արարքի ընդհանրական նկարագրությամբ: (...)Նշված պահանջների պահպանմամբ մեղադրանքը ձևակերպելու դեպքում միայն առաջադրված մեղադրանքը հնարավորություն կտա մեղադրյալին պատշաճ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը, ինչպես նաև կապահովվի կողմերի դատավարական իրավահավասարությունը` սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու և մյուս կողմի փաստարկները հերքելու համար: Նշված սկզբունքներից ցանկացած շեղում կհանգեցնի արդար դատաքննության հիմնարար արժեքի առարկայազրկման: Վերը շարադրված դիրքորոշումների կիրառմամբ ուսումնասիրելով ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները, Դատարանն արձանագրում է, որ նրանում չի պարունակվում հանցակազմի հատկանիշների դատավարական արտահայտություն, մասնավորապես առկա ձևակերպումներից պարզ չէ, թե ամբաստանյալների գործողությունները գիտակցաբար /ուղղակի դիտավորությամբ/ ուղղվածն են եղել փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, կեղծ փաստաթուղթ կազմելուն, պարզ չէ հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ կազմող հանցագործության շարժառիթներն ու նպատակը, մասնավորապես այն, թե ինչով է արտահայտվել խմբային շահը: Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանը կրկին փաստում է, որ մեղադրանքների նման ձևակերպման պայմաններում չի ապահովվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքների կատարման մեջ մեղադրվող Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի իրավունքները տեղեկանալու իրենց դեմ առաջադրված մեղադրանքի փաստական հիմքերի մասին, հետևաբար չի ապահովվել նաև ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներից ամբաստանյալների պաշտպանության իրավունքի իրականացումը` որպես արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի իրականացման պահանջները բավարարող երաշխիք: Անդրադառնալով Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի առկայության կամ բացակայության հարցին` դատարանն արձանագրում է հետևյալը. ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 3հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները, իսկ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 18հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված՝ հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեսված է ՀՀ Քրեական օրենսգրքով: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 13.07.2007թվականի թիվ ՎԲ-107/07 որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ արարքը ճանաչվում է հանցավոր միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունը անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին: ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասը քրեական պատասխանատվություն է նախատեսում պաշտոնատար անձի կողմից շահադիտական նպատակով կամ անձնական այլ դրդումներով կամ խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթերում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ կամ գրառումներ մտցնելու, կեղծում, քերվածք կամ այլ թվական գրառումներ կամ փոփոխություններ կատարելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթղթեր կազմելու կամ հանձնելու համար: Հանցագործության օբյեկտը պետական ապարատի կոնկրետ օղակի նորմալ գործունեությունն է։ Կառավարման գործունեությունը հաճախ կապված է իրավաբանական հետևանքներ առաջացնող տարբեր տեսակի փաստաթղթերի կազմման ու հանձնման հետ։ Այդպիսի փաստաթղթերը, որոնք կոչվում են պաշտոնական փաստաթղթեր, քննարկվող հանցագործության առարկա են։ Քննարկվող հանցակազմը ձևական է. հանցագործությունն ավարտված է համարվում օրենքում նկարագրված արարքը կատարելու պահից՝ անկախ հետևանքներից։ Քննարկվող հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է քրեական օրենսգրքի 314հոդվածում նկարագրված գործողություններից որևէ մեկը կատարելով։ Փաստորեն, պաշտոնեական կեղծիքը կարող է լինել նյութական, երբ իսկական փաստաթղթում կեղծ տեղեկություններ կամ գրառումներ են կատարվում, և ինտելեկտուալ, երբ կազմվում է ձևով իսկական, բայց բովանդակությամբ ամբողջովին կեղծ վաատաթուղթ։ Պաշտոնական փաստաթղթերում կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, իսկական պաշտոնական փաստաթղթում այնպիսի տեղեկություններ գրանցելն է, որոնք չեն համապատասխանում իրականությանը։ Պաշտոնական փաստաթղթերում կեղծ գրառումներ մտցնելը, իսկական փաստաթղթերում այնպիսի փոփոխություններ կատարելն է, որոնք աղավաղում են փաստաթղթի իրական բովանդակաությունը և չեն համապատասխանում իրականությանը։ Հարկ է նշել, որ պաշտոնական փաստաթղթերում կեղծ գրառումներ մտցնելը իր մեջ ներառում է կեղծում, այլ թվականով գրառումներ կամ այլ փոփոխություններ կազմելը: Կեղծ փաստաթղթեր կազմելը ձևով իսկական, բայց բովանդակությամբ ամբողջովին կեղծ փաստաթուղթ պատրաստելն է, որը կարող է դրսևորվել տարբեր ձևերով: Կեղծ փաստաթուղթ հանձնելը ձևով իսկական, բայց բովանդակությամբ կեղծ կամ իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ պարանակող փաստաթուղթը որևէ ձևով շրշանառության մեծ դնելն է: Քննարկվող հանցակազմի առկայության համար անհրաժեշտ է, որպեսզի նշված գործողություններն իրականացվեն պաշտոնատար անձի կողմից իր ծառայական գործունեության կապակցությամբ։ Հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ։ Հանցավորը գիտակցում է, որ կեղծ տեղեկություններ կամ գրառումներ է մտցնում պաշտոնական փաստաթղթերում, կամ կեղծ փաստաթուղթ է հանձնում: Հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ են հանցագործության շարժառիթները և նպատակը, պաշտոնեական կեղծիքի հանցակազմն առկա է միայն այն դեպքում, երբ օրենքում նկարագրված գործողությունները կատարվում են շահադիտական նպատակով կամ այլ անձնական դրդումներով կամ խմբային շահերից ելնելով։ Վերը նշված փաստական հանգամանքները գնահատելով դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր օբյեկտիվ կողմի առկայությունը, քանի որ վտարում կատարելու գործողությունների վերաբերյալ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունում կեղծ տեղեկություններ չի նշվել գրառելով, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, ինչի վերաբերյալ նշված է թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13վճռում, նաև տուժող Նելլի Հակոբյանը ու նրա որդի վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքներում, որոնցով հայտնում են, որ 25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացվել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ: Դատարանը նաև արձանագրում է, որ ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր, որ ամբաստանյալները գիտակցել և ցանկացել են /ուղղակի դիտավորությամբ/ խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել և կեղծ փաստաթուղթ կազմել: Սույն գործի փաստերը գնահատելով և վերոնշյալ իրավական դիրքորոշումների կիրառմամբ՝ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք: Մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքների փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած, իսկ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից, որպիսին սույն քրեական գործով ձեռք բերված և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ գնահատման արդյունքում դատարանի մոտ չի ձևավորվել: Հետևաբար բավարար է փաստելու, որ բացակայում են ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար լինի մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, այսինքն՝ սույն գործով ապացույցների բավարար համակցություն չի ձևավորվել, որը հիմք կտա հանգելու այն հետևության, որ անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցագործությունը: Այլ կերպ՝ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորված չէ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը: Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր չեն նախաքննության մարմնի հետևություններն այն մասին, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում առկա են խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կեղծ փաստաթուղթ կազմելու/ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մաս/ հանցակազմի հատկանիշներ, իսկ հանցագործության որակումը կոնկրետ հանրորեն վտանգավոր արարքի մեջ հանցակազմի առկայության հավաստումն է, իսկ հանցակազմի տարրերից նույնիսկ մեկի բացակայությունը, հակառակը, նշանակում է, որ կատարված արարքը հանցագործություն չէ, ուստի և բացակայում է քրեական պատասխանատվության հիմքը: Դատարանն արձանագրում է, որ այդպիսի ապացույց քրեական գործում առկա չէ և մեղադրանքի կողմը այդպիսի ապացույց դատարանին չի ներկայացրել։ Դատարանը գտնում է, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից վերը նշված արարքը կատարելը զուտ մեղադրանքի կողմի հետևությունը ենթադրություն է, վարկած, գնահատողական դատողություն, կարծիք, քանի որ այն չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ: Այլ կերպ ասած՝ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ դատարանի մոտ առկա է չփարատված կասկած, ուստի ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի հիման վրա և »չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու« (in dubio pro reo¤ կանոնի կիրառմամբ այն պետք է մեկնաբանվի հօգուտ ամբաստանյալի: Դատարանի վերջին եզրահանգումը մեծապես պայմանավորված է նաև նրանով, որ քրեական գործով ձեռք չի բերվել որևէ թույլատրելի և արժանահավատ ապացույց և նման ապացույց չի ներկայացրել մեղադրանքի կողմը, որը ոչ միայն կհաստատեր Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղքը, այլև կհերքեր նրա կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները: Ինչ վերաբերում է մեղադրական եզրակացության մեջ նշված ապացույցներին, ապա դատարանը կրկին փաստում է, որ հիշյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ: Հետևաբար բավարար է փաստելու, որ բացակայում են ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար լինի մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, այսինքն՝ սույն գործով ապացույցների բավարար համակցություն չի ձևավորվել, որը հիմք կտա հանգելու այն հետևության, որ անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցագործությունները: Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ սույն գործով առկա են արդարացման դատավճիռ կայացնելու առնվազն երկու ինքնուրույն հիմքեր, այն է՝ արարքում հանցակազմի բացակայությունը և ապացույցների անբավարարությունը: ՀՀ Սահմանադրության 63հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք: »Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին« Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք: ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 3հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն՝ այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 17հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված՝ հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեսված է սույն օրենսգրքով: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոպկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի: Սահմանադրության 21հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 23հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 35հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե արարքի մեջ հանցակազմ չկա: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 358հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե` դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա, այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար, դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 366հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանը պարտավոր է ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 35հոդվածի 1-ին մասի 1-3-րդ կետերով և 2-րդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ: Հիմք ընդունելով վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները՝ գնահատության ենթարկելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները՝ դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալների մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` Դատարանը գտնում է, որ թեև առկա է եղել հիմնավոր կասկած Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից հանրորեն վտանգավոր արարներք կատարելու առնչության մասին, սակայն նրանց մեղքի հարցը լուծելիս Դատարանն արձանագրում է, որ ապացույցների բավարարության շեմը չի գերազանցում »հիմնավոր կասկածից վեր« ապացուցողական չափանիշը, առկա չեն փաստական տվյալների, ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հետևաբար դրանք բավարար չեն Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված և կատարված հանցագործությանը նրանց մասնակցությունն ապացուցված համարելու համար, և սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, և որպեսզի անձը քրեական պատասխանատվության ենթարկվի նրա արարքը պետք է որակվի հանրորեն վտանգավոր` որում առկա են քրեական օրենսգրքով նախատեսված կոնկրետ արարքի բոլոր հատկանիշները: Հետևաբար Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքները չի բնորոշվում որպես քրեական օրենսգրքով նախատեսված հատկանիշներ պարունակող հանրորեն վտանգավոր արարքներ` հանցագործություն, այսինքն բացակայում են հանցագործության հատկանիշները` հետևաբար նաև հանցակազմը, ինչը հիմք է տալիս ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում նրանց ճանաչել անպարտ և արդարացնել: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 360հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետի համաձայն՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև խափանման միջոցի հարցը: ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 151հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ խափանման միջոցը վերացվում է, երբ վերանում է դրա անհրաժեշտությունը: Դատարանը, նկատի ունենալով, որ վերը նշված հիմնավորումներով պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալների անմեղությունը, գտնում է, որ նրանց նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու անհրաժեշտությունն ու պայմանները վերացել են, ուստի ամբաստանյալների նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, պետք է վերացնել: Քննության առնելով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցը, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված Սանասար Յարալյանի կողմից 10.112015թվականին կազմված »Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ« արձանագրությունը պետք է թողնել կցված քրեական գործի նյութերին: Գույքի նկատմամբ սահմանափակումներ չեն կիրառվել։ ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 360հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև դատական ծախսերի հարցը: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վերը նշված հիմնավորումներով ճանաչվելու և հռչակվելու է ամբաստանյալների անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում դատական ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 168հոդվածով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու պատճառով նրանցից ենթակա չեն բռնագանձման: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 35հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, 357-360, 366, 369-375հոդվածներով՝ Դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացնել հանցակազմի բացակայության հիմքով: Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել: Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացնել հանցակազմի բացակայության հիմքով: Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել: Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արամ Արեգի Իսրայելյանի անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացնել հանցակազմի բացակայության հիմքով: Արամ Արեգի Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել: Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Սանասար Վաղինակի Յարալյանի անմեղությունը ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացնել հանցակազմի բացակայության հիմքով: Սանասար Վաղինակի Յարալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել: Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված Սանասար Յարալյանի կողմից 10.112015թվականին կազմված »Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ« արձանագրությունը թողնել կցված քրեական գործի նյութերին: Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված: Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ Դատավճիռը չի բողոքարկվել, մտել է օրինական ուժի մեջ «--------» ------------------------- 2019թ. ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 21-01-2019 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 04-06-2019 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-ին հատոր՝ 398 թերթ, 2-րդ հատոր՝ 424 թերթ, 3-րդ հատոր՝ 44 թերթ, 4-րդ հատոր՝ 489 թերթ |
Բողոքարկվել է
| Բողոքարկվել է | Ըստ էության լուծող դատական ակտը |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 24-05-2019 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 05-06-2019 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-ին հատոր` <<398>> թերթից, 2-րդ հատոր` <<424>> թերթից, 3-րդ հատոր` <<44>> թերթից, 4-րդ հատոր` <<489>> թերթից |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-112291/19 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 13-11-2019 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 01-04-2020 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 6 հատոր՝ 398, 424, 44, 489, 72, 129 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 02-04-2020 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 6 հատոր՝ 398, 424, 44, 489, 72, 129 |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0262/01/16
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 24-05-2019 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 22-05-2019 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Մեղադրող |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Վ |
| Ազգանուն | Դոլմազյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Գագիկ Հովհաննիսյան , Վարդան Մելիքբեկյան , Արամ Իսրայելյան , Սանասար Յարալյան Իրավունքի ուժով վերականգնել սույն գործով դատավճռի բողոքարկման ժամկետը , սույն բողոքն ընդունել վարույթ : Բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի /Շենգավիթ/` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի , Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի , Արամ Արեգի Իսրայելյանի և Սանասար Վաղինակի Յարալյանի /ՀՀ քր.օր.314 հոդվածի 1-ին մասով ճանաչվել են անմեղ և արդարացվել` հանցակազմի բացակայության հիմքով / վերաբերյալ 21.01.2019թ. կայացված արդարացման դատավճիռը : Ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին , Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին , Արամ Արեգի Իսրայելյանին և Սանասար Վաղինակի Յարալյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քր.օր.314-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար և նշանակել պատիժ` տուգանք 400 000 ՀՀ դրամի չափով : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 07-06-2019 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Երևան քաղաքի դատարան |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 07-06-2019 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Տիգրան |
| Ազգանուն | Սահակյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սերգեյ |
| Ազգանուն | Մարաբյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Բարսեղյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 21-06-2019 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 04-07-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 26-07-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 07-08-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 11-09-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 11-09-2019 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Վարդան |
| Ազգանուն | Մելիքբեկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Իսրայելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Սանասար |
| Ազգանուն | Յարալյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ԵԱՔԴ/0262/01/16 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ նախագահող դատավոր` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ դատավորներ` Ս.ՄԱՐԱԲՅԱՆԻ Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ քարտուղարությամբ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ մասնակցությամբ` մեղադրող՝ Վ.ԴՈԼՄԱԶՅԱՆԻ ամբաստանյալներ՝ Գ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ Վ.ՄԵԼԻՔԲԵԿՅԱՆԻ Ա.ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆԻ Ս.ՅԱՐԱԼՅԱՆԻ 2019 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, ք.Երևանում դռնբաց դատական նիստում ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Վ.Դոլմազյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան) 2019 թվականի հունվարի 21-ի դատավճիռը՝ քրեական գործով ըստ մեղադրանքի՝ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Արամ Արեգի Իսրայելյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները. 2015թ. դեկտեմբերի 14-ին Նելլի Օնիկի Հակոբյանը ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանը դատարանի միջոցով վտարել է իրեն Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի 27 տան բակային տարածքից, իսկ ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները 2015թ. նոյեմբերի 10-ին իրենց ենթադրյալ իրավունքներն ինքնակամ իրականացնելով փակել են իր նշված տան միակ մուտքը քարե պարիսպով, իսկ պատուհանը՝ ճաղավանդակներով, ինչի հետևանքով իրեն պատճառվել է էական վնաս, որն արտահայտնվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից զրկվելու ձևով։ 2015 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Նելլի Օնիկի Հակոբյանի հադորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14830915 քրեական գործը: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազի զեկուցագրի հիման վրա ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում նախապատրաստված նյութերով տվյալներ են ձեռք բերվել, որ ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցը, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթները, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, անձնական այլ դրդումներից ելնելով՝ 2015թ. նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ։ 2016 թվականի հունիսի 09-ին պաշտոնեական կեղծիք կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62215716 քրեական գործը: 2016 թվականի հունիսի 22-ին թիվ 14830915 քրեական գործով վարույթը կարճվել է և Սուսաննա Աբգարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով: 2016 թվականի նոյեմբերի 16-ին Նելլի Հակոբյանը ճանաչվել է տուժող: 2016 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Գագիկ Հովհաննիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրվել է մեղադրանք: 2016 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Գագիկ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը: 2016 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Վարդան Մելիքբեկյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրվել է մեղադրանք: 2016 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Վարդան Մելիքբեկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը: 2016 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Արամ Իսրայելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրվել է մեղադրանք: 2016 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Արամ Իսրայելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը: 2016 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Սանասար Յարալյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրվել է մեղադրանք: 2016 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Սանասար Յարալյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը: Նույն օրը Սանասար Յարալյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում: 2016 թվականի դեկտեմբերի 24-ին թիվ 62215716 քրեական գործից անջատվել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնեական կեղխիք կատարելու վերաբերյալ քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով: 2016 թվականի դեկտեմբերի 28-ին թիվ 62232916 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է՝ Սանասար Յարալյանի գտնվելու վայրը պարզված չլինելու հիմքով: 2017 թվականի հունվարի 10-ին թիվ 62232916 քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսվել է՝ Սանասար Յարալյանի հայտնաբերման հիմքով: 2017 թվականի հունվարի 20-ին թիվ 62232916 քրեական գործը՝ հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան՝ ըստ էության քննության համար: Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2019 թվականի հունվարի 21-ի դատավճով ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով: Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է: Ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով: Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է: Ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Արամ Արեգի Իսրայելյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով: Արամ Արեգի Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է: Ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Սանասար Վաղինակի Յարալյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացվել՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով: Սանասար Վաղինակի Յարալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է: Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Վ.Դոլմազյանը: Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան է ներկայացրել մեղադրող Ա.Ավետիսյանը, որով խնդրել է պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել՝ անհիմն լինելու պատճառաբանությամբ: Թիվ ԵԱՔԴ/0161/01/16 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Տ.Սահակյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 30.04.2019 թվականին և Վերաքննիչ դատարանի 17.05.2019 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով: 2. Գործի փաստական հանգամանքները. Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա «նա 2003թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի պետի տեղակալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Iոb/15 կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Գագիկ Հովհաննիսյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տան մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն»: Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա «2014 թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի առաջին կարգի մասնագետ Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Inb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Գագիկ Հովհաննիսյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Վարդան Մելիքբեկյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի և Կարեն Միլիտոնյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Վարդան Մելիքբեկյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն»: Արամ Արեգի Իսրայելյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա «1999 թվականից հանդիսանալով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակից, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել է նույն բաժնի գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Արամ Արեգի Իսրայելյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Inb/15 կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանի կողմից Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել: Արամ Իսրայելյանը նույն՝ քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու շարժառիթով, իր ստորագրությամբ հավաստել և դրանով իսկ անմիջականորեն մասնակցել է Սանասար Յարալյանի կողմից պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվող արձանագրության մեջ իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն»: Սանասար Վաղինակի Յարալյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա «2012 թվականի մարտի 7-ից մինչև 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ն աշխատելով ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունում որպես Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու, մշտապես իրականացնելով իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ, հանդիսանալով պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ի՝ կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմած արձանագրությունում մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ, որն արտահայտվել է հետևյալում. ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի նախկին գլխավոր խորհրդատու Սանասար Վաղինակի Յարալյանը ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա իր կողմից հարուցված թիվ 0l/08-06Inb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ միասին մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին, որի ընթացքում բանվորական ուժի միջոցով քարե պատ է շարվել Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրվել նրա տան պատուհանին: Այնուհետև, քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով, Սանասար Յարալյանը ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող կատարողական գործողությունների վերաբերյալ 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված արձանագրության մեջ մտցրել է իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ այն մասին, թե, իբր, կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, այն դեպքում, երբ Նելլի Հակոբյանի տուն տանող որևէ մուտք առկա չի եղել, իսկ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Արամ Իսրայելյանը և Վարդան Մելիքբեկյանն իրենց ստորագրությամբ հավաստելու միջոցով անմիջականորեն մասնակցել են նշած փաստաթղթում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն և կեղծ պաշտոնական փաստաթուղթ կազմելուն»: Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի համաձայն՝ «(…) Դատարանը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված գործով ձեռք բերված ապացույցները իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված չի համարում և հանգում է հետևության, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները, այն է՝ պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, կեղծ փաստաթուղթ կազմելը, դատարանում չապացուցվեց և սպառվել են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, հետևաբար նման պայմաններում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում պետք է ճանաչել Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի անմեղությունը և նրանց նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով, հետևյալ պատճառաբանությամբ: Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների ապացուցվածության վերաբերյալ դատարանի հետևությունների արժանահավատությունը, այլ ոչ թե՝ ենթադրությունը՝ ինչպես ներկայացված է մեղադրական եզրակացությունում, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար: Դատաքննությամբ հաստատվեց, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթիկի հիման վրա Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցված թիվ 01/08-06Iոb/15կատարողական վարույթի շրջանակներում, 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին միասին մասնակցել են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին վտարելու գործընթացին: Սանասար Յարալյանի կողմից Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմվել է կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն, որում նա մտցրել է տեղեկություն այն մասին, որ կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ Նելի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից, ինչի վերաբերյալ նշված է թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13վճռում և տուժող Նելլի Հակոբյանը և նրա որդի վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքներում, որոնցով հայտնում են, որ. «...25տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացվել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ»: (...) Դատարանը վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները կիրառելով՝ իրավական վերլուծության ենթարկելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները՝ փաստում է, որ նշված ապացույցները Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի՝ նրանց մեղսագրված արարքներին առնչության և մեղավորության մասին անմիջական, ուղղակի փաստական տվյալներ չեն բովանդակում, դրանք չեն հիմնավորում ամբաստանյալների մեղավորությունը: Սույն` թիվ 62215716, ինչպես նաև Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մասով միացված թիվ 62232916նախաքննական համարներով քրեական գործերով կազմված և հաստատված մեղադրական եզրակացությունների համաձայն, որպես Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող ապացույցներ նշվել են՝ տուժող Նելլի Հակոբյանի, վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքները, Սանասար Յարալյանի կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը, դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը, ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքները: * Մեղադրանքի հիմքում դրվել են տուժող Նելլի Հակոբյանի, վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքները: Դատարանն արձանագրում է, որ տուժողի և վկայի ցուցմունքներում պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող որևէ փաստական հանգամանք չկաայլ նրանք իրենց ցուցմունքներում հայտնում են, որ 25 տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացել են նոր մուտք: * Մեղադրանքի հիմքում դրվել է իրեղեն ապացույցներ ճանաչված Սանասար Յարալյանի կողմից 10.11.2015թվականին կազմված կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը: Դատարանն արձանագրում է, որ նշված ապացույցը որևէ փաստական տվյալ չի պարունակում այն մասին, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն: * Մեղադրանքի հիմքում դրվել է 19.11.2016 թվականի դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը, համաձայն որի՝ զննություն է կատարվել Նելլի Հակոբյանի որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի բնակարանում, այն դեպքում երբ Սանասար Յարալյանի կողմից կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունը կազմվել է 10.11.2015 թվականին Նելլի Հակոբյանի բնակարանի վերաբերյալ: Դատարանն արձանագրում է, որ 19.11.2016թվականի դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ, ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորող որևէ փաստական հանգամանք չկա: * Մեղադրանքի հիմքում դրվել է այլ ապացույց ճանաչված ՀՀ Ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչությունից ստացված ԲՊՌ վարման և սպասարկման բաժնի պետ Ա.Սանասարյանի կողմից հաստատված տեղեկանքները, որի համաձայն Նելլի Հակոբյանը 19.11.1969 թվականից մինչև 24.06.2014 թվականը, Մխիթար Հակոբյանը 29.01.1988 թվականից մինչև 24.06.2014 թվականը հաշվառված են եղել, իսկ 21.12.2015 թվականին և 24.12.2015 թվականից մինչ օրս հաշվառված են Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27 հասցեում: Դատարանն արձանագրում է, որ նշված ապացույցները որևէ փաստական տվյալ չեն պարունակում այն մասին, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն, այն է՝ պաշտոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելը: Վերոշարադրյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի առնչությունը խմբային շահից ելնելով կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կազմելու դեպքին և նրանց մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ, հետևաբար այն ենթադրություն է, վարկած, գնահատողական դատողություն, կարծիք, քանի որ այն չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ: Վերը նշված փաստական հանգամանքները գնահատելով դատարանն արձանագրում է, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղադրանքների հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը հանդես են եկել խմբային շահից ելնելով և ցանկացել են կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելը: Վերոշարադրյալ ապացույցների, ինչպես նաև մեղադրողի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված վկաներ Սուսաննա Աբգարյանի, Սուսաննա Գրիգորյանի, Կարեն Միլիտոնյանի ցուցմունքների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի առնչությունը դեպքին և նրանց մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքը կատարելու մեջ: Դատարանն արձանագրում է, որ այլ ապացույցներ ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների հիմքում չեն դրվել և մեղադրական եզրակացության մեջ չեն վկայակոչվել: Դատարանը նաև արձանագրում է, որ նախաքննական մարմնի կողմից սույն գործով չեն երաշխավորվել Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևորագույն երաշխիքներից՝ մրցակցության սկզբունքի և պաշտպանության իրավունքի իրացումը մեղադրական եզրակացության համատեքստում: Դատարանն արձանագրում է, որ որպես այդ սկզբունքների ապահովման երաշխիք ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի՝ «Մեղադրական եզրակացությունը» վերտառությամբ 270 հոդվածի 2-րդ մասում սահմանված է, որ մեղադրական եզրակացության նկարագրական-պատճառաբանական մասում քննիչը շարադրում է ... մեղադրյալի մեղավորությունը հաստատող ապացույցները, ի պաշտպանություն նրա բերվող փաստարկները և այդ փաստարկների ստուգման արդյունքում հավաքված ապացույցները: (...) Արդեն իսկ վերևում փաստվել է, որ ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանը, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանը, Արամ Արեգի Իսրայելյանը, Սանասար Վաղինակի Յարալյանը առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել և ցուցմունքներում փաստացի հերքել են իրենց առաջադրված մեղադրանքները, հայտնելով, որ պաշտոնեական կեղծիք չեն կատարել, խմբային շահերից ելնելով որևէ արձանագրություն չեն ստորագրել և ստորագրությամբ հաստատելով Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունը ոչ թե թաքցրել են Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինության փաստը, այլ հաստատել են այն հանգամանքը, որ հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, այսինքն՝ որդու տնից, նույն հասցեից, որը ձևականորեն փակված է եղել, և այն նրանց կողմից պետք է ապամոնտաժվեր և վերականգնվեր ու արձանագրությունում այդ հանգամանքը նշելու միակ նպատակը եղել է դա և որևէ այլ դիտավորություն չեն ունեցել կեղծիք կատարելու, որով կոտնահարվեր Նելլի Հակոբյանի սահմանադրական իրավունքները և օրինական շահերը: Որպես ամբաստանյալ, իրենց համար անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը այն հարցի վերաբերյալ, թե որտեղ է եղել իրենց խմբային շահերը և նախաքննության մարմնի կողմից դա որևէ ձևով չի ապացուցվել: Կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է և կատարողական վարույթը կարճվել է: Հակառակ կողմից մուտք ունենալու մասին նշել են, քանի որ այն եղել է, ինչի մասին նշված է նաև վճռում և ինչ եղել է այն էլ արձանագրել են, իսկ այն լինելու կամ չլինելու հանգամանքը չէր խոչընդոտելու իրենց կողմից վճռի պահանջը կատարելուն: Մինչդեռ, թե նախաքննական մարմինը մեղադրական եզրակացությունում, թե մեղադրողը դատարանում որևէ վերլուծություն և հիմնավորում չեն նշել, թե հատկապես ինչում է արտահայտվում այդ ցուցմունքների անարժանահավատությունը, ինչ ապացույցներով են մասնավորապես հերքվում նրանց կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները: Նրանք ընդամենը դատողություն են արել այն մասին, որ մեղադրանքն է հաստատվում ինչ-որ ապացույցներով՝ առանց նշելու, թե ինչ ապացույցներով են հերքվում ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները: Մեղադրական եզրակացության մեջ նախաքննական մարմինը նշել է հետևյալը. «Քրեական գործով նախաքննությամբ հավաքված ապացույցները ենթարկվել են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման՝ ձեռք բերված ապացույցների վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով: Մեղադրյալների ցուցմունքների վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ իրենց մեղավոր չճանաչելու կապակցությամբ նրանց պատճառաբանություններն անհիմն, մտացածին են և քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում:», այն դեպքում, երբ ինչպես պարզվում է վերոգրյալից՝ ստացված տեղեկությունները նախաքննական մարմնի և մեղադրողի կողմից չեն վերլուծվել իրենց ամբողջության մեջ, դրանք չեն համադրվել այլ ապացույցների հետ և առանց որևէ հիմնավոր փաստարկման դատողություն է արվել այն մասին, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղադրանքները հիմնավորված են, իսկ նրանց ցուցմունքներն անհիմն են, մտացածին են և քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում: Վերոգրյալի հիման վրա դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով նախաքննական մարմնի կողմից չեն ապահովվել ամբաստանյալների արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևորագույն երաշխիքներից՝ մրցակցության սկզբունքի և պաշտպանության իրավունքի իրացումը մեղադրական եզրակացության համատեքստում, իսկ մեղադրողի կողմից նաև մեղադրական ճառում, քանի որ ամբաստանյալների կողմից ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման վերաբերյալ անհրաժեշտ օբյեկտիվ և գործի նյութերի վրա հիմնված վերլուծությունների, գնահատականների բացակայությունը, զրկում է ոչ միայն ամբաստանյալներին իրենց դիտողությունները և հակափաստարկները ներկայացնելու մեղադրանքի կողմի փաստարկների վերաբերյալ, այլև դատարանին գնահատելու դրանք: Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով կազմված մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում օրենքով սահմանված պահանջներին, մասնավորապես նրանում բացակայում են ամբաստանյալների կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկների հերքման մասին դատողությունները, ինչպես նաև դրանց ստուգման արդյունքում ձեռք բերված ապացույցները: Դատարանի գնահատմամբ նախաքննությունը տարվել է միակողմանի, նախաքննական մարմինը ոչ միայն չի կատարել օրենքով իր վրա դրված պարտականությունը՝ մեղադրյալներին արդարացնող հանգամանքները պարզելու համար /ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 17հոդվածի 3-րդ մաս/, այլև առանց բավարար հիմնավորումների, ստանդարտ ձևակերպումներով փորձել է հերքել մեղադրյալների կողմից ի պաշտպանություն բերած և իրենց արդարացնող փաստական հանգամանքները: Դատարանի գնահատմամբ սույն գործով չի ձևավորվել վերաբերելի, թույլատրելի և հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որպեսզի դրանք ապահովեն ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների և հատկապես ամբաստանյալների կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմելու հանգամանքների ապացուցվածության վերաբերյալ դատարանի հետևությունների արժանահավատությունը, այլ ոչ թե՝ ենթադրությունը՝ ինչպես ներկայացված է մեղադրական եզրակացությունում, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար: Դատարանն արձանագրում է, որ այլ ապացույցներ ամբաստանյալներին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների հիմքում չեն դրվել և մեղադրական եզրակացության մեջ չեն վկայակոչվել: Դատարանը նաև անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպմանը: (...) Վերը շարադրված դիրքորոշումների կիրառմամբ ուսումնասիրելով ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները, Դատարանն արձանագրում է, որ նրանում չի պարունակվում հանցակազմի հատկանիշների դատավարական արտահայտություն, մասնավորապես առկա ձևակերպումներից պարզ չէ, թե ամբաստանյալների գործողությունները գիտակցաբար /ուղղակի դիտավորությամբ/ ուղղվածն են եղել փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելուն, կեղծ փաստաթուղթ կազմելուն, պարզ չէ հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ կազմող հանցագործության շարժառիթներն ու նպատակը, մասնավորապես այն, թե ինչով է արտահայտվել խմբային շահը: Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանը կրկին փաստում է, որ մեղադրանքների նման ձևակերպման պայմաններում չի ապահովվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքների կատարման մեջ մեղադրվող Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի իրավունքները տեղեկանալու իրենց դեմ առաջադրված մեղադրանքի փաստական հիմքերի մասին, հետևաբար չի ապահովվել նաև ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներից ամբաստանյալների պաշտպանության իրավունքի իրականացումը` որպես արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի իրականացման պահանջները բավարարող երաշխիք: Անդրադառնալով Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի առկայության կամ բացակայության հարցին` դատարանն արձանագրում է հետևյալը. (...) Վերը նշված փաստական հանգամանքները գնահատելով դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր օբյեկտիվ կողմի առկայությունը, քանի որ վտարում կատարելու գործողությունների վերաբերյալ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված արձանագրությունում կեղծ տեղեկություններ չի նշվել գրառելով, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, ինչի վերաբերյալ նշված է թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 վճռում, նաև տուժող Նելլի Հակոբյանը ու նրա որդի վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմունքներում, որոնցով հայտնում են, որ 25 տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից բացվել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ: Դատարանը նաև արձանագրում է, որ ամբաստանյալների մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների շարքում առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր, որ ամբաստանյալները գիտակցել և ցանկացել են /ուղղակի դիտավորությամբ/ խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել և կեղծ փաստաթուղթ կազմել: Սույն գործի փաստերը գնահատելով և վերոնշյալ իրավական դիրքորոշումների կիրառմամբ՝ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք: Մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքների փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած, իսկ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից, որպիսին սույն քրեական գործով ձեռք բերված և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ գնահատման արդյունքում դատարանի մոտ չի ձևավորվել: Հետևաբար բավարար է փաստելու, որ բացակայում են ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար լինի մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, այսինքն՝ սույն գործով ապացույցների բավարար համակցություն չի ձևավորվել, որը հիմք կտա հանգելու այն հետևության, որ անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցագործությունը: Այլ կերպ՝ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հիմնավորված չէ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը: Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր չեն նախաքննության մարմնի հետևություններն այն մասին, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքներում առկա են խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կեղծ փաստաթուղթ կազմելու/ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314հոդվածի 1-ին մաս/ հանցակազմի հատկանիշներ, իսկ հանցագործության որակումը կոնկրետ հանրորեն վտանգավոր արարքի մեջ հանցակազմի առկայության հավաստումն է, իսկ հանցակազմի տարրերից նույնիսկ մեկի բացակայությունը, հակառակը, նշանակում է, որ կատարված արարքը հանցագործություն չէ, ուստի և բացակայում է քրեական պատասխանատվության հիմքը: Դատարանն արձանագրում է, որ այդպիսի ապացույց քրեական գործում առկա չէ և մեղադրանքի կողմը այդպիսի ապացույց դատարանին չի ներկայացրել։ Դատարանը գտնում է, որ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից վերը նշված արարքը կատարելը զուտ մեղադրանքի կողմի հետևությունը ենթադրություն է, վարկած, գնահատողական դատողություն, կարծիք, քանի որ այն չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված փոխկապակցված թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ: Այլ կերպ ասած՝ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, կեղծ փաստաթուղթ կազմելու վերաբերյալ դատարանի մոտ առկա է չփարատված կասկած, ուստի ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 18հոդվածի հիման վրա և «չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու» (in dubio pro reo) կանոնի կիրառմամբ այն պետք է մեկնաբանվի հօգուտ ամբաստանյալի: Դատարանի վերջին եզրահանգումը մեծապես պայմանավորված է նաև նրանով, որ քրեական գործով ձեռք չի բերվել որևէ թույլատրելի և արժանահավատ ապացույց և նման ապացույց չի ներկայացրել մեղադրանքի կողմը, որը ոչ միայն կհաստատեր Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղքը, այլև կհերքեր նրա կողմից ի պաշտպանություն բերվող փաստարկները: Ինչ վերաբերում է մեղադրական եզրակացության մեջ նշված ապացույցներին, ապա դատարանը կրկին փաստում է, որ հիշյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում կոնկրետ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են` Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրանց մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ: Հետևաբար բավարար է փաստելու, որ բացակայում են ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար լինի մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, այսինքն՝ սույն գործով ապացույցների բավարար համակցություն չի ձևավորվել, որը հիմք կտա հանգելու այն հետևության, որ անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցագործությունները: Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ սույն գործով առկա են արդարացման դատավճիռ կայացնելու առնվազն երկու ինքնուրույն հիմքեր, այն է՝ արարքում հանցակազմի բացակայությունը և ապացույցների անբավարարությունը: ՀՀ Սահմանադրության 63հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք: (...) Հիմք ընդունելով վերը շարադրված իրավադրույթները, իրավական վերլուծությունները՝ գնահատության ենթարկելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները՝ դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալների մեղավորության վերաբերյալ չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` Դատարանը գտնում է, որ թեև առկա է եղել հիմնավոր կասկած Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի կողմից հանրորեն վտանգավոր արարներք կատարելու առնչության մասին, սակայն նրանց մեղքի հարցը լուծելիս Դատարանն արձանագրում է, որ ապացույցների բավարարության շեմը չի գերազանցում »հիմնավոր կասկածից վեր« ապացուցողական չափանիշը, առկա չեն փաստական տվյալների, ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հետևաբար դրանք բավարար չեն Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված և կատարված հանցագործությանը նրանց մասնակցությունն ապացուցված համարելու համար, և սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, և որպեսզի անձը քրեական պատասխանատվության ենթարկվի նրա արարքը պետք է որակվի հանրորեն վտանգավոր` որում առկա են քրեական օրենսգրքով նախատեսված կոնկրետ արարքի բոլոր հատկանիշները: Հետևաբար Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի, Արամ Արեգի Իսրայելյանի, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի արարքները չի բնորոշվում որպես քրեական օրենսգրքով նախատեսված հատկանիշներ պարունակող հանրորեն վտանգավոր արարքներ` հանցագործություն, այսինքն բացակայում են հանցագործության հատկանիշները` հետևաբար նաև հանցակազմը, ինչը հիմք է տալիս ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 314 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում նրանց ճանաչել անպարտ և արդարացնել: (…)»: Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները՝ 1. Ամբաստանյալ Գագիկ Հովհաննիսյանի ցուցմուքները, 2. Ամբաստանյալ Վարդան Մելիքբեկյանի ցուցմուքները, 3. Ամբաստանյալ Արամ Իսրայելյանի ցուցմուքները, 4. Ամբաստանյալ Սանասար Յարալյանի ցուցմուքները, 5. Վկա Մխիթար Հակոբյանի ցուցմուքնը, 6. Վկա Սուսաննա Աբգարյանի ցուցմունքը, 7. Վկա Սուսաննա Գրիգորյանի ցուցմունքը, 8. Վկա Կարեն Միլիտոնյանի ցուցմունքը, 9. ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան կողմից թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13քաղաքացիական գործով կայացված 17.04.2015 թվականի վճիռը, 10. ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 13.08.2015թվականին թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով տրված կատարողական թերթը, 11. 09.09.2015 թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի որոշումը «Կատարողական վարույթ հարուցելու մասին», 12. 13.10.2015 թվականի ԴԱՀԿ ապահովող Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված «Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ» արձանագրությունը, 13. Սեփականության իրավունքի վկայականի պատճենը, 14. 10.11.2015 թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված «Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ» արձանագրությունը: 3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. Ըստ մեղադրող Վ.Դոլմազյանի վերաքննիչ բողոքի՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը օրինական չէ, քանի որ այն չի կայացվել ՀՀ քրեական դատավարության և ՀՀ քրեական օրենքների պահանջների պահպանմամբ, հիմնավորված չէ: Առաջին ատյանի դատարանի վերլուծությունները չեն արտացոլում օբյեկտիվ իրականությունը, չեն բխում գործի ամբողջ փաստական տվյալներից, հետևաբար Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները չեն կարող օրիանական լինել։ Դատարանն իր վերլուծություններում նշել է, թե նախաքննության ընթացքում քննիչի կողմից, իսկ ղատարանում՝ մեղադրողի կողմից չի պահպանվել մրցակցության սկզբունքը, ինչի արդյունքում խախտվել է ամբաստանյալների արդար դատաքննության սկզբունքը, մինչդեռ, Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալների ցուցմունքների նկատմամբ դրսևորել է կանխակալ մոտեցում, դրանց մյուս ապացույցների նկատմամբ տվել է առավել նշանակություն։ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. ապրիլի 17-ի վճռի հիման վրա նույն թվականի օգոստոսի 13-ին տրված ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթի համաձայն՝ Դատարանը վճռել է. «Սկզբնական հայցով հայցվոր Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանի հայցը բավարարել. Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին վտարել Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1 տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտես գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից»։ Սուսաննա Աբգարյանի լիազորված անձ Շավարշ Փեթակչյանը 2015թ. սեպտեմբերի 8-ին գրավոր դիմել է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն բաժնի պետին՝ խնդրել է ընթացք տալ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով տրված կատարողական թերթին։ Դիմումի հետ ներկայացրել է վճռի պատճենը, ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթը, լիազորագիրը, լիազորված անձի անձնագրի պատճենը, փաստաբանական գործունեության արտոնագրի պատճենը։ Նշված կատարողական թերթի հիման վրա 2015թ. սեպտեմբերի 9-ին ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից որոշում է կայացվել կատարողական վարույթ հարուցելու մասին, որով որոշվել է Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին, Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1 տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտես գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարել։ 2015թ. նոյմեբրի 10-ին Սանասար Յարալյանը նույն բաժնի պետի տեղակալ Գագիկ Հովհաննիսյանի, գլխավոր խորհրդատուներ Արամ Իսրայելյանի, Կարեն Միլիտոնյանի, առաջին կարգի խորհրդատու Վարդան Մելիքբեկյանի մասնակցությամբ կազմել են «Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրություն», ըստ որի «(...) Կատարման պահին հասցեից դուրս եկավ պարտապան Նելլի Հակոբյանը։ Վերջինս փորձեց խոչընդոտել կատարողական գործողությունների կատարմանը, սակայն վերջինիս հետ տարվեց բացատրական աշխատանքներ, որից հետո շարունակվեց կատարողական գործողությունները։ Կատարվեց տարածքի տեղատեսություն, պարզվեց, որ առկա է որոշակի գույք, որն էլ առաջարկվեց պարտապանին տեղափոխել նշված հասցեից, չնայած որ այն իրենից ներկայացնում էր ոչ պիտանի գույք։ Չնայած դրան, պարտապանին առաջարկվեց որպեսզի բանվորական ուժի միջոցով այն տեղափոխվի, սակայն հայտնեց, որ այն իրեն պետք չէ։ Սկսվեց առկա պատուհանի ճաղավանդակի տեղադրման աշխատանքները պարտապանի մուտքը ազատված տարածք արգելելու նպատակով, որից հետո կազմակերպվեց առկա դռան քարե շարվածքով փակման աշխատանքները։ Պարտապանի կողմից զբաղեցրած շինության հատվածում առկա էր մեկ մուտքի դուռ դեպի պահանջատիրոջ բակային հատված։ Կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվեց, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից։(...)»։ Արձանագրությունը ստորագրվել է Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի, Նելլի Հակոբյանի, Սուսաննա Աբգարյանի և ընթերակա Սուսաննա Գրիգորյանի կողմից։ Կատարողական գործողությունները սկսվել են ժամը 11:30-ին, ավարտվել՝ ժամը 16:00-ին։ Հիշյալ արձանագրությամբ արձանագրված կատարողական գործողություններից ակնհայտ է, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կատարողական թերթով նախատեսված պահանջից՝ այն է պարտապաններին նշված տարածքից վտարելուց զատ, կատարել են այլ գործողություններ։ Առաջին ատյանի դատարանը նշել է, թե մեղադրյալների հայտնած հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ Նելլի Հակոբյանն իր բնակելի տարածք կարող է մուտք գործել կառույցի հետնամասից, որ իրենք կեղծ տեղեկություններ չեն արձանագրել և դրա շարժառիթը չեն ունեցել, պատշաճ ստուգման չեն ենթարկվել, չի բխում գործի փաստական տվյալներից։ Նախաքննությամբ գործի հանգամանքները ենթարկվել են բազմակողմանի, օբյեկտիվ և լրիվ ստուգման, ստուգվել են նաև մեղադրյալների կողմից բերված փաստարկները։ Հակառակ պարագայում, վարույթն իրականացնող մարմինը, հիմք, ընդունելով Նելլի Հակոբյանի և նրա որդու ցուցմունքները, համապատասխան քրեաիրավական որակմամբ Սանասար Յարալյանին, Գագիկ Հովհաննիսյանին, Արամ Իսրայելյանին, Վարդան Մելիքբեկյանին կմեղսագրեր նաև Նելլի Հակոբյանի տան պատուհանին ճաղավանդակի տեղադրման, մուտք դուռը քարե շարվածքով փակելու կազակերպումը։ Ակնհայտ է, որ նշված՝ պատուհանին ճաղավանդակ տեղադրելը, մուտքի դուռը քարե պատով փակելը որևէ կապ չունեն հիշյալ կատարողական թերթի պահանջի հետ, ինչով էլ պայմանավորված նշված գործողությունները կատարելով և Նելլի Հակոբյանին իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից փաստացի զրկելու հանգամանքն արդարացնելու համար, հիշյալ արձանագրության մեջ նշվել է, թե Նելլի Հակոբյանը կարող է իր տուն մտնել կառույցի հետնամասից։ Վտարման կատարողական գործողությունները կատարվել է խմբով՝ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայել|անի, Վարդան Մելիքբեկյանի և Կարեն Միլիտոնյանի կողմից, որի վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, որը սակայն Կարեն Միլիտոնյանի կողմից չի ստորագրվել։ Առաջին ատյանի դատարանը կանխակալ մոտեցում է ցուցաբերել և այլ ապացույցների համեմատ առավել նշանակություն տվել ամբաստանյալների ցուցմունքներին, նշելով, թե բնակելի տան հատակագծից պարզ է եղել, որ Նելլի Հակոբյանի բնակարանից որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի բնակարան առկա է մուտք և ընդամենը պահարան է դրված եղել, հետևաբար ամբաստանյալները կեղծ տեղեկություններ չեն արձանագրել հիշյալ արձանագրությունում։ Առաջին ատյանի դատարանը այդ կապակցությամբ նշել է նաև Նելլի Հակոբյանի ցուցմունքն այն մասին, որ նախկինում սենյակից սենյակ մուտք է եղել, որը որդու ամուսնանալուց հետո՝ 25 տարի առաջ փակվել է։ Առաջին ատյանի դատարանը որևէ կերպ չի պատճառաբանել, թե ինչու է տասնամյակներ առաջ սենյակից սենյակ մուտքի դուռ լինելու հանգամանքը հիմք ընդունում, իսկ այն, որ այդ մուտքը 25 տարի առաջ քարե պատով փակվել է, որ Նելլի Հակոբյանի որդու տունն առանձին տուն է՝ այլ մուտքով, որ նրա տանից հնարավոր չէ մուտք գործել Նելլի Հակոբյանի տուն, ինչը հաստատվել է նաև Մխիթար Հակոբյանի տան զննությամբ, հիմք չի ընդունում։ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել նաև այն հանգամանքը, որ Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դուռը քարե պատով փակելուց հետո, մինչև պատուհանին ճաղավանդակ տեղադրելը, Նելլի Հակոբյանը բանվորների օգնությամբ ստիպված պատուհանով մտել է տուն, վերցրել որոշ իրեր և դուրս եկել, ինչով ևս հաստատվում է, որ նա այլ ճանապարհով չէր կարող մուտք գործել իր բնակարան։ Ամբաստանյալները ցուցմունք են տվել, որ վտարման վարույթների բոլոր գործերով վտարման գործողություններին գնում են իրենց բաժնի բոլոր ծառայողներով։ Առաջին ատյանի դատարանն այս հանգամանքը հաշվի չի առել, որ խմբով կոնկրետ որևէ գործողության մասնակցելիս, այդ գործողության վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը ստորագրող ԴԱՀԿ ծառայողներն ունեն ընդհանուր խմբային շահ, քանզի այդ արձանագրությունում արտացոլված են իրենց գործողությունները, որոնք համաձայնեցված են և կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը ստորագրող ԴԱՀԿ ծառայողները այդպիսով հատատում են իրենց համաձնեցված գործողությունների արտացոլումը պարունակող փաստաթուղթը։ Ամբաստանյալներ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի գործողությունների և գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների համադրությունից բխում է ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքում սուբյեկտիվ կողմից առկայությունը։ Ակնհայտ է, որ բազմաթիվ են դեպքերը, երբ առերևույթ հանցագործություն կատարած անձը հերքում է իր մասնակցությունը այդ հանցագործության կատարմանը, նշում շարժառիթի կամ նպատակից բացակայությունը, սակայն նրա գործողությունների վերլուծությունը փաստում է հակառակի մասին։ Սույն դեպքում ևս, ԴԱՀԿ ծառայողներ Սանասար Յարալյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի կողմից կատարողական վարույթի շրջանակներում կատարված գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունով արձանագրված գործողությունների մի մասի կատարումը, կատարողական թերթով նախատեսված չի եղել և այդ գործողություններն հիմք տալիս փաստելու նրանց արարքում սուբյեկտիվ կողմից առկայությունը։ Առաջին ատյանի դատարանը հիմք է ընդունել ամբաստանյալների այն պնդումը, թե ուղղակի արձանագրությունում նշել են այն ամենը, ինչ տեղի է ունեցել այդ գործողության ընթացքում, մինչդեռ այդ նույն ընթացքում դատաքննությամբ պարզված ամեն հանգամանք չէ, որ նշվել է հիշյալ արձանագրությունում։ Ամբաստանյալները որևէ հիմնավոր փաստարկ չեն ներկայացրել, թե կատարողական թերթի պահանջը կատարելուց հետո ինչի են մնացել պահանջատեր Սուսաննա Աբգարյանի բակային տարածքում, ինչու են սպասել, իրենց գործողությունների հետ որևէ կապ չունեցող, Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով բանվորների կողմից կատարվող գործողությունների ավարտին, ինչու են այդ գործողություններն արձանագրել վտարման կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում։ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալների, ինչպես նաև վկա Սուսաննա Աբգարյանի ցուցմունքները գնահատելիս հաշվի չի առել այն հանգամանը, որ Նելլի Հակոբյանի կողմից 2015թ. դեկտեմբերի 14-ին տրված հաղորդման հիման վրա հարուցված քրեական գործի նախաքննության ընթացքում Սուսաննա Աբգարյանը ցուցմունք է տվել, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն են փակել Նելլի Հակոբյանի տան մուտքը, որպիսի հանգամանք ևս կարևոր է ԴԱՀԿ ծառայողների գործողությունները, ինչպես նաև ցուցմունքներն ու գործում առկա այլ ապացույցները գնահատելու և նոր միայն սուբյեկտիվ կողմի վերաբերյալ հետևության հանգելու համար։ Առաջին ատյանի դատարանը վկա Սուսաննա Գրիգորյանի ցուցմունքից անտեսել է այն հանգամանքը, որ ԴԱՀԿ ծառայողները մտել պահանջատեր Սուսաննա Աբգարյանի տուն՝ հասկանալու համար նույնական են առաջին և երկրորդ հարկերը, Նելլի Հակոբյանից որդու տուն տանող մուտք կարող է լինել, թե ոչ, որպիսի հանգամանքը ևս փաստում է, որ ամբաստանյալներն ունեցել են շահագրգռվածություն կատարողական գործողությունների վերաբերյալ արձանագրությունում մտցնել տեղեկություններ, Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դուռը քարե պատով, իսկ պատուհանը ճառավանդակով փակելու հանգամանքը օրինական ցույց տալու համար։ Մինչդեռ Նելլի Հակոբյանը նրանց ասել է, որ որդու բնակարանից իր բնակարան մուտք չկա։ Ամբաստանյալները նշված հանգամանքը պարզելու նպատակով Նելլի Հակոբյանի որդու՝ Մխիթար Հակոբյանի տուն չեն գնացել, չեն փորձել պարզել մուտք առկա է, թե ոչ։ Վերը նշված հանգամանքները հաշվի առնելով, ակնհայտ է, որ 2015թ. նոյեմբերի 10-ին Սանասար Յարալյանի կողմից կազմված, ամբաստանյալների կողմից ստորագրված արձանագրությունում նշված «Կատարված ուսումնասիրությամբ պարզվեց, որ նշված շինության հատված հնարավոր է մուտք գործել նաև կառույցի հետնամասից» տեղեկությունը կեղծ է, հետևաբար այդ տեղեկությունը ներառելով արձանագրությունում և ստորագրությամբ հաստատելով այդ կեղծ տեղեկությունը բովանդակող արձանագրությունը, ամբաստանյալները կատարել են նաև իրենց մեղսագրված հանցագործության օբյեկտիվ կողմը։ Ինչ վերաբերում է Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևությանը, թե մեղադրական եզրակացությունը չի համապատասխանում օրենքով սահմանված պահանջներին, անհիմն է, նաև ժամանակավրեպ, քանզի մեղադրական եզրակացությունը օրենքով սահմանված պահանջներին համապատասխանելու հարցը դատարանը քննության առարկա է դարձնում գործը դատական քննությանը նախապատրաստելու ժամանակ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 296-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ մեղադրական եզրակացությունը քրեադատավարական օրենքին չհամապատասխանելու դեպքում գործը վերադարձվում է մեղադրողին, որպիսի փաստ սույն գործով չի արձանագրվել։ Նույն կերպ անհիմն է նաև Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևությունը, թե ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումները չեն պարունակում հանցակազմի հատկանիշների դատավարական արտահայտությունը, քանզի ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումները հստակ բովանդակում են՝ թե ամբաստանյալները ինչ, ինչու և ինչ եղանակով են կատարել։ Ելնելով վերոգրյալից՝ խնդրել է ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին, Վարդան Ազատի Մելիքբեկանին, Արամ Արեգի Իսրայելյանին և Սանասար Վաղինակի Յարալյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար և նշանակել պատիժ՝ տուգանք նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի՝ 400.000 ՀՀ դրամի չափով։ 4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է` Հիմնավորված և պատճառաբանված են արդյո՞ք ամբաստանյալներ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Արամ Արեգի Իսրայելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սանասար Վաղինակի Յարալյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում անպարտ ճանաչելու և արդարացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։ 4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։ (…)»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում` 1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն). 2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին. 3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները. 4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ. 5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները. 6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։ 2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն դիրքրոշում է արտահատել այն մասին որ. «(...) «Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում։ Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։ Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։ Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։ Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝ 1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք, 2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն, 3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն տե՛ս նույն որոշման 16-19-րդ կետերը)։ Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներն են. 1) անմեղության կանխավարկածը, 2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը, 3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը։ Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը։ Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով։ Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում։ Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ։ Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության։ Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը)։ Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը)։ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ)։ Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։ Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։ Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ)։ Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից։ Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։ Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման։ (...) Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն։ Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից, որի համաձայն՝ «Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված։ Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները»։ Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…) ։ Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե` 1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար, 2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ, 3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում։» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը)։ Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։ (...)»: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` «Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները»: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն` «1.Հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված՝ հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեսված է սույն օրենսգրքով: 2.Հանցագործություն չի համարվում այն գործողությունը կամ անգործությունը, որը թեև ձևականորեն պարունակում է սույն օրենսգրքով նախատեսված որևէ արարքի հատկանիշներ, սակայն իր նվազ կարևորության պատճառով հասարակական վտանգավորություն չի ներկայացնում, այսինքն` ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձին, հասարակությանը կամ պետությանը էական վնաս չի պատճառել և չէր կարող պատճառել»: Հանցագործության օրենսդրական բնորոշումից հետևում են դրա հետևյալ երեք հատկանիշները. 1.Հանցագործության հանրային վտանգավորությունը, որը հանդիսանում է վերջինիս նյութական հատկանիշը և դրա տակ պետք է հասկանալ կոնկրետ հանցագործության վտանգավորությունը առկա հասարակական հարաբերությունների համար: Այս հարցին անդրադարձել է Վճռաբեկ դատարանը Գ.Մադաթյանի գործով և նշել, որ «(...)Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը (...)» (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։ 2.Քրեական հակաօրինականությունը, այսինքն`արարքը (որքան էլ այն վտանգավոր լինի) չի կարող համարվել հանցագործություն, եթե նախատեսված չէ քրեական օրենսգրքում (nullum crimen sine lege): Այս կապակցությամբ պետք է նշել, որ. «(...) Անձին հանցագործություն կատարելու մեջ մեղավոր ճանաչելու միակ հիմքը կատարման պահին նրա արարքի` օրենքով սահմանված կարգով հանցագործություն համարվելն է։ Այսինքն` արարքը կարող է որպես հանցագործություն նախատեսվել միայն քրեական օրենքով, և ոչ ոք չի կարող ենթարկվել քրեական պատասխանատվության և պատժի այլ կերպ, քան քրեական օրենքով ուղղակիորեն նախատեսված հանցանք կատարելու համար։ Այսպիսով` չկա հանցագործություն, չկա պատիժ, եթե արարքն իրավական որոշակիության չափանիշին բավարարող եղանակով նախատեսված չէ գործող օրենքով (nullum crimen, nulla poena sine lege)։ (…) [նշված] երաշխիքը (nullum crimen, nulla poena sine lege), հանդիսանալով օրենքի գերակայության անքակտելի տարր, առաջնային տեղ է զբաղեցնում ՀՀ Սահմանադրությամբ և «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայով երաշխավորված պաշտպանության համակարգում, որից որևէ շեղում չի թույլատրվում։ Nullum crimen, nulla poena sine lege սկզբունքից հետևում է, որ ցանկացած հանցագործություն և պատիժ պետք է հստակ ամրագրված լինի օրենքով։ Այդ օրենքը չի կարող տարածական մեկնաբանվել, և այն չի կարող կիրառվել անալոգիայով» (տե՛ս Երվանդ Մելքոնյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի մայիսի 11-ի թիվ ԵՇԴ/0090/01/10 որոշման 14-րդ և 16-րդ կետերը)։ 3.Մեղավորությունը` հանցագործությունը համարվում է անձի կողմից մեղավորությամբ կատարված արարք, քանի որ առանց մեղքի չկա հանցագործություն և ոչ էլ քրեական պատասխանատվություն: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «(...) Արարքը հանցավոր է ճանաչվում միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունն անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին (...)»: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասը քրեական պատասխանատվություն է սահմանում հետևյալ արարքի համար. «Պաշտոնատար անձի կողմից շահադիտական նպատակով կամ անձնական այլ դրդումներով կամ խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթերում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ կամ գրառումներ մտցնելը, կեղծում, քերվածք կամ այլ թվական գրառումներ կամ փոփոխություններ կատարելը, ինչպես նաև կեղծ փաստաթղթեր կազմելը կամ հանձնելը»։ Վերլուծության ենթարկելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի առարկան՝ Վճռաբեկ դատարանն իր 2017 թվականի հունիսի 22-ի թիվ ԱՐԴ/0116/01/15 գործով որոշման շրջանակներում փաստել է, որ փաստաթուղթն այդ հոդվածի իմաստով պաշտոնական դիտարկվելու համար պետք է օժտված լինի հետևյալ հատկանիշներով՝ 1) այն պետք է ունենա իրավաբանական նշանակություն, մասնավորապես՝ պետք է պարունակի կամ դրանով պետք է տրամադրվի իրավաբանական նշանակություն ունեցող տեղեկատվություն։ Այլ կերպ` փաստաթղթում առկա տեղեկությունը պետք է հավաստի իրավաբանական նշանակություն ունեցող փաստեր, իրադարձություններ, որոնք կարող են առաջացնել իրավական հետևանքներ՝ իրավունք տրամադրելու կամ դրանից զրկելու, պարտականություն սահմանելու կամ վերջինից ազատելու, իրավունքների և պարտականությունների ծավալը փոփոխության ենթարկելու տեսքով (որպես այդպիսին՝ կարող են լինել՝ աշխատավարձի մասին տեղեկանքը, ժամանակավոր անաշխատունակության թերթիկը, անձնական սանիտարական (բժշկական) գրքույկը, տրանսպորտային միջոցի հաշվառման վկայագիրը և այլն)։ Ընդ որում, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ փաստաթուղթը պաշտոնական դիտարկվելու տեսանկյունից պարտադիր չէ, որ այն իրավական հետևանքներ առաջացրած լինի, այլ խոսքով՝ բավարար է միայն, որ այն իր բնույթով օժտված լինի այդպիսի հետևանքներ առաջացնելու, իրավահարաբերությունների վրա ազդեցություն ունենալու (իրավահարաբերություններ առաջացնելու, փոփոխելու կամ դադարեցնելու) հնարավորությամբ, 2) հաշվի առնելով քննարկվող հանցագործության օբյեկտը (այն ուղղված է պետական ծառայության բնականոն գործունեության դեմ), ինչպես նաև հանցագործության սուբյեկտը (սուբյեկտը հատուկ է, որպես այդպիսին՝ կարող է լինել միայն պաշտոնատար անձը, ով համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված չափանիշներին)՝ այն, որպես կանոն, պետք է տրված լինի պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմինների, դրանց կազմակերպությունների կողմից, 3) այն պետք է պատշաճ կերպով ձևակերպված լինի։ Մասնավորապես՝ փաստաթուղթը՝ - պետք է գտնվի նյութական կամ էլեկտրոնային կրիչի վրա, - պետք է ունենա որոշակի վավերապայմաններ, օրինակ` կնիք, դրոշմ, ստորագրություն և այլն։ Նշվածի համատեքստում հարկ է նկատել, որ փաստաթղթի ձևակերպմանը վերաբերող սույն հատկանիշների առկայությունը, ինչպես նաև փաստաթղթի՝ համապատասխան մարմիններում փաստաթղթաշրջանառության օբյեկտ լինելը, հաշվետվողական բնույթ ունենալը, դրա նկատմամբ հսկողությունը կարող են վկայել փաստաթղթի իրավական բնույթի և դրա՝ իրավական հետևանքներ առաջացնելու հնարավորության մասին։ Վճռաբեկ դատարանն իր՝ 2006 թվականի հունիսի 1-ի թիվ ՎՔԲ-106/06 գործով որոշման շրջանակներում փաստել է. «Պաշտոնական են համարվում այն փաստաթղթերը, որոնց պետական մարմինների կողմից տրվում է իրավաբանական նշանակություն։ Պաշտոնական փաստաթղթերը կարող են տրվել ինչպես պետական մարմինների, դրանց պաշտոնատար անձանց, տեղական ինքնակառավարման մարմինների, այնպես էլ այլ իրավաբանական անձանց, առևտրային կամ այլ տեսակի կազմակերպությունների կողմից։ Այդպիսիք կարող են հանդիսանալ նաև առևտրային բանկերում կազմվող վարկային կամ այլ ֆինանսական փաստաթղթերը, քանի որ դրանք ևս ունեն իրավաբանական նշանակություն»։ Ս.Գաբրիելյանի գործով որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) Պաշտոնական փաստաթուղթ պետք է համարել պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմինների, դրանց հիմնարկությունների, ձեռնարկությունների և կազմակերպությունների կողմից տրվող այն վավերացված տեղեկատվությունը, որը գտնվում է նյութական կրիչների վրա և հավաստում է իրավաբանական նշանակություն ունեցող փաստեր կամ իրադարձություններ» (տե՛ս Սամվել Գաբրիելյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2010 թվականի հուլիսի 23-ի թիվ ԵՇԴ/0115/01/09 որոշման 16-րդ կետը)։ Անդրադառնալով ապացույցների գնահատմանն ու վերլուծությանը` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը` Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Գագիկ Հովհաննիսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է հարկադիր ծառայության օպերատիվ բաժնում: Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից տրված թիվ ԵԱՔԴ/1217/02/13 կատարողական թերթի համաձայն ԴԱՀԿ ծառայությունում հարուցվել է կատարողական վարույթ, ինչի հիման վրա Երևանի Գուլակյան փողոցի 27/1 հասցեում գտնվող 81ք/մ բակային տարածքում և այնտեղ գտնվող 19ք/մ օժանդակ շինությունում պետք է կատարվեին վտարման գործողություններ: Նշված կատարողական թերթի հիման վրա հարուցված կատարողական վարույթով պարտապաններին տրվել է 7-օրյա ժամկետ՝ նշված տարածքն ազատելու համար, սակայն հաշվի առնելով, որ պարտապանները չեն կատարել օրինական ուժի մեջ մտած վճռի պահանջը, ուստի անհրաժեշտություն է առաջացել նշանակել հարկադիր վտարման օր, ինչի մասին կողմերը պատշաճ տեղեկացված են եղել: 10.11.2015 թվականին նշված հասցեում նշանակվել է վտարման գործողությունների կատարման օր և ծառայության կողմից նշված հասցեում կատարվել է հարկադիր վտարում, ինչի արդյունքում կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է և կատարողական վարույթը կարճվել է: Որպես ամբաստանյալ, իր համար անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը այն հարցի վերաբերյալ, թե որտեղ է եղել իրենց խմբային շահերը և նախաքննության մարմնի կողմից դա որևէ ձևով չի ապացուցվել, ուստի իր համար անհասկանալի է և չի կարող այդ հարցին պատասխանել, թե ինչի մասին է եղել խոսքը: Ինչ վերաբերվում է այն արտահայտությանը՝ «քարե պատ շարելու արդյունքում փաստացի առաջացած՝ Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը թաքցնելու խմբային շահերից ելնելով...», ապա ցանկանում է նշել, որ Ն.Հակոբյանի մուտք գործելն արդեն իսկ օրենքով է եղել արգելված, այսինքն ԴԱՀԿ ծառայության մասին ՀՀ Օրենքի 64 հոդվածի համաձայն՝ վտարված տարածքից պարտապանի մուտք գործելը պետք է արգելվի, ինչն էլ կատարվել է հարկադիր կատարողի կողմից, արձանագրությամբ վերջինս նախազգուշացվել է արգելված տարածք մուտք գործել և անհասկանալի է, թե մուտք գործելու ինչ անհնարինության մասին է խոսքը գնում: Իր համար ընդհանուր առմամբ անհասկանալի է առաջադրված մեղադրանքը: Վտարման գործողությունների օր է նշանակված եղել 10.11.2015 թվականին ժամը 11.00-ին, այցելություն է կատարվել իրենց բաժնի աշխատակիցների կողմից նշված հասցե՝ վտարման գործողությունները կատարելու նպատակով: Հասարակական կարգը ապահովելու նպատակով հրավիրվել է նաև տարածքային ոստիկանությունը, ովքեր ներկա են եղել, իսկ վտարման գործողությունները կատարելու նպատակով, ծառայության կողմից տրամադրվել է բանվորական ուժ, այն նպատակով, որ պարտապանին պատկանող գույքը անհրաժեշտության դեպքում տեղափոխվի վտարման ենթակա տարածքից, ինչն էլ կատարվել է, այսինքն այդ ամբողջ տարածքում եղած գույքը դուրս է բերվել տարածքից և տեղափոխվել է պարտապանի կողմից նշված տարածք, իսկ մինչ կատարողական բուն գործողությունները սկսելը, իրենց այցելությամբ պարզվել է, որ պարտապանն այդ պահին տարածքում չի եղել, այլ գտնվել է տան բնակելի հատվածում, որոշ ժամանակ անց վերջինս դուրս է եկել, նրան առաջարկել են, որպեսզի վտարման ենթակա տարածքից իր գույքը վերցնի իր հետ, հակառակ դեպքում նախազգուշացվել է հարկադիր վտարման մասին, որն իրենից ներկայացնում է, որ եթե պարտապանը հրաժարվում է իր գույքը վերցնել և տեղափոխել, իրենց կողմից կազմվում է գույքագրման աշխատանքներ, որից հետո լուծվում է գույքի պահեստավորման, գույքի պահադրության հարցը՝ գույքը տարածքից դուրս բերելով: Այս դեպքում պարտապանը խնդրել է, որ իրեն պատկանող ամբողջ գույքը հանձնվի իրեն, ինչի մասին նշված է նաև արձանագրության մեջ, ծառայության կողմից տրամադրված բանվորական ուժի միջոցով այն դուրս է բերվել տարածքից և տեղափոխվել է նրա կողմից մատնանշված տարածք: Ինչ վերաբերվում է այն հարցին, թե դրանից ավել գործողություններ իրենք կատարել են, թե ոչ, ցանկանում է հայտնել, որ օրենքով սահմանված կարգով իրենց գործողություններն իրենք կատարել են, իսկ պատ շարելու մասով ինչպես նշված է մեղադրական եզրակացության մեջ, ապա դրա վերաբերյալ հայտնում է, որ չնայած այն հանգամանքին, որ պատը շարվել է ծառայության կողմից տրամադրված բանվորական ուժի կողմից, սակայն այդ գործողությունները չեն կատարվել ծառայության կամ մասնավորապես իր հանձնարարությամբ, որովհետև դա եղել է ընդամենը պահանջատիրոջ ցանկությունը, որպեսզի այն արգելք հանդիսանար և իր ապահովության համար: Մեկ անգամ ևս կրկնում է, որ դա եղել է պահանջատիրոջ ցանկությունը, չնայած այն հանգամանքին, որ դա կատարել են ծառայության կողմից տրամադրված բանվորների կողմից: Իրենց կողմից բանվորներին նախապես չի ասվել, որ բացի գույքի տեղափոխումից՝ ինչը պահանջված է եղել վճռով, պետք է նաև այլ աշխատանքներ կատարեն, իսկ պրակտիկայով միայն նախատեսված է գույքի տեղափոխումը: Իր կամ ծառայության աշխատակիցների կողմից վտարման աշխատանքների ժամանակ չեն կարգադրել կամ չեն ասել բանվորներին, որ նրանք պատ շարեն կամ լուսամուտին ճաղավանդակ դնեն: Իր հիշելով մինչև իրենց գործողություններն սկսելը, պահանջատիրոջ կողմից պատը շարելու համար արդեն իսկ ամեն ինչը կազմակերպվել էր: Բացի այդ, հաշվի առնելով պարտապանի ագրեսիվ վարքագիծը և ըստ երևույթին պահանջատերը մտածելով, որ իր կողմից բերված բանվորին հնարավոր է վնաս հասցվի, միգուցե այդ պատճառով է նա դիմել իրենց բանվորներին: Մինչ վտարման գործողոթյունները ներկայացվում է կատարողական թերթը, որի մեջ հստակ գրված է լինում իրենց կողմից ենթակա կատարման գործողությունները, իսկ եթե լրացուցիչ անհրաժեշտություն է առաջանում լրացուցիչ փաստաթղթեր ուսումնասիրել, ապա իրենք ուսումնասիրում են նաև տվյալ փաստաթղթերը: Սույն պարագայում վտարման գործողությունները կատարելու ժամանակ իրենց ձեռքի տակ արդեն եղել են այն բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերը՝ վճիռը, որի նկարագրական մասում իրենց անհրաժեշտ մեջբերումներ են եղել, ինչպես նաև հասցեի վկայականների հետ կապված, որն այդ պահին անհրաժեշտ է եղել ուսումնասիրել, հասկանալու համար, թե բակային հատվածը և, թե ընդհանուր բնակելի տան դիրքը, դրվածքը և այլն: Այլ մուտքի հետ կապված իրենց վրա որևէ պարտականություն չկա դրված այլ մուտք ունի, թե ոչ, դա ընդամենը տեղում պարզելու և իրավիճակը հասկանալու համար կարիքը զգացվել է, չնայած եղել է դատարանի կողմից կայացված և օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ, անկախ այն բանից նա այլ մուտք ունի, թե ոչ՝ այն կատարման ենթակա է, այսինքն նույնիսկ եթե նա ընդհանրապես մուտք էլ չունենար և որևէ հնարավորություն չունենար, որն այսօր շահարկվում է, չի կարծում, որ իրենք պետք է դատարանի վճիռը քննարկեին կամ մեկնաբանեին այլ մուտք ունենալու կամ չունանելու համար, հստակ եղել է վճիռ, որը ենթակա է կատարման: Բացի այդ, վճռի նկարագրական մասում նաև թաղապետարանի կողմից դատարանին հասցեագրվել է գրություն, որտեղ հստակ այդ մասին կա շարադրված, որից երևում է, որ թաղապետարանի աշխատակիցների կողմից կատարվել է տեղազննություն, որտեղ գրության մեջ հստակ նշել են, որ հնարավոր է մուտք գործել շինության հակառակ կողմից, այսինքն նույն բառերն են մեջբերված, ինչն իրենք են մեջբերել և եթե չի սխալվում դրանք հենց Նելլիի կողմից են ներկայացվել: Սեփականության վկայականը, բակի, շինության հատակագիծը իրենց կողմից ուսումնասիրվել է: Կատարողական վարույթում առկա է նաև սեփականության իրավունքի վկայական, չնայած այն բանին, որ նշված հասցեն անօրինական հիմունքներով է օգտագործվել պարտապանի կողմից, քանի որ նույն հասցեի մասին կա օրինական ուժ ստացած վճիռ՝ վտարման վերաբերյալ, այդ սեփականության իրավունքի վկայականով հստակ երևում է այդ շինության պատկերը և այդ վիճելի մուտքը, դա վկայականի հատակագծով երևում է որպես մուտք, այսինքն օրինական շինության մուտք, իսկ դա նրանց կողմից երբ է փակվել և ինչ նպատակով դա քննարկելու չէ: Բացի այդ, հատվածը, որտեղ տեղադրված է եղել պահարանը, այդ տարածք իրենք մուտք են գործել պարտապան Նելլի Հակոբյանի զբաղեցրած հատվածից, որտեղ ակնհայտ երևում է դռան խորշը, որը վկայականում երևում է որպես բացված օրինական մուտք, որտեղ Նելլի Հակոբյանի կողմից տեղադրվել է պահարան և օգտագործվել է իր նպատակների համար: Այն որ իրենք նշել են «հնարավոր է մուտք գործել», դա կեղծիք չէ, դա իրենց ընկալումն է, որովհետև «հնարավոր է մուտք գործել», որևէ մեկի իրավունքները չի սահմանափակվել կամ ոտնահարվել, այսինքն հնարավոր է մուտք գործել և չի հասկանում այդ արտահայտությունն ինչու համար է շահարկվում որպես կեղծիք: Բնակարանը ներսից զննելուց ակնհայտորեն երևացել է, որ դռան խորշում տեղադրված են պահարաններ՝ դարակաշար: Դատարանի կողմից տրված կատարողական թերթը ԴԱՀԿ է ներկայացրել լիազորված անձ՝ Շավարշ Փեթակչյանը: Կատարողական թերթի հետ կից ներկայացվել է դատական վճռի պատճեն, լիազորագիր, անձնագրի պաճեն և փաստաբանական գործունեության արտոնագրի պատճեն: Դատական վճռի վճռեց մասը նույն ձև գրված է նաև կատարողական թերթում: Վտարումը միայն անձանց վտարում չէ, այլ պետք է վտարում լինի նաև պարտապանի գույքից և չի նշանակում, որ եթե անձն այնտեղ չէ, ուրեմն վտարումն արդեն կատարված է: Տվյալ դեպքում իրենց այցելության պահին պարտապանը վտարման ենթակա տարածքում չի եղել, սակայն նրա գույքն այնտեղ է եղել՝ վտարման ենթակա շինության ներսում, և շինությունից դուրս: Պարտապանը հայտարարել է, թե որ գույքն է իրեն պատկանում, ինչն էլ տեղափոխվել է, իսկ եթե հրաժարվեր տեղափոխել, իրենք պետք է գույքագրեին՝ անկախ այն հանգամանքից, թե այն ում է պատկանել, սակայն տվյալ դեպքով դրա անհրաժեշտությունը չի եղել, քանի որ պարտապանը ներկայացրել է և գրավոր տվել է հայտարարություն: Տարածքում եղել է շարժական գույք, որը որ տեղափոխվել է, ինչ վերաբերվում է պատուհան է քանդվել, թե դուռ, ապա հայտնում է, որ օժանդակ շինությունը, որը օգտագործվել է որպես սանհանգույց կամ մառան, դրա ներսում նույնպես առկա է եղել գույք, որի դուրս բերման համար անհրաժեշտություն էր առաջացել դուռն ապամոնտաժել, որն օրենքով իրենց թույլատրվում է: Դուռն իր հիշելով նույնպես տեղափոխվել է, քանի որ տուժողն ասել է, որ այն նույնպես ինքն է տեղադրել, իր հիշելով պատուհանները նույնպես նրա ասելով են ապամոնտաժվել, քանի որ նա հայտնել է, որ այն ինքն է տեղադրել և դա իր շարժական գույքն է, եթե ցանկություն չունենար չէր տեղափոխվի, սակայն նա է ցանկություն հայտնել: Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, որը Նելլի Հակոբյանը ստորագրել է, և եթե Ն.Հակոբյանը հայտներ, որ ցանկանում է վերցնել նաև զուգարանակոնքը և լվացարանը, ապա դրանք նույնպես կտեղափոխվեր: Բացի այդ, Ն.Հակոբյանն ունեցել է հնարավորություն իրենց գործողությունները և անգործությունը բողոքարկել դատարան, ինչը նրա կողմից մինչ այսօր չի կատարվել, ինչը նշանակում է, որ իրենց գործողությունները նրա կողմից եղել են ընդունելի, իսկ նրա կողմից հանցագործության մասին հաղորդում տալը չի նշանակվում, որ նա բողոքարկել է իրենց գործողությունները: Կատարողական վարույթը հարուցվել էր Սանասար Յարալյանի կողմից, սակայն օրենքով չկա որևէ սահմանափակում բաժնի այլ աշխատակիցների հետ գնալ և կատարել կատարողական գործընթացը, իսկ տվյալ դեպքում ճանաչելով և իմանալով Նելլի Հակոբյանի անկանխատեսելի վարքագիծը, գնացել է Սանասար Յարալյանի հետ գործողությունների կատարմանը: Կատարման գործողությունների ժամանակ Նելլի Հակոբյանի կողմից ագրեսիվ վարքագիծ է ցուցաբերվել, որը դրսևորվել է նրանով, որ կացինը վերցրել է և ցանկանում էր որևէ մեկին հարվածել, բանվորների ձեռքից վերցրել է գործիքները և այլն: Կատարման գործողություններ կատարելու ժամանակ չափումներ չեն արել, քանի որ դրա անհրաժեշտությունը չի եղել, իսկ հատակագիծն իրենց մոտ եղել է: Կատարողական թերթում հստակ նշված է եղել, որ պետք է վտարվի 81քմ բակային տարածքից և 19քմ օժանդակ շինությունից, իսկ այդ տարածքները հստակ երևում են նաև վկայականում: 81քմ տարածքում կարող էին լինել բազմաթիվ ապօրինի շինություններ, որոնք պարտադիր չէր, որ նշված լիներ, թե որն ինչ է: Իրենք բացի դատական ակտի պահանջից այլ բան անելու իրավասություն չեն ունեցել, իսկ ինչն էլ կատարել են, կատարել են օրենքի սահմաններում, իսկ այստեղ շոշափվող հարցերը ենթակա են կարգավորման քաղաքացիական դատավարության կարգով: Սանհանգույցը ապամոնտաժել են, քանի որ եղել է բակային հատվածում, որը սեփականության իրավունքով պատկանել է պահանջատիրոջը, գրված է եղել 81քմ հատված, որտեղ կարող են լինել սանհանգույց և այլն: Եթե Ն.Հակոբյանը ցանկություն չունենար, որ մտնեն նրա տուն, ապա իրենցից որևէ մեկը չէր կարող մտնել նրա տուն: Կատարված գործողությունների հետ կապված արձանագրություն պետք է կազմվեր, իսկ Ն.Հակոբյանն հրավիրել է, նստել են և կազմել են արձանագրությունը: Արձանագրությունը կազմվել է Ն.Հակոբյանի տանը, քանի որ այդ պահին այդպես են նպատակահարմար գտել, որ հետագայում չասվեր, որ Ս.Աբգարյանի տանը եթե կազմվել է, ուրեմն խմբային շահ է եղել: Երբ եղել են Ն.Հակոբյանի տանը, նա հանգիստ է եղել, իսկ ագրեսիվ վարքագիծ դրսևորել է, երբ նոր են սկսել աշխատանքներ իրականացնելը: Ի վերջո իրենք Ն.Հակոբյանին Սուսանա Աբգարյանի բակային հատվածից վտարել են՝ Ն.Հակոբյանը և նրա գույքը դուրս է բերվել վտարման ենթակա տարածքից, ինչի մասին կազմվել է արձանագրություն և կատարողական թերթի պահանջը փաստացի կատարվել է: Իրենք նպատակաուղղված չեն մտել Ն.Հակոբյանի տուն ստուգելու համար դուռ կա, թե ոչ, ուղղակի փաստել են, որ դուռ առկա է, սակայն իրենց արձանագրության մեջ նման բան չեն գրել, իսկ եթե ցուցմունքներում առկա է նման արտահայտություն, ապա դա ուղղակի քննիչի հարցման արդյունքում է գրվել: Քարե շարվածքի մասին գրելով նկատի են ունեցել հիմնական դուռը, սակայն նրանց կողմից առաջադրված հարցը եղել է ներսի միջանկյալ դռան՝ քարե պատի շարվածքի մասին, շինության հակառակ կողմից առանձին մուտք է առկա, որտեղ բնակվում է Ն.Հակոբյանի որդին և առանձին մուտք ու ելք ունեն: Իրենք կատարողական գործողությունների ժամանակ ինչ կատարվում է արձանագրում են, նույնիսկ եթե ինչ-որ մեկը վատանում է: Հստակ չգիտի, թե Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով կամ պահանջով է եղել պատ շարելն ու եկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելը, փաստն այն է, որ դա կատարվել է, եթե դա իրենց կողմից կատարված լիներ, ապա իրենք կգրեին, որ դա իրենց կողմից է կատարվել, իրենք միայն ֆիքսել են, որ ճաղավանդակ է տեղադրվել և պատ է շարվել: Արձանագրությունն ամենավերջում չի կազմվել, այլ կազմվել է սկզբից՝ յուրաքանչյուր քայլի մասին: Իրենք սպասել են մինչև վերջ, երբ Նելլի Հակոբյանը դուրս կգար տարածքից, իրենց կողմից տեսանկարահանում չի կատարվել: Նելլի Հակոբյանի կողմից կատարված գործողությունները՝ կապված կացնով սպառնալու հետ, չեն արձանագրել իրենց արաձանագրության մեջ, զուտ մարդկային հատկանիշներից ելնելով, քանի որ դրան պետք է հաջորդեր հաղորդումը և այսօր ամբաստանյալի կարգավիճակում կլիներ ոչ թե ինքը, այլ Նելլի Հակոբյանը: Չգիտի Սուսաննա Աբգարյանի կողմից ապօրինի, թե օրինական պահանջ է եղել պատ շարելու և ճաղավանդակ տեղադրելու հետ կապված, իսկ իրենց այնտեղ մնալու նպատակը եղել է ոչ թե այն, որ սպասեն մինչև այդ աշխատանքները ավարտվեն, այլ որ Նելլի Հակոբյանը լքեր այդ տարածքը, տարածքից դուրս գալու հետ միասին իրենք շարժվել են այնտեղից, որը կարող են փաստել և Նելլի Հակոբյանը, և Սուսաննա Աբգարյանը, ինչպես նաև մնացած այլ անձինք: Բանվորներն իրենց ծառայության բանվորներն են եղել՝ պայմանագրային կարգով, ովքեր այնտեղ եղել են գույքը տեղափոխելու նպատակով, գույքի տեղափոխումից հետո նրանց որևէ իրավունք սահմանափակված չէ և իրենք աշխատանքից հետո կարող են կատարել այլ աշխատանք, իսկ նրանք այդ աշխատանքը վճարովի կանեն, թե անվճար դա իրենց արդեն չի հետաքրքրում: Պատ շարելն վճռի մեջ չի եղել որպես իրենց կատարման գործողություն, քանի որ նման բան չկա սահմանված, իսկ այդ տարածքից չօգտվելն արդեն օրենքով է սահմանված, սակայն, իր կարծիքով, պահանջատերը մտածել է իր ապահովության համար, որ Նելլին այլևս մուտք չգործի դեպի տարածք, նա իր տարածքում՝ իր սեփական հողի մեջ պատ է շարել, որով փաստացի արգելել է Նելլիի մուտքը բակային տարածք, իր մտածելով տրամաբանությունն այս է, քանի որ այդ պատը կամ ճաղավանդակը եթե չլիներ, ապա Նելլին հաջորդ օրը կրկին կարող էր այնտեղ մուտք գործել: Մինչև վտարման գործողությունը նշված հասցեում եղել է 13.10.2015 թվականին, որի վերաբերյալ կազմվել է արձանագրություն, այդ ժամանակ առաջարկվել է պարտապանին, որպեսզի նա 7-օրյա ժամկետում ազատի տարածքը: Պայմանագրային կարգով բանվորների վարձատրությունը կատարվում է համաձայն իրենց կողմից տրամադրված տվյալների՝ ներկայացնելով կազմված արձանագրությունը ֆինանսատնտեսական բաժին: Սուսաննա Աբգարյանն իրենց 450.000 ՀՀ դրամ չի վճարել, այլ վճարել է 200.000 դրամ, և Ն.Հակոբյանին չի ասել, թե իբր Սուսաննան վճարել է 450.000 դրամ, բացի այդ Ս.Աբգարյանի իրավունք է, որպեսզի կատարողական գործողությունների կատարումն ապահովելու համար ծառայության դեպոզիտ հաշվին կատարի կանխավճար, իսկ օրենքով սահմանված կարգով նշված է, որ վճռի պահանջը կամավոր չկատարելու դեպքում այն կատարվում է հարկադիր կարգով՝ պարտապանի հաշվին: Դարպասի փականը իր հիշելով փոխվել է կատարողական գործողությունների ընթացքում: Եթե Ն.Հակոբյանն ինքնակամ դուրս չգար, ապա իրենք պետք է հարկադրաբար դա անեին, սակայն Ն.Հակոբյանն ինքնակամ դուրս է եկել տարածքից: Եթե վտարման գործողությունների ընթացքում պարզվում է, որ անձը այլ մուտք չունի, իրենք միևնույն է վճիռը կատարում են, հակառակ դեպքում ի պաշտոնե իրավունք չունեն մեկնաբանել վճիռը կամ քննարկել, իրենք ունենում են օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ, որը ենթակա է անհապաղ կատարման: Եթե Ս.Աբգարյանի պահանջը չլիներ, այդ պատը չէր շարվելու, քանի որ 64հոդվածը հստակ սահմանում է, որ տարածքից պարտապաններից և գույքից ազատելը, դա տարածքից օգտվելն արգելելն է, տվյալ դեպքում իրենք արգելել են պարտապանին, արձանագրությամբ նախազգուշացնելով, որ վտարված է և իրավունք չունի մուտք գործել այդ տարածք, իսկ ինչ վերաբերվում է իրենք պատ շարելու իրավունք ունեցել են, թե ոչ, ապա հայտնում է, որ դա կատարողական թերթի շրջանակներից դուրս է, այսինքն իրենք այդ պատը չէին շարելու, գույքը և պարտապանին դուրս էին հանելու և վերջ, իսկ թե հետո այնտեղ պատ է շարվել, թե ավազ է լվցել մուտքը փակելու համար, դա արդեն իրենց խնդիրը չէ, դա պահանջատիրոջ ցանկությունն է իրեն ապահովելու համար, իրենք չեն էլ առաջարկել նրան, մինչև իրենց գնալն արդեն նա այդ ամենը կազմակերպել էր: Սանհանգույց ասվածը պարտապանի մուտքից մոտ 10սմ հեռավորության վրա է, որտեղ պետք է գնար բակային հատվածով, որտեղից նա վտարված է եղել, բացի այդ սանհանգույցը գտնվել է բակային հատվածի մեջ, որը սեփականության իրավունքով պատկանում է պահանջատիրոջը: Հակառակ կողմից մուտք ունենալու մասին նշել են, քանի որ այն եղել է և ինչ եղել է այն էլ արձանագրել են, իսկ այն լինելու կամ չլինելու հանգամանքը չէր խոչընդոտելու իրենց կողմից վճռի պահանջը կատարելուն: Գույքը տեղափոխելու ընթացքում զուգահեռ շարվել է նաև պատը: Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Վարդան Մելիքբեկյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի մասին կարող է հայտնել միայն այն տվյալներն ինչ հիշում է: Վտարման գործողությունների կատարման օր է նշանակվել, օրը չի հիշում, այցելել են իր հիշելով Գուլակյան 27 հասցե, այցելության պահին հասցեի դուռը փակ է եղել, ընթացքում պարտապան Նելլի Հակոբյանը դուռը բացել է և դուրս է եկել, նա տան ներսում է գտնվել: Իրականացվել են կատարողական գործողությունները՝ բակային տարածքից վտարելու հետ կապված: Վտարման կատարողական գործողություններով փորձն ինչպես ցույց է տվել լինում է խնդրահարույց, այդ պատճառով օգնության կարիք է լինում և իր այնտեղ գտվելու կոնկրետ նպատակը դա է եղել՝ որպես օժանդակ ուժ: Կատարողական գործողությունները կատարելու են գնացել 4 կամ 5 հոգով, իրենց միջև այդ ժամանակ կատարվում է դերաբաշխում՝ ով ինչ պետք է կատարի: Տվյալ դեպքում կատարողական վարույթը գտնվել է Սանասար Յարալյանի մոտ և նա է կազմակերպել գործողությունների հերթականությունը, բակային որ հատվածին է վերաբերվում կամ ոչ, ինչ պետք է անի, արձանագրությունը կազմվել է նրա կողմից, գույքի տեղափոխման հարցը նույնպես նա է որոշել: Իրենք հիմնականում գնում են որպես օժանդակ ուժ, այսինքն պատասխանատուն կոնկրետ լինում է այն անձն ում մոտ կատարողական վարույթը լինում է: Ինքը բաժնի պետ Արտակ Մարտիրոսյանի ցուցումով է գնացել սույն վտարման գործողությանը մասնակցելու և վտարման գործողություններով առհասարակ գնում են ամբողջ կազմով, քանի որ այդ դեպքերը պրոբլեմատիկ են լինում: Բաժնի պետի ցուցումն ամեն գործով տվյալ օրն են ստանում: Սանասար Յարալյանից ճշտել է, թե ուր են գնում և ինչ պետք է անեն, իսկ նա հայտնել է հասցեն և ասել, որ վտարումը պետք է լինի բակային տարածքից: Տվյալ վտարման գործողության ժամանակ ընդհանուր առմամբ խնդրներ առաջացել են, պարտապանը սկզբում հասցեից չի դուրս եկել, հետո ասել է «ես գույքը տանում եմ, են գույքը չեմ տանում», սակայն իր միջամտության կարիքը չի առաջացել: Չի հիշում, թե որքան ժամանակ է գտնվել այնտեղ: Վտարման վարույթը կատարվում է հետևյալ ընթացակարգով՝ ստանում են վարույթը, հարուցում են կատարողական վարույթ, առաջարկում են 7-օրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել, չազատելու դեպքում այցելում են տվյալ հասցե, արձանագրություն են կազմում, որ պարտապանը չի ազատել տվյալ հասցեն, հետագայում նշանակվում է վտարման կատարողական գործողությունների կատարման օր, այցելում են հասցե և կատարում են կատարողական գործողություններ: Վտարման կատարողական գործողությունները սկսում են նրանից, որ արձանագրություն է կազմվում որտեղ նշվում է, որ դատարանի կողմից տրամադրվել է կատարողական թերթը, կատարողական թերթի բովանդակությունը, նշվում է այցելեցին տվյալ հասցե, տեղում բացատրական աշխատանքներ իրականացրեցին պարտապանի հետ, որի արդյունքում առաջարկվեց՝ գույքը տեղափոխել ինքնակամ կամ այն չկատարելու դեպքում տեղափոխվում է հարկադրաբար, այսինքն գույքագրումով՝ գույքը տեղափոխելով պահեստ: Ըստ տվյալ իրադրության, եթե նրանք վերցնում են իրենց գույքը, տրամադրվում է բանվորական ուժ, տրանսպորտ, եթե լինում է դրա կարիքը և տեղափոխում են, եթե ոչ, ապա գույքագրումը կատարվում է հերթականությամբ, ինչը դուրս է գալիս հասցեից, գույքագրում են և տեղափոխում են կամ ի պահ են հանձնում մյուս կողմին կամ ներկա անձանցից ինչ-որ մեկին, որի մասին նույնպես կազմվում է արձանագրություն: Կատարման գործողությունն ավարտվում է այն պահից, երբ ազատվում է տարածքը պարտապանից և նրա գույքից: Բանվորական ուժը լինում է իրենք են տանում, լինում է նաև, որ տրամադրում են: Ն.Հակոբյանի վտարման գործընթացի ժամանակ Ն.Հակոբյանի տուն մտել են նրա հրավերով, նա իրենց հրավիրել է իրենց այցելության սկզբում՝ կոմպոտ խմելու: Չի կարող ասել, թե պարտապանը սկզբում ինչու դուռը չի բացել: Կատարման գործողությունների սկզբում պարտապանի կողմից են առաջացել պրոբլեմները, նա խոչընդոտել և դժգոհել է իրենց գործողություններից, իսկ պարտապանն իրենց իր տուն է հրավիրել սկզբում, երբ իրենց կողմից տարվել են բացատրական աշխատանքները: Նրա տանը զննություն կամ ուսումնասիրություն չի կատարվել, ուղղակի խոսակցություններից հասկացել է, որ պատի մեջ դրված պահարանի մասին է խոսակցությունն ընթանում, որտեղից ժամանակին մուտք է եղել, որը հետագայում փակվել էր, իսկ թե ում կողմից և երբ չի կարող ասել: Բնակարանի նախկին տեսքը վերականգնելուց հետո պարտապանը կարող էր այդտեղով մուտք գործել: Ն.Հակոբյանի բնակարանի մուտքի դուռը և պատուհանը փակվել է կատարողական գործողությունների ընթացքում՝ բանվորական ուժի միջոցով, չի հիշում այս դեպքով բանվորական ուժն իրենց կողմից էր տարվել, թե պահանջատերն է տրամադրել: Մուտքի դռան վրա պատ շարելը և պատուհանի վրա ճաղավանդակ դնելն իրենց կատարողական գործողությունների մեջ չի մտել, այդ գործողություններն իրենց կողմից չեն կատարվել տվյալ հասցեում: Նելլի Հակոբյանին օժանդակ շինություններից՝ սանհանգույցից և խոհանոցից վտարման գործողությունները կատարելու ընթացքում, վերջինս հայտնել է, որ դրանց վրա առկա պատուհանները և դուռն ինքն է տեղադրել և չի ցանկանում, որ դրանք այնտեղ մնան և խնդրել է ապամոնտաժել, իսկ գույքը տեղափոխվել և ապամոնտաժվել է բանվորների կողմից: Գույքի տեղափոխումը կատարվել է իրենց ցուցումով, իսկ քարե պատ շարելը և պատուհանին ճաղավանդակ դնելն իրենց ցուցումով չի կատարվել: Կատարողական գործողությունների ընթացքը արձանագրում է այն ծառայողը, ում մոտ գտնվում է տվյալ վարույթը: Արձանագրության մեջ նշվում է իրենց մասնակցության փաստը, իսկ վերջում այն բարձրաձայն ընթերցվել է Սանասար Յարալյանի կողմից, սակայն հիմա չի հիշում արձանագրության մեջ նշված է քարե պատն իրենց կողմից շարելու փաստը, թե ոչ: Արձանագրության մեջ ընդհանուր նշված է իրենց ներկայությամբ կատարված գործողությունները: Քանի որ վտարման գործողությունը ոչ միայն գույքի տեղափոխման աշխատանքն է իր մեջ ներառում, այլ նաև անձին տվյալ հասցեից դուրս բերելը, ապա իրենց կատարողական գործողությունները գույքի մասով ավարտելուց հետո Ն.Հակոբյանին հրավիրել են դուրս գալ, սակայն նա հրաժարվել է, այդ ընթացքում կատարվել են բացատրական աշխատանքներ, հետո եկել է նրա տղան, ով նույնպես նրան փորձել է համոզել, որ դուրս գա հասցեից, իսկ այդ ընթացքում զուգահեռ պատն է շարվել, ինչի պատճառով էլ իրենք այնտեղ էին մնացել, այլ ոչ թե սպասել են մինչև պատը շարվի: Ն.Հակոբյանի կողմից ագրեսիվ վարքագիծը եղել է մինչև գույքի տեղափոխումը, հետո երբ գույքը տեղափոխել են բակ, բակային հատվածում գույքի տեղափոխման աշխատանքները սկսվել են կատարվել և նա կրկին այդ ժամանակ սկսել է իրեն ագրեսիվ պահել, այսինքն ընթացքը, որի ժամանակ Ն.Հակոբյանի կողմից փոխըմբռնում է եղել, դա ընդամենը տևել է մեկ ժամ: Իրեն առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ չէ, չի հասկանում թե իրեն ինչում են մեղադրում և որտեղ է եղել խմբակային շահը: Եթե գծագրով կա դուռ և նա այդ դուռը փակել է, Ն.Հակոբյանն է մեղավոր և ինքն է իրեն զրկել, որ չի կարողանում մուտք գործել այդ հասցե: Բացի իրենից կատարման գործողություններին ներկա են եղել Սանասար Յարալյանը,Գագիկ Հովհաննիսյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, Արամ Իսրայելյանը, բանվորները, ոստիկանության աշխատակիցներ, պարտապանը, որոշակի ժամանակով պահանջատերը, նա սկզբում դրսում էր, հետո իրենք առաջարկել են ներս տուն գնա, քանի որ նրանց միջև կոնֆլիկտ է առաջացել, ընթերականեր էլ եղած կլինեն, սակայն այս պահին չի հիշում, չգիտի ով է հրավիրել, սովորաբար իրենք են հրավիրում ընթերակա: Պարտապանի որդին վերջում է եկել, չի հիշում այդ ժամանակ արձանագրություն կազմվել էր և պատը շարվել էր, թե ոչ: Պահանջատերը չի կարող հիշել որքան ժամանակ է դրսում եղել: Ն.Հակոբյանի կողմից ագրեսիվությունը դրսևորվել է նրանով, որ բանվորների աշխատանքներին է խոչընդոտել, բռնել է նրանց ձեռքերից, իսկ նրա գործողությունները խափանվել է իրենց աշխատակիցների կողմից, պահելով նրա ձեռքից կամ այլ ձևով, անձամբ ինքը չի բռնել, չի հիշում, թե ով է բռնել: Հիշում է, որ գրված է եղել, որ պետք է վտարեին օժանդակ շինությունից և բակային հատվածից, սակայն չի հիշում ինչն է հանդիսացել օժանդակ շինություն, չի իմացել նաև սանհանգույցը օժանդակ շինություն հանդիսացել է, թե ոչ: Տեղյակ չէ, թե ով է փոխել դարպասի փականը: Իր կողմից տան հատակագիծը չի ուսումնասիրվել, միայն մի պահ նայել է այն հատվածը, որը վերաբերվել է միջսենյակային հատվածի դռանը: Չի հիշում հատակագիծը որ թվականին է կազմված եղել և ով է այն ներկայացրել: Եթե ունենում են դատարանի վճիռ՝ վտարման վերաբերյալ, հասցե գնալով պարզում են, որ անձն իրականում այլ մուտք ու ելք չի ունենում, իրենք միևնույն է վտարում են: Իրենք փոխել են դարպասի փականը, որը բավարար է եղել պարտապանի կողմից տվյալ տարածք մուտք չգործելու համար: Սանհանգույցից պարտապանը չէր կարող օգտվել առանց բակային տարածք մուտք գործելու, ինչի պատճառով էլ նա ասել է, որ դրա վրա առկա պատուհանները և դուռը հանեն, քանի որ չէր կարողանալու օգտվեր: Իրենք կատարել են դատարանի վճիռը, իսկ եթե նա սանհանգույցից վտարված չէր և վտարման արդյունքում նա չէր կարող օգտվել, իրենք ոչինչ չէին կարող անել, իրենք միայն կատարող են եղել: Ընդհանուր բակային հատվածից է մուտքը եղել սանհանգույց և օժանդակ շինություն, այսինքն եթե բակային հատված մուտք գործելու հնարավորություն չունի, բնականաբար չէր կարող օգտվել: Ինքը ներկա է եղել և ստորագրել է արձանագրությունը: Եթե բաժնի պետի կողմից հրաման են ստանում, որ պետք է մասնակցեն կատարման գործողությանը, ապա իրավունք չունեն դա չանելու: Եթե պետի կողմից հրաման է լինում մի քանի հոգով վտարման գործողությանը մասնակցելու մասին, ապա իրենք չեն կարող գնալ այնտեղ և որոշել, որ անհրաժեշտություն չկա մնալու: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ Ն.Հակոբյանն իրենց որևէ բան չի հայտնել իր տանից դեպի որդու տուն գնացող դռան պատված կամ չպատված լինելու վերաբերյալ, իրենց կողմից տեղատեսություն կատարելու ընթացքում պարզվել է, որ պահարան է դռան մասում տեղադրված, իսկ իրենց մոտ առկա հատակագծում չի հիշում մուտքը եղել է, թե ոչ: Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Արամ Իսրայելյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Սանասար Յարալյանի վարույթում է գտնվել քաղաքացիական գործով կատարողական թերթը՝ վտարման պահանջով: Հարուցվել է կատարողական վարույթ, նշանակվել է վտարման հարկադիր կատարման գործողությունների օր և ինչպես մյուս վտարումները, այնպես էլ այս դեպքում, խմբով գնացել են, կատարել են վտարումը և կատարողական վարույթը կարճել են: 2000թվականից սկսված ղեկավարության կողմից կարգ է որոշվել, որ բոլոր վտարման գործողություններին հարկադիր ծառայողները չեն գնալու միայնակ կամ երկու հոգով, պետք է գնան 3 և կամ ավելի ծառայողներով, այն դեպքից հետո, երբ կատարման արդյունքում պարտապանը մուրճով հարվածել էր կատարողի գլխին, որը տեղի էր ունեցել գրեթե կատարողական գործողությունների ավարտին: Այդ հրամանը իրենք չէին կարող չկատարել և միայնակ գնալ: Վտարման գործողություններն անկանխատեսելի են և չես կարող իմանալ, թե որ պահին ինչ կարող է լինել, ինչի պատճառով էլ ղեկավարության կողմից հրաման է եղել այն մասին, որ բոլոր կատարողական գործողություններին մասնակցում են ամբողջ բաժնով՝ սկզբից մինչև վերջ: Գիտի տուժողին և նրա որդուն, այլ մանրամասնությունների մասին տեղյակ չէ, իսկ ինչ էլ տեղեկացել է, տեղեկացել է նախաքննության և դատաքննության ընթացքում: Նելլիի հետ իրենց տղաներից մեկը բացատրական աշխատանքներ է իրականացրել, պարզաբանել է նաև նրա իրավունքներն ու պարտականությունները, խորհուրդներ է տվել և ինքը մի պահ մտել է և դուրս է եկել: Տան ներսում տեսել է դռան խորշ, որտեղ ներկառուցված է եղել պահարան, իսկ այն, որ հետևի կողմից պատ է նաև շարված, իմացել է փորձաքննության ժամանակ: Ըստ էության դա մեկ միավոր տուն է, որն ունեցել է երկու դուռ, ավելի կոնկրետ չորս սենյակ է, այդ չորս սենյակից երկու միջսենյակային դռները փակված են, իսկ մյուս կողմից երևում է մեկ դուռ, դռան խորշ, որտեղ էլ ներկառուցված է եղել պահարանը: Ոստիկանության աշխատակիցներին իրենք են հրավիրում, բայց որպես կանոն նրանք չեն միջամտում հարկադիր ծառայողների գործողություններին, մինչև հասարակական կարգի խախտումը: Չնայած նրան, որ իրենք ոստիկաններ են հրավիրում, նաև իրենց բաժնով են գնում վտարման գործողություններին, անհրաժեշտության դեպքում օգնելու համար, քանի որ ոստիկանության աշխատակիցները կարող են միջամտել միայն հասարակական կարգի խախտման դեպքում: Հիշում է, որ պետք վտարեին տուժողին և նրա որդուն, այլ մարդու չի հիշում այնտեղ: Կատարողական թերթի պահանջը եղել է պարտապանին և նրա գույքն ազատել տարածքից, դրանից բացի իրենք այլ բան չեն կատարել: Ինքը Ն.Հակոբյանի բնակարանում ուսումնասիրություն չի կատարել, մտել է մեկ անգամ նրա տուն և դուրս է եկել այն ժամանակ, երբ իրենց տղաներից մեկը նրա իրավունքները և պարտականություններն է պարզաբանել: Ն.Հակոբյանի բնակարանում չի հիշում այլ պահարան կար, թե ոչ: Նելլի Հակոբյանի բնակարանի դռան խորշը նախաքննության ընթացքում թեմա է դարձել և կոնկրետ այդ հանգամանքն իր մոտ տպավորվել է և հիշել, որ այնտեղ այդպիսի բան է նկատել: Չի կարող ասել, թե այդ պատի և դռան խոռոչի մասին ինչի համար է նշվել արձանագրությունում, չնայած ինքն արձանագրությունում որևէ տարօրինակ կամ հակասական բան չի նկատել, որն էլ բարձրաձայն ընթերցվել է և ստորագրել է: Կատարողական գործողության, լուսամուտների և դռան ապամոնտաժման, քարե պատի շարման, ճաղավանդակի տեղադրման ժամանակ ներկա են եղել իրենք, բանվորները, պարտապանը, պահանջատերը՝ կարծում է տանը, ում տունը գտնվել է Ն.Հակոբյանի տան վերևը: Պահանջատիրոջը չի ճանաչում, դեմքով նույնպես չգիտի: Իր վարույթում գտնվող գործերի պարտատիրոջն ու պարտապանին ճանաչում է, իսկ այս դեպքում Յարալյանի գործով պարտապանին ճանաչում է, իսկ պահանջատիրոջը ոչ: Չի հիշում տան հատակագիծը նայել է, թե ոչ, իր վարույթը չի եղել, որ հստակ հիշեր: Ինքը չի հիշում, որ իրենք սպասել են այնքան ժամանակ մինչև պատը շարվեր, եթե հիշողությունն իրեն չի դավաճանում, իրենք տարածքից դուրս են եկել այն ժամանակ, երբ Նելլի Հակոբյանի որդին եկել է և մորն ուղեկցել է դուրս, իսկ իրենք էլ նրա հետ դուրս են եկել: Կատարման գործողությունների արձանագրության մեջ չի կարող պարզաբանել, թե ինչի համար է նշվել, որ քարե պատ է շարվել և լուսամուտին ճաղավանդակ է դրվել կամ ինչու է նշվել, որ հետևի կողմից մուտք ունի, սակայն եթե միտում լիներ ինչ-որ բան թաքցնելու այդ մասին ուղղակի չէր նշվի, ինչ կատարվել է այդ ընթացքում, այն էլ արձանագրվել է: Սանասարին չի հարցրել, թե ինչու է այդ մասին արձանագրել: Չի լսել, որ իրենց տղաներից ինչ-որ մեկը պատ շարի: Ն.Հակոբյանը կատարման գործողությունների ընթացքում սկզբում բորբոքվել է, հետո հանգստացել, հետո նորից բորբոքվել, ինքը ամեն վայրկյան այնտեղ չի գտնվել և չի կարող մանրամասներ ասել, Նելլիի վրդովմունքն ավելի շատ իրենց չի ուղղված եղել, այլ պահանջատիրոջը, ասել է «սատկես դու» և նման այլ բաներ: Այդ ժամանակ պահանջատերը իր կարծիքով տանն է եղել և Նելլին ասել է, որ նա լսի: Չգիտի պահանջատերը տանից է կարգադրել պատը շարել, թե ոչ: Չի լսել, որ իրենց տղաների կողմից պատ շարելու հրահանգ լինի, լսել է, որ պահանջատիրոջ խնդրանքով են այնտեղ պատ կառուցում: Ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ իր նախաքննական ցուցմունքները մանրամասն չէր հիշում, բայց իր կարծիքով նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում հակասություններ առկա չեն: Տեսել են, որ դռան խոռշում պահարան է ներկառուցված: Ներկայումս հիշեց, որ կատարողական վարույթում հատակագիծ է եղել տղաների մոտ և ինքը այն կողքից նայել է, ինչից էլ բացահայտվել է, որ պահարանի փոխարեն դուռ է եղել: Այն ինչ նշված է ցուցմունքում, հենց այդպես էլ եղել է: Տվյալ կատարողական վարույթով ինքը որևէ գործողություն չի կատարել, կատարվել է Սանասար Յարալյանի կողմից և որպես ներկաներ, հնարավոր է արձանագրության մեջ նշվել է որպես մասնակից, իրենց անունները նշվել է արձանագրության մեջ, ինքը անմիջական կատարողական վարույթի մասնակից չէ, իրավական տեսանկյունից պատասխանատվություն չի կրում կատարողական վարույթի համար, իրենց ներկա լինելու հիմնական նպատակը անվտանգության նկատառումներից ելնելով է, իսկ ինչ կատարվել է այնտեղ՝ գրվել է, ինչի համար էլ ինքը ստորագրել է: Արձանագրությունը կազմվել է կատարված գործողությունների վերաբերյալ և ինչ տեղի է ունենում այդ էլ արձանագրվում է, անկախ նրանից, թե ինչ է կատարվել: Սույն գործով կատարման գործողությունների ընթացքում որևէ շահ և դիտավորություն չի ունեցել: 28 տարի է ծառայում է և այդ ընթացքում նույնիսկ բանավոր նկատողություն չի ունեցել: Ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննությամբ Սանասար Յարալյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի սեպտեմբերի 09-ին վարույթ է ընդունել վտարման վերաբերյալ դիմումը և գրություն է ուղարկվել կողմերին՝ որոշում կայացնելու վերաբերյալ, ինչպես նաև 7-օրյա ժամկետում տարածքն ինքնակամ ազատելու վերաբերյալ: Հետո գնացել է այնտեղ, արձանագություն է կազմել, որ վտարման ենթակա տարածքն ազատված չէ, որից հետո նշանակվել է վտարման օր՝ 2ամիս հետո և այդ օրը գնացել են վտարումն իրականացնելու: Գնացել են, կատարել են վտարման գործողություններ, պարտապաններին հասցեից վտարել են և արձանագրել են, թե ինչ է տեղի ունեցել այդ ժամանակ: Ծառայությանը ներկայացվել է կատարողական թերթ՝ վտարման վերաբերյալ, վարույթում եղել է հատակագիծը և վճիռը: Կատարողական թերթը դիմումով մուտք են արել ԴԱՀԿ ծառայություն, որից հետո էլ հարուցվել է վարույթը, պարտապան կողմը որևէ դիմում չի ներկայացրել, ԴԱՀԿ ծառայություն չի եկել: 7-օրյա ժամկետը լրանալուց հետո ինքը գնացել է հասցե, բացատրել է իրավիճակը, սակայն դրանից հետո էլ որևէ դիմում չի ներկայացվել կամ նա չի ներկայացել: Ծառայությունում պարտադիր է, որ վտարման գործողություններին գնան ամբողջ կազմով, դա միայն իր գործով չէ, բոլորի գործերով էլ այդպես է կատարվում: Քանի որ վճռի մեջ նույնպես նշված է եղել, որ բնակարան կարող է մուտք գործել նաև հասցեի հետնամասից, պարտադիր պայման չի եղել դա արձանագրության մեջ կգրվեր, թե ոչ, ուղղակի մտածել է, որ դա կարող է նշել, ինչի համար էլ արձանագրության մեջ այդ մասին նշում է արել, միևնույն է ինքը պարտավոր էր վտարում կատարել, եթե նույնիսկ նա մուտք չունենար, հետևաբար չի խորացել այդ գրվածի վրա, հետին միտք չի ունեցել դա գրելով: Դա գրելով որևէ կեղծիք չի կատարել, իրականում հնարավոր է մուտք գործել և հիմա էլ նույնը պնդում է, քանի որ գծագրում առկա է մուտք և եթե այն բերեն նախկին տեսքի, որը փակվել է նրանց կողմից, առանց որևէ թույլտվության, հնարավոր է մուտք գործել: Տուժող Նելլի Հակոբյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 1966 թվականին Վանիկ Իսահակյանից գնել է Գուլակյան փողոցի 27տան կիսնկուղային հարկը՝ 25.000 ռուբլիով, չնայած ամուսնու և Վանիկի միջև նոտարական վավերացմամբ առուվաճառքի պայմանագիր չի կնքվել, սակայն նրանց միջև կնքվել է ներքին առուվաճառքի պայմանագիր, որի մի օրինակը գտնվել է իրենց մոտ, իսկ մյուսը Վանիկ Իսահակյանի մոտ: Տարիների ընթացքում իրենց մոտ գտնված պայմանագիրը 1991 թվականին կորցրել է՝ անհայտ պայմաններում: Նշված տանը բնակվել է 1966 թվականից մինչև 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ը: Հաճախակի է դիմել Վանիկին, որ գնան նոտարական գրասենյակ, որպեսզի իր գնած տունը անվանափոխի իր անունով, սակայն նա հայտնել է, որ չի կարող, քանի որ կիսանկուղները չեն սեփականաշնորհվում որպես բնակելի տարածք: Նշում է նաև, որ կիսանկուղային հարկը գնելու ժամանակ գնել են նաև բակային տարածքի մի մասը, որը չեն սեփականաշնորհել՝ վստահելով Վանիկ Իսահակյանին, մտածելով, որ որևէ խնդիր չի կարող առաջանալ: Միևնույն ժամանակ մտածել են սեփականաշնորհել երկու կիսանկուղը, սեփականաշնորհեն նաև իրենց պատկանող բակային տարածքի մասնաբաժինը: Ցանկանում է նշել, որ կիսանկուղային հարկը իրենց վաճառելու ժամանակ, Վանիկ Իսահակյանը վաճառել է նաև նշված տան երկրորդ հարկը Հայկազ Թադևոսյանին, նրան է վաճառել նաև բակային հատվածի մի մասը, սակայն իր և Հայկազ Թադևոսյանի միջև բակային հատվածի բաժանում չի եղել և ընդհանուր օգտագործել ու բնակվել են համերաշխ: 2012 թվականին Հայկազ Թադևոսյանի ժառանգ՝ Դավիթ Թադևոսյանը, սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող երկրորդ հարկի բնակելի տարածքը, ինչպես նաև բակային տարածքն ամբողջությամբ վաճառել է Սուսան Աբգարյանին, հետագայում է տեղեկացել, որ Վանիկ Իսահակյանի որդին՝ Ալբերտ Իսահակյանը, 2005 թվականին բակային տարածքը, որի մեջ մտնում է նաև իր մասնաբաժինը, որի համար գումար է վճարել, որի մեջ մտնում է նաև իր մուտքի և ելքի ճանապարհը, ամբողջությամբ վաճառել է Դավիթ Թադևոսյանին: Նշվածի վերաբերյալ ինքն արդեն իսկ Արաբկիրի քննչական բաժնում տվել է հաղորդում և քննվել է քրեական գործ: Սուսան Աբգարյանի գալուց հետո իր և նրա միջև սկսվել է վիճաբանություններ այն բանի համար, որ նա ասել է, թե իբր բակային տարածքն ամբողջությամբ, նաև իր կողմից դեռևս 1966 թվականին կառուցված խոհանոցը և սանհանգույցը նույնպես պատկանում է իրեն, ինչը չի համապատասխանում իրականությանը: Հարցը հասել է նրան, որ Սուսան Աբգարյանը դիմել է դատարան՝ բակային տարածքից իրեն վտարելու պահանջով, պատճառաբանելով, որ իր բնակարան կարող է մուտք գործել մեկ այլ մուտքով, ինչն ամբողջությամբ չի համապատասխանում իրականությանը, իսկ Սուսանն իր հայտարարությունը հիմնավորում էր նրանով, որ որդին՝ Մխիթար Հակոբյանը, իր ընտանիքով ապրում է Գուլակյան 27 հասցեում և իր ու որդու բնակարանը բաժանվում է մեկ պատով, որը նախկինում ծառայել է սենյակից սենյակ անցնելու բաժանարար պատ և եղել է իր տան մի մասը, սակայն հետագայում, երբ որդուն ամուսնացրել է, նշված սենյակի շինության հետնամասից ավելացրել է նոր սենյակ և մուտք է բացել դեպի որդու բնակարան, իսկ իր և որդու տների միջև եղած բաժանարար պատի մուտքը իր տան ներսից, դռան մասով պահարան են կառուցել՝ դեռևս 25 տարի առաջ, այսինքն սենյակների միջև եղած բաժանարար մուտքը փակելով որդին ունեցել է առանձին բնակարան՝ առանձին մուտքով և հասցեով, ինքն ունեցել է իր նախկին մուտքը և առանձին հասցե և որդին առանձին ապրում է արդեն 25 տարի: Դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ ինքը որդու հետ ապրում է առանձին, ունեն առանձին մուտքեր և առանձին հասցեներ, ապա վճիռ է կայացրել հօգուտ Սուսան Աբգարյանի, որով իրեն պետք է վտարեին իր տուն գնացող միակ մուտք հանդիսացող բակային տարածքից և իր բակում գտնվող, իր կողմից կառուցված խոհանոցից, սանհանգույցից, իր համար սա անհասկանալի է եղել, քանի որ դրանով զրկվել է տուն մուտք գործելու հնարավորությունից: Այդ վճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ԴԱՀԿ ծառայությունից ստացել է գրություն, որում նշված է եղել, որ որդու հետ 7-օրյա ժամկետում պետք է ազատի բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը: Ինքը նշված տանը բնակվել է միայնակ, որդիներից որևէ մեկն իր հետ չի բնակվել, այլ տեղ չի ունեցել գնալու, ինչպես նաև չի ունեցել այլ բնակարան, ուստի գրության պահանջը չի կատարել, որից հետո ստացել է ևս մեկ գրություն, որ պետք է միչև 2015թվականի նոյեմբերի 10-ն ազատի տարածքը և օժանդակ շինությունը, սակայն դա նույնպես չի կատարել, քանի որ այլ տեղ չի ունեցել մնալու: Նշված օրը բակ են եկել ԴԱՀԿ ծառայություն աշխատակիցներ և ոստիկաններ, ինչից հասկացել է, որ եկել են իրեն վտարելու համար: Սկզբում չի ցանկացել դուրս գալ տանից, սակայն դուրս է եկել և փորձել է ԴԱՀԿ աշխատակիցներին բացատրել, որ բակային տարածքից վտարելու դեպքում կզրկվի բնակարան մուտք գործելու միակ մուտքից: Այդ ժամանակ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն իրեն ասել են, որ դատարանի վճռով պետք է վտարվի բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից: Հանդիսանալով որպես օրինապաշտ քաղաքացի, ենթարկվել է նրանց պահաջին, քանի որ առկա էր դատարանի վճիռ: Այնուհետև սկսվել է իրեն վտարելու գործընթացը, ԴԱՀԿ ծառայության կողմից բերված բանվորները, որոշ իրեր տեղափոխել են որդու տուն, այնուհետև նրանք ապամոնտաժել են խոհանոցի և սանհանգույցի դուռը, ապա պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխվել են որդու տան բակ: Այնուհետև սկսել են պատ շարել իր մուտքի անմիջապես դռան դիմաց, որով էլ զրկվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից, որից հետո երկաթյա ճաղավանդակ են դրել իր տան պատուհանին: Նշում է, որ մինչ այդ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները իր հետ մտել են իր տուն և նույնիսկ ցանկացել են քանդել իր և որդու տան միջև ընկած ժամանակավոր մուտքը, որն իր տան ներսից փակված է պահարանով, իսկ որդու տան կողմից՝ պատով, սակայն ինքը չի համաձայնել պատը քանդելուն: Երբ բանվորները սկսել են պատը շարել մուտքի դռան մոտ, ինքը սկսել է խոչընդոտել, հայտնելով, որ դատարանի որոշման մեջ նման կետ սահմանված չէ, սակայն ԴԱՀԿ աշխատողները, ովքեր եղել են չորս հոգի, արգելել են իրեն խոչընդոտել բանվորների գործողությանը: Նրանցից երկուսը բռնել են իր ձեռքերից, պատից պատ խփելով, քաշքշելով, վրան բղավելով հանել են իրեն բակից փողոց: Նրանց կատարած գործողությունների պատճառով իր թևերն ամբողջովին կապտուկների մեջ է եղել, սակայն այդ մասին ոստիկանությանը չի հայտնել, բժշկի չի գնացել, որևիցե մեկին չի հայտնել, քանի որ չի ցանկացել ԴԱՀԿ աշխատակիցները խնդիրներ ունենան, սակայն ներկայումս ցանկանում է այդ մասին հայտնել, քանի որ հասկացել է, որ պատը շարվել և երկաթյա ճաղավանդակը դրվել է ԴԱՀԿ աշխատակիցների պատվերով և այդ ապօրինի գործողությունների հետևանքով զրկվել է իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից: ԴԱՀԿ աշխատակիցները գործողությունների վերաբերյալ կազմել են համապատասխան արձանագրություն, որի մեջ նշել են, որ իր շինություն կարող է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, այսինքն՝ որդու բնակարանից, չնայած նշված մուտքը շատ վաղուց փակված է և որդու բնակարանը կամ սենյակը հնարավոր չէ բակ դարձնել: Այդ արձանագրությունը կազմելուց հետո, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների առաջարկով, ստորագրել է, նրանք նույնպես ստորագրել են, իսկ այլ անձինք ստորագրել են, թե ոչ, չի կարող ասել: Իր պահանջն այն է, որ վերացնեն ԴԱՀԿ-ի կատարած ապօրինի գործողությունը, այն է՝ քանդել մուտքի դռան դիմաց շարված պատը, հանել երկաթյա ճաղավանդակը, տեղադրել իր խոհանոցի և սանհանգույցի դուռը և պատուհանները, հնարավորություն տալ իրեն մուտք գործել իր բնակարան: Նշում է, որ ինչպես նախկինում, այնպես էլ Արաբկիրի քննչական բաժնում, տեղեկացել է, որ Սուսան Աբգարյանն ասել է, որ իբր նա է խնդրել բանվորներին պատ շարել իր տան մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել, ինչին ինքը չի հավատում, քանի որ երբ խոչընդոտել է պատը կառուցելուն, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատողները չեն թողել իրեն, թույլ չեն տվել արգելել պատ շարելը, այսինքն նրանք իրեն քաշելով և հրելով մի կողմ են տարել, որպեսզի ինքը չխոչընդոտի գործողությունների իրականացմանը և այդ ամենն իրեն հիմք է տալիս մտածելու, որ բանվորները կատարել են ոչ թե Սուսան Աբգարյանի պատվերը, այլ ԴԱՀԿ աշխատողների պատվերը: Նաև նշում է, որ եթե բանվորները իրոք կատարում էին Սուսան Աբգարյանի պատվերը, այդ դեպքում ԴԱՀԿ աշխատակիցների շահն ինչում է կայացել, որ արգելել են իրեն բանվորների գործողությունների կատարմանը խոչընդոտել: Իր տուն մուտք գործելու հնարավորությունից այժմ էլ զրկված է և դարձել է թափառական: Նշում է, որ երբ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն իրեն հրելով դուրս են հանել փողոց, այնտեղ են գտնվել նաև ոստիկանները, իսկ այլ անձինք այնտեղ գտնվել են, թե ոչ, չի կարող ասել, քանի որ ուշադիր չի եղել: Պահանջում է, որ ԴԱՀԿ աշխատակիցներն ուղղեն իրենց կատարած ապօրինի գործողությունները, վերականգնեն իրեն հասցված վնասը և օրենքի սահմաններում ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության: Ն.Հակոբյանն իր ցուցմունքը պնդել է նաև Գագիկ Հովհաննիսյանի, Արամ Իսրայելյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում: Վկա Մխիթար Հակոբյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալներին դեմքով է ճանաչում, նրանց հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ երեկոյան, ժամը կոնկրետ չի հիշում երբ, իմացել է, որ հարկադիր կատարման աշխատողները գնացել են մոր տուն՝ վտարման հարցով, ինչի պատճառով ինքն էլ է գնացել, որպեսի իմանա, թե ինչ է կատարվում: Այնտեղ գնալով տեսել է, որ կոնկրետ գործողություններ են կատարում՝ հանել են պատուհանները, դուռը ու պատ են շարում տան մուտքի դիմաց և գրեթե արդեն վերջացնում էին: Մայրն այդ ժամանակ շատ հուզված է եղել, փորձել է նրան հանգստացնել, սպասել են մինչև բանվորները վերջացրել են իրենց աշխատանքը և ապա իրենք էլ են գնացել: Բնակարանը, որի պատուհանները հանել են և ճաղավանդակ են տեղադրել, իսկ դռան վրա պատ են շարել, մայրն այնտեղ ապրում է մոտ 50 տարի: Բնակարանը, որտեղ ինքն է ապրում և բնակարանը, որտեղ մայրն է ապրում առանձնացված է քարե պատով, այնտեղ ինքն ապրում է մոտ 20 տարի և ավել: Իր բնակարանից դեպի մոր բնակարան որևէ մուտք առկա չէ, այդ վտարման գործողությունների ժամանակ նույնպես մուտք առկա չէր: Իր տունը վերանորոգված է, հյուրասենյակի մոտից մուտք չկա մոր տուն, իսկ մոր տան ներսից իր տունն առանձնացված է պատով, իսկ պատից հետո պահարանով, այսինքն պահարանից զատ քարե պատ է: Վտարման գործողությունների ժամանակ մի քիչ հեռու է եղել, զանգել են իրեն և ասել են դրա մասին, ինչի պատճառով էլ ինքը գնացել է: Իմացել է, որ Սուսաննա Աբգարյանը դատարան է դիմել և վտարման հարց է առաջացել, իսկ ԴԱՀԿ ծառայողներն էլ վտարման վերաբերյալ գրություն են ուղարկել մորը: Իմացել է, որ մորը պետք է վտարեն բակային տարածքից, իսկ բացի բակային տարածքից՝ բակում գտնվող խոհանոցից, սանհանգույցից: Բակում բացի խոհանոցից, սանհանգույցից, այլ շինություն էլ է եղել՝ չուլան, որը նույնպես պատկանել է իրենց, այն գտնվել է դեպի մուտք՝ ձախ կողմի վրա, այն իրենք են օգտագործել: Այդ տարածքում բացի իր նշածներից այլ օժանդակ շինություն չի եղել: Տեղեկացված չի եղել, որ մորը պետք է վտարեին օժանդակ շինությունից, իմացել է միայն բակային տարածքի մասին: ԴԱՀԿ ծառայողների գործողությունների վերաբերյալ նրանցից պարզաբանում չի պահանջել, նրանք միայն ասել են, որ իրենց աշխատանքն են կատարում: Հասկանում է, որ ԴԱՀԿ-ի աշխատողների աշխատանքն է եղել, սակայն իր մոտ հարց է ծագել արդյոք նրանց աշխատանքի մեջ է մտել պատուհանը հանելը, դուռը հանելը և պատ շարելը, սակայն ասել է, որ այո, դա իրենց աշխատանքն է, ապա ասել են, որ կարող են դիմել դատարան և դատարանը կասի իրավունք ունեցել են, թե ոչ: Ինքն իր այդ հարցն ուղղել է կոնկրետ անձի և նա է իրեն խորհուրդ տվել, սակայն այդ խորհուրդ տվող անձը՝ ԴԱՀԿ աշխատակիցը, այս դահլիճում չէ: Մայրն իրեն չի պատմել, թե մինչև իր գնալն այնտեղ ինչ է տեղի ունեցել, հնարավոր է ինչ-որ բաներ պատմած լինի, սակայն չի հիշում: Չի հիշում, որ մայրը խոչընդոտած լինի այդ գործողություններին, սակայն տեսել է, որ մոր ձեռքերին կապտուկներ են եղել՝ նույն օրը, իր տանը, ինքը հարցրել է, թե ինչ է եղել, սակայն ճիշտը չի ասել, հետագայում ասել է, որ թույլ չի տվել, իր ձեռքերից են բռնել, որից էլ կապտուկներ են առաջացել: Այդ գործողությունների կատարումից հետո մայրը չի կարողացել իր տուն մտել և մինչև հիմա այն փակ է, մայրը վարձով է բնակվում: Պատ շարողները բանվորներ են եղել, չի իմացել, թե ինչ բանվորներ են, նրանց հրահանգներ են տվել ԴԱՀԿ աշխատակիցները, մասնավորապես Հովհաննիսյան Գագիկը: Կոնկրետ բառացի չի հիշում, թե բանվորներին ինչ է ասել, միայն հիշում է, որ ասել է արագացնեն: Սանհանգույցն և խոհանոցը միշտ էլ եղել են, դրանք միշտ պատկանել են իրենց և մեկ տարի էլ չկա ինչ վերանորոգել էին: Վերանորոգման ժամանակ Ս.Աբգարյանն արդեն բնակվում էր այնտեղ և վերանորոգման ժամանակ նրա կողմից որևէ խոչընդոտ չի եղել: Սուսաննա Աբգարյանին վտարման գործողությունների ժամանակ բացարձակ չի տեսել: ԴԱՀԿ-ի աշխատողներից մեկը նկարել է այդ ամբողջ գործընթացը, մի քանի անգամ Սուսաննա Աբգարյանի տանից ներս ու դուրս անելով նկարել է նաև մի կին: Տեղյակ է, որ փոխել էին նաև դարպասի դռան փականը և չգիտի, թե բանալին ինչ են արել, իսկ դարպասն իրենք էին տեղադրել և փականը նույնպես իրենցն էր, այնտեղ ինչ կա իրենցն է եղել և իրենց միջոցներով էին արել: Փականի բանալին սկզբում միայն իրենք են ունեցել: Պատը շարելը և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ դնելը տեղյակ չէ, թե բանվորներին ով էր կարգադրել անելու: Իր ներկայությամբ Գագիկ Հովհաննիսյանն է բանվորներին ասել, որ արագացնեն ճաղավանդակը դնեն, այդ ժամանակ խոսքը միայն կոնկրետ արագացնելուն է վերաբերվել և ինչ-որ հանել էին բակից դուրս հանեն: Հստակ կարող է ասել, որ նա է ցուցում տվել ճաղավանդակը դնելու, եթե ասում է, որ արագացնեն, ուրեմն նշանակում է, որ նա է եղել ցուցում տվողը: Կատարողական գործողությունները կատարելու համար չի հիշում, թե ով է արձանագրություն կազմել, միայն հիշում է, որ մայրը վերջում ստորագրել է, իսկ երբ նրանք ներս են մտել և սենյակն են նայել, ինքն այդ ժամանակ այնտեղ չի եղել, ավելի ուշ է գնացել, ինքը գնացել է այն ժամանակ, երբ արդեն պատն են շարել: Մոր և իր տունը առանձնանում է պատով, պատն իր կողմից միայն պատ է, իսկ մոր կողմից պահարան է՝ »նիշայանման«, որից հետո նոր պատը: Դատարանի վճիռը ստացել է, սակայն այն հնարավոր չէ իրականացնել, քանի որ այլ մուտք ներս մտնելու համար առկա չէ: Բնակարանի նախկին տերը նոր գնորդին պարզաբանել էր, որ չնայած դա իրենց անունով է, սակայն դա նրանց է պատկանում և դա նրանք են սարքել: Վտարման գործողությունների ժամանակ է իմացել, որ վտարումը վերաբերվում է նաև օժանդակ շինություններին: Վկայի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ իր կարծիքով Սուսաննա Աբգարյանի պատվերով է եղել, որ գան վտարեն մայրիկին և իր ցուցմունքում էլ հենց այդպես էլ ասել է, ինչ վերաբերվում է կարգադրություններին, ապա եթե անձը ասում է, որ ճաղավանդակը դնեն, արագացնեն, ապա ստացվում է, որ դա հրահանգել է: Սուսաննա Աբգարյանն իր պահանջները ներկայացրել է ԴԱՀԿ աշխատողներին և նրանք էլ Սուսաննա Աբգարյանի պահանջները հաշվի առնելով ԴԱՀԿ ծառայողները բանվորներին հանձնարարել են քարե պատ դնեն և ճաղավանդակ տեղադրեն: Վկա Մխիթար Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ընտանիքի հետ միասին բնակվում է Գուլակյան փողոցի թիվ 27 հասցեի տանը: Տունը կիսանկուղային է և այն 1966 թվականին Վանիկ Իսահակյանից գնել է հայրը, որի վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիր չի կնքվել, քանի որ Վանիկն ասել է, որ կիսանկուղային հարկերը հնարավոր չէ սեփականաշնորհել: 25 տարի առաջ կիսանկուղային հարկի իրենց տունը կիսվել է երկու մասի, այսինքն իրենց տունը երկու սենյականոց էր, սակայն սենյակների միջև եղած մուտքը փակվել է, որի արդյունքում տունը բաժանվել է երկու մասի, այսինքն՝ Գուլակյան փողոցի կողմից ինքը բացել է նոր մուտք և կապ չի ունեցել նախկին մուտքի հետ, իսկ նախկին մուտքով օգտվել են միայն մայրն ու եղբայրները: Նշված տունը, որի նկուղային հարկում ապրում է, երկհարկանի է, որի երկրորդ հարկում ներկայումս բնակվում է Սուսաննա Աբգարյանը: Սուսաննա Աբգարյանի և մայրիկի միջև հաճախակի վիճաբանություններ են եղել, քանի որ երկուսով օգտվել են միևնույն մուտքից: Ընթացքում Սուսաննան դիմել է դատարան և դատարանի վճռով մայրիկին բակային տարածքը և իրենց կողմից այնտեղ կառուցված օժանդակ շինությունը ճանաչվել է Սուսաննա Աբգարյանի սեփականությունը՝ դրանով զրկելով մայրիկին իր տուն մուտք գործելու միակ հնարավորությունից: Դրանից հետո ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից վտարման օր է նշանակվել 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ը: Այդ օրը ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորների հետ եկել են մայրիկի բակ, ապամոնտաժել օժանդակ շինության դուռն ու պատուհանները, դրանք տեղափոխել են իր տան բակ, որից հետո մայրիկին վտարել են բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից: Երբ գնացել է այնտեղ, նկատել է, որ մայրիկի տուն մտնող միակ մուտքի դռան դիմացը բանվորները քարե պատ էին շարել և արդեն ավարտում էին, որից հետո երկաթյա ճաղավանդակ են տեղադրել մայրիկի տան պատուհանին: Այդ ամենը կատարվում էր այնտեղ գտնվող անձանց ներկայությամբ: Երբ գնացել է այնտեղ, մայրը կանգնած էր փողոցում և մյուսների հետ նայում էր, թե ինչպես էին բանվորները փակում իր տան մուտքի դուռը և պատուհանը: Մայրը շատ հուզված էր, լաց էր լինում, ուրիշ ոչինչ չէր ասում: Երբ բանվորները կատարեցին այդ աշխատանքները, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կազմել են այդ մասին արձանագրություն, որը ստորագրել է նաև մայրը, որից հետո մայրիկին տուն է տարել: Իր կարծիքով քարե պատը շարվել և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրվել է Սուսաննա Աբգարյանի և Ալբերտ Իսահակյանի պատվերով: Նշում է, որ նա հանդիսանում է իրենց տան սեփականատերը: Միայն հետագայում մայրիկը հայտնել է, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն են ցուցում տվել բանվորներին քարե պատ շարել և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին: Մայրն ասել է նաև, որ ինքը փորձել է խանգարել բանվորներին, սակայն ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները քաշքշել են իրեն, հրել պատից պատ, բղավել իր վրա և դուրս հանել փողոց: Ասել է նաև, որ այդ մասին իրեն չէր հայտնել, որպեսզի ավելորդ խնդիրներ չառաջանար: Մայրն այդ մասին հայտնել է իր կողմից ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում բացատրություն տալուց որոշ ժամանակ անց: Նշում է, որ իր ներկայությամբ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կամ մեկ այլ անձ որևէ անօրինականություն չի կատարել ոչ իր և ոչ էլ մայրիկի հանդեպ: Իրականում չգիտի, թե ում պատվերով են բանվորները քարե պատ շարել մայրիկի տան մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին, քանի որ իր ներկայությամբ որևէ մեկը նման ցուցում չի տվել, այլ, երբ գնացել է այնտեղ, արդեն այդ գործողությունները կատարվել և ավարտվում էին, իսկ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կանգնած էին այնտեղ: Միայն մոր ասելով է հայտնում, որ բանվորներին քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու ցուցումը տվել են ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Այնտեղ վիճաբանություն, քաշքշուկ իր ներկայությամբ չի եղել: Ոչ մեկի դեմ բողոք չունի, միայն ցանկանում է, որ հնարավորություն ընձեռվի մայրիկին, որ նա կարողանա կրկին մուտք գործել իր տուն, քանի որ այլ ճանապարհ չունի, իսկ իր տան մեջից եթե վերականգնի նախկին մուտքը, որպեսզի այդպես նա կորաղանա մտնել իր տուն, ապա այդ դեպքում իր բնակարանը կկորցնի իր նշանակությունը, քանի որ ինքն առանձին է բնակվում: Վկա Սուսաննա Աբգարյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Գուլակյան 27/1 տունը գնել է 2012թվականին Դավիթ Թադևոսյանից և տունը սեփականության իրավունքով պատկանում է իրեն: Տունը երկհարկանի է, 1-ինը համարվում է կիսանկուղային, ունի բակային տարածք՝ 81քմ մակերեսով և օժանդակ շինություն՝ 19քմ մակերեսով: Նշված մակերեսներով բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը նույնպես սեփականության իրավունքով պատկանում է իրեն: Կիսանկուղային տարածքը 76քմ է, որի համասեփականատերեր են ինքը և Ալբերտ Իսահակյանը: Ալբերտ Իսահակյանը բնակվում է Գուլակյան 27 հասցեում և կիսանկուղային հարկը սեփականության իրավունքով պատկանում է նրան: Դավիթ Թադևոսյանից տունը գնելուց հետո պարզվեց, որ կիսանկուղային հարկում բնակվում է Նելլի Հակոբյան անուն, ազգանվամբ անձը, ով կիսանկուղային հարկ մտնում և դուրս էր գալիս իր բակային տարածքից, օգտվում էր իրեն պատկանող օժանդակ շինությունից: Ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել է, որ Նելլի Հակոբյանը նշված կիսանկուղային հարկում բնակվում է 1966 թվականից, եթե չի սխալվում Ալբերտ Իսահակյանի եղբոր կամքով և առանց սեփականության իրավունքի, սակայն կոնկրետ մանրամասնություններն իրեն հայտնի չէ: Լսել է նաև, որ Նելլի Հակոբյանը փորձել է սեփականաշնորհել կիսանկուղայի հարկը, նույնսիկ դիմել է դատարան և հայտարարել, թե իբր այն 25.000 ռուբլիով գնել է Վանիկ Իսահակյանից, սակայն դատական երեք ատյաններում չի հիմնավորվել այդ հանգամանքը, չի հիմնավորվել նաև, որ կիսանկուղային հարկը պատկանում է նրան: Բնակվելու ընթացքում իր և Նելլի Հակոբյանի միջև վիճաբանություններ են սկսվել, ինքը չի ցանկացել, որ Նելլի Հակոբյանն իր կիսանկուղային հարկ ելումուտ անի սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող բակային տարածքից և օգտվի իրեն պատկանող օժանդակ շինությունից, ինչի համար վտարման հայցով դիմել է դատարան: Դատարանը բավարարել է իր հայցը և վճռել է Նելլի Հակոբյանին և նրա տղաներին վտարել սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող 81քմ մակերեսով բակային տարածքից և 19քմ օժանդակ շինությունից: Այնուհետև ինքը կատարողական թերթիկը հանձնել է ԴԱՀԿ ծառայություն, որպեսզի նրանք Նելլի Հակոբյանին և նրա որդիներին վտարեն սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող տարածքներից: Ցանկանում է նշել, որ Նելլի Հակոբյանի որդին՝ Մխիթարը, բնակվում է նույն հասցեի նկուղում և նրա տան մուտքը գտնվում է փողոցի հետնամասից և Մխիթարի տանից հնարավոր է մտնել Նելլիի տուն, քանի որ հատակագծով նախատեսված է մուտք և այդ մուտքի հատվածը տեսել է, երբ այցելել է Նելլի տուն: Նկատել է, որ մուտքի դռան փոխարեն տեղադրված է պահարան: Դատարանի կողմից կայացված կատարողական թերթի հիման վրա ԴԱՀԿ ծառայությունում հարուցվել է կատարողական վարույթ և ժամանակ է տրամադրվել Նելլի Հակոբյանին, որպեսզի նա ինքնակամ ազատի իր բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը, ինչը չի կատարել, այնուհետև վտարման օր է նշանակվել 2015թվականի նոյեմբերի 10-ը: Ցանկանում է նշել, որ նախապես վերցրել է դեպի իր բակը բացվող Նելլի Հակոբյանի կիսանկուղային հարկի պատուհանի չափսերը, պատվիրել է ճադավանդակ, ինչպես նաև քար և շաղախ, որպեսզի Նելլի Հակոբյանին վտարելուց հետո ճաղավանդակը տեղադրի պատուհանին և քարե պատ շարի իր բակով դեպի Նելլի Հակոբյանի նկուղ տանող մուտքի դռան դիմացը, որպեսզի նա որևէ հնարավորություն չունենա իր բակային տարածքն օգտագործելով ելումուտ անել իր նկուղային հարկը և վերջնականապես հասկանա, որ բակային տարածքը և օժանդակ շինությունը պատկանում է իրեն: Նոյեմբերի 10-ի առավոտյան ժամին, իր բակ են եկել ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ, ոստիկաններ, ինչպես նաև երեք հոգի բանվոր: Նելլի Հակոբյանի կիսանկուղային մուտքի դուռը փակ էր, սակայն զգացվում էր, որ նա գտնվում է ներսում: Որոշ ժամանակ անց նա դուրս է եկել, ԴԱՀԿ աշխատակիցները բացատրել են, որ եկել են նրան վտարելու և առաջարկեցին իր հետ վերցնել օժանդակ շինությունում եղած իր գույքը և հեռանալ: Նելլի Հակոբյանը սկզբում փորձել է խոչընդոտել վտարման գործընթացին, այնուհետև համաձայնվել է: Բանվորների օգնությամբ Նելլի Հակոբյանն օժանդակ շինությունում գտնվող իր իրերը տեղափոխել է որդու՝ Մխիթարի տուն, նրա խնդրանքով բանվորները ապամոնտաժել են օժանդակ շինությունում նրա կողմից տեղադրված դուռը և պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխվել են Մխիթարի տուն: Երբ ավարտվել է վտարման գործընթացը, մտածել է, որ ամենահարմար պահն է, որպեսզի երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրի Նելլի Հակոբյանի պատուհանին և քարե պատ շարի նրա մուտքի դռան դիմացը, որպեսզի այդ կերպ բացառի Նելլիի կամ նրա տղաների մուտքն իր տարածք, ինչպես նաև, որ Նելլին տեսնի և հասկանա, որ նա այլևս իրավունք չունի մտնելու սեփականության իրավունքով իրեն՝ Սուսաննա Աբգարյանին պատկանող տարածք: Խնդրել է բանվորներին, որ եթե հնարավոր է ճաղավանդակը տեղադրեն պատուհանին և քարե պատ շարեն մուտքի դռան դիմացը, ինչին նրանք համաձայնվել են և բոլորի, այդ թվում նաև Նելլիի ներկայությամբ երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրել են նրա պատուհանին և քարե պատ շարել նրա մուտքի դռան դիմացը: Այդ քայլին ճարահատյալ է դիմել, քանի որ ուրիշ ելք չուներ, նույնիսկ վստահ էր, որ, եթե ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները հեռանան, ապա Նելլին կրկին կմտնի իր տարածք և կգնա իր տուն: Նշում է, որ քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու հարցում ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներին չի դիմել, չի խնդրել, որ բանվորներին հրահանգեն օգնել իրեն: Անձամբ է բանվորներին խնդրել և նրանք իր խնդրանքը չեն մերժել, իսկ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն այդ գործողություններին չեն խոչընդոտել և չեն աջակցել: Կատարված գործողությունների վերաբերյալ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից կազմվել է համապատասխան արձանագրություն, որը ստորագրել են ինքը, Նելլին, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները, ինչպես նաև մի կին, ում հրավիրել էին ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Գործողությունների ավարտից հետո բոլորը հեռացել են: Պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու ժամանակ Նելլին մոտենալով իրեն գոռում էր իր վրա, թե ինչու է փակում իր տան մուտքի դուռը և ինչու է ճաղավանդակ տեղադրում իր պատուհանին և որ նման իրավունք չունի, սակայն նրան ասել է, որ ունի նման իրավունք, քանի որ ինքն արդեն վտարվել է իր տարածքից և իրավունք չունի այլևս մտնել և ինքն ապահովության համար է փակում դուռը և պատուհանը, որպեսզի նա հնարավություն չունենա իր տարածքով ելումուտ անելու: Բացի այդ, նրան ասել է, որ նաև կիսանկուղային հարկի, այսինքն իր բնակելի տարածքի համասեփականատերն է Ալբերտ Իսահակյանի հետ, քանի որ այն նույնպես գնել է, իսկ ինքը որևէ իրավունք չունի նույնիսկ այնտեղ բնակվելու:ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները քարե պատ շարելու և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրելու ցուցում չեն տվել: Դա իրեն է պետք եղել, իր իսկ ապահովության համար, ինչը և կատարել է, իսկ բանվորները չեն մերժել իր խնդրանքը: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները չեն բռնել Ն.Հակոբյանի ձեռքերից, չեն քաշքշել և պատից պատ հրելով ու բղավելով նրան բակային տարածքից դուրս չեն հանել պատը շարելու և ճաղավանդակ դնելու ժամանակ, նրա կողմից խոչընդոտելը եղել է այն, որ նա գոռում էր իր վրա և ասում էր, թե ինչու է բանվորներին պատվիրել իր դռան դիմացը քարե պատ շարել և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել իր պատուհանին: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները որևէ հարցում չեն խառնվել, Նելլիին չեն քաշքշել, պատից պատ չեն հրել, նրա վրա չեն բղավել, ձեռքերից չեն բռնել, դա հաստատ է ասում: Նրա ասածները չի համապատասխանում իրականությանը, նա ամեն ինչի պատրաստ է, որպեսզի կրկին կարողանա իր տարածքով ելումուտ անել: Եթե շատ է ուզում կրկին մտնել իրեն չպատկանող նկուղ, թող իր որդու նկուղից վերականգնի նախկին մուտքը և այնտեղից մտնի, սակայն վստահ է, որ որդին նույնպես նրան թույլ չի տալիս, հակառակ դեպքում շատ վաղուց արդեն այդ մուտքը վերականգնված կլիներ: Նելլի Հակոբյանը ցանկանում է օգտագործել իր սեփականությունը: Ավելացնելու այլ բան չունի: Վկա Սուսաննա Գրիգորյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին որպես ընթերակա մասնակցել է Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 հասցեում վտարման գործընթացին: Այդ օրը, երբ գտնվել է Գուլակյան փողոցում, իրեն են մոտեցել ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներ և խնդրել իրեն որպես ընթերակա մասնակցել Գուլակյան 27/1 հասցեի բակից և օժանդակ շինությունից վտարման գործընթացին, որին ինքը համաձայնվել է և նրանց առաջարկությամբ ու ուղեկցությամբ գնացել է նշված հասցե, որտեղ գտնվում էին ոստիկանության աշխատակիցներ, այլ քաղաքացիներ, ովքեր պարզվել է, որ բանվորներ են: Գուլակյան 27/1հասցեն երկհարկանի շինություն էր և խոսակցություններից հասկացել է, որ դատարանի վճռով առաջին հարկում բնակվող կինը, ում անունը Նելլի էր, պետք է վտարվի բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող օժանդակ շինությունից, քանի որ այդ ամենը դատարանի վճռով ճանաչվել է 2-րդ հարկում բնակվող կնոջ սեփականությունը: Նշում է, որ 2-րդ հարկում բնակվող կնոջ անունը Սուսաննա էր: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներն իրեն բացատրել են որպես վկա իր իրավունքները և պարտականությունները, այնուհետև բանվորները սկսեցին բակում գտնվող օժանդակ շինությունից Նելլիին պատկանող գույքը տեղափոխել նրա մատնանշած վայր, այնուհետև ապամոնտաժեցին օժանդակ շինության դուռն ու պատուհանները, որոնք նույնպես տեղափոխեցին Նելլիի մատնանշած վայր: Սուսաննայի հետ խոսակցության ժամանակ նրանից տեղեկացել է, որ այդ տարածքները պատկանում են նրան, սակայն Նելլին նույնպես օգտվել է իր բակային տարածքից և օժանդակ շինությունից, նա դիմել է դատարան, որպեսզի Նելլիին վտարեն և դատարանը պահանջը բավարարել է: Ընդհանուր խոսակցության ընթացքում Սուսաննան ասել է նաև, որ նախապես պատվիրել է քար և ճաղավանդակ, որպեսզի Նելլիին վտարելուց հետո քարով փակի նրա մուտքի դուռը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադնի նրա տան պատուհանին, որպեսզի նա այլևս չկարողանա մտնել իր բակային տարածք և օգտվի այնտեղ գտնվող օժանդակ շինությունից և այդ կերպ ապահովի իր անվտանգությունը: Ասել է նաև, որ խնդրել է բանվորներին, որպեսզի նրանք կատարեն այդ աշխատանքները, ինչին համաձայնվել են և իր ներկայությամբ զանգահարել, զրուցել է ինչ-որ մեկի հետ և ասել, որ պատվիրած ապրանքներն ուղարկեն: Ինքը չգիտի, թե ում է նա զանգել, սակայն որոշ ժամանակ անց Սուսաննայի բակի մոտ կանգնեց մի մեքենա, որից հետո Սուսաննա խնդրեց բանվորներին, որպեսզի նրանք մեքենայի մեջից իջեցնեն քարը, ցեմենտը, ավազը և երկաթյա ճաղավանդակը, ինչը նրանք կատարեցին: Այդ ամենը եղել է ԴԱՀԿ ծառայության և ոստիկանների ներկայությամբ: Այնուհետև բանվորները սկսել են պատ շարել Նելլիի տան մուտքի դռան դիմացը, որի ընթացքում Նելլին սկսեց վիճաբանել Սուսաննայի հետ, պահանջում էր դադարեցնել շինարարությունը, նաև ասում էր, որ բակն իրենն է, իր սեփականությունն է և ով է Սուսաննան, որ եկել է այնտեղ և նմանատիպ այլ արտահայտություններ էր անում: Սուսաննան նրան ասում էր, որ բակը և հողամասը պատկանում է իրեն, իսկ իր տան մուտքի դռան դիմաց պատը շարում է, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ է տեղադրում, որպեսզի նա այլևս չկարողանա մուտք գործել իր տարածք և հնարավորություն չտա իր հետ վիճաբանել, այսինքն իր անվտանգության համար է այդ ամենն անում: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները և ոստիկանները Նելլիին համոզում էին, որ չվիճաբանի և դուրս գա փողոց: Այնուհետև Նելլին դուրս է եկել փողոց, իսկ բանվորները քարե պատ են շարել մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին: Նշում է, որ մինչև մուտքի դռան դիմացը պատ շարելը, ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները մտել են Նելլիի տուն և դուրս եկել: Գործողությունների ավարտից հետո ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները կազմել են կատարված գործողությունների մասին համապատասխան արձանագրություն, որը ստորագրել են ինքը, Նելլին, Սուսաննան և ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները: Չի տեսել, որ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորներին ցուցում տան, որպեսզի նրանք քարե պատ շարեն և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրեն, ավելին՝ անձամբ Սուսաննան է իրեն հայտնել, որ բանվորներին ինքն է խնդրել քարե պատ շարել և ճաղավանդակ տեղադրել, ինչին նրանք համաձայնել են և իր ներկայությամբ Սուսաննան զանգահարել և խնդրել է ուղարկել նախապես պատվիրված ապրանքները: Նշում է նաև, երբ ապրանքները տեղափոխել են, նույնիսկ այդ ժամանակ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները չեն խառնվել և որևէ ցուցում որևէ մեկին չեն տվել: Նշվածից ելնելով ենթադրում է, որ Նելլի Հակոբյանը ստում է, քանի որ, եթե ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները բանվորներին ցուցում տային պատ շարել և ճաղավանդակ տեղադրել, ապա ինքը դա կլսեր և կտեսներ: Երբ բանվորները փորձել են քարե պատ շարել Նելլիի տան մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրել պատուհանին, նա չի փորձել խոչընդոտել բանվորների աշխատանքին, այլ միայն լեզվակռվի մեջ է բռնվել Սուսաննայի հետ: ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցները Նելլի Հակոբյանին չեն բռնել, չեն քաշքշել, չեն հրել և մարմնական վնասվածքներ չեն պատճառել, իրենց պահել են շատ նորմալ: Չգիտի, թե Նելլի Հակոբյանն ինչու է հայտնել, որ նրանք նման բաներ են արել, նա սուտ տեղեկություններ է հայտնում: Վտարման գործընթացի ժամանակ Սուսաննա Աբգարյանն այնտեղ է գտնվել, ինչպես արդեն նշեց, բակում անձամբ է հանդիպել Սուսաննային, զրուցել նրա հետ և բակում զրուցելու ժամանակ իրեն հայտնել է ցուցմունքում նշված տեղեկությունները: Սուսաննան ընթացքում մտել է նաև իր տուն և դուրս եկել: Վկա Կարեն Միլիտոնյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2008 թվականից մինչև օրս աշխատում է ԴԱՀԿ ծառայությունում և զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ, իսկ ներկայիս զբաղեցրած պաշտոնին է 2012 թվականից: Իր պարտականությունների մեջ է մտնում դատարանի վճռով տրված կատարողական թերթի պահանջների կատարումը, այսինքն՝ դատական ակտերի կատարումը: 2015 թվականի օգոստոսի 13-ին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից տրվել է ԵԱՔԴ/1297/02/13կատարողական թերթը՝ Սուսաննա Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1 տան հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից Նելլի Հակոբյանին և նրա որդիներ Մխիթար և Արմեն Հակոբյաններին վտարելու պահանջի մասին: Պահանջատիրոջ կողմից նշված կատարողական թերթը ԴԱՀԿ ծառայություն մուտքագրվել է 2015թվականի սեպտեմբերի 8-ին, իսկ սեպտեմբերի 9-ին գլխավոր խորհրդատու Սանասար Յարալյանի կողմից հարուցվել է թիվ 01/08-06Inb/15կատարողական վարույթը, այնուհետև Սանասար Յարալյանի կողմից համապատասխան գրություն է ուղարկվել Նելլի, Մխիթար և Արմեն Հակոբյաններին, որով առաջարկվել է 7-օրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել վտարման ենթակա տարածքները՝ նախազգուշացնելով, որ նշված ժամկետում գրության պահանջն ինքնակամ չկատարելու դեպքում կվտարվեն օրենքով սահմանված կարգով: Քանի որ նրանք սահմանված ժամկետում ինքնակամ չեն ազատել տարածքը, այդ իսկ պատճառով Սանասար Յարալյանը 13.10.2015թվականին այդ մասին կազմել է համապատասխան արձանագրություն և վտարման օր է նշանակվել 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ը: Այդ մասին նույնպես համապատասխան գրությամբ հայտնվել է պարտապաններին: Արդեն 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին՝ ժամը 11:00-ի սահմաններում, վտարում կատարելու նպատակով իրենց բաժնի աշխատակիցներ Արամ Իսրայելյանի, Գագիկ Հովհաննիսյանի, Սանասար Յարալյանի և Վարդան Մելիքբեկյանի հետ գնացել են նշված հասցեն: Իրենց հետ նույն հասցե են այցելել նաև ԴԱՀԿ ծառայության հետ պայմանագիր կնքած բանվորները, ովքեր հիմնականում իրենց հետ մասնակցում են վտարման գործընթացին, որպեսզի անհրաժեշտության դեպքում օգնեն վտարվող անձանց գույքը տեղափոխելու հարցում: Երբ այցելել են Գուլակյան փողոցի թիվ 27/1տան բակ, այնտեղ էր գտնվում Սուսաննա Աբգարյանը, իսկ Նելլի Հակոբյանի տան դուռը գտնվում էր փակ վիճակում, նա հրաժարվում էր դուրս գալ տանից, սակայն որոշ ժամանակ անց դուրս է եկել: Նրան բացատրել են նրա իրավունքները և պարտականությունները, բացատրել են հարկադիր վտարման մասին և առաջարկել վտարման ենթակա տարածքից դուրս հանել նրան պատկանող գույքը, եթե նման գույք առկա է: Նելլի Հակոբյանը համաձայնվել է և իրենց կողմից հրավիրված բանվորական ուժի միջոցով իր գույքը տեղափոխել է իր մատնանշած վայր: Նելլի Հակոբյանի պահանջով բանվորական ուժի միջոցով, խնամքով, առանց վնասելու, ապամոնտաժվել են նաև օժանդակ շինության դուռը և պատուհանները և դրանք նույնպես տեղափոխվել է նրա մատնանշած վայր: Ուսումնասիրության արդյունքում պարզվել է, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, քանի որ հատակագծով նախատեսված էր դուռ, իսկ երբ Նելլի Հակոբյանի տան ներսից ուսումնասիրել են հատակագծով նախատեսված դռան հատվածը, պարզվել է, որ նշված հատվածում առկա է խորշ և դռան փոխարեն ինչ-որ բան է տեղադրված, այսինքն մուտքը փակված է, իսկ շինության հետնամաս չեն գնացել և չգիտեն, թե այնտեղից ինչով էր փակված մուտքը: Տեղեկացել է նաև, որ շինության հետնմասում գտնվող տունը պատկանում է Նելլի Հակոբյանի որդուն: Այնուհետև բանվորները պահանջատեր Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով քարե պատ են շարել վերջինիս սեփականության իրավունքով պատկանող բակային տարածքով դեպի Նելլի Հակոբյանի տուն մտնող մուտքի դռան դիմացը և երկաթյա ճաղավանդակ տեղադրեցին պատուհանին: Չգիտի, թե բանվորներն այդ աշխատանքները կատարել են գումարով, թե ոչ: Քանի որ բանվորներն անկախ են, այսինքն կարող են կատարել ցանկացած աշխատանք, ուստի իրենք իրավասու չեն խոչընդոտել նրանց գործողություններին և տվյալ դեպքում նույնպես չեն խոչընդոտել պահանջատիրոջ խնդրանքով կատարված գործողություններին: Վտարում կատարելու գործողությունների վերաբերյալ Սանասար Յարալյանի կողմից կազմվեց համապատասխան արձանագրություն, որում նշվել է, որ կատարվել է վտարում, նշվեց նաև Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատ շարելու և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ դնելու մասին, քանի որ այդ ամենը տեղի էր ունեցել իրենց ներկայությամբ: Նշում է, որ արձանագրությունում Սանասար Յարալյանը նշել է նաև, որ Նելլի Հակոբյանի տուն հնարավոր է մուտք գործել նաև շինության հետնամասից, այն նպատակով, որ Նելլի Հակոբյանը կարող էր վերականգնել իր բնակարանի և հետնամասում գտնվող շինության միջնամասում գտնվող նախկին դուռը և իր տուն մտնել այդ մուտքով, քանի որ Սուսաննա Աբգարյանի բակով նա այլևս իրավունք չուներ մուտք գործել իր բնակարան: Այդ մասին արձանագրությունում կարող էին նաև չնշել, պարզապես նշվել է, որպեսզի երևա, որ շինության հետնամասից նույնպես կարող է մտնել իր տուն, եթե վերականգնի նախկին մուտքը: Իրենք արձանագրությունում որևէ կեղծիք չեն մտցրել, նաև որևէ դիտավորություն կամ շահ չեն ունեցել արձանագրությունում կեղծ տեղեկություններ մտցնելու, այսինքն՝ կեղծիք չեն կատարել, արձանագրել են այն ամենը, ինչ տեսել են և ինչ տեղի է ունեցել իրենց ներկայությամբ: Իրենք որևէ իրավասություն չեն ունեցել արգելել Սուսաննա Աբգարյանին, որպեսզի նա քարե պատը չշարի մուտքի դռան դիմաց և երկաթյա ճաղավանդակ չտեղադնի պատուհանին: Կատարված գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունը ստորագրվել է ինչպես իրենց, այնպես էլ Նելլի Հակոբյանի, Սուսաննա Աբգարյանի և որպես ընթերակա հրավիրված անձի կողմից: Նախաքննությամբ իր առաջին ցուցմունքում հայտնել է, որ ստորագրել է նշված արձանագրությունը, սակայն այն չի ստորագրել, արձանագրությունը կազմելուց հետո, երբ պետք է ներկաներով ստորագրեին այն, մինչև իր կողմից ստորագրելը, իր անձնական օգտագործման մեքենան կայանված է եղել դիմացի շենքի բակում և խոչընդոտ էր ստեղծել մեկ այլ մեքենայի մուտքը տվյալ բակային տարածք մուտք գործելու համար, ինչի համար մոտեցել է մեքենային և այն տեղափոխել մեկ այլ վայր, որից հետո, ըստ երևույթին, երբ մյուսներն արդեն իսկ ստորագրել են արձանագրությունը, իր մոտ տպավորվել է, որ ինքն արդեն իսկ ստորագրել է: Սակայն իրականում արձանագրությունը չի ստորագրել և դրանում որևէ դիտավորություն չի ունեցել, պարզապես մոռացության հետևանք է եղել: Կարծում է, որ Սանասարը նույնպես չի նկատել, որ արձանագրությունն ինքը չի ստորագրել, հակառակ դեպքում նա ստորագրել կտար իրեն: Գործողությունների ավարտից հետո հեռացել են: Բանվորների կողմից Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատ շարելու, իսկ պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ տեղադնելու ժամանակ Նելլի Հակոբյանը որևէ գործողություն չի կատարել է և չի փորձել խոչընդոտել այդ գործողությունների կատարմանը: Բանվորներն Նելլի Հակոբյանի տան մուտքի դռան դիմացը քարե պատը շարել և պատուհանին երկաթյա ճաղավանդակ են դրել Սուսաննա Աբգարյանի խնդրանքով և իրենք որևէ առնչություն չեն ունեցել այդ հարցում: Նելլի Հակոբյանին որևէ մեկն այդ ընթացքում չի քաշքշել,պատից պատ չի հրել, նրա վրա չեն բղավել, ձեռքերից չեն բռնել, կապտուկներ կամ այլ մարմնական վնասվածքներ չեն պատճառել: Չի հիշում, որ Նելլի Հակոբյանը փորձել է խոչընդոտել բանվորների աշխատանքին: Ավելացնելու այլ բան չունի: ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան կողմից թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով կայացված 17.04.2015 թվականի վճռի՝ համաձայն դատարանը վճռել է. «Սկզբնական հայցով հայցվոր Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանի հայցը բավարարել. Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին վտարել Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից: Հակընդդեմ հայցվոր Նելլի Հակոբյանի հայցը մերժել: Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված: Վճիռն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկ ամիս հետո և նույն ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարան: Վճիռը կամովին չկատարելու դեպքում այն կկատարվի դատական ակտերի հարկադիր կատարման ծառայության միջոցով` պարտապանի հաշվին»: Վճիռն ուժի մեջ է մտել 16.06.2015 թվականին: Համաձայն ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 13.08.2015 թվականին թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 քաղաքացիական գործով տրված կատարողական թերթի՝ Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին՝ սեփականության իրավունքով Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարելու վերաբերյալ, պահանջատեր է հանդիսանում Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանը, իսկ պարտատեր՝ Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանը: Համաձայն 09.09.2015 թվականի ԴԱՀԿ Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի որոշման՝ «Կատարողական վարույթ հարուցելու մասին», հարուցվել է կատարողական վարույթ թիվ 01/08-06INb/15, Նելլի Օնիկի Հակոբյանին, Մխիթար Անուշավանի Հակոբյանին, Արմեն Անուշավանի Հակոբյանին՝ Սուսաննա Հովհաննեսի Աբգարյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1տ. հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքից և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունից վտարելու, ինչպես նաև պարտապանից որպես կատարողական գործողությունների կատարման ծախս 5000 ՀՀ դրամ բռնագանձելու մասին: Համաձայն 13.10.2015 թվականի ԴԱՀԿ ապահովող Ծառայության Կենտրոնական մարմնի հարկադիր կատարման օպերատիվ բաժնի գլխավոր խորհրդատու Ս.Յարալյանի կողմից կազմված «Կատարողական գործողությունների վերաբերյալ» արձանագրության՝ թիվ ԵԱՔԴ/1297/02/13 կատարողական թերթի համաձայն 09.09.2015 թվականին հարուցված թիվ 01/08-06INb/15 կատարողական վարույթով թիվ ԵՕ-633 գրությամբ պարտապաններին առաջարկվել է յոթնօրյա ժամկետում ինքնակամ ազատել Երևան քաղաքի Գուլակյան 27/1 հասցեում գտնվող 81քմ բակային տարածքը և այնտեղ գտնվող 19քմ օժանդակ շինությունը: Գրության պահանջը ստուգելու նպատակով նույն օրը՝ ժամը 13.00-ի սահմաններում Ս.Յարալյանն ու Ա.Իսրայելյանն այցելել են վերը նշված հասցե և այցելությամբ պարզվել է, որ վտարման ենթակա հասցեն գույքից ազատված չէ: Վերաքննիչ դատարանն` ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում վերլուծության ու գնահատման ենթարկելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտած յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն գործով ձեռք չեն բերվել բավարար, հավաստի և վերաբերելի ապացույցների այնպիսի համակցություն, որով հնարավոր կլինի ապացուցված համարել, որ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի, Արամ Իսրայելյանի, Սանասար Յարալյանի կողմից կատարվել է պատոնատար անձի կողմից խմբային շահերից ելնելով՝ պաշտոնական փաստաթղթում ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնելը, կեղծ փաստաթուղթ կազմելը: Ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությամբ ձեռք չեն բերվել ապացույցների բավարար ամբողջություն վերոնշյալ արարքը ամբաստանյալների կողմից կատարելը ապացուցված համարելու համար: Վերոշարադրյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ գործով առկա չէ որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվի, որ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, Արամ Իսրայելյանը, Սանասար Յարալյանը հանդես են եկել խմբային շահից ելնելով և ցանկացել են կատարողական գործողությունների վերաբերյալ կազմված արձանագրությունում իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ մտցնել, ինչպես նաև կեղծ փաստաթուղթ կազմել: Ամբաստանյալներ Գագիկ Հովհաննիսյանը, Վարդան Մելիքբեկյանը, Արամ Իսրայելյանը, Սանասար Յարալյանը ինչպես նախաքննության ընթացքում, այնպես էլ դատաքննության ժամանակ ցուցմուքներ են տվել այն մասին, որ չեն ընդունում իրենց առաջադրված մեղադրանքը, հայտնել են, որ պաստոնեական որևէ կեղծիք չեն կատարել, խմբային շահերից ելնելով որևէ արձանագրություն չեն կազմել և ստորագրել, արձանագրությամբ չեն թաքցրել Նելլի Հակոբյանի տուն մուտք գործելու անհնարինությունը, այլ հաստատել են այն հանգամանքը, որ հնարավոր է մուտք գործել կառույցի հետնամասից՝ որդու տան կողմից, որը ձևականորեն փակված է եղել, որևէ դիտավորություն չեն ունեցել կեղծիք կատարելու: Բացի այդ, վկա Սուսաննա Աբգարյանը ցուցմուքներ է տվել այն մասին, որ ինքն է խնդրել բանվորներին, որ եթե հնարավոր է ճաղավանդակը տեղադրեն պատուհանին և քարե պատ շարեն մուտքի դռան դիմացը, ինչին նրանք համաձայնվել են և բոլորի, այդ թվում նաև Նելլիի ներկայությամբ երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրել են նրա պատուհանին և քարե պատ շարել նրա մուտքի դռան դիմացը: Նշել է նաև, որ քարե պատը շարելու և երկաթյա ճաղավանդակը տեղադրելու հարցում ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցներին չի դիմել, չի խնդրել, որ բանվորներին հրահանգեն օգնել իրեն: Վկա Սուսաննա Գրիգորյանը, ով կատարողական գործողությունների ժամանակ հանդիսացել է ընթերակա, իր ցուցմունքներում հաստատել է այն հանգամանքը, որ Սուսաննա Աբգարյանն է խնդրել բանվորվերին քարե պատ շարել նրա մուտքի դռան դիմաց: Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ սույն գործով ձեռք չեն բերվել արժանահավատ այնպիսի ապացույցներ, որոնք ինչպես առանձին առանձին, այնպես էլ համակցության մեջ հնարավորություն կտան միանշանակ հետևություն անել, որ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի, Արամ Իսրայելյանի, Սանասար Յարալյանի կողմից կատարվել են իրենց մեղսագրված արարքները: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածը սահմանում է` «1. Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ: 2. Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ: 3. Եթե արդարացման դատավճիռ կայացնելիս անհայտ է մնում այդ հանցանքը կատարած անձը, դատարանը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, գործն ուղարկում է դատախազին` լուծելու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը: 4. Դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում դատարանը մեղադրանքի այդ մասով կայացնում է արդարացնող դատավճիռ»: Նույն օրենսգրքի 18-րդ հոդվածը սահմանում է` «(…) Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի(…)»: Իսկ արեն 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` «(...)Քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները: (…)» : Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ բոլոր այն դեպքերում, երբ գործում առկա ապացույցների համակցությամբ հնարավոր չէ «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատել անձի մեղավորությունը նրան մեղսագրվող արարքում, անձի նկատմամբ տվյալ մեղադրանքի շրջանակներում չի կարող կայացվել մեղադրական դատական ակտ: Ի ապահովումը վերոնշյալի, ինչպես նաև անմեղության կանխավարկածի բաղադրատարր հանդիսացող` չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու պահանջի՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը նախատեսում է, որ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները: Այլ խոսքով՝ քննարկվող հիմքով քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե. ա) կատարված հանցագործությանն անձի մասնակցությունը «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան ապացուցված չէ, բ) սպառված են (ա) կետում նշված փաստը հաստատելուն ուղղված նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները: Վերոնշյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով ամբաստանյալներ Գագիկ Հովհաննիսյանի, Վարդան Մելիքբեկյանի, Արամ Իսրայելյանի, Սանասար Յարալյաի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքները կատարելու փաստը «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան ապացուցված չէ, իսկ գործով նշված փաստերը հաստատելուն ուղղված նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները սպառված են: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հունվարի 21-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի՝ Գագիկ Բագրատի Հովհաննիսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Արամ Արեգի Իսրայելյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Վարդան Ազատի Մելիքբեկյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սանասար Վաղինակի Յարալյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել անփոփոխ, իսկ ՀՀ գլխավոր դատախազության հատկապես կարևոր գործերով քննության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Վ.Դոլմազյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման օրվանից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՄԱՐԱԲՅԱՆ Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 11-09-2019 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 08-11-2019 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 6 հատորից. 398 , 424 , 44 , 489, 72, 121 թերթերից |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 08-11-2019 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 6 հատորից. 398 , 424 , 44 , 489, 72, 121 թերթերից: |
| Ուր | Երևան քաղաքի դատարան |
| Գրության համարը | Ե-39513/19 |