Գործ թիվ ԵԱՔԴ/0253/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Մ.Հարությունյան,
դատավորներ` Լ.Աբգարյան,
Ա.Դանիելյան,

քարտուղարությամբ` Հ.Հակոբյանի,
Ա․Մարտիրոսյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Բ․Ղազինյանի,
ամբաստանյալ` Ա.Չարչյանի,
պաշտպան` Վ.Էլբակյանի,
տուժող՝ Ա․Շեգունցի,

2021 թվականի փետրվարի 11-ին, Երևան քաղաքում,

դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ դատախազության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Դ.Մնացականյանի և ամբաստանյալ Անահիտ Հարությունի Չարչյանի պաշտպան Վարդուհի Էլբակյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Անահիտ Հարությունի Չարչյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2016 թվականի փետրվարի 11-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքում կայացված <<Քրեական գործ հարուցելը մերժելու մասին>> որոշմամբ` Արտակ Աշոտի Հարությունյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով մերժվել է քրեական գործ հարուցելը, Անահիտ Չարչյանի արարքում հանցակազմի բացակայության հիրմքով:
2016 թվականի ապրիլի 14-ին Երևան քաղաքի դատախազությունում կայացված <<Քրեական գործի հարուցումը մերժելու որոշումը վերացնելու և քրեական գործ հարուցելու մասին>> որոշմամբ` վերացվել է Արտակ Հարությունյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի ավագ տեսուչ Ա.Գևորգյանի 2016 թվականի փետրվարի 11-ի որոշումը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է թիվ 63202316 քրեական գործը:
2016 թվականի ապրիլի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 09112516 քրեական գործը:
2016 թվականի ապրիլի 19-ին Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Տուժող ճանաչելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09112516 քրեական գործով Ալվարդ Արշակի Շագունցը ճանաչվել է որպես տուժող:
2016 թվականի ապրիլի 21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 63202316 քրեական գործը ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն:
2016 թվականի ապրիլի 21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Տուժող ճանաչելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 63202316 քրեական գործով Արտակ Հարությունյանը ճանաչվել է տուժող:
2016 թվականի մայիսի 05-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Տուժող ճանաչելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09112516 քրեական գործով Մարիցա Սարգսի Շադանյանը ճանաչվել է որպես տուժող:
2016 թվականի մայիսի 06-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Տուժող ճանաչելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09112516 քրեական գործով Սամվել Հրաչի Բաբայանը ճանաչվել է որպես տուժող:
2016 թվականի մայիսի 09-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Տուժող ճանաչելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09112516 քրեական գործով Գոհար Լյուդվիգի Մաթևոսյանը ճանաչվել է որպես տուժող:
2016 թվականի մայիսի 10-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Տուժող ճանաչելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09112516 քրեական գործով Էդիկ Հրանտիկի Սիմոնյանը ճանաչվել է որպես տուժող:
2016 թվականի մայիսի 12-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Տուժող ճանաչելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09112516 քրեական գործով Սարգիս Արամի Մանուկյանը ճանաչվել է որպես տուժող:
2016 թվականի մայիսի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09112516 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն:
2016 թվականի մայիսի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Թիվ 09112516 քրեական գործը թիվ 63202316 քրեական գործին միացնելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 09112516 քրեական գործը միացվել է թիվ 63202316 քրեական գործին և իրականացվել է նախաքննություն` համատեղ վարույթին շնորհվել է թիվ 63202316 համարը:
2016 թվականի հունիսի 02-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Խափանման միջոց ընտրելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 63202316 քրեական գործով Անահիտ Հարությունի Չարչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է ստորգարություն չհեռանալու մասին:
2016 թվականի հունիսի 09-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Անձին որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին>> որոշմամբ` Անահիտ Հարությունի Չարչյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
2016 թվականի հունիսի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Տուժողի ներկայացուցիչ ճանաչելու մասին>> որոշմամբ` Հենրիկ Մարտիրոսյանը ճանաչվել է որպես տուժող Ալվարդ Շեգունցի ներկայացուցիչ:
2016 թվականի հոկտեմբերի 24-ին ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 63202316 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և շարունակվել է նախաքննությունը:
2016 թվականի նոյեմբերի 21-ին ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 63202316 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և շարունակվել է նախաքննությունը:
2016 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին>> որոշմամբ` Անահիտ Հարությունի Չարչյանի նկատմամբ քրական հետապնդում չի իրականացվել, Մարիցա Շադանյանի, Սարգիս Մանուկյանի և Սամվել Բաբայանի դրվագներով նրա նկատմամբ նույն մեղադրանքով քրեական հետապնդում իրականացնելուց հրաժարվելու մասին հետաքննության մարմնի և քննիչի չվերացված որոշումների առկայության հիմքով: Անահիտ Չարչյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել Գոհար Մաթևոսյանի դրվագով նրա արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հանցակազմերի բացակայության հիմքով: Անահիտ Հարությունի Չարչյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի բացակայության հիմքով: Սարգիս Մանուկյանի, Սամվել Բաբայանի, Ալվարդ Շեգունցի և Արտակ Հարությունյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրանց արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2016 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին>> որոշմամբ որոշվել է` թիվ 63202316 քրեական գործով Անահիտ Հարությունի Չարչյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխել և լրացնել, նոր մեղադրանք առաջադրել երկու դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում կայացված <<Անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին>> որոշմամբ` Անահիտ Հարությունի Չարչյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել երկու դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի դեկտեմբերի 27-ին ՀՀ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազությունում կայացված համապատասխան որոշմամբ` թիվ 63202316 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Անահիտ Հարությունի Չարչյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
2016 թվականի դեկտեմբերի 28-ի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Անահիտ Հարությունի Չարչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով (2 դրվագով) և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ընդունվել է վարույթ:
2017 թվականի հունվարի 12-ի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի <<Քրեական գործը դատական քննության նշանակելու և մեղադրյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը քննելու մասին>> որոշմամբ` Անահիտ Հարությունի Չարչյանի վերաբերյալ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության: Անահիտ Հարությունի Չարչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)` 2019 թվականի մարտի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0253/01/16 դատավճռով` ճանաչվել և հռչակվել է Անահիտ Հարությունի Չարչյանի անմեղությունը Էդիկ Սիմոնյանի դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում և նա արդարացվել է` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով: Անահիտ Հարությունի Չարչյանը մեղավոր է ճանաչվել Արտակ Հարությունյանից խարդախությամբ խոշոր չափերի հափշտություն կատարելու դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 4 /չորս/ ամիս ժամկետով: Անահիտ Հարությունի Չարչյանը մեղավոր է ճանաչվել Ալվարդ Շեգունցից խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերի հափշտություն կատարելու դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Անահիտ Հարությունի Չարչյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 /վեց/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Պատժի սկիզբը հաշվվել է նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից: Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում: Անահիտ Հարությունի Չարչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Տուժող Ա.Շեգունցի քաղաքացիական հայցը բավարարվել է մասնակի. վճռվել է Անահիտ Հարությունի Չարչյանից հօգուտ Ալվարդ Արշակի Շեգունցի բռնագանձել 4.460.000 /չորս միլիոն չորս հարյուր վաթսուն հազար/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցում: Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված 6.000 /վեց հազար/ ՀՀ դրամ արժողությամբ ժամացույցն ուղղվել է դատական ծախսերի հատուցմանը: Անահիտ Հարությունի Չարչյանից հօգուտ պետական բյուջեի` որպես դատական ծախսեր, բռնագանձվել է 84.000 /ութսունչորս հազար/ ՀՀ դրամ:
2019 թվականի ապրիլի 29-ին և 2019 թվականի մայիսի 15-ին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան է ստացվել համապատասխանաբար ՀՀ դատախազության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Դ.Մնացականյանի և ամբաստանյալ Անահիտ Հարությունի Չարչյանի պաշտպան Վարդուհի Էլբակյանի վերաքննիչ բողոքները` Առաջին ատյանի դատարանի 2019 թվականի մարտի 18-ի վերը նշված դատավճռի դեմ, իսկ վերաքննիչ բողոքների վերաբերյալ նյութերը ստացվել են 2019 թվականի մայիսի 13-ին: Դատական գործը դատավոր Մ.Հարությունյանի աշխատակազմին է հանձնվել 2019 թվականի մայիսի 14-ին:
2019 թվականի մայիսի 15-ի ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի <<Վերաքննիչ բողոքները վարույթ ընդունելու և քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում քննության նշանակելու մասին>> որոշմամբ` դատախազ Դ.Մնացականյանի և պաշտպան Վ.Էլբակյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ: Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Անահիտ Հարությունի Չարչյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` երկու դրվագով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, (դատավճռով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով), նշանակվել է դռնբաց դատական նիստում քննության: Ամբաստանյալ Անահիտ Չարչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը պահպանվել է:

Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2. Նախաքննության մարմինը Անահիտ Հարությունի Չարչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ. <<(…) [Ն]ա, խոշոր չափերի խարդաղություն կատարելու դիտավորությամբ Արտակ Աշոտի Հարությունյանից խաբեությամբ պահանջել և մաս-մաս 2015թ.-ի հուլիս ամսին Երևան քաղաքի Արշակունյաց պողոտայում և Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան փողոցի 74Ա շենքի 239 հասցեում վերցրել է 526.119 ՀՀ դրամին համարժեք 1100 ԱՄՆ դոլար գումար` Արտակ Հարությունյանի համար յուրաքանչյուրը 550 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ թվով 2 հատ <<Այֆոն 6>> տեսակի բջջային հեռախոսներ բերելու պատրվակով, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ գործողություն չի կատարել և խարդախությամբ հափշտակել է նշված գումարը:
Բացի այդ` Անահիտ Հարությունի Չարչյանը խոշոր չափերի խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ արտասահմանում վաճառելու և մեկ ամսից 622.080 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար տալու պատրվակով 2014թ.-ի ապրիլ ամսին ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում Էդիկ Հրանտիկի Սիմոնյանից վերցրել է թվով 5 հատ ոսկյա մատանի, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ գործողություն չի կատարել և խարդախությամբ հափշտակել է նշված ոսկյա զարդերը:
Բացի այդ` Անահիտ Հարությունի Չարչյանը առանձնապես խոշոր չափերի խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ, Ալվարդ Արշակի Շեգունցին պարտավորվելով փոխհատուցել Ռուզաննա Արամի Մաշուրյանի կողմից դատարանի որոշմամբ նշանակված և չհատուցված 2.760.000 ՀՀ դրամ գումարը, նրանից պահանջել է ևս 10.000 ԱՄՆ դոլլար գումար՝ խոստանալով եռամսյա ժամկետում Ա.Շեգունցի անվամբ ձևակերպել Երևան քաղաքի Հրաչյա Ներսիսյան 14/1 շենքի թիվ 72 բնակարանը, որից հետո 2013թ.-ին և 2014թ.-ին մաս-մաս Երևան և Գորիս քաղաքներում Ալվարդ Շեգունցից ստացել է ընդհանուր 4.460.000 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 4 հատ ոսկյա զարդեր, 2.200.000 ՀՀ դրամ գումար, 180.000 ՀՀ դրամ և 1.080.000 ՀՀ դրամին համարժեք ոսկա զարդեր, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ գործողություն չի կատարել և խարդախությամբ հափշտակել է նշված ոսկյա զարդերը և գումարը, իսկ նախաքննությամբ պարզվել է, որ Հրաչյա Ներսիսյան 14/1 շենքի թիվ 72 բնակարանը սեփականության իրավունքով պատկանում է Գոհար Լյուդվիգի Մաթևոսյանին, ով բնակարանը վաճառելու ուղղությամբ Անահիտ Չարչյանի հետ որևէ պայմանավորվածություն չի ունեցել:(…)>>:
3. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2019 թվականի մարտի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0253/01/16 դատավճռի <<Ապացույցների հետազոտում և գնահատում>> վերտառությամբ բաժնում արձանագրել է.
<< 1) (...) Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Անահիտ Չարչյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել, նշելով, որ որևէ մեկին խաբելու և խարդախություն կատարելու նպատակ չի ունեցել, և դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Արտակ Հարությունյանին ճանաչում է 2015 թվականից` որպես տաքսու վարորդ, բազմիցս օգտվել է Արտակ Հարությունյանի տաքսի ծառայություններից: Նրա հետ օդանավակայան գնալուց հետո, քանի որ տոպրակը թողել է ավտոմեքենայի մեջ, Արտակը հաջորդ օրն այդ տոպրակը տարել է իր բնակարան` Նաիրի Զարյան: Այդ օրը նա տոպրակը բարձրացրել է իր բնակարան և, քանի որ ինքը շտապել է, նրա հետ որևէ խոսակցություն չի ունեցել, այդ օրը Արտակի տաքսի ավտոմեքենայով ինքը գնացել է <<Բաքոս>> հյուրանոց: Սակայն իր հյուրերը չեն հավանել <<Բաքոս>> հյուրանոցը, և Արտակն ասել է, որ լավ տեղեր գիտի, նրա հետ մի քանի տեղ են գնացել հյուրանոց նայելու համար, այդպես էլ ինքը մտերմացել է Արտակի հետ: Այդ ընթացքում հաճախակի է օգտվել Արտակի տաքսու ծառայությունից: Այդ ընթացքում Արտակին պատմել է, որ զբաղվում է տարբեր ապրանքների առևտրով, որոնք ինքը բերում է մաքսակետից, ինքն այդ ապրանքները վերցրել է առևտրականներից: Այդ առևտարականներից ինքը ապրանքներ գնել է համեմատաբար էժան գներով: Իմանալով դրա մասին` Արտակը հայտնել է իրեն, որ կարող է տոկոսով գումար տալ իրեն` ամսական 10 տոկոս տոկոսադրյուքով: Առաջին 550 ԱՄՆ դոլար գումարը տվել է Նաիրի Զարյան փողոցում գտնվող իր կողմից վարձակալած բնակարանում, իսկ երկրորդ մասը տվել է իրեն Կիլիկիա ավտոկայանում, որքան հիշում է 270.000 ՀՀ դրամ: Ինքը տոկոսադրույքը մարել է մեկ անգամ Մասիվի եկեղեցու մոտ, որքան հիշում է 2015թ.-ի աշնանը, տվել է միանգամից 3 ամսվա տոկոս` 300 ԱՄՆ դոլար գումար: Արտակն այդ ընթացքում հարցրել է, թե կարող է արդյոք բջջային հեռախոս բերել իրեն, հայտնել է, որ իր ծննդյան օրն է մոտենում, իսկ ինքը նրան ասել է, որ եթե առևտրի գործը լավ լինի, ինքը նրան կնվիրի հեռախոս: Հեռախոս բերելու համար Արտակից ինքը գումար չի վերցրել, ինքը նրանից գումար վերցրել է տոկոսով, իսկ հեռախոս չի կարողացել բերել Արտակի համար: Քանի որ ինքը ֆինանսական խնդիրներ է ունեցել կապված մոր առողջության հետ, այդ պատճառով չի կարողացել հետ վերադարձնել Արտակից վերցրած 1100 ԱՄՆ դլոար գումարը և մարել տոկոսները: Այդ ընթացքում Արտակն առաջարկել է, որ քանի որ հացի փուռ աշխատեցնող ընկեր ունի, եթե կարող է ալյուր բերի: Ինքը փորձնական նրան ուղարկել է 5 պարկ ալյուր տաքսի ավտոմեքենայով, այդ ալյուրը ինքը գնել է Երևան քաղաքից` շուկայականից էժան գնով: Դրանից հետո Արտակը պետք է զանգահարեր իրեն, որպեսզի հայտներ, թե ալյուր ուզում է, թե ոչ: Այդպես էլ չի զանգահարել և ալյուր չի ուզել: Արտակի կողմից իրեն գումարի առաջին մասը տալուց հետո, ինքը նրան ի պահ տվել է ոսկյա ժամացույց: Դրանից հետո արդեն իրեն տվել է գումարի երկրորդ մասը: Մի քանի ամիս անց Արտակը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ այդ ժամացույցը ոսկուց չէ: Ներկայումս նա ամբողջությամբ վերադարձրել է Արտակ Հարությունյանի գումարը:
Ալվարդ Շեգունցի դրվագով ցուցմունք է տվել, որ Ալվարդ Շեգունցի հետ ծանոթացել է Ռուզաննա Մաշուրյանի միջոցով` 2013 թվականին: Ինքը Ռուզաննայի հետ երբևէ մոտ հարաբերություններ չի ունեցել: 2013թ.-ին պատահաբար մտել է 3-րդ մասում գտնվող խանութներից մեկը, որտեղ աշխատել է Ռուզաննա Մաշուրյանը, այդ օրը համարներով փոխանակվել են, և ինքը նրան հայտնել է նաև, որ զբաղվում է տարբեր ապրանքների առևտրով: Հետագայում Ռուզաննան զանգահարել է իրեն և ցանկություն հայտնել իր հետ, նա գնացել է իր կողմից վարձակալած բնակարան, որը գտնվում է Հր. Ներսիսյան 72Ա շենքի թիվ 14 հասցեում: Դրանից մոտ 2 շաբաթ անց Ռուզաննան կրկին զանգահարել է իրեն, լացել և հայտնել, որ գումար է պարտք, տոկոսով է վերցրել և իրենից անընդհատ տոկոսներ են պահանջում: Այդ նույն օրը Ռուզաննան գնացել է իր բնակարան: Նշված օրն էլ Ալվարդ Շեգունցը զանգահարել է Ռուզաննային և զրուցելուց հետո անջատել է հեռախոսը: Ռուզաննան հայտնել է, որ Ալվարդ Շեգունցի հետ էր զրուցում և իր մասին պատմել է նրան, նա ցանկություն է հայտնել զրուցել իր հետ, իսկ ինքը չի հրաժարվել Ա.Շեգունցի հետ զրուցելուց: Հեռախոսային խոսակցության ժամանակ Ալվարդ Շեգունցը հայտնել է իրեն, որ Ռուզաննան նրան գումար է պարտք, հարցրել է, թե Ռուզաննան ինչով է զբաղվում և ինչպես պետք է նրա պարտքը փակի: Ինքը Ալվարդ Շեգունցին հայտնել է, որ Ռուզաննան խանութում է աշխատում: Այդ խոսակցության ընթացքում Ալվարդ Շեգունցը խնդրել է իրենից, որ Երևան գալու ժամանակ հանդիպի իր հետ: Մոտ մեկ ամիս անց Ալվարդ Շեգունցը Ռուզաննայի հետ գնացել է իր կողմից վարձակալած բնակարան: Նշված օրը ինքը Ալվարդ Շեգունցին հայտնել է, որ առևտրով է զբաղվում և դրա հետ կապված նույնիսկ Մեղրի է գնում: Դրանից որոշ ժամանակ անց արդեն մենակ իր բնակարան է գնացել Ալվարդ Շեգունցը, հայտնել իրեն, որ պարտքեր ունի, իր պայուսակից հանել է 4 կտոր ոսկի, խնդրել է վաճառել և ստացված գումարն էլ ամսական 10 տոկոս տոկսագումարով վերցնի նրանից: Նշված ոսկեղենը վաճառելուց հետո ինքը զանգահարել է Ալվարդ Շեգունցին և հայտնել, որ դրանք վաճառել է 400.000-500.000 ՀՀ դրամով, նա էլ իրեն հայտնել է, որ այդ գումարը վերցնի տոկոսով: Դրանից հետո ինքն Ալվարդ Շեգունցի հետ պայմանավորվել է, որ հանդիպեն 2014թ.-ի ամանորին: Ինքը գնացել է Գորիս քաղաք` Ալվարդ Շեգունցի բնակարան: Այդ օրը նա իրեն տվել է 600.000 ՀՀ դրամ գումար` կրկին ամսական 10 տոկոս տոկոսագումարով: Դրանից մոտ 2 ամիս անց, երբ ինքը կրկին գնացել է Գորիս քաղաք, Ալվարդ Շեգունցին տվել է 1000 ԱՄՆ դոլար գումար, դրանով ինքը 4 ամսվա տոկոս է մարել: Դրանից մոտ մեկ ամիս անց կրկին գնացել է Գորիս քաղաք Ալվարդ Շեգունցի խնդրանքով: Ալվարդ Շեգունցն իրեն հայտնել է, որ ծանոթ ոսկու խանութ ունի, կարող է այդտեղից ոսկի վերցնի, տա իրեն, որն ինքը վաճառի և ստացված շահույթը կրկին վերցնի տոկոսով: Ինքն Ալվարդ Շեգունցի հետ գնացել է Գորիս քաղաքում գտնվող նշված ոսկու խանութ, ընտրել է ոսկյա զարդեր, որոնք Ալվարդ Շեգունցը վերցրել և տվել է իրեն: Դրանից հետո իրենք նստել են սրճարան, որտեղ Ալվարդ Շեգունցը հայտնել է իրեն, որ ստացական գրի այն մասին, որ ինքը նրան գումար և ոսկյա զարդեր է պարտք, որի չափը չի հիշում: Իրենք նախկինում էլ են ունեցել ստացական գրված և որոշել են մեկ ստացականով բոլոր գումարները ֆիքսել: Ինքը ստացական է գրել, իսկ Ալվարդ Շեգունցը խոստացել է, որ մյուս ստացականը կպատռի, և ինքը վստահել է նրան: Դրանից հետո ինքը Ալվարդ Շեգունցից այլ գումար կամ ոսկյա իրեր չի վերցրել: Իսկ նշված զարդերը ինքը իր հետ տարել է Երևան քաղաք, վաճառել դրանք և ստացված գումարը վերցրել տոկոսով: Դրանից հետո ինքը կրկին գնացել է Գորիս քաղաք, հանդիպել է Ալվարդ Շեգունցին հիվանդանոցում` նրա աշխատանքի վայրում, նրան է տվել 3000 ԱՄՆ դոլար գումար, որը ոսկու վաճառքից ստացված գումարն է եղել: Ինքը Ալվադ Շեգունցին պարտք է մնացել 3000 ԱՄՆ դոլար գումար, խնդիրներ է ունեցել և չի կարողացել մարել այդ գումարը:
Ինչ վերաբերվում է Հր. Ներսիսյան 72Ա շենքի թիվ 14 բնակարանին, ապա ինքն այդտեղ վարձակալությամբ է բնակվել, Ալվարդ Շեգունցն իմացել է այդ մասին: Ինքն Ալվարդ Շեգունցին երբևէ չի ասել, որ նշված բնակարանը պետք է սեփականության իրավունքով փոխանցի նրան: Ինչ վերաբերվում է Ռուզաննայի և Ալվարդ Շեգունցի միջև եղած պարտքին, ապա ինքն Ալվարդ Շեգունցին երբևէ չի ասել, որ Ռուզաննայի պարտքը ինքն է մարելու, ինքը չի էլ իմացել, թե Ռուզաննա Մաշուրյանը որքան գումար է պարտք Ալվարդ Շեգունցին:
Էդիկ Սիմոնյանի դրվագի վերաբերյալ Անահիտ Չարչյանը ցուցմունք է տվել, որ նրա հետ ծանոթացել է Իվան Արզումանյանի միջոցով, ում հետ ունեցել է մոտ հարաբերություններ: 2014թ.-ի ապրիլ ամսին Իվանի աշխատասենյակում հանդիպել է էդիկ Սիմոնյանին և նրանից վերցրել է 5 հատ ոսկյա մատանիներ` այն վաճառելու համար, և խոստացել է նրան դրա դիմաց տալ 1500 ԱՄՆ դոլար գումար: Սակայն արտասահմանում վաճառելու վերաբերյալ խոսակացություն չի եղել: Ինքը նշված ոսկեղենը վաճառել է տարբեր մարդկանց, ում տվյալները այժմ չի հիշում: Դրանից հետո ինքը ֆինանսական խնդիրներ է ունեցել կապված մոր առողջության հետ և չի կարողացել վերադարձնել Էդիկին պարտք գումարը, որից ինքը չի հրաժարվել: 2016թ.-ի հուլիս ամսին ինքը զանգահարել է Էդիկ Սիմոնյանին, նրա հետ հանդիպել <<Բաղնիքի>> ոսկու շուկայի մոտ և նրան է տվել 60.000 ՀՀ դրամ և 100 ԱՄՆ դոլար գումար, պարտք է մնացել 780 ԱՄՆ դոլար գումար: Դրանից մի քանի ամիս անց ինքն ամբողջությամբ վերադարձրել է Էդիկ Սիմոնյանի պարտքը:
2) Տուժող Արտակ Հարությունյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2015թ. հուլիս ամսին ծանոթացել է Անահիտ Չարչյանի հետ և որպես տաքսու վարորդ` ծառայություններ է մատուցել: Անահիտն իրեն ներկայացել է Շահբազյան ազգանվամբ: Ինքը տեղյակ չէ, արդյոք Անահիտն աշխատել է մաքսակետում, թե` ոչ:
Որպես վարորդ մատուցած ծառայություններից մեկի ժամանակ Անահիտին տարել է օդանավակայան` արտասահմանից եկած իր հարազատներին դիմավորելու համար, վերադառնալուց և ուղևորներին իջեցնելուց հետո Անահիտ Չարչյանը կապոց է թողել ավտոմեքենայի մեջ, խնդրել իրեն, որ առավոտյան այդ կապոցը տանի Նաիրի Զարյան փողոցի 74 Ա շենքում գտնվող նրա բնակարան: Այդ ընթացքում նա իրեն տվել է իր բջջային հեռախոսահամարը` 099-42-90-90: Հաջորդ օրը` առավոտյան, ինքը գնացել է նշված հասցե, այդ կապոցը տարել Անահիտի բնակարան: Խոսակցության ընթացքում Անահիտը նաև ասել է, որ կարող է բռնագրավված ապրանքներ բերել Մեղրիի մաքսակետից, որոնք էժան գնով կարող է վաճառել իրեն: Ինքը վստահել է նրան և խնդրել իր համար 2 հատ <<Այֆոն 6>> տեսակի հեռախոս բերի: Յուրաքանչյուր Այֆոնի համար Անահիտն իրենից 550 ԱՄՆ դոլար գումար է ուզել: Գումարի մի մասը տվել է 2015թ. հուլիս ամսվա վերջին` Արշակունյաց պողոտայում, իր ավտոմեքենայի մեջ: Մյուս մասը տվել է դրանից մոտ 12 օր անց` Նաիրի Զարյան փողոցում գտնվող Ա.Չարչյանի նշված նրա բնակարանում: Անահիտն իրեն հայտնել է, որ հեռախոսները կտա մեկ շաբաթից: Ինքը մեկ շաբաթ անց զանգահարել է Անահիտին, որպեսզի տեղեկանա, թե նա հեռախոսները բերել է, թե ոչ: Նա պատասխանել է, որ դեռ չի բերել: Եվս 10 օր ժամանակ է խնդրել իրենից: 10 օր անց ինքը կրկին զանգահարել է նրան, սակայն նա հայտնել է, որ չի ստացվել, ճիշտ է հեռախոսներն արդեն Հայաստանում են, սակայն նա դեռ պետական մուծումները չի հասցրել կատարել և մաքսազերծել այֆոնները: Այդ ընթացքում ինքը բազմիցս գնացել է նրա բնակարան, սակայն ամեն անգամ Անահիտ Չարչյանը մի պատճառաբանություն է բերել և հեռախոսները չի տվել: Վերջում արդեն հայտնել է, որ հեռախոսները չի կարող բերել, և խոստացել է վերադարձնել գումարը: Երկար ժամանակ Անահիտի կողմից գումարը չվերադարձնելուց հետո, ինքը դիմել է ոստիկանություն և հաղորդում տվել:
Մինչև ոստիկանություն դիմելը հաճախակի է հանդիպել Անահիտին և պահանջել գումարը, վերջինս երբեք չի հրաժարվել գումարը տալուց, սակայն ուշացրել է, նույնիսկ այդ ընթացքում Անահիտն իրեն մի պարկ ալյուր է տվել: Իսկ 2015թ.-ի օգոստոս ամսին, հստակ օրը չի հիշում հանդիպել է Անահիտ Չարչյանին Նաիրի Զարյան փողոցում գտնվող նրա բնակարանում, որտեղ վերջինս իրեն է տվել դեղին մետաղից ժամացույց և հայտնել, որ իբր դա ոսկուց է, թանկարժեք է և այն տալիս է իրեն, որ եթե գումաը հետ չտա, այդ զարդը իրեն մնա: Ինքը սկզբից մտածել է, որ այդ ժամացույցն իսկապես ոսկուց է, պահել է այն իր մոտ շուրջ 2 ամիս, հետագայում կասկածել է և պարզել, որ դա ընդհամենը մետաղ է, իրենից ոչ մի արժեք չի ներկայացնում:
Տուժողը միաժամանակ նշել է, որ ոստիկանություն դիմելուց հետո Անահիտ Չարչյանի կողմից լիովին հատուցվել է իրեն հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասը, ներկայումս ամբաստանյալից բողոք կամ վնասի հատուցման պահանջ չունի:
3) Տուժող Էդիկ Սիմոնյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Անահիտ Չարչյանի հետ ծանոթացել է 2014թ-ին` իր բարեկամ Իվան Արզումանյանի միջոցով, ով աշխատում է ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում: Ինքը ցանկացել է վաճառել իրեն պատկանող մի քանի կտոր ոսկյա զարդեր: Այդ ժամանակ Իվանն իրեն հայտնել է, որ մի կնոջ է ճանաչում, ով կարող է օգնել ոսկյա իրերը վաճառելու հարցում: Ինքն Անահիտ Չարչյանին հանդիպել է Իվանի աշխատասենյակում, որքան հիշում է 2014թ.-ի ապրիլ ամսին, որտեղ նրան է տվել 5 կտոր ոսկե մատանի, որի դիմաց Անահիտը խոստացել է տալ 1500 ԱՄՆ դոլար: Իրենք պայմանավորվել են, որ մեկ ամսից Անահիտ Չարչյանը պետք է իրեն տա 1500 ԱՄՆ դոլար գումար: Մեկ ամիս անցնելուց հետո գումարն Անահիտը չի տվել, որից հետո նրանից որևէ տեղեկություն չեն ունեցել: Իվանն իրեն պարտքի դիմաց տվել է 500 ԱՄՆ դոլար, իսկ հետագայում Անահիտը 6 ամսվա ընթացքում ամբողջ գումարը վերադարձրել է: Ներկայումս Անահիտ Չարչյանից բողոք կամ վնասի հատուցման պահանջ չունի:
4) Տուժող Ալվարդ Շեգունցը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Անահիտ Չարչյանին ճանաչում է 2013թ.-ի նոյեմբերի 7-ից, երբ զանգահարել է Ռուզաննա Մաշուրյանի բջջային հեռախոսահամարին, որին պատասխանել է Անահիտ Չարչյանը: Ռուզաննա Մաշուրյանն իրեն պարտք է 2.760.000 ՀՀ դրամ գումար: Անահիտ Չարչյանը, պատասխանելով նշված հեռախոսազանգին, հայտնել է իրեն, որ Ռուզաննա Մաշուրյանի պարտքը ինքն է մարելու և խնդրել է իրենից, որ հանդիպեն Երևան քաղաքում: Դրանից մոտ 1 ամիս անց ինքը Գորիս քաղաքից գնացել է Երևան քաղաք, Հրաչյա Ներսիսյան 74Ա շենքի թիվ 14 բնակարանում հանդիպել է Անահիտ Չարչյանին, Անահիտ Չարչյանը հայտնել է, որ դա իր բնակարանն է: Այդ օրը Անահիտ Չարչյանը խոստացել է, որ նշված բնակարանը սեփականության իրավունքով կփոխանցի իրեն, իսկ ինքը դրա դիմաց ավելացնի նաև 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Այդ օրը ինքը կրել է 4 կտոր տարբեր տեսակի ոսկյա զարդեր, որոնք ինքը այդ օրը տվել է Անահիտ Չարչյանին` 1.000.000 ՀՀ դրամի դիմաց: Դրանից մոտ մեկ ամիս անց, պայմանավորվածության համաձայն Անահիտ Չարչյանը գնացել է Գորիս քաղաք: Ինքը մինչ այդ խնդրել է իր բաժանմունքի աշխատակիցներին, որ իրենց անուններով վարկեր վերցնեն, որոշ գումար էլ ինքն է ճարել` վարկ վերցնելու միջոցով և Անահիտ Չարչյանին է տվել 2.200.000 ՀՀ դրամ գումար, որպեսզի Անահիտ Չարչյանը Երևան քաղաքի Հրաչյա Ներսիսյան 74Ա շենքի թիվ 14 բնակարանը անվանափոխի իր անվամբ: Դրանից մոտ 6 ամիս անց Անահիտ Չարչյանը կրկին գնացել է Գորիս քաղաք, հանդիպել իր հետ, հայտնել, որ իրեն շտապ ոսկյա զարդեր են պետք, իր հետ պետք է տանի Մեղրու մաքսատուն, որպեսզի փոխանակի ապրանքների հետ, բացի այդ հայտնել է, որ 180.000 ՀՀ դրամ է անհրաժեշտ, որպեսզի տա տաքսու վարորդին` տաքսի ծառայության համար: Հայտնել է իրեն, որ մաքսատնից հետ է վերադառնալու և իրենք միասին գնալու են Երևան քաղաք, որպեսզի նշված` Երևան քաղաքի Հրաչյա Ներսիսյան 74Ա շենքի թիվ 14 բնակարանի սեփականության իրավունքը փոխանցի իրեն: Ինքը Անահիտ Չարչյանին բացի վերոնշյալ 180.000 ՀՀ դրամը, Գորիս քաղաքում` Անկախության 4 հասցեում գտնվող ոսկյա խանութից 1.080.000 ՀՀ դրամի ոսկի է վերցրել և տվել Անահիտին, որ իր հետ տանի Մեղրու մաքսատուն: Դրանից հետո Անահիտ Չարչյանը չի գնացել իր մոտ, ինքը բազմիցս զանգահարել է նրան: Նա սկզբում հայտնել է իրեն, որ մայրը վատառողջ է, հետագայում հայտնել է, որ մայրը մահացել է և դրա պատճառով չի կարողանում պատասխանել իր հեռախոսազանգերին: Անահիտ Չարչյանը իրեն գումար հետ չի վերադարձրել: Իսկ Երևան քաղաքի Հրաչյա Ներսիսյան 74Ա շենքի թիվ 14 բնակարանի հետ կապված հայտնել է, որ ինքը զանգահարել է նշված բնակարանի քաղաքային հեռախոսահամարին, որին պատասխանել է Գոհար անունով մի կին, հայտնել, որ դա իր բնակարանն է, իսկ Անահիտ Չարչյանը նշված բնակարանում բնակվել է վարձակալությամբ:
Տուժողը միաժամանակ նշել է, որ Անահիտ Չարչյանն իրեն ներկայումս պարտք է` 4.460.000 ՀՀ դրամ գումար:
5) Վկա Գևորգ Գևորգյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Անահիտ Չարչյանն իր մորաքույրն է, տեղյակ է, որ նա զբաղվում է առևտրով, սակայն թե ինչ ապրանքներ է ներմուծում և որտեղից, ինքը տեղյակ չէ, չգիտի նաև, թե որտեղ է իրացնում ապրանքները: 2015թ. ամռանը, ինտերնետի միջոցով տաքսի ավտոմեքենա է պատվիրել, նախկինում այդ տաքսու վարորդին ինքը չի ճանաչել: Նշված տաքսի ավտոմեքենայով ինքը մորաքրոջ` Անահիտ Չարչյանի, հետ գնացել է օդանավակայան, իսկ հետ վերադարձել է այլ տաքսի ավտոմեքենայով, որքան հիշում է մորաքույրը նույն տաքսիով էլ հետ է վերադարձել իր հյուրերի հետ, ում դիմավորել է: Օդանավակայան գնալու ժամանակ մորաքրոջ և տաքսու վարորդի միջև որևէ խոսակցություն չի ծավալվել, քանի որ ինքը և մորաքույրն են զրուցել, քննարկել են հյուրերին տեղավորելու հարցը: Իր ներկայությամբ մորաքույրը վարորդի հետ չի զրուցել, չի ասել, թե մաքսատան աշխատող է, և ընդհանրապես, մորաքույրը երբևէ մաքսատանը չի աշխատել:
6) Վկա Իվան Արզումանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2014 թվականից ճանաչում է Անահիտ Չարչյանին, նրա հետ ծանոթացել է աշխատանքի բերումով: Տուժող Էդիկ Սիմոնյանն իր բարեկանմն է, որը զբաղվում է ոսկյա զարդերի առքուվաճառքով: Տեղյակ է եղել, որ Անահիտ Չարչյանն զբաղվում է ոսկու առուվաճառքով: Էդիկին օգնելու համար ինքը նրան առաջարկել է Անահիտ Չարչյանի միջոցով վաճառել ոսկին: Էդիկը համաձայնվել է, ինքը նրանց ծանոթացրել է և Էդիկ Սիմոնյանը 5 կտոր ոսկյա զարդ տվել է Անահիտ Չարչյանին, որի դիմաց վերջինս պետք է տար 1500 ԱՄՆ դոլար գումար: Խոստացված ժամանակում Անահիտն ամբողջ գումարը չի տվել, տվել է 500 ԱՄՆ դոլար և ասել, որ մնացած մասը մի քիչ ուշացնում է, չի կորի, կբերի կտա: Դրանից հետո Անահիտի հետ կապը կորել է: Այդ ժամանակ Էդիկը եկել է իր մոտ և հարցրել, թե ինչպես կարող են գտննել Անահիտին: Ինքն ասել է, որ ճանաչում է Անահիտին, կբերի կտա գումարը: Այդ ընթացքում ինքը նաև ճշտել և տեղեկացել է, որ Անահիտ Չարչյանը հիվանդ մայր ունի, որին վիրահատել են, և Անահիտը խնամում է նրան: Որոշ ժամանակ անց Էդիկը կրկին եկել է իր մոտ, ինքն ասել է, որ Անահիտ Չարչյանը նման խնդիրներ ունի, խնդրել է, մի փոքր էլ սպասել, վստահեցնելով, որ Անահիտը գումարը կտա: Բավականին ժամանակ անց, երբ Էդիկ Սիմոնյանը ոստիկանությունում հաղորդում է տվել, Անահիտ Չարչյանը եկել է և խոստացել շատ կարճ ժամանակահատվածում գումարը տալ: Մի քանի ամիս անց տեղեկացել է, որ Անահիտ Չարչյանը գումարն ամբողջությամբ տվել է Էդիկին, և ներկայումս Էդիկ Սիմոնյանը պարտք-պահանջ չունի: Վկան միաժամանակ նշել է, որ երբևէ չի կասկածել, որ Անահիտ Չարչյանը խաբել է իրեն:
Վկան նաև նշել է որ իրենց ծանոթության ժամանակ Անահիտ Չարչյանը ներկայացել է որպես խոշոր գործարար, իսկ 500 ԱՄՆ դոլար գումարը ինքը Էդիկ Սիմոնյանին տվել է Անահիտի` իրեն տված 1500 ԱՄՆ դոլար գումարից` վերջինիս խնդրանքով: Վկան միաժամանակ պնդել է, որ Անահիտ Չարչյանն Էդիկ Սիմոնյանին չի խաբել և տվել է նրան պարտք ամբողջ գումարը, եթե խաբելու նպատակ ունենար, գումարը չէր վերադարձնի:
7) Վկա Արթուր Ղազարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Անահիտ Չարչյանին ճանաչում է դեպքի հետ կապված, իսկ Ալվարդ Շեգունցին ճանաչում է որպես Գորիս քաղաքի բնակիչ և երեխայի բժշկուհի: Նրան առաջին անգամ տեսել է, երբ վերջինս Ալվարդ Շեգունցի հետ գնացել է իրենց ոսկու վաճառքով զբաղվող խանութ և ոսկյա զարդեր են պարտքով վերցրել: 2014թ.-ի մայիս ամսին Ալվարդ Շեգունցը Անահիտ Չարչյանի հետ գնացել է իրենց` Գորիս քաղաքի Անկախության փողոցի 6 հասցեում գտնվող ոսկու խանութ և Ալվարդն իրեն խնդրել է, որ 15 օր ժամանակով պարտքով ընկերուհու` Անահիտ Չարչյանի համար, որի պատասխանատուն ինքն է, տա մի քանի կտոր ոսկյա զարդեր: Քանի որ ինքը ճանաչում է Ալվարդ Շեգունցին և նա պարտավորվել է, որ եթե Անահիտը գումարը չտա, ապա ինքը կմարի այդ գումարը, ինքը համաձայնվել է ու նրանք մի քանի կտոր ոսկի են վերցրել, սակայն չի հիշում, թե ինչ տեսակի և ինչ քանակի: Անահիտ Չարչյանը արագ ընտրել և վերցրել է ոսկյա զարդերը և նրանք հեռացել են: Հիշում է, որ ընդհանուր գումարը կազմել է 1.000.000 ՀՀ դրամից մի փոքր ավել, սակայն չի հիշում, թե որքան: 15 օր անցնելուց հետո Ալվարդ Շեգունցը գնացել է իր մոտ, հայտնել, որ Անահիտ Չարչյանը գումարը չի տվել, բայց քանի որ նա պատասխանատվությունը վերցրել էր իր վրա, ուստի այդ ժամանակ իրեն տվել է 500.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ 3-4 ամիսների ընթացքում Ալվարդ Շեգունցը մարել է ողջ պարտք գումարը: Հայտնլ է նաև, որ Ալվարդ Շեգունցի և Անահիտ Չարչյանի խոսակցության մանրամասները ինքը չի հիշում, իրեն չեն ասել, թե ինչու համար են վերցնում ոսկյա իրերը: Հիշում է միայն, որ երբ նրանք ոսկիները վերցրել ու դուրս են եկել խանութից, ինքը այդ ժամանակ զանգահարել է Ալվարդի բջջային հեռախոսահամարին և հայտնել, որ Անահիտ Չարչյանը իրեն կասկածելի է թվում, հարցրել է` հնարավոր է ինչ-որ բան այն չէ, սակայն Ալվարդն իրեն ասել է, որ ինքը նրա հետ գործ չունի, պատասխանատուն Ալվարդն է: Կոնկրետ ինչ-որ բան չի եղել, որ ինքը Անահիտ Չարչյանին կասկածի, պարզապես ոսկին վերցնելու ընթացքում իր մոտ նման կարծիք է ձևավորվել: Ինքը դրանից հետո երբևէ Անահիտ Չարչյանին չի տեսել և տեղյակ չէ, թե նա նշված ոսկյա զարդերի գումարը Ալվարդ Շեգունցին տվել է, թե ոչ:
8) Վկա Մարինա Հակոբյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Ալվարդ Շեգունցն իր ազգականն է և իրենք ունեն մտերիմ հարաբերություններ: Ինքը 2014թ.-ին բնակվել է Երևան քաղաքում: 2014թ.-ի ընթացքում, կոնկրետ ժամանակահատվածը չի հիշում, Ալվարդ Շեգունցը Գորիս քաղաքից եկել է Երևան, հանդիպել իրեն և հայտնել, որ ոմն Անահիտը իրեն գումար է պարտք, խնդրել է իրեն, որ միասին գնան նրա բնակարան, քանի որ ինքը միայնակ վախենում էր գնալ այնտեղ: Ճանապարհին Ալվարդն իրեն պատմել է, որ Անահիտը գումար է պարտք, ինչպես նաև Անահիտին նա տվել է նաև ոսկյա զարդեր, և այդ պարտք գումարի և ոսկեղենի դիմաց Անահիտը խոստացել է Զեյթուն թաղամասում գտնվող բնակարանը անվանափոխել Ալվարդ Շեգունցի անվամբ, սակայն խաբել է նրան և պարտքն էլ հետ չի վերադարձրել: Ինքը Ալվարդ Շեգունցի հետ գնացել է Անահիտի բնակարան, սակայն այդ անգամ Անահիտը դուռը չի բացել և դրանից արդեն 2 ամիս անց Ալվարդը կրկին Գորիս քաղաքից եկել է Երևան և իրեն խնդրել իր հետ գնալ նույն բնակարան` Անահիտին տեսնելու և պարզելու, թե երբ է պարտքը հետ վերադարձնելու: Այդ անգամ իրենց հաջողվել է գտնել Անահիտին, կոնկրետ հասցեն չի հիշում, բայց Անահիտն այդ բնակարանը ներկայացրել է, որպես իր սեփականը: Խոսակցության ընթացքում Ալվարդը Անահիտին հարցրել է, թե երբ է պարտք գումարը հետ տալու, իսկ Անահիտը հայտնել է, որ մաս-մաս հետ կվերադարձնի, իսկ ծայրահեղ դեպքում նշված բնակարանը սեփականության իրավունքով կփոխանցի Ալվարդին: Ինքը հստակ չգիտի, թե որքան գումար է Անահիտն Ալվադին պարտք, բայց հայտնել է, որ որքանով տեղյակ է` մինչ օրս էլ որևէ գումար հետ չի վերադարձել Ալվարդին: Հետագայում Ալվարդից իմացել է, որ Անահիտն իրականում նշված բնակարանում վարձակալությամբ է բնակվել և այն իր սեփականությունը չի հանդիսացել: Բացի այդ, ինքն Ալվարդից իմացել է, որ նրան գումար սկզբնական պարտք է եղել Ռուզաննա Մաշուրյանը, իսկ Անահիտը խոստացել է Ռուզաննայի փոխարեն տալ այդ պարտքը, խաբել է Ալվարդին, ասելով, որ որոշակի գումար էլ Ալվարդն ավելացնի և դրա դիմաց նա Զեյթուն թաղամասում գտնող բնակարանի սեփականության իրավունքը փոխանցի Ալվարդին: Ադպիսով խաբեությամբ գումար է վերցրել Ալվարդից և ոչ պարտքն է մարել և ոչ էլ բնակարանն է սեփականության իրավունքով փոխանցել Ալվարդ Շեգունցին:
9) Վկա Մելանյա Գրիգորյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Անահիտ Չարչյանին ճանաչում է շուրջ ութ տարի, միասին աշխատում են, Մեղրիից մթերք են բերում: Անահիտը Ալվարդ Շեգունցից տոկոսով գումար է վերցրել և պարտաճանաչ մարել է տոկոսները: Նույնիսկ մեկ անգամ 500 ԱՄՆ դոլար ինքն է տվել Ալվարդին` Գորիսում: Ինքը տեղյակ չէ, թե որքան գումար է Անահիտը վերցրել Ալվարդ Շեգունցից: Երբևէ չի լսել, որ Անահիտը գումարի փոխարեն բնակարան է տալու Ալվարդ Շեգունցին, եթե նման բան լիներ, ինքը կիմանար: Երևան քաղաքի Հրաչյա Ներսիսյան փողոցում գտնվող բնակարանում Անահիտ Չարչյանը վարձակալությամբ է բնակվել: Անահիտն իրեն չի ասել, թե ինչով է զբաղվում: Անահիտը Մեղրիի մաքսակետում չի աշխատել, ինքը տեղյակ չէ, այլ պետական վայրում աշխատել է, թե ոչ:
10) <<Ղ-Տելեկոմ>> ՓԲԸ-ից ստացված Ալվարդ Շեգունցին փաստացի պատկանող 098-98-30-02 բջջային հեռախոսահամարի և <<Արմեն-Տել>> ՓԲԸ-ից ստացված Անահիտ Չարչյանին փաստացի պատկանող 091-17-09-09 բջջային հեռախոսահամարի 2013թ.-ի նոյեմբեր-դեկտեմբեր ամիսներին կատարված հեռախոսազանգերի վերծանումների զննության արձանագրության համաձայն` վերծանվող ժամանակահատվածում հիշյալ հեռախոսահամարները գտնվել են ակտիվ հեռախոսակապի մեջ: Անահիտ Չարչյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է հիմնականում Երևան քաղաքի ալեհավաքների կողմից, իսկ Ալվարդ Շեգունցի հեռախոսահամարը հիմնականում սասարկվել է Գորիս քաղաքում տեղակայված ալեհավաքների կողմից, իսկ 2013թ.-ի նոյեմբերի 17-ին Ալվարդ Շեգունցի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Իսակովի, Բաբայան և Ներսիսյան փողոցներում տեղակայված ալեհավաքների կողմից:
Նշված վերծանումները պարունակող թվով 2 հատ լազերային սկավառակները ճանաչվել են ապացույց: Հատոր 1 գ.թ. 227-230, հատոր 2 գ.թ. 261 -270:
11) Որոշմամբ այլ փաստաթուղթն ապացույց ճանաչված, Գոհար Լյուդվիգի Մաթևոսյանի կողմից ներկայացված թիվ 000046 սեփականության վկայականի համաձայն Երևան քաղաքի Հր. Ներսիսյան 14/1 շենքի թիվ 72 բնակարանը սեփականության իրավունքով պատկանում է Գոհար Լյուդվիգի Մաթևոսյանին և Արա Լենդրուշի Սողոմոնյանին: Հատոր 1 գ.թ. 80, 192-193:
12) Որոշմամբ այլ փաստաթուղթն ապացույց ճանաչված, ՀՀ կառավարությանն առնթեր պետական եկամուտների կոմիտեից 26.07.2016թ.-ին ստացված 11-5/22133-16 գրության համաձայն` Անահիտ Հարությունի Չարչյան, Անահիտ Հարությունի Լակերշմիդ կամ Անահիտ Հարությունի Շահբազյան տվյալներով անձնավորություն մաքսային ծառայության համակարգում չի աշխատել: Հատոր 2 գ.թ. 35, 49-50:
13) Արտակ Հարությունյանի կողմից նախաքննությանը ներկայացված և իրեղեն ապացույց ճանաչված <<Fiona Roches>> գրառմամբ, դեղին գույնի մետաղից պատրաստված` մետաղյա ապարանջանով ձեռքի ժամացույցով:
Հատոր 2 գ.թ. 47-48:
Դատանյութագիտական և դատաապրանքագիտական համալիր փորձագետի թիվ 30551604 եզրակացության համաձայն` ներկայացված ժամացույցը պատրաստված է ոչ թանկարժեք մետաղների համաձուլվածքից: Նշված ժամացույցի միջին շուկայական արժեքը, առկա արանքային վիճակի հաշվառմամբ, 2015թ.-ի օգոստոս ամսվա դրությամբ, կարող է կազմել շուրջ 6000 ՀՀ դրամ:
Հատոր 2 գ.թ. 42-46:
Առարկան զննելու և առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունների համաձայն` Անահիտ Չարչյանը ճանաչել է Արտակ Հարությունյանի կողմից նախաքննությանը ներկայացված <<Fiona Roches>> գրառմամբ, դեղին գույնի մետաղից պատրաստված, մետաղյա ապարանջանով ձեռքի ժամացույցը և հայտարարել, որ նշված ժամացույցն է ինքը Արտակ Հարությունյանին ի պահ հանձնել` մինչև իր կողմից նրան պարտք գումար տալը:
Հատոր 1 գ.թ. 196, հատոր 2 գ.թ. 276-278:(...)>>:
4. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2019 թվականի մարտի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0253/01/16 դատավճռի <<Դատարանի իրավական վերլուծությունները>> վերտառությամբ բաժնում նշել է. <<(...) Դատարանը, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, վերլուծելով ամբաստանյալ Անահիտ Չարչյանին Էդիկ Սիմոնյանի դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը, ամբաստանյալի, վկաների ցուցմունքները, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, հանգում է հետևության, որ գործով որևէ հիմնավոր ապացույց ձեռք չի բերվել ամբաստանյալ Անահիտ Չարչյանի կողմից խոշոր չափերով խարդախություն` խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով գույքի հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ:
(...)
Դատարանը փաստում է, որ դատաքննությամբ հետազոտված և գնահատված ապացույցներով չի հաստատվել Անահիտ Չարչյանի կողմից ուղղակի դիտավորությամբ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով տուժող Էդիկ Սիմոնյանի խոշոր չափերի գույքի անհատույց հափշտակելու հանգամանքը:
Նախաքննության, ինչպես նաև դատաքննության փուլերում Անահիտ Չարչյանը նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել, որ էդիկ Սիմոնյանից վերցրել է 5 հատ ոսկյա մատանի` վաճառելու համար, և խոստացել է նրան դրա դիմաց տալ 1500 ԱՄՆ դոլար գումար: Նշված ոսկեղենը վաճառել է տարբեր մարդկանց, դրանից հետո ինքը ֆինանսական խնդիրներ է ունեցել կապված մոր առողջության հետ, և չի կարողացել իր նշած ժամանակահատվածում վերադարձնել Էդիկին պարտք գումարը: Հետագայում Էդիկ Սիմոնյանին վերադարձրել է ամբողջ պարտքը, նրան խաբելու, գույքը հափշտակելու նպատակ չի ունեցել:
Ինչպես տուժող Էդիկ Սիմոնյանը, այնպես էլ վկա Իվան Արզումանյանը պնդել են, որ երբևէ չեն կասկածել, որ Ա.Չարչյանն իրենց խաբելու մտադրություն է ունեցել, քանի որ Անահիտ Չարչյանը, չնայած ուշացումով, այնուամենայնիվ վերադարձրել է Էդիկ Սիմոնյանի գումարը, իսկ այն ուշացնելու պատճառը եղել են նրա անձնական խնդիրները:
Դատարանը գտնում է, նախաքննության մարմնի և մեղադրողի կողմից գործում առկա փաստական տվյալներն օբեկտիվորեն չեն գնահատվել, ինչի արդյունքում բազմաթիվ չփարատված կասկածներ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում մինչդատական վարույթի ընթացքում չեն հետազոտվել:
(...)
Այսպիսով, դատարանը փաստում է, որ ինչպես նախաքննությամբ ձեռք բերված, այնպես էլ դատաքննությամբ հետազոտված և գնահատված քրեական գործի փաստական հանգամանքներով չի ապացուցվել ամբաստանյալ Անահիտ Չարչյանի մեղավորությունը Էդիկ Սիմոնյանի դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղսագրվող արարքի կատարման մեջ և նրա արարքում բացակայում է հանցակազմը:
Ինչ վերաբերում է Անահիտ Չարչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքին, ապա դատարանը, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ապացուցված է Անահիտ Չարչյանի մեղավորությունը` Արտակ Հարությունյանի խարդախությամբ խոշոր չափերի և Ալվարդ Շեգունցից` խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերի հափշտություն կատարելու մեջ:
Վերոհիշյալ հանցանքների կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
(...)
Ամբաստանյալ Անահիտ Չարչյանի անձը բնութագող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ֆիզիկապես վատառողջ է: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ նա լիովին հատուցել է տուժող Արտակ Հարությունյանին հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, վերջինս ամբաստանյալից բողոք կամ գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացրել:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
(...)
Հաշվի առնելով ամբաստանյալի կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրանց կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունները կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դատարանը գտնում է, որ Անահիտ Չարչյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով:
(...)
Դատարանն արձանագրում է, որ Անահիտ Հարությունի Չարչյանը, նախկինում երկու անգամ ազատազրկման դատապարտված լինելով կատարել է դիտավորյալ հանցագործություն, այսինքն` առկա է հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվ:
Հետևաբար, Անահիտ Չարչյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է ղեկավարվի նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կանոններով:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Անահիտ Հարությունի Չարչյանի նկատմամբ կիրառելի չէ ՀՀ Ազգային ժողովի 2018 թվականի նոյեմբերի 1-ի` <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ օրենքը, քանի որ նշված օրենքի 2-րդ հոդվածի 10-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն` համաներումը չի կիրառվում այն անձանց նկատմամբ, որոնց վերջին տասը տարվա ընթացքում պատիժը կրելուց ազատել են Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի` համաներում հայտարարելու մասին որոշման հիման վրա, և որոնք մեղադրվում են կրկին դիտավորյալ հանցագործություն կատարելու մեջ:
Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին, դատարանը գտնում է, որ Անահիտ Չարչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Քննարկելով քաղաքացիական հայցի և գույքային վնասի հատուցման հարցը` դատարանը գտնում է, որ տուժող Ալվարդ Շեգունցի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը ենթակա է մասնակի բավարարման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
(...)
Սույն քրեական գործի դատական քննությամբ հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Անահիտ Չարչյանի կատարած հանցագործության հետևանքով տուժող Ալվարդ Շեգունցին պատճառվել է 4.460.000 /չորս միլիոն չորս հարյուր վաթսուն հազար/ ՀՀ դրամ գույքային վնաս:
Հետևաբար, քաղաքացիական հայցը պետք է բավարարել մասնակի և Անահիտ Հարությունի Չարչյանից հօգուտ Ալվարդ Արշակի Շեգունցի` բռնագանձել 4.460.000 /չորս միլիոն չորս հարյուր վաթսուն հազար/ ՀՀ դրամ` որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցում:
Ինչ վերաբերում է 40.000 /քառասուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով տուժող Ա.Շեգունցի քաղաքացիական հայցին, ապա դատարանն անհրաժեշտ է համարում փաստել, որ վերը շարադրված իրավանորմերի վերլուծության հիման վրա` քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա են բացառապես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասները, իսկ այլ վնասների հատուցման վերաբերյալ պահանջները կարող են քննության առնվել քաղաքացիական դատավարության կարգով, ուստի դատարանը գտնում է, որ 40.000 /քառասուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով տուժող Ա.Շեգունցի քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության` տուժողին վերապահելով քաղաքացիական հայցի իրավունք` քաղաքացիական դատավարության կարգով վնասի հատուցման հարցը լուծելու համար:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված ժամացույցը պետք է ուղղել դատական ծախսերի հատուցմանը:
Քննության առարկա դարձնելով դատական ծախսերի հարցը, դատարանն արձանագրում է, որ որպես ապացույց մեղադրանքի հիմքում դրված` դատանյութագիտական և դատաապրանքագիտական համալիր փորձաքննության համար կատաված ծախսը կազմել է 84.000 /ութսունչորս հազար/ ՀՀ դրամ:
(...)
[Դ]ատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 169-րդ հոդվածի 1-ին մասի կարգով Անահիտ Չարչյանից հօգուտ պետական բյուջեի` որպես դատական ծախսեր, պետք է բռնագանձել 84.000 /ութսունչորս հազար/ ՀՀ դրամ:(…)>>:

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները.
5. Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Իր վերաքննիչ բողոքում ՀՀ դատախազության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ, թիվ ԵԱՔԴ/0253/01/16 քրեական գործով մեղադրող Դ.Մնացականյանը մասնավորապես նշել է. <<(…) Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը թիվ ԵԱՔԴ/0253/01/16 գործով ճանաչելով և հռչակելով Անահիտ Հարությունի Չարչյանի անմեղությունը Էդիկ Սիմոնյանի դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում, թույլ է տվել դատական սխալ, այսինքն` նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, որի արդյունքում ամբաստանյալ Անահիտ Չարչյանն արդարացվել է, ուստի գտնում եմ, որ դատավճիռն արդարացման մասով ենթակա է բեկանման և փոփոխման հետևյալ պատճառաբանությամբ և հիմքերով.
(…)
[Հ]արկ է փաստել, որ Դատարանը ամբաստանյալ Անահիտ Չարչյանի արդարացման հիմքում դրել է միայն քրեական դատավարությանը մասնակցող անձանց կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները՝ անտեսելով նախաքննության ժամանակ վերջինների կողմից տրված ցուցմունքները, ինչպես նաև քրեական գործում առկա մյուս ապացույցները՝ թույլ տալով արդար դատաքննության իրավունքի, քրեական գործում առկա ապացույցները ոչ պատշաճ, կողմնակալ և ընտրողական ձևով հետազոտելու և դրանք գնահատելու, ինչպես նաև դատական ակտի պատճառաբանված չլինելու մասին վկայող խախտումներ:
(…)
[Ն]ախաքննության ընթացքում Էդիկ Սիմոնյանը դեռևս որպես վկա հարցաքննվելիս 10.05.2016թ. ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<Առաջադրված բանավոր հարցերի շուրջ ըստ էության ցուցմունք եմ տալիս այն մասին, որ վերը նշված հասցեում բնակվում եմ շուրջ 40 տարի ընտանիքիս հետ միասին:
Հարց - Ճանաչում եք արդյոք Անահիտ Չարչյան տվյալներով անձնավորության, թե ոչ, եթե այո ապա ինչ հանգամանքներում եք նրա հետ ծանոթացել:
Պատասխան - Ես ճանաչում եմ Անահիտ Չարչյան տվյալներով անձնավորության, սակայն նրա հետ անձամբ շփում չեմ ունեցել: Կարող եմ ասել հետևյալը. 2014թ.-ի ապրիլ ամսին իմ ծանոթներից Իվան Արզումանյանը ինձ ասաց, որ ունի ծանոթ, որը կարողանում է ոսկի վաճառել արտասահմանում բարձր գնով և այդ ծանոթը նկատի է ունեցել հենց Անահիտ Չարչյանին: Ես համաձայնվեցի և պայմանավորվածության համաձայն գնացի հանդիպեցի Իվանին: Նշեմ, որ Իվանն աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՀՈԲ բաժանմունքում որպես տեսուչ: Ես Իվանի հետ պայմանավորվածության համաձայն գնացել եմ վերջինիս աշխատասենյակ, 2014թ. ապրիլ ամսին, որտեղ ներկա էր նաև այդ Անահիտ Չարչյանը: Ես ինձ հետ վերցրել էի ինձ պատկանող թվով 5 ոսկյա մատանի՝ ընդհանուր 1500 ԱՄՆ դոլար արժողության: Այդ մատանիները ես առձեռն տվել եմ Իվանին, որն էլ իր հերթին հենց իմ ներկայությամբ փոխանցեց Անահիտին: Անահիտը նայելով այդ ոսկյա մատանիները ասեց, որ շատ լավ է, ապա ասեց, որ մեկ ամսից փողը կտա Իվանին: Այդ պահին ներկա էինք միայն երեքս, իսկ մեր միջև որևէ գրավոր ստացական կամ այլ փաստաթուղթ այդ պահին չի կազմվել: Մեկ ամիս անց Անահիտը չվճարեց ոսկիների գումարը և խարդախությամբ տիրացավ իմ ոսկյա զարդերին: Մինչ օրս իմ ոսկյա զարդերի գումարը չի վճարել, և ոսկիներս չի վերադարձրել:
Հարց - Դուք այժմ Անահիտ Չարչյանի կողմից հանցագործություն կատարելու մասին տեղեկություն եք հայտնում: Ձեզ նախազգուշացվում է ակնհայտ սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված պատասխանատվության մասին, ցանկանում եք արդյոք Անահիտ Չարչյանի կողմից հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ հաղորդում տալ:
Պատասխան - Այո, ես ցանկանում եմ հաղորդում տալ այն մասին, որ Անահիտ Չարչյանը, չարաշահելով իմ վստահությունը, իմ ծանոթ Արզումանյան Իվանի միջոցով տեղեկացել է, որ ես ունեմ ոսկյա զարդեր և ցանկանում եմ դրանք վաճառել և այդ կապակցությամբ իմ ոսկյա զարդերը արտասահմանում բարձր գնով վաճառելու և ինձ 1500 ԱՄՆ դոլար վճարելու պատրվակով ինձանից խարդախությամբ հափշտակել է իմ թվով 5 ոսկյա մատանիները, որոնք արժեին ընդհանուր 1500 ԱՄՆ դոլար: Մինչ օրս Անահիտը չի վճարել իմ ոսկյա զարդերի գումարը և խարդախությամբ տիրացել է դրանց>>։
Այնուհետև նույն օրը Էդիկ Սիմոնյանը քննիչի որոշմամբ ճանաչվել է տուժող և ցուցմունք տվել այն մասին, որ <<Ճանաչում եմ Անահիտ Չարչյան տվյալներով անձնավորության, սակայն նրա հետ անձամբ շփում չեմ ունեցել: Կարող եմ ասել հետևյալը. 2014թ. ապրիլ ամսին իմ ծանոթներից Իվան Արզումանյանը ինձ ասաց, որ ունի ծանոթ, որը կարողանում է ոսկի վաճառել արտասահմանում բարձր գնով և այդ ծանոթը նկատի է ունեցել հենց Անահիտ Չարչյանին: Ես համաձայնվեցի և պայմանավորվածության համաձայն գնացի հանդիպեցի Իվանին: Նշեմ, որ Իվանն աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՀՈԲ բաժանմունքում՝ որպես տեսուչ: Ես Իվանի հետ պայմանավորվածության համաձայն գնացել եմ վերջինիս աշխատասենյակ, 2014թ. ապրիլ ամսին, որտեղ ներկա էր նաև այդ Անահիտ Չարչյանը: Ես ինձ հետ վերցրել էի ինձ պատկանող թվով 5 ոսկյա մատանի՝ ընդհանուր 1500 ԱՄՆ դոլար արժողության: Այդ մատանիները ես առձեռն տվել եմ Իվանին, որն էլ իր հերթին հենց իմ ներկայությամբ փոխանցեց Անահիտին: Անահիտը նայելով այդ ոսկյա մատանիները ասեց, որ շատ լավ է, ապա ասեց, որ մեկ ամսից փողը կտա Իվանին: Այդ պահին ներկա էինք միայն երեքս, իսկ մեր միջև որևէ գրավոր ստացական կամ այլ փաստաթուղթ այդ պահին չի կազմվել: Առանց որևէ այլ բան ասելու ես հեռացել եմ այդտեղից, սակայն մեկ ամիս անց Անահիտը Իվանին որևէ գումար չէր տվել ոսկու դիմաց, ես նույնիսկ տեղյակ էլ չեմ, թե իմ ոսկյա զարդերը Անահիտը վաճառել է, թե ոչ, ինձ որևիցե գումար չի տվել: Անահիտին ես միայն մեկ անգամ եմ տեսել, այն էլ այդտեղ, նրա հետ չեմ շփվել և հեռախոսազրույց չեմ ունեցել: Երբ մեկ ամիս անց ոսկու գումարը չվճարեց, Իվանը ինձ ասաց, որ Անահիտը իրեն խաբել է և խոստացավ անձամբ իր միջոցներով վճարել ոսկու գումարը: Այդ ժամանակահատվածում, կոնկրետ չեմ հիշում, թե երբ Իվանը իր միջոցներով ինձ վճարեց 500 ԱՄՆ դոլար, սակայն Անահիտը այդպես էլ չէր տվել ոսկու գումարները: Ես մինչ օրս Անահիտի վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չունեմ, նրան չեմ տեսել: Հետագայում տեղեկացել եմ նաև, որ Անահիտը նաև մի շարք այլ քաղաքացիներից է խարդախությամբ գումարներ հափշտակել>>:
Նշյալ ցուցմունքներն Էդիկ Սիմոնյանը պնդել է Անահիտ Չարչյանին առերես։
Ստացվում է մի իրավիճակ, երբ Դատարանը դատավճիռ կայացնելիս առանց որևէ հիմնավորման և պատճառաբանության նախապատվություն է տալիս նույն անձի կողմից տրված միայն դատաքննական ցուցմունքին՝ անտեսելով ու չգնահատելով նախաքննության ընթացում տրված և քրեական գործի նյութերում առկա ցուցմունքները՝ ըստ էության ոչ ճիշտ պատկերացում կազմելով տրված ցուցմունքների արժանահավատության վերաբերյալ, ինչն անթույլատրելի է։
(…)
Իվան Արզումանյանը, 09.10.2016թ. որպես վկա Արաբկիրի քննչական բաժնում հարցաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<Ճանաչում եմ Անահիտ Չարչյանին, ում հետ ծանոթացել եմ 2014 թվականի սկզբներին։ Նրանից իմացել եմ, որ զբաղվում է տարբեր ապրանքների վաճառքով և իբր տարբեր երկրներից ապրանքներ է ներմուծում Հայաստան։ Հայտնել է ինձ, որ իբր զբաղվում է ոսկյա զարդերի վաճառքով։ Ինձ հայտնել էր, որ ոսկյա իրերը օրենքով սահմանված կարգով հանում է ՀՀ-ից և վաճառում տարբեր երկրներում՝ բարձր շուկայական արժեքով։ Այդ մասին խոսակցության ժամանակ ես հայտնել էի նաև իմ բարեկամ Էդիկ Սիմոնյանին։ Սակայն այժմ համոզված եմ, որ Անահիտը ոչ մի առևտրով էլ չի զբաղվում և խաբել է ինչպես ինձ, այնպես էլ Էդիկին։ Իմ հիշելով Էդիկը 2014թ. գարնանը եկել է իմ աշխատասենյակ և հայտնել ինձ, որ գումարային խնդիրներ ունի, հայտնել է, որ ոսկյա զարդեր ունի և ցանկանում է վաճառել, խնդրեց ինձ, որ ես իրեն ծանոթացնեմ Անահիտ Չարչյանի հետ, որպեսզի նրա միջոցով վաճառի ոսկյա զարդերը։ Որքան հիշում եմ 2014թ. ապրիլ ամսին իմ աշխատասենյակում ես ծանոթացրել եմ Անահիտին և Էդիկին։ Էդիկն Անահիտին է տվել 5 կտոր ոսկյա զարդեր, որի դիմաց Անահիտը խոստացավ Էդիկին տալ 1500 ԱՄՆ դոլար։ Հայտնեց, որ այդ զարդերը ինքը կտանի արտասահման, կվաճառքի և մեկ ամսվա ընթացքում կտա Էդիկին խոստացված 1500 ԱՄՆ դոլար գումարը։ Սակայն նա խաբեց Էդիկին, որոշ ժամանակ չէր պատասխանում նաև իմ հեռախոսազանգերին, ես հասկացա, որ Անահիտը խաբել է մեզ և չի պատրաստվում Էդիկին գումար տալ։ Այդ ընթացքում էլ Էդիկը գումարային խնդիրներ ուներ և քանի որ ես էի նրանց ծանոթացրել, ստիպված իմ անձնական վաստակած գումարից Էդիկին տվեցի 500 ԱՄՆ դոլար՝ մտածելով, որ ամեն դեպքում կարող եմ գտնել Անահիտին և նա կտա 1500 ԱՄՆ դոլար գումարը։ Սակայն հետագայում էլ պարզվեց, որ Անահիտը խարդախ է և այդպես էլ չվերադարձրեց 1500 ԱՄՆ դոլար գումարը։
Հարց - նախաքննությամբ տվյալներ են ստացվել, որ Ա.Չարչյանը Ձեզ տվել է 1500 դոլար, որ Դուք փոխանցեք Էդիկ Սիմոնյանին, ինչ կասեք այդ կապակցությամբ։
Պատասխան - Նշեմ, որ Անահիտ Չարչյանը Էդիկին փոխանցելու համար ինձ որևէ գումար չի տվել և հետևաբար ես էլ Էդիկին նրա կողմից տրված գումար չէի կարող փոխանցել։ Ինչպես նշեցի, ես իմ անձնական գումարից եմ Էդիկին 500 դոլար գումար փոխանցել մինչև Անահիտը կհայտնվեր և կտար 1500 դոլարը։
Հայտնում եմ նաև, որ Էդիկից իմացել եմ, որ Անահիտ Չարչյանը մոտ մեկ ամիս առաջ հանդիպել է իրեն և նրան է տվել 100 ԱՄՆ դոլար և 60.000 ՀՀ դրամ գումար՝ խոստանալով տալ մնացած պարտք գումարները։ Նշեմ, որ իմ կարծիքով Անահիտը այդ գումարը Էդիկին տվել է այն բանի համար, որ Արաբկիրի քննչական բաժնում գործ է քննվում և դրանով փորձել է խուսափել է քրեական պատասխանատվությունից>>։
Վկա Իվան Արզումանյանը վերոնշյալ ցուցմունքը պնդել է Ա.Չարչյանին առերես։
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում նման ակնհայտ հակասության պայմաններում Դատարանն առանց որևէ պատճառաբանության դատավճռի հիմքում դրել է վկա Իվան Արզումանյանի՝ միայն դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ անտեսելով նախաքննության մարմնում տված և ավելի արժանահավատ համարվող ցուցմունքը, չի վերլուծել և գնահատականի չի արժանացրել վկայի նախաքննական ու դատաքննական ցուցմունքների միջև առկա էական տարբերությունն ու հակասությունը։
Հարկ է նշել, որ ձեռք բերված ապացույցներին տրված մինչդատական և դատական գնահատականների տարբերությունն ընդունելի է այնքանով, որքանով տեղավորվում է ապացույցների գնահատման և դրա հիման վրա ներքին համոզման՝ օբյեկտիվորեն գոյություն ունեցող տարրի սահմաններում։
(…)
Քննարկվող դեպքում Անահիտ Չարչյանը, ի սկզբանե նպատակ ունենալով խարդախության միջոցով հափշտակել Էդիկ Սիմոնյանի գույքը, դիտավորյալ խեղաթյուրել է իրական, ճշմարիտ փաստերը, այն է՝ Էդիկ Սիմոնյանին և Իվան Արզումանյանին ներկայացել է որպես խոշոր գործարար, իբր զբաղվում է ոսկյա զարդերի վաճառքով, որ ոսկյա իրերը օրենքով սահմանված կարգով հանում է ՀՀ-ից և վաճառում տարբեր երկրներում՝ բարձր շուկայական արժեքով։ Տվյալ դեպքում Անահիտ Չարչյանը գույքի սեփականատիրոջ մոտ սխալ պատկերացում է ստեղծել գույքը նրա տնօրինությանն անցնելու օրինական հիմքերի մասին և առաջ բերել գույքի հանձնման օրինականության պատրանք (ակտիվ խաբեություն), ինչի հետևանքով էլ Էդիկ Սիմոնյանը 5 կտոր ոսկյա զարդերը հանձնել է Անահիտ Չարչյանին։
Դատարանի մոտ Անահիտ Չարչյանի կողմից խարդախություն կատարելու ուղղակի դիտավորության մասին պետք է վկայեր, ինչպես նաև ներքին համոզմունքի ձևավորման համար հիմնավոր նշանակություն ունենար նաև ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրում դատվածության մասին առկա նշումները, մասնավորապես, որ Անահիտ Հարությունի Չարչյանի /նույն ինքը՝ Գևորգյան Անահիտ Հարությունի, Լակերշմիդ Անահիտ Հարությունի, Շահբազյան Անահիտ Հարությունի/ վերաբերյալ թիվ 12134409 քրեական գործը ըստ էության քննելու համար Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան է ուղարկվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 325 հոդվածի 1-ին մասով և 329 հոդվածի 1-ին մասով, իսկ նույն դատարանի 24.08.2011թ. դատավճռով Անահիտ Չարչյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման 4 տարի ժամկետով։ Համաներման ակտի կիրառմամբ ազատվել է պատժի կրումից 31.10.2013թ.:
Հարկ է փաստել, որ Անահիտ Չարչյանը 31.10.2013թ. ազատվելով պատժի կրումից, ամիսներ անց՝ 2014 թվականի ապրիլին /տուժող Էդիկ Սիմոնյանի նկատմամբ/, 2015թ. հուլիսին /տուժող Արտակ Հարությունյանի նկատմամբ/, 2013-2014 թվականներին /տուժող Ալվար Շագունցի նկատմամբ/ կատարել է նույնասեռ դիտավորյալ հանցագործություն՝ խարդախություն, ինչը վկայում է այն մասին, որ նույնիսկ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժն իր նպատակներին /ուղղել պատժի ենթարկված անձին, կանխել հանցագործությունները/ չի ծառայել, անձը չի ուղղվել և կատարել է նոր դիտավորյալ նույնասեռ հանցանքներ։
Անհրաժեշտ է փաստել, որ տուժող Էդիկ Սիմոնյանի դրվագով առկա են հավաքված ապացույցների բավարար համակցություն՝ Անահիտ Չարչյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հաստատված համարելու համար։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 40 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ դատավորները քրեական գործերը և նյութերը լուծում են իրենց ներքին համոզմամբ` ներկայացված ապացույցների պատշաճ հետազոտման հիման վրա: Դատավորները կաշկանդված չեն գործի մինչդատական վարույթում արված եզրահանգումներով:
Հարկ է արձանագրել, որ Դատարանի կողմից անտեսվել կամ խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի նշյալ պահանջը, ինչը հանգեցրել է գործում առկա և ներկայացված ապացույցների ոչ պատշաճ հետազոտմանը և ներքին համոզմունքի սխալ ձևավորմանը, որի հետևանքով քննարկվող քրեական գործով տուժող էդիկ Սիմոնյանի դրվագով ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Անահիտ Չարչյանն անմեղությունը։
Քննարկվող դեպքում դատական ակտում ակնհայտորեն դրսևորվել է Դատարանի՝ վկայի և տուժողի նախաքննական ցուցմունքների՝ դատարանում տվածների համեմատությամբ նվազ ապացուցողական արժեք ունենալու մասին սխալ մոտեցում։
Բացի այդ, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.03.2019թ. թիվ ԵԱՔԴ/0253/01/16 դատավճռով պատճառաբանված չէ դատական ակտը, քանի որ վերջինս պատշաճ գնահատման չի ենթարկել տուժողի և վկայի կարևոր նշանակություն ունեցող նախաքննական ցուցմունքները:
(…)
Այսպիսով՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը գործով ձեռք բերված ապացույցները պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չի հետազոտել և թույլ տրված նյութական ու դատավարական իրավունքի խախտման արդյունքում հանգել է գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներին հակասող ենթադրությունների, որոնք էլ դնելով արդարացման դատավճռի հիմքում, կայացրել է գործն ըստ էության լուծող անհիմն և չպատճառաբանված դատական ակտ, որը խաթարում է արդարադատության բուն էությունը:(…)>>։
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.03.2019թ. թիվ ԵԱՔԴ/0253/01/16 քրեական գործով կայացված դատավճիռը և Անահիտ Հարությունի Չարչյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և դատապարտել ազատազրկման՝ 3 տարի 6 ամիս ժամկետով:
5.1. Իր վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Անահիտ Հարությունի Չարչյանի պաշտպան Վարդուհի Էլբակյանը մասնավորապես նշել է. <<(…) Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը կայացրել է անհիմն, չփաստարկված և չպատճառաբանված դատավճիռ, այն չի բխում գործի փաստական հանգամանքներից և հետազոտված ապացույցներից:
Կայացված դատավճիռը ուսումնասիրելիս պարզ է դառնում, որ դատարանում հետազոտված ոչ բոլոր ապացուցներին է դատարանը անդրադարձել, դրանք չի գնահատել, որի արդյունքում էլ ենթադրությունները և չփարատաված կասկածները մեկնաբանվել են ի վնաս ամաբաստանյալի և կայացվել է մեղադարական դատական ակտ:
(…)
Դատավճռում դատարանը նաև անդրադարձել է մեղադրական եզրակացությունում նշված ապացույցներին, որոնք դատարանում հետազոտվեցին, սակայն դատարանը չի անդրադարձել, հետազոտված մյուս ապացույցներին՝ գործում եղած հետևյալ փաստաթղթերին՝
1. Քրեական գործ հարուցելը մերժելու մասին 01.09.2015 թվականի, 04.09.2015 թվականի, 12.10.2015 թվականի, 11.02.2016 թվականի որոշումներին,
2. Երևան քաղաքի դատախազ Ա.Դավթյանի կողմից բողոքը մերժելու մասին որոշմանը,
3. 21.12.2015 թվականին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջաններրի ընդհանուր իրավասության դատարանի, նախագահող դատավոր Ա.Մկրտչյանի որոշումը <<Քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին>> որոշմանը:
14.04.2016 թվականի որոշումը քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշումը վերացնելու և քրեական գործ հարուցելու մասին որոշմանը:
(…)
Բոլոր վերը թվարկված որոշումներում, բացառությամբ 14.04.2016 թվականի որոշման, որին կանդրադառնամ ստորև, վարույթն իրականացնող մարմինները կամ հսկողություն իրականացնող դատախազը, իրավական վերլուծության ենթարկելով գործով ձեռք բերված ապացույցները և փաստական տվյալները, դրանք վերլուծելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպերի լույսի ներքո եկել են հետևության, որ ձեռք բերված տվյալները և այդ կապակցությամբ վերջիններիս միջև առկա վիճելի փոխհարաբերությունները կրում են քաղաքացիաիրավական բնույթ: Անահիտ Չարչյանի կողմից ուղղակի դիտավորությամբ խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հիշյալ գումարներն անհատույց հափշտակելու հատկանիշներ ձեռք չեն բերվել: Չի հիմնավորվել, որ Ա.Չարչյանը հետապնդել է հափշտակության նպատակ, այսինքն՝ մինչև գումարներ վերցնելն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել հափշտակելու այն:
Հետազոտված ապացույցների շարքից հատկապես ուշադրության է արժանի 21.012.2015 թվականին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջաններրի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Մկրտչյանի կողմից կայացված որոշումը <<Քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին>>, որով նույն դատավորը, նույն փաստական տվյալներով, նույն նախադեպերը մեջբերելով այս անգամ հանգել է հետևության, որ Անահիտ Չարչյանի արարաքներում առկա է խարդախության հանցակազմ: Փաստորեն դատարանը, տարբեր ժամանակահատվածներում տարբեր կերպ է գնահատում նույն փաստական տվյալները, նույն նախադեպերը, նույն իրավական նորմերը, որի արդյունքում ստեղծվում է իրավական քաոս:
Ինչ վերաբերվում է 14.04.2016 թվականի քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշումը վերացնելու և քրեական գործ հարուցելու մասին որոշմանը, ապա այս որոշումը ընդամենը իրենից ներկայացնում է դատախազի կողմից տրված ցուցում, որով քննիչին հանձնարավում է կատարել մի շարք գործողություններ, կապված Արտակ Հարությունյանի դրվագի հետ: Կատարված լրացուցիչ գործողությունների արդյունքում քննիչը կրկին որևէ փաստական նոր տվյալ ձեռք չի բերել, որով հիմնավորվում Անահիտ Չարչյանի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը:
Դատարանը եթե կատարեր լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի վերլուծություն, ապա միանշանակորեն պետք է հանգեր հետևության, որ Անահիտ Չարչյանի արարաքում բացակայում է խարդախության հանցակազմը:
Եթե դատարանը կաշկանդված չէր վարույթն իրականացնող մարմինների կողմից կայացված որոշումներով, առնվազն պետք է կաշկանդված լիներ իր իսկ կողմից նախկինում կայացված որոշումով: Սակայն ինչպես վերը նշեցի դատարանը կիրառել է երկակի ստանդարտներ, իրականացրել է երկակի արդարադատություն:
Բացի այս, դատական ակտում դատարանը, ընդհանրապես չի վերլուծել թե հատկապես ինչ հիմնավորումներով, ինչ փաստական տվյալների համակցության արդյունքում է եկել հիմնավոր հետևության, որ Անահիտ Չարչյանի արարքում առկա է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ և [3]-րդ մասերով համցակազմ և այդ արարքների կատարաման համար վերջինիս դատապարտել ազատազրման 6 տարի 6 ամիս ժամանակով: Ամբողջ դատավճռում այս դրվագների վերաբերյալ վերլուծությունը բաղկացած է հետևյալ մի քանի տողերից՝ <<Ինչ վերաբերում է Անահիտ Չարչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքին, ապա դատարանը, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ապացուցված է Անահիտ Չարչյանի մեղավորությունը` Արտակ Հարությունյանի խարդախությամբ խոշոր չափերի և Ալվարդ Շեգունցից` խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերի հափշտություն կատարելու մեջ>>: Եվ վերջ:
(…)
Թե գործով ձեռք բերված որ ապացույցներնն է գնահատվել թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, պաշտպանական կողմի համար անհայտ է, կարծում են, որ անհայտ կլինի նաև յուրաքնաչյուր այն մարդու համար, որ կկարդա այս դատական ակտը:
Դատարանը չպատճառաբանված դատական ակտ կայացնելով խախատել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մաս, որի համաձայն՝ Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները: Տվյալ պարագայում, ոչ միայն ընդհանարապես չի պատճառաբանել դատարանը իր հետևությունները, այլ ընդհանրապես որևէ վերլուծություն էլ չի կատարել, ուղղակի միայն սահմանափակվել է դատական ակտով մեջ բերել մի շարք նախադեպային որոշումներ, որոնք մեղադրական դատական ակտ կայացնելու համար անգամ վերաբերելի էլ չեն:
Բացի այս, դատարանը ընդհանրապես որևէ գնահատականի չի արժանացրել այն հանգամանքը, որ Ալվարդ Շեգունցի դրվագով մեղադրանքը հիմնավորված համարելու համար, անհրաժեշտ էր հարցաքննել առաջինը Ռուզաննա Մանշուրյանին, ով ծանոթացրել էր Շեգունցին և Չարչյանին, ով ներկա էր եղել նրանց պայմանավորվածություններին, ում պարտքը՝ 2 միլիոն 760.000 դրամը իբր իր վրա էր վերցրել Անահիտ Չարչյանը, ով կտրականապես հերքում է այդ հանգամանքը:
(…)
Ալվարդ Շեգունցի դրվագով Անահիտ Չարչյանին մեղավոր ճանաչելու համար, թերևս ամենավճռոշ ապացույցը պետք է լիներ Ռուզաննա Մանշուրյանի ցուցմունքը, ով կամ պետք է հերքեր կամ հաստատեր Չարչյանի և Շեգունցի ցուցմունքները: Նախաքննության ընթացքում պաշտպանական կողմը միջնորդել էր հարցաքննել Ռուզաննա Մանշուրյանին, սակայն ըստ ստացված պատասխանների վերջինս բացակայել է իր բնակության վայրից և նրան հարցաքննել այդ փուլում այդպես էլ հնարավոր չեղավ: Դատաքննության ընթացքում ևս միջնորդել ենք նրան հարցաքննելու և դատարանը բավարարելով մեր միջնորդությունը կատարեց մի շարք հարցումներ, պարզեց, որ <<ՍԵԿՏ>> համակարգում տեղեկություններ չկան Ռուզաննա Մանշուրյանի վերաբերյալ և սահամանափակվեց այդքանով:
Դատավճռի վերլությունից պարզ է դառնում, որ դատարանը արժանահավատ է համարել միայն Ալվարդ Շեգունցի մտերիմների հակասական ցուցմունքները, ովքեր բնականաբար շահագրրգռված վկաներ են և ընդհանրապես չի վերլուծել Մելանյա Գրիգորյանի ցուցմունքը, ով դատավարության որևէ մասնակցի հետ չուներ ազգակցական կամ մտերիմ կապ:
Դատավճռի վերլուծությունից օբյեկտիվ դիտորդը կարող է հանգել հետևության, որ դատարանը կայացրել է ակնհայտ կողմնակալ դատական ակտ, չի կատարել ապացույցների և փաստական տվյալների պատշաճ վերլուծություն, որով էլ խաթարվել է արդարադատության բուն էությունը:
Դատարանի դատական ակտով խախտվել են ՀՀ Սահմանադրության 66-րդ հոդվածի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ, 9-րդ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ, 7-րդ, 17-րդ, 18-րդ, 107-րդ, 124-րդ, 127-րդ, 358-րդ, 360-րդ, 365-րդ հոդվածների պահանջները:
(…)
Դատարանը այս դեպքում ևս խախտել է Վճռաբեկ դատարանի կողմից սահմանված ապացույցների բավարարության չափանիշները, ապացույցները գնահատել է կամայական, խախտել է գործի արդարացի քննության սկզբունքը, որի արդյունքում կայացրել է ապօրինի դատական ակտ:
Վերևում ինչպես արդեն նշվեց, դատական ակտում Դատարանն այնպիսի հաստատական մեղադրող ուղղվածություն ունեցող դատողություններ է կատարել, որոնք ուղղակիորեն վկայում են Անահիտ Չարչյանի անմեղության կանխավարկածի խախտման մասին:
Մեղադրական դատավճռում ներկայացված ապացույցների գնահատման և վերլուծության արդյունքում գտնում եմ, որ Դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 66-րդ հոդվածը, Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 6-րդ հոդվածի 3 (դ) ենթակետը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերը, և 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասը:
(…)
[Գ]նահատելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները` բողոքաբերս գտնում եմ, որ Դատարանի կողմից 18.03.2019 թվականին կայացվել է անօրինական և չհիմնավորված մեղադրական դատական ակտ, այն դեպում երբ Անահիտ Չարչյանի նկատմամբ պետք է կայացվեր արդարացման դատական ակտ:
(…)
Անահիտ Չարչյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացրած Դատարանը չի պահպանել քրեադատավարական օրենքի հիշյալ պահանջը, դատավճռում ներկայացված հետևությունը Անահիտ Չարչյանին մեղավոր ճանաչելու վերաբերյալ որևէ կերպ պատճառաբանված և հիմնավորված չեն:
Դատական ակտին ծանոթանալիս կարծիք է ստեղծվում, որ այն նույնությամբ վերարտադրված է նախաքննական մարմնի կողմից կազմած մեղադրական եզրակացությունից, մեղադրողի ճառից և որևէ ընդհանրություն չունի արդարադատություն իրականացնող մարմնի ընդունած դատական ակտի հետ:
Դատավճռում ներկայացրած բոլոր փաստական տվյալներով Դատարանը խախտել է դատավճիռ կայացնելու օրինականության, հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության պահանջը և կայացրել է չհիմնավորված ու չպատճառաբանված դատական ակտ:
(…)
Մեղադրական դատական ակտ կայացնելիս Դատարանը շրջանցել է նաև բարձրագույն դատական ատյանի նախադեպերում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները և ղեկավարվել է միայն իրեն հայտնի դատողություններով ու համոզմունքով և առանց պատճառաբանությունների ու դրանից բխող համապատասխան հետևությունների քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված և միայն մեղադրական եզրակացության մեջ նշված փաստերը ներկայացրել է որպես Անահիտ Չարչյանին ներկայացված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցներ:
(…)
[Ս]ույն գործով ձեռք բերված ապացույցները և փաստական տվյալները վերլուծելու արդյունքնում հանգում եմ այն հիմնավոր հետևության, որ Անահիտ Չարչյանի արարքներում բացակայում է խարդախության հանցակազմը, այս իրավահարաբերությունները քաղաքացիաիրավական բնույթի են, Անահիտ Չարչյանը երբևէ չի էլ հերքել, որ գործով անցնող անձանցից տոկոսով գումարներ է վերցրել, որոնց տոկոսները և մայր գումարներից մի մասը վերադարձրել է, իսկ մնացածը պատրաստ է էլի վերադարձնելու, այսինքն որևէ դեպքում նախապես մտադրություն չի ունեցել այդ գումարները չվերադարձնելու, ինչը նաև հիմնավորվել է թե նախաքննության և դատաքննության ընթացքում:
Այսպիսով, ներկայացված պատճառաբանություններով գտնում եմ, որ Դատարանի դատական ակտով խախտվել են ՀՀ Սահմանադրության 66-րդ հոդվածի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ, 9-րդ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ, 7-րդ, 17-րդ, 18-րդ, 107-րդ, 124-րդ, 127-րդ, 358-րդ, 360-րդ, 365-րդ հոդվածների պահանջները:
Դատարանը դատական ակտ կայացնելիս խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածով ամրագրված` դատավճռի օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված լինելու մասին պահանջները, որպիսիք հիմք ընդունելով գտնում եմ, որ գործի քննության ժամանակ տեղ են գտել ներկայացված նյութական և դատավարական իրավունքի հիմնարար խախտումներ, որոնք ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 380.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի և 395-րդ հոդվածի իմաստով համարվում են դատական սխալ, ազդել են գործի ելքի վրա, որով նաև խաթարվել է արդարադատության բուն էությունը, դատավճռի` որպես արդարադատության ակտի իմաստը խախտել է սահմանադրորեն պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը:
Ի հավելումն վերոգրյալի գտնում եմ նաև, որ տվյալ գործում խախտվել է նաև Անահիտ Չարչյանի անաչառ դատարանի կողմից իր գործի քննության իրավունքը:
(…)
Այսպիսով, պնդում եմ, որ տվյալ գործով առկա է եղել դատարանի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ անաչառության վերաբերյալ հիմնավորված իրավաչափ կասկած, որը հանգեցրել է ՄԻԵԿ 6-րդ հոդվածով և ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արդար դատաքննության իրավունքի խախտման:
(…)
ՀՀ Սահմանադրության 66-րդ հոդվածի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ, 9-րդ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ, 7-րդ, 17-րդ, 18-րդ, 107-րդ, 124-րդ, 127-րդ, 358-րդ, 360-րդ, 365-րդ հոդվածների պահանջների խախտումների վերոգրյալ հիմնավորումներով, գտնում եմ, որ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի մարտի 18-ի դատավճիռը օրինական և հիմնավորված չէ:(…)>>։
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է բեկանել` ԵԱՔԴ/0253/01/16 քրեական գործով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի մարտի 18-ի դատավճիռը` ճանաչել ու հռչակել Անահիտ Չարչյանի անմեղությունը առաջադրված մեղադրանքներում:

Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
6. Մեղադրող Բ․Ղազինյանը դատական նիստում առարկելով ամբաստանյալ Անահիտ Հարությունի Չարչյանի պաշտպան Վարդուհի Էլբակյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ, պնդել է ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրել է մեղադրողի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը բավարարել, իսկ ամբաստանյալ Անահիտ Հարությունի Չարչյանի պաշտպան Վարդուհի Էլբակյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Ամբաստանյալ Անահիտ Հարությունի Չարչյանի պաշտպան Վարդուհի Էլբակյանը դատական նիստում առարկելով մեղադրողի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ, պնդել է իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրել է իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը բավարարել, իսկ մեղադրող Դ.Մնացականյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել: Ամբաստանյալը ըստ էության միանալով պաշտպանի դիրքորոշումներին՝ առարկել է մեղադրողի բողոքի դեմ։
Տուժողը դատական նիստում առարկել է պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի դեմ և ըստ էության խնդրել է այն մերժել։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
7. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>:
Մեջբերված քրեադատավարական իրավադրույթների լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշման 5-րդ և 5.1-րդ կետերում շարադրված վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում պետք է պատասխանել այն հարցին, թե հիմնավոր է արդյոք ամբաստանյալին համապատասխան արարքներում մեղավոր ճանաչելու և արդարացման դատական ակտ չկայացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը: Միևնույն ժամանակ պետք է պատասխանել այն հարցին, թե հիմնավոր է արդյոք ամբաստանյալին համապատասխան արարքում մեղավոր չճանաչելու և արդարացման դատական ակտ կայացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը։
Այսպես.
8. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
«Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
«Ապացույցների բավարարություն» եզրույթի էությանը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին և բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել են, ի թիվս այլնի, Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ. «(…) [Ե]թե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած:
(…) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀ քրեադատավարական օրենքն օգտագործում է «ապացույցների համակցություն» հասկացությունը: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը):
Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշների վերաբերյալ ձևավորած իրավական դիրքորոշումները ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ամբողջացրել և զարգացրել է Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշման շրջանակներում՝ ընդգծելով, որ անձի դատապարտման համար անհրաժեշտ է ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար կլինի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու, անձի մեղավորության առնչությամբ ցանկացած ողջամիտ կասկած բացառելու և ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի մոտ համապատասխան ներքին համոզմունք ձևավորելու համար։ Ներքին համոզմունքը` որպես սուբյեկտիվ կատեգորիա, պետք է օբյեկտիվ հիմքեր ունենա, այն է` բխի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունից, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ կձևավորեն անձի մեղավորության վերաբերյալ համոզվածություն։ Ընդ որում, ներքին համոզմունքն օբյեկտիվանում և իրավական նշանակություն է ձեռք բերում դատական ակտերի հիմնավորման և պատճառաբանման միջոցով:
Նշված որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ. «[Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը)։
Ընդհանրացնելով վերը շարադրվածը՝ պետք է փաստել, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից։ Միաժամանակ դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում:
8.1. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1.Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված:
2. Դատարանի դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս:
3. Դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե`
դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա. այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար. դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
4. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները>>:
Դատական ակտի պատճառաբանված լինելու հատկանիշի առնչությամբ Վճռաբեկ դատարանն իր նախադեպային իրավունքում մշտապես ընդգծել է, որ դատական ակտերի պատճառաբանման պահանջը ոչ միայն արդարացիության կարևոր բաղադրատարր է, այլև անձի արդար դատաքննության իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևոր երաշխիք, ինչը դատավարության մասնակիցներին պաշտպանում է կամայականություններից:
Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս, և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար: Քրեական դատավարության ցանկացած փուլում դատարանի կողմից չհիմնավորված, չպատճառաբանված (կամ ոչ պատշաճ պատճառաբանված) որոշումների կայացումն անընդունելի է: Ընդ որում, դատական ակտի պատճառաբանությունների հիմքում չեն կարող դրվել վերացական, ընդհանուր բնույթի դատողություններ: Պատճառաբանությունը պետք է կառուցվի տրամաբանորեն կապված և գործի փաստական հանգամանքներից բխող հստակ, որոշակի և համոզիչ հետևությունների վրա, ուստիև դատական ակտի պատճառաբանությունների հիմքում վերացական, ընդհանրական դատողությունների առկայությունն անմիջականորեն վկայում է այդպիսի պատճառաբանության ոչ պատշաճ լինելու մասին:
Վճռաբեկ դատարանը, անդրադառնալով ապացույցի արժանահավատության և առանձին ապացույցների ապացուցողական նշանակության վերաբերյալ հարցերին և զարգացնելով Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշմամբ դրանց վերաբերյալ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, Ա.Հակոբյանի գործով նշել է, որ. <<(...) [Ա]պացույցի առանձին տեսակներ, պայմանավորված ապացուցողական տեղեկատվության ձեռք բերման միջոցներով և դրանց արդյունքների` տեխնիկական միջոցների կիրառմամբ ամրագրված լինելու հանգամանքով (օրինակ՝ տեսանկարահանումների, լուսանկարահանումների, հեռախոսային խոսակցությունների գաղտնալսման արդյունքները և այլն), օժտված են բարձր արժանահավատություն ունեցող ապացույց համարվելու համար անհրաժեշտ չափանիշներով և կարող են այս կամ այն փաստական հանգամանքի հաստատման կամ հերքման առումով անփոխարինելի նշանակություն ունենալ: Հետևաբար, այդպիսի ապացույցների արժանահավատությունը չի կարող կասկածի տակ դրվել այնպիսի ապացույցով, որն իր ապացուցողական արժեքի տեսանկյունից ունի դրանցից պակաս նշանակություն: Այլ կերպ` քննարկման առարկա ապացույցներով հաստատվող փաստական տվյալները կարող են հերքվել ոչ այլ կերպ, քան այդ ապացույցներին արժանահավատությամբ չզիջող ապացույցով կամ ապացույցների համակցությամբ (…) >>:
Անդրադառնալով դատական ակտի պատճառաբանվածության խնդրին՝ Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատել է իր նախադեպային իրավունքում ձևավորած մոտեցումներն առ այն, որ. <<(…) [Դ]ատարանը պարտավոր է դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները։ Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ և կհանգեցնեն կամայականության: Դատական ակտի պատճառաբանությունների հիմքում չեն կարող դրվել վերացական, ընդհանուր բնույթի դատողություններ: Պատճառաբանությունը պետք է կառուցվի տրամաբանորեն կապված և գործի փաստական հանգամանքներից բխող հստակ, որոշակի և համոզիչ հետևությունների վրա, ուստիև դատական ակտի պատճառաբանությունների հիմքում վերացական, ընդհանրական դատողությունների առկայությունն անմիջականորեն վկայում է այդպիսի պատճառաբանության ոչ պատշաճ լինելու մասին (…)>>: (Տե´ս, mutatis mutandis, Վճռաբեկ դատարանի` Ֆրունզիկ Գալստյանի վերաբերյալ գործով 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09, Գևորգ Խնուսյանի վերաբերյալ գործով 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԷԴ/0030/01/12, Արսեն Մակարյանի վերաբերյալ գործով 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԿԴ/0016/11/15, Արամայիս Հակոբյանի վերաբերյալ գործով 2016 թվականի հունիսի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0224/01/14, Մարտուն Հակոբյանի վերաբերյալ գործով 2017 թվականի ապրիլի 12-ի թիվ ԱՐԴ1/0005/11/16 որոշումները):
9․ Սույն որոշման 8-8.1.-րդ կետերում նշված իրավակարգավորումների, իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով սույն որոշման 1-4-րդ կետերում նշված փաստական տվյալներին, վերլուծելով Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները (տե՛ս նաև սույն որոշման 3-րդ կետը), դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, ինչպես նաև դրանց ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում, այդ ապացույցներից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված կասկածները մեկնաբանելով նրա օգտին` Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնություն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին և փաստում, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները բխում են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից (մանրամասն նետ սույն որոշման 4-րդ կետը):
Մասնավորապես, ամբաստանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա, խոշոր չափերի խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ Արտակ Աշոտի Հարությունյանից խաբեությամբ պահանջել և մաս-մաս 2015թ.-ի հուլիս ամսին Երևան քաղաքի Արշակունյաց պողոտայում և Երևան քաղաքի Նաիրի Զարյան փողոցի 74Ա շենքի 239 հասցեում վերցրել է 526.119 ՀՀ դրամին համարժեք 1100 ԱՄՆ դոլար գումար` Արտակ Հարությունյանի համար յուրաքանչյուրը 550 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ թվով 2 հատ <<Այֆոն 6>> տեսակի բջջային հեռախոսներ բերելու պատրվակով, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ գործողություն չի կատարել և խարդախությամբ հափշտակել է նշված գումարը:
Բացի այդ` Անահիտ Հարությունի Չարչյանը խոշոր չափերի խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ արտասահմանում վաճառելու և մեկ ամսից 622.080 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար տալու պատրվակով 2014թ.-ի ապրիլ ամսին ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում Էդիկ Հրանտիկի Սիմոնյանից վերցրել է թվով 5 հատ ոսկյա մատանի, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ գործողություն չի կատարել և խարդախությամբ հափշտակել է նշված ոսկյա զարդերը:
Բացի այդ` Անահիտ Հարությունի Չարչյանը առանձնապես խոշոր չափերի խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ, Ալվարդ Արշակի Շեգունցին պարտավորվելով փոխհատուցել Ռուզաննա Արամի Մաշուրյանի կողմից դատարանի որոշմամբ նշանակված և չհատուցված 2.760.000 ՀՀ դրամ գումարը, նրանից պահանջել է ևս 10.000 ԱՄՆ դոլլար գումար՝ խոստանալով եռամսյա ժամկետում Ա.Շեգունցի անվամբ ձևակերպել Երևան քաղաքի Հրաչյա Ներսիսյան 14/1 շենքի թիվ 72 բնակարանը, որից հետո 2013թ.-ին և 2014թ.-ին մաս-մաս Երևան և Գորիս քաղաքներում Ալվարդ Շեգունցից ստացել է ընդհանուր 4.460.000 ՀՀ դրամին համարժեք` 1.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 4 հատ ոսկյա զարդեր, 2.200.000 ՀՀ դրամ գումար, 180.000 ՀՀ դրամ և 1.080.000 ՀՀ դրամին համարժեք ոսկա զարդեր, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ գործողություն չի կատարել և խարդախությամբ հափշտակել է նշված ոսկյա զարդերը և գումարը, իսկ նախաքննությամբ պարզվել է, որ Հրաչյա Ներսիսյան 14/1 շենքի թիվ 72 բնակարանը սեփականության իրավունքով պատկանում է Գոհար Լյուդվիգի Մաթևոսյանին, ով բնակարանը վաճառելու ուղղությամբ Անահիտ Չարչյանի հետ որևէ պայմանավորվածություն չի ունեցել:
Սույն որոշման 3-րդ կետում նշված և դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալները սույն կետում նշված չափանիշների գնահատման արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում առկա են վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցների այնպիսի համակցություն, որոնք բավարար են հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, և բավարար է հաղթահարելու անմեղության կանխավարկածը, հաստատված համարելու մեղադրանքում նշված հանգամանքները՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված մյուս ապացույցներն իրենց համակցության մեջ բավարար են ամբաստանյալին վերագրվող արարքները, հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, ամբաստանյալի կողմից կատարելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին հանաձայնելու համար։
Վերը նկարագրված արարքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետին և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետին: Հետևաբար, պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները տվյալ պարագայում անհիմն են և չեն բխում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից:
Միևնույն ժամանակ սույն որոշման 3-րդ կետում նշված և դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալները սույն կետում նշված չափանիշների գնահատման արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում բավարար, վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցների այնպիսի համակցություն, որոնք բավարար լինեն հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, կհաղթահարեն անմեղության կանխավարկածը՝ հաստատված համարելու մեղադրանքում նշված հանգամանքները՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով՝ Էդիկ Հրանտիկի Սիմոնյանին առնչվող դրվագով, տվյալ դեպքում չկան։ Մասնավորապես, տվյալ դեպքի կապակցությամբ սույն որոշման 3-րդ կետում նշված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները կարող են բավարարել միայն հիմնավոր կասկածի շեմին։ Եվ այդ դրվագի մասով մնում է չփարատված կասկած, որն իրավաչափորեն Առաջին ատյանի դատարանը մեկնաբանել է հօգուտ ամբաստանյալի (մանրամասն նետ սույն որոշման 4-րդ կետը): Հետևաբար, մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները տվյալ պարագայում անհիմն են և չեն բխում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից: Ինչ վերաբերվում է մեղադրողի վերաքննիչ բողոքից բխող այն փաստարկներին, որ Առաջին ատյանի դատարանը չի գնահատել համապատասխան վկայի և տուժողի նախաքննական ցուցմունքները, որոնք դատաքննությամբ հետազոտվել են, ապա այդ մասով Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում վերաքննիչ բողոքում նշված այդ հանգամանքին։ Սակայն վերլուծելով այդ ցուցմունքները (մանրամասն նետ սույն որոշման 5-րդ կետը) և դրանք գնահատելով սույն որոշման 3-րդ կետում նշված և դատաքննությամբ հետազոտված մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ այդ փաստական տվյալները, ինչպես ինքնին, այնպես էլ մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ բավարար չեն ները նշված չափանիշներով հաղթահարելու անմեղության կանխավարկածը և այդ մասով ևս մեղադրական դատական ակտ կայացնելու համար։
Այսպիսով, Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված մյուս ապացույցներն իրենց համակցության մեջ բավարար են ամբաստանյալին վերագրվող արարքները, հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, ամբաստանյալի կողմից կատարելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունների հետ, իսկ համապատասխան դրվագի վերաբերյալ՝ վերը նշված չափանիշով հաստատված չհամարելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունների հետ համաձայնելու համար։
Ամբողջացնելով վերոգրյալը, Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներն ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցության մեջ գնահատելու արդյունքում, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում առկա են վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցների այնպիսի համակցություն, որոնք բավարար են հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հաստատված համարելու ամբաստանյալի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու հանգամանքը, որ դրսևորվել է սույն որոշման 2-րդ կետում նշված ձևով: Տվյալ դեպքում, անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված է, իսկ հակառակի հավանականությունը ողջամիտ չէ: Այսուհանդերձ, հարկ է նշել, որ եթե նույնիսկ դիտարկենք, որ ամբաստանյալի մեղավորության վերաբերյալ հետևությունը կարող է առաջացնել որոշակի կասկած, ապա դրա աստիճանն աննշան է, խիստ ցածր և էության մեջ փարատվել է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով: Միևնույն ժամանակ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով՝ Էդիկ Հրանտիկի Սիմոնյանին առնչվող դրվագով վերը նշված չափանիշներով ամբաստանյալի մեղավորությունը չի հաստատվում և առկա է չփարատված կասկած, որը մեկնաբանվել է հօգուտ նրա։
Մասնավորապես, սույն որոշման 3-րդ կետում նշված փաստական տվյալները համակցության մեջ բավարար են պաշտպանի վերաքննիչ բողոքով հայտնած տեղեկությունը համապատասխան հանգամանքների մասով անհիմն համարելու և ամբաստանյալի ցուցմունքին սույն որոշման 4-րդ կետից բխող գնահատականը տալու համար: Ամբաստանյալի դատաքննական ցուցմունքները և նախաքննական համապատասխան ցուցմունքները՝ մեղավոր ճանաչված արարքների մասով, արժանահավատ չեն և չեն բխում դատաքննությամբ հետազոտված մյուս ապացույցներից, ավելին, մյուս ապացույցներով դրանք հերքվում են և Առաջին ատայանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված թույլատրելի ապացույցներն իրենց համակցությամբ վկայում են Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունների հիմնավորվածության մասին։
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը տվյալ պարագայում, իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին և գտնում, որ այդ կապակցությամբ ներկայացված վերաքննիչ բողոքներում նշված փաստարկներն անհիմն են և չեն բխում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից:
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքներից բխող մյուս փաստարկներին ու դատողություններին (մանրամասն տե'ս սույն որոշման 5-5․1-րդ կետերը), ապա հարկ է արձանագրել, որ սույն որոշմամբ վերը շարադրված իրավական դիրքորոշումները, վերլուծություններն ու դատողություններն իրենց համակցության մեջ արդեն իսկ ամբողջությամբ ներառում են դրանց վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի մոտեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխանները, ուստի լրացուցիչ առանձին-առանձին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը, առկա պայմաններում, բացակայում է: Ընդ որում, այդ կապակցությամբ հարկ է նաև փաստել, որ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ թեև <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետը դատարանին պարտավորեցնում է պատճառաբանել իր որոշումները, սակայն այն չի կարող մեկնաբանվել որպես կողմի ներկայացրած յուրաքանչյուր փաստարկին դատարանի կողմից մանրամասն պատասխան տալու պահանջ: (Տե'ս, ի թիվս այլնի, Ռուիզ Տորեխան ընդդեմ Իսպանիայի (RUIZ TORIJA v. SPAIN) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի դեկտեմբերի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 18390/91, կետ 29, Վան դե Հուրքն ընդդեմ Նիդեռլանդների (VAN DE HURK v. THE NETHERLANDS) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի ապրիլի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 16034/90, կետ 61):
10․ Ամփոփելով վերը շարադրվածը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված համապատասխան դատավճռով ամբաստանյալին մեղավոր ճանաչելու վերաբերյալ և համապատասխան դրվագով մեղավոր չճանաչելու և արդարացման դատական ակտ կայացնելու վերաբերյալ հետևությունը օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել նյութական կամ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որը կարող էր հիմք հանդիսանալ բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու և վերաքննիչ բողոքը բավարարելու համար: Ուստի, հիմք ընդունելով վերը նշված պատճառաբանությունները, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքներում նշված հիմքերի և հիմնավորումների շրջանակներում բողոքարկված դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դրա դեմ բերված վերաքննիչ բողոքները՝ պետք է մերժել:
11․Անդրադառնալով ամբաստանյալի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված և ամբաստանյալի կողմից կատարված արարքի քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հարցին հարկ է նշել հետևյալը․
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
2. Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը՝ անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Ըստ բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի՝ հանցագործությունները դասակարգվում են` ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների:
(...)3. Միջին ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում հինգ տարի ժամկետով ազատազրկումը, ինչպես նաև անզգուշությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում տասը տարի ժամկետով ազատազրկումը: (...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
(...)2) հինգ տարի՝ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից. (...)
2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը: (...)
3. Վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելն անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք: Այս դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվարկն սկսվում է նոր հանցանքի ավարտված համարելու պահից:
4. Վաղեմության ժամկետի ընթացքը կասեցվում է, եթե անձը խուսափում է քննությունից կամ դատից: Այս դեպքում վաղեմության ընթացքը վերսկսվում է անձին ձերբակալելու կամ մեղայականով նրա ներկայանալու պահից: Ընդ որում, անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է տասը տարի, իսկ ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից՝ քսան տարի, և վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատված չի եղել նոր հանցագործությամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, (…)
6) եթե անցել են վաղեմության ժամկետները (…)
5. Դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը:
6. Սույն հոդվածի առաջին մասի 6-րդ [կետում] նշված հիմքով գործի վարույթի կարճում և քրեական հետապնդման դադարեցում չի թույլատրվում, եթե դրա դեմ առարկում է մեղադրյալը։ Այս դեպքում գործի վարույթը շարունակվում է սովորական կարգով (…)»։
Քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետների և այդ հիմքով հարուցված քրեական գործի կարճման հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է իր մի շարք որոշումներով, մասնավորապես Ս.Ղամբարյանի գործով իրավական դիրքորոշում հայտնելով, որ «(…) [Ն]որ կատարված հանցագործությունն ընդհատում է նախկին հանցագործության վաղեմության ժամկետի ընթացքը հետևյալ պայմանների առկայության դեպքում`
1. նախկին հանցագործությունն ավարտվել է և օրենքով դրա համար սահմանված վաղեմության ժամկետը դեռևս չի անցել,
2. նոր կատարվածը միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործություն է։
Վաղեմության ժամկետի ընդհատվելու դեպքում նախորդ հանցանքի համար ընթացող ժամկետը չեղյալ է համարվում, և հաշվարկը վերսկսվում է նոր հանցագործության ավարտման պահից։ Այլ կերպ ասած` նոր հանցանքի կատարմամբ նախկին հանցագործության համար նախատեսված վաղեմության ժամկետը չի վերանում, իսկ ինչպես նոր հանցանքի, այնպես էլ նախկին հանցանքի համար օրենքով սահմանված վաղեմության ժամկետները սկսվում են հաշվարկվել նոր հանցանքի ավարտման պահից` յուրաքանչյուր հանցագործության համար ինքնուրույն։
Վերոնշյալ դիրքորոշումը հիմնավորվում է նրանով, որ վաղեմության ժամկետը կապված է կոնկրետ հանցագործության հետ և կրում է ինքնուրույն բնույթ։ Այդ պատճառով, եթե անձը միաժամանակ կատարում է երկու կամ ավելի հանցագործություն, դրանցից յուրաքանչյուրի համար վաղեմության ժամկետը պետք է հաշվարկվի առանձին։ Հետևաբար, հանցագործություններից մեկի համար վաղեմության ժամկետի ավարտի դեպքում անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից այդ հանցագործության համար, սակայն մյուսների համար, որոնց վաղեմության ժամկետները չեն անցել, անձը պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության ընդհանուր կարգով (…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, որպես պատիժ նախատեսում է տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկում` երկուսից հինգ տարի ժամկետով։
11․1․ Սույն որոշման 11-րդ կետում նշված իրավակարգավորումների, վերլուծությունների և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով սույն որոշման 1-3-րդ կետերում նշված փաստական տվյալները, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասով կատարված արարքն ըստ հանցագործությունների տեսակները սահմանող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի միջին ծանրության հանցագործություն է, որն ըստ սույն քրեական գործի նյութերի՝ ամբաստանյալը կատարել է 2015 թվականի հուլիս ամսին, այսինքն նշված արարքն ավարտվել է 2015 թվականի հուլիսին։ Հետևաբար, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու ժամկետը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ավարտվել է 2020 թվականի հուլիս ամսին:
Միաժամանակ, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ քրեական գործի նյութերում բացակայում են, այնպիսի փաստական տվյալներ, որոնք Վերաքննիչ դատարանին հնարավորություն կտային գալ հետևության, որ ամբաստանյալի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասով կատարված արարքի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված վաղեմության ժամկետների ընթացքը կասեցվել է կամ ընդհատվել է:
Հետևաբար տվյալ պարագայում Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը ամբաստանյալ Ա․Չարչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, պատիժ նշանակելու մասով պետք է բեկանել և ամբաստանյալին պետք է ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից՝ քրեական պատասխանատվութան ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով: Իսկ ինչ վերաբերվում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածով նախատեսված վաղեմության ժամկետների կիրառման առանձնահատկություններին, ապա նախ հարկ է նշել, որ տվյալ դեպքում արդեն իսկ սովորական կարգով իրականացվել է գործի քննությունը և հաստատվել է ամբաստանյալի կողմից ի թիվս այլնի նշված հոդվածով հանցանք կատարելու հանգամանքը և վերջինս մեղավոր է ճանաչվել, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածը սահմանում է քրեական պատասխանատվությունից ազատման իմպերատիվ պայման, բացի այդ, տվյալ դեպքում, ոչ թե քրեական գործի վարույթը կարճվում է և քրեական հետապնդումը դադարեցվում է, այլ անձը ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից՝ ի դեմս Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով նշանակված պատժի։ Հետևաբար տվյալ դեպքում ամբաստանյալի համաձայնությունը չի կարող դիտվել վերը նշված կանոնի կիրառման պայման և չի կարող հանգեցնել անձի արդար դատաքննության իրավունքի անհարկի սահմանափակման կամ խախտման։
12. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 2019 թվականի մարտի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0253/01/16 դատավճիռը ամբաստանյալ Անահիտ Հարությունի Չարչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով պատիժ նշանակելու մասով բեկանել և ամբաստանյալ Անահիտ Հարությունի Չարչյանին ազատել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով։
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 2019 թվականի մարտի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0253/01/16 դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ։
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Լ.ԱԲԳԱՐՅԱՆ

Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ