Հիմնական
Գործի համար:
ԵԱՔԴ/0243/01/16
Վիճակագրական տողի համար :
2.7
Պատասխանող
Աշոտ Հայրապետյան
Աշոտ Հայրապետյան Ժորա
Աշոտ Հայրապետյան
Աշոտ Հայրապետյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մհեր Արղամանյան
Սերգեյ Չիչոյան
Ռուբիկ Մխիթարյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Արթուր Մկրտչյան
Վճռաբեկ
Ելիզավետա Դանիելյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մհեր Արղամանյան
Սերգեյ Չիչոյան
Ռուբիկ Մխիթարյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Արթուր Մկրտչյան
Վճռաբեկ
Ելիզավետա Դանիելյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2017-07-13 | 12:00 | 2 | Կայացվել է | ||
| Քրեական վերաքննիչ | 2017-06-19 | 13:00 | 2 | Կայացվել է | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2017-04-18 | 11:30 | 5 | Կայացել է | ||
| Վճռաբեկ | 2017-04-13 | 10:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-03-28 | 10:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-03-14 | 10:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-02-21 | 14:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-02-06 | 17:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2017-01-20 | 14:30 | 5 | Կայացել է |
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն
13.07.2017թ. քաղաք Երևան
ԳՈՐԾ. Հ.-ԵԱՔԴ/0243/01/16
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ.ԱԼԱՎԵՐԴՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը
Աշոտ Հայրապետյանը 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին ժամը 23:50-ի սահմաններում Երևանի Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոց 51 շենքի 38 բնակարանում վիճաբանել է կնոջ` Անժելա Միսակյանի և զոքանչի` Էլվիրա Կարապետյանի հետ, որի ընթացքում մեկ անգամ ապտակել է Անժելա Միսակյանին, այնուհետև խոհանոցային դանակը ձեռքին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել նրա հասցեին, ասելով` սպանելու եմ քեզ, որը Անժելա Միսակյանը համարել է իրական:
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճռով Աշոտ Հայրապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի վաթսունապատիկի` 60.000 ՀՀ դրամի չափով:
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջները
Պաշտպան Մ.Ալավերդյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով բեկանել այն և Աշոտ Հայրապետյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքում արդարացնել:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Մ.Ալավերդյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
«(…)Գտնում եմ, որ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն ՎՇ ԸԻ դատարանի թիվ ԵԱՔԴ/0243/01/16 քրեական գործով 18.04.2017թ. դատավճիռը անհիմն է, այն կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտմամբ, ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված հանցանքը դատարանի կողմից հաստատված չէ, գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում հետազոտված ապացույցներին, Դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, որը ազդել է գործի ելքի վրա(…):
(…)Գտնում եմ, որ Աշոտ Հայրապետյանին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով ակնհայտ անհիմն է:
Քրեական գործով ապացուցողական բազան բաղկացած է տուժողի և նրա մոր կողմից արված հայտարարություններից, որոնք հակասական են և ընդհանարպես իրենց բովանդակությամբ չեն նկարագրում նշված հանցակազմի համար պարտադիր պայմանները։ Իսկ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կանոնները ապացուցման, ապացույցների ձեռքբերման ու դրանց գնահատման մասով, սույն քրեական գործով առհասարակ չեն գործել։ Մասնավորապես, ինչպես նախաքննության մարմնին, այնպես էլ Դատարանին չեն հետաքրքրել, թե առհասարակ նշված դանակը իրոք սենյակում առկա է եղել թե ոչ, այլ անձինք /որդիները/ ներկա են եղել թե ոչ,
Գտնում եմ, որ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով մեղադրական եզրակացությամբ գործը դատարան ուղարկելը, առավելևս դրանով մեղադրական դատավճիռ կայացնելը քրեական դատավարության օրենսգրքով կարգավորվող ապացուցման քրեադատավարական ինստիտուտի էության, ինչպես նաև Վճռաբեկ դատարանի մի շարք որոշումներով ձևավորված իրավական դիրքորոշումների կոպիտ խախտում է։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը թիվ ԵՇԴ/0121/01/12 31.05.2014թ. որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանը կրկին անդրադարձել է տուժողի ցուցմունքի գնահատման հարցին և նշել, որ տուժողը այն անձն է, ով քրեական դատավարությանը մասնակցում է որպես մեղադրանքի կողմի սուբյեկտ և գործով օժտված է սեփական շահերով, որոնց ապահովման համար սահմանված են տուժողի մի շարք դատավարական իրավունքներ, որոնցից է նաև ցուցմունք տալու իրավունքը և պարտականությունը։ Հետևաբար տուժողի ցուցմունքն իր բնույթով ոչ միայն ապացույցի ինքնուրույն տեսակ է, այլև վերջինիս իրավունքների և շահերի պաշտպանության միջոց։ Ընդ որում, վերջին հանգամանքն ինքնին չի նսեմացնում տուժողի ցուցմունքի որպես ապացույցի հատկանիշները (ապացուցողական ուժ, հավաստիություն)։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հիմք է ընդունում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասի ուղղակի պահանջը, որի համաձայն՝ «(...)Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան՝ մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»։ Վերոգրյալով պայմանավորված օրենսդիրը, տուժողի ցուցմունքը նախատեսելով որպես ապացույցի ինքնուրույն տեսակ, հաշվի առնելով դրա անձնային բնույթի ապացույց լինելու հատկանիշը, նախատեսել է նաև դրա հավաստիությունն ապահովելու լրացուցիչ երաշխիք։ Այսպիսով, տուժողի ցուցմունքը պետք է գնահատվի գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների համատեքստում, ինչը նշանակում է, որ միայն տուժողի ցուցմունքը, առանց դրանք հաստատող այլ ապացույցների, չի կարող անձին մեղադրելու հիմքում դրվել։ Ավելին, տուժողների ցուցմունքները այլ ապացույցների հետ ակնհայտ էական հակասությունների դեպքում պետք է գնահատվեն որպես գործով շահագրգիռ անձի ընկալում դեպքի վերաբերյալ, այլ ոչ թե միանշանակ որպես օբյեկտիվ ճշմարտություն(...)»:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ա.Հայրապետյանը և պաշտպան Մ.Ալավերդյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պնդեցին, մեղադրող Ա.Առաքելյանը բողոքի դեմ առարկելով` միջնորդեց առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները
Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում Աշոտ Հայրապետյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, նախաքննության փուլում, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, իսկ դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին վիճաբանել է կնոջ հետ, որի ընթացքում զոքանչը միջամտել է, սակայն ինքը կնոջը չի ապտակել, դանակով սպառնալիքներ չի տվել: Կինն ասել է, որ կզանգահարի ոստիկանություն, ինքն էլ իր ձեռքով զանգահարել է ոստիկանություն և հեռախոսը տվել նրանց, որ ինչ ունեն` ասեն: Վիճաբանության պատճառը գումար չաշխատելն է` առողջական վիճակի պատճառով, ինչպես նաև այն, որ կինը զոքանչի հետ ցանկացել են վաճառել իրենց բնակարանը, իսկ ինքը համաձայն չի եղել: Երբ ոստիկանության աշխատակիցներն առաջին անգամ եկել են, ինքը եղել է իրենց շենքի շքամուտում: Երկրորդ անգամ նրանց հետ գնացել է ոստիկանության բաժին:
Գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ վերլուծելով ու գնահատելով Աշոտ Հայրապետյանի դատաքննական ցուցմունքը, վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ինչպես այն, այնպես էլ պաշտպան Մ.Ալավերդյանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են, նպատակ են հետապնդում ազատելու նրան պատասխանատվությունից ու պատժից, դրանք հերքվում և ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքը հիմնավորվում է առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ու վերլուծված գործի փաստական տվյալների ու ապացույցների ներքոշարադրյալ ամբողջությամբ:
Տուժող Անժելա Միսակյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Աշոտ Հայրապետյանն իր ամուսինն է, նա որևէ տեղ չի աշխատում և գրեթե ամեն օր չարաշահում է ալկոհոլը: 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին ուշ երեկոյան ինքը, երբ ինքը աշխատանքից վերադարձել է տուն, տեսել է, որ Աշոտը, հարբած վիճակում վիճաբանել է մոր` Էլմիրա Կարապետյանի հետ: Վիճաբանության հիմնական պատճառը եղել է իր աշխատելը: Երբ ինքը միջամտել է վիճաբանությանը, Աշոտը վերցրել է սեղանի վրա դրված խոհանոցային դանակը, հայհոյանքներ տվել և իր հասցեին սպանության սպառնալիքներ հնչեցրել, ասելով` կսպանեմ քեզ: Ինքը վախից հետ-հետ է գնացել և ընկել բազմոցին ու ձեռքերով փորձել պաշտպանվել հնարավոր հարվածից: Մայրը փորձել է հանգստացնել Աշոտին, կարողացել է ձեռքից վերցնել դանակը: Դրանից հետո ինքը զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին: Երբ Աշոտն իմացել է, որ ոստիկանություն է զանգահարել, փախել է տնից: Աշոտ Հայրապետյանի հնչեցրած սպառնալիքները համարել է իրական, քանի որ նա հաճախակի է նման պահվածք իրեն թույլ տվել և դա առաջին անգամը չի եղել:
Վկա Էլմիրա Կարապետյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Աշոտ Հայրապետյանն իր աղջկա ամուսինն է: Շուրջ երկու տարի է` աղջկա` Անժելա Միսակյանի ընտանիքի հետ միասին բնակվում են Երևանի Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոցի 51-րդ շենքի 38 բնակարանում: Աշոտ Հայրապետյանն ունի առողջական խնդիրներ` ալկոհոլը չարաշահելու հետևանքով տառապում է լյարդի հիվանդությամբ: 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին` երեկոյան, Աշոտ Հայրապետյանը հարբած վիճակում մտել է տուն, սկսել վիճաբանել կենցաղային հարցերի շուրջ, տվել հայհոյանքներ: Երբ աղջիկը` Անժելա Միսակյանը տուն է եկել, Աշոտը վերցրել է սեղանի վրա դրված խոհանոցային դանակը մոտենալով Անժելա Միսակյանին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել նրա հասցեին ասելով, որ կսպանի: Ինքը վախենալով հնչեցրած սպառնալիքներից, միջամտել է, կանգնել է նրանց մեջտեղում, բռնել է Աշոտ Հայարպետյանի ձեռքերից փորձել է նրան հեռու տանել Անժելա Աիսակյանից, այդ ընթացքում չի հիշում, թե ինչպես է Աշոտ Հայրապետյանի ձեռքի դանակը ընկել կամ վերցրել են: Այդ ընթացքում Անժելան զանգահարել է ոստիկանություն, և երբ Աշոտն իմացել է այդ մասին, փախել է տնից և վերադարձել է միայն այն ժամանակ, երբ ոստիկանները գնացել են: Վերադառնալուց հետո կրկին վիճաբանել է և իրեն ասել, որ զանգի ոստիկանություն, քանի որ շուտով արյուն է թափվելու: Ինքը նորից զանգահարել է ոստիկանություն և արդեն Աշոտը չի հասցրել փախչել:
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՀՈԲ ավագ տեսուչ Վ.Մարգարյանի կողմից 2016թ-ի նոյեմբերի 11-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի պետին ներկայացված և նյութերին կցված զեկուցագրի համաձայն` ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին է զանգահարել Մ.Ավետիսյան 51շ. 38 բնակարանի բնակչուհի Անժելա Միսակյանը և հայտնել, որ իր ամուսինը` Աշոտ Հայրապետյանը, խմած եկել է տուն և իր հետ վիճաբանում է:
Համաձայն 2016թ-ի նոյեմբերի 11-ին Անժելա Միսակյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Քանաբեռ-Զեյթունի բաժնում հանցագործության վերաբերյալ տված հաղորդման արձանագրության` 2016թ-ի նոյեմբերի 10-ին ժամը 23:45-ի սահմաններում վիճաբանության ժամանակ ամուսինը Աշոտ Հայրապետյանը, խոհանոցային դանակով իր հասցեին տվել է սպանության սպառնալիք:
Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
Այս առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(…)33. Սույն որոշման 29-32-րդ կետերում կատարված իրավական վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վերհամոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…): Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած(…)»:
Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա վերլուծելով գործի փաստական տվյալները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Աշոտ Հայրապետյանի կողմից կատարված հանցանքը հիմնավորված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալի արարքի քրեաիրավական որակման հարցում հանգել է ճիշտ հետևության և հաստատված է համարել Աշոտ Հայրապետյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, իսկ ամբաստանյալի և պաշտպանի կողմից բերված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով:
- Գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր բավարար հիմք հանդիսանալ տուժող Անժելա Միսակյանի և վկա Էլմիրա Կարապետյանի ցուցմունքները անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ դրանցում որևէ հակասություն չկա, դրանք փոխադարձաբար լրացնում են մեկը մյուսին և գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների համակցությամբ թույլատրելի և բավարար են Աշոտ Հայրապետյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու համար:
- Գործը քննելիս և լուծելիս պահպանվել են ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջները:
Վերաքննիչ դատարանը յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, գտնում է, որ Աշոտ Հայրապետյանը 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին վիճաբանել է կնոջ` Անժելա Միսակյանի և զոքանչի` Էլվիրա Կարապետյանի հետ, որի ընթացքում խոհանոցային դանակը ձեռքին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել Անժելա Միսակյանի հասցեին, որը վերջինս համարել է իրական, այսինքն կատարել է հանցանք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասի հանցակազմին:
Այսպիսով, հիմք ընդունելով նաև առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանություններն ու իրավական վերլուծությունները, գործով ձեռք բերված ապացույցների գնահատմամբ վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճիռն օրինական է ու հիմնավորված, այն բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան, ուստի վիճարկվող դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով թողնել անփոփոխ, պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն
13.07.2017թ. քաղաք Երևան
ԳՈՐԾ. Հ.-ԵԱՔԴ/0243/01/16
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ.ԱԼԱՎԵՐԴՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը
Աշոտ Հայրապետյանը 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին ժամը 23:50-ի սահմաններում Երևանի Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոց 51 շենքի 38 բնակարանում վիճաբանել է կնոջ` Անժելա Միսակյանի և զոքանչի` Էլվիրա Կարապետյանի հետ, որի ընթացքում մեկ անգամ ապտակել է Անժելա Միսակյանին, այնուհետև խոհանոցային դանակը ձեռքին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել նրա հասցեին, ասելով` սպանելու եմ քեզ, որը Անժելա Միսակյանը համարել է իրական:
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճռով Աշոտ Հայրապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի վաթսունապատիկի` 60.000 ՀՀ դրամի չափով:
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջները
Պաշտպան Մ.Ալավերդյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով բեկանել այն և Աշոտ Հայրապետյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքում արդարացնել:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Մ.Ալավերդյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
«(…)Գտնում եմ, որ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն ՎՇ ԸԻ դատարանի թիվ ԵԱՔԴ/0243/01/16 քրեական գործով 18.04.2017թ. դատավճիռը անհիմն է, այն կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտմամբ, ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված հանցանքը դատարանի կողմից հաստատված չէ, գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում հետազոտված ապացույցներին, Դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, որը ազդել է գործի ելքի վրա(…):
(…)Գտնում եմ, որ Աշոտ Հայրապետյանին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով ակնհայտ անհիմն է:
Քրեական գործով ապացուցողական բազան բաղկացած է տուժողի և նրա մոր կողմից արված հայտարարություններից, որոնք հակասական են և ընդհանարպես իրենց բովանդակությամբ չեն նկարագրում նշված հանցակազմի համար պարտադիր պայմանները։ Իսկ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կանոնները ապացուցման, ապացույցների ձեռքբերման ու դրանց գնահատման մասով, սույն քրեական գործով առհասարակ չեն գործել։ Մասնավորապես, ինչպես նախաքննության մարմնին, այնպես էլ Դատարանին չեն հետաքրքրել, թե առհասարակ նշված դանակը իրոք սենյակում առկա է եղել թե ոչ, այլ անձինք /որդիները/ ներկա են եղել թե ոչ,
Գտնում եմ, որ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով մեղադրական եզրակացությամբ գործը դատարան ուղարկելը, առավելևս դրանով մեղադրական դատավճիռ կայացնելը քրեական դատավարության օրենսգրքով կարգավորվող ապացուցման քրեադատավարական ինստիտուտի էության, ինչպես նաև Վճռաբեկ դատարանի մի շարք որոշումներով ձևավորված իրավական դիրքորոշումների կոպիտ խախտում է։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը թիվ ԵՇԴ/0121/01/12 31.05.2014թ. որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանը կրկին անդրադարձել է տուժողի ցուցմունքի գնահատման հարցին և նշել, որ տուժողը այն անձն է, ով քրեական դատավարությանը մասնակցում է որպես մեղադրանքի կողմի սուբյեկտ և գործով օժտված է սեփական շահերով, որոնց ապահովման համար սահմանված են տուժողի մի շարք դատավարական իրավունքներ, որոնցից է նաև ցուցմունք տալու իրավունքը և պարտականությունը։ Հետևաբար տուժողի ցուցմունքն իր բնույթով ոչ միայն ապացույցի ինքնուրույն տեսակ է, այլև վերջինիս իրավունքների և շահերի պաշտպանության միջոց։ Ընդ որում, վերջին հանգամանքն ինքնին չի նսեմացնում տուժողի ցուցմունքի որպես ապացույցի հատկանիշները (ապացուցողական ուժ, հավաստիություն)։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հիմք է ընդունում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասի ուղղակի պահանջը, որի համաձայն՝ «(...)Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան՝ մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»։ Վերոգրյալով պայմանավորված օրենսդիրը, տուժողի ցուցմունքը նախատեսելով որպես ապացույցի ինքնուրույն տեսակ, հաշվի առնելով դրա անձնային բնույթի ապացույց լինելու հատկանիշը, նախատեսել է նաև դրա հավաստիությունն ապահովելու լրացուցիչ երաշխիք։ Այսպիսով, տուժողի ցուցմունքը պետք է գնահատվի գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների համատեքստում, ինչը նշանակում է, որ միայն տուժողի ցուցմունքը, առանց դրանք հաստատող այլ ապացույցների, չի կարող անձին մեղադրելու հիմքում դրվել։ Ավելին, տուժողների ցուցմունքները այլ ապացույցների հետ ակնհայտ էական հակասությունների դեպքում պետք է գնահատվեն որպես գործով շահագրգիռ անձի ընկալում դեպքի վերաբերյալ, այլ ոչ թե միանշանակ որպես օբյեկտիվ ճշմարտություն(...)»:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ա.Հայրապետյանը և պաշտպան Մ.Ալավերդյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պնդեցին, մեղադրող Ա.Առաքելյանը բողոքի դեմ առարկելով` միջնորդեց առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները
Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում Աշոտ Հայրապետյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, նախաքննության փուլում, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, իսկ դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին վիճաբանել է կնոջ հետ, որի ընթացքում զոքանչը միջամտել է, սակայն ինքը կնոջը չի ապտակել, դանակով սպառնալիքներ չի տվել: Կինն ասել է, որ կզանգահարի ոստիկանություն, ինքն էլ իր ձեռքով զանգահարել է ոստիկանություն և հեռախոսը տվել նրանց, որ ինչ ունեն` ասեն: Վիճաբանության պատճառը գումար չաշխատելն է` առողջական վիճակի պատճառով, ինչպես նաև այն, որ կինը զոքանչի հետ ցանկացել են վաճառել իրենց բնակարանը, իսկ ինքը համաձայն չի եղել: Երբ ոստիկանության աշխատակիցներն առաջին անգամ եկել են, ինքը եղել է իրենց շենքի շքամուտում: Երկրորդ անգամ նրանց հետ գնացել է ոստիկանության բաժին:
Գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ վերլուծելով ու գնահատելով Աշոտ Հայրապետյանի դատաքննական ցուցմունքը, վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ինչպես այն, այնպես էլ պաշտպան Մ.Ալավերդյանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են, նպատակ են հետապնդում ազատելու նրան պատասխանատվությունից ու պատժից, դրանք հերքվում և ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքը հիմնավորվում է առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ու վերլուծված գործի փաստական տվյալների ու ապացույցների ներքոշարադրյալ ամբողջությամբ:
Տուժող Անժելա Միսակյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Աշոտ Հայրապետյանն իր ամուսինն է, նա որևէ տեղ չի աշխատում և գրեթե ամեն օր չարաշահում է ալկոհոլը: 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին ուշ երեկոյան ինքը, երբ ինքը աշխատանքից վերադարձել է տուն, տեսել է, որ Աշոտը, հարբած վիճակում վիճաբանել է մոր` Էլմիրա Կարապետյանի հետ: Վիճաբանության հիմնական պատճառը եղել է իր աշխատելը: Երբ ինքը միջամտել է վիճաբանությանը, Աշոտը վերցրել է սեղանի վրա դրված խոհանոցային դանակը, հայհոյանքներ տվել և իր հասցեին սպանության սպառնալիքներ հնչեցրել, ասելով` կսպանեմ քեզ: Ինքը վախից հետ-հետ է գնացել և ընկել բազմոցին ու ձեռքերով փորձել պաշտպանվել հնարավոր հարվածից: Մայրը փորձել է հանգստացնել Աշոտին, կարողացել է ձեռքից վերցնել դանակը: Դրանից հետո ինքը զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին: Երբ Աշոտն իմացել է, որ ոստիկանություն է զանգահարել, փախել է տնից: Աշոտ Հայրապետյանի հնչեցրած սպառնալիքները համարել է իրական, քանի որ նա հաճախակի է նման պահվածք իրեն թույլ տվել և դա առաջին անգամը չի եղել:
Վկա Էլմիրա Կարապետյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Աշոտ Հայրապետյանն իր աղջկա ամուսինն է: Շուրջ երկու տարի է` աղջկա` Անժելա Միսակյանի ընտանիքի հետ միասին բնակվում են Երևանի Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոցի 51-րդ շենքի 38 բնակարանում: Աշոտ Հայրապետյանն ունի առողջական խնդիրներ` ալկոհոլը չարաշահելու հետևանքով տառապում է լյարդի հիվանդությամբ: 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին` երեկոյան, Աշոտ Հայրապետյանը հարբած վիճակում մտել է տուն, սկսել վիճաբանել կենցաղային հարցերի շուրջ, տվել հայհոյանքներ: Երբ աղջիկը` Անժելա Միսակյանը տուն է եկել, Աշոտը վերցրել է սեղանի վրա դրված խոհանոցային դանակը մոտենալով Անժելա Միսակյանին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել նրա հասցեին ասելով, որ կսպանի: Ինքը վախենալով հնչեցրած սպառնալիքներից, միջամտել է, կանգնել է նրանց մեջտեղում, բռնել է Աշոտ Հայարպետյանի ձեռքերից փորձել է նրան հեռու տանել Անժելա Աիսակյանից, այդ ընթացքում չի հիշում, թե ինչպես է Աշոտ Հայրապետյանի ձեռքի դանակը ընկել կամ վերցրել են: Այդ ընթացքում Անժելան զանգահարել է ոստիկանություն, և երբ Աշոտն իմացել է այդ մասին, փախել է տնից և վերադարձել է միայն այն ժամանակ, երբ ոստիկանները գնացել են: Վերադառնալուց հետո կրկին վիճաբանել է և իրեն ասել, որ զանգի ոստիկանություն, քանի որ շուտով արյուն է թափվելու: Ինքը նորից զանգահարել է ոստիկանություն և արդեն Աշոտը չի հասցրել փախչել:
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՀՈԲ ավագ տեսուչ Վ.Մարգարյանի կողմից 2016թ-ի նոյեմբերի 11-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի պետին ներկայացված և նյութերին կցված զեկուցագրի համաձայն` ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին է զանգահարել Մ.Ավետիսյան 51շ. 38 բնակարանի բնակչուհի Անժելա Միսակյանը և հայտնել, որ իր ամուսինը` Աշոտ Հայրապետյանը, խմած եկել է տուն և իր հետ վիճաբանում է:
Համաձայն 2016թ-ի նոյեմբերի 11-ին Անժելա Միսակյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Քանաբեռ-Զեյթունի բաժնում հանցագործության վերաբերյալ տված հաղորդման արձանագրության` 2016թ-ի նոյեմբերի 10-ին ժամը 23:45-ի սահմաններում վիճաբանության ժամանակ ամուսինը Աշոտ Հայրապետյանը, խոհանոցային դանակով իր հասցեին տվել է սպանության սպառնալիք:
Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
Այս առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(…)33. Սույն որոշման 29-32-րդ կետերում կատարված իրավական վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վերհամոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…): Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած(…)»:
Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա վերլուծելով գործի փաստական տվյալները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Աշոտ Հայրապետյանի կողմից կատարված հանցանքը հիմնավորված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալի արարքի քրեաիրավական որակման հարցում հանգել է ճիշտ հետևության և հաստատված է համարել Աշոտ Հայրապետյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, իսկ ամբաստանյալի և պաշտպանի կողմից բերված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով:
- Գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր բավարար հիմք հանդիսանալ տուժող Անժելա Միսակյանի և վկա Էլմիրա Կարապետյանի ցուցմունքները անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ դրանցում որևէ հակասություն չկա, դրանք փոխադարձաբար լրացնում են մեկը մյուսին և գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների համակցությամբ թույլատրելի և բավարար են Աշոտ Հայրապետյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու համար:
- Գործը քննելիս և լուծելիս պահպանվել են ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջները:
Վերաքննիչ դատարանը յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, գտնում է, որ Աշոտ Հայրապետյանը 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին վիճաբանել է կնոջ` Անժելա Միսակյանի և զոքանչի` Էլվիրա Կարապետյանի հետ, որի ընթացքում խոհանոցային դանակը ձեռքին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել Անժելա Միսակյանի հասցեին, որը վերջինս համարել է իրական, այսինքն կատարել է հանցանք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասի հանցակազմին:
Այսպիսով, հիմք ընդունելով նաև առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանություններն ու իրավական վերլուծությունները, գործով ձեռք բերված ապացույցների գնահատմամբ վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճիռն օրինական է ու հիմնավորված, այն բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան, ուստի վիճարկվող դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով թողնել անփոփոխ, պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Գործ No ԵԱՔԴ/0243/01/16
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՙ18՚ ապրիլի 2017 թվական քաղաք Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը,
նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Միլենա Սարգսյանի
Շուշան Վանոյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Արծրուն Առաքելյանի
պաշտպան Մերի Ալավերդյանի
տուժող Անժելա Միսակյանի
դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի /ծնված` 1971 թվականի հոկտեմբերի 01-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, դատվածություն չունեցող, բնակվող` քաղաք Երևան, Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոց, 51-րդ շենք, 38-րդ բնակարան/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Գործի դատավարական նախապատմությունը
2016 թվականի նոյեմբերի 21-ին ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 09173016 քրեական գործը:
2016 թվականի նոյեմբերի 29-ին Աշոտ Հայրապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն` չհեռանալու մասին:
2016 թվականի դեկտեմբերի 06-ին Աշոտ Առաքելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2016 թվականի դեկտեմբերի 22-ին թիվ 09173016 քրեական գործն ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան:
Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙնա 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին ժամը 23:50-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոց 51 շենքի 38 բնակարանում վիճաբանել է կնոջ` Անժելա Միսակյանի և զոքանչի` Էլվիրա Կարապետյանի հետ, որի ընթացքում մեկ անգամ ապտակել է Անժելա Միսակյանի ձախ այտին, այնուհետև խոհանոցային դանակը ձեռքին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել Անժելա Միսակյանի հասցեին, ասելով` սպանելու եմ քեզ, որը Անժելա Միսակյանը համարել է իրական:՚:
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և նախաքննության փուլում, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
Դատաքննության փուլում ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանը նշել է, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում և ցուցմունք է տվել, որ 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին վիճաբանել է կնոջ հետ, որի ընթացքում զոքանչը միջամտել է, սակայն ինքը կնոջը չի ապտակել, դանակով սպառնալիքներ չի տվել: Կինն ասել է, որ կզանգահարի ոստիկանություն, ինքն էլ իր ձեռքով զանգահարել է ոստիկանություն և հեռախոսը տվել նրանց, որ ինչ ունեն` ասեն: Ամբաստանյալը նշել է, որ վիճաբանության պատճառը գումար չաշխատելն է` առողջական վիճակի պատճառով, ինչպես նաև այն, որ կինը զոքանչի հետ ցանկացել են վաճառել իրենց բնակարանը, իսկ ինքը համաձայն չի եղել: Երբ ոստիկանության աշխատակիցներն առաջին անգամ եկել են, ինքը եղել է իրենց շենքի շքամուտում: Երկրորդ անգամ նրանց հետ գնացել է ոստիկանության բաժին:
Տուժող Անժելա Միսակյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Աշոտ Հայրապետյանն իր ամուսինն է, նա որևէ տեղ չի աշխատում և գրեթե ամեն օր չարաշահում է ալկոհոլը: 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին ուշ երեկոյան ինքը, երբ ինքը աշխատանքից վերադարձել է տուն, տեսել է, որ Աշոտը, հարբած վիճակում վիճաբանել է մոր` Է.Կարապետյանի հետ: Վիճաբանության հիմնական պատճառը եղել է իր աշխատելը: Երբ ինքը միջամտել է վիճաբանությանը, Աշոտը վերցրել է սեղանի վրա դրված խոհանոցային դանակը, հայհոյանքներ տվել և իր հասցեին սպանության սպառնալիքներ հնչեցրել, ասելով` կսպանեմ քեզ: Ինքը վախից հետ-հետ է գնացել և ընկել բազմոցին ու ձեռքերով փորձել պաշտպանվել հնարավոր հարվածից: Մայրը փորձել է հանգստացնել Աշոտին, կարողացել է ձեռքից վերցնել դանակը: Դրանից հետո ինքը զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին: Երբ Աշոտն իմացել է, որ ոստիկանություն է զանգահարել, փախել է տնից:
Տուժողը նշել է, որ Աշոտ Հայրապետյանի հնչեցրած սպառնալիքները համարել է իրական, քանի որ նա հաճախակի է նման պահվածք իրեն թույլ տվել և դա առաջին անգամը չի եղել:
Վկա Էլմիրա Կարապետյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Աշոտ Հայրապետյանն իր աղջկա ամուսինն է: Շուրջ երկու տարի է` աղջկա` Անժելա Միսակյանի ընտանիքի հետ միասին բնակվում են Երևան քաղաքի Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոցի 51-րդ շենքի 38 բնակարանում: Աշոտ Հայրապետյանն ունի առողջական խնդիրներ` ալկոհոլը չարաշահելու հետևանքով տառապում է լյարդի հիվանդությամբ: 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին` երեկոյան, Աշոտ Հայրապետյանը հարբած վիճակում մտել է տուն, սկսել վիճաբանել կենցաղային հարցերի շուրջ, տվել հայհոյանքներ: Երբ աղջիկը` Անժելա Միսակյանը տուն է եկել, Աշոտը վերցրել է սեղանի վրա դրված խոհանոցային դանակը մոտենալով Անժելա Միսակյանին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել նրա հասցեին ասելով, որ կսպանի: Ինքը վախենալով հնչեցրած սպառնալիքներից, միջամտել է, կանգնել է նրանց մեջտեղում, բռնել է Աշոտ Հայարպետյանի ձեռքերից փորձել է նրան հեռու տանել Անժելա Աիսակյանից, այդ ընթացքում չի հիշում, թե ինչպես է Աշոտ Հայրապետյանի ձեռքի դանակը ընկել կամ վերցրել են: Այդ ընթացքում Անժելան զանգահարել է ոստիկանություն, և երբ Աշոտն իմացել է այդ մասին, փախել է տնից և վերադարձել է միայն այն ժամանակ, երբ ոստիկանները գնացել են: Վերադառնալուց հետո կրկին վիճաբանել է և իրեն ասել, որ զանգի ոստիկանություն, քանի որ շուտով արյուն է թափվելու: Ինքը նորից զանգահարել է ոստիկանություն և արդեն Աշոտը չի հասցրել փախչել:
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՀՈԲ ավագ տեսուչ Վ.Մարգարյանի կողմից 2016թ. նոյեմբերի 11-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի պետին ներկայացված և նյութերին կցված զեկուցագրի համաձայն` ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին է զանգահարել Մ.Ավետիսյան 51շ. 38 բնակարանի բնակչուհի Անժելա Միսակյանը և հայտնել, որ իր ամուսինը` Աշոտ Հայրապետյանը, խմած եկել է տուն և իր հետ վիճաբանում է:
q/թ 36
2016թ.-ի նոյեմբերի 11-ին Անժելա Միսակյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Քանաբեռ-Զեյթունի բաժնում հանցագործության վերաբերյալ տված հաղորդման արձանագրության համաձայն` 2016թ. նոյեմբերի 10-ին ժամը 23:45-ի սահմաններում վիճաբանության ժամանակ ամուսինը Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանը, խոհանոցային դանակով իր հասցեին տվել է սպանության սպառնալիք:
գ/թ 3
Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ ամբաստանյալ սպանության սպառնալիք տալու մեջ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2012 թվականի հունիսի 8-ին Վլադիկ Խաչատրյանի վերաբերյալ թիվ ԿԴ1/0025/01/11 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը, որ ՙ/.../ սպանության սպառնալիքի հետ մեկտեղ այն պատասխանատվություն է նախատեսում առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու կամ խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու իրական սպառնալիքի համար: Այսինքն` նշված հանցակազմի օբյեկտը հավաքական բնույթ է կրում, այն բաղկացած է մարդու կյանքի և առողջության, ինչպես նաև սեփականության անվտանգության ապահովմանն ուղղված հասարակական հարաբերություններից:
Քննարկվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է ակտիվ գործողություններով` սպանության, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու կամ խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու սպառնալիքով: Սպառնալիքը մարդու նկատմամբ հոգեբանական հարկադրանքի ձև է, որը նպատակ է հետապնդում վախեցնել նրան, առաջացնել տագնապի, սեփական անվտանգության կամ գույքի համար անհանգստության զգացում: Այս հանցակազմի իմաստով սպառնալիքի արտահայտման եղանակները կարող են տարբեր լինել, ինչն արարքի որակման համար նշանակություն չունի: Այն կարող է արտահայտվել բանավոր, գրավոր, որոշակի գործողություններով (օրինակ` զենքը ցուցադրաբար թափահարելով):
Քննարկվող հանցակազմի պարտադիր հատկանիշներից են սպառնալիքի կոնկրետությունը և իրական լինելը: Տվյալ դեպքում կոնկրետությունը ենթադրում է այն հանգամանքի հստակեցում, թե ինչպիսի վնաս է սպառնում պատճառել հանցավորը` սպանել, առողջությանը ծանր վնաս պատճառել, թե խոշոր չափի գույքային վնաս հասցնել: Ընդ որում, սպառնալիքի իրականացման եղանակների մասին հայտարարելը արարքի որակման համար նույնպես նշանակություն չունի:
Սպառնալիքն իրական է համարվում այն դեպքում, երբ տուժողը բավարար հիմքեր է ունենում վախենալու դրա իրականացումից: Այլ կերպ ասած` տուժողը պետք է կարծի, որ սպառնալիքի իրականացումը հնարավոր է: /.../ Օբյեկտիվ իրադրության գնահատումը ենթադրում է, որ անհրաժեշտ է հաշվի առնել այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են սպառնալիքի բովանդակությունը, սպառնալիք տալու եղանակը, դեպքի վայրը, ժամանակը, հանցավորի և տուժողի միջև հարաբերությունների բնույթը, հանցավորի անձը և այլն: Հետևաբար սպառնալիքի իրական լինելու հարցը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում պետք է լուծվի` գործի բոլոր հանգամանքները, այդ թվում` տուժողի սուբյեկտիվ ընկալումը հաշվի առնելով:
Սուբյեկտիվ կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածով արգելված արարքը բնութագրվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ: Այսինքն` հանցավորը գիտակցում է, որ սպանության, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու կամ խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու սպառնալիք տալով` տուժողի վրա հոգեբանական ազդեցություն է գործադրում` վերջինիս մոտ առաջացնելով վախի, անվստահության զգացողություն, նախատեսում և ցանկանում է նշված հետևանքների առաջացումը: Հանցագործության շարժառիթները կարող են տարբեր լինել` վրեժ, խանդ, անձնական անբարյացկամ հարաբերություններ և այլն՚:
Հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, սպառնալիքի բովանդակությունը, տուժողի և ականատես վկայի ցուցմունքը, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանի կողմից հնչեցված սպանության սպառնալիքը տուժողի մոտ առաջացրել է տագնապ, վախի զգացողություն: Այսպիսով, դատարանն արձանագրում է, որ ըստ դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալների` տուժող Անժելա Միսակյանը ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանի կողմից հնչեցված սպանության սպառնալիքն ընկալել է ռեալ (իրական) սպառնալիք:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե`ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ամուսնացած է: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ նա ֆիզիկապես վատառողջ է` տառապում է լյադի ցիռոզ հիվանդությամբ, հանցանքը կատարելու պահին ունեցել է երկրորդ խմբի հաշմանդամություն, նրա խնամքի տակ են գտնվում 2010 և 2014թ. ծնված մանկահասակ երկու երեխաները:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե`ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
Հաշվի առնելով կատարված հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով:
Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին` դատարանը գտնում է, որ Աշոտ Հայրապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`
ՎՃՌԵՑ
Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն ածխատավարձի վաթսունապատիկի` 60.000 /վաթսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՙ18՚ ապրիլի 2017 թվական քաղաք Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը,
նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Միլենա Սարգսյանի
Շուշան Վանոյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Արծրուն Առաքելյանի
պաշտպան Մերի Ալավերդյանի
տուժող Անժելա Միսակյանի
դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի /ծնված` 1971 թվականի հոկտեմբերի 01-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, դատվածություն չունեցող, բնակվող` քաղաք Երևան, Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոց, 51-րդ շենք, 38-րդ բնակարան/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Գործի դատավարական նախապատմությունը
2016 թվականի նոյեմբերի 21-ին ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 09173016 քրեական գործը:
2016 թվականի նոյեմբերի 29-ին Աշոտ Հայրապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն` չհեռանալու մասին:
2016 թվականի դեկտեմբերի 06-ին Աշոտ Առաքելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2016 թվականի դեկտեմբերի 22-ին թիվ 09173016 քրեական գործն ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան:
Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙնա 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին ժամը 23:50-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոց 51 շենքի 38 բնակարանում վիճաբանել է կնոջ` Անժելա Միսակյանի և զոքանչի` Էլվիրա Կարապետյանի հետ, որի ընթացքում մեկ անգամ ապտակել է Անժելա Միսակյանի ձախ այտին, այնուհետև խոհանոցային դանակը ձեռքին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել Անժելա Միսակյանի հասցեին, ասելով` սպանելու եմ քեզ, որը Անժելա Միսակյանը համարել է իրական:՚:
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և նախաքննության փուլում, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
Դատաքննության փուլում ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանը նշել է, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում և ցուցմունք է տվել, որ 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին վիճաբանել է կնոջ հետ, որի ընթացքում զոքանչը միջամտել է, սակայն ինքը կնոջը չի ապտակել, դանակով սպառնալիքներ չի տվել: Կինն ասել է, որ կզանգահարի ոստիկանություն, ինքն էլ իր ձեռքով զանգահարել է ոստիկանություն և հեռախոսը տվել նրանց, որ ինչ ունեն` ասեն: Ամբաստանյալը նշել է, որ վիճաբանության պատճառը գումար չաշխատելն է` առողջական վիճակի պատճառով, ինչպես նաև այն, որ կինը զոքանչի հետ ցանկացել են վաճառել իրենց բնակարանը, իսկ ինքը համաձայն չի եղել: Երբ ոստիկանության աշխատակիցներն առաջին անգամ եկել են, ինքը եղել է իրենց շենքի շքամուտում: Երկրորդ անգամ նրանց հետ գնացել է ոստիկանության բաժին:
Տուժող Անժելա Միսակյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Աշոտ Հայրապետյանն իր ամուսինն է, նա որևէ տեղ չի աշխատում և գրեթե ամեն օր չարաշահում է ալկոհոլը: 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին ուշ երեկոյան ինքը, երբ ինքը աշխատանքից վերադարձել է տուն, տեսել է, որ Աշոտը, հարբած վիճակում վիճաբանել է մոր` Է.Կարապետյանի հետ: Վիճաբանության հիմնական պատճառը եղել է իր աշխատելը: Երբ ինքը միջամտել է վիճաբանությանը, Աշոտը վերցրել է սեղանի վրա դրված խոհանոցային դանակը, հայհոյանքներ տվել և իր հասցեին սպանության սպառնալիքներ հնչեցրել, ասելով` կսպանեմ քեզ: Ինքը վախից հետ-հետ է գնացել և ընկել բազմոցին ու ձեռքերով փորձել պաշտպանվել հնարավոր հարվածից: Մայրը փորձել է հանգստացնել Աշոտին, կարողացել է ձեռքից վերցնել դանակը: Դրանից հետո ինքը զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին: Երբ Աշոտն իմացել է, որ ոստիկանություն է զանգահարել, փախել է տնից:
Տուժողը նշել է, որ Աշոտ Հայրապետյանի հնչեցրած սպառնալիքները համարել է իրական, քանի որ նա հաճախակի է նման պահվածք իրեն թույլ տվել և դա առաջին անգամը չի եղել:
Վկա Էլմիրա Կարապետյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Աշոտ Հայրապետյանն իր աղջկա ամուսինն է: Շուրջ երկու տարի է` աղջկա` Անժելա Միսակյանի ընտանիքի հետ միասին բնակվում են Երևան քաղաքի Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոցի 51-րդ շենքի 38 բնակարանում: Աշոտ Հայրապետյանն ունի առողջական խնդիրներ` ալկոհոլը չարաշահելու հետևանքով տառապում է լյարդի հիվանդությամբ: 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին` երեկոյան, Աշոտ Հայրապետյանը հարբած վիճակում մտել է տուն, սկսել վիճաբանել կենցաղային հարցերի շուրջ, տվել հայհոյանքներ: Երբ աղջիկը` Անժելա Միսակյանը տուն է եկել, Աշոտը վերցրել է սեղանի վրա դրված խոհանոցային դանակը մոտենալով Անժելա Միսակյանին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել նրա հասցեին ասելով, որ կսպանի: Ինքը վախենալով հնչեցրած սպառնալիքներից, միջամտել է, կանգնել է նրանց մեջտեղում, բռնել է Աշոտ Հայարպետյանի ձեռքերից փորձել է նրան հեռու տանել Անժելա Աիսակյանից, այդ ընթացքում չի հիշում, թե ինչպես է Աշոտ Հայրապետյանի ձեռքի դանակը ընկել կամ վերցրել են: Այդ ընթացքում Անժելան զանգահարել է ոստիկանություն, և երբ Աշոտն իմացել է այդ մասին, փախել է տնից և վերադարձել է միայն այն ժամանակ, երբ ոստիկանները գնացել են: Վերադառնալուց հետո կրկին վիճաբանել է և իրեն ասել, որ զանգի ոստիկանություն, քանի որ շուտով արյուն է թափվելու: Ինքը նորից զանգահարել է ոստիկանություն և արդեն Աշոտը չի հասցրել փախչել:
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՀՈԲ ավագ տեսուչ Վ.Մարգարյանի կողմից 2016թ. նոյեմբերի 11-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի պետին ներկայացված և նյութերին կցված զեկուցագրի համաձայն` ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին է զանգահարել Մ.Ավետիսյան 51շ. 38 բնակարանի բնակչուհի Անժելա Միսակյանը և հայտնել, որ իր ամուսինը` Աշոտ Հայրապետյանը, խմած եկել է տուն և իր հետ վիճաբանում է:
q/թ 36
2016թ.-ի նոյեմբերի 11-ին Անժելա Միսակյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Քանաբեռ-Զեյթունի բաժնում հանցագործության վերաբերյալ տված հաղորդման արձանագրության համաձայն` 2016թ. նոյեմբերի 10-ին ժամը 23:45-ի սահմաններում վիճաբանության ժամանակ ամուսինը Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանը, խոհանոցային դանակով իր հասցեին տվել է սպանության սպառնալիք:
գ/թ 3
Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ ամբաստանյալ սպանության սպառնալիք տալու մեջ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2012 թվականի հունիսի 8-ին Վլադիկ Խաչատրյանի վերաբերյալ թիվ ԿԴ1/0025/01/11 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը, որ ՙ/.../ սպանության սպառնալիքի հետ մեկտեղ այն պատասխանատվություն է նախատեսում առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու կամ խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու իրական սպառնալիքի համար: Այսինքն` նշված հանցակազմի օբյեկտը հավաքական բնույթ է կրում, այն բաղկացած է մարդու կյանքի և առողջության, ինչպես նաև սեփականության անվտանգության ապահովմանն ուղղված հասարակական հարաբերություններից:
Քննարկվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է ակտիվ գործողություններով` սպանության, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու կամ խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու սպառնալիքով: Սպառնալիքը մարդու նկատմամբ հոգեբանական հարկադրանքի ձև է, որը նպատակ է հետապնդում վախեցնել նրան, առաջացնել տագնապի, սեփական անվտանգության կամ գույքի համար անհանգստության զգացում: Այս հանցակազմի իմաստով սպառնալիքի արտահայտման եղանակները կարող են տարբեր լինել, ինչն արարքի որակման համար նշանակություն չունի: Այն կարող է արտահայտվել բանավոր, գրավոր, որոշակի գործողություններով (օրինակ` զենքը ցուցադրաբար թափահարելով):
Քննարկվող հանցակազմի պարտադիր հատկանիշներից են սպառնալիքի կոնկրետությունը և իրական լինելը: Տվյալ դեպքում կոնկրետությունը ենթադրում է այն հանգամանքի հստակեցում, թե ինչպիսի վնաս է սպառնում պատճառել հանցավորը` սպանել, առողջությանը ծանր վնաս պատճառել, թե խոշոր չափի գույքային վնաս հասցնել: Ընդ որում, սպառնալիքի իրականացման եղանակների մասին հայտարարելը արարքի որակման համար նույնպես նշանակություն չունի:
Սպառնալիքն իրական է համարվում այն դեպքում, երբ տուժողը բավարար հիմքեր է ունենում վախենալու դրա իրականացումից: Այլ կերպ ասած` տուժողը պետք է կարծի, որ սպառնալիքի իրականացումը հնարավոր է: /.../ Օբյեկտիվ իրադրության գնահատումը ենթադրում է, որ անհրաժեշտ է հաշվի առնել այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են սպառնալիքի բովանդակությունը, սպառնալիք տալու եղանակը, դեպքի վայրը, ժամանակը, հանցավորի և տուժողի միջև հարաբերությունների բնույթը, հանցավորի անձը և այլն: Հետևաբար սպառնալիքի իրական լինելու հարցը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում պետք է լուծվի` գործի բոլոր հանգամանքները, այդ թվում` տուժողի սուբյեկտիվ ընկալումը հաշվի առնելով:
Սուբյեկտիվ կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածով արգելված արարքը բնութագրվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ: Այսինքն` հանցավորը գիտակցում է, որ սպանության, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու կամ խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու սպառնալիք տալով` տուժողի վրա հոգեբանական ազդեցություն է գործադրում` վերջինիս մոտ առաջացնելով վախի, անվստահության զգացողություն, նախատեսում և ցանկանում է նշված հետևանքների առաջացումը: Հանցագործության շարժառիթները կարող են տարբեր լինել` վրեժ, խանդ, անձնական անբարյացկամ հարաբերություններ և այլն՚:
Հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, սպառնալիքի բովանդակությունը, տուժողի և ականատես վկայի ցուցմունքը, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանի կողմից հնչեցված սպանության սպառնալիքը տուժողի մոտ առաջացրել է տագնապ, վախի զգացողություն: Այսպիսով, դատարանն արձանագրում է, որ ըստ դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալների` տուժող Անժելա Միսակյանը ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանի կողմից հնչեցված սպանության սպառնալիքն ընկալել է ռեալ (իրական) սպառնալիք:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե`ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ամուսնացած է: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ նա ֆիզիկապես վատառողջ է` տառապում է լյադի ցիռոզ հիվանդությամբ, հանցանքը կատարելու պահին ունեցել է երկրորդ խմբի հաշմանդամություն, նրա խնամքի տակ են գտնվում 2010 և 2014թ. ծնված մանկահասակ երկու երեխաները:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե`ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
Հաշվի առնելով կատարված հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով:
Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին` դատարանը գտնում է, որ Աշոտ Հայրապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`
ՎՃՌԵՑ
Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն ածխատավարձի վաթսունապատիկի` 60.000 /վաթսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0243/01/16
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 23-12-2016 |
|---|---|
| Դատախազություն | Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 09173016 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Աշոտ Հայրապետյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 10.11.2016թ. Երևան քաղաքի Մ.Ավետիսյան 1-ին փող. 51շ. 38 բնակարանում վիճաբանել է կնոջ` Անժելա Միսակյանի և զոքանչի` Էլվիրա Կարապետյանի հետ, որի ընթացքում մեկ անգամ ապտակել է Անժելա Միսակյանի ձախ այտին, այնուհետև խոհանոցային դանակը ձեռքին սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել Անժելա Միսակյանի հասցեին ասելով` սպանելու եմ քեզ, որը Ա.Միսակյանը համարել է իրական: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Հայրապետյան |
| Հայրանուն | Ժորա |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 2.7 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 23-12-2016 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 26-12-2016 |
|---|---|
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 28-12-2016 |
Անավարտ գործեր, որոնք փոխանցվել են 2017թ.
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 20-01-2017 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Հայրապետյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Մերի |
| Ազգանուն | Ալավերդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | ՀՀ ՓՊ հանրային պաշտպանի գրասենյակ |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Անժելա |
| Ազգանուն | Միսակյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արծրուն |
| Ազգանուն | Առաքելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 06-02-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-02-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 14-03-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 28-03-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 13-04-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 18-04-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 18-04-2017 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Հայրապետյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 18-04-2017 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Այլ հանցագործության հոդվածներ | |
| Այլ հանցագործության հոդվածներով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Տուգանք |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ No ԵԱՔԴ/0243/01/16 ԴԱՏԱՎՃԻՌ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՙ18՚ ապրիլի 2017 թվական քաղաք Երևան Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը, նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի քարտուղարությամբ` Միլենա Սարգսյանի Շուշան Վանոյանի մասնակցությամբ` մեղադրող Արծրուն Առաքելյանի պաշտպան Մերի Ալավերդյանի տուժող Անժելա Միսակյանի դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի /ծնված` 1971 թվականի հոկտեմբերի 01-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, դատվածություն չունեցող, բնակվող` քաղաք Երևան, Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոց, 51-րդ շենք, 38-րդ բնակարան/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Գործի դատավարական նախապատմությունը 2016 թվականի նոյեմբերի 21-ին ՀՀ ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 09173016 քրեական գործը: 2016 թվականի նոյեմբերի 29-ին Աշոտ Հայրապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն` չհեռանալու մասին: 2016 թվականի դեկտեմբերի 06-ին Աշոտ Առաքելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով: 2016 թվականի դեկտեմբերի 22-ին թիվ 09173016 քրեական գործն ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան: Գործի փաստական հանգամանքները Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙնա 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին ժամը 23:50-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոց 51 շենքի 38 բնակարանում վիճաբանել է կնոջ` Անժելա Միսակյանի և զոքանչի` Էլվիրա Կարապետյանի հետ, որի ընթացքում մեկ անգամ ապտակել է Անժելա Միսակյանի ձախ այտին, այնուհետև խոհանոցային դանակը ձեռքին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել Անժելա Միսակյանի հասցեին, ասելով` սպանելու եմ քեզ, որը Անժելա Միսակյանը համարել է իրական:՚: Ապացույցների հետազոտում և գնահատում Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և նախաքննության փուլում, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց: Դատաքննության փուլում ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանը նշել է, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում և ցուցմունք է տվել, որ 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին վիճաբանել է կնոջ հետ, որի ընթացքում զոքանչը միջամտել է, սակայն ինքը կնոջը չի ապտակել, դանակով սպառնալիքներ չի տվել: Կինն ասել է, որ կզանգահարի ոստիկանություն, ինքն էլ իր ձեռքով զանգահարել է ոստիկանություն և հեռախոսը տվել նրանց, որ ինչ ունեն` ասեն: Ամբաստանյալը նշել է, որ վիճաբանության պատճառը գումար չաշխատելն է` առողջական վիճակի պատճառով, ինչպես նաև այն, որ կինը զոքանչի հետ ցանկացել են վաճառել իրենց բնակարանը, իսկ ինքը համաձայն չի եղել: Երբ ոստիկանության աշխատակիցներն առաջին անգամ եկել են, ինքը եղել է իրենց շենքի շքամուտում: Երկրորդ անգամ նրանց հետ գնացել է ոստիկանության բաժին: Տուժող Անժելա Միսակյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Աշոտ Հայրապետյանն իր ամուսինն է, նա որևէ տեղ չի աշխատում և գրեթե ամեն օր չարաշահում է ալկոհոլը: 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին ուշ երեկոյան ինքը, երբ ինքը աշխատանքից վերադարձել է տուն, տեսել է, որ Աշոտը, հարբած վիճակում վիճաբանել է մոր` Է.Կարապետյանի հետ: Վիճաբանության հիմնական պատճառը եղել է իր աշխատելը: Երբ ինքը միջամտել է վիճաբանությանը, Աշոտը վերցրել է սեղանի վրա դրված խոհանոցային դանակը, հայհոյանքներ տվել և իր հասցեին սպանության սպառնալիքներ հնչեցրել, ասելով` կսպանեմ քեզ: Ինքը վախից հետ-հետ է գնացել և ընկել բազմոցին ու ձեռքերով փորձել պաշտպանվել հնարավոր հարվածից: Մայրը փորձել է հանգստացնել Աշոտին, կարողացել է ձեռքից վերցնել դանակը: Դրանից հետո ինքը զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին: Երբ Աշոտն իմացել է, որ ոստիկանություն է զանգահարել, փախել է տնից: Տուժողը նշել է, որ Աշոտ Հայրապետյանի հնչեցրած սպառնալիքները համարել է իրական, քանի որ նա հաճախակի է նման պահվածք իրեն թույլ տվել և դա առաջին անգամը չի եղել: Վկա Էլմիրա Կարապետյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Աշոտ Հայրապետյանն իր աղջկա ամուսինն է: Շուրջ երկու տարի է` աղջկա` Անժելա Միսակյանի ընտանիքի հետ միասին բնակվում են Երևան քաղաքի Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոցի 51-րդ շենքի 38 բնակարանում: Աշոտ Հայրապետյանն ունի առողջական խնդիրներ` ալկոհոլը չարաշահելու հետևանքով տառապում է լյարդի հիվանդությամբ: 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին` երեկոյան, Աշոտ Հայրապետյանը հարբած վիճակում մտել է տուն, սկսել վիճաբանել կենցաղային հարցերի շուրջ, տվել հայհոյանքներ: Երբ աղջիկը` Անժելա Միսակյանը տուն է եկել, Աշոտը վերցրել է սեղանի վրա դրված խոհանոցային դանակը մոտենալով Անժելա Միսակյանին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել նրա հասցեին ասելով, որ կսպանի: Ինքը վախենալով հնչեցրած սպառնալիքներից, միջամտել է, կանգնել է նրանց մեջտեղում, բռնել է Աշոտ Հայարպետյանի ձեռքերից փորձել է նրան հեռու տանել Անժելա Աիսակյանից, այդ ընթացքում չի հիշում, թե ինչպես է Աշոտ Հայրապետյանի ձեռքի դանակը ընկել կամ վերցրել են: Այդ ընթացքում Անժելան զանգահարել է ոստիկանություն, և երբ Աշոտն իմացել է այդ մասին, փախել է տնից և վերադարձել է միայն այն ժամանակ, երբ ոստիկանները գնացել են: Վերադառնալուց հետո կրկին վիճաբանել է և իրեն ասել, որ զանգի ոստիկանություն, քանի որ շուտով արյուն է թափվելու: Ինքը նորից զանգահարել է ոստիկանություն և արդեն Աշոտը չի հասցրել փախչել: Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՀՈԲ ավագ տեսուչ Վ.Մարգարյանի կողմից 2016թ. նոյեմբերի 11-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի պետին ներկայացված և նյութերին կցված զեկուցագրի համաձայն` ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին է զանգահարել Մ.Ավետիսյան 51շ. 38 բնակարանի բնակչուհի Անժելա Միսակյանը և հայտնել, որ իր ամուսինը` Աշոտ Հայրապետյանը, խմած եկել է տուն և իր հետ վիճաբանում է: q/թ 36 2016թ.-ի նոյեմբերի 11-ին Անժելա Միսակյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Քանաբեռ-Զեյթունի բաժնում հանցագործության վերաբերյալ տված հաղորդման արձանագրության համաձայն` 2016թ. նոյեմբերի 10-ին ժամը 23:45-ի սահմաններում վիճաբանության ժամանակ ամուսինը Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանը, խոհանոցային դանակով իր հասցեին տվել է սպանության սպառնալիք: գ/թ 3 Դատարանի իրավական վերլուծությունները Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ ամբաստանյալ սպանության սպառնալիք տալու մեջ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված է: Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2012 թվականի հունիսի 8-ին Վլադիկ Խաչատրյանի վերաբերյալ թիվ ԿԴ1/0025/01/11 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը, որ ՙ/.../ սպանության սպառնալիքի հետ մեկտեղ այն պատասխանատվություն է նախատեսում առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու կամ խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու իրական սպառնալիքի համար: Այսինքն` նշված հանցակազմի օբյեկտը հավաքական բնույթ է կրում, այն բաղկացած է մարդու կյանքի և առողջության, ինչպես նաև սեփականության անվտանգության ապահովմանն ուղղված հասարակական հարաբերություններից: Քննարկվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է ակտիվ գործողություններով` սպանության, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու կամ խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու սպառնալիքով: Սպառնալիքը մարդու նկատմամբ հոգեբանական հարկադրանքի ձև է, որը նպատակ է հետապնդում վախեցնել նրան, առաջացնել տագնապի, սեփական անվտանգության կամ գույքի համար անհանգստության զգացում: Այս հանցակազմի իմաստով սպառնալիքի արտահայտման եղանակները կարող են տարբեր լինել, ինչն արարքի որակման համար նշանակություն չունի: Այն կարող է արտահայտվել բանավոր, գրավոր, որոշակի գործողություններով (օրինակ` զենքը ցուցադրաբար թափահարելով): Քննարկվող հանցակազմի պարտադիր հատկանիշներից են սպառնալիքի կոնկրետությունը և իրական լինելը: Տվյալ դեպքում կոնկրետությունը ենթադրում է այն հանգամանքի հստակեցում, թե ինչպիսի վնաս է սպառնում պատճառել հանցավորը` սպանել, առողջությանը ծանր վնաս պատճառել, թե խոշոր չափի գույքային վնաս հասցնել: Ընդ որում, սպառնալիքի իրականացման եղանակների մասին հայտարարելը արարքի որակման համար նույնպես նշանակություն չունի: Սպառնալիքն իրական է համարվում այն դեպքում, երբ տուժողը բավարար հիմքեր է ունենում վախենալու դրա իրականացումից: Այլ կերպ ասած` տուժողը պետք է կարծի, որ սպառնալիքի իրականացումը հնարավոր է: /.../ Օբյեկտիվ իրադրության գնահատումը ենթադրում է, որ անհրաժեշտ է հաշվի առնել այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են սպառնալիքի բովանդակությունը, սպառնալիք տալու եղանակը, դեպքի վայրը, ժամանակը, հանցավորի և տուժողի միջև հարաբերությունների բնույթը, հանցավորի անձը և այլն: Հետևաբար սպառնալիքի իրական լինելու հարցը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում պետք է լուծվի` գործի բոլոր հանգամանքները, այդ թվում` տուժողի սուբյեկտիվ ընկալումը հաշվի առնելով: Սուբյեկտիվ կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածով արգելված արարքը բնութագրվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ: Այսինքն` հանցավորը գիտակցում է, որ սպանության, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու կամ խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու սպառնալիք տալով` տուժողի վրա հոգեբանական ազդեցություն է գործադրում` վերջինիս մոտ առաջացնելով վախի, անվստահության զգացողություն, նախատեսում և ցանկանում է նշված հետևանքների առաջացումը: Հանցագործության շարժառիթները կարող են տարբեր լինել` վրեժ, խանդ, անձնական անբարյացկամ հարաբերություններ և այլն՚: Հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, սպառնալիքի բովանդակությունը, տուժողի և ականատես վկայի ցուցմունքը, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանի կողմից հնչեցված սպանության սպառնալիքը տուժողի մոտ առաջացրել է տագնապ, վախի զգացողություն: Այսպիսով, դատարանն արձանագրում է, որ ըստ դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալների` տուժող Անժելա Միսակյանը ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանի կողմից հնչեցված սպանության սպառնալիքն ընկալել է ռեալ (իրական) սպառնալիք: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ: 2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են` ա) օրինականությունը, բ) արդարությունը, գ) պատժի անհատականացումը, դ) մարդասիրությունը: Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս: (…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն: Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի: Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է: (…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե`ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚: Ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ամուսնացած է: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ նա ֆիզիկապես վատառողջ է` տառապում է լյադի ցիռոզ հիվանդությամբ, հանցանքը կատարելու պահին ունեցել է երկրորդ խմբի հաշմանդամություն, նրա խնամքի տակ են գտնվում 2010 և 2014թ. ծնված մանկահասակ երկու երեխաները: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե`ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը): Հաշվի առնելով կատարված հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով: Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին` դատարանը գտնում է, որ Աշոտ Հայրապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը` ՎՃՌԵՑ Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն ածխատավարձի վաթսունապատիկի` 60.000 /վաթսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով: Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 18-04-2017 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 22-05-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 2 հատոր. 1-ինը՝ 100, 2-րդը՝ 84 թերթից: |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 22-05-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 2 հատոր` 100, 84 թերթից |
Բողոքարկվել է
| Բողոքարկվել է | Ըստ էության լուծող դատական ակտը |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 20-05-2017 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 22-05-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 2 հատոր` 100, 84 թերթից |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-10078/17 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 21-11-2017 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 23-11-2017 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 12-12-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 2 հատոր. 1-ինը՝ 100, 2-րդը՝ 183 թերթից: |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 13-12-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 100,183 |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0243/01/16
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 19-05-2017 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 17-05-2017 |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Մերի |
| Ազգանուն | Ալավերդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Աշոտ Հայրապետյան Բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի`Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի /ՀՀ քր. օր.137 հոդ. 1-ին մասով - տուգանք` 60.000 ՀՀ դրամի չափով / վերաբերյալ 18.04.2017թ. դատավճիռը`Աշոտ Հայրապետյանին ՀՀ քր. օր. 137 հոդ. 1-ին մասով նախատեսված արարքում արդարացնել : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 24-05-2017 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 24-05-2017 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Արղամանյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սերգեյ |
| Ազգանուն | Չիչոյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ռուբիկ |
| Ազգանուն | Մխիթարյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 29-05-2017 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 19-06-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 13-07-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 13-07-2017 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Հայրապետյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն 13.07.2017թ. քաղաք Երևան ԳՈՐԾ. Հ.-ԵԱՔԴ/0243/01/16 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ.ԱԼԱՎԵՐԴՅԱՆԻ դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով Պ Ա Ր Զ Ե Ց Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը Աշոտ Հայրապետյանը 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին ժամը 23:50-ի սահմաններում Երևանի Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոց 51 շենքի 38 բնակարանում վիճաբանել է կնոջ` Անժելա Միսակյանի և զոքանչի` Էլվիրա Կարապետյանի հետ, որի ընթացքում մեկ անգամ ապտակել է Անժելա Միսակյանին, այնուհետև խոհանոցային դանակը ձեռքին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել նրա հասցեին, ասելով` սպանելու եմ քեզ, որը Անժելա Միսակյանը համարել է իրական: Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճռով Աշոտ Հայրապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի վաթսունապատիկի` 60.000 ՀՀ դրամի չափով: Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջները Պաշտպան Մ.Ալավերդյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով բեկանել այն և Աշոտ Հայրապետյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքում արդարացնել: Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Մ.Ալավերդյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով: «(…)Գտնում եմ, որ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն ՎՇ ԸԻ դատարանի թիվ ԵԱՔԴ/0243/01/16 քրեական գործով 18.04.2017թ. դատավճիռը անհիմն է, այն կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտմամբ, ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված հանցանքը դատարանի կողմից հաստատված չէ, գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում հետազոտված ապացույցներին, Դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, որը ազդել է գործի ելքի վրա(…): (…)Գտնում եմ, որ Աշոտ Հայրապետյանին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով ակնհայտ անհիմն է: Քրեական գործով ապացուցողական բազան բաղկացած է տուժողի և նրա մոր կողմից արված հայտարարություններից, որոնք հակասական են և ընդհանարպես իրենց բովանդակությամբ չեն նկարագրում նշված հանցակազմի համար պարտադիր պայմանները։ Իսկ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կանոնները ապացուցման, ապացույցների ձեռքբերման ու դրանց գնահատման մասով, սույն քրեական գործով առհասարակ չեն գործել։ Մասնավորապես, ինչպես նախաքննության մարմնին, այնպես էլ Դատարանին չեն հետաքրքրել, թե առհասարակ նշված դանակը իրոք սենյակում առկա է եղել թե ոչ, այլ անձինք /որդիները/ ներկա են եղել թե ոչ, Գտնում եմ, որ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով մեղադրական եզրակացությամբ գործը դատարան ուղարկելը, առավելևս դրանով մեղադրական դատավճիռ կայացնելը քրեական դատավարության օրենսգրքով կարգավորվող ապացուցման քրեադատավարական ինստիտուտի էության, ինչպես նաև Վճռաբեկ դատարանի մի շարք որոշումներով ձևավորված իրավական դիրքորոշումների կոպիտ խախտում է։ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը թիվ ԵՇԴ/0121/01/12 31.05.2014թ. որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանը կրկին անդրադարձել է տուժողի ցուցմունքի գնահատման հարցին և նշել, որ տուժողը այն անձն է, ով քրեական դատավարությանը մասնակցում է որպես մեղադրանքի կողմի սուբյեկտ և գործով օժտված է սեփական շահերով, որոնց ապահովման համար սահմանված են տուժողի մի շարք դատավարական իրավունքներ, որոնցից է նաև ցուցմունք տալու իրավունքը և պարտականությունը։ Հետևաբար տուժողի ցուցմունքն իր բնույթով ոչ միայն ապացույցի ինքնուրույն տեսակ է, այլև վերջինիս իրավունքների և շահերի պաշտպանության միջոց։ Ընդ որում, վերջին հանգամանքն ինքնին չի նսեմացնում տուժողի ցուցմունքի որպես ապացույցի հատկանիշները (ապացուցողական ուժ, հավաստիություն)։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հիմք է ընդունում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասի ուղղակի պահանջը, որի համաձայն՝ «(...)Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան՝ մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»։ Վերոգրյալով պայմանավորված օրենսդիրը, տուժողի ցուցմունքը նախատեսելով որպես ապացույցի ինքնուրույն տեսակ, հաշվի առնելով դրա անձնային բնույթի ապացույց լինելու հատկանիշը, նախատեսել է նաև դրա հավաստիությունն ապահովելու լրացուցիչ երաշխիք։ Այսպիսով, տուժողի ցուցմունքը պետք է գնահատվի գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների համատեքստում, ինչը նշանակում է, որ միայն տուժողի ցուցմունքը, առանց դրանք հաստատող այլ ապացույցների, չի կարող անձին մեղադրելու հիմքում դրվել։ Ավելին, տուժողների ցուցմունքները այլ ապացույցների հետ ակնհայտ էական հակասությունների դեպքում պետք է գնահատվեն որպես գործով շահագրգիռ անձի ընկալում դեպքի վերաբերյալ, այլ ոչ թե միանշանակ որպես օբյեկտիվ ճշմարտություն(...)»: Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ա.Հայրապետյանը և պաշտպան Մ.Ալավերդյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պնդեցին, մեղադրող Ա.Առաքելյանը բողոքի դեմ առարկելով` միջնորդեց առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ: Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում Աշոտ Հայրապետյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, նախաքննության փուլում, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, իսկ դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին վիճաբանել է կնոջ հետ, որի ընթացքում զոքանչը միջամտել է, սակայն ինքը կնոջը չի ապտակել, դանակով սպառնալիքներ չի տվել: Կինն ասել է, որ կզանգահարի ոստիկանություն, ինքն էլ իր ձեռքով զանգահարել է ոստիկանություն և հեռախոսը տվել նրանց, որ ինչ ունեն` ասեն: Վիճաբանության պատճառը գումար չաշխատելն է` առողջական վիճակի պատճառով, ինչպես նաև այն, որ կինը զոքանչի հետ ցանկացել են վաճառել իրենց բնակարանը, իսկ ինքը համաձայն չի եղել: Երբ ոստիկանության աշխատակիցներն առաջին անգամ եկել են, ինքը եղել է իրենց շենքի շքամուտում: Երկրորդ անգամ նրանց հետ գնացել է ոստիկանության բաժին: Գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ վերլուծելով ու գնահատելով Աշոտ Հայրապետյանի դատաքննական ցուցմունքը, վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ինչպես այն, այնպես էլ պաշտպան Մ.Ալավերդյանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են, նպատակ են հետապնդում ազատելու նրան պատասխանատվությունից ու պատժից, դրանք հերքվում և ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքը հիմնավորվում է առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ու վերլուծված գործի փաստական տվյալների ու ապացույցների ներքոշարադրյալ ամբողջությամբ: Տուժող Անժելա Միսակյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Աշոտ Հայրապետյանն իր ամուսինն է, նա որևէ տեղ չի աշխատում և գրեթե ամեն օր չարաշահում է ալկոհոլը: 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին ուշ երեկոյան ինքը, երբ ինքը աշխատանքից վերադարձել է տուն, տեսել է, որ Աշոտը, հարբած վիճակում վիճաբանել է մոր` Էլմիրա Կարապետյանի հետ: Վիճաբանության հիմնական պատճառը եղել է իր աշխատելը: Երբ ինքը միջամտել է վիճաբանությանը, Աշոտը վերցրել է սեղանի վրա դրված խոհանոցային դանակը, հայհոյանքներ տվել և իր հասցեին սպանության սպառնալիքներ հնչեցրել, ասելով` կսպանեմ քեզ: Ինքը վախից հետ-հետ է գնացել և ընկել բազմոցին ու ձեռքերով փորձել պաշտպանվել հնարավոր հարվածից: Մայրը փորձել է հանգստացնել Աշոտին, կարողացել է ձեռքից վերցնել դանակը: Դրանից հետո ինքը զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին: Երբ Աշոտն իմացել է, որ ոստիկանություն է զանգահարել, փախել է տնից: Աշոտ Հայրապետյանի հնչեցրած սպառնալիքները համարել է իրական, քանի որ նա հաճախակի է նման պահվածք իրեն թույլ տվել և դա առաջին անգամը չի եղել: Վկա Էլմիրա Կարապետյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Աշոտ Հայրապետյանն իր աղջկա ամուսինն է: Շուրջ երկու տարի է` աղջկա` Անժելա Միսակյանի ընտանիքի հետ միասին բնակվում են Երևանի Մ.Ավետիսյան 1-ին փողոցի 51-րդ շենքի 38 բնակարանում: Աշոտ Հայրապետյանն ունի առողջական խնդիրներ` ալկոհոլը չարաշահելու հետևանքով տառապում է լյարդի հիվանդությամբ: 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին` երեկոյան, Աշոտ Հայրապետյանը հարբած վիճակում մտել է տուն, սկսել վիճաբանել կենցաղային հարցերի շուրջ, տվել հայհոյանքներ: Երբ աղջիկը` Անժելա Միսակյանը տուն է եկել, Աշոտը վերցրել է սեղանի վրա դրված խոհանոցային դանակը մոտենալով Անժելա Միսակյանին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել նրա հասցեին ասելով, որ կսպանի: Ինքը վախենալով հնչեցրած սպառնալիքներից, միջամտել է, կանգնել է նրանց մեջտեղում, բռնել է Աշոտ Հայարպետյանի ձեռքերից փորձել է նրան հեռու տանել Անժելա Աիսակյանից, այդ ընթացքում չի հիշում, թե ինչպես է Աշոտ Հայրապետյանի ձեռքի դանակը ընկել կամ վերցրել են: Այդ ընթացքում Անժելան զանգահարել է ոստիկանություն, և երբ Աշոտն իմացել է այդ մասին, փախել է տնից և վերադարձել է միայն այն ժամանակ, երբ ոստիկանները գնացել են: Վերադառնալուց հետո կրկին վիճաբանել է և իրեն ասել, որ զանգի ոստիկանություն, քանի որ շուտով արյուն է թափվելու: Ինքը նորից զանգահարել է ոստիկանություն և արդեն Աշոտը չի հասցրել փախչել: Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի ՀՈԲ ավագ տեսուչ Վ.Մարգարյանի կողմից 2016թ-ի նոյեմբերի 11-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի պետին ներկայացված և նյութերին կցված զեկուցագրի համաձայն` ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին է զանգահարել Մ.Ավետիսյան 51շ. 38 բնակարանի բնակչուհի Անժելա Միսակյանը և հայտնել, որ իր ամուսինը` Աշոտ Հայրապետյանը, խմած եկել է տուն և իր հետ վիճաբանում է: Համաձայն 2016թ-ի նոյեմբերի 11-ին Անժելա Միսակյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Քանաբեռ-Զեյթունի բաժնում հանցագործության վերաբերյալ տված հաղորդման արձանագրության` 2016թ-ի նոյեմբերի 10-ին ժամը 23:45-ի սահմաններում վիճաբանության ժամանակ ամուսինը Աշոտ Հայրապետյանը, խոհանոցային դանակով իր հասցեին տվել է սպանության սպառնալիք: Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: Այս առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…)33. Սույն որոշման 29-32-րդ կետերում կատարված իրավական վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վերհամոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում: Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…): Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե` 1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար, 2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ, 3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը): Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած(…)»: Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա վերլուծելով գործի փաստական տվյալները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Աշոտ Հայրապետյանի կողմից կատարված հանցանքը հիմնավորված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալի արարքի քրեաիրավական որակման հարցում հանգել է ճիշտ հետևության և հաստատված է համարել Աշոտ Հայրապետյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, իսկ ամբաստանյալի և պաշտպանի կողմից բերված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով: - Գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր բավարար հիմք հանդիսանալ տուժող Անժելա Միսակյանի և վկա Էլմիրա Կարապետյանի ցուցմունքները անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ դրանցում որևէ հակասություն չկա, դրանք փոխադարձաբար լրացնում են մեկը մյուսին և գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների համակցությամբ թույլատրելի և բավարար են Աշոտ Հայրապետյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու համար: - Գործը քննելիս և լուծելիս պահպանվել են ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջները: Վերաքննիչ դատարանը յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, գտնում է, որ Աշոտ Հայրապետյանը 2016 թվականի նոյեմբերի 10-ին վիճաբանել է կնոջ` Անժելա Միսակյանի և զոքանչի` Էլվիրա Կարապետյանի հետ, որի ընթացքում խոհանոցային դանակը ձեռքին` սպանության սպառնալիքներ է հնչեցրել Անժելա Միսակյանի հասցեին, որը վերջինս համարել է իրական, այսինքն կատարել է հանցանք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասի հանցակազմին: Այսպիսով, հիմք ընդունելով նաև առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանություններն ու իրավական վերլուծությունները, գործով ձեռք բերված ապացույցների գնահատմամբ վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Աշոտ Հայրապետյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճիռն օրինական է ու հիմնավորված, այն բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան, ուստի վիճարկվող դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով վերաքննիչ քրեական դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով թողնել անփոփոխ, պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 13-07-2017 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 07-08-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 100, 150 թերթ: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 07-08-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 100, 150 թերթ: |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-22956/17 |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0243/01/16
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 04-08-2017 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Մերի |
| Ազգանուն | Ալավերդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Հայրապետյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 10-08-2017 |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքի վարույթ ընդունումը մերժվել է |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Որոշման ամսաթիվ | 23-10-2017 |
| Մակագրվել է | 11-08-2017 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԱՔԴ/0243/01/16 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 23 հոկտեմբերի 2017 թվական ք.Եր¨ան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2017 թվականի հուլիսի 13-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Եր¨անի Արաբկիր ¨ Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճռով Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով ¨ նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` 60.000 ՀՀ դրամի չափով: Ամբաստանյալ Ա.Հայրապետյանի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2017 թվականի հուլիսի 13-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը մերժել է` օրինական ուժի մեջ թողնելով Եր¨անի Արաբկիր ¨ Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 2017 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճիռը: Վերոհիշյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ա.Հայրապետյանի պաշտպան Մ.Ալավերդյանը` խնդրելով բեկանել ¨ փոփոխել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2017 թվականի հուլիսի 13-ի որոշումը, ճանաչել ու հռչակել Ա.Հայրապետյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում: Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին ¨ 2-րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, ¨ առեր¨ույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա: Բողոքաբերի պնդմամբ՝ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, քանի որ բողոքարկվող դատական ակտում նորմի մեկնաբանությունը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի` թիվ ԵՇԴ/0121/01/02, թիվ ԼԴ/0301/01/09 ¨ թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշումներին: Բողոք բերած անձի պնդմամբ՝ ստորադաս դատարանները խախտել են ՀՀ Սահմանադրության 66-րդ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ ¨ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածների պահանջները: Բողոքաբերի փաստարկների, գործի նյութերի ¨ բողոքարկվող դատական ակտի պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության արդյունքում Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի կողմից չի հիմնավորվել, որ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, ինչպես նա¨ որ առեր¨ույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա: Հետ¨աբար, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին ¨ 2-րդ կետերով նախատեսված հիմքերը հիմնավորված չեն: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե բացակայում են նույն օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին ¨ 2-րդ մասերով ¨ 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքերը, ուստի ներկայացված բողոքը վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման: Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները ¨ ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2017 թվականի հուլիսի 13-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Աշոտ Ժորայի Հայրապետյանի պաշտպան Մ.Ալավերդյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժել: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է ¨ ենթակա չէ բողոքարկման: Նախագահող՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ելիզավետա |
| Ազգանուն | Դանիելյան |
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 26-10-2017 |
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 10-11-2017 |
|---|---|
| Դատարան | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
| Այլ նշումներ | 2 հատոր`100, 173 թերթ |