ԵԱՔԴ/0232/01/16


ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«27» հուլիսի 2017թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր Կ.Մարդանյան
դատավորներ Ն.Հովակիմյան
Ա.Մնացականյան
քարտուղարությամբ Ն.Մարտոյանի

մասնակցությամբ` պաշտպան Ա.Ֆանյանի ամբաստանյալ Ա.Սարգսյանի
դատախազ Լ.Մանուկյանի

դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով Արթուր Աշոտի Սարգսյանի վերաբերյալ քրեական գործով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի մայիսի 26-ի դատավճռի դեմ պաշտպան Արմինե Ֆանյանի վերաքննիչ բողոքը.

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2016 թվականի նոյեմբերի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է թիվ 14822816 քրեական գործը:
2016 թվականի դեկտեմբերի 05-ին Արթուր Աշոտի Սարգսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Նույն օրը մեղադրյալ Արթուր Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2016 թվականի դեկտեմբերի 09-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան):
Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի մայիսի 26-ի դատավճռով Արթուր Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և դատապարտվել՝ ազատազրկման՝ 10 (տասը) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 7-րդ մասի կիրառմամբ՝ 2016 թվականի հուլիսի 08-ի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0131/01/16 դատավճռով Արթուր Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով (երեք դրվագ) սահմանված 1 (մեկ) տարի ժամկետով փորձաշրջանը վերացվել է: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կանոններով, դատավճիռների համակցությամբ, նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է թիվ ԵԿԴ/0131/01/16 դատավճռով նշանակված կալանքի ձևով պատժի չկրած 3 (երեք) ամսից 2 (երկու) ամիսը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 1 (մեկ) տարի ժամկետով: Խափանման միջոցը՝ ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Առաջին ատյանի դատարանում քրեական գործը քննվել է դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ։
Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի մայիսի 26-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել պաշտպան Արմինե Ֆանյանը, որը Վերաքննիչ դատարանի՝ 2017 թվականի հուլիսի 07-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:
Վերաքննիչ բողոքի պատասխան չի ներկայացվել:
Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2. Արթուր Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «[Ն]ա 2016 թվականի սեպտեմբերի 07-ին ուղղակի դիտավորությամբ կատարել է մեղադրանքի արհեստական ապացույցներ ստեղծելով զուգորդված սուտ մատնություն՝ դրանով խաթարելով իրավապահ մարմինների նորմալ գործունեությունը և հարկադրելով ուժեր ու միջոցներ վատնել չկատարված հանցագործության բացահայտման համար:
Այսպես. Արթուր Աշոտի Սարգսյանը 2016 թվականի սեպտեմբերի 06-ին ժամը 11:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Դավթաշեն համայնքի կամրջի սկզբնամասում գտնվող «CPS» բենզալցակայանին կից շինությունում նախապես իր կողմից գնված գրենական սրիչ-դանակով վնասել է իր որովայնը և նախազգուշացված լինելով սուտ մատնություն կատարելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկությունը կեղծ է, իսկ իր կողմից արհեստականորեն ստեղծված ապացույցը որովայնի վնասվածքը՝ շինծու, իր ծանոթ Սևակ Վաչիկի Շարաֆյանի հանդեպ ունեցած ֆինանսական պարտավորությունները չկատարելով՝ հետագա խնդիրներից խուսափելու նպատակով այդ կերպ վերջինիս չկատարած հանցագործության մեջ մեղադրելու համար արհեստական ապացույցներ ստեղծելով, չկատարված հանցագործության մասին 07.09.2016 թվականին ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում հետևյալ բովանդակությամբ հաղորդում է տվել. «06.09.2016 թվականին ժամը 11:30-ի սահմաններում, ինձ անհայտ 3 անձինք ձեռքերով, իսկ նրանցից մեկը սուր գործիքով 1 անգամ հարվածել են իմ մարմնի տարբեր մասերին՝ ինձ պատճառելով մարմնական վնասվածքներ: Խնդրում եմ հայտնաբերել նրանց և ենթարկել քրեական պատասխանատվության»:
3. Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2017 թվականի մայիսի 26-ի դատավճռի համաձայն.
«(…) Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, շարժառիթը, հետևանքը, հանցագործության տարածվածությունը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, նկատի ունենալով այն, որ քրեական պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 62 հոդվածի 2-րդ մասով, ամբաստանյալ Արթուր Աշոտի Սարգսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի է առնում այն, որ նա իրեն մեղավոր է ճանաչել, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, զղջացել է կատարածի համար, բնութագրվում է դրական «Ապավեն» համատիրության նախագահի կողմից:
Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 63 հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով ամբաստանյալ Արթուր Աշոտի Սարգսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է համարում հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը:
(…) Դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ելնելով այն իրողությունից, որ օրենքի առաջնային պահանջը պատժի արդարացիությունն է, որը` որպես քրեական իրավունքի սկզբունք, ձևակերպված է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածում, համաձայն որի հանցանք կատարած անձի նկատմամբ պատիժը պետք է լինի արդարացի, անհրաժեշտ և բավարար նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունը կանխելու համար: ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի դրույթների համաձայն պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Դատարանը միաժամանակ հավաստում է, որ նշանակվող պատժի արդարացիության հարցը լուծելիս դատարանը ճիշտ է գնահատել գործի բոլոր հանգամանքները, նաև այն, որ ամբաստանյալ Արթուր Սարգսյանը դատապարտված լինելով և իր նկատմամբ կիրառվող փորձաշրջանի պայմաններում ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 333 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված նոր հանցագործություն է կատարել, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է տվյալ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Ընդ որում, պատիժ նշանակելիս դատարանն ուղեցույց է ընդունում նաև քրեական օրենքի դրույթն այն մասին, որ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները /ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի 3-րդ մաս/: Միաժամանակ նշված հանգամանքների ամբողջությունը դատարանին հիմք է տալիս հետևության հանգելու, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 333 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով կատարած հանցանքի համար ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկում 10 /տասը/ ամիս ժամկետով, արձանագրելով, որ տվյալ պատժաչափը համաչափ է կատարած արարքին և բավարար պատժի նպատակներին հասնելու համար: Այդպիսի եզրակացության դատարանը գալիս է հաշվի առնելով արարքի բոլոր փաստական ու քրեաիրավական բնութագրերը:
(…)
Քննարկելով ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 08.07.2016 թվականի թիվ ԵԿԴ/0131/01/16 դատավճռով Արթուր Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 361 հոդվածի 1-ին մասով /երեք դրվագ/ սահմանված 1/մեկ/ տարի ժամկետով փորձաշրջանը վերացնելու հարցը, Դատարանը հանգում է հետևության, որ հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 7-րդ մասի պահանջը և արձանագրելով, որ սույն գործով Արթուր Սարգսյանին մեղսագրվում է միջին ծանրության դիտավորյալ հանցագործության կատարում, որի դեպքում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերցնելը պարտադիր է, Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 08.07.2016 թվականի թիվ ԵԿԴ/0131/01/16 դատավճռով Արթուր Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 361 հոդվածի 1-ին մասով /երեք դրվագ/ սահմանված 1 /մեկ/ տարի ժամկետով փորձաշրջանը պետք է վերացնել և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածով նախատեսված կանոններով»:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
4. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Բողոքի հեղինակը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Արթուր Սարգսյանի նկատմամբ նշանակվել է անարդարացի՝ ակնհայտ խիստ պատիժ:
Ի հիմնավորումն վերոհիշյալի բողոք բերած անձը նշել է, որ ամբաստանյալ Արթուր Սարգսյանին վերագրվող արարքը իր բնույթով և հանրության համար վտանգավորության աստիճանով համարվում է միջին ծանրության հանցագործություն: Ամբաստանյալը բնութագրվում է դրական, տան միակ կերակրողն է, խնամքին են գտնվում հաշմանդամ տատը և եղբայրը:
Բողոքաբերը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արթուր Սարգսյանի նկատմամբ պատժաչափի հարցը լուծելիս Առաջին ատյանի դատարանը պետք է հաշվի առներ նաև այն, որ քրեական գործով վարույթի ընթացքում ամբաստանյալը դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ, չի խոչընդոտել քննությանը, ընդունել է իրեն առաջադրված մեղադրանքը, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, վարույթի ընթացքում նոր իրավախախտումներ չի կատարել:
Բողոքի հեղինակը գտնում է նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք պետք է գնահատեր այն, որ վերջինս աջակցել է հանցագործության բացահայտմանը, օժանդակել է գործի հանգամանքների բազմակողմանի, օբյեկտիվ և լրիվ քննությանը, ընդունել է մեղքը և տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ:
Բողոք բերած անձի պնդմամբ՝ վերոհիշյալ հանգամանքների լույսի ներքո ակնհայտ է, որ ամբաստանյալ Արթուր Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված 1 (մեկ) տարի ժամկետով ազատազրկումը ակնհայտ խիստ պատիժ է:
Վերոգրյալ հիմնավորմամբ՝ բողոքի հեղինակը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի մայիսի 26-ի դատավճիռն ու ամբաստանյալ Արթուր Սարգսյանի նկատմամբ նշանակել նվազագույն շեմին համապատասխան պատիժ:
Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
5. Ամբաստանյալ Ա.Սարգսյանը և պաշտպան Ա.Ֆանյանը պնդել են վերաքննիչ բողոքը և խնդրել են այն բավարարել:
Դատախազ Լ.Մանուկյանն առարկել է վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրել է այն մերժել՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
6. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1.Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2.Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3.Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ն.Սարգսյանի գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Վերոգրյալից Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի հայեցողության կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել նաև, որ պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե՛ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշումը)¦:
7. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործությունը դասվում է արդարադատության դեմ ուղղված դիտավորությամբ կատարվող միջին ծանրության հանցանքների շարքին, որի համար նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով:
8. Սույն գործի նյութերից երևում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Արթուր Սարգսյանի նկատմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով պատիժ է նշանակել ազատազրկում՝ 10 ամիս ժամկետով: Որպես Արթուր Սարգսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ նա ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, բնութագրվում է դրականորեն, իսկ որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք՝ հաշվի է առնվել հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը:
9. Նախորդ կետում արձանագրված փաստական տվյալները գնահատելով սույն որոշման 6-րդ և 7-րդ կետերի լույսի ներքո՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված իր հայեցողության շրջանակներում, ղեկավարվելով պատժի նշանակման օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներով, հաշվի առնելով կատարված հանցագործության բնույթն ու դրա հանրային վտանգավորության աստիճանը, շարժառիթը, հետևանքը, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, նրա անձը, նշանակել է արդարացի պատիժ, որը կոնկրետ դեպքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի իմաստով չի կարող գնահատվել որպես անարդարացի՝ ակնհայտ խիստ լինելու հիմքով: Նշանակված պատիժը, այդ թվում նաև՝ դատավճիռների համակցությամբ վերջնական պատիժը, համապատասխանում են ամբաստանյալի կատարած հանցագործության ծանրությանը և նրա անձին: Դրա միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացվելիությանը, ուստի ամբաստանյալի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժն անհամաչափ խիստ լինելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքում բերված փաստարկն անհիմն է: Ընդ որում, Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ կոնկրետ դեպքում էական է նաև այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Արթուր Սարգսյանը, դատապարտված լինելով ազատազրկման և գտնվելով փորձաշրջանի մեջ կրկին կատարել է դիտավորյալ հանցագործություն: Միևնույն ժամանակ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում փաստել նաև, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված 10 ամիս ժամկետով ազատազրկումը՝ հիշյալ հոդվածի սանկցիայի համատեքստում՝ առավել քան մոտ է քրեական օրենքով այդ պատժատեսակի համար սահմանված չափի նվազագույն շեմին:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել նաև, որ վիճարկվող դատական ակտից չի բխում վերաքննիչ բողոքի այն փաստարկը, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափը որոշելիս հաշվի չի առել և չի գնահատել այն հանգամանքները, համաձայն որոնց՝ ամբաստանյալ Արթուր Սարգսյանն ընդունել է իրեն առաջադրված մեղադրանքը և տվել է խոստովանական ցուցմունքներ (տե՛ս սույն որոշման 3-րդ կետը):
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Արթուր Սարգսյանի կողմից հանցագործության բացահայտմանն աջակցելը և գործի հանգամանքների բազմակողմանի, օբյեկտիվ և լրիվ քննությանը օժանդակելն որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դիտարկելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքում բերված փաստարկին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցների համատեքստում վերաքննիչ բողոքի հիշյալ փաստարկն իրական չէ:
Անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի այն փաստարկին, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից գնահատման պետք է ենթարկվեր նաև այն, որ քրեական գործով վարույթի ընթացքում ամբաստանյալը դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ, չի խոչընդոտել քննությանը և նոր իրավախախտումներ չի կատարել, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ իրավահպատակ վարքագիծը բնորոշ է հասարակության լայն շրջանակներին և յուրաքանչյուր քաղաքացու հասարակական պարտքն է, ուստի Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ անձի կողմից նոր հանցանք չկատարելը կամ քրեական գործով վարույթի ընթացքին չխոչընդոտելն էական նշանակություն չեն կարող ունենալ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նվազ խիստ պատիժ նշանակելու համար:
Իսկ ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի այն փաստարկին, որ ամբաստանյալը ընտանիքի միակ կերակրողն է և խնամքին են հաշմանդամ տատը և եղբայրը, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նշված փաստարկը կոնկրետ դեպքում հիմք չէ գալու այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արթուր Սարգսյանն ենթակա է նշանակվածից ավելի մեղմ պատժի:
10. Ամփոփելով նախորդ կետում արձանագրված դատողությունները` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի մայիսի 26-ի դատավճիռն ամբաստանյալ Արթուր Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով փոփոխելու և ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու որևէ իրավաչափ հիմք չկա, ուստի այն պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ բերված վերաքննիչ բողոքը՝ մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Վերաքննիչ բողոքը մերժել` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի մայիսի 26-ի դատավճիռը թողնելով անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ