Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ ԵԱՔԴ/0200/01/16
ՔՐԵԱԿԱՆ ՀԵՏԱՊՆԴՈՒՄԸ ԴԱԴԱՐԵՑՆԵԼՈՒ ԵՎ ՔՐԵԱԿԱՆ ԳՈՐԾԻ
ՎԱՐՈՒՅԹԸ ԿԱՐՃԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով

Նախագահությամբ դատավոր Դ. Գրիգորյան
քարտուղարությամբ` Գ.Վարդանյանի
Մասնակցությամբ`
մեղադրող` Է.Պետրոսյանի
պաշտպան` Ա.Նադիրյանի


Դռնբաց դատական նիստում 2017 թվականի հունվարի 18-ին, Երևան քաղաքում, քննության առնելով քրեական գործով, ըստ մեղադրանքի Արամ Ալբերտի Ռուբենյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ամբաստանյալ Ա.Ռուբենյանի պաշտպան Ա.Նադիրյանի կողմից ներկայացված միջնորդությունը` գործուն զղջալու հիմքով իր պաշտպանյալ Արամ Ալբերտի Ռուբենյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու մասին,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Հ.Գևորգյանի 2016 թվականի հունիսի 21-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14139316 քրեական գործը:
Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արամ Ալբերտի Ռուբենյանին 2016 թվականի հուլիսի 21-ին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա հանդիսանալով <<Բենջամին Մուռ Ա.Մ.>> ՍՊ ընկերության տնօրեն, 2015 թվականի փետրվարի 26-ին կեղծել է իրավունք վերապահող պաշտոնական փաստաթուղթ, այն է` կազմել է ընկերության միակ բաժնետիրոջ` Արսեն Հարությունյանի կողմից <<Բենջամին Մուռ Ա.Մ.>> ՍՊ ընկերությունում ունեցած 100 տոկոս բաժնեմասը իրեն վաճառելու վերաբերյալ իրականությանը չհամապատասխանող պայմանագիր, որում Արսեն Հարությունյանի անվան դիմաց կեղծել է վերջինիս ստորագրությունը: Ապա 2015թ. ապրիլի 15-ին օգտագործել է հիշյալ ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթը բաժնեմասի պետական գրանցման դիմումին կից ներկայացնելով ՀՀ ԱՆ իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալություն, ինչի արդյունքում դարձել է <<Բենջամին Մուռ Ա.Մ.>> ՍՊ ընկերության միակ մասնակից /100 տոկոս բաժնետեր/:
Ամբաստանյալ Արամ Ալբերտի Ռուբենյանի նկատմամբ 2016 թվականի հուլիսի 14-ի որոշմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ 2016 թվականի հոկտեմբերի 17-ին ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
2017 թվականի հունվարի 18-ի դատական նիստի ընթացքում ամբաստանյալ Արամ Ալբերտի Ռուբենյանի պաշտպան Ա.Նադիրյանը միջնորդություն է ներկայացրել դատարան և խնդրել իր պաշտպանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել և քրեական գործի վարույթը կարճել` գործուն զղջալու հիմքով:
Համաձայն միջնորդության. <<Թիվ 14139316 քրեական գործով Արամ Ալբերտի Ռուբենյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Գտնում է, որ Արամ Ռուբենյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ քրեական գործով վարույթը` կարճման, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Թիվ 14139316 (ԵԱՔԴ/0200/01/16) քրեական գործի հարուցման առիթ է հանդիսացել Արսեն Միքայելի Հարությունյանի հաղորդումն այն մասին, որ անհայտ անձը 2015թ. փետրվարի 26-ին իր ստորագրությունը կեղծելով վաճառել է <<Բենջամին Մուռ Ա.Մ>> ՍՊ ընկերության իրեն պատկանող 100 տոկոս բաժնեմասը` այն ներկայացնելով ՀՀ ԱՆ իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալություն, ընդ որում` քրեական գործը հարուցվել է վերոհիշյալ հանցագործությունն անհայտ անձի կողմից կատարելու փաստի առթիվ:
Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում` 2016թ. հուլիսի 14-ին Արամ Ռուբենյանը կանչվել է որպես վկա հարցաքննության և քննիչից տեղեկանալով, թե որ քրեական գործով է կանչված հարցաքննության, մասնավորապես` այն մասին, որ հանցագործությունը բացահայտված չէ անմիջապես խոստովանել է, որ հանցագործությունն իր կողմից է կատարվել:
Անդրանիկ Մեսրոպի Ավետիսյանի վերաբերյալ գործով 2011թ. հուլիսի 13-ին կայացրած թիվ ԵԱՆԴ/0091/01/09 որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 9-րդ կետը, արձանագրել է, որ <<23. (...) եթե կատարված հանցագործության փաստով հարուցված քրեական գործով այդ հանցանքը կատարած անձը պարզված չէ, ապա հանցանք կատարած անձի կողմից դրա մասին իրավապահ մարմիններին կամավոր հայտնելը ևս պետք է դիտվի որպես մեդակայանով ներկայանալ (...)>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած վերոհիշյալ իրավական դիրքորոշումից ելնելով, միանշանակ պետք է փաստել, որ տվյալ դեպքում Արամ Ռուրենյանն, ըստ էության, ներկայացել է մեղայականով:
Բացի այդ, առաջադրված մեղադրանքում մեղադրյալ Արամ Ռուրենյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել լիովին, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ և աջակցել հանցագործությունը բացահայտելուն: Մասնավորապես` մեղադրյալ Արամ Ռուբենյանն իր ցուցմունքներում հայտնել է, որ վերը նշված կեղծիքի կատարումն որևէ շահադիտական կամ Արսեն Հարությունյանին վնաս պատճառելու նպատակ չի հետապնդել, այլ կատարվել է ընդամենը <<Բենջամին Մուռ Ա.Մ>> ՍՊ ընկերության գործունեության համար անհրաժեշտ վարկի տրամադրման հայտ ներկայացնելու համար, քանի որ տվյալ ժամանակ Արսեն Հարությունյանի համաձայնությունը ստանալու հնարավորություն չի ունեցել: Մեղադրյալ Արամ Ռուբենյանի ցուցմունքը, որ կեղծիքը կատարվել է զուտ <<Բենջամին Մուռ Ա.Մ>> ՍՊ ընկերության վարկավորման գործընթացը սկսելու նպատակով և որ նշված ընկերության մասնակցի փոփոխությունը գրանցելուց հետո վարկ ստանալու հայտեր է ներկայացրել բանկերին, հաստատվել է վերջինիս կողմից մինչդատական վարույթն իրականացնող մարմնին ներկայացված` <<Ամերիաբանկ>>, <<Արարատրանկ>> և <<Ակրա-Կրեդիտ Ագրիկոլ բանկ>> ՓԲ ընկերություններից ստացված համապատասխան գրություններով:
Դրա հետ մեկտեղ, մեղադրյալ Արամ Ռուբենյանն անկեղծորեն զղջացել է կատարած արարքի համար և դեռևս քրեական գործի նախաքննության ընթացքում կամովին կատարել է հանցագործությամբ պատճառված վնասը հարթելուն ուղղված գործողություն, այն է` դիմել է ՀՀ ԱՆ իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալություն` 2015թ. ապրիլի 17-ին կատարված` <<Բենջամին Մուռ Ա.Մ>> ՍՊ ընկերության մասնակցի փոփոխության գրանցումը անվավեր համարելու խնդրանքով: Ավելին, նշված խնդրանքի մերժում ստանալուց հետո, Արամ Ռուբենյանը <<Բենջամին Մուռ Ա.Մ>> ՍՊ ընկերության իրեն անցած 100 տոկոս բաժնեմասը վերադարձրել է Արսեն Հարությունյանին և վերոհիշյալ նույն խնդրանքով կրկին դիմել է ՀՀ ԱՆ իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալությանը, որի արդյունքում 2016թ. նոյեմբերի 9-ին գրանցվել է <<Բենջամին Մուռ Ա.Մ>> ՍՊ ընկերության մասնակցի փոփոխությունը: Այսինքն` Արամ Ռուբենյանն ամբողջությամբ հատուցել և հարթել է հանցագործությամբ պատճառված վնասը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Առաջին անգամ ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանք կատարած անձը կարող է ազատվել քրեական պատասխանատվությունից, եթե նա հանցանք կատարելուց հետո կամովին ներկայացել է մեղայականով, աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն, հատուցել կամ այլ կերպ հարթել է հանցագործությամբ պատճառված վնասը>>:
Ամբաստանյալ Արամ Ռուբենյանին մեղսագրվող հանցանքը դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, նա այդ արարքը կատարել է առաջին անգամ, հանցանքը կատարելուց հետո, ըստ էության, կամովին ներկայացել է մեղայականով, աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն, ամբողջությամբ հատուցել և հարթել է հանցագործությամբ պատճառված վնասը, ինչպես նաև հաշվի առնելով, որ մեղադրյալ Արամ Ռուբենյանն ունի մշտական բնակության վայր, նախկինում արատավորված չի եղել և բնութագրվում է դրականորեն: Վերոգրյալից ակնհայտ է, որ տվյալ դեպքում առկա են Արամ Ռուբենյանին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված բոլոր հիմքերը, որպիսի պայմաններում նրան քրեական պատասխանատվության ենթարկելը, բնականաբար, նպատակահարմար չի կարող լինել:
Այս մոտեցումը բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից, համաձայն որի <<հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի, համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
Նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<դատարանը, դատախազը, ինչպես նաև դատախազի համաձայնությամբ` քննիչը կարող են հարուցված քրեական գործի վարույթը կարճել և քրեական հետապնդումը դադարեցնել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 72-րդ, 73-րդ և 74-րդ հոդվածներքվ նախատեսված դեպքերում>>, ինչպես նաև այն, որ մեղադրյալ Արամ Ռուբենյանը չի առարկում, որ իր նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցվի գործուն զղջալու հիմքով, ուստի միջնորդում է գործուն զղջալու հիմքով թիվ ԵԱՔԴ/0200/01/16 քրեական գործով ամբաստանյալ Արամ Ալբերտի Ռուբենյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցնել և քրեական գործով վարույթը կարճել >>:
Ամբաստանյալ Արամ Ալբերտի Ռուբենյանը միացավ պաշտպանի միջնորդությանը և դիրքորոշում հայտնելով նշեց, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքն ընդունում է ամբողջությամբ, զղջում է կատարածի համար:
Մեղադրող Է.Պետրոսյանը առարկեց միջնորդության դեմ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն դատարանը, դատախազը, ինչպես նաև դատախազի համաձայնությամբ՝ քննիչը կարող են հարուցված քրեական գործի վարույթը կարճել և քրեական հետապնդումը դադարեցնել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 72-րդ, 73-րդ և 74-րդ հոդվածներով նախատեսված դեպքերում։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն առաջին անգամ ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանք կատարած անձը կարող է ազատվել քրեական պատասխանատվությունից, եթե նա հանցանք կատարելուց հետո կամովին ներկայացել է մեղայականով, աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն, հատուցել կամ այլ կերպ հարթել է հանցագործությամբ պատճառված վնասը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն միջին ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում հինգ տարի ժամկետով ազատազրկումը, ինչպես նաև անզգուշությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում տասը տարի ժամկետով ազատազրկումը:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Ա.Ավետիսյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ <<Մեղայականով ներկայանալը նշանակում է, որ անձը կամավոր ներկայանում է իրավապահ մարմիններին (ոստիկանություն, դատախազություն և այլն) և հայտնում է իր կողմից միանձնյա կամ այլ անձի հետ կատարած հանցագործության մասին: Այլ կերպ` մեղայականով ներկայացած անձը կամավոր, անկեղծ խոստովանություն է անում, քրեական հետապնդում իրականացնող մարմնին բանավոր կամ գրավոր կերպով հայտնում իր կողմից կամ իր մասնակցությամբ կատարված հանցագործության մասին: Հնարավոր են իրավիճակներ, երբ հանցագործություն կատարած անձը չի կարող անձամբ ներկայանալ և հայտնել հանցագործության մասին, և Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել, որ նման դեպքերում հեռախոսով կամ փոստով հաղորդումները ևս պետք է դիտվեն որպես մեղայականով ներկայանալ:
Շարադրված վերլուծության լույսի ներքո մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 9-րդ կետը` Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ եթե կատարված հանցագործության փաստով հարուցված քրեական գործով այդ հանցանքը կատարած անձը պարզված չէ, ապա հանցանք կատարած անձի կողմից դրա մասին իրավապահ մարմիններին կամավոր հայտնելը ևս պետք է դիտվի որպես մեղայականով ներկայանալ (...)>> (տե՚ս Անդրանիկ Մեսրոպի Ավետիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ԵԱՆԴ/0091/01/09 որոշման 23-րդ կետը)>>:
Տիգրան Գարեգինի Առաքելյանի գործով 2016 թվականի մարտի 30-ին կայացված որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. <<Վերահաստատելով և զարգացնելով Ա.Ավետիսյանի գործով որոշմամբ արտահայտված և վերը մեջբերված իրավական դիրքորոշումը` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ մեղայականով ներկայանալու ինստիտուտը կարևոր նշանակություն ունի թե՛ հանցանք կատարած անձի և թե' վարույթն իրականացնող մարմնի համար: Դա պայմանավորված է նրանով, որ այն մի կողմից հանգեցնում է հոդվածի սանկցիայի շրջանակներում համեմատաբար մեղմ պատժի նշանակման՝ խրախուսելով անձի հետհանցավոր դրական վարքագիծը, իսկ մյուս կողմից հեշտացնում է հանցագործությունների բացահայտումը և գործով քննության իրականացումը: Բացի այդ, օրենքով նախատեսված որոշակի պայմանների առկայության դեպքում մեղայականով ներկայանալը կարող է հիմք հանդիսանալ անձին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու համար (գործուն զղջալ):
Մեղայականով ներկայանալու էությունը կայանում է նրանում, որ հանցագործությունը կամ այն կատարող անձը (անձինք) անհայտ լինելու պայմաններում հանցավորը կամովին և մեղայականով ներկայանում է համապատասխան մարմիններ և հայտնում իր կողմից միանձնյա կամ այլ անձանց հետ համատեղ կատարած հանցանքի մասին, անում է անկեղծ խոստովանություն, քրեական հետապնդման մարմիններին բանավոր կամ գրավոր հայտնում հանցագործության հանգամանքները: Ընդ որում, քննարկվող մեղմացնող հանգամանքը հաշվի առնելու համար որևէ նշանակություն չունի` ինչքան ժամանակ է անցել հանցանք կատարելուց հետո, ինչպես նաև որոնք են ներկայանալու շարժառիթները (զղջում, պատասխանատվության ենթարկվելու վախ, ամոթ և այլն)>>:
Դատարանը փաստում է, որ Արամ Ալբերտի Ռուբենյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված՝ առաջին անգամ ոչ մեծ ծանրության հանցանք կատարելուց հետո կամովին ներկայացել է մեղայականով, աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն, այն է՝ Արամ Ռուբենյանը կանչվել է որպես վկա հարցաքննության և քննիչից տեղեկանալով, թե որ քրեական գործով է կանչված հարցաքննության, մասնավորապես` այն մասին, որ հանցագործությունը բացահայտված չէ անմիջապես խոստովանել է, որ հանցագործությունն իր կողմից է կատարվել, ամբողջությամբ հատուցել և հարթել է հանցագործությամբ պատճառված վնասը, այն է՝ դիմել է ՀՀ ԱՆ իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալություն` 2015թ. ապրիլի 17-ին կատարված` <<Բենջամին Մուռ Ա.Մ>> ՍՊ ընկերության մասնակցի փոփոխության գրանցումը անվավեր համարելու խնդրանքով: Ավելին, նշված խնդրանքի մերժում ստանալուց հետո, Արամ Ռուբենյանը <<Բենջամին Մուռ Ա.Մ>> ՍՊ ընկերության իրեն անցած 100 տոկոս բաժնեմասը վերադարձրել է Արսեն Հարությունյանին և վերոհիշյալ նույն խնդրանքով կրկին դիմել է ՀՀ ԱՆ իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալությանը, որի արդյունքում 2016թ. նոյեմբերի 9-ին գրանցվել է <<Բենջամին Մուռ Ա.Մ>> ՍՊ ընկերության մասնակցի փոփոխությունը, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և անկեղծորեն զղջացել կատարածի համար, ունի մշտական բնակության վայր, նախկինում անձը արատավորված չէ, բնութագրվում է դրականորեն, որպիսի պայմաններում վերը հիշատակված իրավակարգավորումների ուժով դատարանը
նպատակահարմար է գտնում Արամ Ալբերտի Ռուբենյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել և քրեական գործի վարույթը կարճել` գործուն զղջալու հիմքով:
Անդրադառնալով Արամ Ալբերտի Ռուբենյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրության հարցին Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 151-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հիմքով այն պետք է վերացնել:
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Արամ Ալբերտի Ռուբենյանի դեմ քաղաքացիական հայց չի ներկայացվել, նրա գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել, իրեղեն ապացույցներ և դատական ծախսեր չկան:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 37-րդ, 41-րդ, 313-րդ, 379-րդ, 427-րդ հոդվածներով դատարանը,


Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Թիվ ԵԱՔԴ/0200/01/16 քրեական գործով ամբաստանյալ Արամ Ալբերտի Ռուբենյանի (ծնված 1965 թվականի հունիսի 20-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, <<Բենջամին Մուռ Ա.Մ.>> ՍՊԸ գործադիր տնօրեն, հաշվառված և փաստացի բնակվում է ք.Երևան, Շևչենկո 17/2 տուն) նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել և քրեական գործի վարույթը կարճել` գործուն զղջալու հիմքով:
Արամ Ալբերտի Ռուբենյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացնել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ` Դ. ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ