Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
քրեական գործ թիվ ԵԱՔԴ/0191/01/16

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը
/այսուհետ նաև՝ Դատարան/,

նախագահությամբ` դատավոր Մ. Մարտիրոսյանի,
քարտուղարությամբ` Ա․ Ալեքսանյանի,
Ֆ. Հարությունյանի,

մասնակցությամբ`

հանրային մեղադրողներ,
Հայաստանի Հանրապետության
/այսուհետ նաև` ՀՀ/ դատախազության Երևան
քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների
դատախազության ավագ դատախազ Բ․ Ղազինյանի,


ՀՀ դատախազության Երևան
քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների
դատախազության դատախազ Ե․ Աբովյանի,

վարույթի մասնավոր մասնակիցներ՝

պաշտպաններ Գ․ Մխիթարյանի,
Է․ Հակոբյանի,
Ա․ Մկրտչյանի,
մեղադրյալ Գ․ Հովհաննիսյանի,

տուժող Ա․ Գալստյանի,


2024թ. հունիսի 27-ին Երևանում,
դռնբաց դատական նիստում, արագացված վարույթի կիրառմամբ քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի
Գարուշ Գագիկի Հովհաննիսյանի
/ծնված 1982թ․ մայիսի 6-ին, Երևան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, նախկինում չդատված, չի աշխատում, հաշվառված է Ռուսաստանի Դաշնության /այսուհետ նաև՝ ՌԴ/ Արզամաս քաղաքի Պավլովի փողոցի թիվ 43 տուն՝ հասցեում, մեղադրվում է 2003թ․ ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի /այսուհետ նաև՝ ՀՀ քրեական նախորդ օրենսգիրք/ 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,
կալանքի տակ է եղել 2016թ․ օգոստոսի 31-ից մինչև 2016թ․ սեպտեմբերի 26-ը, կալանքի տակ է 2023թ․ հունիսի 8-ից/՝

ՊԱՐԶԵՑ
1. Մեղադրանքի փաստական նկարագրությունը․
1.1․ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա․ Բաղդասարյանի 2013թ․ հոկտեմբերի 3-ի որոշմամբ Գարուշ Գագիկի Հովհաննիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական նախորդ օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարքի կատարման համար: /հատոր 3, գ․թ․ 119-120/
1․2․ Նախաքննության մարմնի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում՝ մեղադրյալի՝ քննությունից թաքնվելու պատճառաբանությամբ։ /հատոր 3, գ.թ. 121/
1․3․ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ․ հոկտեմբերի 3-ի որոշմամբ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը՝ կալանքի սկիզբը հաշվելով նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից: /հատոր 3, գ․թ․ 126-127/
1․4․ Նախաքննության մարմնի 2013թ․ հոկտեմբերի 4-ի որոշմամբ քրեական գործի վարույթը կասեցվել է՝ մեղադրյալի՝ քննությունից խուսափելու, նրա գտնվելու վայրը հայտնի չլինելու պատճառաբանությամբ: /հատոր 3, գ․թ․ 138-154/
1․5․ Նախաքննության մարմնի 2013թ․ հոկտեմբերի 4-ի որոշմամբ քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է, քանի որ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազությունից ցուցում է ստացվել քրեական գործով վարույթը վերսկսելու և նոր դատավարական գործողություններ կատարելու վերաբերյալ: /հատոր 3, գ․թ․ 163/
1․6․ Նախաքննության մարմնի 2014թ․ հունվարի 24-ի որոշմամբ քրեական գործի վարույթը կասեցվել է՝ մեղադրյալի՝ քննությունից խուսափելու, նրա գտնվելու վայրը հայտնի չլինելու պատճառաբանությամբ: /հատոր 3, գ․թ․ 185-202/
1․7․ Նախաքննության մարմնին և ՀՀ արդարադատության նախարարության /այսուհետ նաև՝ ԱՆ/ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի պետին հասցեագրված, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնի պետ Ա․ Հովհաննիսյանի 2016թ․ օգոստոսի 31-ի թիվ 29-2-9288 գրության համաձայն՝ ուղարկվել է Գարուշ Գագիկի Հովհաննիսյանը և ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի պետին խնդրվել է Գ․ Հովհաննիսյանին ընդունել հիշյալ քրեակատարողական հիմնարկ՝ նրա կալանքի ժամկետի սկիզբը հաշվելով 2016թ․ օգոստոսի 31-ից։ /հատոր 4, գ․թ․ 12/
1․8․ Նախաքննության մարմնի 2016թ․ օգոստոսի 31-ի որոշմամբ քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է, քանի որ 2016թ․ օգոստոսի 31-ին Գարուշ Հովհաննիսյանը բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժին։ /հատոր 4, գ․թ․ 13/
1.9․ Մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի՝ 2016թ․ օգոստոսի 31-ին հայտնաբերվելուց հետո, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016թ․ սեպտեմբերի 2-ի որոշմամբ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց թողնվել է կալանավորումը՝ երկու ամիս ժամկետով, կալանքի սկիզբը հաշվելով 2016թ․ օգոստոսի 31-ից: /հատոր 4, գ․թ․ 29-30/
1․10․ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2016թ․ սեպտեմբերի 23-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016թ․ սեպտեմբերի 2-ի որոշումը մասնակիորեն բեկանվել է՝ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել գրավը 2․000․000 /երկու միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով և 2016թ․ սեպտեմբերի 26-ին մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանն ազատվել է կալանքից՝ գրավի գումարը նույն օրը մուծված լինելու պատճառով։ /հատոր 4, գ․թ․ 71-79/
1․11․ Նախաքննության մարմնի 2016թ․ հոկտեմբերի 1-ի որոշմամբ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական նախորդ օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հետևյալ հանցավոր արարքի կատարման համար․ «որ նա, 2007թ․ ծանոթանալով, ապա մտերիմ և ջերմ հարաբերություններ ստեղծելով Աստղիկ Գալստյանի և նրա ամուսին Կառլեն Կիրակոսյանի հետ, ժամանակի ընթացքում մեծ վստահություն է ձեռք բերել նրանց մոտ, ապա խաբեության եղանակով՝ Երևան քաղաքի Ավան թաղամասում մատչելի գնով հողատարածք ձեռք բերելու կեղծ խոստմամբ, 2008թ․ հունիսի 5-ին հափշտակել է Աստղիկ Գալստյանի առանձնապես խոշոր չափերով գույքը՝ 12.000.000 ՀՀ դրամին համարժեք 40.000 ԱՄՆ դոլար գումարը:
Այսպես՝ Գարուշ Հովհաննիսյանը 2007թ․ իր մոր՝ Հերմինե Գրիգորյանի միջոցով ծանոթացել է Աստղիկ Գալստյանի ընտանիքի հետ և հետագայում մտերմանալով վերջինիս ամուսնու՝ Կառլեն Կիրակոսյանի և դստեր՝ Վիլենա Գրիգորյանի հետ, պարբերաբար այցելել է նրանց տուն, Վիլենա Գրիգորյանին հրավիրել տարբեր վայրեր՝ վերջինիս պոտենցիալ փեսացուի պատրանք ստեղծելով: Ժամանակի ընթացքում սկսել է մեծ վստահություն վայելել Կառլեն Կիրակոսյանի և նրա ընտանիքի անդամների մոտ, անգամ, վերջինիս վստահելով, Աստղիկ Գալստյանը և Կառլեն Կիրակոսյանը մի քանի անգամ տարբեր չափերի գումար են պարտքով տվել նրան և նրա մորը: Ընթացքում Գ. Հովհաննիսյանի մոտ իր նկատմամբ Կիրակոսյանների ընտանիքի ձևավորված մեծ վստահութունը չարաշահելու միջոցով, խարդախություն կատարելու մտադրություն է առաջացել և իմանալով, որ նրանք առանձնատուն կառուցելու նպատակ ունեն, ի կատարումն իր հանցավոր մտադրության 2007 թվականի հոկտեմբեր ամսին Աստղիկ Գալստյանի ամուսնուն՝ Կառլեն Կիրակոսյանին խաբել է՝ ասելով, թե իբր մատչելի գնով Երևան քաղաքի Ավան թաղամասում 1000ք/մ մակերեսով հողատարածք ձեռք բերելու հնարավորություն ունի՝ առաջարկելով առանձնատուն կառուցելու նպատակով տվյալ պահին նման անշարժ հողամասերի համար մատչելի արժեքով՝ 40.000 ԱՄՆ դոլարով գնել այն: Տեսնելով, որ Կ.Կիրակոսյանին և Ա.Գալստյանին հետաքրքրել է իր առաջարկը՝ Կ. Կիրակոսյանին տարել և ցույց է տվել ինչ-որ հողատարածք: Աստղիկ Գալստյանը և վերջինիս ամուսինը հավատալով Գ. Հովհաննիսյանին, համաձայնել են և սկսել են միջոցներ ձեռնարկել պահանջվող գումարը հավաքելու նպատակով: Նկատի ունենալով, որ տևական ժամանակ՝ շուրջ 8 ամիս պահանջվող գումարը չեն կարողացել հայթայթել՝ 2008թ․ հունիսի 5-ին՝ «ՊրոկրեդիտԲանկ» ՓԲԸ-ում գրավադրել են Աստղիկ Գալստյանին պատկանող Երևան քաղաքի Սունդուկյան 15/4շենքի 19-րդ բնակարանը, ապա անմիջապես բանկի դիմաց ժամը 16:00-ի սահմաններում Աստղիկ Գալստյանը Գարուշ Հովհաննիսյանին է փոխանցել 12.000.000 ՀՀ դրամին համարժեք 40.000 ԱՄՆ դոլարը, ինչից հետո վերջինս պետք է ձեռնամուխ լիներ լուծելու խոստացված հողատարածքի առուվաճառքի հարցերը, սակայն Գարուշ Հովհաննիսյանը, հափշտակելով առանձնապես խոշոր չափերով 12.000.000 ՀՀ դրամին համարժեք 40.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, տնօրինել է այն, այդ թվում գնել է «Mercedes-Benz Е200» մակնիշի 06 ՕԼ 031 համարանիշի ավտոմոբիլ, որը վարելիս 2008 թվականի հուլիսի 29-ին վթարի է ենթարկվել: Ապա, գնված հողատարածքը Կիրակոսյաններին հանձնելու հարցի ձգձգումը պատճառաբանելով իբրև թե վթարի հետևանքով ստացած վնասվածքների վերականգնման համար բուժման մեջ գտնվելու հանգամանքով, ժամանակ է ձգել՝ 2009 թվականի փետրվարի 02-ին փախուստի դիմելով ՌԴ:»։ /հատոր 4, գ․թ․ 97-103/
1․12․ 2016թ. հոկտեմբերի 13-ին թիվ 14130412 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գարուշ Գագիկի Հովհաննիսյանի՝ ՀՀ քրեական նախորդ օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, 2016թ. հոկտեմբերի 14-ին ընդունվել է դատավոր Մ․ Մելքոնյանի վարույթ, 2016թ. հոկտեմբերի 19-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ տարածքային ընդդատության ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, 2016թ․ հոկտեմբերի 25-ին մակագրվել է դատավոր Մ․ Մարտիրոսյանին: Նույն դատարանի 2016թ․ հոկտեմբերի 26-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, 2016թ․ նոյեմբերի 4-ի որոշմամբ քրեական գործի դատական քննությունը նշանակվել է 2016թ․ նոյեմբերի 14-ին: /հատոր 4 գ․թ․ 152-154, 156, հատոր 5, գ․թ․ 1-5, 25/
1․13․ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016թ․ դեկտեմբերի 20-ի որոշմամբ քրեական գործի վարույթը կասեցվել է՝ ամբաստանյալ Գ․ Հովհաննիսյանի գտնվելու վայրը պարզված չլինելու պատճառով: Այդ դատարանի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ, հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Գ․ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված է եղել գրավը, սակայն նա խախտել է իր վրա դրված պարտականությունները և նախատեսված սահմանափակումները, ինչպես նաև թաքնվում է վարույթն իրականացնող մարմնից՝ հայտարարվել է ամբաստանյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի հետախուզումը և վերջինիս նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց գրավը փոխարինվել է կալանքով: /հատոր 5, գ․թ․ 79-82/
1․14․ ՌԴ ներքին գործերի նախարարության Մոսկվա քաղաքի Մոսկվորեչյե-Սաբուրովո շրջանի ոստիկանության բաժնի հետաքննիչի կողմից 2023թ․ հունիսի 8-ին կազմված՝ կասկածյալին ձերբակալելու մասին արձանագրության համաձայն՝ նույն օրը ժամը 21։30-ին ՌԴ քրեական դատավարության օրենսգրքի 91-րդ և 92-րդ հոդվածների հիման վրա Գարուշ Գագիկի Հովհաննիսյանը ձերբակալվել է:
1․15․ Դատարանի կողմից 2023թ․ հունիսի 30-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի կասեցված վարույթը վերսկսելու և մեղադրյալի բացակայությամբ վարույթ իրականացնելու մասին, քանի որ 2021թ․ հունիսի 30-ին ընդունված և 2022թ․ հուլիսի 1-ի ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 483-րդ հոդվածի 4-րդ մասով սահմանվել է, որ մինչև 2022թ․ հուլիսի 1-ը կասեցված քրեական գործերով վարույթները մեկ տարվա ընթացքում քննիչի կամ դատարանի որոշմամբ վերսկսվում են և քննվում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կարգով, իսկ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանը քրեական վարույթին մասնակցելուց խուսափել է: /հատոր 6, գ․թ․ 3-4/
1․16․ ՌԴ Մոսկվա քաղաքի Նագատինսկի շրջանային դատարանի 2023թ․ հուլիսի 13-ի թիվ 3․2-910/2023 որոշման համաձայն՝ Գարուշ Հովհաննիսյանը 2023թ․ հունիսի 8-ին, ժամը 21:30-ին ձերբակալվել է՝ ՀՀ քրեական նախորդ օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու համար հետախուզման մեջ գտնվելու պատճառով: Հետախուզումը նախաձեռնողը հաստատել է հետախուզվողին ՀՀ իրավասու մարմիններին հանձնելու պահանջը՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու նպատակով: Հետախուզվողին հանձնելու համար ձերբակալելու քառասունօրյա ժամկետի ավարտը հաշվարկվել է 2023թ․ հուլիսի 17-ը: Հաշվի առնելով այդ հանգամանքը, ՀՀ իրավապահ մարմիններին հանձնելու նպատակով Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառված կալանքի ժամկետը երկարացվել է 6 /վեց/ ամսով՝ մինչև 2023թ․ դեկտեմբերի 8-ը:
1․17․ Նույն դատարանի 2023թ․ դեկտեմբերի 5-ի թիվ 3․2-1338/2023 որոշման համաձայն՝ Գարուշ Հովհաննիսյանին հանձնելու նպատակով կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է մինչև 2024թ․ հունիսի 8-ը:
1․18․ 2024թ․ ապրիլի 30-ին ստացվել է Դատարանին և ՀՀ արդարադատության նախարարության «Արմավիր» քրեակատարողական հիմնարկի պետին հասցեագրված, ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի պետ Ե․ Նիկոյանի 2024թ․ ապրիլի 20-ի գրությունը, որով ՀՀ արդարադատության նախարարության «Արմավիր» քրեակատարողական հիմնարկի պետին խնդրվել է Գարուշ Գագիկի Հովհաննիսյանին ընդունել հիշյալ քրեակատարողական հիմնարկ և նրա կալանքի ժամկետի սկիզբը հաշվել 2024թ․ ապրիլի 20-ից։ /հատոր 7, գ․թ․ 64-65/
1․19․ Դատարանի 2024թ․ մայիսի 16-ի որոշմամբ որոշվել է քրեական գործի վարույթն իրականացնել ընդհանուր կարգով՝ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի հայտնաբերվելու և դատաքննության մասնակից դառնալու պատճառաբանությամբ։
1․20․ Դատարանի 2024թ․ մայիսի 30-ի որոշմամբ, մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքի ժամկետը երկարաձգվել է 3 /երեք/ ամսով՝ մինչև 2024թ․ օգոստոսի 30-ը:
1․21․ Դատարանի 2024թ․ հունիսի 7-ի որոշմամբ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանը ճանաչվել է գույքային պատասխանող և կիրառվել է հայցի ապահովման միջոց՝ 12․000․000 /տասներկու միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով արգելանք է դրվել Գարուշ Հովհաննիսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի վրա:
2. Արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդության լուծումը․
2.1. Նախնական դատալսումների ընթացքում մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանը միջնորդեց կիրառել արագացված վարույթ:
2․2․ Մեղադրանքի փաստական հիմքը և մեղադրյալին վերագրվող արարքի իրավական գնահատականը հանրային մեղադրողի կողմից ներկայացվելուց հետո մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանը հայտարարեց, որ իրեն պարզ է ներկայացված մեղադրանքը, համաձայն է այդ մեղադրանքի հետ, պնդում է արագացված վարույթ կիրառելու մասին միջնորդությունը, այն ներկայացրել է կամավոր, մինչև միջնորդությունը ներկայացնելը խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված վարույթ կիրառելու հետևանքները։
2.3. Պաշտպան Գ․ Մխիթարյանը միացավ միջնորդությանը:
2.4. Հանրային մեղադրող Ե․ Աբովյանը հայտնեց, որ արագացված վարույթ կիրառելու դեմ չի առարկում։
2.5. Տուժող Ա․ Գալստյանը հայտնեց, որ չի առարկում արագացված վարույթ կիրառելու դեմ:
2.6. Դատարանը համոզվելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքը և բացակայում են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464․1-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ արագացված վարույթի կիրառումը բացառող հանգամանքները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464․1-րդ և 464․2-րդ հոդվածներով՝ որոշում կայացրեց արագացված վարույթ կիրառելու վերաբերյալ միջնորդությունը բավարարելու և լրացուցիչ դատալսումներ անցկացնելու մասին։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
3.1. Առաջադրված մեղադրանքը մեղադրյալի կողմից ընդունելու և արագացված վարույթ կիրառելու պայմաններում` Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն կատարելը, այսինքն՝ մեղադրյալին վերագրվող փաստական հանգամանքները (արարքը) ապացուցված են, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով /ՀՀ քրեական նախորդ օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով/ նախատեսված հանցանքի հատկանիշներին:
3․2․ Մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող կամ մեղմացնող որևէ հանգամանքի առկայության վերաբերյալ տեղեկություն Դատարանին չի ներկայացվել:
3.3. Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Գ․ Հովհաննիսյանն իր կատարած հանցանքի համար ենթակա է պատժի, քանի որ դրան խոչնդոտող որևէ հանգամանքի առկայության վերաբերյալ Դատարանին որևէ տեղեկություն չի ներկայացվել:
3․4․ Քննարկելով պաշտպանի միջնորդությունը՝ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ 2018թ․ նոյեմբերի 1-ին ընդունված «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքը կիրառելու և այդ հիմքով նրան պատժի կրումից ազատելու վերաբերյալ՝ Դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է և ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ՝
«Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի /այսուհետ նաև՝ Համաներման օրենք/ 2-րդ հոդվածի 10-րդ մասի 3-րդ կետով սահմանվել է՝
«10. Համաներումը չկիրառել (...)
3) մինչև սույն օրենքն ուժի մեջ մտնելը հետախուզման մեջ գտնվող անձանց նկատմամբ, բացառությամբ այն անձանց, որոնք 2019 թվականի փետրվարի 1-ը ներառյալ կամովին կներկայանան քրեական հետապնդման մարմիններ, իսկ եթե գործը դատարանի վարույթում է` դատարան. (․․․)»։
Համաներման օրենքն օրինական ուժի մեջ է մտել 2018թ․ նոյեմբերի 6-ին: Մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ հետախուզում է հայտարարվել 2016թ․ դեկտեմբերի 20-ին կայացված որոշմամբ, այսինքն Գարուշ Հովհաննիսյանը մինչև Համաներման մասին օրենքն օրինական ուժի մեջ մտնելը գտնվել է հետախուզման մեջ։
Գարուշ Հովհաննիսյանը 2019թ․ փետրվարի 1-ը ներառյալ կամովին չի ներկայացել Դատարան և ձերբակալվել է 2023թ․ հունիսի 8-ին ՌԴ-ում։
Հետևաբար Համաներման օրենքը մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառվել չի կարող։
4․ Մեղադրյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննարկելիս` Դատարանը գտնում է հետևյալը.
4․1․ ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է:
2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Հանցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվության, պատժի կամ քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցների ենթարկելը կամ քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելը պետք է լինի արդարացի՝ ապահովելով ինչպես կիրառվող օրենսդրության, այնպես էլ պետական հակազդեցության համաչափությունը կատարված հանցանքին, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը:»:
Նույն օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արարքի հանցավորությունը, պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:(․․․)»։
Նույն օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենսդրությունը հետադարձ ուժ չունի:
2. Արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենսդրությունն ունի հետադարձ ուժ: Նշված դեպքում այն տարածվում է մինչև դրա ուժի մեջ մտնելը հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած այն անձանց վրա, որոնց վերաբերյալ դեռևս առկա չէ օրինական ուժի մեջ մտած եզրափակիչ դատավարական ակտ։ (․․․)»։
Նույն օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«2. Պատժի նպատակներն են` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, վերասոցիալականացնել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:»:
Նույն օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործությամբ պատճառված վնասի բնույթով և չափով, հանցագործության եղանակով, տեղով, ժամանակով, հանցագործության շարժառիթներով և նպատակներով, դիտավորության կամ անզգուշության տեսակով, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներով, ինչպես նաև նշանակվող պատժի` հանցավորի վերասոցիալականացման և իրավահպատակ վարքագծի ձևավորման գործընթացի ու նրա ընտանիքի կենսապայմանների վրա ազդեցությամբ:»:
Նույն օրենսգրքի 77-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(․․․) 4.1. Արագացված վարույթ կիրառելու դեպքում պատիժը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի համար նախատեսված առավելագույն չափի կամ ժամկետի երեք քառորդը։ Եթե առավել խիստ պատժատեսակի երեք քառորդը պակաս է ստացվում սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակի նվազագույն չափից կամ ժամկետից, ապա այն չի կարող պակաս լինել նվազագույն չափից կամ ժամկետից։(․․․)»։
Նույն օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(․․․)3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը հաշվակցվում է կարճաժամկետ ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` 1 օրը հաշվելով 1 օրվա դիմաց, ազատության սահմանափակման ձևով նշանակված պատժին՝ 1 օրը հաշվելով 2 օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ 1 օրը 8 ժամի դիմաց:
4. Անազատության մեջ գտնվող անձի նկատմամբ տուգանքի, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու, զինվորական ծառայության մեջ սահմանափակման ձևով հիմնական պատիժ նշանակելիս դատարանը, հաշվի առնելով մինչև դատավճիռ կայացնելը, անկախ Հայաստանի Հանրապետության իրավազորությունից, փաստացի անազատության մեջ գտնվելու ժամկետը, մեղմացնում է նշանակված պատիժը կամ ազատում է պատիժը կրելուց։ (․․․)»։
Նույն օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության արդյունքում ուղղակի կամ անուղղակի առաջացած կամ ստացված գույքը, այդ գույքի օգտագործումից ստացված եկամուտը և այլ տեսակի օգուտը, հանցագործության համար օգտագործված կամ օգտագործման համար նախատեսված գործիքը և միջոցը, հանցագործության առարկան դատարանի կողմից ենթակա են պարտադիր բռնագրավման` անհատույց վերցման, բացառությամբ սույն հոդվածով նախատեսված դեպքերի։
(․․․)
7. Բռնագրավման ենթակա չէ հանցանք կատարած անձի կամ նրա խնամքի տակ գտնվող անձի համար անհրաժեշտ գույքն այն ցանկին համապատասխան, որը սահմանված է օրենքով, բարեխիղճ երրորդ անձի գույքը, տուժողին վերադարձման ենթակա գույքը, ինչպես նաև տուժողին հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցման համար անհրաժեշտ գույքը: Եթե բռնագրավման ենթակա գույքը ծանրաբեռնված է բարեխիղճ երրորդ անձանց իրավունքներով, ապա այդպիսի իրավունքները պահպանվում են բռնագրավումից հետո։(․․․)»։
Պատիժ նշանակելը քրեական գործով արդարադատության իրականացման վճռական պահն է, որը պետք է ծառայի սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի վերասոցիալականացմանը, հանցագործությունների կանխմանը։ Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման սկզբունքը՝ պատժի տեսակը և չափը որոշելու բազմաթիվ դրույթների և չափանիշների հետ մեկտեղ անխզելիորեն կապված է պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները հետազոտելու և հաշվի առնելու հետ:
Մեջբերվածի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել նաև թիվ ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11 գործերով կայացված որոշումներում, որոնց համաձայն՝ պատժի արդարացիությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոց պատժի համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար՝ պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս՝ դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 2014թ. հոկտեմբերի 31-ի որոշման մեջ արտահայտել է նաև հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(…) նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (…)։
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։ (…)
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն:(…)»։
4․2․ Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական նախորդ օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիան որպես պատիժ նախատեսում է ազատազրկում՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետի սանկցիան որպես պատիժ նախատեսում է ազատազրկում՝ չորսից ութ տարի ժամկետով։
Հաշվի առնելով մեղադրյալի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործության անմիջական օբյեկտի՝ սեփականության դեմ ուղղված ոտնձգության բնույթը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դրանք համադրելով նրա անձը բնութագրող տվյալների հետ՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանն իր կատարած հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով՝ 4 /չորս/ տարի ժամկետով:
Նկատի ունենալով, որ Գարուշ Հովհաննիսյանը 2016թ օգոստոսի 31-ից մինչև 2016թ․ սեպտեմբերի 26-ը, այսինքն 27 /քսանյոթ/ օր գտնվել է անազատության մեջ՝ Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատժին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված կարգով պետք է հաշվակցել այդ ժամկետը՝ պատիժ նշանակելով ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 3 /երեք/ օր ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2023թ․ հունիսի 8-ից։
4.3. Դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանն իր նկատմամբ նշանակված պատիժը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն:
4․4․ Դատարանն արձանագրում է, որ իրեղեն ապացույցներ առկա չեն։
4․5․ Հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 464.4-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ արագացված վարույթով դատավճիռ կայացնելիս նույն օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված վարութային ծախսերը մեղադրյալից ենթակա չեն բռնագանձման՝ Դատարանն այդ հարցը համարում է լուծված։
4․6․ Քննարկելով մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի դեմ ներկայացված գույքային հայցը՝ Դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման, քանի որ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի կողմից կատարված հանցագործությամբ Ա․ Գալստյանին պատճառվել է 12․000․000 /տասներկու միլիոն/ ՀՀ դրամի վնաս։ Հետևաբար Գարուշ Հովհաննիսյանից հօգուտ տուժող Աստղիկ Գալստյանի անհրաժեշտ է բռնագանձել վերոհիշյալ 12․000․000 /տասներկու միլիոն/ ՀՀ դրամը:
4․7․ Անդրադառնալով մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի գույքի վրա դրված արգելանքի հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը՝
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«1. Գույքի արգելադրումը պահպանվում է մինչև տվյալ վարույթով եզրափակիչ դատավարական ակտն օրինական ուժի մեջ մտնելը: Տուժողի կամ այլ շահագրգիռ անձի միջնորդությամբ կամ սեփական նախաձեռնությամբ դատարանն իրավասու է գույքի արգելադրումը պահպանելու նաև քրեական վարույթի ավարտից հետո՝ մինչև դատական ակտի կատարումը:(․․․)»։
Դատարանը գտնում է, որ տուժող Աստղիկ Գալստյանի կողմից ներկայացված գույքային հայցի ապահովման նպատակով մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի վրա Դատարանի 2024թ. հունիսի 7-ի որոշմամբ 12.000.000 /տասներկու միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով դրված կալանքն անհրաժեշտ է պահպանել մինչև դատավճռի կատարումը։
4.8. Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` Դատարանն անդրադառնում է պաշտպանի միջնորդությանը՝ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը փոխելու, նրա նկատմամբ այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառելու մասին: Դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է և մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը հետևյալ պատճառաբանությամբ․
Սույն քրեական գործով, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ․ հոկտեմբերի 3-ի որոշմամբ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը՝ կալանքի սկիզբը հաշվելով նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից և նախաքննության մարմնի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ հայտարարվել է Գարուշ Հովհաննիսյանի հետախուզումը:
Այնուհետև, մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի՝ 2016թ․ օգոստոսի 31-ին հայտնաբերվելուց հետո, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016թ․ սեպտեմբերի 2-ի որոշմամբ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց թողնվել է կալանավորումը՝ երկու ամիս ժամկետով, կալանքի սկիզբը հաշվելով 2016թ․ օգոստոսի 31-ից:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2016թ․ սեպտեմբերի 23-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016թ․ սեպտեմբերի 2-ի որոշումը մասնակիորեն բեկանվել է՝ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը փոխարինվել է այլընտրանքային խափանման միջոց գրավով՝ 2․000․000 /երկու միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով և 2016թ․ սեպտեմբերի 26-ին մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանն ազատվել է կալանքից՝ գրավի գումարը նույն օրը մուծված լինելու պատճառով։
Քրեական գործի դատական քննության ընթացքում, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016թ․ դեկտեմբերի 20-ի որոշմամբ քրեական գործի վարույթը կասեցվել է՝ ամբաստանյալ Գ․ Հովհաննիսյանի գտնվելու վայրը պարզված չլինելու պատճառով: Այդ դատարանի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ, հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Գ․ Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված է եղել գրավը, սակայն նա խախտել է իր վրա դրված պարտականությունները և նախատեսված սահմանափակումները, ինչպես նաև թաքնվում է վարույթն իրականացնող մարմնից՝ հայտարարվել է ամբաստանյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի հետախուզումը և վերջինիս նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց գրավը փոխարինվել է կալանքով:
Դրանից հետո, ՌԴ ներքին գործերի նախարարության Մոսկվա քաղաքի Մոսկվորեչյե-Սաբուրովո շրջանի ոստիկանության բաժնի հետաքննիչի կողմից 2023թ․ հունիսի 8-ին կազմված՝ կասկածյալին ձերբակալելու մասին արձանագրության համաձայն՝ նույն օրը ժամը 21։30-ին ՌԴ քրեական դատավարության օրենսգրքի 91-րդ և 92-րդ հոդվածների հիման վրա Գարուշ Գագիկի Հովհաննիսյանը ձերբակալվել է:
Վերոգրյալից ելնելով՝ Դատարանը գտնում է, որ Գարուշ Հովհաննիսյանի կողմից փախուստի դիմելու հավանականությունը շարունակում է մնալ բարձր, քանի որ դատական ակտի բողոքարկման դեպքում վարույթը ենթակա է շարունակման վերաքննության, նաև վճռաբեկության կարգով։ Բացի այդ, Գարուշ Հովհաննիսյանի՝ ազատազրկման դատապարտվելու պարագայում, պատժի կրումից նրա խուսափելու հավանականությունը բարձրանում է։
4․9․ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 125-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Գրավը իրավասու մարմնի որոշմամբ սահմանված դրամական գումար է, որը Հայաստանի Հանրապետության դրամի, շարժական գույքի, արժեթղթերի կամ այլ արժեքների ձևով պահատվության է փոխանցվում համապատասխան որոշմամբ նշված բանկի կամ այլ վարկային կազմակերպության դեպոզիտ մեղադրյալի օրինական վարքագիծն ապահովելու նպատակով: Որպես գրավ կարող է ընդունվել անշարժ գույք, եթե գրավ կիրառելու մասին որոշմամբ հատուկ նշվել է դրա հնարավորության մասին:
(․․․)
5. Եթե մեղադրյալը թաքնվել է վարույթն իրականացնող մարմնից, պարբերաբար չի ներկայացել վարույթն իրականացնող մարմնի հրավերով կամ էապես խոչընդոտել է վարույթին, ապա հսկող դատախազը կայացնում է գրավը պետության եկամուտ դարձնելու մասին որոշում և դրա պատճենը եռօրյա ժամկետում ուղարկում է մեղադրյալին և գրավը մուծած անձին` նրանց պարզաբանելով այդ որոշման բողոքարկման` սույն օրենսգրքի 299-301-րդ հոդվածներով սահմանված կարգը: Եթե որպես գրավ ընդունվել է անշարժ կամ շարժական գույք, ապա խափանման միջոցի պայմանները խախտելու հիմքով այդ գույքի վաճառքից մնացած գումարի այն մասը, որը գերազանցում է գրավի չափը, ենթակա է վերադարձման:
6. Սույն հոդվածի 5-րդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում դատական վարույթում գրավը պետության եկամուտ դարձնելու մասին որոշումը կայացնում է դատարանը։ Այդ որոշումը կարող է բողոքարկվել սույն օրենսգրքով սահմանված հատուկ վերանայման կարգով։ (․․․)»։
Հաշվի առնելով, որ մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանը քրեական գործի դատական քննության ընթացքում թաքնվել է վարույթն իրականացնող մարմնից՝ Դատարանը գտնում է, որ 2016թ․ սեպտեմբերի 26-ին, թիվ 000210 /505022917/ անդորրագրով Վազգեն Գրիգորի Թադևոսյանի կողմից «Ամերիաբանկ» փակ բաժնետիրական ընկերության Արշակունյաց մասնաճյուղում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի թիվ 900023292015 դեպոզիտ հաշվին որպես Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց գրավի գումար վճարված 2․000․000 /երկու միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով գրավն անհրաժեշտ է դարձնել պետության եկամուտ:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33-րդ, 34-րդ, 347-350-րդ, 464․3-րդ, 464․4-րդ հոդվածներով` Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

1․ Մեղադրյալ Գարուշ Գագիկի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 255-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով /արարքի կատարման պահին գործած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով/ նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման՝ 4 /չորս/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ հաշվակցելով 2016թ օգոստոսի 31-ից մինչև 2016թ․ սեպտեմբերի 26-ն անազատության մեջ գտնվելու 27 /քսանյոթ/ օրը` մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 /երեք/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս 3 /երեք/ օր ժամկետով՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2023թ․ հունիսի 8-ից։
2․ Տուժող Աստղիկ Գալստյանի գույքային հայցը բավարարել՝ մեղադրյալ և գույքային պատասխանող Գարուշ Հովհաննիսյանից հօգուտ տուժող Աստղիկ Գալստյանի բռնագանձել 12.000.000 /տասներկու միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում:
3․ Մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի վրա Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի 2024թ. հունիսի 7-ի որոշմամբ 12.000.000 /տասներկու միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով դրված կալանքը պահպանել՝ մինչև դատավճռի կատարումը։
4․ Մեղադրյալ Գարուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ 2016թ․ սեպտեմբերի 26-ին թիվ 000210 /505022917/ անդորրագրով Վազգեն Գրիգորի Թադևոսյանի կողմից «Ամերիաբանկ» փակ բաժնետիրական ընկերության Արշակունյաց մասնաճյուղում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի թիվ 900023292015 դեպոզիտ հաշվին վճարված 2․000․000 /երկու միլիոն/ ՀՀ դրամ գումարի չափով գրավը դարձնել պետության եկամուտ:
5․ Դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
6. Դատավճիռը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 373-րդ հոդվածով և 375-րդ հոդվածի 1-3-րդ մասերով նախատեսված հիմքերով չի կարող բողոքարկվել։


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ․ ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ