ԵԱՔԴ/0190/01/16






ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


17 մայիսի 2017թ. ք. Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան),


Նախագահությամբ դատավոր` Ա. Նիկողոսյանի,
քարտուղարությամբ` Լ. Իսպիրյանի,
Ե. Կարապետյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Լ.Մանուկյանի,
ամբաստանյալներ` Ա.Հակոբյանի,
Ա.Հակոբյանի,
պաշտպաններ` Ա.Ջուվանովայի,
Մ.Ֆարմանյանի,
տուժող` Գ.Մարտիրոսյանի,
Ա.Զաքոյանի,
տուժողի ներկայացուցիչ` Կ.Սարդարյանի,

դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արթուր Գարուշի Հակոբյանի (ծնված` 31.12.1964թ. Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում դատված, հաշվառված ք.Երևան, Հույս Ավան թաղամաս, 5–րդ շարք, 2–րդ փողոցի 81 տանը) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով, 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով, 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 2–րդ և 3–րդ կետերով, 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետերով, 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով,

Արտակ Արթուրի Հակոբյանի (ծնված` 12.09.1987թ. ՌԴ–ում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, հաշվառված ք.Մարտունի, 2–րդ թաղամաս, 2–րդ շենքի 1–ին բնակարանում, բնակվող` ք.Երևան, Հույս Ավան թաղամաս, 5–րդ շարք, 2–րդ փողոցի 81 տանը) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետով, 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետերով,


ՊԱՐԶԵՑ


Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2016 թվականի հունիսի 17–ին հարուցվել է թիվ 14137216 նախաքննական համարով քրեական գործը։
2016 թվականի հունիսի 17–ին տուժող է ճանաչվել Գայանե Վարուժի Մարտիրոսյանը։
2016 թվականի հունիսի 18–ին Արթուր Գարուշի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը` չհեռանալու մասին։
1.1 2016 թվականի հունիսի 17–ին հարուցվել է թիվ 14137716 նախաքննական համարով քրեական գործը։
2016 թվականի հունիսի 17–ին տուժող է ճանաչվել Կարինե Աշոտի Ավագյանը։
1.2 2016 թվականի հունիսի 21–ին որոշում է կայացվել թիվ 14137716 քրեական գործը թիվ 14137216 քրեական գործին միացնելու մասին։
2016 թվականի հունիսի 25–ին որոշում է կայացվել Արթուր Գարուշի Հակոբյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 2–րդ, 3–րդ կետերով և 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով։
2016 թվականի հունիսի 28–ին քրեական գործով տուժող է ճանաչվել Արսեն Գագիկի Զաքոյանը։
1.3 2016 թվականի փետրվարի 17–ին հարուցվել է թիվ 14109816 նախաքննական համարով քրեական գործը։
2016 թվականի փետրվարի 17–ին տուժող է ճանաչվել Ա.Ջիլվանյանը։
2016 թվականի ապրիլի 5–ին որոշում է կայացվել կախովի կողպեքն իր 1 բանալիով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին։
2016 թվականի ապրիլի 17–ին որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը կասեցնելու մասին։
2016 թվականի հուլիսի 12–ին որոշում է կայացվել թիվ 14109816 քրեական գործը վարույթ ընդունելու և վարույթը վերսկսելու մասին։
1.4 2016 թվականի հուլիսի 13–ին որոշում է կայացվել թիվ 14109816 քրեական գործը թիվ 14137216 քրեական գործին միացնելու մասին։
2016 թվականի սեպտեմբերի 20–ին որոշում է կայացվել «Օթարդ» տեսակի կոնյակը, «Դիմփլ» տեսակի կոնյակը, «Լարրեսինգլ Նապոլեոն արմագնաց» տեսակի կոնյակը, «Նաիրի» տեսակի կոնյակը և «Արիել» տեսակի լվացքի փոշին որպես իրեղեն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու մասին։
2016 թվականի սեպտեմբերի 25–ին որոշում է կայացվել Կ.Ավագյանին պատկանող խորդանոցի փականի գլանաձև մեխանիզմը ճանաչել որպես իրեղեն ապացույց և պահել քրեական գործի հետ միասին։
2016 թվականի սեպտեմբերի 29–ին որոշում է կայացվել Արթուր Գարուշի Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով, 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով, 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 2–րդ և 3–րդ կետերով և 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետերով։
2016 թվականի սեպտեմբերի 29–ին որոշում է կայացվել Արթուր Գարուշի Հակոբյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով, 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով, 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 2–րդ և 3–րդ կետերով և 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետերով։
2016 թվականի սեպտեմբերի 29–ին որոշում է կայացվել Արտակ Արթուրի Հակոբյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին` (2 կալանք) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետերով։
2016 թվականի սեպտեմբերի 29–ին Արտակ Արթուրի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը` չհեռանալու մասին։
2016 թվականի սեպտեմբերի 29–ին որոշում է կայացվել քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին։
2016 թվականի սեպտեմբերի 30–ին որոշում է կայացվել քրեական գործից մաս անջատելու և այն վարույթ ընդունելու մասին։
2016 թվականի հոկտեմբերի 3–ին կազմվել է մեղադրական եզրակացությունը, որը 2016 թվականի հոկտեմբերի 7–ին հաստատվել է Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Լ.Մանուկյանի կողմից։
1.5 2016 թվականի սեպտեմբերի 7–ին քրեական գործն ուղարկվել է Երեւան քաղաքի Արաբկիր եւ Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Դատավորների միջեւ քրեական գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով, քրեական գործը` թիվ ԵԱՔԴ/0190/01/16 համարի ներքո, մակագրվել եւ 2016 թվականի հոկտեմբերի 13–ին հանձնվել է նույն դատարանի դատավոր Ա.Նիկողոսյանին։
2016 թվականի հոկտեմբերի 13–ին կայացվել է քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին որոշում։
2016 թվականի հոկտեմբերի 28–ին քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության։
1.6 2017 թվականի փետրվարի 14–ին որոշում է կայացվել թիվ 09154517 նախաքննական համարով քրեական գործը հարուցելու մասին։
2017 թվականի փետրվարի 14–ին որոշում է կայացվել նույն քրեական գործով Ալլա Ալբերտի Մարգարյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին։
2017 թվականի փետրվարի 20–ին որոշում է կայացվել Արթուր Գարուշի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ստորագրությունը չհեռանալու մասին կիրառելու վերաբերյալ։
2017 թվականի փետրվարի 20–ին որոշում է կայացվել Արթուր Գարուշի Հակոբյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով։
2017 թվականի փետրվարի 28–ին որոշում է կայացվել Արթուր Գարուշի Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով։
2017 թվականի փետրվարի 28–ին կազմվել է մեղադրական եզրակացությունը, որը 2017 թվականի մարտի 10–ին հաստատվել է Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Հ.Հարությունյանի կողմից։
2017 թվականի մարտի 10–ին քրեական գործն ուղարկվել է Երեւան քաղաքի Արաբկիր եւ Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Դատավորների միջեւ քրեական գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով, քրեական գործը` թիվ ԵԱՔԴ/0027/01/17 համարի ներքո, մակագրվել եւ 2017 թվականի մարտի 13–ին հանձնվել է նույն դատարանի դատավոր Ա.Նիկողոսյանին։
2017 թվականի մարտի 13–ին կայացվել է քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին որոշում։
2. 2017 թվականի մարտի 28–ին որոշում է կայացվել` թիվ ԵԱՔԴ/0027/01/17 քրեական գործը թիվ ԵԱՔԴ/0190/01/16 քրեական գործին միացնելու և դատական քննության նշանակելու մասին։
3. Արթուր Գարուշի Հակոբյանի մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով այն ենթադրյալ հանցանքի համար, որ նա 2016 թվականի փետրվար ամսվա ընթացքում` ժամը 02։30–ի սահմաններում, զգալի չափերի գողություն կատարելու դիտավորությամբ, հարմարեցված բանալու միջոցով բացել և ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 74 շենքի 15–րդ հարկում գտնվող Արսեն Զաքարյանին պատկանող, պահեստարան հանդիսացող խորդանոց, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներով` արժեքավոր գույք չգտնելու հետևանքով հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել։
Բացի այդ, Արթուր Գարուշի Հակոբյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով այն ենթադրյալ հանցանքի համար, որ նա 2016 թվականի փետրվարի 17–ին` ժամը 03։00–ի սահմաններում, հարմարեցված բանալու միջոցով բացել և ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Սոսեի 4 շենքի 9–րդ հարկում գտնվող, Ա.Ջիլավյանին պատկանող պահեստարան հադնիսացող խորդանոց, որտեղից գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող զգալի չափերով` 120.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքը` կենցաղային աստիճանը, երկու կենցաղային կաթսա և 1 հատ պլաստմասե կաթսա։
Բացի այդ, Արթուր Գարուշի Հակոբյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 2–րդ և 3–րդ կետերով և 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետերով այն ենթադրյալ հանցանքի համար, որ նա 2016 թվականի հունիսի 12–ին` ժամը 03։00–ի սահմաններում, հարմարեցված բանալու միջոցով բացել և ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Կոմիտաս 36/7 շենքի 9–րդ հարկում գտնվող Գայանե Վարուժանի Մարտիրոսյանին պատկանող, պահեստարան հանդիսացող խորդանոց, որտեղից գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող խոշոր չափերով 2.728.400 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքը` մասնավորապես 200.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 4 հատ «Դվին» տեսակի կոնյակ, 1.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 4 հատ «Նոյ 135» տեսակի կոնյակ, ընդհանուր 160.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, 2 հատ «Հենեսի Իքսոն» տեսակի կոնյակ, ընդհանուր 210.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 5 հատ «Նաիրի» տեսակի 0,5 լիտր տարողությամբ կոնյակ, ընդհանուր 70.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 2 հատ «Չիվազ 18» տեսակի վիսկի, 28.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, թվով 1 հատ «Կրեմլին 20» տեսակի կոնյակ, ընդհանուր 30.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 3 հատ «Բելուգա» տեսակի օղի, ընդհանուր 24.800 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 8 հատ «Ֆինլանդիա» տեսակի օղի, ընդհանուր 40.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 4 հատ «Ղարաբաղի» օղի, ընդհանուր 49.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 7 հատ տնական օղի, 3.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 1 հատ շամպայն, 30.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 1 հատ «Օթարդ» տեսակի կոնյակ, 50.000 ՀՀ դրամ արժողության «Դիմփլ» տեսակի թվով 1 հատ կոնյակ, 30.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Լարրեսսինգկ Նապոլեոն արմագնաց» տեսակի թվով 1 շիշ կոնյակ, 84.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 1 հատ «Զիլմար» տեսակի փոշեկուլ, 8.200 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 1 հատ «Արիել» տեսակի լվացքի փոշի, 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 1 հատ ձեթունի ձեթ։ Թեև պահեստարանում այլ գույք ևս եղել է, սակայն, լինելով միայնակ, Արթուր Հակոբյանը չի կարողացել մնացած գույքը ևս հափշտակել` նպատակադրվելով հետագայում վերադառնալ և հափշտակել մնացած գույքը։ Ի կատարումն մեկ միասնական դիտավորությամ մեջ ընդգրկված հիշյալ հանցավոր մտադրության` չորս օր անց` 2016 թվականի հունիսի 16–ին` հանցանքը` պահեստարան ապօրինի մուտք գործելով ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակությունը համատեղ կատարելու վերաբերյալ նախնական համաձայնության գալով որդու` Արտակ Հակոբյանի հետ, ժամը 03։00–ի սահմաններում վերջինիս հետ գնացել է նշված շենք և միասին բարձրացել են շենքի 9–րդ հարկ, որտեղ գտնվում է Գայանե Մարտիրոսյանին պատկանող խորդանոցը։ Ա.Հակոբյանը հարմարեցված բանալու միջոցով բացել և որդու հետ ապօրինի մուտք է գործել պահեստարան հանդիսացող խորդանոց, որտեղից դուրս են բերել Գ.Մարտիրոսյանին պատկանող 40.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքը, մասնավորապես 20.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 2 կաթսա, 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ հովացուցիչ և 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ թվով 2 մեղրի լի ապակե տարա, որոնք իջեցրել և տեղադրել են նույն շենքի 8–րդ հարկ տանող աստիճանահարթակի վրա, ապա նկատելով 8–րդ հարկում գտնվող պահեստարան հանդիսացող խորդանոցը համատեղ որոշել են ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակություն կատարելու նպատակով ապօրինի մուտք գործել այդ խորդանոց ևս։ Այդ նպատակով հարմարեցված բանալու միջոցով բացել և ապօրինի մուտք են գործել Կարինե Աշոտի Ավագյանին պատկանող, Երևան քաղաքի Կոմիտաս 36/7 շենքի 8–րդ հարկում գտվող պահեստարան, որտեղից դուրս են բերել Կ.Ավագյանին պատկանող, զգալի չափերով` 47.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքը` դատարկ ապակյա տարաներ, 2 զույգ կանացի կոշիկ և մանկական խաղալիքներ ու դրել խորդանոցի դռան մոտ, սակայն չեն կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով` այն է Գայանե Մարտիրոսյանի ամուսին Վախթանգ Սիսակյանի գոռգոռոցը լսելուց հետո բռնվելու վախից դիմել են փախուստի` չկարողանալով իրենց հետ տանել Գ.Մարտիրոսյանի և Կ.Ավագյանի խորդանոցներից հափշտակելու նպատակով դուրս բերված գույքը։
Բացի այդ, Արթուր Գարուշի Հակոբյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով այն ենթադրյալ հանցանքի համար, որ նա 2017 թվականի փետրվարի 12–ին ժամը 05։00–ի սահմաններում ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Ն.Սուրենյան փողոցի, 11Ա, շենքի 8–րդ հարկի շքամուտքում գտնվող Ալլա Ալբերտի Մարգարյանին պատկանող, պահեստարան հանդիսացող խորդանոց և այնտեղից գաղտնի հափշտակել է զգալի չափերի` 14.200 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ ` «Նովա» մոդելի էլեկտրական տաքացուցիչ, թվով մեկ հատ փայտե արձանիկ, թվով մեկ հատ 3 լիտրանոց տարա` կիսով չափ լցված օղիով և թվով մեկ հատ 0,5 լիտրանոց տարայով օղի։
Արտակ Արթուրի Հակոբյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետերով այն ենթադրյալ հանցանքի համար, որ նա 2016 թվականի հունիսի 16–ին հանցանքը` պահեստարան ապօրինի մուտք գործելով ուրիշի գույքը գաղտնի հափշտակությունը համատեղ կատարելու վերաբերյալ նախնական համաձայնության գալով հոր` Արթուր Հակոբյանի հետ, ժամը 03։30–ի սահմաններում վերջինիս հետ գնացել է Երևան քաղաքի Կոմիտաս 36/7 շենք և միասին բարձրացել են շենքի 9–րդ հարկ, որտեղ գտնվում է Գայանե Մարտիրոսյանին պատկանող խորդանոցը։ Արթուր Հակոբյանը հարմարեցված բանալու միջոցով բացել և Արտակ Հակոբյանի հետ ապօրինի մուտք են գործել պահեստարան հանդիսացող խորդանոց, որտեղից դուրս են բերել Գ.Մարտիրոսյանին պատկանող 40.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքը, մասնավորապես 20.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 2 կաթսա, 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ հովացուցիչ և 10.000 ՀՀ դրամ արժողության թվով 2 մեղրով լի ապակե տարա, որոնք իջեցրել և տեղադրել են նույն շենքի 8–րդ հարկ տանող աստիճանահարթակի վրա, ապա նկատելով 8–րդ հարկում գտնվող պահեստարան հանդիսացող խորդանոցը, համատեղ որոշել են ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակություն կատարելու նպատակով ապօրինի մուտք են գործել նաև այդ խորդանոց։ Այդ նպատակով հարմարեցված բանալու միջոցով բացել և ապօրինի մուտք են գործել Կարինե Աշոտի Ավագյանին պատկանող, Երևան քաղաքի Կոմիտաս 36/7 շենքի 8–րդ հարկում գտնվող պահեստարան հանդիսացող խորդանոց, որտեղից գաղտնի հափշտակելու նպատակով դուրս են բերել Կ.Ավագյանին պատկանող, զգալի չափերով` 47.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքը` դատարկ ապակյա տարաներ, 2 զույգ կանացի կոշիկ և մանկական խաղալիքներ և դրել խորդանոցի դռան մոտ, սակայն հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով` այն է Գայանե Մարտիրոսյանի ամուսին Վախթանգ Սիսակյանի գոռգոռոցը լսելուց հետո բռնվելու վախից դիմել են փախուստի` չկարողանալով իրենց հետո բռնվելու վախից դիմել են փախուստի` չկարողանալով իրենց հետ տանել Գ.Մարտիրոսյանի և Կ.Ավագյանի խորդանոցներից հափշտակելու նպատակով դուրս բերված գույքը։


Արագացված դատական քննություն.
4. Մինչ դատաքննությունը սկսելն ամբաստանյալներ Արթուր Հակոբյանը և Արտակ Հակոբյանը միջնորդեցին դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով` միաժամանակ հայտարարելով, որ միջնորդությունը ներկայացրել են կամավոր, խորհրդակցել են իրենց Պաշտպանի հետ, գիտակցում են արագացված դատաքննություն անցկացնելու բնույթն ու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրենց պարզ և հասկանալի է, դրա հետ համաձայն են և ընդունում են այն ամբողջ ծավալով:
Մեղադրողը հայտնեց, որ չի առարկում արագացված դատական քննության դեմ։
Դատական քննության ընթացքում Տուժող Գայանե Մարտիրոսյանի ներկայացուցիչ Կարեն Սարդարյանը ներկայացրել է «Հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցման պահանջի վերաբերյալ» վերտառությամբ քաղաքացիական հայց` խնդրելով Արթուր Գարուշի Հակոբյանից հոգուտ Գայանե Մարտիրոսյանի բռնագանձել 2.727.400 ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցում։
Միևնույն ժամանակ, Կ.Սարդարյանի կողմից Դատարան ներկայացված գրությամբ հայտնվել է, որ տուժողը չի առարկում արագացված դատաքննության կարգի կիրառման դեմ։
Դատական քննության ընթացքում ներկայացված քաղաքացիական հայցն ամբողջությամբ ընդունվել է ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի կողմից։
2017 թվականի փետրվարի 17–ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան է ներկայացվել տուժող Արսեն Զաքսյանի դիմումը հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Ամբաստանյալներից պարտք և պահանջ չունեմ, արագացված կարգի կիրառման դեմ չեմ առարկում»։
2017 թվականի փետրվարի 20–ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է տուժող Արմեն Ջիլավյանի դիմումը հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Ամբաստանյալներից պարտք և պահանջ չունեմ, արագացված կարգի կիրառման դեմ չեմ առարկում»։
2017 թվականի ապրիլի 26–ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է տուժող Կարինե Ավագյանի դիմումը հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Չեմ առարկում արագացված դատական քննության դեմ և չունեմ պահանջ»։
5. Դատական քննության ընթացքում Մեղադրողը որպես ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող տվյալներ նշեց այն, որ նա տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, ունի երկու անչափահաս երեխաներ` մեկը 16, մյուսը 5 տարեկան, կինը մահացել է, մյուս երկու որդիները ծառայում են զինված ուժերում, ունի ռեցիդիվ։
Ամբաստանյալ Արտակ Հակոբյանի մասով որպես անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող տվյալներ Մեղադրողը նշեց, որ նա նախկինում դատված է, դատվածությունը չմարված, մայրը մահացել է, գործով տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, ունի երկու անչափահաս երեխաներ, երկու եղբայրները ծառայում են զինված ուժերում։
Դատական քննության ընթացքում Պաշտպանը ներկայացրեց հետևյալ բովանդակությամբ բնութագիրը. «Ես` Արյուսակ Հովհաննեսի Ղազարյանս, ծնված 1971թ. դեկտեմբերի 19–ին, 2003թ. ապրում եմ Հույսի ավան 2–րդ թաղ. 5–րդ փողոց 75 տանը ընտանիքիս հետ միասին և ճանաչում եմ Արթուր Գարուշի Հակոբյանին ծնված 1964թ. դեկտեմբերի 31–ին։ Նա նույնպես 2003թ. տեղափոխվել է Հույսի ավան 2–րդ թաղ. 5–րդ փողոցի 81 տանն իր ընտանիքով։ Ինչ նրան ճանաչում եմ ընտանիքի միակ աշխատողը նա է։ Նա կատարում է ցանկացած աշխատանք, որպեսզի կարողանա հոգալ ընտանիքի կարիքները։ Նրա երկու զավակները` Գևորգ Արթուրի Հակոբյանը ծնված 1996թ. օգոստոսի 10–ին, մյուս որդին Տարոն Արթուրի Հակոբյանը ծնված 1996թ. օգոստոսի 10–ին, գտնվում են հայոց բանակում, 2015թ. ծառայում են Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար հանրապետությունում։ Արթուրի ավագ որդին Արտակ Արթուրի Հակոբյանը ծնված 1987թ. սեպտեմբերի 12–ին գտնվում է կալանավայրում։ Իսկ մյուս երկուսը անչափահաս են` Աննա Արթուրի Հակոբյանը ծնված 2001թ. ապրիլի 30–ին, Ավետիս Արթուրի Հակոբյանը ծնված 2005թ. փետրվարի 16–ին սովորում են դպրոցում։ Արթուրը հիմա աշխատում է ավտոլվացման կետում և օրվա չնչին գումարով հոգում է ընտանիքի կարիքները»։
Միևնույն ժամանակ, Պաշտպանը նաև ներկայացրեց Դավթաշեն վարչական շրջանի ղեկավարի տեղակալ Խ.Կարապետյանի կողմից տրված տեղեկանքն այն մասին, որ քաղ. Հակոբյան Արթուրը բնակվում է ք.Երևան, Դավլաշեն, Հույսի ավան 5–րդ փող. 2շ. 81 տանը, ինչպես նաև Արթուր Հակոբյանի երկու անչափահաս երեխաների` Ավետիս Արթուրի Հակոբյանի և Աննա Արթուրի Հակոբյանի ծննդյան վկայականների պատճենները, կնոջ` Հասմիկ Հարությունյանի մահվան վկայականի պատճենը։
Պաշտպանը Դատարանից խնդրեց նշանակել հնարավորինս մեղմ պատիժ և կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70–րդ հոդվածը, այն է` նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել։
Ամբաստանյալներ Արթուր և Արտակ Հակոբյաններն ըստ էության միացան իրենց Պաշտպանի դիրքորոշմանը, հայտնեցին, որ զղջում են իրենց կատարած հանցանքների համար և խնդրում են մեղմ պատիժ նշանակել։

Դատարանի իրավական վերլուծությունը և եզրահանգումը.
6. Լսելով ամբաստանյալների դիրքորոշումն իրենց առաջադրված մեղադրանքի վերաբերյալ, հաշվի առնելով մինչև դատաքննությունը սկսվելն իրենց կամքով և Պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո ներկայացրած միջնորդությունն արագացված դատաքննություն կիրառելու վերաբերյալ, ինչպես նաև այդ կապակցությամբ Մեղադրողի, Տուժողների, Տուժողի ներկայացուցչի հայտնած դիրքորոշումը, Դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործով անհրաժեշտ է անդրադառնալ հետևյալ իրավական հարցին. արդյո՞ք թիվ ԵԱՔԴ/0190/01/16 քրեական գործով` ըստ մեղադրանքի Արթուր Գարուշի Հակոբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով, 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով, 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 2–րդ և 3–րդ կետերով, 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետերով, 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով, Արտակ Արթուրի Հակոբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետով, 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետերով, առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1–րդ և 375.2–րդ հոդվածներով ամրագրված պայմանները` դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու համար։
7. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Եթե մեղադրողը մեղադրական եզրակացությունում չի առարկել արագացված կարգ կիրառելու դեմ, ապա ամբաստանյալը կամ մեղադրյալն իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ համաձայնվելու դեպքում իրավունք ունի միջնորդելու արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու մասին այն հանցագործություններով, որոնց համար Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքով նախատեսված պատիժը չի գերազանցում 10 տարի ժամկետով ազատազրկումը։
Մինչև դատաքննությունն սկսելը մեղադրողը դատարանի առաջարկությամբ կարող է իր դիրքորոշումը փոխել, թեպետ արագացված կարգ կիրառելու դեմ առարկել է մեղադրական եզրակացությունում։
2. Սույն հոդվածի առաջին մասով նախատեսված դեպքում դատարանը կիրառում է դատական քննության արագացված կարգ, եթե`
1) ամբաստանյալը գիտակցում է իր կողմից ներկայացված միջնորդության բնույթը և հետևանքները, և
2) միջնորդությունը ներկայացված է կամավոր, և
3) պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո, եթե ամբաստանյալն ունի այդպիսին։
3. Դատարանը, գտնելով, որ ամբաստանյալի կողմից միջնորդություն ներկայացնելիս չեն պահպանվել սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասերով նախատեսված պայմանները, որոշում է ընդունում ընդհանուր կարգով դատաքննություն անցկացնելու մասին։
Դատարանը արագացված կարգ կիրառելու միջնորդությունը մերժում է նաև, եթե պարզում է, որ ամբաստանյալի արարքի իրավաբանական որակումը ճիշտ չէ։ (…) Ամբաստանյալի կամ մեղադրյալի անմեղսունակության առնչությամբ հիմնավոր կասկածների առկայության դեպքում դատարանը մերժում է արագացված կարգ կիրառելու միջնորդությունը՝ անցնելով ընդհանուր կարգով գործի քննությանը։
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…)
4. Հարցերի արդյունքում դատարանը, համոզվելով, որ առկա են սույն օրենսգրքի 375.1 հոդվածով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացնում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։ Հակառակ դեպքում դատական քննությունն իրականացվում է ընդհանուր կարգով։
5. Դատարանը արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելիս քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չի կատարում։ Սակայն ուսումնասիրում է ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները։
6. Դատարանն արագացված կարգով դատական քննության արդյունքում մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ, որը չի կարող գերազանցել կատարված հանցագործության համար նախատեսված առավել խիստ պատժի երկու երրորդը, իսկ եթե առավել խիստ պատժի երկու երրորդը փոքր է տվյալ հանցագործության համար նախատեսված առավել մեղմ պատժից` ապա առավել մեղմ պատիժը։
(…)
8. Սույն օրենսգրքի 168 հոդվածի առաջին մասի 2-8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման»։
8. ՀՀ սահմանադրական դատարանը 2010 թվականի դեկտեմբերի 28–ի թիվ ՍԴՈ-931 որոշման 6-րդ, 8-րդ և 11-րդ կետերում հայտնել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) Արագացված կարգով դատական քննությունը քրեական դատավարության ձև է, որն օրենքով սահմանված կարգով միտված է գործն առավել սեղմ ժամկետում և պարզեցված կանոններով լուծելուն։ Այս ինստիտուտի առանցքում «գործարքն» է քրեական դատավարության երկու կողմերի` մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի միջև, որի շրջանակներում մեղադրյալը համաձայնում է առաջադրված մեղադրանքին, ինչի դիմաց նրա համար երաշխավորվում է պատժի այնպիսի չափ, որը չի կարող գերազանցել կատարված հանցագործության համար նախատեսված առավել խիստ պատժի երկու երրորդը, իսկ եթե առավել խիստ պատժի երկու երրորդը փոքր է տվյալ հանցագործության համար նախատեսված առավել մեղմ պատժից` ապա առավել մեղմ պատիժ, ինչպես նաև ամբաստանյալն ազատվում է ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերից։ Համաձայնելով արագացված դատաքննությանը` ամբաստանյալը նաև կամովին հրաժարվում է մի շարք սահմանադրաիրավական երաշխիքներից, այն է` անմեղության կանխավարկածի սկզբունք, գործի հրապարակային քննության և այլ իրավունքներ։ Մյուս կողմից` մեղադրողը հրաժարվում է մեղադրանքը պաշտպանելու իր գործառույթը լրիվ ծավալով իրականացնելուց` դրանով հնարավորություն ստանալով տնտեսել իր միջոցները, ինչպես նաև մեղադրյալին (ամբաստանյալին) խրախուսել համագործակցելու քրեական հետապնդման մարմինների հետ»։
ՀՀ սահմանադրական դատարանը միևնույն որոշման 6–րդ կետում անդրադարձել է նաև արագացված դատաքննության ինստիտուտի՝ որպես քրեական դատավարության տարբերակված վարույթի տեսակի, 1987 թվականին Եվրոպայի խորհրդի նախարարների կոմիտեի «Քրեական արդարադատության պարզեցման վերաբերյալ» թիվ R (87) 18 հանձնարարականում կատարված վերլուծությանը, որը Դատարանի համոզմամբ կիրառելի է նաև սույն գործի շրջանակներում` հաշվի առնելով, որ 2015 թվականի դեկտեմբերի 6–ի խմբագրությամբ ՀՀ Սահմանադրության 81–րդ հոդվածի պահանջն է ՀՀ Սահմանադրությամբ նախատեսված հիմնարար իրավունքների, այդ թվում անձի իրավունքների և ազատությունների արդյունավետ դատական պաշտպանության վերաբերյալ ՀՀ Սահմանադրությունում ամրագրված նորմերը մեկնաբանելիս հաշվի առնել Հայաստանի Հանրապետության վավերացրած՝ մարդու իրավունքների վերաբերյալ միջազգային պայմանագրերի հիման վրա գործող մարմինների պրակտիկան:
Ըստ վկայակոչված հանձնարարականի` արագացված դատաքննության ինստիտուտն ուղղված է քրեական արդարադատության համակարգի գործունեությունն արագացնելուն և պարզեցնելուն, մասնավորապես՝ ողջամիտ ժամկետում քրեական գործի լուծման վերաբերյալ միջազգային չափանիշները և պահանջներն ապահովելու պետության պարտավորությունն արդյունավետ իրականացնելուն, հանցագործությունների քննությունն իրականացնելիս հապաղումները վերացնելուն, որոնք կասկածի տակ են դնում քրեական օրենքի հեղինակությունը և ազդում արդարադատության պատշաճ իրականացման վրա, ինչպես նաև պետության քրեական քաղաքականության գերակա խնդիրներն արդյունավետ լուծելուն։
Որպես քննարկվող ինստիտուտի նպատակներ` հանձնարարականում նշված են, ի թիվս այլնի.
ա) դատավարական տնտեսումը, այսինքն` առանձին քրեական գործերով ժամանակի, միջոցների և ջանքերի կրճատումը` դրանք ավելի բարդ գործերի վարույթի համար օգտագործելու նպատակով,
բ) հանցագործության կատարման և պատժի նշանակման միջև ընկած ժամանակահատվածի կրճատումը, նպատակ ունենալով ուժեղացնել դատավարության և քրեական պատժի նախազգուշական ազդեցությունը,
գ) կողմերին հաշտեցնելը և այլն։
9. ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թիվ ԵԿԴ/0209/01/10 քրեական գործով Շողակաթ Ամիրխանյանի և Գառնիկ Ֆարմանյանի վերաբերյալ 2011 թվականի փետրվարի 24–ին կայացված որոշման 24–րդ կետերում հայտնել է.
«(…) [Դ]ատական քննության արագացված կարգի կիրառման համար, ի թիվս այլոց, անհրաժեշտ են հետևյալ պայմանները.
1) ամբաստանյալը կամ մեղադրյալն իր միջնորդության մեջ հայտարարել է առաջադրված մեղադրանքի հետ համաձայն լինելու և արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու մասին,
2) ամբաստանյալը կամ մեղադրյալը գիտակցում է իր ներկայացրած միջնորդության բնույթն ու հետևանքները,
3) միջնորդությունը ներկայացված է կամավոր, պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.2-րդ հոդվածով նախատեսված ժամանակահատվածում, այն է՝ քրեական գործը դատարան ուղարկելու պահից մինչև դատաքննությունն սկսվելը,
4) մեղադրողը չի առարկում արագացված կարգ կիրառելու դեմ,
5) անձը մեղադրվում է այնպիսի հանցանք գործելու մեջ, որի համար նախատեսված պատիժը չի գերազանցում 10 տարի ժամկետով ազատազրկումը»:
10. Սույն դատավճռի 7–ից 9–րդ կետերում մատնանշված իրավական նորմերը, ՀՀ Սահմանադրական դատարանի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները համադրելով սույն դատավճռի 3–ից 5–րդ կետերում նշված փաստական հանգամանքների հետ, Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ա) ամբաստանյալներ Արթուր և Արտակ Հակոբյաններն իրենց միջնորդության մեջ հայտարարել են առաջադրված մեղադրանքի հետ համաձայն լինելու և արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու մասին,
բ) ամբաստանյալներ Արթուր և Արտակ Հակոբյանները գիտակցել են իրենց ներկայացրած միջնորդության բնույթն ու հետևանքները,
գ) միջնորդությունը ներկայացվել է կամավոր, պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանի հետ խորհրդակցելուց հետո և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.2–րդ հոդվածով նախատեսված ժամանակահատվածում, մինչև դատաքննությունը սկսվելը։
դ) Մեղադրողը չի առարկել արագացված կարգ կիրառելու դեմ,
ե) ամբաստանյալներ Արթուր և Արտակ Հակոբյանները մեղադրվում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքներ գործելու մեջ, որոնց համար նախատեսված պատիժը չի գերազանցում 10 տարի ժամկետով ազատազրկումը։
Հաշվի առնելով «ա»–ից «ե» կետում շարադրված փաստական հանգամանքները, Դատարանը գտնում է, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1-րդ եւ 375.2-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` Դատարանը, գործով ձեռք բերված ապացույցների ընդհանուր կարգով սահմանված հետազոտություն չկատարելով, հանգում է այն հետևության, որ Արթուր Գարուշի Հակոբյանը մեղավորությամբ կատարել է սույն դատավճռի 3-րդ կետում արձանագրված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով, 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով, 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 2–րդ և 3–րդ կետերով, 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետերով, 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով, իսկ Արտակ Արթուրի Հակոբյանը մեղավորությամբ կատարել է սույն դատավճռի 3-րդ կետում արձանագրված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետով, 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետերով իրենց մեղսագրվող արարքները։
11. Հաստատված համարելով ամբաստանյալներ Արթուր և Արտակ Հակոբյանների մեղավորությունն իրենց մեղսագրվող հանցանքների կատարման մեջ` Դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքների համար պատժի նշանակման հետ կապված իրավական հարցերի հետևյալ խմբին.
ա) ապացուցված են արդյո՞ք Արթուր և Արտակ Հակոբյանների պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
բ) ենթակա են արդյո՞ք պատժի Արթուր և Արտակ Հակոբյաններն իրենց կատարած հանցանքների համար.
գ) ի՞նչ պատիժ պետք է նշանակվի Արթուր և Արտակ Հակոբյանների նկատմամբ.
դ) Արթուր և Արտակ Հակոբյաններն արդյո՞ք պետք է կրեն իրենց նկատմամբ նշանակված պատիժը։
12. Պատասխանելով սույն դատավճռի 11–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին` Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61–րդ հոդվածի համաձայն`
«(…)
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
(…)»
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասն ամրագրում է պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների ոչ սպառիչ ցանկը, այն է`
« (…)
4) պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մինչեւ տասնչորս տարեկան երեխայի առկայությունը.
(…)
9) մեղայականով ներկայանալը, հանցագործությունը բացահայտելուն, հանցագործության մյուս մասնակիցներին մերկացնելուն, հանցագործությամբ ձեռք բերված գույքը որոնելուն աջակցելը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածը սահմանում է պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների սպառիչ ցանկը:
Այսպես, այդ հոդվածի 1–ին մասի համաձայն`
«1. Պատասխանատվությունը եւ պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ են՝
1) հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, (…)»։
Նույն հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերի համաձայն`
«3. Պատիժ նշանակելիս դատարանը չի կարող հաշվի առնել սույն հոդվածի առաջին մասով չնախատեսված այլ հանգամանքներ:
4. Եթե սույն հոդվածի առաջին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք»:
13. Նախորդ կետում վկայակոչված իրավադրույթները համադրելով սույն դատավճռում արձանագրված փաստական տվյալների հետ` Դատարանը որպես ամբաստանյալներ Արթուր Գարուշի Հակոբյանի և Արտակ Արթուրի Հակոբյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտարկում այն, որ առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալներն իրենց մեղավոր են ճանաչել` դեռևս նախաքննության ընթացքում տվել խոստովանական ցուցմունքներ (տե՛ս հատոր 1, թերթ 31–36, 70–71, 105–106, 126, 145, հատոր 2, թերթ 38–40, 92–93, 106–107), այդ կերպով աջակցելով հանցագործության բացահայտմանը։
Բացի այդ, Դատարանը որպես Արթուր Գարուշի Հակոբյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող տվյալ է դիտարկում այն, որ նրա խնամքին է գտնվում մինչև 14 տարեկան` Ավետիս Արթուրի Հակոբյանը։
Միևնույն ժամանակ, Դատարանը որպես ամբաստանյալ Արթուր Գարուշի Հակոբյանի անձը բնութագրող տվյալ է դիտարկում նրա` նախկինում դատված լինելը` համաձայն ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնից 2017 թվականի ապրիլի 14–ին ստացված թիվ 6583/17 գրության։
Ամբաստանյալ Արտակ Արթուրի Հակոբյանի մասով Դատարանը որպես անձը բնութագրող տվյալ հաշվի չի առնում նրա` նախկինում դատված լինելը, քանի որ նա դատապարտված չի եղել սույն գործի շրջանակներում հանցագործությունները կատարելու պահի դրությամբ։
14. Պատասխանելով սույն դատավճռի 11–րդ կետի «բ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին` Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ այն դեպքում, երբ հաստատված է համարվում անձի կողմից քրեական օրենքով արգելված հանցանքի կատարման փաստական հանգամանքը, ապա անհրաժեշտություն է առաջանում կյանքի կոչել քրեական իրավունքի հիմքում ընկած պատասխանատվության անխուսափելիության սկզբունքը (նպատակ ունենալով վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել հանցանք կատարած անձին և կանխել հետագա հանցագործությունների կատարումը` հանցավորի մոտ ձևավորելով իրավահպատակ վարքագիծ և ապահովելով նրա վերասոցիալականացումը հասարակությունում), բացառությամբ այն դեպքերի, երբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասում նախատեսված մեխանիզմների ուժով անձը կարող է ենթակա չլինել պատժի օրենքի ուժով (Ex lege):
Համադրելով վերոնշյալ դիրքորոշումը` ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի կողմից երեք դրվագ գողություն և երկու դրվագ գողության փորձ կատարելու, ինչպես նաև ամբաստանյալ Արտակ Հակոբյանի կողմից երկու դրվագ գողության փորձ կատարելու վերաբերյալ հաստատված փաստական հանգամանքների հետ, Դատարանն արձանագրում է, որ առկա է անհրաժեշտություն կատարված հանցանքների կապակցությամբ վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել ամբաստանյալներին և կանխել հետագա հնարավոր հանցագործությունները` այդ կերպ նպաստելով ամբաստանյալի իրավահպատակ վարքագծի ձևավորմանը և նրանց վերասոցիալականացմանը հասարակությունում։ Միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով ամբաստանյալների պատժի ենթակա չլինելու օրենքի ուժով նախատեսված հիմքերը բացակայում են։
Այսինքն, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Արթուր և Արտակ Հակոբյանները ենթակա են պատժի` իրենց կողմից կատարված հանցանքների համար։
15. Պատասխանելով սույն դատավճռի 11–րդ կետի «գ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին` Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները»:
(…)
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3–րդ հոդվածի համաձայն`
«(…)
6. Դատարանն արագացված կարգով դատական քննության արդյունքում մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ, որը չի կարող գերազանցել կատարված հանցագործության համար նախատեսված առավել խիստ պատժի երկու երրորդը, իսկ եթե առավել խիստ պատժի երկու երրորդը փոքր է տվյալ հանցագործության համար նախատեսված առավել մեղմ պատժից` ապա առավել մեղմ պատիժը։
(…)
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի տեսակները»:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ, ինչի վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 39–րդ կետում հայտնել է հետևյալը.
«(…) Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
(…)
Այսպիսով, նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հարցերի վերաբերյալ մանրամասն տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
(…) Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն»։
16. Վերը վկայակոչված իրավական դիրքորոշումների հիման վրա` Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել.
Սույն դատավճռում շարադրված իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով ամբաստանյալ Արթուր և Արտակ Հակոբյանների կողմից կատարված հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում` նրանց հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, հանցանքները կատարելուց հետո ամբաստանյալների դրսևորած վարքագիծը, դրանք համադրելով սույն դատավճռի 13-րդ կետում արձանագրված՝ նրանց պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում սանկցիայով նախատեսված խիստ պատժատեսակի միջոցով հնարավոր է ապահովել պատժի նպատակների իրացվելիությունը:
Այսինքն` Դատարանը գտնում է, որ ինչպես ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի, այնպես էլ Արտակ Հակոբյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկում պատժատեսակը, որի ռեալ (իրական) կիրառման միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացվելիությունը: Տվյալ դեպքում նշանակվող ազատազրկումը բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից։
Միևնույն ժամանակ, նկատի ունենալով սույն գործով դատվածության առկայությունը` Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ ռեցիդիվի կանոնները կիրառելի համարվել չեն կարող` արագացված դատաքննության կարգ կիրառելու պատճառով։ Մասնավորապես, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Ալեք Պողոսյանի վերաբերյալ 2014 թվականի մայիսի 31–ի թիվ ՏԴ/0071/01/13 քրեական գործով կայացված որոշման 21–րդ կետում նշել է, որ հանցագործությունների ռեցիդիվի և արագացված դատաքննության ընթացքում պատիժ նշանակելու կանոնների համատեղ կիրառումը բացառում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների կիրառման հնարավորությունը, և դատարանը զրկվում է կոնկրետ դեպքում կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորությունը, հանցավորի անձը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները գնահատելու և անձի նկատմամբ արդարացի պատիժ նշանակելու հնարավորությունից։
Հիշյալ վերլուծության հիման վրա` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը եզրահանգել է, որ գործի քննության արագացված կարգի կիրառման պայմաններում հանցագործությունների ռեցիդիվի և արագացված դատաքննության դեպքում պատիժ նշանակելու կանոնների միաժամանակյա կիրառությունն անթույլատրելի է։
Միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով, որ սույն քրեական գործով ամբաստանյալներ Արթուր և Արտակ Հակոբյաններին առաջադրված մեղադրանքը վերաբերվում է նրանց կողմից 2016 թվականի փետրվար ամսից հետո ընկած ժամանակահատվածում կատարված հանցագործություններին, այսինքն` այն հանցագործություններին, որոնք կատարվել են նախքան ամբաստանյալ Արտակ Հակոբյանի կողմից 2016 թվականի հուլիսի 4–ի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք–Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով դատապարտվելը, Արթուր և Արտակ Հակոբյանների կողմից 2016 թվականի նոյեմբերի 14–ի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով դատապարտվելը, հետևաբար Դատարանը պատժի նշանակման հարցը լուծելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66–րդ հոդվածի 6–րդ մասով նախատեսված` հանցագործությունների համակցության կանոններով։
Մասնավորապես, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից 2016 թվականի նոյեմբերի 14–ին կայացված դատավճռի եզրափակիչ մասում նշվել է, որ «Արտակ Արթուրի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և պատիժ նշանակել տուգանք՝ ՀՀ նվազագույն աշխատավարձի 700 (յոթ հարյուր)-ապատիկի` 700.000 (յոթ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ, նշանակված պատժին լրիվ գումարել նախորդ` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 4-ի դատավճռով նշանակված 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկումը` տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկելով 3 (երեք) տարի ժամկետով և ամբաստանյալ Արտակ Արթուրի Հակոբյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել տուգանք` 700.000 (յոթ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ և ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկելով 3 (երեք) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 51-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոններով, տուգանքի վճարման ժամկետ սահմանել 10 (տաս) ամիս և թույլատրել տուգանքը մաս առ մաս վճարել նույն ժամկետում` ամիսը 70.000 (յոթանասուն հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Արտակ Արթուրի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ:
Արթուր Գարուշի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և պատիժ նշանակել տուգանք՝ ՀՀ նվազագույն աշխատավարձի 700 (յոթ հարյուր)-ապատիկի` 700.000 (յոթ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 51-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոններով, տուգանքի վճարման ժամկետ սահմանել 10 (տաս) ամիս և թույլատրել տուգանքը մաս առ մաս վճարել նույն ժամկետում` ամիսը 70.000 (յոթանասուն հազար) ՀՀ դրամի չափով»։
17. Պատասխանելով սույն դատավճռի 11–րդ կետի «դ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին` Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Նկատի ունենալով ամբաստանյալներ Արթուր և Արտակ Հակոբյանների կողմից քրեական օրենքով արգելված արարքի կատարման եղանակը, բնույթը, հանրային վտանգավորության և հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալների նկատմամբ անհրաժեշտ է կիրառել քրեաիրավական ներգործության միջոց, որն անմիջականորեն պետք է ներգործի ամբաստանյալների նկատմամբ` ունենալով կանխարգելիչ (պրևենտիվ) բնույթ, ապագայում համանման արարքների կատարումը բացառելու համար։
Այսինքն, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Արթուր և Արտակ Հակոբյանները պետք է կրեն իրենց նկատմամբ նշանակվող պատիժը։
Միևնույն ժամանակ, անդրադառնալով պատժի կրման սկզբի հաշվարկման մեխանիզմին` Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից, իսկ ամբաստանյալ Արտակ Հակոբյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 4-ի դատավճռի կատարման արդյունքում նրա` փաստացի արգելանքի վերցված լինելու պահից։
18. Անդրադառնալով Տուժողի ներկայացուցչի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցին` Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74–րդ հոդվածի 1–ին մասի համաձայն` «1. Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար: (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1–ին հոդվածի 6–րդ մասի համաձայն` «6. Եթե տվյալ գործով հարուցված է նաեւ քաղաքացիական հայց, եւ ամբաստանյալը (մեղադրյալը) կամ քաղաքացիական պատասխանողը ընդունում է այն, ապա դատարանը դատավճռով բավարարում է նաեւ քաղաքացիական հայցը, եթե այն չի հակասում օրենքին: Այդ դեպքում դատարանը պետք է լրացուցիչ պարզի, թե արդյոք հայցի ընդունումը կամավոր է, և արդյոք այն վերաբերում է այլ անձանց իրավունքներին: Դատարանը, գտնելով, որ հայցի ընդունումը հակասում է օրենքին կամ կամավոր չէ կամ վերաբերում է այլ անձանց իրավունքներին, հայցը թողնում է առանց քննության` քաղաքացիական հայցվորին բացատրելով քաղաքացիական դատավարության կարգով հայց ներկայացնելու նրա իրավունքը»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Դ.Գալստյանի վերաբերյալ թիվ ՇԴ/0008/01/09 քրեական գործով 2009 թվականի նոյեմբերի 26–ին կայացված որոշման 17–րդ կետում նշել է. «Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ օրենսդիրը որդեգրել է քրեական մեղադրանքի հանդեպ քաղաքացիական հայցի ածանցյալ դերի հայեցակարգը։ Իսկ դրանից բխում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը լուծելու համար դատարանը նախ պետք է ապացուցված համարի տվյալ հանցագործության համար անձի մեղավորությունը, որից հետո միայն կարող է անդրադառնալ հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի բնույթի, չափի և դրա հատուցման հետ կապված հարցերին»։
19. Սույն դատավճռի նախորդ կետում վկայակոչված իրավադրույթի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտված իրավական դիրքորոշումների ներքո` Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Սույն քրեական գործի շրջանակներում Տուժող Գայանե Մարտիրոսյանի ներկայացուցիչ Կարեն Սարդարյանը ներկայացրել է «Հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցման պահանջի վերաբերյալ» վերտառությամբ քաղաքացիական հայց` խնդրելով Արթուր Գարուշի Հակոբյանից հոգուտ Գայանե Մարտիրոսյանի բռնագանձել 2.727.400 ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցում։
Ներկայացված քաղաքացիական հայցը դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի կողմից սեփական կամահայտնությամբ ամբողջությամբ ընդունվել է։
Միևնույն ժամանակ, ուսումնասիրելով ներկայացված քաղաքացիական հայցի բովանդակությունը` Դատարանը գտնում է, որ այն համապատասխանում է քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի ներկայացման օրենսդրական պահանջներին։
Հետևաբար, հիմք ընդունելով հիշյալ հանգամանքները` Դատարանը գտնում է, որ Տուժող Գայանե Մարտիրոսյանի ներկայացուցիչ Կարեն Սարդարյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը` Արթուր Գարուշի Հակոբյանից հոգուտ Գայանե Մարտիրոսյանի 2.727.400 ՀՀ դրամ գումարի բռնագանձման պահանջով` որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցում, ենթակա է բավարարման։
20. Անդրադառնալով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված` «Օթարդ» տեսակի կոնյակի, «Դիմփլ» տեսակի կոնյակի, «Լարրեսինգլ Նապոլեոն արմագնաց» տեսակի կոնյակի, «Նաիրի» տեսակի կոնյակի և «Արիել» տեսակի լվացքի փոշու տնօրինման հարցին, Դատարանը գտնում է, որ այն պետք է վերադարձնել տուժող Գայանե Մարտիրոսյանին սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Անդրադառնալով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված` Երևան քաղաքի Կոմիտաս 36/7 շենքի 8–րդ հարկում գտնվող խորդանոցի փականի գլանաձև մեխանիզմի տնօրինման հարցին, Դատարանը գտնում է, որ այն պետք է վերադարձնել տուժող Կարինե Ավագյանին` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Անդրադառնալով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված` Երևան քաղաքի Սոսե 4 շենքի 9–րդ հարկում գտնվող խորդանոցի կախովի կողպեքի և բանալու տնօրինման հարցին, Դատարանը գտնում է, որ այն պետք է վերադարձնել տուժող Արմեն Ջիլվանյանին` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Անդրադառնալով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված` «Nova» մոդելի էլեկտրական տաքացուցչի, փայտե արձանիկի, 3 լիտրանոց տարայի` կիսով չափ լցված օղիով, 0,5 լիտրանոց տարայով օղիի և Երևան քաղաքի Ն.Սուրենյան փողոցի 11 Ա շենքի 8–րդ հարկի շքամուտքի խորդանոցի փականի ամրացման մետաղյա կտորի տնօրինման հարցին, Դատարանը գտնում է, որ այն պետք է վերադարձնել տուժող Ալլա Մարգարյանին` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված` ստորագրություն չհեռանալու մասին, խափանման միջոցին` Դատարանը գտնում է, որ մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելն այն պետք է թողնել անփոփոխ` դատական ակտի հնարավոր բողոքարկման դեպքում ամբաստանյալի դատավարական պարտականությունների պատշաճ կատարումն ապահովելու համար:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արտակ Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված` ստորագրություն չհեռանալու մասին, խափանման միջոցին` Դատարանը գտնում է, որ մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելն այն պետք է թողնել անփոփոխ` դատական ակտի հնարավոր բողոքարկման դեպքում ամբաստանյալի դատավարական պարտականությունների պատշաճ կատարումն ապահովելու համար:
Դատարանը նաև գտնում է, որ դատական ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսը բացակայում է, իսկ նշված հոդվածի նույն մասի 2-ից 8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3-րդ հոդվածի 8-րդ մասի` ամբաստանյալից բռնագանձման ենթակա չեն:
Միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ առկա չէ որևէ հիմք` ամբաստանյալների նկատմամբ հարկադիր բուժում կամ խնամակալություն նշանակելու համար, գործով բռնագանձման ենթակա գույք չկա:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 369-372-րդ, 375.3-375.4-րդ հոդվածներով` Դատարանը`


ՎՃՌԵՑ`

Արթուր Գարուշի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի ժամկետով։
Արթուր Գարուշի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով։
Արթուր Գարուշի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 2–րդ և 3–րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով։
Արթուր Գարուշի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի ժամկետով։
Արթուր Գարուշի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 3–րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3–րդ մասի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ, սույն գործով նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելով` վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 (երեք) տարի 8 (ութ) ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6–րդ մասի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ, սույն գործով նշանակված պատժին լրիվ գումարել նախորդ` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի նոյեմբերի 14-ի դատավճռով նշանակված 700.000 ՀՀ դրամի չափով տուգանքը` վճարման նույն կարգով, այն է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 51-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոններով, տուգանքի վճարման ժամկետ սահմանելով 10 (տասը) ամիս և թույլատրել տուգանքը մաս առ մաս վճարել ամիսը 70.000 (յոթանասուն հազար) ՀՀ դրամի չափով` Արթուր Գարուշի Հակոբյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակելով ազատազրկում` 3 (երեք) տարի 8 (ութ) ամիս ժամկետով և տուգանք` 700.000 (յոթ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Արթուր Գարուշի Հակոբյանի պատժի կրման ժամկետի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
Արտակ Արթուրի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի ժամկետով։
Արտակ Արթուրի Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–177–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 1–ին և 3–րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3–րդ մասի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ, սույն գործով նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելով` վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66–րդ հոդվածի 6–րդ մասի կիրառմամբ հանցանքների համակցությամբ, սույն գործով նշանակված պատժին լրիվ գումարել նախորդ` երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի նոյեմբերի 14–ի դատավճռով նշանակված 700.000 ՀՀ դրամի չափով տուգանքը` վճարման նույն ժամկետով, այն է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 51–րդ հոդվածի 3–րդ մասի կանոններով, տուգանքի վճարման ժամկետ սահմանելով 10 (տասը) ամիսը և թույլատրելով տուգանքը մաս առ մաս վճարել ամիսը 70.000 (յոթանասուն հազար) ՀՀ դրամի չափով, մասնակիորեն գումարել նախորդ` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք–Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 4–ի դատավճռով նշանակված 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկման չկրած մասից 8 (ութ) ամիսը, ինչպես նաև լրիվ գումարել տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքի զրկման 3 (երեք) տարի ժամկետը` Արտակ Արթուրի Հակոբյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակելով ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 11 (տասնմեկ) ամիս ժամկետով, տուգանք` 700.000 (յոթ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գումարի չափով և տրանսպորտային միջոցներ վարելու իրավունքից զրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով։
Արտակ Արթուրի Հակոբյանի պատժի կրման ժամկետի սկիզբը հաշվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հուլիսի 4-ի դատավճռի կատարման արդյունքում փաստացի արգելանքի վերցված լինելու պահից։
Արթուր Գարուշի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրությունը` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Արտակ Արթուրի Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրությունը` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող Գայանե Մարտիրոսյանի ներկայացուցիչ Կարեն Սարդարյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը` Արթուր Գարուշի Հակոբյանից 2.727.400 (երկու միլիոն յոթ հարյուր քսանյոթ հազար չորս հարյուր) ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցում բռնագանձելու վերաբերյալ, բավարարել։
Որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված` «Օթարդ» տեսակի կոնյակը, «Դիմփլ» տեսակի կոնյակը, «Լարրեսինգլ Նապոլեոն արմագնաց» տեսակի կոնյակը, «Նաիրի» տեսակի կոնյակը և «Արիել» տեսակի լվացքի փոշին վերադարձնել տուժող Գայանե Մարտիրոսյանին` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված` Երևան քաղաքի Կոմիտաս 36/7 շենքի 8–րդ հարկում գտնվող խորդանոցի փականի գլանաձև մեխանիզմը վերադարձնել տուժող Կարինե Ավագյանին` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված` Երևան քաղաքի Սոսե 4 շենքի 9–րդ հարկում գտնվող խորդանոցի կախովի կողպեքն իր բանալիով վերադարձնել տուժող Արմեն Ջիլվանյանին` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված` «Nova» մոդելի էլեկտրական տաքացուցիչը, փայտե արձանիկը, 3 լիտրանոց տարան` կիսով չափ լցված օղիով, 0,5 լիտրանոց տարայով օղին և Երևան քաղաքի Ն.Սուրենյան փողոցի 11 Ա շենքի 8–րդ հարկի շքամուտքի խորդանոցի փականի ամրացման մետաղյա կտորը վերադարձնել տուժող Ալլա Մարգարյանին` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Դատավճռի ծախսերի հարցը համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում, բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395–րդ հոդվածի 1–ին կետով նախատեսված հիմքի։



ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ