ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն №ԵԱՔԴ/0170/01/16
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր`Մ.Մելքոնյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ք. Երևանում

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով`


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆԻ
Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆԻ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ԱՌԱՔԵԼՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Հ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ս.ԲԵՐԱԿՉՅԱՆԻ


2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ին դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ս.Բերակչյանի և վերջինիս շահերի պաշտպան Հ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սերգեյ Գուրգենի Բերակչյանի`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով,



Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
ՀՀ Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում 2016 թվականի հուլիսի 28-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 09119616 քրեական գործը։
Կատարված նախաքննության արդյունքում ամբաստանյալ Սերգեյ Բերակչյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն բանի համար, որ «նա 2016 թվականի հուլիսի 18-ին ժամը 22.30-ի սահմաններում, իրենց երեխային խնամելու հարցի շուրջ Երևան քաղաքի Պ.Սևակի փողոցի 78տան բակում վիճաբանել է նախկին կնոջ` Գայանե Հրանտի Քալաշյանի հետ, որի ընթացքում իր մոտ եղած խոհանոցային դանակով Գայանե Քալաշյանի հասցեին տվել է սպանության սպառնալիքներ»:
2016 թվականի սեպտեմբերի 09-ին քրեական գործը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)` ըստ էության քննության առնելու համար:
Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 03-ի դատավճռով ամբաստանյալ Սերգեյ Բերակչյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել տուգանքի` ՀՀ-ում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000(հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Ամբաստանյալ Սերգեյ Բերակչյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Սերգեյ Բերակչյանը և վերջինիս շահերի պաշտպան Հ.Հակոբյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
Թիվ ԵԱՔԴ/0170/01/16 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Տ.Սահակյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 2017 թվականի օգոստոսի 25-ին և Վերաքննիչ դատարանի նույն թվականի սեպտեմբերի 11-ի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Ըստ ներկայացված վերաքննիչ բողոքի`Առաջին ատյանի դատարանը խախտելով կողմերի մրցակցության, բոլորը հավասար են օրենքի և դատարանի առաջ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածով սահմանված սկզբունքը , առավելությունը տվել է սույն քրեական գործով մեղադրանքի կողմին և մեղադրական եզրակացությանը։
Ի հիմնավորումը ներկայացվածի` պաշտպանական կողմը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը առավել նշանակություն է տվել տուժողի և նրանից ածանցյալ վկաների ցուցմունքներին, անտեսելով ամբաստանյալի վկա Պերճ Աբրահամյանի ցուցմունքները:
Պաշտպանական կողմը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ոչ միայն չի ընդունել իրենց կողմից բերված փաստարկները, այլ նաև չի ձեռնարկել անհրաժեշտ միջոցներ քրեական գործով ճշմարտությունը բացահայտելու համար, ինչն էլ պայմանավորված է նրանով, որ վերջինս առավելապես հիմնվելով վկաներ Գայանե Խլղաթյանի և Հովհաննես Քալաշյանի հարցաքննության արդյունքների վրա, հաստատված է համարել մի շարք փաստական հանգամանքներ, որոնք էլ պատճառ են հանդիսացել բողոքարկվող դատական ակտի կայացման համար:
Ավելին` պաշտպանական կողմը նշել է, որ տուժողը փաստել է, որ գործով վկա Նարինե Քալաշյանը հանդիսացել է իր քույրը (մորաքրոջ աղջիկը), ինչից էլ կարելի է ենթադրել, որ վկան կարող էր շահագրգռված լինել սույն գործով մեղադրական դատավճիռ կայացնելու ելքով, ինչը նշանակում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պետք անդրադառնար նշված հանգամանքին և դրա ներքո գնահատական տար վկայի ցուցմունքին:
Անդրադառնալով նշված վկայի ցուցմունքների արժանապատվության հարցի քննարկմանը պաշտպանական կողմը նշել է, որ դրանցում առկա են նաև էական հակասություններ, մասնավորապես վկան նախաքննական ցուցմունքով (01.08.2016թ.) հայտնել է, որ իր կարծիքով Սերգեյը դանակը վերցրել է իր ավտոմեքենայից ԳԱԶ 31-10 ավտոմեքենայից և ինչ վերաբերվում է դանակի արտաքին նկարագրին, ապա դանակը իր հիշելով ուներ սպիտակ գույնի շեղբ, մոտավորապես շեղբի հատվածը 15-20 սմ էր, իսկ Առաջին ատյանի դատարանում վկան հայտնել է, որ դանակի չափը մոտավորապես 10 սմ է։ Դանակի չափերի մասով հակասության վերաբերյալ վկան հայտարարել, որ այդ չափերը իրեն նախաքննական մարմինն (քննիչն) է հուշել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանը հանդես գալով վկայի կողմից, հայտարարել է թէ վկան «այդքան էլ ցույց տվեց», թեպետ վկան ցուցմունքով դանակի չափը բառացի նշեց 10 սանտիմետր։
Սակայն Առաջին ատյանի դատարանը վկայի ցուցմունքների մեջ էական հակասություն չի նկատել։
Պաշտպանական կողմը անդրադառնալով անչափահաս վկա Հովհաննես Քալաշյանի թե նախաքննական և թե դատաքննական ցուցմունքներին, նշել է, որ այն նույնպես շինծու է և անարժանահավատ` հիմքում դնելով վերջինիս տարիքը և այն որ նա ուղղորդված է եղել ի շահ տուժողի:
Բացի այդ, պաշտպանական կողմը նշել է, որ սույն քրեական գործով նախաքննության ընթացքում որպես վկա հարցաքննվել են նաև Գուրգեն, Սվետլանա Բերակչյանները, Իզոլդա Ավետիսյանը, որոնք հանդիսանում են ամբաստանյալի ծնողները և քույրը, սակայն դատաքննությանը դատակոչված չեն եղել, իսկ նշված անձանց դատակոչելու և հարցաքննելու պաշտպանական կողմի միջնորդության դեմ մեղադրող կողմը առարկել է, պատճառաբանելով թե նրանք ամբաստանյալի բարեկամներն են, իսկ Առաջին ատյանի դատարանը առանց պատճառաբանության որոշել է միջնորդությունը մերժել, այնինչ, ըստ պաշտպանական կողմի այդ անձանց ցուցմունքները էական նշանակություն կունենային սույն գործով արդարադատություն իրականացնելու համար։
Ամփոփելով ներկայացվածը` պաշտպանական կողմը եկել է այն եզրահանգման, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ճիշտ չի կիրառվել քրեադատավարական օրենքը, դատական ակտում շարադրված հետևությունները չեն համապատասխանում գործի փաստական հանգամանքներին, որպիսի պայմաններում դատական ակտը ենթակա է բեկանման։
Հիմք ընդունելով վերոնշյալը` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել են.
«1. Սույն վերաքննիչ բողոքը ընդունել վարույթ:
2.Բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 03.07.2017 թվականին կայացված թիվ ՇԱՔԴ/0170/01/16 դատավճիռը, ճանաչել և հռչակել հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալ Սերգեյ Բերակչյանի անմեղությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքով և արդարացնել։
Ամբաստանյալ Սերդեյ Բերակչյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը վերացնել»։

3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Սերգեյ Բերակչյանի և վերջինիս շահերի պաշտպան Հ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի, որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
(…)»:
Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված հարցը հետևյալն է`
1.Արդյո՞ք գործում առկա փաստական տվյալներով հնարավոր է հաստատված համարել ամբաստանյալ Սերգեյ Բերակչյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու փաստը:
Մինչ քննարկվող հարցին անդրադառնալը Վերաքննիչ դատարանը անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է նախա¬տեսում սպանության, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու կամ խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու իրական սպառնալիքի համար, եթե այդ սպառնալիքն իրականաց¬նելու իրական վտանգ է եղել։
Անդրադառնալով վերոնշյալ հոդվածին` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ սպանության սպառնալիքի հետ մեկտեղ այն պատասխանատվություն է նախատեսում առող¬ջութ¬յանը ծանր վնաս պատճառելու կամ խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու իրա¬կան սպառնալիքի համար: Այսինքն` նշված հանցակազմի օբյեկտը հա¬վաքական բնույթ է կրում, այն բաղկացած է մարդու կյանքի և առող¬ջության, ինչպես նաև սեփականության անվտանգության ապահով¬մանն ուղղված հասարակական հարաբերություններից:
Քննարկվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է ակտիվ գործողություններով` սպանության, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու կամ խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու սպառնալիքով: Սպառ¬նալիքը մարդու նկատմամբ հոգեբանական հարկադրանքի ձև է, որը նպատակ է հետապնդում վախեցնել նրան, առաջացնել տագնապի, սեփական անվտանգության կամ գույքի համար անհանգստության զգացում: Այս հանցակազմի իմաստով սպառնալիքի արտահայտման եղանակները կարող են տարբեր լինել, ինչն արարքի որակման համար նշա¬նակություն չունի: Այն կարող է արտահայտվել բանավոր, գրավոր, որոշակի գործողություններով (օրինակ` զենքը ցուցադրաբար թափա¬հա¬րելով):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածով նախատեսված հան¬ցա¬կազմը ձևական է, այսինքն՝ հանցանքն ավարտված է համարվում սպառնալիքը տալու պահից: Հնարավոր են դեպքեր, սակայն, երբ սպառնալիքը տրվել է գրավոր ձևով, և այն ինչ-որ պատճառով չի հասել հասցեատիրոջը: Նման դեպքերում հանցանքն ավարտված կհամարվի այն ժամանակ, երբ տուժողը ծանոթանա սպառնալիքի բովանդա¬կութ¬յանը:
Քննարկվող հանցակազմի պարտադիր հատկանիշներից են սպառնալիքի կոնկրետությունը և իրական լինելը: Տվյալ դեպքում կոնկրետությունը ենթադրում է այն հանգամանքի հստակեցում, թե ինչպիսի վնաս է սպառնում պատճառել հանցավորը` սպանել, առող¬ջությանը ծանր վնաս պատճառել, թե խոշոր չափի գույքային վնաս հասցնել: Ընդ որում, սպառնալիքի իրականացման եղանակների մասին հայտարարելը արարքի որակման համար նույնպես նշանակություն չունի:
Սպառնալիքն իրական է համարվում այն դեպքում, երբ տուժողը բավարար հիմքեր է ունենում վախենալու դրա իրականա¬ցու¬մից: Այլ կերպ ասած` տուժողը պետք է կարծի, որ սպառնալիքի իրականացումը հնարավոր է: Միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ թեև սպառնալիքի իրական լինելը հավաստելու համար տուժողի սուբյեկտիվ ընկալման գնահատումը կարևոր է, սակայն արարքի որակման համար այն ածանցյալ նշանակություն ունի, առաջնայինն օբյեկտիվ իրադրության գնահատումն է: Հնարավոր են դեպքեր, երբ օբյեկտիվ իրադրությունը հիմք չի տալիս սպառնալիքն իրական գնահատելու համար, սակայն անձն իր հոգեկան լարված վիճակի, հոգեկան առանձնահատկությունների կամ այլ պատճառ¬նե¬րով իրականությունը խեղաթյուրված է ընկալում` կարծելով, թե սպառնալիքն իրական է: Օբյեկտիվ իրադրության գնահատումը են¬թադրում է, որ անհրաժեշտ է հաշվի առնել այնպիսի հանգամանքներ, ինչ¬պիսիք են սպառնալիքի բովանդակությունը, սպառնալիք տալու եղա¬նակը, դեպքի վայրը, ժամանակը, հանցավորի և տուժողի միջև հարաբերությունների բնույթը, հանցավորի անձը և այլն: Հետևաբար` սպառնալիքի իրական լինելու հարցը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում պետք է լուծվի` գործի բոլոր հանգամանքները, այդ թվում` տուժողի սուբյեկտիվ ընկալումը հաշվի առնելով:
Սուբյեկտիվ կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածով արգելված արարքը բնութագրվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ: Այսինքն` հանցավորը գիտակցում է, որ սպանության, առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու կամ խոշոր չափի գույք ոչնչացնելու սպառնալիք տալով` տուժողի վրա հոգեբանական ազդեցություն է գոր¬ծադրում` վերջինիս մոտ առաջացնելով վախի, անվստահության զգա¬ցո¬ղութ¬յուն, նախատեսում և ցանկանում է նշված հետևանքների առա¬ջացումը: Հանցագործության շարժառիթները կարող են տարբեր լինել` վրեժ, խանդ, անձնական անբարյացկամ հարաբերություններ և այլն (տե´ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԿԴ1/0025/01/11 գործով 2012 թվականի հունիսի 08-ին կայացրած որոշման 17-19-րդ կետերը):
Քննարկվող հարցին պատասխանելու համար Վերաքննիչ դատարանը անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցների գնահատմանը.
Այսպես`
Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Սերգեյ Բերակչյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Գայանե Քալաշյանին ճանաչում է 2009 թվականից, երբ Գայանե Քալաշյանի հետ աշխատել են «Սանտաս» տաքսի ծառայությունում, որտեղ ինքն աշխատել է որպես վարորդ, իսկ Գ.Քալաշյանը որպես դիսպետչեր` կարգավար: Սկզբնական շրջանում գտնվել են ընկերական փոխհարաբերությունների մեջ, ապա փաստացի ամուսնական կապի մեջ, որի արդյունքում 2011 թվականի օգոստոսի 11-ին ծնվել է իրենց որդին` Հովհաննես Քալաշյանը: 2016 թվականի հուլիսի 17-ի գիշերը, ժամը 01:00-ին Գ.Քալաշյանը եկել է իրենց տուն` ոմն Վալերի հետ, ով էլ իր տան մեջ ներկայացել է, որ իբր մինչև ժամը 06:00-ն իրեն անվանում են Կարեն, վեցից հետո Վլադ, հետո` Կարեն, վերջինս իր հայրիկին` Գուրգեն Բերակչյանին և մայրիկին` Իզոլդա Ավետիսյանին սպառնալով ասել է, որ երեխային բերեն, որ նա պետք է տանի: Դրանից հետո հաջորդ օրը մի քանի անգամ իրենց տուն են զանգահարել Գայանե Քալաշյանը և նրա ընկերները և սպառնացել Գուրգեն Բերակչյանին, որ իրենք տարել են երեխային, իրենք էլ կես ժամվա մեջ պետք է ետ բերեն: Գ.Քալաշյանի ընկերուհի Նարինե Խլղաթյանի ամուսինը` Կարեն Զոհրաբյանը, որքանով ինքը գիտի ազգանունը, 2016 թվականի հուլիսի 18-ին ժամը 14:00-ից 15:00-ի սահմաններում, Գ.Քալաշյանն իր հետ տաքսի ծառայությունում աշխատող վարորդի հետ, 34 РА կամ РО 802 պետհամարանիշի կարմիր գույնի «Օպել»ՙ մակնիշի ավտոմեքենայով, այցելել են իրենց տուն` Երևան քաղաքի Պ.Սևակի փողոցի թիվ 78 հասցե: Նրանք նկատել են, որ ինքը երեխայի` Հովհաննես Քալաշյանի հետ տանից հեռանում է, նշված ավտոմեքենայով հեռացել են: Իր կարծիքով, քանի որ նրանք վստահ չեն եղել, որ երեխան իր հետ է, նորից վերադարձել են նույն տեղը, այդ ժամանակ ինքն իր կողմից շահագործվող 0(93)00-83-92 հեռախոսահամարից զանգահարել է Կարենի կնոջը` Նարինե Խլղաթյանին, որ վերջինս ամուսնուն փոխանցի, որ իր և Գայանե Քալաշյանի անձնական հարցերի մեջ նա չխառնվի: Ն.Խլղաթյանը պնդել է, որ իր ամուսինը չի եղել: 2016 թվականի հուլիսի 18-ին, ժամը 21:00-ից 22:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, երեխայի հետ ինքը գտնվել է Պ.Սևակի 78 տան հասցեում, որտեղ բակում երեխան խաղալիս է եղել, իսկ ինքը` պառկած: Այդ ժամանակ Գ.Քալաշյանն ու Ն.Խլղաթյանը եկել են իրենց տուն, որի մասին ինքն արթնանալուց հետո է իմացել, նրանք ցանկացել են առանց իր և տան անդամների գիտության բակից երեխային վերցնել և տանել` առանց զգուշացնելու: Մայրը` Իզոլդա Ավետիսյանը, դուրս գալով տանից նկատել է Գ.Քալաշյանին և թույլ չի տվել, որ երեխային տանի` առանց իրեն զգուշացնելու: Այդ պահին հայրն արթնացրել է իրեն քնած տեղից, ինքը տեսել է, որ Գ.Քալաշյանը իրենց երեխային գրկել է, իսկ մայրը նրան ասել է, որ ներս գան, նստեն և զրուցեն, ինքը պատասխանել է, որ խոսելու բան չունեն, և երեխային թող չտանի, քանի որ Գ.Քալաշյանն աշխատում է 24 ժամ ժամանակացույցով և երեխան գտնվում է Ն.Խլղաթյանի խնամքի տակ, երեխային ոչ իրենից և ոչ իր իսկ տատիկ, պապիկից ավելի լավ չի կարող խնամել: Նշել է, որ իր և Գ.Քալաշյանի միջև գրավոր համաձայնագիր կա, որում վերջինս պարտավորվել է երեխային թույլատրել իրեն ամսվա կտրվածքով 15 օր զբաղվել երեխայի խնամքով, տեսակցել երեխային, բերել իր տուն, և Գ.Քալաշյանը չի կատարել իր պարտականությունները: Դրանից ելնելով, երևի մտածել է, որ ինքը երեխային չի վերադարձնելու, բայց նման բան չի եղել, իրենց բակում գտնված ժամանակ ներկա են եղել մայրը` Ի.Ավետիսյանը, հայրը` Գ.Բերակչյանը, քույրը` Սվետլանա Բերակչյանը և ոչ մի քաշքշուկ իրենց կողմից չի եղել, ինքը դանակով Գ.Քալաշյանի վրա չի հարձակվել, սուտ է նաև, որ թե իբր ինքը Գ.Քալաշյանի հասցեին տվել է սպանության սպառնալիքներ:
Վերլուծության և գնահատության ենթարկելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրեն համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, համադրելով ամբաստանյալի ցուցմունքները դատաքննությամբ հետազոտված մյուս ապացույցների հետ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Սերգեյ Բերակչյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի կատարման մեջ ապացուցված է, իսկ նրա պատճառաբանությունները, որոնք նպատակ են հետապնդում անհրաժեշտ պայմաններ ստեղծելու քրեական պատասխանատվությունից և ակնկալվող պատժից խուսափելու համար, հերքվում են ներքոնշյալ ապացույցներով:
Գործով տուժող Գայանե Քալաշյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ Երևան քաղաքի Պարույր Սևակ փողոցի 78 տան բնակիչ Սերգեյ Գուրգենի Բերակչյանի հետ ծանոթացել է 2009 թվականին, գտնվել են փաստացի ամուսնական կապի մեջ, որի արդյունքում 2010 թվականին ծնվել է նրանց որդին` Հովհաննես Սերգեյի Քալաշյանը, ով ապրել է իր հետ: Ինքն ու Ս.Բերակչյանն ամուսնության շուրջ 6 տարիների ընթացքում հաճախակի վիճաբանել են, ապրել են իրարից առանձին և գտնվել են անհաշտ փոխհարաբերությունների մեջ, որի ընթացքում Երևան քաղաքի ոստիկանության տարբեր բաժիններում ինքը հաղորդումներ է տվել Սերգեյ Բերակչյանի դեմ, հարուցվել են քրեական գործեր, բայց Ս.Բերակչյանի, նրա ընտանիքի անդամների խնդրանքներով ինքը չի բողոքել կամ հաշտվել է Ս.Բերակչյանի հետ, որի արդյունքում այդ քրեական գործերը կարճվել են հաշտության կամ բողոքի բացակայության հիմքերով: 2016 թվականի հուլիսի 16-ին իրեն է զանգահարել Սերգեյ Բերակչյանի քույրը` Սվետլանա Բերակչյանը, ով խնդրել է թույլատրել, որպեսզի հաջորդ օրը հայրը` Գուրգեն Բերակչյանը, որդուն` Հովհաննես Քալաշյանին վերցնի տիկնիկային թատրոն տանելու համար: Ինքը չի մերժել, համաձայնել է` խնդրելով, որ նույն օրը ժամը 18:00-ի սահմաններում երեխային վերադարձնեն, որպեսզի տանի դպրոցական հագուստներ փորձելու, որի համար նախապես պայմանավորվել էր: Հաջորդ օրը` 17.07.2016 թվականին ժամը 12:30-ի սահմաններում, Ս.Բերակչյանի հայրը` Գուրգեն Բերակչյանը, եկել է և տարել երեխային: Ինքն այդ այցի ժամանակ նույնպես խնդրել է, որ նույն օրը մինչև ժամը 18:00-ին երեխային հետ բերեն, քանի որ երեխայի դպրոցական հագուստներ գնելու հետ կապված պայմանավորվածություն է ունեցել: Դրանից հետո ինքը զանգահարել է Ս.Բերակչյանենց տուն, զրուցել է Սվետլանա Բերակչյանի և նրա մոր` Իզոլդա Ավետիսյանի հետ, հարցրել երեխայից: Նույն օրը ժամը 19:00-ից 19:30-ի սահմաններում ինքը կրկին զանգահարել է Սվետլանա Բերակչյանին, հարցրել, թե ինչի չեն բերում երեխային, պատասխանել է, որ ինքը «պանիկայի» մեջ չընկնի, Ս.Բերակչյանը երեխային վերցրել է և գնացել ման գալու, ասել է երեխայի հետ զրուցելու բան ունի, կբերի: Մի քանի ժամ անց, արդեն ժամը 22:30-ի սահմաններում, կրկին զանգահարել է Սվետլանա Բերակչյանին և հարցրել, թե ինչ լուր կա երեխայից, իսկ վերջինս փոխանցել է, որ Սերգեյ Բերակչյանն ասել է, որ մինչև ինքը չգա իրենց տուն, երեխային չի տալու իրեն: Այդ օրը գիշերը հուլիսի 17-ի լույս 18-ի գիշերը, ժամը 02:00-ի սահմաններում, իր մորաքրոջ աղջկա` Նարինե Մնացականի Խլղաթյանի հետ գնացել են Ս.Բերակչյանենց տուն, բայց այդ ժամին երեխան տանը չի եղել, հեռախոսով զրուցել է Սերգեյ Բերակչյանի հետ, ով իրեն վիրավորել է ու ավելացրել, որ երեխային չի բերելու, «կվառի երեխային», բայց չի բերի: Այդ գիշեր ինքը և Ն.Խլղաթյանը վերադարձել են տուն, իսկ 18.07.2016 թվականին օրվա ընթացքում մի քանի անգամ զանգահարել է Ս.Բերակչյանի տուն, տան անդամներից հարցրել է, թե երեխայից լուր կա, իսկ վերջիններս պատասխանել են, որ Սերգեյ Բերակչյանն ու երեխան դեռ չեն եկել: Ապա, նույն օրը` 18.07.2016 թվականին ժամը 22:00-ի սահմաններում իրեն զանգահարել է Սվետլանա Բերակչյանը և ասել, որ երեխան արդեն իրենց տանն է և ինքը կարող է գալ երեխային վերցնել: Ինքն ու Նարինե Խլղաթյանը գնացել են Ս.Բերակչյանենց` Երևան քաղաքի Պարույր Սևակ փողոցի թիվ 78 հասցեի տուն: Երկուսով մտել են տան դարպասներից ներս և նկատել են, որ որդին Սվետլանա Բերակչյանի երեխաների հետ խաղում է տան բակում: Տեսնելով իրեն` որդին վազել է դեպի իր կողմը և հարցրել, թե արդյոք եկել է իրեն տանելու: Այդ ժամանակ տանից դուրս են եկել Սվետլանա Բերակչյանն ու Ս.Բերակչյանի մայրը` Իզոլդա Ավետիսյանը, Սվետլանա Բերակչյանն ասել է, որ չվիճեն եղբոր հետ, նստեն և խոսեն: Նրանց ասել է, որ եկել է հանգիստ խոսելու, իսկ ինչ վերաբերում է երեխային տանելուն, ապա վերջինս կուզի` ինքը կտանի, չի ուզի` ինքը կպտտվի ու կգնա: Ապա մոտեցել է Սերգեյ Բերակչյանին, ով պառկած է եղել բակում առկա մահճակալին, նստել է նրա դիմաց, որի ժամանակ վերջինս վեր է կացել տեղից և հարցրել, թե ինքն ինչի է եկել: Նրան պատասխանել է, որ եկել է խոսելու` առանց վիճելու, իսկ Ս.Բերակչյանն ասել է, եթե ինքը երեխային հիմա էլ տանի, մեկ է իր ձեռքից Հովհաննես Քալաշյանին վերցնելու է, ապա երեխային հարցրել, թե վերջինս ուզում է գնալ, երեխան պատասխանել է` այո, որից հետո Սերգեյ Բերակչյանն էլ ասել է. «դե, որ գնում ես, էլ չգաս»: Ինքը երեխային վերցրել է և Նարինե Խլղաթյանի, Սվետլանա Բերակչյանի և Իզոլդա Ավետիսյանի հետ առաջացել են դեպի տան դարպասները, որպեսզի բակից դուրս գան, սակայն Սերգեյ Բերակչյանն այդ ժամանակ արագ դարպասներից դուրս է եկել և վերադարձել` ձեռքին դանակ բռնած, ապա ձեռքը գցել է ու բռնել իր ձեռքից, սեղմել է և սկսել քաշել, որի ժամանակ էլ որդին իր գիրկն է եղել: Հենց այդ ժամանակ էլ Գուրգեն Բերակչյանը բղավել է և այնտեղ ներկա գտնվող փեսային ասել. «Պերճ բռնի, չվնասի երեխեքին»: Երբ Գ.Բերակչյանն ու փեսան պահել են Սերգեյ Բերակչյանին ու ցանկացել նրա ձեռքից դանակը վերցնել, այդ ժամանակ Սերգեյ Բերակչյանը բղավել է և իրեն ասել. «Ստեղից դուրս չես գալու, սպանելու եմ»: Սերգեյ Բերկաչյանի պահվածքից վախեցած և անհանգստանալով ինչպես իր, այնպես էլ այնտեղ գտնվող որդու անվտանգության համար վերցրել է երեխային և Նարինե Խլղաթյանի հետ դուրս են եկել տան դարպասներից ու հեռացել: Երբ հասել է տուն, րոպեներ չանցած իրեն զանգահարել են ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնից և ասել, որ Սերգեյ Բերակչյանը բողոք է ներկայացրել իր դեմ, որ ինքը մտել է նրանց տուն ու առևանգել երեխային: Գիշերվա կեսին ժամը 02:00-ի սահմաններում, վեր է կացել և եկել է ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին, որտեղ էլ հաղորդում է տվել Սերգեյ Բերակչյանի կողմից իրեն սպանության սպառնալիքներ տալու վերաբերյալ:
Գործով վկա Նարինե Խլղաթյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ Գայանե Քալաշյանը հանդիսանում է իր մորաքրոջ թոռնուհին: Վերջինիս հետ իր հարաբերությունները շատ ջերմ են, գրեթե հարազատ քույրեր են: Գայանե Քալաշյանը նախկինում ամուսնացած է եղել Սերգեյ Բերակչյանի հետ և վերջինիս հետ համատեղ ամուսնական կյանքում ունեցել է մեկ երեխա: 2010 թվականին, երեխայի ծնվելուց հետո Գայանեն և Սերգեյը ամուսնալուծվել են: Ամուսնալուծությունից հետո երեխան մշտապես բնակվել է Գայանեի հետ: 2016 թվականի հուլիսի 17-ին Գայանեից տեղեկացել է, որ Սերգեյի քույրը զանգահարել է իրեն և խնդրել է թույլատրել, որպեսզի վերջինիս հայրը երեխային վերցնի` թատրոն տանելու նպատակով: Գայանեն համաձայնվել է, սակայն Սերգեյի հոր հետ պայմանավորվել են, որ երեխային վերադարձնեն նույն օրը: Երեխային տանելուց հետո, Սերգեյի հայրը խախտել է պայմանավորվածությունը և երեխային չի վերադարձրել: Հաջորդ օրը` երեկոյան ժամը 22:30-ի սահմաններում, Գայանեի հետ միասին գնացել են Զեյթուն թաղամաս` Սերգեյի տուն, որպեսզի վերջինիս հետ Գայանեն զրուցեր երեխայի տեսակցության հարցերի շուրջ: Հասնելով այնտեղ, ներս են մտել Սերգեյի տան բակի դարպասներից ներս և այնտեղ բակում տեսել են Գայանեի երեխային` այլ երեխաների հետ խաղալիս, իսկ Սերգեյը պառկած է եղել բակում տեղադրված մահճակալին և ըստ երևույթին քնած է եղել: Սերգեյի տան բակում գտնվել են նաև նրա ծնողները և քույրը: Գայանեն մոտեցել է Սերգեյին և վերջինս քնից արթնանալով և տեսնելով Գայանեին, սկսել են միասին վիճել երեխային պահելու հարցի շուրջ, այսինքն Սերգեյը դեմ է եղել, որ երեխան վերադառնար Գայանի մոտ: Դրանից հետո Սերգեյը զայրացած դուրս է եկել տան դարպասներից դուրս և վայրկյաններ անց վերադարձել կրկին տան բակ` ձեռքին դանակ, որը ձեռքին պահած փորձել է մոտենալ Գայանին, սակայն Սերգեյի հայրը` Գուրգեն Բերակչյանը բռնելով Սերգեյի ձեռքերը, չի թողել, որ վերջինս մոտենար Գայանեին, սակայն այդ ընթացքում Սերգեյը միաժամանակ հայտարարել է. «մեկա մորթելու եմ, ստեղից սաղ դուրս չես գալու», իսկ այդ ժամանակ, մյուս ձեռքով, որը ազատ էր, ձեռքով բռնել է Գայանեի ձեռքից: Տեսնելով Սերգեյի ագրեսիվ պահվածքը, Գայանեն վերցրել է երեխային և երեքով հեռացել են այնտեղից: Դրանից հետո, երբ արդեն դուրս են եկել Սերգեյի տանից, Գայանեին զանգահարել են ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնից և հայտնել են, որ իր նախկին ամուսինը բողոք է ներկայացրել իր դեմ` իրեն վնասելու և երեխային գողանալու առթիվ: Նույն օրը ինքը և Գայանեն, ստույգ ժամը չի հիշում, արդեն ուշ գիշեր էր, ներկայացել են ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին և կատարվածի շուրջ տվել են բացատրություններ, իսկ Գայանեն Սերգեյի կողմից իրեն սպանելու սպառնալիք տալու կապակցությամբ հաղորդում տվել: Սերգեյի և Գայանեի միջև տեղի ունեցած վիճաբանությանը չի միջամտել, իրեն չեն հարվածել, ինքը որևէ մեկին չի հարվածել, մարմնական վնասվածք չի ստացել: Գայանեն կամ Սերգեյը միմյանց չեն հարվածել, միայն Սերգեյը վիճաբանության ընթացքում սեղմել էր Գայանեի աջ դաստակը, ինչի հետևանքով մի փոքր կապտուկ էր առաջացել Գայանեի ձեռքին: Սերգեյի կողմից տրված սպառնալիքը արտահայտվել է ագրեսիվ պահվածքով` դանակը ձեռքը վերցնելու և դրա հետ միաժամանակ «մորթելու եմ, ստեղից սաղ դուրս չես գալու» արտահայտություններով, նրա սպառնալիքը այնքան իրական էր, որ նրա հայրը պահել է նրան, իսկ Գայանեն Սերգեյի սպառնալիքներից ահաբեկվել էր, ինչով էլ պայմանավորված Գայանեն, ինքը և երեխան արագ դուրս են եկել նրանց տան բակից: Վիճաբանության ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ չեն հնչել: Վիճաբանությունը իր հիշելով տևել է մոտ 5-10 րոպե: Սերգեյ Բերակչյանը վիճաբանության ժամանակ իր կարծիքով դանակը վերցրել է իր ավտոմեքենայից, քանի որ տան բակում էր կայանված նրա «Վազ 3110» մակնիշի ավտոմեքենան: Ինչ վերաբերվում է դանակի արտաքին նկարագրին, ապա դանակը իր հիշելով ուներ սպիտակ գույնի շեղբ, մոտավորապես շեղբի հատվածի 15-20սմ էր, իսկ բռնակի հատվածը չի տեսել, հնարավոր է տեսնելու դեպքում վերհիշի այլ հատկանիշներ և ճանաչի: Բռնակի հատվածը չի տեսել այն պատճառով, քանի որ բռնակի հատվածը Սերգեյի ափի մեջ էր, այսինքն` բռունցք արած, չի կարող ասել դանակը փակվող-բացվող էր, թե ոչ: Սերգեյ Բերակչյանի ավտոմեքենայի պետհամարանիշները չգիտի: Բացի իրենից, Գայանեից, վերջինիս մանակահասակ երեխայից, Սերգեյից և վերջինիս ընտանիքի անդամներից այլ անձինք ներկա չեն գտնվել Սերգեյի և Գայանեի միջև տեղի ունեցած վիճաբանությանը: Իր ունեցած տեղեկություններով Սերգեյի տան բակում տեսանկարահանող սարքեր առկա չեն:
Գործով անչափահաս վկա Հովհաննես Քալաշյանի ցուցմունքներով, այն մասին, որ հայրն իրեն տարել է տուն, հետո թատրոն, որից հետո էլ բուսաբանական այգի: Հայրն իրեն մոր հասցեին վատ բառեր է սովորեցրել, որ ինքը մորն ասի: Ինքը հորն ասել է, որ իրեն մամայի մոտ տանի, սակայն նա չի տարել, հետո մայրը եկել է և իրեն տարել է տուն: Հայրն իրեն գողացել էր և չէր թողնում, որ գնա մոր մոտ և դրա համար էլ մայրը եկել է և իրեն տարել է տուն: Այդ օրը նրանք վիճել են միմյանց հետ: Մայրն ու Նարինե քույրիկը եկել են այնտեղ, տատիկը նրանց չի թողել, որ գան, ասել է, որ առանց Սերգեյին հարցնելու չգաք, հետո արթնացրել են հորը և մայրը գնացել հանգիստ նստել է, հայրն ասել է, որ երեխան չի գնալու: Հետո հայրը գնացել է դանակ բերի, որպեսզի վնասի մորը: Ինքը ներկա է եղել այդ ամենին: Դանակը բերելուց հետո ինքը, Նարինե քույրիկը և մայրը վազելով հեռացել են, նստել մեքենան և գնացել են տուն: Այդ պահին հայրը վազել է, որպեսզի մայրիկին վնասի, իսկ հորը բռնել էր իր քույրիկի պապան, որ չվնասի մորը: Քույրիկը հորաքրոջ բալիկն է:
Գործով անչափահաս վկա Հովհաննես Քալաշյանը նախաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Սերգեյ Բերակչյանը հանդիսանում է իր հայրը, իսկ Գայանե Քալաշյանը մայրը: Պապին եկել է իրենց տանից իրեն տարել է, որպեսզի գնան տիկնիկային թատրոն, ուր գնացել են հորաքրոջ և հորաքրոջ երեխաների` Եվայի և Իզայի հետ, որից հետո գնացել են հոր տուն: Տուն գնալուց հետո հայրն իրեն ասել է գնան ման գալու, իրեն թաքուն էր տարել, տարել էր շենքի մյուս բակը, ասել է գնան տեսնեն ով կա փողոցում, ասել է, որ կանգնի առաջ չգնա, որպեսզի իրեն չտեսնեն, երկու օր իրեն պահել է մեքենայի մեջ, այգի է տարել, հետո իրեն ասել է, որ իր համար անձնագիր կհանեն և միասին կգնան Ռուսաստան: Երկու օրից հետո գնացել են հոր տուն, հետո եկել է նաև մայրիկը` Նարինե քույրիկի հետ միասին: Սերգեյը մորն ասել է, թե նրան ով է իրավունք տվել, որ նա այնտեղ է գնացել, ասել է, որ «մեկա երեխուն չես տանելու»: Հայրն իրեն հարցրել է գնում է մոր հետ, որին ինքը պատասխանել է, որ գնում է, ապա իրեն ասել է. «գնա էլ ստեղ չերևաս»: Հետո Սերգեյը վազելով գնացել է դուրս, նրա պապան էլ է նրա ետևից գնացել, ապա Սերգեյը դանակը վերցրել է և վազելով եկել է, բռնել է մոր ձեռքից, դանակով ցանկացել է և իրեն խփել և մորը: Մորն ասել է «մեկ ա ես քեզի կմորթեմ», իսկ իրեն էլ ասել է «տենում ես մամատ ինչ պոռնիկ ա»: Հետո ինքը, մայրը և Նարինեն վազելով գնացել են դուրս, Սերգեյին բռնել էր Պերճը, իսկ պապիկն ասել է «Պերճ բռնի, երեխեքին չվնասի»: Երբ հորը տեսել է դանակով, շատ է վախեցել, քանի որ մտածել է մորը հնարավոր է սպաներ:
Տուժող Գայանե Քալաշյանի և մեղադրյալ Սերգեյ Բերակչյանի միջև առերես հարցաքննության արձանագրությամբ, որի ժամանակ վերջիններս պնդել են իրենց ցուցմունքները:
Վկա Նարինե Խլղաթյանի և մեղադրյալ Սերգեյ Բերակչյանի միջև առերես հարցաքննությամբ, որի ժամանակ վերիններս պնդել են իրենց ցուցմունքները:
Դատաբժշկական փորձագետի թիվ 2022 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Գայանե Քալաշյանի մարմնական վնասվածքը` աջ արմնկահոդի շրջանի արյունազեղման ձևով, հետևանք է բութ, կոշտ առարկայի ներգործության, հնարավոր է նշված ժամկետին և հանգամանքներում, որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում:
19.07.2016 թվականի Գայանե Հրանտի Քալաշյանի ՀՀ Ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում տված հանցագործության մասին հաղորդմամբ, համաձայն որի` Գայանե Քալաշյանը հաղորդում է տվել այն մասին, որ նախկին ամուսինը` Սերգեյ Գուրգենի Բերակչյանը, 18.07.2016 թվականի ժամը 22:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Պ.Սևակի թիվ 78տան բակում անձնական-ընտանեկան հարցերի շուրջ վիճաբանել է իր հետ, որի ընթացքում խոհանոցային դանակով սպառնացել է սպանել իրեն, սեղմել է իր ձեռքը` պատճառելով ֆիզիկական ցավ, որից ստացել է կապտուկ:
19.07.2016 թվականի այլ փաստաթուղթ հանդիսացող ՀՀ Ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի օպերատիվ հերթապահ, ոստիկանության մայոր Ա.Աբրահամյանի կողմից ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի պետին հասցեագրած զեկուցագրով, համաձայն որի` 19.07.2016թվականին ժամը 00:15-ին, ՀՀ Ոստիկանության ԵՔՎ օպերատիվ կառավարման կենտրոն է ահազանգել Գայանե Հրանտի Քալաշյանը և հայտնել, որ գնացել է Երևան քաղաքի Պ.Սևակի 78տուն` երեխային վերցնելու, սակայն նախկին ամուսինը դանակով հարձակվել է իր վրա, սեղմել և կապտացրել է իր թևը:
Բացի վերը նշված փաստական տվյալներից սույն գործով առկա է նաև պաշտպանական կողմից հրավիրված վկա Պերճ Աբրահամյանը դատաքննական ցուցմունքները այն մասին, որ ինքը ճանաչում է ամբաստանյալին և տուժողին, ամբաստանյալը հանդիսանում է իր կնոջ եղբայրը, իսկ տուժողը նրանց երեխայի մայրը: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ երեկոյան Սերգեյ Բերակչյանը որդուն բերել էր տուն, ինքը առավոտյան իր երեխաներին տարել էր նրանց տուն, որպեսզի խաղան, քանի որ շատ կապված են, ապա Սերգեյ Բերակչյանի մեքենան վերցնելով գնացել է իր գործերով: Ինքն առևտրով է զբաղվում և իր մեքենան այդ օրը անսարք է եղել: Երեկոյան 9:30-10:00-ի սահմաններում եկել է տուն, մեքենան կանգնացրել է, մտել է տուն, սուրճ է խնդրել և սուրճ է խմել, իսկ այդ ժամանակ Ս.Բերակչյանը դրսում քնած է եղել: Երբ սուրճ խմելիս է եղել, դեպի բակ նայող պատուհանից զոքանչն ու կինը տեսել են, որ մարդիկ են անցել, ապա նրանք դուրս են եկել, իսկ ինքը դեռ սուրճ էր խմում, հետո ձայներ է լսել և ինքն էլ է նրանց ետևից դուրս եկել: Դրսում տեսել է, որ Գայանե Քալաշյանը և ինչ-որ անծանոթ աղջիկ խոսում են, զոքանչը ասում էր, որ դա ձև չէ, եկեք տուն, իր կինը նույնպես ասել է, որ եկեք խոսենք, բայց Գայանե Քալաշյանը չէր համաձայնվում և երեխային գրկել, ուզում էր դուրս գար: Այդ ընթացքում կնոջ եղբայրը արթնացել է և թեթևակի ձայները բարձրացրեցին, Գայանե Քալաշյանն ու հետի աղջիկը զրպարտել են Սերգեյ Բերակչյանին, երեխային ուզում էին տանեին: Հետո ասել են դու անուղղելի սրիկա ես, երեխային են ցանկացել տանել, թեթևակի կանացի խոսակցություններ էին` մի քիչ բարձր: Սերգեյ Բերակչյանը ասել է, որ կամաց խոսեն, բակում էլի մարդիկ կան ապրող: Գայանե Քալաշյանը ուզում էր երեխային տաներ, Սերգեյ Բերակչյանն էլ ասել է, որ պայմանավորվածություն ունեն, որ աշխատանքային օրերին ինքը երեխային կարող է տեսնել, բայց Գայանե Քալաշյանը չէր համաձայնվում: Հետո ձայները մի քիչ-շատ էին բարձրացրել, դուրս են հրավիրել նրան և նա գնաց: Առանձնապես ինչ-որ բան չի եղել: Այդ ընթացքում Սերգեյ Բերակչյանի կողմից Գայանե Քալաշյանին որևէ սպառնալիք չի եղել: Այդ ընթացքում Ս.Բերակչյանի ձեռքին դանակ չի տեսել: Այդ օրը մեքենան դրսում է կանգնեցրել, մեքենայի դռները փակել, եկել է ներս, բանալիներն էլ իր մոտ են եղել: Ս. Բերակչյանը չէր կարող մեքենայի միջից գնար, ինչ-որ բան վերցներ, քանի որ բանալիները իր մոտ են եղել: Գուրգեն Բերակչյանը իր աներն է, իրեն չի ասել, որ Սերգեյին բռնի այդ օրը, Սերգեյի ձեռքին դանակ չի եղել: Վստահ է, որ Սերգեյի ձեռքին դանակ չի եղել, իսկ մեքենայի բանալին էլ իր մոտ է եղել, Սերգեյը որտեղից պետք է գնար վերցներ: Բնականաբար ինքն ավելի մտերիմ է Սերգեյի և նրա հարազատների հետ, իսկ տուժողի կամ որևէ մեկի նկատմամբ ընդհանրապես թշնամություն չունի: Իրեն ասել են, որ Սերգեյը իբր դանակը գնացել մեքենայից է վերցրել, այդպես իրեն կինն է ասել, իսկ տան խոհանոցի, հյուրասենյակի դռները փակ չեն եղել: Եթե ենթադրենք, որ մեքենայի դռները փակ էին, Սերգեյը դանակ կարող էր վերցնել շատ տեղերից: Միջադեպը բակի ներսում է եղել, խոսակցություններ, կանացի կռիվ էր, ներկա են եղել կինը, զոքանչը, Գայանե Քալաշյանը, մի ուրիշ աղջիկ, որին չէր տեսել ընդհանրապես, մի քիչ վրդովված բարձր խոսակցություն էր: Այդ ձայներից ինքն է դուրս եկել տանից, Սերգեյն է քնից արթնացել, աներն էլ է այնտեղ եղել, բարձր խոսել են, աներն ու Սերգեյը ասել են, կամաց խոսեն, բակում էլի մարդիկ են ապրում, առաջարկել են ներս գնան, ներսում խոսեն, ընդհանուր հայտարարի չեն եկել, որից հետո էլ հրավիրել են դուրս, նրանք էլ երեխային վերցնելով գնացել են: Այդ օրը Ս.Բերակչյանը ցանկացել է, որ երեխան մի քիչ երկար մնար, ոչ ոք չի ցանկանում երեխային մորից խլել: Չեն հասկացել միմյանց և միջադեպը տեղի է ունեցել, քաշքշոց չի եղել, միայն թեթևակի բրդբրդոց է եղել:
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծելով և գնահատելով վկա Պերճ Աբրահամյանի կողմից դատաքննությամբ տրված ցուցմունքը, ևս հանգում է այն համոզման, որ վկան հանդիսանալով ամբաստանյալ Սերգեյ Գուրգենի Բերակչյանի բարեկամը, ցանկացել է օգնել նրան քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու հարցում ուստի և տվել է նման ցուցմունքներ, որոնք անարժանահավատ և չեն կարող դրվել մեղադրանքի հիմքում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք»։
Նույն օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«(...)
2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
(...)»:
Նույն օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
Ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը իր նախադեպային որոշումներում արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«(...) Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը:
Գնահատման ենթակա են ինչպես ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, այնպես էլ աղբյուրները: Ապացույցների գնահատումը համապատասխան որոշումներում պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների ձևով` հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները մերժվել են` ճանաչվելով ոչ հավաստի:
15.Ապացույցների գնահատման քրեադատավարական սկզբունքի բնութագրիչ առանձնահատկությունն այն է, որ օրենքը, որպես կանոն, չի նշում, թե հատկապես, որ ապացույցներով պետք է հաստատվի այս կամ այն հանգամանքը, ինչպես նաև չի սահմանում ապացույցի որևէ տեսակի գերակայությունը մյուսի նկատմամբ, հետևաբար դատարանն ազատ է ապացույցների գնահատման գործում: (...)» ( տե’ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մակար Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵԱՔԴ/0632/01/08 որոշումը):
«(...) Ապացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով: (...) (տե´ս Կարեն Լևոնի Սարուխանյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի ԼԴ/0301/01/09 որոշումը):
Վերաքննիչ դատարանն` ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում վերլուծության ու գնահատման ենթարկելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտած յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն գործով հաստատված է հետևյալը` Սերգեյ Բերակչյանը 2016 թվականի հուլիսի 18-ին ժամը 22:30-ի սահմաններում, իրենց երեխային խնամելու հարցի շուրջ Երևան քաղաքի Պ.Սևակի փողոցի 78 տան բակում վիճաբանել է նախկին կնոջ` Գայանե Հրանտի Քալաշյանի հետ, որի ընթացքում իր մոտ եղած խոհանոցային դանակով Գայանե Քալաշյանի հասցեին տվել է սպանության սպառնալիքներ:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված բոլոր ապացույցները հանգամանորեն հետազոտվել և օբյեկտիվ գնահատման են ենթարկվել դատաքննության ընթացքում և եզրակացությունները կառուցվել են միայն ապացույցների համալիր գնահատականի հիման վրա, քրեական գործի քննության նախորդ փուլում թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի, հետևաբար, նման պայմաններում ամբաստանյալ Սերգեյ Բերակչյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, այն է` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 03-ի դատավճիռը բեկանելու և վերջինիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում արդարացման դատական ակտ կայացնելու կամ գործը նույն դատարան այլ կազմով նոր քննության ուղարկելու անհրաժեշտ ու բավարար հիմքեր չկան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 03-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Սերգեյ Գուրգենի Բերակչյանի`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ. ՍԱՀԱԿՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆ


Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ