Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ ԵԱՔԴ/0154/01/16
ՔՐԵԱԿԱՆ ՀԵՏԱՊՆԴՈՒՄԸ ԴԱԴԱՐԵՑՆԵԼՈՒ ԵՎ ՔՐԵԱԿԱՆ ԳՈՐԾԻ
ՎԱՐՈՒՅԹԸ ԿԱՐՃԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հետևյալ կազմով

Նախագահությամբ` դատավոր Դ. Գրիգորյան
քարտուղարությամբ` Գ.Վարդանյանի
Մասնակցությամբ`
մեղադրող` Կ.Բարսեղյանի
պաշտպան` Ս.Խչեյանի
տուժող` Հ.Թերզյանի


Դռնբաց դատական նիստում 2016 թվականի նոյեմբերի 17-ին, Երևան քաղաքում, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գրիգոր Խաչատուրի Խաչատրյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով,


Պ Ա Ր Զ Ե Ց

ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ռ.Ներսիսյանի 2016 թվականի հունիսի 8-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14133916 քրեական գործը:
Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Գրիգոր Խաչատուրի Խաչատրյանին 2016 թվականի հուլիսի 20-ին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա 2016 թվականի հունիսի 8-ին` ժամը 04:30-ի սահմաններում, ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, Երևան քաղաքի Վաղարշյան 24/1 շենքի բակից փորձել է գաղտնի հափշտակել Հովսեփ Միքայելի Թերզյանին պատկանող 480.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ <<Վազ 21 01>> մակնիշի 61 LL 819 հ/հ ավտոմեքենան, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներից ելնելով հանցագործությունն ավարտին չի կարողացել հասցնել, քանի որ բռնվել է տարածքում ծառայություն իրականացնող ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակիցների կողմից և բերման ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
2016 թվականի հունիսի 8-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Գրիգոր Խաչատուրի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2016 թվականի հուլիսի 29-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար:
2016 թվականի նոյեմբերի 17-ի դատական նիստի ընթացքում` դատական վիճաբանությունների փուլում տուժող Հովսեփ Միքայելի Թերզյանը հայտարարել է, որ հաշտվել է ամբաստանյալ Գրիգոր Խաչատուրի Խաչատրյանի հետ և ներել վերջինիս, նրա նկատմամբ որևէ բողոք, պահանջ, քաղ. հայց չունի, չի առարկում նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու դրվագով քրեական հետապնդումը դադարեցնելուն:
Ամբաստանյալ Գրիգոր Խաչատուրի Խաչատրյանը նշեց, որ տուժող Հովսեփ Միքայելի Թերզյանի հետ հաշվել է, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը լիովին ընդունում և իրեն մեղավոր է ճանաչում, զղջում է կատարածի համար և միջնորդեց տուժողի հետ հաշվելու հիմքով իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել և քրեական գործի վարույթը կարճել:
Մեղադրող Կ.Բարսեղյանը նշեց, որ վերը շարադրված պայմաններում ամբաստանյալ Գրիգոր Խաչատուրի Խաչատրյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել, իսկ քրեական գործի վարույթը կարճել` տուժողի հետ հաշտության հիմքով:
Ելնելով վերոգրյալից, դատարանը փաստում է, որ Գրիգոր Խաչատուրի Խաչատրյանի կողմից կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության վերաբերյալ գործը հարուցվում է ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա և կասկածյալի կամ մեղադրյալի կամ ամբաստանյալի հետ հաշտվելու դեպքում ենթակա է կարճման: Հաշտությունը թույլատրվում է մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետի համաձայն քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե տուժողը հաշտվել է կասկածյալի կամ մեղադրյալի հետ:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, Աշոտ Սիմոնի Բաբայանի վերաբերյալ գործով 2013 թվականի հուլիսի 13-ի որոշմամբ, վերլուծելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 73-րդ հոդվածի ձևակերպումները, արձանագրել է, որ տուժողի և հանցանք կատարած անձի հաշտության վերաբերյալ դրանցում առկա ձևակերպումները տարբեր են: Մասնավորապես, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետը` որպես հաշտության հիմքով անձին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու նախապայման, նշում է հանցանք կատարած անձի հետ տուժողի հաշտվելը, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 73-րդ հոդվածն ընդհակառակը` տուժողի հետ հանցանք կատարած անձի հաշտվելը: Այլ կերպ` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետի իմաստով հաշտության փաստի հաստատման համար բավարար է արձանագրել, որ հաշտվել է տուժողը, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 73-րդ հոդվածի իմաստով` հանցանք կատարած անձը:
Նույն որոշմամբ` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ (...) Հանցանք կատարած անձի համար հաշտությունը հանցանքի կատարման մեջ իրեն մեղավոր ճանաչելն է, այդ արարքի համար զղջալը, ափսոսանք հայտնելը, իսկ տուժողի համար՝ հանցանք կատարած անձին ներելը: Բացի այդ, հաշտությունը ենթադրում է տուժողի և ենթադրյալ հանցագործի կամավոր և փոխադարձ համաձայնություն միմյանց հետ հաշտվելու վերաբերյալ: Այսինքն` հաշտությունը պետք է լինի ինչպես գործողություն, այնպես էլ փոխադարձ գործողությունների արդյունք: Հաշտության կամավոր և փոխադարձ բնույթի բացակայության դեպքում վարույթն իրականացնող մարմինը չի կարող որոշում կայացնել հաշտության հիմքով քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու վերաբերյալ: Այլ կերպ` հաշտությունը երկու կողմերի փոխադարձ կամահայտնությունն է, այն երբեք չի կարող կրել միակողմանի բնույթ, և եթե տուժողը ցանկություն է հայտնում հաշտվելու, իսկ հանցանք կատարած անձը դրա դեմ առարկում է, կամ հակառակը, ապա հաշտության հիմքով քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու իրավական հիմքը բացակայում է: Նույն կերպ, հաշտությունը կամավոր և փոխադարձ չի կարող համարվել, հետևաբար` այդ հիմքով քրեական գործի վարույթը չի կարող դադարեցվել, եթե հաշտությունը հետևանք է տուժողի նկատմամբ հանցանք կատարած անձի գործադրած ոչ իրավաչափ ներգործության (տես ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Աշոտ Սիմոնի Բաբայանի վերաբերյալ գործով 2013 թվականի հուլիսի 13-ի որոշումը):
Շարադրված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշման լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշմամբ արձանագրված փաստական տվյալները` Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Խաչատուրի Խաչատրյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, զղջացել և ափսոսանք հայտնել կատարածի համար, հաշտվել է տուժողի հետ, իսկ տուժող Հ.Թերզյանը ներել է վերջինիս, հաշտվել է նրա հետ, այսինքն դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գրիգոր Խաչատուրի Խաչատրյանի և տուժող Հովսեփ Միքայելի Թերզյանի միջև հաշտությունը կամավոր է և փոխադարձ, որպիսի հանգամանքը տվյալ դեպքում բացառում է Գրիգոր Խաչատուրի Խաչատրյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումն ու այն ենթակա է դադարեցման, իսկ քրեական գործի վարույթը կարճման:
Անդրադառնալով Գրիգոր Խաչատուրի Խաչատրյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրության հարցին Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 151-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հիմքով` այն պետք է վերացնել:
Որոշումն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված <<тольятти A3>> գրառումներով 44մմ*7մմ*3մմ չափերով բանալին պետք է ոչնչացնել:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35 հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետերով, 41-րդ, 379-րդ, 427-րդ հոդվածներով դատարանը,

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Գրիգոր Խաչատուրի Խաչատրյանի (ծնված 29.07.1980թ. ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում դատված, ամուսնացած, չի աշխատում, հաշվառված է ք.Երևան, Դավթաշեն 1-ին փողոց, 1-ին նրբանցք, 6 ա տուն) նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու առթիվ քրեական հետապնդումը դադարեցնել և քրեական գործի վարույթը կարճել` տուժողի հետ հաշտվելու հիմքով:
Գրիգոր Խաչատուրի Խաչատրյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացնել:
Որոշումն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված <<тольятти A3>> գրառումներով 44մմ*7մմ*3մմ չափերով բանալին ոչնչացնել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ԴԱՏԱՎՈՐ` Դ. ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ