ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ԵԱՔԴ/0153/01/16

04 նոյեմբերի 2020թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ
ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Լ.ԱԲԳԱՐՅԱՆ
Մ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Ա.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ՝ Ա.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ԱՆՏՈՆՅԱՆԻ


Դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով պաշտպան Ա.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը` Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.01.2020թ. դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2016 թվականի մարտի 06-ին Կարեն Ֆրեդի Նազարյանը Ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ նույն օրը՝ ժամը 02:00-ից մինչև 05:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, անհայտ անձը վնասել է <<Իզի-Փեյ>> ընկերությանը պատկանող, Հր. Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկում գտնվող վճարային տերմինալը և փորձել գողություն կատարել։
2016 թվականի մարտի 06-ին Արթուր Լևոնի Հովհաննիսյանը Ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ նույն օրն անհայտ անձը փորձել է կոտրել Երևան քաղաքի Հր. Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների հատման վայրում գտնվող <<Իզի-Փեյ>> ընկերությանը պատկանող վճարային տերմինալը և հափշտակել <<Իզի-Փեյ>> ընկերությանը պատկանող 77.400 ՀՀ դրամ գումարը։
2016 թվականի մարտի 06-ին Ոստիկանության Մաշտոցի բաժնի ՔՀ բաժանմունքի աշխատակիցների կողմից ներկայացվել է զեկուցագիր այն մասին, որ համատեղ միջոցառում իրականացնելիս՝ Երևան քաղաքի Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկի մոտ տեղադրված վճարման սարքը գողանալու պահին հայտնաբերվել և ոստիկանության Արաբկիրի բաժին են բերման ենթարկվել Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանը և Կորյուն Հովիկի Մկրտչյանը, իսկ նրանց հետ եղած երրորդ անձը դիմել է փախուստի։
Նյութերի նախապատրաստման ընթացքում պարզվել է, որ 2016 թվականի մարտի 06-ին՝ ժամը 04։00-ի սահմաններում Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանը, Կորյուն Հովիկի Մկրտչյանը և գործով չպարզված երրորդ անձը խմբի կազմում, նախնական համաձայնությամբ, ապօրինի պահեստարան մուտք գործելու եղանակով, ուրիշի գույքի զգալի չափերի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ փորձել են կոտրելու եղանակով բացել պահեստարան հանդիսացող Երևան քաղաքի Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների հատման վայրում տեղադրված <<Իզի-Փեյ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող վճարային տերմինալը և այնտեղից գողանալ <<Իզի-Փեյ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող զգալի չափ հանդիսացող 77.400 ՀՀ դրամ գումարը, սակայն ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բռնվել են և այդպիսով իրենց կամքից անկախ հանգամանքներում հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել։
Դեպքի առթիվ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում 2016 թվականի մարտի 06-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով հարուցվել է 14112816 քրեական գործը։
2016 թվականի մարտի 17-ին որոշում է կայացվել Էմմանուել Աղասու Մելքոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2016 թվականի մարտի 18-ին որոշում է կայացվել Էմմանուել Աղասու Մելքոնյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին:
2016 թվականի ապրիլի 22-ին Էմմանուել Աղասու Մելքոնյանը բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Մարտունու բաժին:
2016 թվականի հուլիսի 15-ին Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ.Բարսեղյանը հաստատել է թիվ 14112816 քրեական գործի մեղադրական եզրակացությունը և քրեական գործը՝ հաստատված մեղադրական եզրակցությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
2019 թվականի հունիսի 05-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Կորյուն Հովիկի Մկրտչյանի, իսկ 2019 թվականի հունիսի 26-ի որոշմամբ Էմմանուել Աղասու Մելքոնյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2018 թվականի նոյեմբերի 1-ին ընդունված օրենքի կիրառման հիմքով:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.01.2020թ. դատավճռով.
Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Վճռվել է նաև.
Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից:
Ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված կապույտ գույնի բժշկական ռետինե ձեռնոցները և գլխարկ-դիմակը ոչնչացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո պարկուճը, փորձաքննությունների համար ներկայացված մազանման մասնիկները, կպչուն ժապավենները և առանձնացված մանրաթելերը ոչնչացնել:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.01.2020թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը:

Գործի փաստական հանգամանքները.
Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ <<Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանը, պահեստարան ապօրինի մուտք գործելով, ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակությունը համատեղ կատարելու վերաբերյալ նախնական համաձայնության եկած Կորյուն Հովիկի Մկրտչյանին և Էմմանուել Աղասու Մելքոնյանին իր գործողություններով օժանդակել է կատարել հանցագործություն, մասնավորապես՝ 2016 թվականի մարտի 06-ի՝ ժամը 03:30-ի սահմաններում, հանցանք կատարելու համար տրամադրել է իրեն պատկանող <<Օպել Աստրա>> մակնիշի 34 ZM 741 պետհամարանիշի ավտոմեքենան և անձամբ վարելով, այդ ընթացքում հանել է ավտոմեքենայի պետհամարանիշները՝ հանցագործության կատարման ընթացքում աննկատ մնալու և դեպքի վայրից աննկատ հեռանալու նպատակով, որից հետո ժամը 04:00-ի սահմաններում, Կորյուն Մկրտչյանին և Էմմանուել Մելքոնյանին տեղափոխել է հանցագործության կատարման վայր՝ Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկ, որտեղ Կորյուն Մկրտչյանը և Էմմանուել Մելքոնյանն իջել են ավտոմեքենայից, մոտեցել այնտեղ գտնվող վճարային տերմինալին, ապա փորձել են տեղահան անել տերմինալը, կոտրել են պահեստարան համարվող դրամարկղի գանձանակը և ապօրինի մուտք գործելու եղանակով, գաղտնի հափշտակել դրանում առկա <<Իզի-Փեյ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող զգալի չափերի 77.400 ՀՀ դրամ գումարը, սակայն իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով՝ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բռնվելու հետևանքով հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել:(...)>>:
Դատարանը հաստատված է համարել հետևյալը.
Ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանն իր գործողություններով օժանդակել է Երևան քաղաքի Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկում գտնվող պահեստարան հանդիսացող <<Իզի-Փեյ>> ՍՊ ընկերությանը պատկանող վճարային տերմինալ ապօրինի մուտք գործելով զգալի չափերով 77.400 ՀՀ դրամ գումարի գաղտնի հափշտակություն համատեղ կատարելու վերաբերյալ նախնական համաձայնության եկած Կորյուն Հովիկի Մկրտչյանին և Էմմանուել Աղասու Մելքոնյանին:
Մասնավորապես` Ահարոն Անտոնյանն իր կողմից վարվող <<Օպել Աստրա>> մակնիշի 34 ZM 741 հաշվառման համարանիշի տաքսի ավտոմոբիլով, 2016 թվականի մարտի 6-ին՝ ժամը 03:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի ՀԱ թաղամասից ուղևորվել են դեպի Երևան քաղաքի Հ.Քոչար փողոց։ Կորյուն Մկրտչյանի և էմմանուել Մելքոնյանի առաջարկով՝ Ահարոն Անտոնյանը հանել է իր վարած ավտոմոբիլի հաշվառման համարանիշերը, իսկ Կորյուն Մկրտչյանը ծխախոտի տուփով փակել է ավտոմոբիլի հողմապակու վրա փակցված տեխզննման կտրոնը։ ժամը 04։00-ի սահմաններում, հասնելով Երևան քաղաքի Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկ, Ահարոն Անտոնյանն ավտոմոբիլը կայանել է այնտեղ գտնվող <<Իզի-Փեյ>> ՍՊ ընկերությանը վճարային տերմինալի մոտ, ապա Կորյուն Մկրտչյանը և էմմանուել Մելքոնյանը, իջնելով ավտոմեքենայից, մոտեցել են վճարային տերմինալին, ապա կատարված վճարումների գումարը պահելու համար նախատեսված պահեստարան հանդիսացող գանձանակ ապօրինի մուտք գործելու նպատակով փորձել են տեղահան անել և կոտրել սարքը՝ պահեստարանում պահվող զգալի չափերով՝ 77.400 ՀՀ դրամ գումարը գաղտնի հափշտակելու համար, սակայն իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով՝ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից դեպքի վայր հասնելու և հանցագործությունը խափանելու պատճառով, հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել։ Կորյուն Մկրտչյանը ու Ահարոն Անտոնյանը բռնվել են ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և դեպքի վայրից բերման են ենթարկվել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին, իսկ էմմանուել Մելքոնյանը դիմել է փախուստի՝ Ահարոն Անտոնյանին պատկանող <<Օպել Աստրա>> մակնիշի 34 ZM 741 հաշվառման համարանիշի տաքսի ավտոմոբիլի մեջ թողնելով իր՝ ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, զինվորական գրքույկը, բջջային հեռախոսը և գլխարկ-դիմակը:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Պաշտպան Ա.Հակոբյանը, վկայակոչելով իր իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը: Բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 22 հունվարի 2020 թվականի թիվ ԵԱՔԴ/0153/01/16 դատավճիռը:
Ահարոն Անտոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետով արդարացնել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ և նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել:
Այն պարագայում, եթե այնուամենայնիվ դատարանն Ահարոն Անտոնյանին մեղավոր կճանաչի իրեն մեղսագրվող արարքում, ապա վերջինիս նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանքի ձևով կամ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել որոշակի ժամկետով փորձաշրջան:
Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Բողոքաբերը գտնում է, որ դատավճիռն անհիմն է, այն չի բխում ՀՀ օրենսդրությունից և գործի փաստական հանգամանքներից, այն կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներով և ենթակա է բեկանման և փոփոխման:
Դատարանը կայացրել է անօրինական և չհիմնավորված դատավճիռ, որը չի բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 11-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 62-րդ հոդվածներից, ՀՀ Սահմանադրությունից և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքից: Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ, 20-րդ, 23-25-րդ, 65-րդ, 358-րդ, 360-րդ, 363-րդ հոդվածները:
Ըստ բողոքաբերի՝ Դատարանի հետևությունները հիմնված չեն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա:
Բողոքաբերը գտնում է, որ Դատարանը ճիշտ չի գնահատել ապացույցները, մասնավորապես՝ ամբաստանյալների և վկաների ցուցմունքները, որի արդյունքում կայացրել է սխալ դատավճիռ։ Այսպես
Մեջբերելով իր պաշտպանյալ Ա.Անտոնյանի՝ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները՝ բողոքաբերը նշել է, որ գործով մյուս ամբաստանյալ Կորյուն Մկրտչյանն, ըստ էության, տվել է նույնաբովանդակ ցուցմունքներ:
Մեջբերելով Կ.Մկրտչյանի՝ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները՝ բողոքաբերը նշել է, որ Դատարանը Կորյուն Մկրտչյանի ցուցմունքները հափշտակության փորձը միայնակ կատարելու, ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանի՝ տեղի ունեցած դեպքին որևէ մասնակցություն չունենալու մասին անարժանահավատ է դիտել, գտել է, որ դրանք հերքվում են սույն քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով և նպատակ են հետապնդում ամեն գնով ազատել ընկերոջն՝ Ահարոն Անտոնյանին քրեական պատասխանատվությունից և պատժից։
Բողոքաբերը գտնում է, որ Դատարանի վերը նշված պատճառաբանությունը զուտ Դատարանի ենթադրությունն է, դրանք որևէ ձևով փաստարկված չեն, քանի որ պաշտպանական կողմի համոզմամբ ամբաստանյալ Կ.Մկրտչյանի ցուցմունքների միջև առկա հակասությունները ոչ թե նպատակ են հետապնդում <<ընկերոջը>> քրեական պատասխանատվությունից և պատժից ամեն գնով ազատելու, ինչպես Դատարանն է մեկնաբանել, այլ ուղղակի <<ընկերոջը>> անախորժությունների մեջ չներքաշելու համար։ Ինչ վերաբերում է Դատարանի կողմից Ա.Անտոնյանին Կ.Մկրտչյանի ընկերը համարելուն, ապա գործում չկան այնպիսի տվյալներ, որոնք կվկայեն նրանց ընկերներ լինելու հանգամանքի մասին։
Մեջբերելով Էմմանուել Մելքոնյանի ցուցմունքները՝ բողոքաբերը նշել է, որ Դատարանը նշված ցուցմունքին որևէ իրավական գնահատական չի տվել և չի արտահայտել դիրքորոշում, մասնավորապես, նշված ցուցմունքի արժանահավատության վերաբերյալ։
Բողոքաբերը գտնում է, որ նման պարագայում Էմմանուել Մելքոնյանի նախաքննական ցուցմունքն, ըստ էության, որևէ կերպ չի հերքում Ա.Անտոնյանի կողմից տված ցուցմունքները, դրանով վերջինիս կողմից տրված ցուցմունքների արժանահավատությունը կասկածի տակ չի դրվում և դրանցով որևէ կերպ չի հիմնավորվում Ահարոն Անտոնյանի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը։
Ինչ վերաբերում է վկաների կողմից դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներին, մասնավորապես՝ վկա Արթուր Հովհաննիսյանի, որը հանդիսանում է <<Իզի Փեյ>> ՍՊ ընկերության գլխավոր հաշվապահ, վկա Կամո Բալայանի, ով աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Մաշտոցի բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքում որպես օպեր-լիազոր, վկա Կարինե Հունանյանի, ով հանդիսանում է Էմմանուել Մելքոնյանի հանգուցյալ մոր ընկերուհին, վկա Էդվարդ Անդրիասյանի, ով աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում, որպես ավագ օպեր-լիազոր, բողոքաբերը նշել է, որ վերջիններիս կողմից տված ցուցմունքներով որևէ կերպ չի հիմնավորվում Ահարոն Անտոնյանի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, այլ հակառակը, հերքում է այն։
Ըստ բողոքաբերի՝ վերը նշված անձանց ցուցմունքներով որևէ կերպ չի հիմնավորվում Ա.Անտոնյանի կողմից գողության փորձ կատարելուն օժանդակելու հանգամանքը, այլ միայն հաստատվում է այն հանգամանքը, որ վերջինս գտնվել է դեպքի վայրում, ինչը պաշտպանական կողմն ի սկզբանե չի վիճարկել և չի վիճարկում։
Ինչ վերաբերում է գործով մյուս վկա Կարապետ Գագիկի Հաջյանի, որը զբաղեցնում էր ՀՀ ոստիկանության Մաշտոցի բաժնի ՔՀԲ օպեր-լիազորի պաշտոնը, ցուցմունքին, որը Դատարանը դրել է ապացույցների շարքում, բողոքաբերը գտնում է, որ այն պետք է անթույլատրելի ճանաչել և հանել ապացույցների շարքից, քանի որ դրանով խախտվել է Ահարոն Անտոնյանի՝ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հողվածով երաշխավորված՝ իր դեմ ցուցմունք տված վկաներին հակընդդեմ հարցման ենթարկելու (կոնֆրոնտացիայի) իրավունքը:
Եվ նույնիսկ թույլատրելի լինելու պարագայում վկա Կարապետ Հաջյանի նախաքննական ցուցմունքով ևս որևէ կերպ չի հիմնավորվում Ա.Անտոնյանի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը։
Բողոքաբերը նշել է, որ Դատարանն իր պաշտպանյալի մեղքը հիմնավորված է համարել նաև Դատարանում հետազոտված մի շարք այլ ապացույցներով, որոնցով ևս որևէ կերպ չի հիմնավորվում Ա.Անտոնյանի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը։
Մասնավորապես՝ ապացույցների գերակշիռ մասը ձեռք են բերվել Ա.Անտոնյանին պատկանող ավտոմեքենայից և զարմանալի չէ, որ նրա մազերից մասնիկներ կամ նրա մատնահետքերը կարող են հայտնաբերվել նշված ապացույցների վրա։
Բողոքաբերը գտնում է, որ սույն գործի դատաքննության ընթացքում ձեռք չի բերվել հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը Դատարանին հնարավորություն կտար հաստատող պատասխաններ տալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ից 4-րդ կետերին, մասնավորապես՝ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը, այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին, ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը և ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է այն նախատեսված և այլն։
Ըստ բողոքաբերի՝ անհասկանալի է, թե ինչ փաստական տվյալների վերլուծության հիման վրա է Դատարանը եկել նման եզրահանգման, արդյոք Դատարանը պարզել է վերջինիս կողմից հանցագործության կատարման շարժառիթները, նպատակը, նրա դերակատարումը նշված հանցագործությունում, քանի որ Դատարանի կողմից դատավճռի հիմքում դրած ապացույցներից և ոչ մեկը չի տալիս նշված հարցերի պատասխանները և չի հիմնավորում Ահարոն Անտոնյանի կողմից ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակության փորձին օժանդակություն կատարելու հանգամանքը, իսկ միգուցե Ա.Անտոնյանը ոչ թե օժանդակել է հանցագործության կատարմանը, այլ ինքը ևս հանդիսացել է անմիջապես համակատարող։
Բողոքաբերը գտնում է, որ ինչպես վերը բերված հիմնավորումները և կատարած վերլուծությունը, այնպես էլ մեղադրանքը հաստատող ապացույցների բացակայությունը հիմք են տալիս գալ եզրահանգման, որ իր պաշտպանյալ Ա.Անտոնյանի գործողություններում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով սահմանված հանցակազմի հատկանիշները, ուստի նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվի։
Բողոքաբերը գտնում է, որ սույն գործի քննության ընթացքում խախտվել է նաև Ահարոն Անտոնյանի՝ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով ամրագրված իրավունքը։
Մույն գործը հարուցվել է 2016թվականի մարտի 06–ի1ւ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34– 177-րղ հողվածի 2-րդ մասի 1-ին հ 3-րղ կեսւերով:
Բողոքաբերը նշել է նաև, որ Դատարանը դատավճիռ կայացնելիս չի անդրադարձել ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներին։
Բողոքաբերը գտնում է, որ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացված 22 հունվարի 2020 թվականի՝ թիվ ԵԱՔԴ/0153/01/16 դատավճիռն օրինական չէ, այն պատճառաբանված և հիմնավորված չէ և ենթակա է բեկանման:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, վերլուծելով ներկայացված քրեական գործի նյութերը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպան Ա.Հակոբյանի կողմից ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակի հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ըստ ներկայացված քրեական գործի նյութերի.
Ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել:
Դատական նիստի ընթացքում ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2016 թվականի մարտի 06-ին, երեկոյան ժամը 19:00-ի սահմաններում Էմմանուել Մելքոնյանը Սևան քաղաքից զանգահարել է իրեն և ցանկություն հայտնել օգտվել իր՝ որպես տաքսու վարորդի ծառայությունից, ինչին ինքը համաձայնվել է: Հասնելով տուն` Էմմանուել Մելքոնյանն իր իրերը` անձնագիր, հեռախոս և զինվորական գրքույկ, թողել է իր ավտոմեքենայում, քանի որ պայմանավորվել են, որ ինքն ավելի ուշ պետք է գնա նրա հետևից և տեղափոխի սահման: Նույն օրը ժամը 01:30-02:00-ի սահմաններում իրեն է զանգահարել Կորյուն Մկրտչյանը և ցանկություն հայտնել օգտվել իր ծառայությունից, համաձայնվել է: Կորյունը հայտնել է, որ ընտանիքում վիճաբանել է և ցանկանում է մի քանի օր ապրել ընկերուհու տանը: Կորյունը հայտնել է նաև, որ ընկերուհին ամուսնացած է, չի ցանկանում է, որ նրա ամուսինը տեսնի իրենց, այդ նպատակով խնդրել է հանել իր ավտոմեքենայի համարանիշները, ինչպես նաև ծխախոտի տուփով փակել է տեխզննման կտրոնը: Ճանապարհին Կորյունը խնդրել է, որ կանգնի վճարային տերմինալի մոտ` հեռախոսահամարը լիցքավորելու համր: Կորյունն իջել է ավտոմեքենայից, ինչից հետո նկատել է, որ նա շարժում է վճարային տերմինալը: Ինքն իջել է ավտոմեքենայից և անմիջապես ոստիկանության աշխատակիցներն իրենց բռնել և բերման են ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Ավտոմեքենայում եղել է ինքը, Կ.Մկրտչյանը և ևս մեկ անձ, ում չի ճանաչում: Երրորդ անձի գործողությունները չի նկատել: Նրա փախուստը ևս չի նկատել, այլ ոստիկաններից է լսել, որ նա փախուստի է դիմել: Օգտագործում է 093-66-66-20 բջջային հեռախոսահամարը: Չի կարող մեկնաբանել Կ.Մկրտչյանի ցուցմունքն այն մասին, որ ավտոմեքենայում եղել են երկուսով` ինքը և Կ.Մկրտչյանը:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում է կայացրել հրապարակելու ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մշտական աշխատանք չունի, այդ իսկ պատճառով իրեն պատկանող <<Օպել Աստրա>> մակնիշի 34 ZM 741 պետհամարանիշի ավտոմեքենան վարում է որպես տաքսի մեքենա` գումար աշխատելու համար։ 06.03.2016 թվականին իր ավտոմեքենայով շրջել է քաղաքում, երբ Երևան քաղաքի Բանգլադեշ թաղամասում՝ եկեղեցու մոտ, փողոցում իր ավտոմեքենան կանգնեցրել են երկու տղա ուղևորներ, ովքեր նստելով իր ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին, պատվիրել են այն վարել Կոմիտասի պողոտա, հստակ հասցե չեն հայտնել։ Դավթաշեն թաղամասով և կամրջով երթևեկել է դեպի Կոմիտասի պողոտա, որտեղ հասնելուց հետո նրանք իրեն ասել են, որ ավտոմեքենան վարի դեպի Հր.Քոչար փողոց, սակայն կրկին հստակ հասցե չեն ասել։ Անցնելով Կոմիտասի պողոտան` Վաղարշյան փողոցում նրանք իրեն ասել են, որ ավտոմեքենան կայանի, որից հետո նրանցից մեկն իրեն հարցրել է, թե կարող են արղյոք հանել ավտոմեքենայի համարանիշները, հարցրել է, թե ինչի համար, պատասխանել են, որ մի աղջիկ կա, ով ամուսին ունի, ում շենքի բակ պետք է գնան և, քանի որ իրենք ամուսնուց գաղտնի են ուզում այդ աղջկան տեսնել, դրա համար էլ չեն ցանկանում, որ շենքի բակում ֆիքսվի ավտոմեքենայի համարանիշները։ Քանի որ ուշ ժամ է եղել, բացի այդ, նրանք երկուսով են եղել, վախեցել է հրաժարվել, այդ իսկ պատճառով էլ հանել է երկու համարանիշները և դրել հետևի աջ կողմի ուղևորների ոտքի տակի հատվածում։ Հենց նույն ժամանակահատվածում, այդ տղաներից մեկը ծխախոտի տուփով դրսի կողմից ծածկել է նաև ավտոմեքենայի դիմապակու վրա փակցված տեխզննման կտրոնը, իսկ իր հարցին, թե ինչու է փակում տեխզննման կտրոնը, պատասխանել է, որ այդպես է անում, որ այդ աղջկա ամուսինը հետո իրեն չգտնի, իր համար խնդիրներ չստեղծի։ Քանի որ վախեցել է նրանցից, դրա համար էլ համաձայնվել է, որից հետո նրանք նստել են իր ավտոմեքենան և պատվիրել վարել դեպի Հր.Քոչար փողոց։ Հասնելով Հր.Քոչար-Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկի մոտ, Հր. Քոչար 7 հասցեի դիմացի հատվածում նրանց խնդրանքով կայանել է ավտոմեքենան, քանի որ իրեն ասել են, որ ցանկանում են այդ խաչմերուկի մոտ գտնվող վճարումների սարքի միջոցով լիցքավորել իրենց հեռախոսահամարները։ Նրանք իջել են ավտոմեքենայից, մոտեցել սարքին, որից հետո սկսել են սարքը շարժել իր տեղից, իսկ ինքը տեսնելով այդ ամենը, իջել է ավտոմեքենայից ու մոտենալով նրանց, հարցրել է, թե ինչ են անում ու հենց այդ պահին իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել։ Հայտնել է, թե չի իմացել, որ այդ տղաները ցանկացել են գողություն կատարել այդ սարքից, քանի որ նրանք իրեն այդ մասին չեն ասել: Նրանց չի ճանաչում, նախկինում երբևէ չի տեսել:
Նախաքննության ընթացքում պատասխանելով քննիչի հարցերին` Ա.Անտոնյանը հայտնել է, որ սպիտակ գույնի բրդյա գործվածք իր ավտոմեքենայում չի ունեցել և չի էլ տեսել, հավանաբար այն թողել են իր ավտոմեքենան նստած երկու տղաները: Լիցքավորման սարքից ավտոմեքենան կայանել է մոտավորապես մեկ մետր հեռավորության վրա: Քանի որ մութ է եղել, այդ երիտասարդների դեմքը չի տեսել, չի կարող նկարագրել նրանց արտաքին տվյալները և տեսնելու դեպքում, դժվար կարողանա ճանաչել: Հայտնել է, որ մոտ 6 տարի և հիմնականում օգտագործում է 093-66-66-20 բջջային հեռախոսահամարը, իսկ 098-63-77-09 բջջային հեռախոսահամարն օգտագործել է մոտ 6 ամիս:
Նախաքննության ընթացքում, 2016 թվականի մարտի 08-ի հարցաքննության ժամանակ Ա.Անտոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր ավտոմեքենայի զննությամբ հայտնաբերվել է թվով 3 ծխախոտի տուփ, որոնցից <<Վինստոն>> տեսակի ծխախոտը պատկանել է իրեն, իսկ մնացած երկուսը` Կ.Մկրտչյանին և նրա հետ եղած անձին: Հայտնաբերվել է դանակ, տեղ-տեղ կտրված գլխարկ, որոնք չգիտի, թե ում են պատկանում, և մինչ Կ.Մկրտչյանի և նրա հետ եղած անձի կողմից իր ավտոմեքենան նստելն, այդ դանակը և գլխարկը չի տեսել իր ավտոմեքենայում: Հայտնաբերված հեռախոսներից <<Nokia>> տեսակի բջջային հեռախոսը պատկանել է իրեն և այդ հեռախոսի մեջ տեղադրված է եղել 077-65-45-20 բջջային հեռախոսահամարը, իսկ <<Iphone 5S>> տեսակի բջջային հեռախոսը հավանաբար պատկանել է կամ Կ.Մկրտչյանին, կամ նրա հետ եղած անձին, չի կարող ասել, թե կոնկրետ ում է պատկանում: Հայտնաբերված անձնագրերից մեկը պատկանել է իրեն, իսկ մյուսը` Կ.Մկրտչյանի հետ եղած անձին: Ոստիկանության աշխատակիցների` դեպքի վայր գնալուց հետո իրենց մի քանի անգամ ասել են, որ կանգնեն, սակայն Կ.Մկրտչյանի հետ եղած անձը դիմել է փախուստի, ինչից հետո ոստիկանության աշխատակիցներից մեկը մեկ անգամ կրակել է օդ: Հայտնել է, որ մշտապես ջնջում է իր հեռախոսի մուտքային, ելքային և կարճ հաղորդագրությունների վերաբերյալ տեղեկությունները, քանի որ չի ցանկացել, որպեսզի ընտանիքի անդամները կամ որևէ մեկը տեսնի այդ տեղեկությունները:
Նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանը, պատասխանելով դատարանի և դատավարական կողմերի հարցերին, հայտնել է, որ ճանաչում է Էմմանուել Մելքոնյանին, նա իր ընկերն է և դեպքի օրը հեռախոսը, անձնագիրը մոռացել և թողել է իր ավտոմեքենայի մեջ: Էմմանուելը հարբած է եղել և խնդրել է իրեն տուն տանել: Նրան տարել է տուն, իսկ վերջինս մոռացել է այդ իրերն իր ավտոմեքենայում: Չգիտի, թե մնացած իրերն ում են պատկանում: Քանի որ տաքսի է վարում, հնարավոր է այդ իրերը հաճախորդներից թողած լինեն: Նախկինում ճանաչել է Կորյուն Մկրտչյանին: Դեպքի օրն իր հետ եղել է Կորյուն Մկրտչյանը, իսկ Է.Մելքոնյանն իր հետ չի եղել: Կորյուն Մկրտչյանը Բանգլադեշ թաղամասում կանգնացրել է իր ավտոմեքենան, հայտնել է, որ գնում է Կոմիտասի պողոտա` ընկերուհու մոտ: Կոմիտասի պողոտայում իջել է ավտոմեքենայից` հեռախոսահամարը լիցքավորելու նպատակով: Այնուհետև նկատել է, որ երկու անձ թափահարում են վճարային տերմինալը, որոնցից մեկը եղել է Կորյուն Մկրտչյանը: Նրա խնդրանքով է հանել ավտոմեքենայի համարները: Էմմանուելի և Կորյունի հետ հեռախոսակապ ունեցել է, սակայն Կ.Մկրտչյանի հետ՝ ոչ հաճախակի: Նրանց հետ ունեցած հեռախոսազանգերը պայմանավորված են եղել իր մատուցած ծառայություններով: Իր ավտոմեքենայում տոպրակ, դիմակ, գլխարկ թողել են անհայտ անձինք: Մեքենայի բեռնախցիկում եղել է պայուսակ` հագուստով, որը պատկանել է Կորյուն Մկրտչյանին: Քննիչի պահանջով դրանք ամբողջովին տվել է վարույթն իրականացնող մարմնին:
Դատական նիստի ընթացքում Կորյուն Մկրտչյանն ամբաստանյալի կարգավիճակով ցուցմունք է տվել այն մասին, որ, քանի որ դեպքից անցել է շուրջ երկու տարի, մանրամասները չի հիշում: Ահարոն Անտոնյանին չի ճանաչել, տեղյակ է եղել, որ վերջինս որպես տաքսի է վարում <<Օպել Աստրա>> մակնիշի ավտոմեքենա: Գիշերը ժամը 03:00-ի սահմաններում զանգահարել է Ահարոն Անտոնյանին և ցանկություն հայտնել օգտվել նրա ծառայությունից: Քանի որ ընտանիքում վիճաբանել էր, ցանկացել է մի քանի օր անցկացնել Աբովյան քաղաքում բնակվող իր ծանոթ Գևորի տանը: Հետը վերցրել է պայուսակ, որում եղել են իր հագուստները, իր մոտ եղել է նաև հեռախոսը: Ահարոնին խնդրել է, որ ավտոմեքենան կայանի վճարային տերմինալի մոտ և իջնելով ավտոմեքենայից, փորձել է տեղաշարժել և բացել վճարային տերմինալը: Ահարոնն իր մտադրության մասին տեղյակ չի եղել, իր մոտ այդ մտադրությունն առաջացել է ճանապարհին: Մինչ այդ ծխախոտի տուփով փակել է ավտոմեքենայի տեխզննման կտրոնը, պատճառաբանելով, որպեսզի ճանապարհին տեսանկարահանող սարքի միջոցով չտուգանվեն: Այնուհետև շենքի հետևից հայտնվել են ոստիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին: Գողության փորձը կատարել է միայնակ, այլ ոչ թե խմբի կազմում: 2016 թվականին բնակվել է <<Բանգլադեշ>> թաղամասում: Դեպքից մի քանի օր առաջ ևս Ա.Անտոնյանի հետ հեռախոսազանգ ունեցել է և օգտվել է նրա ծառայությունից: Ամբաստանյալ Էմմանուել Մելքոնյանին չի ճանաչում:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում է կայացրել հրապարակելու ամբաստանյալ Կորյուն Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում Կորյուն Մկրտչյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ գտնվում է ֆինանսապես ծանր վիճակում և փող չունենալու, ընտանիքը պահելու հնարավորություն չունենալու և աշխատանք չունենալու պատճառով 2016 թվականի մարտի 06-ի գիշերը, երբ գտնվել է տանը, որոշել է գողություն կատարել: Նույն օրը ժամը 03:30-ի սահմաններում դուրս է եկել տանից, հետը վերցրել է պտուտակահանը և ՀԱԹ թաղամասում գտնվող իրենց շենքի մոտակայքից կանգնացրել է <<Օպել Աստրա>> մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա և հայտնել, որպեսզի վարի դեպի Կոմիտասի պողոտա: Տաքսու վարորդին տեսել է առաջին անգամ և նրան նախկինում չի ճանաչել: Վարորդին հայտնել է, որ գնում է ընկերուհու տուն և չի ցանկանում, որպեսզի վերջինիս ամուսինը տեսնի ավտոմեքենայի համարանիշները և վարորդին խնդրել է և համոզել ավտոմեքենայի վրայից հանել համարանիշները: Հասնելով Հ.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկ, վարորդին խնդրել է ավտոմեքենան կայանել այնտեղ գտնվող վճարային տերմինալի մոտ, հայտնելով, որ ցանկանում է վճարում կատարել: Վարորդն ավտոմեքենան կայանել է նշված վճարային սարքի դիմացի հատվածում: Ինքն իջել է ավտոմեքենայից և սկսել է շարժել վճարման սարքը, որպեսզի ջարդեր, պառկացներ գետնին և գողանար դրա մեջ առկա գումարները: Երբ սկսել է շարժել սարքը, բայց դեռ չի հասցրել կոտրել այն և գումար հանել, հանկարծակի մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցները և բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Գողության փորձը կատարել է միայնակ և որևէ մեկն իր հետ չի եղել: Տաքսու վարորդին այդ օրը տեսել է առաջին անգամ և նախկինում նրա հետ որևէ կապ չի ունեցել: Վարորդն իր մտադրության մասին չի իմացել և իրեն չի օգնել: Անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված կապույտ ռեզինե բժշկական ձեռնոցները պատկանել են իրեն, իր մոտ է պահել, որպեսզի գողություն կատարելիս մատնահետքեր չթողնի: Վարորդին ասել է, որ վարի դեպի Կոմիտասի պողոտա և այդ ընթացքում նայել է հարմար վճարման սարքավորում, որպեսզի դրանից գողություն կատարի և տեսնելով Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկում տեղադրված սարքավորումը, որոշել է դրանից գողություն կատարել: Ավտոմեքենայի զննությամբ հայտնաբերված սպիտակ գույնի բրդյա գործվածքն իր գլխարկն է եղել, որը վերցրել էր դեմքը փակելու համար, որպեսզի իրեն չտեսնեին: Բջջային հեռախոսահամար չի օգտագործում, իսկ տանն օգտագործել է մայրիկի 077-45-59-71 բջջային հեռախոսահամարը: Տաքսի ավտոմեքենայում դանակը և սպիտակ գույնի <<Iphone 5s>> մոդելի բջջային հեռախոսը չի նկատել և տեղյակ չէ, թե ավտոմեքենայի զննությամբ հայտնաբերված դանակն ու բջջային հեռախոսն ում է պատկանում: Գողության փորձը կատարելիս եղել է միայնակ և Էմմանուել Մելքոնյանին չի ճանաչում: Հայտնել է, որ Արմինե Հաջյանը հանդիսանում է կինը և նրա անվամբ գրանցված 098-12-16-61 բջջային հեռախոսահամարն ինչպես դեպքից առաջ, այնպես էլ դեպքից հետո, շահագործել է անձամբ:
Նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ Կորյուն Մկրտչյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեղատնից ձեռնոց է գնել, իսկ պայուսակում եղել է գլխարկ` աչքերի համար անցքերով: Նստած է եղել ավտոմեքենայի դիմացի նստատեղին: Գողության փորձը կատարել է ձեռնոցներով, որքանով հիշում է ձեռնոցները կրել է ավտոմեքենայից դուրս գալուց հետո: Չի հիշում՝ ավտոմեքենայի համարանիշները ինքն է հանել, թե Ահարոն Անտոնյանը: Քանի որ նրան ասել է, որ ինչ որ աղջկա պետք է տեսնի, խնդրել է համարանիշները հանել, նա էլ համաձայնվել է: Չի կարող ասել, թե ավտոմեքենայում որտեղից է հայտնվել Է.Մելքոնյանի հեռախոսը, անձնագիրն ու զինվորական գրքույկը: Չի կարող ասել, թե ոնց կարող է իր գլխարկի վրա հայտված լինել Է.Մելքոնյանի և Ա.Անտոնյանի մազերը:
Էմմանուել Մելքոնյանը հրաժարվել է դատարանում ցուցմունք տալուց:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում է կայացրել հրապարակելու ամբաստանյալ Էմմանուել Մելքոնյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Դատական նիստի ընթացքում հրապարակվել է Էմմանուել Մելքոնյանի նախաքննական ցուցմունքը, որի համաձայն` իր հագուստները, բջջային հեռախոսը, անձնագիրը, զինվորական գրքույկը, ձմեռային սև կամ կապույտ գույնի գլխարկը թողել է Ահարոնի կողմից վարվող <<Օպել Աստրա>> մակնիշի տաքսի ավտոմեքենայում: Ահարոնն իրեն Սևան քաղաքից տեղափոխել է Երևան քաղաք և նրան հայտնել է, որ կզանգահարի նրան, որպեսզի իրեն տեղափոխի սահման և իր իրերը թողել է նրա ավտոմեքենայում: Իր հեռախոսը եղել է <<Iphone 5s>> մոդելի, որում բջջային հեռախոսահամար չի եղել: Այնուհետև Ահարոնին զանգահարել է ժամը 01:00-ի սահմաններում, վերջինս հայտնել է, որ գործ ունի, երբ վերջացնի, կզանգահարի: Ժամը 04:00-ի սահմաններում զանգահարել է Ահարոնին, սակայն վերջինիս հեռախոսահամարը եղել է անջատված: Եթե չի սխալվում, Ահարոնին գիշերը զանգահարել է ընկերուհու` Դիաննայի հեռախոսահամարով: Դրանից մի քանի օր հեռախոսազրույց է ունեցել Ահարոնի հետ, որի ընթացքում վերջինս հայտնել է, որ խնդիրներ ունի և հանդիպելու դեպքում, կպատմի այդ մասին: Երբ հանդիպել են, Ահարոնն իրեն տվել է իր իրերի մի մասը` բացառությամբ անձնագրի, հեռախոսի, զինվորական գրքույկի, կեպկայի և գլխարկի: Հայտնել է, որ Կորյուն Մկրտչյանին չի ճանաչում:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Արթուր Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է <<Իզի Փեյ>> ՍՊ ընկերությունում, որպես գլխավոր հաշվապահ, իսկ տեղի ունեցած դեպքի ժամանակաշրջանում հանդիսացել է ընկերության տնօրենի պաշտոնակատար:
Ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանին չի ճանաչում: Իրեն աշխատակիցներից զեկուցել են, որ ոստիկանությունից զանգահարել են իրենց և հայտնել, որ գողության փորձ է տեղի ունեցել, փորձել են գողանալ վճարային տերմինալում առկա գումարը, որը, որքանով հիշում է, կազմել է 77.000 ՀՀ դրամ:
Դրանից հետո գնացել է ոստիկանություն և հաղորդում ներկայացրել այն մասին, որ վճարային տերմինալում եղած գումարը պատկանում է <<Իզի Փեյ>> ՍՊ ընկերությանը և այդ տերմինալը շահագործվում է նշված ընկերության կողմից: Անձամբ դեպքի վայրում չի գտնվել: Որքանով հիշում է աշխատակից ուղարկել է դեպքի վայր, սակայն չի հիշում, թե ում է ուղարկել: Ծրագրի միջոցով կարողացել է տեսնել, թե որքան գումար է առկա եղել տերմինալում: Տերմինալը գտնվել է Արաբկիր վարչական շրջանում, սակայն կոնկրետ հասցեն չի հիշում:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Կամո Բալայանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Մաշտոցի բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքում, որպես օպեր-լիազոր: Դեպքի մանրամասները չի հիշում, քանի որ երկար ժամանակ է անցել: Հայտնել է, որ գողություն կատարելու վերաբերյալ օպերատիվ տվյալներ են ունեցել: Անձնակազմով դուրս են եկել, ինքը եղել է իր ավտոմեքենայով և դիրքավորվել է <<Հայաստան>> հանրախանութի մոտ: Լսելով կրակոցի ձայն` ավտոմեքենայով Հր.Քոչար փողոցով բարձրացել է վերև և նկատել է, որ իրենց աշխատակիցներն արդեն երկու անձի բռնել են, իսկ վճարային տերմինալը եղել է լայնությամբ գետնին գցած: Բռնված անձանցից մեկին նստացրել են իր ավտոմեքենան և բերման ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Դեպքը տեղի է ունեցել Հր. Քոչար Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկում: Իրենց աշխատակիցները նշված երկու անձանց բռնել են տերմինալը քանդելիս: Հետագայում տեղեկացել է, որ նրանք եղել են երեքով, որոնցից մեկը դիմել է փախուստի: Իրենց հրահանգել են ավտոմեքենաները վարել ինչ-որ ուղղություններով և դիրքավորվել ինչ-որ վայրերում: Իրենց վերջին կանգառը եղել է <<Հայաստան>> հանրախանութի մոտ: Որքանով հիշում է, դեպքի վայրում տեսել է <<Օպել>> մակնիշի ավտոմեքենա: Վկա Կ.Բալայանը հայտնել է, որ դեպքի վայրից բերման են ենթարկել երկու անձի՝ մատնանշելով Կորյուն Մկրտչյանին և Ահարոն Անտոնյանին: Ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանին որևէ գործողություն կատարելիս չի նկատել: Նրան նկատել է այն ժամանակ, երբ իրենց աշխատակիցներն արդեն նրան բռնել էին: Վճարային տերմինալի հետ որևէ գործողություն կատարող անձանց չի տեսել:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Կարինե Հունանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Էմմանուել Մելքոնյանը հանդիսանում է իր հանգուցյալ ընկերուհու որդին: Դեպքի վերաբերյալ իրեն ոչինչ հայտնի չէ: Տեղյակ է, որ գողություն է կատարվել, սակայն դրա մանրամասների մասին ոչինչ չգիտի: Նախաքննության ընթացքում հարցաքննվել է Էմմանուել Մելքոնյանի հետ ունեցած հեռախոսակապի պատճառով: Հեռախոսազանգերի պատճառը եղել է այն, որ հետաքրքրվել է Է.Մելքոնյանի առողջական վիճակով: Վկան հայտնել է, որ 098-80-80-84 հեռախոսահամարը նախկինում պատկանել է Է.Մելքոնյանին:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Էդվարդ Անդրիասյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում, որպես ավագ օպեր-լիազոր: ՀՀ ոստիկանությունում աշխատում է 2002 թվականից: Աշխատել է նաև ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Էրեբունու և Մաշտոցի բաժիններում: Քանի որ դեպքից երկար ժամանակ է անցել, դեպքի մանրամասները չի հիշում, դրա վերաբերյալ մանրամասն ցուցմունք տվել է նախաքննության ընթացքում: Եթե չի սխալվում, եղել է վճարային տերմինալի գողության փորձ: Քանի որ դեպքի մանրամասները չի հիշում, խնդրել է հիմք ընդունել նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը: Հայտնել է, որ 2016 թվականի մարտի 06-ին Երևան քաղաքի Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկում վճարային տերմինալի գողության փորձ է կատարվել, սակայն իրենք բռնել են գողության փորձ կատարած անձանց, և որքանով հիշում է, երկու անձի բերման են ենթարկել: Դեպքը տեղի է ունեցել գիշերը: Իր հետ աշխատակիցներից եղել է Կարենը և Կամոն: Դեպքի վայրում եղել է նաև կայանված <<Օպել>> մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա, որը գտնվել է Կիևյան փողոցից Հր.Քոչար փողոց բարձրանալիս խաչմերուկի մոտ գտնվող տերմինալի կողքը: Որքանով հիշում է, գողության փորձ կատարել են երեք անձինք, որոնցից մեկը դիմել էր փախուստի և հնարավոր չէր եղել նրան բռնել: Մյուս երկուսին բռնելու պահը չի հիշում, քանի որ եղել է փողոցի ներքևի հատվածում` ավտոմեքենայի մեջ նստած: Չի հիշում` նրանց մոտեցել է, թե` ոչ: Բերման ենթարկվածների անունները չի հիշում: Ամբաստանյալներին նույնպես չի հիշում:
Վկա Էդվարդ Անդրիասյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջները, դատական նիստի ընթացքում հրապարակվել են վկայի նախաքննական ցուցմումնքները:
Նախաքննության ընթացքում վկա Էդվարդ Անդրիասյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2002 թվականից ծառայում է ՀՀ ոստիկանությունում: 2015 թվականի մարտ ամսից զբաղեցրել է ՀՀ ոստիկանության Մաշտոցի բաժնի ՔՀԲ ավագ օպեր-լիազորի պաշտոնը: 2016 թվականի մարտի 06-ին ոստիկանության Մաշտոցի բաժնի ՔՀԲ պետ Հ.Արեստակեսյանը հայտնել է, որ նույն բաժնում ստացված օպերատիվ տվյալների համաձայն` Երևան քաղաքի Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկից գողություն է կատարվելու: Ժամը 04:00-ի սահմաններում կազմակերպվել է դարանակալում: Դիրքավորվել է նշված խաչմերուկի վերևի խաչմերուկում: Այդ պահին տեսել է, թե ինչպես է նշված խաչմերուկ մոտենում <<Օպել Աստրա>> մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա: Նշված ավտոմեքենան կայանել է խաչմերուկում առկա վճարային տերմինալի հետևի հատվածում: Քանի որ գտնվել է բավականին հեռու, չի տեսել, թե դրա միջից ովքեր են իջել, սակայն կապի միջոցով տեղեկացել է, որ այդ ավտոմեքենայից իջել են երկու երիտասարդներ և սկսել են ուժեղ շարժել այդ վճարային տերմինալը` փորձելով ջարդել այն: Այդ պահին կապի միջոցով տեղեկացել է, որ նշված անձանց պետք է բռնել և բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին, որպիսի նպատակով շարժվել է դեպի նշված խաչմերուկ: Մինչ խաչմերուկ հասնելը, տեսել է, թե ինչպես է այդ ավտոմեքենայի միջից իջած անձանցից մեկը փախչում դեպի դիմացի մայթ: Այդ պահին տեսել է նաև, թե ինչպես է օպեր-լիազոր Կ.Հաջյանը վազում այդ անձի հետևից: Հասնելով Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկ, տեսել է, որ ավտոմեքենայից իջած երկու այլ անձանց բռնել են ՊՊԾ 3-րդ <<հատուկ>> գնդի ծառայողները: Դրանից հետո Ա.Անտոնյանը և Կ.Մկրտչյանը գողության փորձ կատարելու կասկածանքով բերման են ենթարկվել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին, որտեղ Կ.Մկրտչյանը հայտարարել է, որ Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկում գտնվող վճարային տերմինալը փորձել է ջարդել և դրանից գողություն կատարել: Վկան հայտնել է, որ փախուստի դիմած անձին տեսել է մի պահ` փախչելուց: Տեսել է, թե ինչպես է ավտոմեքենան մոտենում վճարային տերմինալին, սակայն չի տեսել, թե ինչպես են փորձել ջարդել տերմինալը: Դրա մասին տեղեկացել է հեռախոսազանգով:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա էական հակասությունների առումով վկա Է.Անդրիասյանը հայտնել է, որ գողության փորձ կատարելու ժամանակ գտնվել է մյուս խաչմերուկի վրա, աջ երթևեկելի գոտում կանգնած: Նկատել է, որ ավտոմեքենան կայանել է անմիջապես վճարային տերմինալի կողքը, սակայն, քանի որ եղել են նաև կայանված այլ ավտոմեքենաներ, նշված ավտոմեքենայի աջ հատվածը տեսանելի չի եղել: Երբ իրեն տեղեկացրել են, ավտոմեքենայով շարժվել է այդ ուղղությամբ և մինչ խաչմերուկ հասնելը նկատել է, որ մեկ անձ դիմում է փախուստի: Երբ, որ Ա.Անտոնյանին և Կ.Մկրտչյանին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին, այնտեղ էլ ճշտել են վերջիններիս ինքնությունները: Երբ մոտեցել է վճարային տերմինալին, այնտեղ արդեն եղել են բռնված երկու անձ:
ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչության 2018 թվականի մարտի 30-ի թիվ 3/3221 գրության համաձայն՝ Կարապետ Գագիկի Հաջյանը 2018 թվականի փետրվարի 21-ին ժամը 13:59-ին թիվ 874 չվերթով ՀՀ պետական սահմանի <<Զվարթնոց>> օդանավակայանի սահմանային անցակետով մեկնել է ՀՀ-ից, ուստի Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342 հոդվածի պահանջներով առ այն. <<(...) նախաքննության ընթացքում վկայի տված ցուցմունքների հրապարակումը, (...) դատական քննության ժամանակ թույլատրվում է, երբ վկան դատական նիստից բացակայում է այնպիսի պատճառներով, որոնք բացառում են նրա դատարան ներկայանալու հնարավորությունը(...)>>, որոշել է հրապարակել նշված վկայի նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում վկա Կարապետ Գագիկի Հաջյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2005 թվականից ծառայում է ՀՀ ոստիկանությունում: 2014 թվականից զբաղեցնում է ՀՀ ոստիկանության Մաշտոցի բաժնի ՔՀԲ օպեր-լիազորի պաշտոնը: 2016 թվականի մարտի 06-ին ոստիկանության Մաշտոցի բաժնի ՔՀԲ-ում օպերատիվ տվյալներ են ստացվել, որ նույն օրը ժամը 04:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկում տեղադրված վճարային տերմինալից կատարվելու է գողություն: Նույն բաժնի օ/լ Կ.Բալայանի և ավագ օ/լ Էդ.Անդրիասյանի ու ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի ՔՀԲ և ՊՊԾ 3-րդ <<հատուկ>> գումարտակի 1-ին վաշտի ծառայողների հետ միասին Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկում կազմակերպել են դարանակալում: Նշված ժամին խաչմերուկ է մոտեցել <<Օպել Աստրա>> մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա, կայանել է Հր.Քոչար 7 հասցեի դիմաց գտնվող վճարային տերմինալի հետևի հատվածում և ավտոմեքենայից իջել են երկու տղամարդ, որոնցից մեկն իջել է վարորդի կողքի նստատեղից, իսկ մյուսը` հետևի: Նրանք միասին մոտեցել են սարքավորմանը և բռնելով այն ձեռքերով, սկսել են ուժեղ շարժել, փորձել են տեղահան անել: Դրանից հետո ավտոմեքենայից իջել է նաև վարորդը և մոտեցել է այդ երկուսին, որից հետո ինքը և ՊՊԾ 3-րդ <<հատուկ>> գումարտակի ծառայողները Հր.Քոչար 7 շենքի մոտից արագ մոտեցել են նրանց: Նշված ավտոմեքենայի վարորդ Ա.Անտոնյանին և Կ.Մկրտչյանին բռնել են ՊՊԾ 3-րդ <<հատուկ>> գումարտակի ծառայողները, իսկ նրանց հետ եղած երրորդ անձը դիմել է փախուստի` դեպի վճարային տերմինալի դիմացի մայթ և մտնելով շենքերի արանքը, կորել է: Չկարողանալով հասնել երրորդ անձի հետևից, վերադարձել է և Ա.Անտոնյանին և Կ.Մկրտչյանին նշված վայրից բերման են ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Կ.Մկրտչյանն այդ ժամանակ հայտնել է, որ փորձել է նշված վճարային տերմինալից գողություն կատարել: Երբ տաքսի ավտոմեքենայից իջել են երկու անձ, որոնցից մեկը պարզվել է, որ Կ.Մկրտչյանն է և երկուսով միասին ձեռքերով բռնելով նշված վճարային տերմինալը և սկսել շարժել` տեղահան անել, այդ ժամանակ ավտոմեքենայից իջել և նրանց է միացել Ա.Անտոնյանը, սակայն չի տեսել, որ վերջինս նույնպես շարժի և փորձի տեղահան անել վճարային տերմինալը:
Նախաքննության ընթացքում վկա Դիանա Ղազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է Էմմանուել Մելքոնյանին, ում հետ գտնվում է ջերմ հարաբերությունների մեջ: Դեպքի կապակցությամբ իրեն ոչինչ հայտնի չէ, ինչպես նաև չգիտի, թե Է.Մելքոնյանը որտեղ է գտնվել 2016 թվականի մարտի 06-ի ժամը 04:00-ի սահմաններում: 098-80-88-84 բջջային հեռախոսահամարը պատկանում է Է.Մելքոնյանին, ում հետ բազմիցս հեռախոսազրույց է ունեցել իր 093-59-96-62 հեռախոսահամարով: Է.Մելքոնյանի մոտ տեսել է <<Այֆոն 5ս>> տեսակի սպիտակ գույնի բջջային հեռախոս, սակայն չգիտի, թե ում է այն պատկանում: Տեղյակ չէ, թե 093-66-66-20 բջջային հեռախոսահամարն ում է պատկանում, այդ հեռախոսահամարին երբևէ չի զանգահարել, հավանաբար այդ հեռախոսահամարին իր հեռախոսահամարից զանգահարել է Է.Մելքոնյանը: Ահարոն Անտոնյան և Կորյուն Մկրտչյան տվյալներով անձանց չի ճանաչում:
Ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանի մեղավորությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում, հիմնավորվել են նաև քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցները.
- Կորյուն Մկրտչյանին ոստիկանության Արաբկիրի բաժին բերման ենթարկելու մասին արձանագրությամբ այն մասին, որ 2016 թվականի մարտի 6-ին՝ ժամը 04։30-ին Կ.Մկրտչյանը գողություն կատարելու կասկածանքով Երևան քաղաքի Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկից բերման է ենթարկվել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին,
- Կորյուն Մկրտչյանին անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրությամբ այն մասին, որ 2016 թվականի մարտի 6-ին՝ ժամը 04:30-ից մինչև 04:35-ն ընկած ժամանակահատվածում, ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում կատարված անձնական խուզարկության ընթացքում Կ.Մկրտչյանի ձեռքին եղել է կապույտ գույնի բժշկական ռետինե ձեռնոցներ, որոնք խուզարկության ընթացքում վերցվել են։ Կորյուն Մկրտչյանը անձնական խուզարկության ընթացքում հայտարարել է, որ ձեռնոցները գնել է դեղատնից՝ մատնահետքեր չթողնելու համար։
- դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ այն մասին, որ դեպքի վայրը հանդիսանում է Երևան քաղաքի Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկը։ Զննության ընթացքում խաչմերուկի մոտ կայանված է եղել <<Օպել Աստրա>> մակնիշի 34 ZM 741 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենա, որի պետհամարանիշները հանված են եղել ավտոմեքենայի վրայից և տեղադրված են եղել սրահում, իսկ դիմացի հողմապակու վրա ամրացված տեխզննման կտրոնը փակված է եղել ծխախոտի տուփով։ Խաչմերուկում առկա վճարային տերմինալը ծռված է եղել դեպի փողոց։ Զննության ընթացքում վճարային տերմինալի և ավտոմեքենայի վրայից վերցվել են ձեռքի հետքեր,
- վճարային սարքը զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ 2016 թվականի մարտի 6-ին Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկում գտնվող վճարային տերմինալի զննության ընթացքում, զննությանը մասնակից Տիգրան Կարախանյանի կողմից բացվել է վճարային տերմինալի պահեստարան հանդիսացող գանձանակը և ստուգվել է այն, որի արդյունքում պարզվել է, որ պահեստարան հանդիսացող գանձանակում այդ պահին առկա է եղել 77.400 ՀՀ դրամ գումար,
- մեղադրյալ Կորյուն Մկրտչյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, որի համաձայն՝ նա մատնացույց է արել Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկում առկա վճարային տերմինալը և հաստատել է, որ 2016 թվականի մարտի 06-ի՝ ժամը 04:00-ի սահմաններում փորձել է բացել և այդ վճարային տերմինալից գողություն կատարել,
- զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն 2016 թվականի մարտի 8-ին Ահարոն Անտոնյանի թույլտվությամբ զննվել է վերջինիս պատկանող <<Օպել Աստրա>> մակնիշի 34 ZM 741 պետհամարանիշի ավտոմեքենան։ Զննության ընթացքում <<Օպել Աստրա>> մակնիշի 34 ZM 741 պետհամարանիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերվել է գլխարկ-դիմակ, <<Այֆոն 5 Ս>> տեսակի 013966001034609 նույնականացման համարի բջջային հեռախոս, <<Նոկիա>> տեսակի բջջային հեռախոս, Էմմանուել Մելքոնյանի անվամբ ՀՀ քաղաքացու անձնագիր և զինվորական գրքույկ, Ահարոն Անտոնյանի անվամբ ՀՀ քաղաքացու անձնագիր։ Զննության մասնակից Ահարոն Անտոնյանը զննության ընթացքում հայտարարել է, որ <<Այֆոն 5 Ս>> տեսակի 013966001034609 նույնականացման համարի բջջային հեռախոսը, Էմմանուել Մելքոնյանի անվամբ ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը և զինվորական գրքույկը պատկանում են այն անձին, ով Կորյուն Մկրտչյանի հետ նստել է իր ավտոմեքենան և 2016 թվականի մարտի 6-ին՝ ժամը 04:00-ի սահմաններում փորձել է գողություն կատարել Երևան քաղաքի Հր.Քոչար և Գյուլբենկյան փողոցների խաչմերուկում եղած վճարային տերմինալից, սակայն հայտնաբերվելով ոստիկանության աշխատակիցների կողմից, դիմել է փախուստի,
- զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ 15.03.2016 թվականին զննվել է <<Օպել Աստրա>> մակնիշի 34 ZM 741 պետհամարանիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերված <<Այֆոն 5 Ս>> տեսակի բջջային հեռախոսը՝ առանց հեռախոսաքարտ։ Բջջային հեռախոսը ունի 013966001034609 նույնականացման համարը,
- զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ զննության է ենթարկվել <<Ղ-Տելեկոմ>> ՓԲ ընկերությունից 1901 ելքային համարով 08.04.2016 թվականին ստացված վերծանումներ պարունակող լազերային սկավառակը։ Զննությամբ պարզվել է, որ Ահարոն Անտոնյանին պատկանող <<Օպել Աստրա>> մակնիշի 34 ZM 741 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի միջից հայտնաբերված <<Այֆոն 5Ս>> տեսակի 013966001034609 նույնականացման համարի բջջային հեռախոսի մեջ մինչև 06.03.2016 թվականն օգտագործվել է 098-80-88-84 բջջային հեռախոսահամարը: Զննությամբ պարզվել է, որ նշված բջջային հեռախոսահամարից մինչև 06.03.2016 թվականը բազմիցս հեռախոսազանգեր են կատարվել և հեռախոսազանգեր են ստացվել Ահարոն Անտոնյանին պատկանող 093-66-66-20 բջջային հեռախոսահամարին, նաև 06.03.2016 թվականի՝ ժամը 01:04-ին, 01:41-ին և 01:51-ին կատարվել են ելքային զանգեր 093-66-66-20 բջջային հեռախոսահամարին և 01:51-ին նույն հեռախոսահամարից ստացվել է մուտքային զանգ, որի ժամանակ 098-80-88-84 բջջային հեռախոսահամարը հասանելիություն է սահմանել Երևան քաղաքի Բանգլադեշ թաղամասում գտնվող ալեհավաք կայանի միջոցով, որի ընթացքում 098-80-88-84 բջջային հեռախոսահամարը շահագործվել է նույն <<Այֆոն 5Ա>> տեսակի բջջային հեռախոսի մեջ։ Զննությամբ պարզվել է նաև, որ 098-80-88-84 բջջային հեռախոսահամարից բազմիցս ելքային և մուտքային հեռախոսազանգեր են տեղի ունեցել՝ 093-599-662 բջջային հեռախոսահամարի հետ, որը հաշվառված է Դիանա Ղազարյանի անվամբ,
- զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝ զննության է ենթարկվել <<Ղ-Տելեկոմ>> ՓԲ ընկերությունից 1902 ելքային համարով 08.04.2016 թվականին ստացված վերծանումներ պարունակող լազերային սկավառակը։ Զննությամբ պարզվել է, որ Կորյուն Մկրտչյանին պատկանող 077-45-59-71 բջջային հեռախոսահամարից 06.03.2016 թվականի՝ ժամը 03:24-ին կատարվել է ելքային զանգ Ահարոն Անտոնյանին պատկանող 093-66-66-20 բջջային հեռախոսահամարին, որի ընթացքում Կորյուն Մկրտչյանի բջջային հեռախոսահամարը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Բանգլադեշ թաղամասում գտնվող ալեհավաք կայանի միջոցով, իսկ Ահարոն Անտոնյանի բջջային հեռախոսահամարը՝ Երևան քաղաքի Նազարբեկյան փողոցում գտնվող ալեհավաք կայանի միջոցով։ Նաև նրանց միջև կայացել է հեռախոսազրույց 09.03.2016 թվականի՝ ժամը 13:39-ին։ Բացի այդ, զննությամբ պարզվել է, որ մինչև 06.03.2016 թվականը բազմաթիվ հեռախոսազանգեր են եղել 093-66-66-20 և 098-80-88-84 բջջային հեռախոսահամարների միջև, նաև 06.03.2016 թվականին՝ ժամը 01:51-ին 093-66-66-20 բջջային հեռախոսահամարից ելքային զանգ է կատարվել 098-80-88-84 բջջային հեռախոսահամարին և ժամը 01:41-ին, 01:51-ին, ստացվել են մուտքային զանգեր նույն հեռախոսահամարից։ Զննությամբ պարզվել է նաև, որ Կորյուն Մկրտչյանին պատկանող 077-45-59-71 բջջային հեռախոսահամարը գրանցված է Արմենուհի Հաջյանի անվամբ, որի անվամբ գրանցված են նաև 098-12-16-61, 093-12-16-61 բջջային հեռախոսահամարները։ Ա.Անտոնյանին պատկանող 093-66-66-20 բջջային հեռախոսահամարից մինչև 06.03.2016 թվականը բազմիցս հեռախոսազանգեր են կատարվել և հեռախոսազանգեր են ստացվել 098-12-16-61 բջջային հեռախոսահամարների հետ, նաև 06.03.2016 թվականին՝ ժամը 01:47-ին Ա.Անտոնյանին պատկանող 093-66-66-20 բջջային հեռախոսահամարից ելքային զանգ է կատարվել 098-12-16-61 բջջային հեռախոսահամարին և 03:15-ին ստացվել է նույն հեռախոսահամարից մուտքային զանգ։ Զննությամբ պարզվել է, որ Ահարոն Անտոնյանին պատկանող 093-66-66-20 բջջային հեռախոսահամարից 06.03.2016 թվականի ժամը 02:24-ին, 02:35-ին և 02:49-ին ելքային ու 02:25-ին, 02:35-ին, 02:38-ին, 02:49-ին, 03:00-ին, 03:06-ին և 03:18– ին մուտքային զանգեր են եղել 093-59-96-62 բջջային հեռախոսահամարի հետ, որը գրանցված է Դիանա Ղազարյանի անվամբ,
- մատնադրոշմային փորձաքննության թիվ 774-16 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ դեպքի վայրի զննությամբ <<Օպել Աստրա>> մակնիշի ավտոմեքենայի և վճարային տերմինալի վրայից վերցված և փորձաքննությանը ներկայացված՝ 92x68մմ, 59x39մմ և 5838մմ կողային չափերով դակտոժապավենների վրա արտատպված ձեռքի հետքերը, պիտանի են անձի նույնացման համար։ 59x39մմ կողային չափերով դակտոժապավենի վրա արտատպված մատնահետքը թողնված է Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի կողմից՝ ձախ ձեռքի ցուցամատով, 58x38մմ կողային չափերով դակտոժապավենի վրա արտատպված երկու մատնահետքերը թողնված են նույն անձի կողմից՝ ձախ ձեռքի միջնամատով և մատնեմատով, իսկ 92x68մմ կողային չափերով դակտոժապավենի վրա արտատպված ձեռքի ափի հետքը թողնված է Կորյուն Մկրտչյանի կողմից՝ ձախ ձեռքի ափի հիպոտենոր հատվածով,
- դատամիկրոմասնիկային փորձաքննության 124 Ք-16 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ <<N5 սրահի հատակին առկա գլխարկ>> գրառմամբ մանրաթելային ժապավենի վրա համեմատական հետազոտության համար պիտանի մանրաթելեր չեն հայտնաբերվել, սակայն հայտնաբերվել են մազանման մասնիկներ,
- դատակենսաբանական փորձաքննության 98 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ փորձաքննության ներկայացված գլխարկ-դիմակի արտաքին մակերեսից և դարձերեսից վերցված 7 մազանման թելիկներն իրենցից ներկայացնում են մարդու մազեր, կառուցվածքային հատկանիշներով նման են իրար և կարող էին թողնվել միևնույն մարդու գլխի մազերի հաշվին,
- դատակենսաբանական փորձաքննության 180 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ փորձաքննությանը ներկայացված 4 գրառմամբ դակտոժապավենի վրայից վերցված 2 մազանման թելիկները մարդու մազեր են, կարող էին թողնվել նույն մարդու գլխի մազերի հաշվին։ Համեմատելով վերը նշված 2 մազերն Էմմանուել Մելքոնյանի, Կորյուն Մկրտչյանի և Ահարոն Անտոնյանի մազերի նմուշների հետ, նմանության հատկանիշներ հիմնականում հայտնաբերվել են Է.Մելքոնյանի մազի նմուշների հետ, հետևաբար՝ վերը նշված մազերը կարող էին թողնվել Էմմանուել Մելքոնյանի գլխի մազերի հաշվին։ 5 գրառմամբ դակտոժապավենի վրայի 2 մազանման թելիկները մարդու մազեր են, առաջացել են գլխի մազերի հաշվին, սակայն կառուցվածքային առումով խիստ տարբերվում են միմյանցից և չէին կարող թողնվել նույն մարդու գլխի մազերի հաշվին։ Դակտոժապավենի վրայի 3-րդ մազը համեմատելով Է.Մելքոնյանի, Կ.Մկրտչյանի և Ա.Անտոնյանի մազերի նմուշների հետ, կառուցվածքային առումով նմանության հատկանիշներ հիմնականում հայտնաբերվել են Կ.Մկրտչյանի մազի նմուշների հետ, իսկ Է.Մելքոնյանի, Ա.Անտոնյանի մազերի նմուշների հետ համեմատելիս հիմնականում հայտնաբերվել են տարբերիչ նշաններ։ Հետևաբար, վերը նշված մազը կարող էր թողնվել Կ.Մկրտչյանի գլխի մազերի հաշվին։ Դակտոժապավենի վրայի 4-րդ մազը կառուցվածքային առումով տարբերվել է վերը նշված բոլոր անձանց մազերի նմուշներից, հետևաբար, հավանական է, չէր կարող թողնվել է.Մելքոնյանի, Կ.Մկրտչյանի և Ա.Անտոնյանի մազերի հաշվին,
- փորձագետի 26.04.2016թ. 98 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ փորձաքննության ներկայացված գլխարկ-դիմակի արտաքին մակերեսից և դարձերեսից վերցված թվով 7 մազանման թելիկներն իրենցից ներկայացնում են մարդու մազեր, կառուցվածքային հատկանիշներով նման են իրար և կարող էին թողնվել միևնույն մարդու գլխի մազերի հաշվին։ Գլխարկի վրայի մազերը համեմատելով Է.Մելքոնյանի և Ա.Անտոնյանի մազերի նմուշների հետ, հայտնաբերվել են ինչպես նմանության, այնպես էլ տարբերիչ հատկանիշներ, իսկ Կ.Մկրտչյանի մազերի հետ համեմատելիս հիմնականում հայտնաբերվել են տարբերիչ նշաններ։ Նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ նույն մարդու գլխի մազերը կարող էին ունենալ ինչպես նմանության, այնպես էլ տարբերիչ հատկանիշներ, իսկ տարբեր անձանց գլխի մազերը՝ և նմանության, և տարբերիչ հատկանիշներ, որոշակի վերապահումով կարելի է ասել, որ վերը նշված գլխարկի մազերը կարող էին թողնվել ինչպես Է.Մելքոնյանի, այնպես էլ Ա.Անտոնյանի գլխի մազերի հաշվին, սակայն չէին կարող թողնվել Կ.Մկրտչյանի գլխի մազերի հաշվին։
Դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են նաև իրեղեն ապացույց ճանաչված Ա.Անտոնյանին պատկանող <<Օպել Աստրա>> մակնիշի 34 ZM 741 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի զննության ընթացքում հայտնաբերված գլխարկ-դիմակը և Կ.Մկրտչյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված կապույտ գույնի բժշկական ռետինե ձեռնոցները։
Սույն գործով, Դատարանը եզրահանգել է, որ ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված իրեն մեղսագրված հանցավոր արարքը, (…).
Պաշտպանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, նախ Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է՝ հիմնավորված և պատճառաբանված են արդյոք Դատարանի հետևություններն` ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղադրական դատական ակտ կայացնելու վերաբերյալ:
Նշված հարցին պատասխանելու համար, Վերաքննիչ դատարանը նախ հարկ է համարում անդրադառնալ խնդրո առարկային առնչվող փաստական տվյալների վերլուծությանը, սույն որոշմամբ մեջ բերված իրավադրույթների, իրավական դիրքորոշումների և դրանցից բխող դատողությունների լույսի ներքո.
Այսպես.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
(…)>>:
Ինչպես հետևում է վերը նշվածից, ամբաստանյալի մեղավորության, կամ անմեղությանն առնչվող հարցերի լուծումն իրենցից ներկայացնում են դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր:
Այսինքն՝ դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի մեղավորության, կամ անմեղությանն առնչվող հարցերն, այդ թվում` նաև ամբաստանյալի կողմից վերջինիս վերագրվող արարքը կատարելն ապացուցված լինելու վերաբերյալ, որից հետո, ըստ ներկայացված հաջորդականության, որոշում դրանից բխող հետագա լուծման ենթակա հարցերը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>:
Հարկ է նշել, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(...) [Ք]րեադատավարական օրենքով ապացույցներին և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են.
ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ
բ) այդ փաստական տվյալները պետք է ձեռք բերվեն օրենքով նշված աղբյուրներից և վերաբերեն կոնկրետ տվյալ գործին և ապացուցման առարկային
գ) ապացույցները պետք է ձեռք բերվեն, ամրագրվեն և օգտագործվեն քրեադատավարական օրենքով սահմանված կարգով:
Նշված պահանջների պահպանման հետ է անմիջականորեն կապված ապացույցների թույլատրելիության և վերաբերելիության հարցի լուծումը, որն իր հերթին կազմում է ապացույցների գնահատման բաղկացուցիչ մասը:
(...) Ապացույցների գնահատումը` որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին>> (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 13-14-րդ կետերը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ս.Սաքանյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(...) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում, (…) [ն]շված հանգամանքներն իրենց ամբողջության մեջ կազմում են ապացուցման առարկան, որն օրենքում ձևակերպված է ընդհանուր տեսքով և կիրառելի է բոլոր տեսակի հանցագործությունների համար: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ ապացուցման առարկայի՝ օրենքում ամրագրված տիպական թվարկումը յուրաքանչյուր գործով ճշգրտվում և լրացվում է հանցագործության քրեաիրավական որակմանը համապատասխան: Սա նշանակում է, որ կատարված իրադարձությունը (ինչպես ամբողջությամբ, այնպես էլ նրա յուրաքանչյուր հանգամանքը առանձին վերցված) յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հետազոտել` հաշվի առնելով քրեական օրենքով նախատեսված կոնկրետ հանցակազմի հատկանիշները:
(...) [Ա]պացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշում, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
(...) Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած:
(…)
[Ն]երքին համոզմունքը վարույթն իրականացնող մարմնի համոզմունքն է այն մասին, որ առկա ապացույցները բավարար են գործի ճիշտ լուծման համար անհրաժեշտ հանգամանքները բացահայտված դիտելու համար:
[Ա]պացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀ քրեադատավարական օրենքն օգտագործում է <<ապացույցների համակցություն>> հասկացությունը: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում> (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ և 17-րդ կետերը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
<(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ <<ապացույցների բավարարությունը>> որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
(...) Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած: (...)>>:
Վերը մեջբերված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո, անդրադառնալով ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքին և այդ առնչությամբ վերջինիս մեղքը հաստատող ապացույցների վերլուծությանը, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ քննարկվող դեպքում, գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներն, ինչպես առանձին վերցված, այնպես էլ իրենց համադրությամբ, (կոնկրետ դեպքում) ինքնին բավարար են ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը գնահատելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը, համակարգային վերլուծության ենթարկելով պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքում տեղ գտած պատճառաբանությունները և այդ առնչությամբ արտահայտած պնդումները, գտնում է, որ դրանք չեն հերքում, ըստ էության, պատշաճ իրավական ընթացակարգի պահպանմամբ ձեռք բերված ապացույցներում առկա այն տեղեկություններն ու փաստական տվյալները, որոնք հանգեցնում են ամբաստանյալի մեղավորությանը:
Այսինքն, այդ առնչությամբ պաշտպանության կողմի ներկայացված պատճառաբանություններն ու արտահայտած պնդումներն ինքնին ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարումը բացառող դիտարկվել չեն կարող:
Ապացույցների գնահատման և համադրման տեսանկյունից, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քննարկվող դեպքում, դրանցում առկա մեղադրական տվյալները բավարար են հանգելու այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը:
Հարկ է նշել, որ կոնկրետ դեպքում, սույն գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներն իրենց համակցությամբ բավարար են հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հիմնավոր հետևության հանգելու այն մասին, որ քննարկվող դեպքում, ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի առնչությամբ առկա է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցակազմ:
Վերոշարադրյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք իրենց համակցությամբ հաստատում են կոնկրետ գործով ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանք, ինչպիսին է ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղսագրված արարքը կատարելու մեջ:
Այսպիսով, վերլուծելով գործի փաստական տվյալները, գնահատելով ինչպես յուրաքանչյուր ապացույց, այնպես էլ դրանք իրենց համակցությամբ, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղսագրված արարքը որակված է ճիշտ:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանն ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղսագրված արարքի քրեաիրավական որակման հարցում հանգել է վերջնական ճիշտ հետևության, հետևաբար՝ վիճարկվող դատական ակտն այդ մասով բեկանելու և վերջինիս նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու հիմքեր չկան:
Քննարկվող դեպքում, ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանի անմեղությունը վիճարկելու վերաբերյալ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն, ըստ էության, փաստարկված չեն, չեն բխում գործի օբյեկտիվ տվյալներից և այն այդ մասով բավարարելու հիմք հանդիսանալ չեն կարող:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանի անմեղությունը վիճարկելու վերաբերյալ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունների հետ համաձայնվելու իրավաչափ հիմքեր չկան:
Անդրադառնալով նաև ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ նվազ խիստ պատժատեսակ, ինչպես նաև արդեն իսկ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ռեալ (իրական) կրելու նպատակահարմարության հարցին, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(…)
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը (…)>>:
Ինչպես հետևում է վերը նշվածից, կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր:
Այսինքն՝ դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև՝ դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում` ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, թե ոչ:
Պաշտպանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է, հիմնավորված և պատճառաբանված են արդյոք դատարանի հետևությունները` ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժատեսակի, ինչպես նաև ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ռեալ (իրական) կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ:
Նշված հարցերին պատասխանելու համար, Վերաքննիչ դատարանը նախ հարկ է համարում անդրադառնալ խնդրո առարկային առնչվող փաստական հանգամանքների վերլուծությանը, ստորև մեջբերված իրավադրույթների, իրավական դիրքորոշումների և դրանցից բխող դատողությունների լույսի ներքո:
Այսպես.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն. <<Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին (…)>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. <<Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները>>:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն. <<Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը սահմանում է փորձաշրջան՝ մեկից հինգ տարի ժամկետով>>:
<<(…) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Այլ կերպ՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս դատարանը պատժի չկիրառման յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը>> (տես ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009թ. հունիսի 2-ի` Հ.Սահակյանի վերաբերյալ գործով ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշման 17-րդ կետը):
<<(…) Պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ (իրական) պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
(…) Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին (…)>> (տես ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007թ. նոյեմբերի 30-ի Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-201/07 որոշումը):
<<(…) Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն:
Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
Քրեական օրենքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը>> (տես ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի` Թ.Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-192/07 որոշումը):
<<(…) Դատարանի լայն հայեցողության շրջանակներում է նաև անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման հարցը, քանի որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն նույն հոդվածի առաջին մասում: Այնուհանդերձ, դատարանի այս լիազորությունը բացարձակ չէ, և որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքները պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների: Դրանք են.
ա) հանգամանքը պետք է իրական լինի, այսինքն՝ գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրա առկայությունը
բ) այն պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը
գ) այն հաստատված ճանաչելիս դատարանը պետք է պահպանի ապացուցման ընդհանուր քրեադատավարական կանոնները. հանգամանքի առկայությունը հաստատող ապացույցները պետք է վերաբերելի և թույլատրելի լինեն, դրանք պետք է հետազոտված լինեն դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև պետք է պահպանվեն ապացույցների ստուգման և գնահատման օրենսդրական պահանջները>> (տես ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հունիսի 1-ի` Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-84/07 որոշումը):
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Դատարանն ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ինչպես նաև այն ռեալ (իրական) կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս, հաշվի է առել նրան մեղսագրված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, հանցավորի անձը, պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը և հանգել է հետևության, որ տվյալ դեպքում ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի համապատասխանի արդարության և պատասխանատվության անհատականացման քրեաիրավական սկզբունքներին:
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք է դիտել հանցանք կատարելու ռեցիդիվը:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով վիճարկվող դատական ակտով ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ նշանակվել է ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ՝ 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Հետևաբար, ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ նվազ խիստ պատժատեսակ նշանակելու իրավաչափ հիմքեր չկան:
Ընդ որում, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հիշյալ հանգամանքն արդեն իսկ հաշվի է առնվել հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նաև նվազ խիստ պատժատեսակի առկայության պայմաններում, ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատժատեսակ ու պատժաչափ նշանակելու համար:
Անդրադառնալով նաև ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորության հարցին, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
Վերաքննիչ դատարանը պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով ամբաստանյալ Ահարոն Անտոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորության հարցը, հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, այնպես էլ սույն դատական ակտում շարադրված ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի անձը բնութագրող տվյալները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները:
Հարկ է արձանագրել, որ Գեղարքունիքի մարզի Ն.Գետաշեն համայնքի ղեկավարի կողմից 02.11.2020թ. թվագրմամբ տրված բնութագրի համաձայն՝ <<Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանը (...):
(...)
2020 թվականի հոկտեմբեր ամսին կամավորական հիմունքներով մասնակցել է մարտական գործողություններին: Նրա կողմից համայնքում հակահասարակական արարք չի նկատվել>>:
Գնահատման է արժանի նաև այն հանգամանքը, որ ՀՀ ՊՆ Զ և ԶՀԾ Գեղարքունիքի ՄՏՍ ղեկավարի կողմից 02.11.2020թ. թվագրմամբ տրված տեղեկանքի համաձայն՝ <<(...) Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանին, ծնված 1987թ., առ այն, որ 28.09.2020 թվականին կամավորական հիմունքներով ներգրավվել է զորահավաքային միջոցառումներին: (...)>>:
Հարկ է արձանագրել, որ ներկայացվել է ՀՀ ՊՆ համապատասխան զորամասի կողմից 20.10.2020թ. թվագրմամբ տրված <<Արձակման թերթիկ>> այն մասին, որ ՀՀ ՊՆ համապատասխան զորամաս զորակոչված ներքոհիշյալ պահեստազորայիններին, այդ թվում` Ահարոն Անտոնյանին տրվել է կարճաժամկետ արձակուրդ` ս.թ հոկտեմբերի 21-ին մշտական բնակության վայր մեկնելու և ս.թ. հոկտեմբերի 24-ին զորամաս վերադառնալու նպատակով:
Հարկ է արձանագրել նաև, որ ներկայացվել է ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի վատառողջ լինելու վերաբերյալ բժշկական փաստաթղթերի օրինակներ:
Վերը նշված հանգամանքները թույլ են տալիս Վերաքննիչ դատարանին ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարողի, այլ նաև որպես անձի իր անհատական հատկանիշներով, քանի որ այդ հատկանիշները գտնվում են նրա հանցակազմից դուրս և առկա պայմաններում նշանակություն չեն կարող չունենալ նրա նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցի քննության ժամանակ:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նշված հանգամանքներն իրենց համակցությամբ հնարավորություն են տալիս հանգելու հետևության, որ ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու և վերջինիս նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով տվյալ գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին:
Հաշվի առնելով Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի կատարած արարքի բնույթն ու այն կատարելու հանգամանքները և վերը մեջբերված՝ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու վերը նշված հանգամանքները, այդ թվում` նաև կամավորական հիմունքներով զորահավաքային միջոցառումներին ներգրավվածության առնչությամբ, չանտեսելով անգամ վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքը, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ առկա պայմաններում, դրանք ողջամտորեն նվազեցնում են ինչպես ամբաստանյալի, այնպես էլ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը:
Որպիսի պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ քննարկվող պարագայում, ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ռեալ կրելու և նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը:
Այն բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:
Վերաքննիչ դատարանը նման հետևության է հանգում, հաշվի առնելով, ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի անձին վերաբերող վերը նշված հանգամանքներն, այդ թվում՝ նաև առկա պայմաններում կամավորական հիմունքներով հիշյալ ժամանակահատվածում զորահավաքային միջոցառումներին ներգրավվածության առնչությամբ:
Օբյեկտիվորեն գոյություն ունեցող վերը թվարկված տվյալները, որոնք բնութագրում են ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի անձը, հաշվի առնելով նաև ամբաստանյալի կողմից կատարված արարքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ, քննարկվող պարագայում, վկայում են նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Վերը նշված փաստական հանգամանքների համակարգային վերլուծության համատեքստում, վերստին քննության առնելով ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը վերջինիս կողմից ռեալ կրելու հարցը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պատշաճ կերպով պետք է վերլուծել և համարժեք գնահատականի արժանացնել վերոնշյալ հանգամանքները:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ռեալ (իրական) կրելու նպատակահարմարության հարցում Դատարանի հետևությունների հետ առկա պայմաններում համաձայնվելու իրավաչափ հիմքեր չկան:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ռեալ (իրական) կրելու նպատակահարմարության հարցում Դատարանի հետևություններն առկա պայմաններում հիմնավորված դիտարկվել չեն կարող, ինչն ինքնին հիմք է վիճարկվող դատական ակտն այդ մասով (պատժի կրման մասով) բեկանելու և փոփոխելու՝ ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը՝ 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկումը պայմանականորեն չկիրառելու և 3 (երեք) տարի ժամկետով փորձաշրջան սահմանելու համար:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակի:
Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.01.2020թ. դատավճիռը նշանակված պատժի կրման մասով բեկանել և փոփոխել:
Ամբաստանյալ Ահարոն Ռաֆիկի Անտոնյանի նկատմամբ նշված դատավճռով նշանակված պատիժը` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկումը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ, պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան` 3 (երեք) տարի ժամկետով:
Ամբաստանյալ Ա.Անտոնյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը դնել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա:
Դատավճիռը մնացած մասերով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է.

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ